❝ ဆရာတော် ဦးရာဇ ❞
[ မစိုးရိမ်တိုက်သစ်ကြီး သုံးတိုက်ရဲ့ အဓိပတိ မဟာနာယက ဆရာတော် ဘဒ္ဒန္တ ရာဇဓမ္မာဘိဝံသ ( ယခု သက်တော် ၇၈ နှစ် ) ကို ကြည်ညိုလေးစားသူ များတယ် ။ ဆရာတော်က စာသင်သံဃာတော် အပါး ၅,ဝဝဝ လောက်ကို စီမံအုပ်ချုပ်နေတယ် ။ သံဃာအများကို နှစ်ပေါင်းများစွာ နိုင်နိုင်နင်းနင်း စီမံအုပ်ချုပ်ခဲ့တဲ့ အလေ့အထကြောင့် ဆရာတော်က မှန်တယ် ၊ ပြတ်တယ် ။
ဆရာတော်ရဲ့ ဘဝ အတွေ့ အကြုံကို ရေးသားနိုင်ဖို့ ကြိုတင် ခွင့်တောင်းတော့ စနေနေ့ညနေ ၃းဝဝ နာရီ လာဖို့ အချိန်ပေးပါတယ် ။ ၂း၃ဝ နာရီ ကတည်းက ကျွန်တော်နဲ့ ဓာတ်ပုံ ကိုဇော်ဇော် ( ဘိုအဖွဲ့ ) က ဆရာတော်ဆီ သွားဖို့ အဆင်သင့် ။ မစိုးရိမ် တိုက်သစ် နာရီစင်ကြီးက ၃းဝဝ နာရီ သံစုံထိုးတော့ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက် ကျောင်းပေါက်ဝမှာ ရောက်နေကြပြီ ။
ဆရာတော် ဦးရာဇနဲ့ တွေ့ဖို့ကိစ္စမှာ ကျွန်တော်တို့ အချိန် မတိမ်းဝံ့ဘူး ။ ကျွန်တော်တို့က နောက်ကျလို့ ဆရာတော်က မတွေ့ နိုင်တော့ဘူး ပြောမှာကို ကြောက်တာ အမှန်ပဲ ။ အချိန်နဲ့အမျှ အလုပ် လုပ်နေတဲ့ ဆရာတော်ကြီးက ခွင့်ပြုထားတဲ့ အချိန် အတွင်းမှာ ရနိုင်သလောက် အချိန်ယူပြီး ဆရာတော်ကြီး မိန့်ကြားသမျှ ရယူချင်တာလည်း ပါဝင်တယ် ။
ဆရာတော်ကြီးနဲ့ တွေ့ ရချိန်မှာ ဆရာတော်ဟာ အလွန်ပဲ အနေရိုးတာ သတိထားမိတယ် ။ နှစ်လက်မခန့်သာ ထုရှိတဲ့ မွေ့ ရာလေးတစ်ခုကို သမံတလင်း ပေါ်မှာ ခင်းပြီး သီတင်းသုံး နေတယ် ။ ဆရာတော်ရဲ့ ပတ်လည်မှာတော့ စာအုပ်တွေ ဝန်းရံလို့ ။
ဆရာတော် စာသင်သား ဘဝတုန်းက သိပ်ကို ဆင်းရဲ ချို့တဲ့ခဲ့ဖူးတာကို ကျွန်တော်က ကြားဖူးတော့ အဲဒီအကြောင်းကို အရင် စကားစမိတယ် ။
ဆရာတော် မိန့်ကြားခဲ့တာတွေက ခုလိုပါ ]
••••• ••••• •••••
စာသင်သား ဘဝဟာ အဆင်းရဲဆုံးပဲ ။
သကျသီဟ စာမေးပွဲဖြေဖို့ လုပ်တုန်းက စာလုပ်ဖို့ အချိန်ကလည်း များများ လိုတယ်လေ ။ သူများလို ဆွမ်း လျှောက်ခံနေရင် အနည်းဆုံး တစ်နာရီ တစ်နာရီခွဲ ကြာမယ် ။ နာရီ ပိုရအောင် ပဲပြုတ် ဝယ်စားတယ် ။
ကျောင်းတိုက်ထဲ မနက်တိုင်း လာရောင်းတဲ့ ပဲပြုတ်သည် ရှိတယ် ။ ပဲပြုတ် တစ်ရက် နှစ်ပြားဖိုး ဝယ်တာ ၊ ပဲပြုတ်သည်က တစ်ပဲဖိုးအောက် မရောင်းဘူးတဲ့ ။ သူ့ကို ချော့ရတာပေါ့ ။ ပဲပြုတ် နှစ်ပြားဖိုး ဝယ်ပြီး ဆီလေး ဆမ်း ဆားလေး ဖြူး စားခဲ့ရတာ အကြိမ် အများကြီး ။
တို့ငယ်ငယ်တုန်းက ခေါင်းအုံး မရှိဘူး ။ စာအုပ်တွေကို ခေါင်းအုံး အိပ်ရတာ ။ စာအုပ်တွေ ကြားထဲ ကြမ်းပိုးတွေ ပြည့်လို့ ။ ခြင်ထောင်လည်း မရှိဘူး ။ အဲဒီတုန်းက ခြင်ထောင် တစ်လုံး အလွန်ဆုံး ပေးရရင် တစ်ဆယ် ၊ ဆယ့်တစ်ကျပ် ၊ ဆယ့်နှစ်ကျပ် ( ကျပ် ၁ဝ ၊ ၁၁ ကျပ် ၊ ၁၂ ကျပ် ) လောက် နေမှာပေါ့ ။ အဲဒီ တစ်ဆယ် ၊ ဆယ့်တစ်ကျပ် ၊ ဆယ့်နှစ်ကျပ် မတတ်နိုင်လို့ ခြင်ထောင် မပါဘဲ အိပ်ရတာ ။
မန္တလေးမှာ ခြင်ထောင် မပါဘဲ အိပ်နိုင်တဲ့သူ အတော် ရှားတာ ။ ငါကတော့ အိပ်ခါနီး ရေချိုး ၊ ခေါင်းမြီးခြုံ အိပ်လိုက်တာပဲ ။ အိပ်ပျော်သွားလို့ ရှိရင် ခြင်ကိုက်တာ ဘာတတ်နိုင်တာ မှတ်လို့ ။
ဧကသီ ( သံဃာတော်များ အပေါ်ရုံ သင်္ကန်း ) ဆိုပါတော့ ၊ ဧကသီ အစစ် ဝယ်ရင် သဘောမယ် ၁၅ ကျပ်လောက် ကျတယ် ။ သင်းပိုင် ( ခါးဝတ် ) နှစ်ထည်စပ်ပြီး ချုပ်ရင် ၁၂ ကျပ် ကျတယ် ။ သုံးကျပ် သက်သာတယ်ပေါ့ ။ သုံးကျပ် သက်သာဖို့ အတွက် သင်းပိုင်နှစ်ထည် စပ်ပြီး ဧကသီ ကိုင်တယ်ပေါ့ကွာ ။ ဧကသီ အစစ်လိုတော့ ဘယ် ကောင်းမှာလဲ ။ မပါသင့်တဲ့ ချုပ်ရိုးကြီး ပါနေမှာပေါ့ ။ ဒါပေမဲ့ မတတ်နိုင်ဘူး ။ သုံးကျပ် သက်သာဖို့ အတွက် အဲဒီလိုကို လုပ်ရတာ ။
စာအုပ်ကလည်း မဝယ်နိုင်ဘူး ။ ဗလာစာအုပ် တစ်အုပ် တစ်မတ်ပဲ ပေးရတာ ။ အဲဒါ အရွက် ၅၀ လောက်ပါတယ် ။ အဲဒီ တစ်မတ်ကို ချင့်ချိန် သုံးရတယ် ။ စာအုပ်ကို ခဲတံနဲ့ ရေး ၊ ပြန်ဖျက် ပြန်ရေး လုပ်ရတာ ။ နှစ်ခါသုံးခါတော့ ရတယ် ။ အကြိမ်ကြိမ်တော့ မရဘူး ။ ကြာတော့ စာအုပ်က မခံနိုင်ဘူး ။
အဲဒီလို ဆင်းဆင်းရဲရဲ လုပ်ရတာ ။ ဆင်းဆင်းရဲရဲ လုပ်ရပေမဲ့ ကိုယ့်ဟာကိုယ် အားငယ်တာတို့ ဘာတို့ မရှိပါဘူး ။ ကိုယ့်ရည်မှန်းချက်နဲ့ ကိုယ်ပေါ့ ။ ဒီစာမေးပွဲ အောင်ရမယ် ဆိုတဲ့ ရည်မှန်းချက်လေးနဲ့ လုပ်တာပဲ ။ တို့ မစိုးရိမ် ဆိုတာ သကျသီဟ အောင်မှ လူရာဝင်တာ ။ ဘုန်းကြီးရာဝင်တာ ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ ဆိုရင် သကျသီဟ အောင်မှ နာယကဘုန်းကြီး ခန့်တာ ။ သကျသီဟက ဖြေချင်တိုင်း ဖြေလို့ မရဘူး ။ အသက် ကန့်သတ်ချက် ရှိတယ် ။
အချို့က ငါ့ကို စေတီယင်္ဂဏ အောင်တယ်လို့ ထင်တာ ။ ရန်ကုန် ရထားခက တစ်ခေါက်မှ ၁၇ ကျပ်ခွဲ ၊ အသွားအပြန် ၃၅ ကျပ်ပေါ့ ။ အဲဒီ ၃၅ ကျပ် မတတ်နိုင်လို့ စေတီယင်္ဂဏ စာမေးပွဲ ငါ မဖြေခဲ့ရဘူး ။ သွားရင်တော့ အောင်မှာ သေချာတယ် ။ တို့ခေတ်တုန်းက ရန်ကုန်သွား ဖြေကြတယ် ။
ငါကတော့ အစိုးရ ဓမ္မာစရိယနဲ့ သကျသီဟ စာချတန်း အောင်တယ်ပေါ့ကွာ ။ ရဟန်းဒကာ ရဟန်းအစ်မကို ပြောရင်တော့ စာမေးပွဲ ဖြေဖို့ ရထားခ လှူမှာပါ ။ ကိုယ်က မတောင်းဘူး ။ ဖြစ်သလိုပဲ နေတာ ။ မာန်လေးတွေ ဖြစ်မှာပေါ့ ။ ကောင်းသောမာန် လို့တော့ ဆိုရမှာပေါ့ ။ မတောင်းတော့ ရထားခတွေ ဘာတွေ မရဘူး ။ မရတော့ မဖြေရဘူးပေါ့ကွာ ။
ရဟန်းဒကာက မုံရွာ သန်းစတိုး ဦးစော ၊ ဒေါ်မြိုင် ။ တို့ အင်တိုင်းရွာ ဇာတိတွေ ။
တို့ကို မွေးတာက ၁၂၉၅ ခု ဝါဆိုလဆုတ် ၁၃ ရက် ( ၁၉၃၃ ခု ဇူလိုင်လ ၁၉ ရက် ) ။ မုံရွာနယ် အင်တိုင်းရွာ ။ ကျောက္ကာ နဲ့ သာစည်ကြားက ရွာ ။ ခမည်းတော်က ဦးဘဝင်း ၊ မယ်တော်က ဒေါ်နှင်းဦး ။
ခမည်းတော်က ရွာထုံးစံအတိုင်းပေါ့ကွာ ပန်းတဉ်း ။ ဇွန်းခတ်တာ ။ ကြေးဇွန်းတို့ ကြေးဖလားတို့ လုပ်တာ ။ တို့ဒကာကြီးက သူများလို ဇွန်းကြီးကြီး မခတ်နိုင်ဘူး ။ ဇွန်းသေးသေး ၊ ဆီချက်ကော် ခေါ်တာပေါ့ ။ tea spoon ( လက်ဖက်ရည်ဇွန်း ) ပေါ့ ။ အဲဒါလေးတွေ ခတ်တယ် ။ အဲဒါ ခတ်တာ တစ်နေကုန် ခတ်မှ တစ်မတ်လောက် ရတာ ။ အဲဒီ တစ်မတ်နဲ့ တို့မိသားစု ငါးဦး ခြောက်ဦး ကျွေးခဲ့တာဗျ ။
ငါက အလတ်လို့ ခေါ်ရမှာပေါ့ ။ တတိယမြောက်ပဲ ။ အောက်မှာ နှစ်ယောက် ၊ အထက်မှာ နှစ်ယောက်ပေါ့ ။ ခမည်းတော်က ၇၃ နှစ်မှာ ဆုံးတယ် ။ မယ်တော်က ၉၃ နှစ်မှာ ဆုံးတယ် ။ ငါ လူလားမြောက်တဲ့ အချိန်မှာ သူတို့ အသက်ကြီးတာမို့ ငါ ပြန်စောင့်ရှောက်ခွင့် ရတယ် ။ ငါ့အထက်က နှစ်ယောက်လည်း ကွယ်လွန်သွားကြပြီ ။ ငါနဲ့ အောက် နှစ်ယောက်နဲ့ပဲ ကျန်တော့တယ် ။
ရှစ်နှစ်သား အရွယ် ကတည်းက သင်္ကန်း ဝတ်ခဲ့တော့ ရိုးရာအလုပ် ဖြစ်တဲ့ ဇွန်းပွတ်တို့ ၊ ဇွန်းခတ်တို့ မတတ်ခဲ့ပါဘူး ။ မိဘကို မကူညီခဲ့ရဘူး ။ မိဘက အစဉ်အလာအတိုင်း ရှင်ပြုရာက ကိုရင် ဝတ်ဖြစ်သွားတာ ။ သာသနာ အတွက် ရည်ရွယ်ချက်လည်း ဘာမှ မရှိဘူး ။ အမှန်အတိုင်း ပြောတာ ။ အဲဒီအတိုင်း ရေး ။
မြဲသွားတော့လည်း ကိုရင်ရဲ့စာတွေ သင်ရတာပေါ့ ။ ပရိတ်ကြီးတို့ ၊ လောကနီတိ တို့ ၊ ဘုန်းကြီးကျောင်း ဂဏန်းသင်္ချာတို့ စသည်ပေါ့ကွာ အဲဒါတွေ သင်ရတာပေါ့ ။
အင်တိုင်းကျောင်းဆရာတော် ဦးရဝိန္ဒ က ငယ်ဆရာ ။ ငယ်ငယ်က ဘုန်းကြီးကျောင်းမှာ သင်ရတဲ့ ဂဏန်းသင်္ချာ ဘယ်လောက် အကျိုးကျေးဇူး ရှိသလဲ ဆိုရင် မစိုးရိမ် တိုက်သစ် ထဲမှာ တိုက်ကျောင်းတွေ ဆောက်တယ် ။ ကုန်မယ့် သစ်ကို ကိုယ့်ဟာကိုယ် တွက်တာ ။ ကြေးခွေက ဘယ်လောက် ကုန်မယ် ၊ ကြမ်းခင်းက ဘယ်လောက် ကုန်မယ် ။ အသေးစိတ် သေသေချာချာ တွက်တာ ။ လက်သမားတွက်ခိုင်းရင် တစ်တန် ၊ တစ်တန်ခွဲ ပိုတယ် ။ အဲဒါတွေ တတ်ခဲ့တော့ အသုံး တည့်တယ်ပေါ့ ။
ရွာမှာ ကိုရင်ဝတ် ပြီးတော့ စာသင်ဖို့ မုံရွာကို ပြောင်းခဲ့တယ် ။ မုံရွာ လေသာတိုက် ၊ ဇောတိကာရာမ ကျောင်းတိုက်ပေါ့ ။ ရောက်ရောက်ချင်း အငယ်တန်းစာမေးပွဲ ဝင်တာ ။ အမှန်က အငယ်တန်း အောက်မှာ မူလတန်း ရှိတယ် ။ မူလတန်းမဝင်ဘဲ အငယ်တန်းကို ကျော်ဖြေတယ် ။
တိုက်ကြပ်ဘုန်းကြီးက ဟာ မင်းတို့က တောက ရောက်လာခါစ ရှိသေးတယ် မူလတန်း ဝင်ရမှာပေါ့ ၊ အငယ်တန်း ဖြစ်ပါ့မလား မေးတယ် ။ တို့က လူငယ်ကိုး ၊ ကြွားလည်း ကြွားချင်တာ ပါမှာပေါ့ ။ အငယ်တန်းမှာ ဘာတွေ ပါသလဲ လျှောက်တော့ သဒ္ဒါတို့ သင်္ဂြိုဟ်တို့တဲ့ ။ သဒ္ဒါသင်္ဂြိုဟ် တပည့်တော်ကို မေးချင်တာ မေးလို့ ပြန်လျှောက်တယ် ။
အဲဒီတော့ သူက မေးတယ် ။ တို့က ဖြေတာ သဘောကျပြီး ရတယ်ကွာ ဆိုပြီး ဝင်ဖြေခွင့်ပြုတာ ။ ကျောင်းတွင်း စာမေးပွဲ လုပ်တော့ ငါက ၅၃ မှတ် နဲ့ တတိယ ရတယ် ။ အမှတ် ၆ဝ ပေးတာ ၊ ခုနစ်မှတ်ပဲ လျော့တယ် ။ အဲသည်က စပြီး ဆရာတော်က တောသားတွေ ဆိုပြီး အထင် မသေးတော့ဘဲ ဖြေခွင့်ပေးတယ် ။
မုံရွာဇောတိကာရာမ မှာ နှစ်နှစ်ခွဲ သုံးနှစ် ကြာခဲ့တယ် ။ ၁၉ နှစ်သားမှာ အကြီးတန်း ဝင်ဖို့ မန္တလေး ပြောင်းတာ ။ မစိုးရိမ် အလယ်တိုက်ကြီးနေတဲ့ ဘုန်းကြီးတစ်ပါးက ဂျပန်ခေတ်မှာ တို့ရွာက တောကျောင်း လာနေဖူးတယ် ။ အဲဒီ အဆက်အစပ်နဲ့ ။
မြန်မာသက္ကရာဇ် ၁၃၁၃ ခုနှစ်မှာ အငယ်တန်း ၊ ၁၄ ခုက အလတ်တန်း ၊ ၁၅ ခု အကြီးတန်း အောင်တယ် ။ ဒါပေမဲ့ ပထမကြီးမှာ ငါက စာမေးပွဲ တစ်ခါ ကျတယ် ။ စာမေးပွဲက နယုန်လမှာ တစ်ကြိမ် ၊ တပေါင်းလမှာ တစ်ကြိမ် နှစ်ကြိမ် ကျင်းပလို့ တပေါင်းလ စာမေးပွဲမှာ ငါ အောင်တယ် ။ ၁၇ ခုနှစ်မှာ သကျသီဟ စလုပ်တယ် ။
မစိုးရိမ်တိုက်ဟောင်း ၊ တိုက်သစ်က လေးလ တစ်ကြိမ် စာမေးပွဲ လုပ်တယ် ။ အောင်ရင် တစ်လ တစ်ဆယ် ( ကျပ် ၁၀ ) ထောက်ပံ့တယ် ။ လေးလ ဆိုတော့ လေးဆယ် ( ကျပ် ၄ဝ ) ရတာပေါ့ ။ အဲဒီ စာမေးပွဲကို ငါက အပတ်တိုင်း အောင်တာ ။ အဲဒီတုန်းက ငွေ တစ်ဆယ်က သုံးလောက်တယ်ကွ ။ နှစ်ဆယ် ( ကျပ် ၂၀ ) လောက်ဆို သင်္ကန်းတစ်စုံ ရတယ် ။ အကောင်းဆုံး အေဝမ်းသင်္ကန်း ရတာ ။
သကျသီဟ စာမေးပွဲက စာသင်တန်း သုံးနှစ် ၊ စာချတန်း ငါးနှစ် ဝင်ရတယ် ။ သကျသီဟ မအောင်ရင် ဒီထဲ ( မစိုးရိမ်ကျောင်းတိုက်ထဲ ) နေလို့ မရဘူး ။ ထွက်သွားရင် ဒီလိုတော့ ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး ။ သမိုင်းတော့ တစ်မျိုး ဖြစ်မှာပေါ့ ။
သကျသီဟ စာမေးပွဲက တော်တော် ခက်တယ် ။
“ မေးတော့ အခက်ကြီး ၊ ပေးတော့ တံမြက်စည်း ၊ ကျွေးတော့ သရက်သီး ” လို့ အပြောင်အပြက် စာချိုးကြတယ် ။
အောင်တဲ့အခါ လှူတဲ့ ပဒေသာပင်က တံမြက်စည်း များတယ်ပေါ့ ။ သရော်တာပါ ။ တကယ်တော့ တန်ဖိုးရှိပါတယ် ။ တို့ သကျသီဟစာမေးပွဲ အောင်တုန်းက ငွေချည်းပဲ တစ်ထောင့်ငါးရာ ( ကျပ် ၁၅ဝဝ ) ရတယ် ။ ရွှေ ဝယ်ထားရင် ၁ဝ သား ရတယ် ။ ငွေက တန်ဖိုး ရှိသေးတယ် ။
ရတဲ့ ၁၅ဝဝ နဲ့ သံဃာ ၅ဝဝ လောက်ရှိတဲ့ တိုက်ကို ဆွမ်းကျွေးတယ် ။ ရွာလည်း ပြန်ပြီး ဆွမ်းကျွေးတယ် ။
ငါက စာပြောကောင်းပုံ ရတယ် ။ မစိုးရိမ် အလယ်တိုက်ကြီးပေါ် တက်တက် စာချရတယ် ။ ငါ့ဆီ စာလာလိုက်ကြတာ များတယ် ။ ငါရယ် ဦးကောဝိဒရယ် နာမည် ရတယ် ။ တိပိဋက ယောဆရာတော်က ငါ့ဆီမှာ စာလိုက်ဖူးတယ် ။ သူက ငါ့မွေးနေ့ မှတ်ထားပြီး ၇၅ နှစ်ပြည့် မွေးနေ့မှာ ၇၅ သိန်း လှူမယ်တဲ့ ။
ငါက မွေးနေ့ မလုပ်ဘူး ၊ သေနေ့ လုပ်တာ ။ မွေးနေ့ ဆိုရင် ရွာသွားပြီး သရဏဂုံ တင်တယ် ။ သံဝေဂပေါ့ကွာ ။ အဲဒီလို ပြောတော့ ယောဆရာတော်က ဆရာတော် သဘောပါ ဘုရား ၊ သိန်း ၁၀၀ လှူပါ့မယ်တဲ့ ။
သူ လှူတဲ့ငွေကို ရွာမှာ ဆွမ်းကျွေးပြီး ပိုတာကို ရွာမှာ ပညာရေး ရန်ပုံငွေ လုပ်လိုက်တယ် ။ ရွာမှာ မူလွန်ကျောင်းရှိတယ် ။ ဆရာက မရသေးတော့ ဆရာ့အတွက် လခ ပေးဖို့ ငါက ရန်ပုံငွေ ထူထောင်ပေးထားတယ် ။
က မစိုးရိမ်တိုက်ကြီးမှာ စာချတာ ခြောက်နှစ် ကြာတယ် ။ နောက် ဆရာတော်ကြီး ဒီတိုက် ( မစိုးရိမ်တိုက်သစ် ) ပြောင်းပြီး စာချခိုင်းတယ် ။ စာသင်တိုက်ပုံစံ ဖြစ်အောင် ပြောင်းတာ ။ ငါပြောင်းတဲ့ နှစ်က တစ်တိုက်လုံးပေါင်းမှ ၆၃ ပါးပဲ ရှိတာ ။ ခု ၂ဝဝဝ ကျော် ၊ ၃ဝဝဝ ။ အလုပ်လုပ်လို့ အဆ အများကြီး တိုးလာတာ ။
ကျောင်းဆောက်ချင်တဲ့သူက လာလျှောက်တယ် ၊ မဆောက်ပါနဲ့ဦး ၊ သံဃာ များလွန်းတယ် ။ အုပ်ချုပ်ရတာ ခက်တယ် ။ ကံအားလျော်စွာပဲ ပြည်ကြီးတံခွန်မှာ မြေရတော့ မစိုးရိမ်တိုက်သစ် ဆောက်တယ် ။ အဲဒီမှာ ၁ဝ ကျောင်းလောက်ရှိတယ် ။ ရေက အဆင်မပြေဘူး ။ အဆင့်မမီဘူး ။ အဆင့်မမီတဲ့ ရေကိုပဲ လျှပ်စစ်မီး မလာတော့ လုံလောက်အောင် မတင်နိုင်ဘူး ။
ဒါကြောင့် ဦးပေစိ ဘုရား အနောက်ဘက်မှာ မစိုးရိမ်တိုက်သစ် တစ်တိုက် ထပ်တည်ထောင်တယ် ။ ရန်ဖြစ်လို့ ကျောင်းတိုက်တွေ ကွဲတာ မဟုတ်ဘူး ။ လိုအပ်လို့ ခွဲတာ ။
မြန်မာနိုင်ငံလောက် အလားအလာ ကောင်းတဲ့ နိုင်ငံ မရှိသလောက် ရှားတယ် ။ ငါကတော့ အသက်ကြီးပါပြီ ။ မင်းတို့ တိုင်းပြည်အတွက် လုပ်ကြ ။ နိုင်ငံရေး လုပ်ကြ ။ နိုင်ငံရေး ဆိုတာ ရာထူးရဖို့ လုပ်တာ မဟုတ်ဘူး ။ ကိုယ့်တာဝန် ကိုယ် ကျေပွန်အောင် လုပ်တာ နိုင်ငံရေး ။
⎕ ကျော်ရင်မြင့်
📖ဘဝဇာတ်ခုံ ၁၀၁
