❝ သေရင်လဲ သော့ပေးခဲ့ဗျာ ❞
▢ မဟော်သဓာ ရွှေဝင်း
ယခင် အင်္ဂလိပ်ခေတ် ရန်ကုန် ထောင်ကြီးအတွင်း ဖြစ်၏။ ထိုစဉ်က တို့ဗမာအစည်းအရုံး အင်အားတောင့်တင်းချိန်ဖြစ်၍ ဗမာ ပြည်ရှိ ထောင်တိုင်း သခင်မရှိသော ထောင် မရှိ။
ထိုစဉ်က ရန်ကုန်ထောင်ကြီး (ဘီ) အတန်းတွင် သခင်ဖိုး မောင် (အမည်ဝှက်) အမည်ရှိ နိုင်ငံရေးအကျဉ်းသမားတယောက် ရှိ၏။ ၎င်း သခင်ဖိုးမောင်သည် အခြား နိုင်ငံရေး အကျဉ်းသမားများနှင့် တူသည်မဟုတ်၊ ကပ်ရာတွင် ပေရာတွင် နှစ်ယောက် မရှိ။
သခင် ဖိုးမောင် နေသော အဆောင်အတွက် ထောင်မှူး-ဝါဒါများကို တာဝန်ချတိုင်း ထောင်မှူးကြီးအဖို့ အမြဲ ပြဿနာ ပေါ်သည်။ ထောင်မှူးတိုင်း ထိုအဆောင် မသွားချင်ကြ၊ တာဝန်ကျဘူးသော ထောင်မှူးတိုင်း သခင် ဖိုးမောင်နှင့် ပြဿနာ မဖြစ်ဘူးသည် မရှိ အနဲနှင့် အများ အမြဲ ပေါ်ခဲ့ဘူးသည်။
တနေ့သော် တာဝန်ကျထောင်မှူးနှင့် သခင်ဖိုးမောင်တို့ အချီအချ စကားများကြတော့သည်။
“ခက်တယ် သခင်ဖိုးမောင်.. အုတ်နံရံနဲ့ ဆယ်ပေအထိ မကပ်ပါနဲ့လို့ ပြောထားပေါင်းလဲ များပါပြီ၊ လူကြီးဘဲဗျာ-ခဏခဏ ပြောရတော့ မကောင်းပါဘူး၊ ဆင်ခြင်ဘို့သင့်ပါတယ်”
“ခင်ဗျားတို့ ထောင်မှူးတွေမလဲ တယောက် ဥပဒေတမျိုး ပါလား၊ အရေးမကြီးပြန်ရင် ထောင်နံရံ မှီထိုင်တော့ ဘာမှ မပြောကြဘူး၊ အရေးကြီးပြန်တော့ နံရံနား မသွားရဘူးတဲ့”
“ခင်ဗျား ပြောရတာ လက်ဝင်တယ်ဗျာ၊ နိုင်ငံရေးအကျဉ်းသားက တမျိုး၊ ရာဇဝတ်အကျဉ်းသားကလဲ တမျိုး၊ လောကမှာ ခင်ဗျားတို့ မရှိရင် ဘယ်လောက် ကောင်းမလဲ”
“ကျုပ်တို့ မရှိရင် ခင်ဗျားတို့ အလုပ်လက်မဲ့ ဖြစ်မှာပေါ့”
“တော်ပါတော့ဗျာ…သေတောင် သေချင်လာဘီ”
“သေရင်လဲ သော့ပေးခဲ့ဗျာ”
▢ မဟော်သဓာ ရွှေဝင်း
📖လူ့ဘုံခန်းဝါ အူတက်စရာ
No comments:
Post a Comment