(၃၇) မင်း ကြိုးဝိုင်း
▢ သက်ဦးမောင်
ကျွန်တော် မိန်းမရ အလွန် ကံကောင်းပါသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မိမိ ဘဝနှင့်ရော မိခင်ကြီး အတွက်ပါ အလွန် လိုက်ရောညီထွေ ရှိလွန်းသော မိန်းမ ဖြစ်ခြင်းကြောင့်ပင်။ မည်ကဲ့သို့ လိုက်လျောညီထွေ ရှိခြင်းကို ရှင်းပြရမည် ဆိုပါက ရှေ့ကြောင်း ပြန်ရမှ ရမည်ဖြစ်ပါသည်။ (ရုပ်ရှင်ဗီဒီယိုများတွင် အတိတ်က ဖြစ်ရပ်များကို ပြန်ရိုက်ပြခြင်းကို နောက်ကြောင်းပြန်သည်ဟု သုံးစွဲကြသော်လည်း ကျွန်တော်ကတော့ ရှေ့က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ပြန်ပြောပြခြင်းကြောင့် ရှေ့ကြောင်းပြန်သည်ဟု သုံးနှုန်းပါသည်။ ဝေါဟာရပညာရှင်များ ကြိုက်နှစ်သက်သလို ဝေဖန်ကြပါကုန်။)
ကျွန်တော်၏ အဖေမှာ ကျွန်တော်နှင့် လုပ်ငန်းတူ ဖြစ်သလို ကျွန်တော့်အမေနှင့် ဇနီးသည်မှာလည်း လုပ်ငန်းတူပင် ဖြစ်သည်။ (ကျွန်တော့်အမေနှင့် ဇနီးသည်မှာ နတ်ကတော် ဖြစ်၍ ကျွန်တော်က မိန်းမလုပ်စာ ထိုင်စားပါသည်။) အဖေနှင့် ကျွန်တော့်မှာ လုပ်ငန်းချင်း တူသော်လည်း မတူသော အချက်များ ရှိပါသည်။ အဖေက အမေ့ကို အလွန်နိုင်၍ ကျွန်တော်က မိန်းမကို အလွန် ကြောက်ရပါသည်။ (ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ချစ်လို့ သည်းခံတာပါဟု ပြောပါသည်။) အမေသည် ဧည့်မပြတ်လောက်အောင် အောင်မြင်သော နတ်ကတော် ဖြစ်၍ အချိန် အကန့်အသတ်နှင့်သာ ဟောပါသည်။ ညနေ (၄) နာရီ နောက်ပိုင်းတွင် မည်မျှ မျက်နှာ နာရလောက်သော ဖောက်သည် ဖြစ်ပါစေ၊ နတ် မဟောပါ။ (စည်းကမ်းကြီး၍ မာနကြီး၍ မဟုတ်ပါ။ အဖေ မူး၍ ပြန်လာတတ်သောကြောင့်ပင် ဖြစ်ပါသည်။ အဖေ မူးလာလျှင် နတ်ဝင် နေသော နတ်ကတော်နှင့် သူ့မိန်းမကို မခွဲခြားတတ်တော့ပေ။ ကိုကြီးကျော် ဝင်နေတုန်း နတ်ဝတ်နတ်စားနှင့် အရိုက်ခံရပြီးနောက် စည်းကမ်း သတ်မှတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။)
ကျွန်တော့်ဇနီး ဖြစ်လာမည့် မော်ဒန်ဆန်သော မိန်းကလေး (အရိုးပေါ် အရေကပ်လောက်အောင် ပိန်ပါသည်။) အမေ့ထံတွင် နှစ်နဲ့ချီ သင်ယူခဲ့သော တပည့်အရင်း ဖြစ်ပါသည်။ အမေကလည်း သူတောင်းစား မီးဘေးဒုက္ခသည်လို ဘာမှမကျန်အောင် သင်ပေးသည်။ ဥပမာအားဖြင့် ဝင်ငွေနှင့် ထွက်ငွေမမျှ ဖြစ်နေတယ် မဟုတ်လား။ သဘောထား ကောင်းလွန်းတာကြောင့် ဒုက္ခရောက်နေရတယ် မဟုတ်လား။ ဘာကိုပဲ ကြံစည်ကြံစည် မအောင်မြင်ဖြစ်နေတယ် မဟုတ်လား။ ဟိုဘက် ဒီဘက် အမျိုးတွေကြောင့် စိတ်ညစ်နေရတယ် မဟုတ်လား။ ဘုရားစင်ပေါ်မှာ မဆိုင်တဲ့ ပစ္စည်းတွေ ရှိနေတယ်၊ ရှင်းလင်းပစ်လိုက်။ အိမ်မှာ စက်ပစ္စည်းအပျက် တစ်ခုရှိနေတယ် မဟုတ်လား စသည်ဖြင့် လူတိုင်းကို ဟော၍ ပစ်စလတ်ခတ် မလွဲနိုင်သည့် အချက်များကို မှတ်စုအလွတ် ဦးနှောက်ထဲ ရိုက်ထည့်ပေးသည်။
နောက်တစ်ဘာသာအနေနှင့် အခုလုပ်မည့် လုပ်ငန်း အောင်မြင်အောင် မစလို့ အဆင်ပြေရင် ဘာဆက်ပါမည်ဟု ကတိတောင်းခြင်း (မအောင်မြင်တော့လည်း အရင်းပေါ့။) ဝင်ငွေ မမြဲတာကို ကန်တော့ပွဲထိုးပေးမည်ဟု ကန်တော့ပွဲဖိုး တောင်းခြင်းလုပ်ငန်း။ အဆင်ပြေအောင် မစရန် ငွေညှစ်ထုတ်ခြင်း နည်းပေါင်းစုံကိုလည်း မထပ်ရအောင် လက်တွေ့နည်းနှင့် သင်ကြားပေးသည်။
နတ်ကတော်ပညာရပ်မှာ ကျယ်ပြန့်လှသော လောကီပညာရပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ အနိမ့်ဆုံး အဆင့် ကိုယ်လုံးနှင့် ခေါင်းလေး တမင် လှုပ်သလို မဟုတ်ဘဲ မသိမသာ လှုပ်သလို လေ့ကျင့်ရသည် ကပင် တစ်လခွဲကျော်ကျော် ကြာသည်။ နတ်ပေါင်းစုံ၏ အသံကွဲတွေ ပြောနိုင်အောင် အသံကို တု ကျင့်ရသေးသည်။ အရက်၊ စီးကရက်သောက်တတ်အောင်လည်း ကျင့်ရသေးသည်။ နတ်တစ်ပါးစီ၏ ပင့်စာတွေကို ကာရံနဘေနှင့်လည်း ကျက်ရသေးသည်။ ကန်တော့ပွဲပြင် ပုံပြင်နည်း၊ ဗာလိနတ်စာ ပြင်ပုံပြင်နည်းများကို မလွဲအောင် မှတ်သားရသေးသည်။ အသေးစိတ်ပြောရလျှင် ကျမ်းတစ်စောင် ဖြစ်သွားရင်တောင်မှ အပေါ်ယံ သဘောလောက်သာ ပါနိုင်ပေမည်။
ကျွန်တော် အိမ်ထောင်ကျပုံမှာ ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် ဒီလောက် နီးစပ်နေတာ မထူးဆန်းပါဘူးဟု ထင်ရသော်လည်း ခရေစေ့တွင်းကျ သိသူများကတော့ တအံ့တသြ ဖြစ်ရလေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တော်ကောက်ထားသော တောင်ပြုံးမင်းလေးကို အောင်သွယ်ခိုင်းပြီး ရခဲ့ခြင်းဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ နားရှုပ်သွားပါက ရှင်းပြပါမည်။
ကျွန်တော့်ဇနီး ဖြစ်လာမည့် သက်မွန်မြင့် (မင်းသမီးတော့ မဟုတ်ပါ။ နတ်ကတော် သက်မွန်မြင့်သာ ဖြစ်ပါသည်။) သူသည် ပိန်သလောက် အလွန် စွာပါသည်။ တစ်လုံးမှ ပုံနှိပ်ဖော်ပြခြင်း မခံရသော စာများကို ရေး၍ မိဘလုပ်စာထိုင်စားနေသော ကျွန်တော့်ကို အလွန် မျက်မုန်းကျိုးပါ သည်။ ကျွန်တော်ကလည်း သတ္တိနည်းသူ ဖြစ်သောကြောင့် ရည်းစားစကား ပြောဖို့ မဆိုထားနှင့်။ အနားပင် မကပ်ရဲပါ။ နောက်ဆုံး ဘယ်လိုမှ မနေနိုင်သော အခြေအနေ ရောက်မှ (ချစ်စိတ်) အကြံဉာဏ်ကို ဖျစ်ညှစ်ထုတ်ပြီး အကောင်အထည် ဖော်ရတော့သည်။
အိမ်တွင် အဖေနှင့် အမေ မရှိသော အချိန်ကို စောင့်ပြီး မရဲတရဲဖြင့် ပြောရသည်။
“သက်မွန်မြင့် ငါ့ကို အကူအညီ တစ်ခုလောက် ပေးပါလားဟာ”
“ဘာအကူအညီလဲ။” (အသံက ချောချောမွေ့မွေ့ လေသံတော့ မဟုတ်ပါ။)
“ငါ့ကို နတ်တစ်ပါးလောက် ပင့်ပေးစမ်းပါ။ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စမေးစရာ ရှိလို့ပါ”
“နင့်အမေကို နင်မေးပါလား” (ခုနက အသံလောက် မမာပါ။)
“အမေ မသိစေချင်လို့ပါဟာ၊ ငါတောင်းပန်ပါတယ်”
တကယ်ပဲ စေတနာ ရှိလို့လား၊ စပ်စုချင်လို့လားတော့ မသိ။ နတ်ဝင်မည့် ကိစ္စကို သဘောတူလိုက်လေသည်။ ဝင်လာသော နတ်က တောင်ပြုံးမင်းလေးပင်။
“ကဲ ... အရေးတကြီး ပင့်တဲ့ ကိစ္စ ပြောစမ်းညီဘွား၊ ကိုယ်တော်လေး ကူညီမယ်”
“အားကိုးပါတယ် ကိုတော်လေး၊ ကိုတော်လေး မကူညီရင် မဖြစ်တဲ့ အခြေအနေမို့ အရေးတကြီး ပင့်ရတာပါ”
“ဖြစ်ချင်တာကို ပြောစမ်း ညီဘွား၊ ကိုယ်တော်လေး ကိုင်တဲ့ လက်သုံးတော်ဓါးနဲ့ ယမ်းပြီး အောင်မြင်အောင် မစပေးမယ်။ ဘာမှ မပူနဲ့၊ ကြားလား။ ဖြစ်ချင်တာကို ပြောစမ်း”
“ဖူးစာရေးကိစ္စ အကူအညီ တောင်းချင်လို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ကိုယ်တော်လေး ကိုယ်တိုင် မရွှေဥကို ရအောင် မကြံနိုင်ဘဲ ညီဘွားတို့ကိစ္စ အောင်မြင်အောင် ဆောင်ရွက်ပေးနိုင်ပါမလားဆိုတာ”
“ဟဲ့ ညီဘွားရဲ့ အဲဒါ လူ့ဘဝတုန်းက ကိစ္စကတော့ ဟုတ်မှပေါ့။ ခုလို နတ်ဘဝမှာ ကမ္မဇိဒ္ဓိတန်ခိုးတွေ ရှိလာပြီလေ။ ဘာမဆို အောင်မြင်အောင် ဆောင်ရွက်ပေးနိုင်တဲ့ တောင်ပြုံး ကိုယ်တော်လေး ဆိုတာ မသိဘူးလား”
“နားလည်ပါပြီ၊ ညီဘွား ပြောမှားဆိုမှားရှိရင် ခွင့်လွှတ်ပါ။ အားလည်း ကိုးပါတယ်။ ညီဘွား ဖြစ်နေတဲ့ ကိစ္စက မိန်းကလေးတစ်ဦးကို အသည်းအသန် ချစ်နေတာကို ဖွင့်မပြောရဲလို့ ကိုယ်တော်လေး ဓါးနဲ့ ယမ်းပြီး ကူညီပေးပါ”
“ဒီအကူအညီလောက်နဲ့များ ကိုယ်တော်လေးကို မယုံမကြည် ဖြစ်နေရလား။ အမြန်ဆုံးသော ဖွင့်ပြောလိုက်၊ မငြင်းအောင် ကူညီမစပေးမယ်၊ ကြားလား”
“သေချာပါ့မလား ကိုယ်တော်လေး၊ မသေချာရင် ညီဘွား အသဲကွဲမှာ မို့လို့ပါ”
“ဟဲ့ ... ငမိုက်သားရဲ့ ငါလို ဓါးစွမ်းထက်တဲ့ မင်းကို မယုံမကြည် ပြောပြန်ပြီ။ ကိုယ်တော်လေး မစမယ်လို့ပြော၊ ပြီးရင် ဘယ်တော့မှ မအောင်မြင်ဘူးဆိုတာ မရှိစေရဘူးဟဲ့။ ဘယ်က နှမတော်လေးလဲ၊ ကိုယ်တော်လေးကို တိတိကျကျပြောစမ်း”
“ကိုယ်တော်လေး သေချာတယ်ဆိုရင် ပြောပါ့မယ်။ ကိုယ်တော်လေး အခု စီးနေတဲ့ လိပ်ပြာရှင်ကို အသည်းအသန် ချစ်မိနေတာပါ”
“ဘာ ... ဘာပြောတယ်၊ မိုက်ရိုင်းလိုက်တဲ့အကောင်”
“လိပ်ပြာရှင်မိန်းကလေးကို ချစ်မိတာနဲ့ ကိုတော်လေး စိတ်ဆိုးစရာ မရှိပါဘူး”
“ငါ တော်ကောက်ထားတဲ့ မိန်းကလေးလေ လူမိုက်ရဲ့”
“ကိုယ်တော်လေးက အငွေ့ပဲဟာ။ ညီဘွားက အတွေ့ပဲ၊ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ နောက်ပြီး ကိုယ်တော်လေးက တော်ကောက် ကြာခိုထားတာတွေ အများကြီးပဲဟာ။ တစ်ယောက်လောက် ပြန်ပေးရတာ မထူးခြားပါဘူး”
“ညီဘွား တကယ်ပြောနေတာလား”
“တကယ်ပါ ကိုယ်တော်လေးရဲ့၊ သူ ခေါင်းညိတ်လိုက်တာနဲ့ ချက်ချင်းကို ယူလိုက်မှာ။ အဖတ်တင်အောင်လို့လေ”
“ကောင်းပြီ ငါပြန်ကြွတော့မယ်”
“သေချာတယ်လို့ ကတိပေးတယ်နော် ကိုယ်တော်လေး”
“အေးပါ”
ကိုယ်တော်လေး ပြန်ကြွသွားသည်နှင့် သက်မွန်မြင့်က ဝါးခနဲ တစ်ချက် သမ်းပြီး မေးသည်။
“ဘာပြောသွားသေးလဲဟင်”
“အောင်မြင်ရမယ်လို့ ကတိပေးသွားတာပဲ။ မအောင်မြင်ရင်တော့ နတ်ညာတာပဲ။ ငါကတော့ အောင်မြင်မယ်လို့ ယုံထားလိုက်တော့မယ်”
ဒီလိုနဲ့ ကိုယ်တော်လေး သုံးခါလောက် ဝင်ပြီးသွားသောအခါ ကျွန်တော်တို့ လက်ထပ်လိုက် ကြတော့သည်။ ကျွန်တော်တို့ အိမ်ထောင်ရေး အဆင်ပြောပါသည်။ ပြဿနာ ကြီးကြီးမားမား မရှိပါ။ အသေးအဖွဲ့တော့ ရှိသည်။ ထိုအသေးအဖွဲ့လေးမှာ ထိုနတ်ဝင်ခြင်း အကူအညီနှင့် ရခဲ့သော မိန်းမက ကျွန်တော့်အပေါ် မကျေနပ်လျှင် အိမ်မှာ နှစ်ဦးတည်း ရှိနေသော အချိန်၌ နတ်ဝင်ပါတော့သည်။ (အမေ ရှိလျှင် မဝင်ရဲပါ။ အကြောင်းမှာ တစ်ဦးတည်းသောသားဖြစ်၍ ကျွန်တော့်ကို ဖူးဖူးမှုတ်မတတ် ချစ်သောကြောင့် အမေ့ အငြိုအငြင်ခံ၍ ကျွန်တော့်ကို မနှိပ်ကွပ်ရဲသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဒီ့ပြင်လူ မပြောနှင့်၊ တုန်နေအောင် ကြောက်ရသော ကျွန်တော့်အဖေကိုပင် ကျွန်တော်နှင့် ပတ်သက်လျှင် ဂရုမစိုက်တော့ပါ။) (၃၇) မင်း တစ်လှည့်စီ ဝင်၍ အမျိုးမျိုး ခြိမ်းခြောက် ငေါက်ငမ်းဆူပူပါတော့သည်။ အမေဂျမ်း အလှည့်ဆိုလျှင် ညစ်တီးညစ်ပတ် အဆဲအဆိုများပင် ပါသေးသည်။ သို့သော် မနှဲလေးတော့ ဘယ်တော့မှ မဝင်ပါ။ အသံသေးသေးလေးနှင့် ငေါက်ငမ်းရသည်မှာ အားမရ၍ ထင်ပါသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ နစ်နစ်နာနာ စကားလုံးရိုင်းရိုင်းများ ပါသော်လည်း နတ်ဖြစ်နေသောကြောင့် ပြန်ပြော၍ မရချေ။ မကျေနပ်ချက်ကြီးသည့်အခါ နာရီဝက်မျှ ကြာသည် အထိ ခေါင်းတညိတ်ညိတ်နှင့် ခေါင်းငုံ့ခံနေရသည်မှာ ဝဋ်ကြွေးတစ်ခုပင် ဖြစ်လာလေသည်။ နတ်ဝင်ပြီးသွားလျှင် ဘာပြောသွားသေးလဲဟင်ဟု မေးပြီး ပြောပြလိုက်သည်နှင့် “ဒါကြောင့်မို့ ပြောတာပေါ့” နှင့် အစချီ၍ နောက်ထပ် နာရီဝက်လောက် လူအဖြစ်နှင့် ဆက်၍ ပြောလေသည်။
ခံရဖန်များလာသောအခါ သူငယ်ချင်းတစ်ဦး၏ အကြံပေးချက်အရ သက်မွန်မြင့် နတ်စင်ရှေ့ထိုင်၍ တုန်စပြုလာသည်နှင့် အိမ်ပေါ်မှ ခုန်ချပြီး ကမန်းကတန်း ပြေး၍ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ဖြစ်ဖြစ် တစ်နေရာသို့ ရှောင်နေလိုက်သည်။ သက်မွန်မြင့် တစ်ယောက်တည်း ဘာနတ် ဝင်၍ ကျန်ခဲ့သည်ကိုတော့ မသိတော့ပါ။ တစ်ယောက်မျှ မရှိသော အိမ်ပေါ်တွင် တစ်ယောက်တည်း တုန်နေရုံသာ ရှိတော့သည်။ ဤနည်း ရပြီးကတည်းက နတ်ဝင် ကျဲသွားသောကြောင့် ကျွန်တော် အများကြီး အသက်ရှူ ချောင်သွားရတော့သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ တစ်ယောက်တည်း နတ်ဝင်၍ ဘာတွေ ပြောနေသည်ကိုတော့ သိချင်လှသည်။
အကြီးမားဆုံး ကိစ္စက အိမ်ထောင်သက် (၃) နှစ်ကြာတွင် မလေးရှားကိစ္စ ခေတ်စားလာချိန်၌ ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။ ဘယ်သူတွေ ဘယ်လောက် ပို့လိုက်တယ်တဲ့ဟူသော သတင်းများ စိပ်လာချိန်တွင် (ဘယ်သူတွေ ဘယ်လို ဒုက္ခရောက်နေလို့တဲ့ ဟူသော သတင်းကို အကြားကျဲသည်။) ကျွန်တော့်မိန်းမ လူပီကယ်က စိတ်ဝင်စားလာသည်။ (မော်တော်ကားများ ထိန်းသိမ်းအပြစ်ပေး သူကို မော်တော်ပီကယ်ဟု ခေါ်သောကြောင့် လူကို ထိန်းသိမ်းအပြစ်ပေး သည်ကို လူပီကယ်ဟု အမည်ပေးပါသည်။ နောင်တစ်ချိန်တွင် လေထန်ကုန်း အမည်ပေးသူကိစ္စမျိုး ပေါ်ပေါက်ခဲ့ပါက လူပီကယ်ဟု ကျွန်တော်က စသုံးကြောင်း သတိပေးရသည်။) ကျွန်တော့်ကို မျက်စိအောက်မှ အပျောက် မခံလောက်အောင် ချစ်သော မိခင်ကြီးက လုံးချင်းထုတ်ရန်ကိုတော့ လုံးဝ မလိုက်ရောပါ။ ခါးခါးသီးသီးကို ကန့်ကွက်ပါသည်။ လူပီကယ် သက်မွန်မြင့်ကတော့ ကျေးဇူးရှင် ဆရာအရင်းကြီး၏ အမိန့်ကို မလွန်ဆန်နိုင်သောကြောင့် ငြိမ်နေလိုက်ရသည်၊ ကျေကျေနပ်နပ်နှင့် လက်လျှော့သွားသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ မြုံနေသော မီးတောင်အလား၊ အစားမှားသည်ကို စောင့်နေသော ယားနာကဲ့သို့ အခွင့်အရေးကို စောင့်နေခဲ့သည်။
တစ်ရက်တွင် အခြားရပ်ကွက်မှ မလာဖူးသော နတ်မေးသူများ မိခင်ကြီး မရှိခင်တွင် အိမ်သို့ ရောက်လာကြသည်။ အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးနှစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ဇနီးသည်နှင့် နတ်ဝင်သည့် လုပ်ငန်းစတင်ချိန်တွင် ကျွန်တော်က ထမင်းစားနေလိုက်သည်။ ခဏ ဟောပြောပြီးချိန်တွင် သောကြာသား ညီဘွား၊ ခဏလာစမ်းဟု လှမ်းခေါ်လိုက်ရာ ထမင်းစားရင်း တန်းလန်းကြီးမို့ ထုံးစံအတိုင်း ပြေးလွှားရန် မဖြစ်တော့ဘဲ အလစ်မိသွားတော့သည်။
“ကျော်လေးကျော်ထဲက ပခန်းမင်းကျော်စွာတဲ့ဟေ့။ ငါ့ကို မထီမဲ့မြင် ပြုရဲသလားဟေ့”
ကျွန်တော်လည်း ရှောင်၍ မရသော အခြေအနေရောက်မည့် အတူတူ ထမင်းပန်းကန်ကို ဘေးကို ချ၍ ကျုံ့ကျုံ့လေး ထိုင်၍ ကိုယ့်သေတွင်းထဲ ကိုယ် ခုန်ချလိုက်ရတော့သည်။
“မလုပ်ဝံ့ကြောင်းပါ။ ဘယ်လို အရေးကိစ္စများ ရှိလို့ ခေါ်ပါသလဲခင်ဗျား”
“အရေးကြီးတယ်တဲ့။ ငါ့ညီတော်တို့ ညီမတော်တို့ကို မစချိန်ကျလို့ အချိန်မီ သတိပေးရအောင် အခေါ်ရှိလိုက်တာပဲ”
“အမေ့လက်ထက်ကတည်းက မ စလာတာ စားနိုင်သောက်နိုင်ရုံအပြင် တစ်ခါမှ အပိုအလျှံ မရှိပါဘူး ကိုကြီးကျော် ခင်ဗျား၊ မချမ်းသာလည်း နေတတ်နေပါပြီ”
“တိတ်စမ်း လူမိုက်၊ ဒါငါ့ကို စော်ကားတာလားဟဲ့။ အခါအခွင့် မသင့်သေးရင် ရွှေထုပ်ချပေးတာတောင် မိုးပေါ် မော့သွားတယ်ဆိုတာ မကြားဖူးဘူးလား။ ညီဘွားတို့ မိသားစု အခါအခွင့်က အခုမှ ကျတာ သိလား”
“အရင်တုန်းကလည်း ဒီလို အခါအခွင့်သင့်ပြီလို့ ခဏ ခဏ ကြားခဲ့ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခြေအနေက မပြောင်းလဲခဲ့ပါဘူး ကိုကြီးကျော် ခင်ဗျား”
“ဒီတစ်ခါ တကယ် သင့်ပြီဟဲ့။ သေချာနားထောင် ညီဘွားရဲ့၊ ပဌာန်းဆက်နဲ့ ရတနာသိုက်က ရေခြားမြေခြားမှာ ရှိတာ။ အဲဒါကို မှတ်ထားနော်”
ကျွန်တော် သိလိုက်ပါပြီ။ ကျွန်တော်တို့ မိသားစု၏ မြုံနေသော မလေးရှားပြဿနာ ကြားထဲသို့ နတ်များ ဝင်လာကြလေပြီ။ ကျွန်တော် မပိုင်၍ ဘာပြောရမှန်း မသိဖြစ်နေချိန်တွင် နတ်ပွဲတင် သွားရာမှ ပြန်ရောက်လာသော မိခင်ကြီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ငါးဖမ်းသင်္ဘောကို မြင်လိုက်ရသော အသက်ကယ်လှေပေါ်မှ တိုက်တန်းနစ် ခရီးသည်များကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ အိမ်ပေါ်ရောက်ရောက်ချင်း အခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားသော မိခင်ကြီးက ကျွန်တော့်ဘေးတွင် မျက်နှာထားတင်းတင်းနှင့် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
“ကဲ ... နှမတော်ကြီး၊ တစ်ခါတည်း သတိပေးရဦးမယ်။ နှမတော်တို့ ချမ်းသာမယ့် ရတနာသိုက်က ရေခြားမြေခြားမှာ ရှိတာကြားလား။ ကိုယ်တော်ကြီး အစစအရာရာ အဆင်ပြေအောင် လုပ်ပေးထားတာကို မဖျက်စီးကြနဲ့ ကြားလား။ ဟောဒီက ညီဘွားကို တစ်နှစ်တန်သည်၊ နှစ်နှစ်တန်သည် စီးပွားရှာ လွှတ်လိုက်။ အကု န်အဆင်ပြေအောင် မစ ဆောင်ရွက်ပေးမယ် ကြားလား။ ဖေကျော်ကို သဘောတူပါ့မယ်လို့ ကတိပေးစမ်း နှမတော်ကြီး”
မိခင်ကြီးမှာ ကိုယ်ပေးသော ချိုင်းနှင့် ကိုယ့်ကို ခွင်ပြန်ချခံနေရသော နှစ်လုံး၊ သုံးလုံးသမား ဘဝသို့ ရောက်နေပေပြီ။ အခြား ဧည့်သည်များကလည်း ဇာတ်ဆရာကို ပြန်ကခိုင်းနေသော မင်းသားဇာတ်လမ်းကို စောင့်ကြည့်နေကြသောကြောင့် အကျပ်အတည်း ဖြစ်နေပုံရသည်။ မိခင်ကြီး ဘယ်လို တုံ့ပြန်မှာလဲဟု မိမိကိုယ်တိုင် စိတ်ဝင်စားနေချိန်တွင် ထင်မှတ်မထားသော အဖြစ်အပျက် တစ်ခု ဖြစ်လာတော့သည်။ ထိုအဖြစ်အပျက်မှာ နဖူးကို လက်ဖြင့် တဖြောင်းဖြောင်းရိုက်ပြီး မိခင်ကြီးထံ နောက်ထပ် နတ်တစ်ပါးဝင်လာခြင်းပင်။
“ဟေ့ ... တောင်ပြုံး ကိုယ်တော်လေးတဲ့ဟေ့”
ကျွန်တော့် အောင်သွယ်တော် မိတ်ဆွေကြီး ဖြစ်နေသဖြင့် အားရှိသွားသည်ကို ဝန်ခံပါသည်။
“ဒီက ညီဘွားလေး၊ ရေခြားမြေခြားမှာ ဒုက္ခရောက်မယ့် အရေးကို ကြိုမြင်လို့ သတိပေးဖို့ ကြွလာခဲ့တာဟေ့”
“မှန်လှပါ ကျေးဇူးကြီးလှပါတယ် ကိုယ်တော်လေးခင်ဗျား”
ထိုအချိန်တွင် ပခန်းဖေကြီးကျော်မှာ ဘာဆက်လုပ်ရမှန်း မသိ၊ ကြောင်နေရာမှ ရုတ်တရက် သတိဝင်လာဟန်ဖြင့် ...
“ဟဲ့ ညီဘွား၊ ပခန်းကျော်ကိုယ်တိုင် မစချင်လွန်းလို့ စီစဉ်ထားတဲ့ ခရီးဆိုတာ မှတ်မိတယ် မဟုတ်လား”
“မှတ်မိပါတယ် ဖေကျော်ခင်ဗျား”
ဧည့်သည်များ အနေနှင့် မပြောနှင့်။ နတ်ပုံတော်များကြားတွင် မွေး၍ ကြီးလာသော ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် နတ်နှစ်ပါး တစ်ပြိုင်နက် ဟောချက်ချသည်ကို မမြင်ဖူးသဖြင့် နတ်နှစ်ပါး၏ ပြိုင်နေသော ဟောချက်များကို ထောက်ပေးရင်း စိတ်ဝင်စားနေမိသည်။
“အေး ... တောင်ပြုံးမင်း စကားကို နားမထောင်ဘဲ ရေခြားမြေခြား သွားရင်တော့ ဒုက္ခတွေ့ပြီသာ မှတ်တော့။ ကြားလားဟဲ့” (မှန်ပါ)
“ဘာဒုက္ခမှ မဖြစ်အောင် ပခန်းကျော်က တာဝန်ယူတယ်ကြားလား” (မှန်ပါ)
“ဓါးထက်တဲ့ တောင်ပြုံးမင်းနော်၊ မလေးမစား မလုပ်နဲ့ ကြားလား” (မှန်ပါ)
“ဟဲ့ ညီဘွား ... ပွဲဦးမင်း၊ ပွဲလယ်မင်း၊ ပွဲသိမ်းမင်းဆိုတဲ့ (၃၇) မင်းဇာတ်လိုက် ပခန်းမင်း ကျော်စွာ အကြောင်း သိတယ်မဟုတ်လား” (ဟုတ်ကဲ့)
“ဟေ့ ...တောင်ပြုံးမင်းလေးက ဖြစ်ချင်တာ ဖြစ်ရမှနော်” (ဟုတ်)
“ဟေ့ ... ပခန်းမင်းကျော် တောင်ပြုံးမင်း ပြောတာကို ကဖျက်ယဖျက် လုပ်ရဲသလား”
“အောင်မာ ... ပခန်းမင်းကျော် ပြောတာကို တောင်ပြုံးမင်းက ကန့်လန့်တိုက်ရဲသလား”
ကျွန်တော် ထောက်ပေးရန် မလိုတော့ပါ။ ကျွန်တော့် တစ်သက်တွင် ပြဿနာ မရှိခဲ့သော နတ်နှစ်ပါး အံ့ဖွယ်သူရဲ နှစ်ဦးသား တိုက်ရိုက် စကားစစ်ထိုးနေကြပေပြီ။ ဧည့်သည်များလည်း ထူးခြားသော အတွေ့အကြုံကြောင့် ဘယ်လို ဝင်ဖျန်ဖြေရမည်ကို မသိဘဲ ကြောင်ကြည့်နေချိန်တွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ငြိမ်နေ၍ မသင့်တော်ဘူးဟု ယူဆကာ ပြောမိပြောရာ ပြောချလိုက်လေသည်။
“အေးအေးဆေးဆေး နတ်တရားရုံးမှာ ဖြေရှင်းကြပါ ဘုရား။ ရန်ဖြစ်တယ် ဆိုတာ မကောင်းပါဘူး၊ ပခန်းကိုယ်တော်လေးနှင့် တောင်ပြုံးဖေကြီးကျော်တို့ ဘုရား”
ဧည့်သည်အမျိုးသားက ...
“ဟဲ့ ... မင်နီရှယ် မှားနေပြီလေ။ တောင်ပြုံး ကိုယ်တော်လေးနှင့် ပခန်းဖေကြီးကျော် မဟုတ်လား” ဟု ထောက်ပေးသည်။
“အို ... တတ်နိုင်ဘူး ကိုကြီးမောင်မောင်စနေရယ်၊ ကမန်းကတန်း ဆိုတော့ မှားမှာပေါ့။ သူတို့ နေရပ်တွေ သူတို့တည့်ယူပါလိမ့်မယ်”
ဧည့်သည်များ အငြင်းပွားနေသလို တောင်ပြုံးမင်းနှင့် ပခန်းတို့ကလည်း အရှိန် တက်လာလေပြီ။
“ဟေ့ ... ပခန်းအကြောင်း သိချင်ရင် စမ်းကြည့်လိုက်ပါလား”
“ရတယ်လေ၊ တောင်ပြုံးတို့ကလည်း နှယ်နှယ်ရရ မဟုတ်တာ။ ယှဉ်ကြည့်တာပေါ့”
ဟုဆိုပြီး နတ်နှစ်ပါး “ဝုန်း” ခနဲ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ချိန်တွင် ပရိသတ်ဖြစ်သော ကျွန်တော်တို့ကလည်း အလိုလို မတ်တတ်ရပ်လိုက်ရသည်။ ရုတ်တရက် ဘာလုပ်ရမှန်း မသိ။ ပခန်းမင်းက ...
“ကဲ ... တဧကရာ၊ သပြေညှာ၊ ရွှေသဘာကြွ၊ ဖက်စရာရှား၊ လက်ယာမျိုးလှ၊ တန်ခိုးကြွသည့် အစိုးရစခန်း ပခန်းကမင်း၊ ဓါးသတင်းဖြန့်ရအောင်၊ ယောက်ျား ... အားပြင်းတဲ့ ပက်ဝိုင်းသံလှန့်”
“တောင်ပြုံးကိုယ်တော်လေးကွ .. ယောင်လို့တောင် မကပ်ကြနဲ့နော်၊ ရှောင်အပ်တဲ့ သီလဝံ၊ မိုးပျံတဲ့ ဓါးရေး (၃၇) ချင်း၊ ဓါးကြီးအရင်း၊ ဓါးမင်းအမြှောက်၊ အံ့လောက်သည်ဓါး၊ တစ်ဖက်ထိုးနှစ်ဖက်ခံ၊ ဇရက်ခုန်ဟန်ဖီလာ ရင်ခွဲ၊ ဓါးပွဲရာဇာတောင်ပြုံးငယ်ပါ ဆရာအားပြတဲ့ဓါး စကြာသံ၊ ယောက်ျား ... အထက်ဘုံရာအထိ တက် ...”
ဤမျှ ပြင်းထန်မည် မထင်၍ လွန်ဆွဲကြသော ကျွန်တော်တို့အားလုံး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကိုင်ထားကြစဉ် ... နတ်နှစ်ပါးက သွက်လက်စွာဖြင့် နတ်စင်ပေါ်ရှိ ဓါးများစွာထဲက တစ်ချောင်းစီ အသီးသီး ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး ဓါးကြိမ်းများကိုယ်စီ ကြိမ်းကာ အဆင်သင့် ဖြစ်နေကြလေပြီ။ ထိုအချိန်ကျမှ မောင်မောင်စနေ ဟူသော ဧည့်သည်ယောက်ျားက အကြံပေးသည်။
“ဟေ့လူ ... ခင်ဗျားနဲ့ ကျုပ် နတ်နှစ်ပါးကို ဆွဲလှဲပြီး တက်ဖိထားမှ အန္တရာယ်ကင်းလိမ့်မယ်။ မင်နီရှိလ် နဲ့ နွယ်ဇင်ဦး က တို့ တက်ဖိထားတုန်း ဓါးကိုလု”
“ခင်ဗျား အကြံပေးတာ ကောင်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပခန်းကျော် ဘက်ကို ခင်ဗျား မလာနဲ့။ ကျုပ် တာဝန်ထားလိုက်။ (အမေကို ထိချင် ထိ၊ သက်မွန်မြင့် ကိုတော့ သူစိမ်း အထိ မခံနိုင်ပါ။)
ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ပခန်းမင်းကြီးအား နောက်မှ သိုင်းဖက်ပြီးချိန်တွင် ဧည့်သည်ကတော့ တောင်ပြုံးမင်းလေးပေါ်တွင် မှောက်ပြီးဖြစ်နေသည်။ နတ်နှစ်ပါးကတော့ တဟင်းဟင်းနှင့် အံကြိတ်တုန်ယင်နေဆဲပင်။ မင်နီရှဲလ်နှင့်နွယ်ဇင်ဦးက ဓါးများကို လုယူပြီးချိန်တွင် ဘာလုပ်ရမှန်း မသိသော ကျွန်တော်က ပခန်းဖေကြီးကျော်ကို သိုင်းဖက်ထားသည့်အတိုင်း ဇွတ် မ၍ အိပ်ခန်းတွင်းသို့ သွင်းခဲ့တော့သည်။
အခန်းထဲ ရောက်၍ ခုတင်ပေါ် ပစ်ချပြီးချိန်တွင် ကုန်းရုန်းထနေသေးသောကြောင့် ဖေကြီးကျော် ဗိုက်ပေါ်သို့ တက်ထိုင်လိုက်သည်။ သူ့ လက်နှစ်ဖက်စလုံးကိုလည်း ကျွန်တော့်လက်ဖြင့် ခုတင်အခင်းပေါ်မှာ ဖိကပ်ထားလိုက်သည်။ တောင်ပြုံးမင်းနှင့် ဧည့်သည် သုံးယောက်ကတော့ မည်သို့ ဆက်ဖြစ်သည်ကို မသိရသော်လည်း ပခန်းမင်းကျော် မှာတော့ တဖြည်းဖြည်း အတုန်ရပ်သွားသည်။ သို့သော် စိတ်ချလက်ချ မလွှတ်ရဲသောကြောင့် တိုးတိုးလေး မေးကြည့်ရသည်။
“သက်မွန်မြင့်ရေ ... ဖေကျော် ပြန်သွားပြီလားဟင်”
ဇနီးသည်က ခေါင်းညိတ်၍ စိတ်ချလက်ချ လွှတ်ပေးလိုက်ချိန်မှာတော့ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားသော အခြေအနေနှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရသည်။ ထိုအခြေအနေမှာ ဇနီးသည်၏ လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်နှင့် ခေါင်းအုံးဘေးတွင်ချထားသော ခြင်ယမ်းသည့် ဘက်ထရီဘက်တံကို ကောက်ကာ “ခွတ်” ခနဲ နေအောင် ကျွန်တော့် ချိုစောင်းကို ရိုက်ချလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ရိုက်ပြီးပြီးချင်း ထုံးစံအတိုင်း “ဘာပြောသွားသေးလဲဟင်” ဘာတွေ မမေးတော့ သူ့ဘာသာသူ နတ်ဝတ်နတ်စားများကို ကျွန်တော့်အား မျက်စောင်းထိုးရင်း ချွတ်နေလေသည်။ ကျွန်တော့်မှာတော့ ခုတင်ပေါ်တွင် ချိုစောင်းကို လက်နှစ်ဖက်နှင့် ဖိကာ ပခန်းမင်းကျော်က ရိုက်တာလား၊ သက်မွန်မြင့်က ရိုက်တာလား ဟူသော အဖြေကို စဉ်းစားရင်း ကြောင်ကြောင်တောင်တောင်ကြီး ဖြစ်နေတော့သည်။
ရယ်စရာဝတ္ထုတို ပြိုင်ပွဲ
ပထမဆုရ
၂၀၁၀၊ စက်တင်ဘာ
▢ သက်ဦးမောင်
📖 ရောသမမွှေ ဒိုင်ယာလော့ နှင့်
မထိတထိ ဟာသဝတ္ထုတိုများ
No comments:
Post a Comment