❝ ကျွန်မက ဟိုက်ဒရိုဂျင် ❞
( မောင်မေယု - ဘူးသီးတောင် )
ကျွန်တော်တို့ ကျောင်းမှာ အပျိုကြီး ဆရာမ တစ်ယောက်ရှိတယ်။ ကျောင်းပျက်တဲ့ အရာမှာဆို သူက ပထမ။
တစ်နေ့ သူ ကျောင်းပျက်တော့ ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီးက မေးတယ်။
“ဆရာမ မနေ့က ဘာကြောင့်ကျောင်းပျက်တာလဲ” သူက “ကျွန်မရဲ့ ညီမလေး မင်္ဂလာဆောင်လို့ပါ” တဲ့။
နောက် သိပ်မကြာ၊ သူ ကျောင်းပျက်ပြန်ရော။ ဟိုတစ်ခါလို ဆရာကြီးက မေးတယ်။
“ဆရာမ မနေ့က ဘာကြောင့် ကျောင်းပျက်တာလဲ” စပ်ဖြဲဖြဲ ရုပ်နဲ့ သူ ဖြေလိုက်တာက “ကျွန်မရဲ့တူမလေး မင်္ဂလာဆောင်လို့ပါ” တဲ့။
နောက် သိပ်မကြာ၊ သူ ကျောင်းပျက်ပြန်ရော။ ဆရာကြီးက အရင်အတိုင်း မေးတော့ သူက “ကျွန်မရဲ့ အချစ်ဆုံး သူငယ်ချင်း မင်္ဂလာဆောင်လို့ပါ” တဲ့။
ဒီတစ်ခါ ဆရာကြီးက ပြန်ပြောလိုက်တယ်။
“တစ်ဆွေတစ်မျိုးလုံး မင်္ဂလာဆောင်နေပြီ၊ ဆရာမ ဘယ်တော့ ဆောင်မှာလဲ”
ဆိုတော့ သူက “ကျွန်မက ဟိုက်ဒရိုဂျင်ပါ ဆရာကြီး” တဲ့။
ဘာမဆိုင်၊ ညာမဆိုင်နဲ့ သူ့ကိုယ်သူ ဟိုက်ဒရိုဂျင်လို့ဆို လိုက်တော့ ဆရာကြီးက သဘောမပေါက်။ ဆရာကြီး စိတ် ကသိကအောက် ဖြစ်ပြီး-
“ဘာဟိုက်ဒရိုဂျင်လဲ၊ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ” ဒေါသသံလေးနှင့် ပြောလိုက်တော့ သူ ပြုံးပြုံးနဲ့ ဖြေလိုက်တာက-
“ဟိုက်ဒရိုဂျင်ရဲ့သဘာဝက မီးလောင်ကျွမ်းခြင်းကို အားပေးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ်တိုင်ကျတော့ မလောင်ကျွမ်းနိုင်ပါဘူး ဆရာကြီး။ ဒါကြောင့် ကျွန်မက ဟိုက်ဒရိုဂျင်ပါ” တဲ့။
သူ့အဖြေကြောင့် ရုံးခန်းထဲရှိ ဆရာ/မ အားလုံး “တဟားဟား” ရယ်ကြပါလေရဲ့။ ။
▢ မောင်မေယု (ဘူးသီးတောင်)
📖မဟေသီ မဂ္ဂဇင်း
စက်တင်ဘာ ၊ ၂၀၁၉
No comments:
Post a Comment