❝ ချမ်းခိုက်ခိုက်တုန် ❞
( ပီမိုးနင်း )
( ၁ )
သိုးမွေးခံကတ္တီပါစောင်ကြီးကို တစ်ကိုယ်လုံး လုံအောင်ခြုံပြီး ခပ်ကွေးကွေး အိပ်၍ နေသော “ အမာ ” သည် ဖြူရော်သော မျက်နှာကလေးကိုသာ မဖော်ချင့် ဖော်ချင်နှင့် ဖော်ကာ အအေးနှင့် အချမ်း တွဲဖက်၍ ရမ်းနေသော ဆောင်းတွင်းဟေမန်ကိုသာ အပြစ်တင်လိုသည့် လက္ခဏာနှင့် အချက်ကို ရှာ၍ နေစဉ်တွင် အိမ်ရှေ့လမ်းမပေါ်မှ
လေပြေညင်းပါလို့ ငွေနှင်းရယ်က တမှုံမှုံ ကြာခြည်မှာ ကတ္တီနဲ့ လွှမ်းသော်လည်း ချမ်းခိုက်ခိုက်တုန် ၊ နွမ်းဟိုက်ပါလို့ ခုနေပုံ မှုပွေရုံသင့်သည် တဆောင်းရွှင်မွေ့ရုံ ရင်ငွေ့ တလှုံလှုံနှင့် ဆောင်းလယ်စုံ နှစ်ကိုယ်ထွေး လို့ရယ် နွေးဖို့အကြောင်း ...
ချမ်းခိုက်တုန်တုန် ... ထွေးလို့လည်း မလုံ မလုံ ဟေဟေမန်တွင်းမှာလှ လေလေပြန်ညှင်းတာက ( စက်ခန်းမှာ တစ်ကိုယ်တည်းကြုံ ) နွေးရအောင်လို့ စောင်ကိုခြုံ ချစ်သူပျိုရေ ဆောင်းတွင်းမို့ ပေါင်းသင်းဖူးစာဆုံ ၊ ရင်ထဲက ဖိန့်ဖိန့်တုန် ဘဝင်ထဲက သိမ့်သိမ့်ခုန် ခန်းတဝိုက်တုံ ၊ သရမ်းလိုက်ပုံရယ် နွမ်းဟိုက်လို့ ချမ်းခိုက်ခိုက်တုန် ...
ဟူသော သာယာပေါ်လွင် နားဝင်အောင် ဆိုလိုက်သည့် ယောက်ျားပျို တစ်ယောက်၏ သီချင်းသံသည်ကား အမာ ၏ နားတွင်းသို့ ပစ်သွင်းလိုက်သည့်အလား မှတ်မှတ်သားသားကြီး ဝင်ရောက်၍ လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဘယ့်နှယ်သီချင်းပါလိမ့်မလဲ ငါ့အကြောင်းကို စောင်းချိတ်ပြီး ဆိုရော့သလား သူဟာကလည်း ချမ်းခိုက်ခိုက်တုန်က စပြီး ချမ်းခိုက်ခိုက်တုန်တွင်ပဲ အဆုံးသတ်ရော့ သလား ဒီအချမ်းဟာ ဘယ်တော့မှ ပျောက်မယ့် အချမ်း မဟုတ်တော့ပါကလား ၊ သိုးမွေးခံကတ္တီပါ စောင်နဲ့လည်း ငါ့အချမ်း မပြေ ငါ့မှာဖြင့် ချမ်းလွန်းလို့ ထူထွေး ပူနွေးတဲ့ စောင်ကို တောင့်တတယ် ၊ သူကတော့ စောင်ကို မတ ၊ ချစ်သူနဲ့ ဖူးစာဆုံဖို့ တောင့်တတယ် ၊ ဆောင်းတွင်းမှာ ချစ်သူက ဘယ်နည်းနဲ့ အချမ်းကို ပြေပျောက်အောင် လုပ်မှာမို့လဲ ...
ဇောက်ထိုးမိုးမျှော် ထင်ရာကို အော်ပြီး ဆိုနေတာပဲလား ၊ ဒီလိုအရမ်းမဲ့ ဆိုနေရအောင်ဟာလည်း သီချင်း အသွားအလာကို ထောက်လျှင် တော်တော် ခိုင်လုံမယ့် လက္ခဏာပဲ ။ အေးလေ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ဘာသာသူ ချမ်းခိုက်ခိုက်တုန် မကလို အေးစက်စက်တုန်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် ငါ တွေးပြီး ရယ်ကာချစရာ မလိုပါဘူးလေ - စသည်ဖြင့် စဉ်းစားချက်ကို ရုတ်တရက် ရပ်ဆိုင်းပြီး ဒူးနှင့် ရင်သား နီးနီးကြီး ထားပြီး အားရပါးရ လုံအောင် ထွေးရင်း အေးအေးနှင့် အိပ်ပျော်၍ သွားလေ၏ ။
နံနက်မိုးသောက် အချိန်ရောက်လျှင် နှင်းပေါက်ဝတ်မှုန်တို့ တလှိုက်လှိုက်ဝေဖြာ ပိတ်ဖုံးလျက် မြေပြင်ဝသုံတွင် ကောင်းကင်ဘုံ ဖန်ဆင်း၍ ထားဘိအလား ၊ ပိန်းပိတ်မှုန်မွှား နှင်းသားတွေ ကာဆီး၍ နေရုံမျှမက နှင်းငွေ့ နှင့် ရောထွေးသော လေကလေးသည်ကား မသနားမညှာ မသိမသာ တိုက်ခတ်ဆော်သွင်း၍ လာလေရာ အပြင် ကာယ အတွင်းကာယ နှစ်ဖြာသော ကာယမှာ လာသမျှ အအေးဓာတ်ကို လောကွတ်ပျူငှာ လက်ခံကာ အအေးအချမ်း တဖြည်းဖြည်း လှမ်းပြီး ချမ်းလိုက်တာ အေးလိုက်တာဟု ညည်းညူစေအောင် အချမ်းမိုး ရွာ၍ နေလေသတည်း ။
ချမ်းအေးဖြူဆွတ်သော နှင်းသားတွေ အကြားတွင် ချမ်းအားနှင့် ငြိမ်သက်လျက် အတက်အဆင်း အထွက်အဝင် မရှိ ဆီးနှင်းသူခိုး ဝင်ရောက်ကာ တိုးမည်ကို အလီလီ ကြောက်ရွံ့သည့် လက္ခဏာနှင့် အချို့မှာ စက်ရာက မထသေးဘဲ ၊ ကွေးမြဲ ကွေး၍ နေကြ၏ ။ အချို့မှာ ခုတင်ဘေးတွင် ထူးထဲသော သက္ကလပ်စောင်များကို လုံခြုံ ပြီး ကျကျနန ထိုင်၍ သနပ်ဖက် ဆေးပေါ့လိပ်နှင့် မိတ်ဖွဲ့၍ နေကြ၏ ။ သို့သော် အချမ်း ဆိုလျှင် အလှမ်းဝေးဝေး နေရာကပင် သပိတ်မှောက်ချင်ရှာသော ‘ အမာ ’ မှာ သူများထက် လွန်ကဲလျက် လက်စွပ်အိတ် ၊ ခြေအိတ် ၊ ဆွယ်တာ နှင့် သက္ကလပ်အင်္ကျီ ကတ္တီပါ လုံချည်များကို ကျကျနနကြီး ဆင်ယင်၍ အပြင်က သိုးမွေးခံ ကတ္တီပါစောင်ကို ခြုံပြီး မီးလင်းဖို တစ်ခု အနီးမှာ ထိုင်ကာ မလှုပ်ဝံ့ မတွန့်ဝံ့ အချမ်းကို ရွံ့ကြောက်သည့် စိတ်ထားနှင့် အနားမှ ထိုင်နေသော အစေခံမ ‘ မယ်ဒွေး ’ အား
“ ဟဲ့ မယ်ဒွေး ချမ်းလိုက်တာ ခိုက်ခိုက်တုန်ပါရောလား ”
“ မမ မနေ့ကတော့ ချမ်းလိုက်တာ ဆိုပြီး ဒီနေ့တော့ ခိုက်ခိုက်တုန် တစ်လုံး တိုးလာပါပကော ” ဟု ပြုံးပြုံးနှင့် ပြောလိုက်ရာ အမာ မှာ ရုတ်တရက် မျက်နှာပျက်ပြီး ခပ်ထွေထွေ လုပ်နေလိုက်လျှင် ညသန်းခေါင်တွင် ယောက်ျားပျို တစ်ယောက် သီဆိုသွားသော ချမ်းခိုက်ခိုက်တုန် သီချင်းကို တစ်ခါတည်း ပြေး၍ သတိရမိသည်နှင့်
“ ညည်းစကားက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ ”
“ ချမ်းခိုက်ခိုက်တုန် အဓိပ္ပာယ်ရတာပေါ့ ။ ကျွန်မက ချမ်းခိုက်ခိုက်တုန် ဆိုတဲ့ သီချင်းကို မမ အရကျက်ထားလို့ ဒီစကားကို သုံးတာလားလို့ပါ ”
“ အို အဓိပ္ပာယ်မရှိ ဘာမရှိ ထင်မိထင်ရာ ရူးချာချာ သီချင်းတွေကို ငါဘာလုပ်ဖို့လဲ ညည်း ဒီသီချင်း ဘယ်က ရလို့ ပြောနေတာလဲ ”
“ ဒီသီချင်းကို ဟိုဒေါင့် အိမ်ကြီးကို တလောက ပြောင်းလာတဲ့ မြို့ဝန်ကြီးသားဆို ထင်ပါရဲ့ ။ အဲဒီ ကိုတင်မြင့် ဆိုတဲ့ ယောက်ျားကြီးက ပေးလို့ ရတယ် မမရဲ့ ၊ သီချင်း အသွားလည်း ဆန်းတယ် ။ အဲဒီယောက်ျားကြီးက နင့်မမ ရှေ့မှာ ဒီသီချင်းကို ဆိုဖို့ မှာလိုက်တယ် ၊ ပြီးတော့ မမ လိုချင်ရင် သူ လာပြီး ချပေးမယ်တဲ့ .. ” စသည်ဖြင့် ရိုးရိုးကြီး ပြောနေစဉ် အမာ၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲ သုန်မှုံ၍ လာကာ
“ ဟဲ့ ကောင်မ နင့်လင် စကားတွေ ငါ့ လာပြောမနေနဲ့ ၊ ဒီအကောင်က ဘာကောင်တဲ့လဲ ငါ့ကို ထည့်မပြောရအောင် ငါ့ကို ပြစမ်း ။ အညတရ နေထိုင်တဲ့ဟာတွေ မှတ်လို့ ထင်သပါရဲ့ ” စသည်ဖြင့် တရှူးတရှူး တရှဲရှဲ ဒေါသတွေ ဝင်နွှဲလျက်လာရာ အချမ်းအအေးများပင် ပျောက်ခန်း၍ ကုန်သလောက် ယောက်ယက်ခတ်၍ နေလေ၏ ။ မယ်ဒွေးမှာ မျက်လုံးပြူးပြူး မျက်ဆံပြူးပြူး နှင့် ဒူးတဆတ်ဆတ်တုန်ကာ ကြောက်သွေးတွေ ခုန်ပြီး အပုံကြီး ထိတ်လန့်၍ နေကာ မိမိ ပြောမိသည်မှာ မှားလေစွတကား ဟု အောက်မေ့မှတ်ထင် စိတ်တွင် လေး၍ လာလေ၏ ။ အမာသည် အသက်အရွယ် ၁၆ နှစ်ခန့်သာ ရှိသေး သဖြင့် တစ်ကြောင်း ၊ အင်္ဂလိပ်ကျောင်းတွင် နေထိုင် သင်ကြားလာခဲ့သူ ဖြစ်၍ မာမာဆတ်ဆတ် ပြတ်ပြတ် တောက်တောက်နှင့် သွေးမြောက်၍ နေသူ ဖြစ်ရာ ယခုမှာ မိမိ အစေခံမကလေးအား မချေမငံ ပြောသော မောင်တင်မြင့် အား များစွာမှ စိတ်ဆိုးလျက် မခံချိမခံသာ နှုတ်ခမ်း တစူစူ လုံချည်စတပင့်ပင့် မေးတငေါ့ငေါ့ ၊ လက်ညှိုး တထိုးထိုးနှင့် အမျိုးမျိုး ပြောပြောပြီး ရန်တွေ့လိုသော ဆန္ဒများ ဘွားခနဲ လွှားခနဲ အသည်းနှလုံးထဲတွင် မဆုံးဘဲ မွှေနှောက်လာရာကား ၊ ထိုင်ရာမှ ထကာ မီးလင်းဖို အနီးတွင် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လျှောက်၍လေ၏ ။
မယ်ဒွေးသည်ကား မိမိအား ထပ်မံကြိမ်းမောင်း ငေါက်ငန်းမည်ကို စိုးထိတ်ရွံ့ကြောက်လှသည်နှင့် အိမ်နောက်ဖေး မီးဖိုချောင်သို့သွားကာ ပြောမိသည့် စကားကိုသာ သတိရပြီး မိမိပါးစပ်ကို လက်ဝါးနှင့် ရိုက်ကာ ရိုက်ကာ ပြောဦးဟဲ့ ဒီပါးစပ် မိုက်ဦးဟဲ့ခွေးပါးစပ်နှင့် ပါးစပ်ကို ဆုံးမ၍ နေလေ၏ ။
“ ဟဲ့ ကောင်မ နောက်တစ်ခါ ဒီတင်မြင့် ဆိုတဲ့ အကောင်ကို တွေ့ ရင် နင် အရေးလုပ်ပြီး စကား မပြောရ ဘူး ။ ဘာဘာညာညာ စကားပြောရင် ပါးရိုက်ခဲ့ ဒီ အကောင် လာတာမြင်ရင် ငါ့ကို ခေါ်ပြစမ်း ”
“ ဟုတ်ကဲ့ ” ဟု ကြောက်ကြောက်နှင့် ပြန်၍ ပြောသည်ကို မျက်စောင်းတထိုးထိုးနှင့် ကြည့်ကာ မီးဖိုချောင်မှ ထွက်လာခဲ့၍ ဧည့်ခန်းကြီးသို့ ရောက်လျှင်ပင် ယောက်ျားပျို တစ်ယောက်သည် မျက်လုံးနှင့် ဟိုဟိုသည်သည် ကြည့်ကာ လှေကားထစ်တွင် ရပ်၍ နေသည်ကို မြင်ရကား ဖြူစင်တည်တန့် ခန့်ရန့်သော မျက်နှာထား တစ်ဖက်သားကို ချိတ်ဆွဲသွေးဆောင်အားသင့်ကာ ကြည့်၍ နေမိလာလေ၏ ။ ယောက်ျားပျိုသည်ကား အမာကို မြင်ရလျှင် ရွှင်ပျသောမျက်နှာထားနှင့် မိမိ ကိုင်လာသော ကောက်ညှင်းပေါင်း ပန်းကန်ပြားကို မြှောက်ကိုင်ရင်း “ ကျွန်တော်တို့ အိမ်က ဘုန်းကြီးများ ပင့်ပြီး ကောက်ညှင်း ဆွမ်းကပ်လို့ ဒီအိမ်ကို လာပြီး ဝေငှတာပါ ”
“ ဪ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင် ” ဟု ပြုံးပြုံး ကလေးနှင့် မိမိ မမြင်ဖူးသော ယောက်ျားပျိုကို ဂရုမစိုက်၍ မသိမသာ ကြည့်ကာ လှမ်းယူလိုက်ပြီးနောက် မိမိအိမ် ပန်းကန်ထဲတွင် ပြောင်းလဲ၍ ထည့်ကာ ပန်းကန်ကို ပြန်ပေးတော့မည် အပြုတွင် မယ်ဒွေးလည်း နောက်ဖေး မီးဖိုချောင်မှ ထွက်လာခိုက်နှင့် အခန့်သင့် တွေ့ရကာ မိမိအား မှာထားသည့်အတိုင်း မဆိုင်းမတွ လက်ညှိုးထိုး ပြပြီး
“ မမရဲ့ ဒီယောက်ျားကြီးပဲ ” ဟု ပြောလိုက်လျှင် ယောက်ျားပျိုနှင့် အမာမှာ မျက်နှာပျက်ပျက် ရှက်တတ နှင့် အံ့အားသင့်ကာ ရှိနေကြပြီးနောက် ယောက်ျားပျိုမှာကား မယ်ဒွေးကို ကြည့်လိုက် အမာကို ကြည့်လိုက်သည် နှင့် စိတ်မလုံဘဲ ဖြစ်နေသည်ကို အမာသည် အံ့အားသင့် ရာမှ ပြုံးပြီး
“ တခြား မဟုတ်ပါဘူး ၊ ချမ်းခိုက်ခိုက်တုန်သီချင်း ဆိုတဲ့ လူ ဘယ်သူလဲလို့ မေးတာနဲ့ ဒီကောင်မက ပြောတာပါ ”
မောင်တင်မြင့်မှာ အမာ့စကားကို ကြားရလျှင် ထိတ်လန့်အံ့သြခြင်း ပြေပျောက်ကာ ဝမ်းမြောက်၍ လာပြီး
“ ဒီသီချင်းကို အလိုရှိရင် ကျွန်တော် သင်ပေးဖို့ အသင့်ရှိပါတယ် ”
“ အို ကိစ္စမရှိပါဘူး ... ” ဟု ရှက်ကိုးရှက်ကန်း အမ်းတန်းတန်း မျက်နှာထားနှင့် ပြောလိုက်လျှင် မောင်တင်မြင့် သည်ကား “ ချစ်ပါတယ် ခင်ပါတယ် ၊ သဘောကျပါတယ် ” ဟူသော အဓိပ္ပာယ် အမျိုးမျိုးတို့ ရောပြွမ်းစွာ ထွက်ပေါက်လောက်သည့် မျက်လုံးနှင့် အမာ၏ ဖြူဖွေးကြည်လင်သော မျက်နှာကလေးကို တစ်ချက်မျှ ကြည့်ကာ နှုတ်ဆက်ပြီး အိမ်ပေါ်မှ ဆင်းသက်၍ သွားသည်ကို တွေးတောရင်း ငေးမော၍ ကြည့်နေ ပြီးနောက် မယ်ဒွေး ဘက် လှည့်ကာ ရှက်ပြုံးပြုံးလျက်
“ ဟဲ့ ကောင်မ ဘာပြုလို့ တဲ့တိုးကြီး လာပြောရတာလဲဟင် ”
“ နို့ မမက ပြောရမယ်ဆို .. ”
“ ဪ ငါက သူမဟုတ်ဘူးလားလို့ ၊ တော်ပါအေ ကောက်ညှင်းပေါင်းပန်းကန် ယူပြီး ဖေဖေနဲ့ မေမေ့ဆီ ယူသွားစမ်း ”
ယင်းသို့ဖြင့် မိဘများ ရှေ့တွင် မည်သူ့အိမ်မှ မည်ဝါ လာ၍ပေးသည် စသည်ဖြင့် လျှောက်၍ ပြောရင်း ချမ်းချမ်းနှင့် ကောက်ညှင်းပေါင်းကို ဆုပ်ကာဆုပ်ကာ စားရင်း စားရင်း အမာ၏ စိတ်ထဲ၌ မောင်တင်မြင့်၏ ရုပ်လက္ခဏာကိုသာ မြင်ယောင်ထင်ယောင် ဖြစ်ကာ စွဲလမ်း၍ လာစ ပြုလေသတည်း ။
••••• ••••• •••••
( ၂ )
ဖြူပြာသော တိမ်တောင်တွင် ဖိုးလမင်းကြီးသည် ဝင်းတောက်စွာ ထွက်ပြူ၍ နေလေ၏ ။ အမာသည် မိမိ ခုတင်ပေါ်တွင် နွေးထူသော စောင်များကို အထပ်ထပ် ခြုံလျက် ဝမ်းလျားမှောက်ကာ မီးရောင်ဖြင့် မယ်ဒွေး ထံမှ တစ်ဆင့် ကူးယူထားသော ချမ်းခိုက်ခိုက်တုန်သီချင်းကို အရကျက်၍ နေလေ၏ ။ ကောင်းစွာ ကျနခြင်း မရှိသေးဘဲ ၊ စမ်းတဝါးဝါးနှင့် သီဆို၍ နေရင်း မောင်တင်မြင့်၏ မျက်နှာကလေးသည် ရစ်ဝဲပေါ်ပေါက်၍ လာလေရာ အို ဘာပြုလို့ ငါ့မျက်စိရှေ့မှောက် ရောက်လာရပါလိမ့် မတုန်း ၊ အစက မမြင်ဖူးရင် ကောင်းလိမ့်မယ် ။ ဘယ်နဲ့လူလဲ အို ခက်နေပါပြီဟု စိတ်ပျက်ပျက်နှင့် စာရွက်ကို မှောက်ထားလိုက်ပြီး တစ်ယောက်တည်း ဒေါထ၍ နေရာမှ တစ်ဖန် ပြန်၍ စာရွက်ကို လှန်ကာ လျှောက်၍ ဆိုပြန်လေ၏ ။
ချမ်းလိုက်တာ တခိုက်ခိုက်တုန်တဲ့ပြင် စောင်နဲ့ ထွေးလို့တောင် မလုံဘူးတဲ့ ၊ ဆောင်းတွင်းမို့ လေကလေး ပြန်ပြန်တိုက်တော့ အိပ်ခန်းမှာ တစ်ကိုယ်တည်း နေရတဲ့ သူ ဖြစ်လို့ နွေးရအောင် စောင်ကိုခြုံပြီး ချစ်တဲ့ သူကို ဆောင်းတွင်းမို့ ပေါင်းသင်းလိုပြန်တယ် ။ ဒီအချမ်း ရမ်းကားလွန်းလို့ ရင်ထဲကလည်း ဖိန့်ဖိန့်တုန်တယ် ၊ ဘဝင်ထဲကလည်း ဖိန့်ဖိန့်တုန်တယ် အိုသရမ်း လိုက်ပုံရယ်က တစ်ဖက်သားကို ခိုက်ခိုက်တုန်အောင် ချမ်းစေ နွမ်းစေတယ် ဆိုပါကလား ၊ အို တယ်ရှုပ်တဲ့ သီချင်းပါ ။ ဒီ ကိုတင်မြင့် ဆိုတဲ့ လူကလည်း ဘာပြုလို့ ငါ့ကို ဒီသီချင်း ပေးချင်ရတာတုန်း ၊ ငါ သူ့ကို ဘာပြုလို့ ခဏခဏ သတိရ နေပါလိမ့်မလဲ ။ ဧကန္တ မနက်တုန်းက လာပေးတဲ့ ကောက်ညှင်းပေါင်း ထဲမှာ ခပ်ဆေး ဆိုတာ ထည့်လာတယ် ထင်ပါရဲ့လေ ။ ဒီလို ထည့်လာရင် ငါ စားမိတာ မှား ပြီ ၊ ငါ မိုက်တာပဲ ။ ဘယ့်နှယ်လုပ်ရပါ့မလဲ ၊ ဟုတ်ပါတယ် ငါ အပျိုဖြစ်မှ ဒီလို တစ်ခါမှ မဖြစ်ဖူးပါဘူး ။ အခုကို ထူးခြားပါတယ် ။ မေမေ့ကို ပြော ဟိုပယောဂဆရာကြီးဆီ သွားပြီး သူဆေးကို ဖြေမှပဲ ၊ မပြေရင်တော့ ငါရူးလိမ့်မယ် စသည်ဖြင့် တွေးတောရင်း မချိတင်ကဲ ရင်ထဲလှိုက် ဖို၍ လာသည်နှင့် ခေါင်းအုံးကို လက်သီးဆုပ်နှင့် ထုကာ ထုကာ စွဲလမ်းသည့် စိတ်ကို ကြံဖန်ကာ သပိတ်မှောက် လိုက်ပြီးနောက် အခြား အကြောင်း သောင်းပြောင်းထွေရာတို့ကို တွေးတောကာ အစွဲလမ်းကို ဖြေဖျောက်၍ နေသည့်အတွင်း သာယာကြည်လင် နားဝင်ချိုလှသော တယောသံသည် လည်းကောင်း ၊ စည်းဝါး ကျနစွာနှင့် အသံဝါဖြင့် သီဆိုလိုက်သော ချမ်းခိုက်ခိုက်တုန်သီချင်းသံသည် လည်းကောင်း ၊ တစ်လုံးစီ တစ်လုံးစီ ပစ်သွင်းလိုက်သည့်ပမာ သာယာစွာ ဝင်ရောက်၍ လာပြန်ရာ စဉ်းစားချက် ပျောက်ပျက်ကာ သီချင်းသဒ္ဒါရုံ ထဲသို့ လွင့်ပါး၍ သွားပြန်သည်နှင့် “ ချွန်းဖွင့်၍ မနိုင်သော ဆင်ရိုင်းသဖွယ် ” ငြိတွယ်စွဲလမ်းလျက် ရုတ်တရက် ထ၍ ထိုင်ကာ ပြတင်းပေါက်ကို အသာအယာ ဖွင့်ပြီး လမ်းဘက်သို့ မျှော်၍ ကြည့်လိုက်လျှင်ပင် အိမ်ဝင်းအပြင် လမ်းမပေါ်တွင် အချမ်းအအေးကို ပမာဏ မပြုဘဲ တယောနှင့် မိတ်ဖွဲ့၍ နေသော မောင်တင်မြင့်၏ မျက်နှာကို လရောင်ဖြင့် ထင်ထင်ရှားရှားကြီး မြင်ရလေ၏ ။
“ ဘယ့်နှယ်လူလဲ ၊ ဒီအိမ်ရှေ့ကိုမှ လာပြီး တယော ထိုးရသလား တခြားနေရာတွေ မရှိတော့တဲ့ အတိုင်းပဲ ။ သူတောင်းစားအိမ်ရှေ့ လာတီးရင် ပိုက်ဆံ လိုချင်လို့ လာတာမို့ ပိုက်ဆံပေးလိုက်ရင်အေးတာပဲ ။ အခုတော့ သူတောင်းစား မဟုတ် လူပျိုလူရွယ်ကာလသား ဂုဏ်သရေရှိ ဖြစ်ပြီး အိမ်ရှေ့ လာ တယောထိုးသီချင်းဆို ဘာလိုချင်လို့တဲ့လဲ ... ဆို ။ ဘာလိုချင်လိုချင် ဒီအိမ်ရှေ့ ဘာပြုလို လာရတာလဲ မုန်းဖို့ကောင်းလိုက်တာ ” ဟု တွေးရင်း တံခါးကို ပိတ်ပြီး အိပ်တော့မည် အပြုတွင် “ ချစ်သူပျိုရေ ဆောင်းတွင်းမို့ပေါင်းသင်းဖူးစာဆုံ ” ဟု အသံသည် တယောနှင့် ရောပြွမ်း၍ ဒလကြမ်း မွှေနှောက်ဝင် ရောက်၍ လာလျှင်ပင် အနှောင့်မလွတ် အသွားမလွတ်နဲ့ ။ သူလိုလို ငါ့လိုလို ဘာဆိုပြန်ပါလိမ့် မတုန်း ။ တယ် ငါထွက်ပြီး ရန်တွေ့ လိုက်ရ မကောင်းဘဲ နေရော့မယ် စကားနာ သုံးပြီး မုန်းဆေးကို ရှာသည်တိုင်အောင် အမုန်းမျိုးစေ့ကို ရှာဖွေ၍ မရသေးဘဲ ၊ အချစ်မျိုးစေ့ အစွဲမျိုးစေ့သည်သာ ထွက်ပြူ၍ လာကာ အမာ၏ စိတ်နှလုံးမှာ ယောက်ယက်ခတ်လှုပ်ရှား လူသေကောင် ဖုတ်ဝင် ကစားသကဲ့သို့ အမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲ၍ နေလေသတည်း ။
ငါက အပျိုကလေး ၊ သူက လူပျိုကလေး ၊ ငါက မိန်းမ ၊ သူက ယောက်ျား ပါစင်အောင် ကွာခြားပြီး နေလျက်နဲ့ ငါ သူ့ကို သတိရစရာ မလို အတွေးပိုစရာ မရှိ ၊ ဂရုစိုက်စရာ မဟုတ် အစက ယောက်ျားဆိုတဲ့ သတ္တဝါတွေကို ငါအလိုလို မရှုစိမ့်နိုင်ဘဲ ၊ အတောင်တစ်ရာ ကွာတဲ့ နေရာက ရှောင်လွဲပြီး လာခဲ့ရုံတွင်မက သင်းတို့ မျက်နှာကို မတော်တဆ တေ့တေ့ဆိုင်ဆိုင် မြင်ရတာကိုပင် ငါ့မှာ ဖုတ်ပြိတ္တာ ၊ တစ္ဆေကို မြင်မိသလောက် မုန်းတီးရွံရှာ နှလုံးနာ၍ မဆုံးအောင် ဖြစ်ခဲ့ရသော်လည်း “ ဆာဗီးယား နှင့် သြစတြေးလျ ” ပြည်က စပြီး ကမ္ဘာစစ်ကြီး ဖြစ်ခဲ့သလို ကောက်ညှင်းပေါင်းနဲ့ ချမ်းခိုက်ခိုက်တုန်က စပြီး ငါ့စိတ်ထဲ ဝမ်းထဲမှာ ပြောင်းလဲခြင်းကြီးက ပြောင်းလဲ၍ သွားကာ စွဲလမ်းခြင်း တွေးတောခြင်းတို့သည် ငါ့ကို ရန်ပြုကာ အတွင်းစစ် ပြိုင်၍ နေလေပြီ စသည်ဖြင့် စဉ်းစားခိုက် တွင်ပင် မောင်တင်မြင့်သည် မိမိ အနားသို့ ရုပ်ရှင်ထဲက လို သိဒ္ဓိမြောက်ပြီး ပေါ်ပေါက်၍ လာလေရာ အလိုဟု သွေးလန့်လျက် “ ဘယ့်နှယ်လူလဲ ၊ ဘာလုပ် ဒီအခန်းထဲ လာရတာလဲ ” ဟု စိတ်ထဲ ဝမ်းထဲက ပြောရင်း ကိုယ်လုံးကလေး တွန့်တွန့်ပြီး အချောက်တိုက် ရွံ့၍ နေမိလောက် အောင် စွဲလမ်းခြင်းစစ်တပ်ကို မခုခံနိုင်ဘဲ နောက်ဆုံး၌ “ ချစ်ပါပြီ ” ဟူသော မဟာမိတ်စာချုပ်ကို စိတ်ထဲ ဝမ်းထဲတွင် ချုပ်ဆိုလိုက်ရရှာတော့သတည်း ။
ထိုအခါ ခုတင်ပေါ်မှ ဆင်းသက်၍ ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်ကာ မောင်တင်မြင့်ကို လှမ်း၍ ကြည့်လိုက်လျှင် မောင်တင်မြင့်ကို မမြင်ရတော့ဘဲ ရှိနေရာ အတန်ကြာစွာ လှမ်းမျှော်၍ ဟိုဟိုသည်သည် ကြည့်သည်တိုင်အောင် တယောသံ ၊ သီချင်းသံနှင့် တကွ လူတစ်ကိုယ်လုံး ကိုပင် မမြင်ရတော့သဖြင့် စိတ်အပျက်ကြီး ပျက်စွာ အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်ပြီး မိမိ ကိုယ်ကို ခုတင်ပေါ်သို့ ပစ်လှဲလိုက်လေ၏ ။
ချစ်ခြင်းစွဲလမ်းခြင်းကို လက်ခံမိသူတို့ကို သောက ၊ ဒုက္ခ ၊ အလွမ်းအဆွေး စသည်တို့သည် ဝင် ရောက်တွယ်တာ ငြင်းဖို့ရာ အသင့်စောင့်စားနီး ကပ်၍ နေကြတော့၏ ။ အမာမှာ မောင်တင်မြင့် အပေါ်တွင် စွဲလမ်း ထင်မြင်ခြင်းမျိုးစေ့ကို အချစ်ညှောက်ကလေး ထွက်ပြုခွင့် ပေးလိုက်ရုံမျှနှင့် ခဏချင်းပင် စိုးရိမ်ကြောင့်ကြစရာတို့သည် နာနာဘဝများ ကံနိမ့်သူကို ဝင်ရောက်ကာ ပူးသည့် အလား အားတိုက် ဝင်ရောက်၍ လာကြလေ၏ ။
ကိုတင်မြင့်ဟာ စောစောက ငါတံခါးကို ဆောင့်ပိတ်လိုက်တာနဲ့ စိတ်ပျက်ပြီး မုန်းသွားလေရော့သလား ။ ငါ့စက္ခုအာရုံသောတအာရုံတွေ ဝေဝေဆာဆာတဲ့ နှင်းပေါက်အချမ်းထဲမှာ လမ်းသလားပြီး အပင်ပန်းခံကာ ဖြည့်စွက်ရှာပေသည် ။ မကြောက်မရွံ့ အရဲကို စွန့်ပြီး အလွန့်အလွန်ဒုက္ခ ဆိုးမျိုးကိုခံကာ ရောက်လာတဲ့ လူကို ငါနောက်ကျိကျိနှင့် ကြောက်မိသဖြင့် အခုတော့ သူ မုန်းလေပြီလား ။ တကယ်ပဲ မုန်းသွားပြီ ထင်ပါရဲ့ ။ ငါ မှားမိတဲ့ အပြစ်ကို ဘယ်နည်းနဲ့ ခွင့်လွှတ်အောင် တောင်းပန်ရပါ့မတုန်း ။ သူ လာပေးတဲ့ အစားကို ငါ စားမိချေပြီ ။ တစ်ဆုပ်စားဖူး သူ့ကျေးဇူး ၊ တစ်လုပ်စားဖူး သူ့ကျေးဇူးဆို တဲ့စကားလို သူ့ကောက်ညှင်းပေါင်းကို မြိန်ရေယှက်ရေ စားမိသဖြင့် ဒီကျေးဇူးကို ငါမဆပ်ဘဲ နေရင် လောကတွင် လူ့ဝတ္တရား မကျေပြွန်တဲ့ အစားထဲက ရောက်ရတော့မည် ။ သူ ဘာအလိုရှိတာပါလိမ့်လဲ ၊ အတိအလင်း ဘွင်းဘွင်းကြီး ထုတ်မပြောဘဲ အုံ့ပုန်းလို နေပြီး တယောနဲ့ တစ်မျိုး သီချင်းနဲ့ တစ်သွယ် ငါ့စိတ်ကို ချယ်လှယ်၍ နေရုံ နှင့် ငါဘာသိရမှာလဲ ၊ အို ဘယ်သူဘယ်လို တားတား ငါ ကိုတင်မြင့် ဆိုတဲ့ လူကို မြင်ချင်တယ် ။ တွေ့ချင်တယ် ၊ သူ ဆိုတဲ့ သီချင်းသံကို ကြားချင်တယ် ၊ သူ ထိုးတဲ့ တယောသံ ကြားချင်တယ် ၊ သူ့ကို အလိုလို ရွံ့ကြောက်ပြီး နေတယ် ၊ ချစ်တယ်ဆိုတာ ဒါမျိုးပဲ ထင်ပါရဲ့လေ ။ ငါကျောင်းနေတုန်းက တစ်ခုံထဲ ထိုင်ရတဲ့ စိန်စိန် ဟာ သူ့ရည်းစား အကြောင်းကို ခဏခဏ ပြောပြီး သူ့ရည်းစားဆီက စာကလေးတွေကို ဖတ်ရုံနဲ့ သူ့စိတ်ထဲမှာ အားကြီး ဝမ်းသာအားရ ရှုလို့ မဝဘဲ ရှိတယ်လို့ ပြောဘူးတယ် ။ အဲဒီတုန်းက သူတို့ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဘယ်လို ချစ်လာကြတယ် ဆိုတဲ့အကြောင်းကို ငါမေးခဲ့ရရင် ခုလောက်ကြာအောင် ငါဒုက္ခရောက်မည် မထင် ၊ ငါ့ကို ဒီအချစ်မျိုးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျောင်းကလည်း မသင် ၊ မေမေကလည်း မသင် သူတို့ ဘာပြုလို့ ဒါတစ်ခုကို မသင်ဘဲ ထိမ်ဝှက်၍ ထားကြပါလိမ့်မလဲ ။ ဩော် သိပြီ သိပြီ သိပြီ .. မေမေ့ကို ငါ ချစ်တာ ဘယ်သူ မသင်ခဲ့ရ ဖေဖေလည်း အတူတူ ၊ ကိုကို့လည်း အတူတူ ၊ ကြီးကြီးလည်း အတူတူ ၊ ငါ့အလိုလို ချစ်တတ်လာတာချည်းပဲ ၊ အခုလည်း ငါ့အလိုလို ချစ်တတ်လာမှာပဲ ထင်ပါရဲ့ ။ ကိုင်း အခု ငါ ကိုတင်မြင့်ကို ချစ်ပြီး ထားလိုက်တော့ ရှေ့ကို ဘာဖြစ်ဦးမှာလဲ ။ သည်လိုပဲ သူကလည်း အိမ်ကချစ် ငါကလည်း အိမ်ကချစ်ပြီး အနှစ်နှစ်တွေ ကုန်ရတော့မှာလား ။ ဖေဖေနဲ့ မေမေ ချစ်တာတော့ အိုရှုပ်ပါတယ် ။ ငါစိတ်ရူး စိတ်ကူးပေါက်တိုင်းသာ တွေးရရင် ငါသေတောင် တွေးလို့ ဆုံးမှာ မဟုတ်ပါဘူး ။ ဖြစ်ချင်ရာဖြစ် ငါလည်း မိန်းမပျို ၊ သင်တို့လို အားနဲ့အင်နဲ့ အစွမ်းနဲ့သတ္တိနဲ့ပဲ ” စသည်ဖြင့် မဆုံး မကုန်နိုင်သော စဉ်းစားတွေးတောခြင်းတို့ဖြင့် အချိန်ကုန်ကာ အိပ်ပျော်သွားလေသတည်း ။
••••• ••••• •••••
( ၃ )
အမာ .. အမာ အမာ ဟူသော နာမည်စာလုံးကြီးများသည်ကား တဖြည်းဖြည်း သေးရာမှ ကြီးပြီး အသီးသီး ပေါ်ပေါက်၍ လာသည်ဟု ထင်မြင် စွဲလမ်း၍ နေသူမှာ မောင်တင်မြင့် ဖြစ်လေ၏ ။
မျက်လုံးလုံးပြူးပြူး မျက်တောင်ကော့ကော့ မျက်ခုံးတန်းတန်း နှုတ်ခမ်းနီနီ အသားဖြူဖြူ ပါးပြင်မို့မို့ နှာတံချွန်ချွန် ကိုယ်ဟန်ကြော့ကြော့ တင်သားလုံးလုံး ပေါင်တံသွယ်သွယ် ခါးလယ်သေးသေး ရင်သားဖောင်း ဖောင်း အကောင်းတွေ စုပေါင်းနေသော အမာကို မြင်ရသည့်အချိန်တွင် မောင်တင်မြင့်မှာ မိမိ၏ မျက်တောင်ကို မခတ်ဘဲ စွဲစွဲမက်မက် ကြည့်လိုက်သည်မှာ ဤအကြိမ် အကြာဆုံး ၊ ဤအကြိမ် အပြူးဆုံး ၊ဤအကြိမ် အမက်ဆုံး ဖြစ်သည်ဟု အောက်မေ့မိလေ၏ ။ အမာကို မမြင်ရလျှင် ရင်ဝတွင် မီးကင်၍ ထားဘိအလား မခံချိမခံသာ ပူလောင်၍ လာပြီးလျှင် နေမထိထိုင်မသာ ရူးသွပ်သည့်ပမာ ဖြစ်ချင်ရာ ဖြစ်၍ နေလေ၏ ။ ကျောင်းကစာတွေကို သတိ မရဘဲ အံစရာ , ကျက်စရာ , တွက်စရာ , ချက်စရာ , စာအုပ်များမှာ စားပွဲပေါ်တွင် မြူမှုန်လိမ်းကြံ ဖုံတွေနှင့် သစ္စာနှံ၍နေလေ၏ ။ ချစ်တတ်, ခင်တတ် , ကြိုက်တတ် သော်လည်း မည်သည့်နည်းနှင့် မိမိအား ချစ်အောင် ကြိုက်အောင် , ခင်အောင် လုပ်ရမည်ကိုကား မသိဘဲ အစွဲအလမ်းကြီးကြီးနှင့် မျက်နှာကို မြင်ရလျှင်ပင် သက်သာခွင့်ရချေပြီဟု အလီလီ နှလုံးသားနှင့် အမာတို့ အိမ်ရှေ့တွင် ညကြီးသန်းခေါင် နှင်းတော မရှောင် တယောသီချင်းတို့နှင့် ရွှေနားတော် သွင်းရရှာသော်လည်း ထိုနေ့ညက မိမိကို ကြည့်ရင်း ပြတင်းပေါက်ကို ဂျောက်ခနဲနေအောင် ပိတ်သည်နှင့် မိမိအပေါ်တွင် မေတ္တာဝင် အပြစ် ရှာချင်ရော့သလားဟု စိတ်အားဝမ်းနည်းအခဲမကျေ ချစ်စိတ်နှင့် သေလုမတတ် တဖျတ်ဖျတ် လူး၍ နေလေ၏ ။
ရည်းစားစိတ်ဝင်စား အလွမ်းအားယှက် ဖိနှိပ်ခြင်း ခံရသော ကျောင်းသားတို့မှာ ထိုစိတ်ကို လက်ခံမိသည် အတွက် တသက်သက် စွဲလမ်းပြီး စာသင်စိတ်ပျောက်ခန်းစေတတ်ကြသည်ဖြစ်ရာ စာပေသင်ကြား၍ နေခိုက်တွင် ချစ်ကြိုက်စွဲလမ်းမှုများကို ရှောင်ရှားနိုင်သမျှ ရှောင်ရှားကြရန် သတိပေးလိုက်ရပေသတည်း ။
မိဘလုပ်သူများမှာ သား၏ ပြောင်းလဲခြင်းကို သိသည်နှင့် စာကြည့်ရန် ဝတ္တရားကို အများကြီး တိုက်တွန်းသည့်အခါတွင်ကား မောင်တင်မြင့်သည် စားပွဲကို ဖုန်သုတ် စာအုပ်ကို ဖုန်သုတ်ခါကာ ကျနစွာ ရုတ်တရက် ထိုင်လိုက်သော်လည်း ဘိုးတော်ဘုရား လက်ထက် ဦးအောင်၏ လက်ချက်ဖြင့် ဝကွက်တွေ ဖျက်မရဘဲ ၊ ထပ်တလဲ တိုးပွားပြီးလာသလို အမာ၏ မျက်နှာမှာ ဖျောက်ခွာ၍ မရဘဲ မျက်စိမြင်ရာ အတွင်သာ ပေါ်ပေါက်၍လာကား ပါးစပ် မှ အသံမထွက် လျှို့ဝှက်စွာနှင့် “ အမာ ... အမာ အမာ မင်းကို ငါချစ်နေပြီ မင်းမသိဘူးလား ၊ မင်း ကျုပ်ကို ချစ်ပါလားကွယ် ။ အမာ အမာ နာမည်နှင့် လိုက် အောင် မာမာကြီးနေတော့မှာလား ။ မာနတွေထားပြီး အမာ စားရယ်လို့ ခန့်ခန့်ထည်ထည်ကြီး နေတော့မှာလား ” စသဖြင့် ထင်မိထင်ရာ တွေးတောပြီး အလွတ် စာရွက်တစ်ခုကို ကောက်ကာ ကဗျာဝါသနာပါသည့် အလျောက် ... ။
မရွှင်ပျပါကလ ၊ မြင်စက ချစ်ရတာ ရတက်ပွားစေဖို့ မက်အားတော် ဆူဝေလို့ အမှုတွေ ကိုတင်မြင့်မှာ အေးသင့်တဲ့ခါ ၊ တိမ်းလျက်သာပ စိမ်းရက်ပေ့ မအမာ လှရှာလို့ ထန်သကော ၊ စာဂ,ပို မာနကိုဖယ်ခွာလို့ တွယ်တာသူ တစ်ဖက်သားကိုဖြင့် မျက်ထားချို အလိုမျှလို့ကွယ် ချစ်ဖို့ သဘော ။ ။
အထက်ပါကဗျာကို စိတ်ပါပါနှင့် ရေးပြီး အခေါက်ခေါက်အခါခါ နှုတ်တက်ရအောင် ကျက်၍ နေလေ၏ ။
သို့သော် ထိုသို့ စိတ်ကူးနေလို့ အမာ ငါ့ကို ချစ်မှာ မဟုတ် မေတ္တာစာ တစ်ပုဒ်လောက် ရေးပြီး ပေးလိုက်ရင် မချစ်ဘူး ချစ်တယ် ဆိုတာ လယ်လယ်ပယ်ပယ်ကြီး သိနိုင်ပေသည်ဟု စိတ်ပိုင်းဖြတ်ကာ အောက်ပါ စာကို တိုတိုတုတ်တုတ် တစ်မဟုတ်နှင့် ရေးလိုက်၏ ။
မချစ်စဖူး ၊ အချစ်နှင့် ရူးပြီး အထူးစွဲလမ်း အသည်း ကျွမ်းမတတ် အချစ်ဓာတ်ရင့်သန်လျက် အင်မတန့် အင်မတန် ဒုက္ခကြီး ခံ၍နေရသူက အသနားခံကာ တောင်းပန်စာ ဆက်သွင်းလိုက်ရပါ တော့သည် ။ အကြောင်းမှာ ‘ ခင်ခင်မာ ’ ၏ မျက်နှာကလေးကို မြင်မိသည့် အချိန်က စ၍ ယနေ့တိုင် ယခုတိုင် မျက်စိအောက်က မပျောက်နိုင်ဘဲ ၊ အစွဲကြီး စွဲကာ စာမကျက်နိုင် မအိပ်နိုင်ဘဲ ၊ အသည်း ဆိုင်မှာ မီးဝင်၍ ဟတ်သလို မနေတတ် မထိုင်တတ် အချစ်ကပ်ကြီး ဆိုက်၍ နေပါပြီ ။ ဒီကပ်ဆိုးကြီးကို ‘ ခင်ခင်မာ ’ မှတစ်ပါး ကျော်လွန်နိုင်အောင် မည်သူမျှ ဆောင်ရွက်နိုင်မည့်သူလည်း မမြင်တော့ပါ ။ လမ်းလျှောက်ပြီး ခင်တို့ အိမ်ကြီးနားက နေ၍ တယောနှင့် ဖြေဖျော်တာများကိုလည်း လမ်းသလားပြီး ရမ်းကားတဲ့ သတ္တဝါကောင်ရယ်လို့ မှတ်ထင်တော်မူမှာကိုလည်း အများကြီး စိုးရိမ်မိပါတယ် ။ အခုလို တီးရဆိုရလျှင် “ ခင်မာမာ ” မျက်နှာတော် ကလေးကို မြင်ရဖို့ လမ်းရှိရဲ့လို့ စိတ်နှလုံးသက်သာအောင် ကြံစည်ရခြင်းဖြစ်ပါတယ် ။ အကျိုးအကြောင်း သောင်းပြောင်းထွေရာ ချစ်သမျှအရာကို ပမာတင်၍ ရေးလျှင်ဖြင့် ဆုံးကုန်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပါသောကြောင့် တွေးတွေးဆဆနဲ့ ဆွေးရတဲ့သူကို ဖေးမပြီးကူတော်မူလိမ့်မည်ဟု များများကြီးမျှော်လင့်ခြင်းဖြင့် ဤစာကို စွန့်စွန့်စားစား ဆက်လိုက်ရပါကြောင်း
ချစ်တဲ့မောင်
အထက်ပါစာကို ကျကျနန ရေးပြီး အားရပါးရ ဖန်ဖန်ခါခါ ဖတ်၍ နေစဉ် မိမိ နောက်မှ ။
“ ဟဲ့ လူကလေး ကနေ့ စာကြည့်လှချည့်ကလား ၊ သန်းခေါင်ကျော်ပြီ အကြိုးစားလွန်တော့လည်း အညောင်း မိတတ်တယ်ကွဲ့” ဟု ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အသံကို ကြားရသည်နှင့် ရုတ်တရက် စာရွက်ကို ခေါက်ပြီး မိမိ အကြောင်းကို မသိရှာဘဲ ချီးမွမ်းနေသည်ကို တွေးတောရင်း အိပ်ခန်းသို့ဝင် တွင်တွင်ကြီး စဉ်းစားကာ အိပ်ပျော်၍ သွားရှာလေ၏ ။
••••• ••••• •••••
( ၄ )
အမာသည် မောင်တင့်မြင့်ကို ချစ်မိပြီ ဖြစ်ရာ နောက်ဆုံးည မောင်တင်မြင့် လမ်းမပေါ်မှ တယောထိုး၍ သွားသည်နောက် မည်သည့် အကြောင်းကိုမျှ မသိရသဖြင့် မယ်ဒွေးအား မည်သည့်အကြောင်းနှင့် မောင်တင်မြင့် နေသော အိမ်အနီးကို လွှတ်ရမည်ကိုသာ စဉ်းစား၍ နေစဉ် နံနက်အေးအေး လက်ဖက်ရည်ပူနွေးနွေးကို သောက်ကြသည့်အခါရောက်လျှင်
“ မေမေရဲ့ အမာ အာပုံ စားချင်လိုက်တာ ၊ ပေါင်မုန့် ထောပတ်သုတ်ချည်း စားရတာ ရိုးနေပါပြီ ”
“ ဘယ်မှာရမလဲ သမီးရဲ့”
“ ဟို ဒေါင့်အိမ်ကြီးနားက ကု,လားကြီးရောင်းတဲ့ အာပုံလေ ”
“ မယ်ဒွေးကို ခိုင်းလိုက်ပါလား ၊ ရော့ပိုက်ဆံ ”
နောက်ဖေးခန်း
“ ဟဲ့ မယ်ဒွေး ကိုကိုတင်မြင့်တို့ အိမ်နားက အာပုံဆိုင်က အာပုံ တစ်ပဲဖိုး ဝယ်ခဲ့နော် ။ ပြီးတော့ ဟို ကိုတင်မြင့်ဆိုတဲ့ လူကို မြင်ရင် ခေါ်ပြီး မမ သီချင်းစာရွက် ပေးစမ်းပါတဲ့လို့ ဆိုပြီး တောင်းခဲ့နော် မေမေနဲ့ ဖေဖေ မသိစေနဲ့ ”
“ သည့်ပြင် ဘာပြောရဦးမလဲ မမရဲ့ ကျွန်မ ပြောခဲ့မယ်လေ ”
“ ညည်းပြောစရာ မလိုပါဘူး ၊ ငါ အတောင်းခိုင်းတာသာတောင်း သူ ဘာပြောသလဲ ငါ့ ပြန်ပြော ”
“ ဟုတ်ကဲ့ ” ဟုပြောကာ သခင်မ အပေါ်တွင် မျက်နှာရလိုသည့် ဇောနှင့် ကသောကမြော မမောမပန်း အပျိုဖြန်း မယ်ဒွေး သည်ကား နှင်းတွေ အကြားမှ သွက်သွက်ကြီး သွားလေလျှင် အာပုံဆိုင် ရောက်သည်နှင့် အာပုံ တပဲဘိုး မှာပြီး အိမ်ကြီးဘက်ကို မျှော်ကာ မောင်တင်မြင့် ကို မြင်ရနိုးနှင့် ကြည့်လေ၏ ။
မောင်တင်မြင့် သည်ကား မယ်ဒွေးကို မြင်ရလျှင် ရွှင်ပျဝမ်းသာသည့် မျက်နှာထားနှင့် မိမိ စာကို ပေးရန် အခွင့်ကြုံပြီဟု ကြံကာ ထွက်လာခဲ့ပြီးနောက် မယ်ဒွေး အား တောင်းတောင်းပန်ပန် စာကို ယူသွားရန် ပြောမည်ဟု ပါးစပ်ကို ဟလျှင်ပင် မယ်ဒွေးမှာ သွက်လက်ချက်ချာ သည့်အလျောက်
“ ကိုကို ကိုကို မမက သီချင်းစာ တောင်းခဲ့လို့ မှာလိုက်တယ် ။ ကိုကို ပေးမလား ” ဟူသော စကားကို ကြားရလျှင် “ ရေငတ်သူကို ရေတွင်းထဲချသည့် အလား ” ပြုံးအားရွှင်အား နှလုံးသားပီတိ ခိုက်ကာ ဝမ်းသာခြင်းကြီးမက ဝမ်းသာ၍ ပစ်လိုက်ပြီးနောက် စာရွက်ကလေးကို ထုတ်ကာ လှမ်းပေးပြီး
“ ရော့ ဟောဒီမှာ သီချင်းစာရွက် ပြီးတော့ ကိုကိုက သူ့ကို ချစ်ရင် ကနေ့ည ၁ဝ နာရီအချိန်မှာ ချမ်းခိုက်ခိုက်တုန် သီချင်း ဆိုပြီး တယောထိုး လာတဲ့အခါ အိမ်ပေါ် က ဆင်းလာပါ ၊ ပြောစရာ စကားတွေ အများကြီး ရှိလို့တဲ့ မလာရင်တော့ မချစ်လို့ဘဲလို့ အောက်မေ့ပြီး သ,တ်သေတော့မယ်တဲ့လို့ ပြောလိုက်နော် ”
“ ပြောလိုက်မယ် ကိုကို ဒီပြင် ဘာမှာဦးမှလဲ ”
“ ဒါပဲဆက်ဆက် ပြောလိုက်နော် ”
ယင်းသို့ မယ်ဒွေးလည်း အိမ်သို့ မြန်မြန်ထက်ထက် သွက်သွက်ကြီး ပြန်သွားလျှင် လှေကားထစ်မှ စိတ်ဇောကြီးစွာနှင့် စောင့်မျှော်၍ နေရှာသော အမာနှင့် ရင်ဆိုင်သွား၍ တွေ့လေ၏ ။
“ မယ်ဒွေး တွေ့ ခဲ့ရဲ့လား ”
“ တွေ့ခဲ့တယ် သီချင်းစာရွက်လည်း ပေးလိုက်တယ် ”
“ ဘယ်မှာလဲဟဲ့ ထုတ်စမ်းပါ ”
“ ချွေးခံအိတ်ထဲမှာ ရှိပါတယ် မမရဲ့ ” ဟု ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ပျာပျာသလဲ ထုတ်ကာ ပေးလိုက်ပြီး “ ပြီးတော့ ကိုတင်မြင့်က သူ့ကို ချစ်ရင် ကနေ့ည ၁ဝ နာရီ တယောသံ ကြားရင် ဆင်းလာခဲ့ပါတဲ့ ။ မလာရင်တော့ မချစ်လို့ဘဲလို့ အောက်မေ့ပြီး သ,တ်သေတော့ မှာတဲ့ ” ဟု ပြောဆိုနေကြရင်းပင် အိမ်ပေါ်ထပ်မှ ခေါ်လိုက်သည့် အသံကို ကြား၍ ကြောက်အားလန့်အားနှင့် အပြေး တက်၍ သွားကြလေ၏ ။
▬ မောင်တင်မြင့်
မောင်တင်မြင့်မှာ အချစ်စိတ် အချစ်ဓာတ်တို့ ရစ်ပတ် ဆော်နိုးသဖြင့် ရဲမာန်ကို ကိုးပြီး မိမိ၏ စာကို ပေးလိုက်ရသည့် အချိန်မှ စ၍ ရပ်တည်မငြိမ် အိမ်ထဲ အိမ်ပြင် ဝင်ချည်ထွက်ချည်နှင့် အလီလီ စိတ်များလျက် “ ငါ့စာကလေးကို အမာတွေ့ ရလျှင် ဘယ်လိုများ အောက်မေ့လိမ့်မယ်လဲ ၊ စိတ်တိုင်းမှ ကျပါ့မလား ။ ငါ့စာ ကလေးကိုဖတ်ပြီး စိတ်ဆိုးဆိုးနဲ့ လူကြီးမိဘတွေကို တိုင်ကြားလို့ အရှက်ကွဲဖို့များ ဖြစ်နေမလား ၊ အေးလေ ဒါလောက်လဲ မုန်းမယ် မဟုတ်ပါဘူး ။ သူက သီချင်း တောင်းတာလည်း မျောက်ပြဆန်တောင်းတာလို သီချင်းကို ရမယ်ရှာပြီး ငါ့ဆီက စာကို တောင်းတာနဲ့ တူတယ် ။ အို ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီကနေ့ည သူ အိမ်အောက်က စောင့်လို့ ဆင်းလာရင်း သူချစ်တာပဲ ၊ မလာရင် မချစ်လို့ပဲလို့ မှတ်ရမှာဘဲ ၊ တကယ်လို့ လာရင် သူ့လက်ကလေးကို ဆွဲ ။ ပါးကလေးနမ်း ကိုယ်လုံးကလေးကို မွေ့ ရမ်းလို့များ သင်း လန့်ပြီး အော်လိုက်ရင် ငါ အပြေးရ မှားတော့မည် ၊ အမှုဖြစ်ရင် မယ်ဒွေး သက်သေခံလိမ့်မယ် ” စသည် ဖြင့် တွေးတော့ စဉ်းစားချက်တို့သည်ကား ပင်လယ်တွင် လှိုင်းပွက်၍ မဆုံးသကဲ့သို့ တစ်လုံးပြီး တစ်လုံးပေါ် ပေါက်၍ လာကြလေသတည်း ။
▬ အမာ
အမာသည် မောင်တင်မြင့် ထံမှ စာကလေးကို ဖတ်ရှုပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အချစ်ဓာတ်တို့သည် ငလျင်ကြီးစွာလှုပ်လိုက်သည့်အလား ဝမ်းထဲစိတ်ထဲတွင် ကြက်သီးကျောချမ်း ရမ်းရမ်းခါခါ တုန်လှုပ်ဆူ ပွက်၍ လာလေ၏ ။ ဤမျှလောက် အောက်မျှခံကာ တောင်းပန် တိုးလျှိုးရှာသောသူ တစ်ယောက်အား မောက်မောက်မာမာ နားမခံသာအောင် ပြောလိုက်မည်မှာ မိမိမှာ မိန်းမသား ဖြစ်၍ မရက်စက်နိုင်ဘဲ ၊ သနားခြင်း ပိုကဲမောက်ကာ အချစ်သွေးများ လှုပ်ရှားလူးလာ အထက်အောက် စုံဆန်၍ နေကြသည်ဟု မှတ်ထင်ရလေ၏ ။
စိတ်ချင်း ချစ်၍ နေခြင်းသည် လူချင်း ချစ်ဖို့ဖြစ်၏ ။ လူချင်း ချစ်ခြင်းသည်ကား မခွဲနိုင်မခွာနိုင် နေထိုင်ကြဖို့ အကြောင်းကို ပေါ်ပေါက်ဖို့ရှိလေရာ ‘ အမာ ’ အပျိုဖြန်းကလေးမှာ စိတ်ချင်း ချစ်သည်ကို ခံယူရရှိလိုက်သော်လည်း မယ်ဒွေးအား မှာလိုက်သော စကားအရ ယခုည လူချင်း တွေ့ရဖို့ကိုကား အခွင့်ပြုသင့် မပြုသင့်ကို ဆုံးဖြတ်ရန်မှာ ပထမမူလ အချစ်ကို လက်ခံဖို့ ဆုံးဖြတ်ခြင်းထက် ကြီးလေးသော တာဝန်ကြီး ဖြစ်ကြောင်းကို တွေ့၍ နေလေသတည်း ။
ယင်းသို့ ညချမ်းအခါ လူခြေတိတ်မှာ ထိတ်စရာ ကောင်းသောသမယ၌ တွေ့ဆုံလိုကြောင်းနှင့် ပြောခြင်းမှာ မည်သို့သော ကိစ္စ မည်သို့သော ဣဋ္ဌကို အလိုရှိ၍နည်း ။ သူ ဘာစကား ပြောချင်တာတဲ့လဲ ။ ချစ်တယ် ဆိုရင် ပြီးရော မဟုတ်လား ၊ ငါ မသွားဘဲ နေလျှင် မချစ်လို့ မလာတာဘဲလို့ အယူရှိပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို သ,တ်သေမည် ဆိုတာ တကယ်ပဲလား ။ ဒီလို အချစ်မျိုးအတွက် အသက် အသေခံကြတဲ့ ယောက်ျား မိန်းမတွေ အကြောင်းကို သတင်းစာတွေ ထဲမှာ မြင်ရပုံ ထောက်လျှင် ကိုတင်မြင့် လည်း သေချင်သေမယ့်လူပဲ ၊ သူသေရင် ငါ့ပယောဂ ကင်းတော့မည် မဟုတ် ၊ အို ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဇွတ်နှစ်ပြီး လူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကို ကယ်ဆယ်ရာ ရောက်အောင် တွေ့မယ် တွေ့မယ် ။ ကိုတင်မြင့် ငါ့ကို အစိမ်းလား ဝါးစားမယ့် သရဲကြီး မဟုတ် ဘီလူးကြီး မဟုတ် ကျက်သရေရှိရှိ မိကောင်းဖခင်သားသမီး ပညာတတ် ယောကျ်ား ဖြစ်၍ ငါ့ကို ထောက်ထောက်ညှာညှာ ကရုဏာများများနဲ့ ပြုရှာမည်မှာ မမှားနိုင် စသည်ဖြင့် အချစ်ပိဿာလေးကြီးသည်ကား အခွင့်ပြုသင့်သည့် ချိန်ခွင်ခွက်တွင် လေးလံဖိစီးလျက် တစ်ဖက်သော ချိန်ခွင်ခွက်ကို ပက်လက်မှောက်ခုံ ကောင်းကင်ဘုံသို့ မြှင့်လိုက် လေရာ သွားမယ် တွေ့မယ် ဟူသော ပိုင်းဖြတ်ချက် ချိန်ခွင် လျှာသည်ကား ထင်ထင်ရှားရှားကြီး ထွက်ပြူ၍ လာလေသတည်း ။
••••• ••••• •••••
( ၅ )
တစ်နေ့လုံးလုံး နေရောင် မမြင်ရဘဲ ကောင်းကင် ပြင်တွင် ပြာမှောင်သည့် တိမ်ခဲတိမ်စိုင်တို့သည်ကား တခုနှင့် တခု ထပ်ဆင့် တွန်းလှန်ကာ ဝေယံ စစ်တလင်းတွင် တိမ်တပ်ခြင်း စစ်ခင်း၍ နေပြီးနောက် အံ့လောက်ဖွယ်ရာ ဆောင်းဟေမန် ဤခါတွင် နှင်းမိုးပေါက် တဖြောက် ဖြောက် ရွာသွန်း၍ လာလေရာ ခြောက်သွေ့သော ဝသုန် မြေမှာ ဖုန်တွေသိပ်သည်း မိုးရေနှင့် စိုရွဲလျက် ငိုပွဲကြီး ခံ၍ နေသည်ဟု မှတ်ထင်ရလေ၏ ။ ညချမ်းဆည်းဆာ ဝေမှောင်၍ လာသည့် အခါတွင်ကား မြောက်လေကလေး ကလည်း တအေးအေးသွေး ၍နေရာ ချမ်းအေးသော ဓာတ်အရှိန်နှင့် မတည်မငြိမ် ဣန္ဒြေမဲ့စွာ တိုက်ခတ်၍ လာသော ‘ လေပြည်လေအေး ’ မှာ လူတို့၏ ကိုယ်တွင်းသို့ ချင်းနင်းဝင်ရောက် အသည်းဘဝင်ကိုပင် ဖောက်ထွင်း၍လုခမန်း အချမ်းအစိမ့်တို့ကို ကျွမ်းလှိမ့်ကာ ဆော်သွင်း၍ နေလေသတည်း ။
ထိုအချိန်တွင် ထူထဲသော စောင်ကိုခြုံကာ မိမိ၏ အခန်းတွင်း၌ ပျာလောင်ခတ်၍ နေသော အမာ သည်ကား တစ်ခါတစ်ခါ ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက် ၊ တစ်ခါ တစ်ခါ တိုင်ကပ်နာရီကို ကြည့်လိုက် ၊ တစ်ခါတစ်ခါ လက်ညှိုးကို ပါးစပ်တွင် လျှိုပြီး လက်သည်းကလေးကို ကိုက်ကာ ၊ လေးလေးလံလံ တွေးတောလိုက်သည်တွင် မိုမောက်ပြည့်ဖြိုး အဆီအသားတွေ တိုး၍ နေသော ရင်သားမှာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည်နှင့် ရပ်တည် မငြိမ် ၊ အရှိန်မပြေ ဗြောင်းဆန်၍ နေလေ၏ ။ ထိုအတွင်းတွင် အိမ်ရှေ့ လမ်းမပေါ်မှ ဆိတ်ငြိမ်အေးချမ်းသော အခါသမယ ဖြစ်သည့် အားလျော်စွာ ပေါ်လွင်ပြတ်သား ဒရန်တျာတြေတြေ ၊ ပုလဲသံ နှောလိုက်သော တယောချွဲသံနှင့်တကွ ချမ်းခိုက်ခိုက်တုန် သီချင်း တီးလုံးသံသည် သောတအာရုံ မပြတ်စေဘဲ ဆွဲဆွဲငင်ငင် ယဉ်ယဉ်ကြီးဝင် နှောင့်ယှက်၍ လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အမာ၏ ကြည်လင်သော မျက်နှာကလေးမှာ ပြူးတူးပြဲတဲ ကြက်သီးမွေးညှင်း ထကာ ထိတ်လန့်ခြင်း လွန်ကဲလျက် မတွေ့ဖူးမကြုံဖူးသော နိမိတ်ထူးနိမိတ်ဆန်းတို့သည် ဖြန်းကနဲ ဖြန်းကနဲ ပေါ်ပေါက်၍ လာလေ၏ ။
ယင်းသို့ဖြင့် တုန်လှုပ်သော ကိုယ်လုံးကလေးကို မနည်းအားတင်းကာ ထိန်းသိမ်းလျက် သင့်မသင့် လျော်မလျော်ကို ချင့်မျှော် စဉ်းစားရင်း မျက်နှာကလေးမှာ “ နေထိသည့်ကြာပဒုံ ” ကဲ့သို့ အာရုံညှိုးနွမ်း၍ လာလေ၏ ။ သို့သော် မောင်တင်မြင့်၏ သာယာစူးရှကြည်လင်လှသော တယောသံသည်ကား အမာ၏ စိတ်နှလုံးကို ဆွဲယူခေါ်ငင်၍ နေသည့်အလား မနားမနေ လှုံ့ဆော်၍ လာလေရာ နောက်ဆုံး၌ အမာကလေးမှာ မျက်ရည်ကလေးလယ်လယ် စိတ်အားငယ်ငယ်နှင့်ပင် အိမ်ပေါ်မှ ဆင်းသက်၍ လာခဲ့ရရှာလေ၏ ။
သီချင်းဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တယောကို ကိုင်ပြီး ခြံဝင်းဘက်သို့ မျက်လုံးပြူးပြူးနှင့် အထူးစူးစိုက်၍ အမာကို ရှာဖွေဆဲတွင် ‘ အမာ ’ ဆင်းလာသည်ကို မြင်လိုက်ရကား ရုတ်တရက် အံ့အားသင့်ကာ ကိုယ်ရှိန်ကို သ,တ်ပြီး မားမားကြီး ရပ်၍ ကြည့်နေမိလေ၏ ။
မောင်တင်မြင့်သည် အမာကို အမြင်နှင့် ချစ်ခဲ့သည် မှန်သော်လည်း ရုတ်တရက်ချက်ချင်း ပက်ပင်းဆုံကာ ကြုံလာရမည့် အတွင်ကား ကြောက်အားရွံ့အား ထိတ်လန့်အားများသည် ဘွားခနဲ ခုန်ပေါက်ကာ ကိုယ်တွင်းသို့ ရောက်လာကြလေ၏ ။ သို့ပင်ဖြစ်လင့်ကစား ကြောက်အားနှင့် ရှောင်ရှား၍ မသွားနိုင်ဘဲ ၊ တုန်တုန်ရီရီ ဝင်လာ ခဲ့ရာ ခေါင်းမြီးချုံကာ တတုန်တုန် တခါခါနှင့် ကျားဆိုး နှင့် တွေ့ရသည့် ယုန်သူငယ်ပမာ ထိတ်လန့်၍ နေရှာသော အမာ အနီးသို့ ချဉ်းကပ်နေလေ၏ ။
မောင်တင်မြင့်သည် လည်းကောင်း အသည်းမာ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် တွေတွေကြီး ကြည့်ရင်း စကားမပြော တုံဏှိဘောနှင့် ကျွဲနှစ်ကောင် စောင်သည့် ပမာ မည်သူက စ၍ မည်သူက ထရမည်ကိုသာ လျင်မြန် သော တွေးတောခြင်းဖြင့် ငေးမောငြိမ်သက်အချက်ကို ရှာကြသည်မှ ၃ မိနစ် နှင့် စက္ကန့် ၄ဝ မျှ ကြာရှိ၍ သွားလေ၏ ။ အမာသည် ထိုအတွင်းတွင် အိမ်ပေါ်သို့ မော်ကြည့်ကာ လူကြီးများ နိုးကြမည်ကို စိုးရိမ်ပူပန် နောက်ဆံ တငင်ငင် ဖြစ်၍ နေလေ၏ ။
မောင်တင်မြင့်သည်ကား အမာ၏ မျက်လုံးမျက်နှာ ကိုယ်လုံး ရင်လုံး တင်လုံး လက္ခဏာတို့ကို တမက်မက် တမောမောနှင့် အားပါးတရ မျက်လုံးပေါက်ထွက် မတတ် အချစ်ဓာတ်နိုင်နိုင်နှင့် ပိုင်ပိုင်ကြီး ကြည့်ရင်း သက်ပြင်း ရှူရိုက်ကာ သက်မကြီးချပြီး အံကြိတ်ကာ တအားခဲလိုက်သည်ကို မြင်ရသော အမာမှာ မျက်လုံးကလေး ပြာပြာ မျက်တောင်ကလေး တခါခါနှင့် ကိုယ်လုံးကလေးကို တွန့်ကာတွန့်ကာ ရွံရှာသည့် သဏ္ဌာန်ကို ရုပ်ဟန်နှင့် ဖော်ပြ၍ နေလေ၏ ။
ငါ လာတာ မှားပြီ ကိုတင်မြင့် ဟာ ငါ့ကို ဘယ်လို မျက်လုံးနဲ့ ကြည့်မှန်း မသိဘူး ။ သူ ဘာလုပ်မှာလဲ ၊ မေမေ နိုးလို့သိရင် ငါ အရိုက်ခံရတော့မယ် ။ ပြောစရာရှိရင် တစ်ခါတည်း ပြောရော့ပေါ့ ၊ ဘာပြုလို့ ငါ့ကို ဒီချမ်းအေးတဲ့ အထဲမှာ ဒုက္ခရှာချင်ရတာတုန်း ။ ဒီရင်ထဲကလည်း တဒိတ်ဒိတ်နဲ့ ဘယ်လို ထိတ်စရာများ တွေ့ရဦးမလဲ စသည်ဖြင့် တွေးတောရွံ့ကြောက်ကာ အင်္ကျီ ကျယ်သီးကလေးကို ပါးစပ်တွင် ငုံရင်း မျက်ရည်ပေါက်များသည် ဖြူဝင်းသော ပါးပြင်ဆီသို့ လိမ့်ဆင်း၍ လာလေ၏ ။
ထိုအတွင်းတွင် အိမ်ပေါ်ထပ်မှ အမာ၏ မိခင်သည် အမှတ်မဲ့ အမာ၏ အခန်းသို့ ဝင်၍ ကြည့်လိုက်ရာ ခုတင်ပေါ်တွင် မမြင်သည်နှင့် ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်ကာ မီးခွက်တစ်ခွက်နှင့် ဟိုဟိုသည်သည် ရှာဖွေရင်း
“ ဟဲ့ မယ်ဒွေး ထစမ်း အမာ ဘယ်သွားသလဲ ၊ ကိုဘကျော် အမာ တစ်ယောက် သူ့အခန်းမှာ မရှိတော့ပါ ကလား ” စသည်ဖြင့် ဆူညံစိုးရိမ်အားကြီးနှင့် မေးမြန်းသည့် အသံကို ကြားရသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အမာ၏ အသည်းနှလုံးမှာ မီးဝင်၍ ဖုံးလိုက်သည့်ပမာ အသက်ရှူ စရာ အခွင့်မရဘဲ မျက်နှာကလေး တမဲ့မဲ့နှင့် မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေစဉ် အိမ်ပေါ် မှ အမာ ... အမာ အမာ တစ်ခွန်း ထက် တစ်ခွန်း ကျယ်လောင်စွာ ခေါ်လိုက်သော အသံကို ကြားရသော အခါတွင် မကြောက်စဘူး အကြောက်ထူး တုန်ပြီး ရူးသွပ်ခမန်း ကြက်သီးတွေ တဖြန်းဖြန်းနှင့် ကိုယ်လုံးရမ်းကာ နေရာမှ မောင်တင်မြင့် အနီးသို့ ချဉ်းကပ်၍ သွားလေလျှင် မောင်တင်မြင့် မှာလည်း အိမ်ပေါ်မှ လူကြီး နိုးကြောင်းကို သိ၍ မချိအောင် ဝမ်းနည်း ကြောက်စိတ်တွေနွှဲ၍ အသည်းတဆတ်ဆတ် တုန်နေရာမှ
“ ကျုပ်တော့ ပြန်တော့မယ် ” ဟု အားမရှိသည့် လူမမာ မေးခိုင်ရာက ပြောသည့် လေသံမျိုးနှင့် ပြောလိုက်လျှင် အမာမှာ စိတ်အားလျော့ခြင်းကြီး မက လျော့လျော့ကာ ထိတ်လန့်ခြင်း ပြင်းပြစွာနှင့် အသံမထွက်အောင် ကျိတ်၍ ငိုပြီး
“ အမာကို ရိုက်တော့မယ် ၊ အမာ မပြန်ဝံ့တော့ဘူး ကိုတင်မြင့် အစက ဘာပြုလို့ မှာသလဲ အမာ ဒုက္ခ ရောက်အောင် လုပ်တာပဲ ။ ဟောဟိုမှာ မေမေတို့ ဆင်းလာပြီ ” ဟု ပြောရင်း ကြောက်အားလန့်အားနှင့် သစ်ပင်တွေ အကြားမှ ထွက်ခွာ၍ ပြေးလာရာ မောင်တင်မြင့် ခမျာမှာ မျက်လုံးကလေး တကြောင်ကြောင်နှင့် ကြက်သေသေကာ ငေး၍ နေရာမှ အမာ နောက်သို့ လိုက်ရပြန်လေ၏ ။
ခြံဝင်း အပြင်ဘက်တွင် မည်သည်ကို သွားရလာရမှန်း မသိဘဲ ရှေ့တိုး နောက်ဆုတ်နှင့် သနားဖွယ်ရာ ဖြစ်ကြုံ၍ နေသော အမာမှာ “ ရှေ့ဖြစ်ရေး နောက်ဖြစ်ရေး ” တွေကို သတိမရ မစဉ်းစားနိုင်ဘဲ မိဘကြိမ်းမောင်းခံ ထိမည်ကို လည်းကောင်း ၊ ရိုက်နှက်ခံမည်ကိုလည်းကောင်း ၊ တွေးမိသလောက် အကြောက်ကြီး ကြောက်ကာ စိတ်ထဲတွင်လည်း အနောက်ကြီး နောက်ပြီး မျက်ရည်ပေါက်တို့သည်လည်း တစ်ပေါက်ပြီး တစ်ပေါက် ကျဆင်း၍ လာရှာလေ၏ ။
“ အမာရဲ့ ပြန်ဝင်ပါ ။ မရိုက်အောင် ကြံဖန်ပြီး ပြောလိုက်တာပေါ့ ”
“ မဝင်ဘူး အမာကို ရိုက်တော့ ဖေဖေက အားကြီး ရိုက်တတ်တယ် ။ ကိုတင်မြင့် မသိဘူး ” ဟု ပြောလိုက်သည့် စကားများမှာ ကလေးစိတ် မကုန်သေးသည်ကို ထင်ထင်ရှားရှားကြီး ဖော်ပြကြလေ၏ ။
အမာသည် ၁၃ နှစ်ပြည့်စ အပျိုရေဝင်စ ကလေးစိတ် လုံးဝမကုန်သေးသော အရွယ်ဖြစ်၍ မောင်တင်မြင့်မှာ အသက် ၁၇ နှစ်မျှ ရှိသေး၍ လူကြီးမမယ် အလယ်အလတ် စိတ်ဓာတ်နုနယ်သေးသည့်အရွယ် ဖြစ်ရာ အပျိုကလေးနှင့် လူပျိုကလေး ဖြစ်၍ အာရုံကို ခုံမင်ရာက စွဲလမ်း၍ အချစ်ပန်း ပွင့်ခဲ့ကြခြင်းပင် ဖြစ်ခဲ့လေ၏ ။ ဤ အရွယ်သည် ကာမတဏှာနှင့် ရောပြွမ်းလာသော မေတ္တာအချစ်ကိုပင် မနိုင့်တနိုင်နှင့် လက်ခံကြရရှာသည် ဖြစ်ရာ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံမှုတည်းဟူသော အိမ်ထောင် ပြုရန် ကိစ္စကြီးကိုကား အစပင် မတွေးမိ မဆင်ခြင်မိခဲ့ကြပေ ၊ ချစ်ခြင်းသည် မည်မျှ ခရီးရောက် နိုင်သည်ကို မတွေးမိဘဲ အချစ်၏ အပေါ်ယံ အဆင်းရနံ့ သင်းပျံ့ခြင်း ကိုသာ ခုံမင်မက်မောခဲ့ရာ ယခုအခါမှာ မောင်တင်မြင့် နှင့် အမာမှာ အချစ်၏ ခရီးဆုံးသို့ စုံးစုံးမြှုပ်ရောက်ကုန်ပြီး၍ လာကြလေ၏ ။
ခဏ၌ အမာ၏ အိမ်သားများသည် မီးတိုင်မီးခွက်များကို အသီးသီးကိုင်ကာ ခြံဝင်းအတွင်း မွှေနှောက်ကာ ရှာပြီး ခြံပြင်ဘက်သို့ထွက်လာ၍ နေကြရာ အမာမှာ ရန်သူလိုက်၍ ပြေးရသည့် ဒုက္ခသယ်ကလေးကဲ့သို့ “ ကိုတင်မြင့်ရဲ့ အမာကို ထားမပစ်ခဲ့ပါနဲ့ ၊ အမာ ကြောက်လှချေရဲ့ ” ဟု တတွတ်တွတ် ပြောရင်း မောင်တင်မြင့်၏ အင်္ကျီစကို ဆွဲ၍ လိုက်လေရာ မောင်တင်မြင့် မှာ မည်သို့မျှ မပြောနိုင်ဘဲ စိတ်လေးလေးလံလံနှင့်ပင် သွက်သွက်ကြီး ပြေးရရှာလေ၏ ။
ယင်းသို့ ကြောက်အားလန့်အားနှင့်ပင် မောင်တင်မြင့် အိမ်အောက်ထပ်သို့ ဝင်မိကြလေရာ အမာမှာ “ လှောင်အိမ်တွင် မိသည့် ဆက်ရက်ပမာ ” ပျာကလာ ပြူးကတူး အရူးလို ဖြစ်ကာ မောင်တင့်မြင့်ကို အနီးမှမခွာ စေဘဲ အားကိုးကြီး ပြု၍ နေလေ၏ ။ မောင်တင်မြင့် သည်လည်း အမာကို အနီးမှ ကပ်၍ ထိုင်ကာ မည်သည့် စကားကိုမျှ မပြောနိုင်ဘဲ မျက်ရည်တွေ ရစ်ဝဲပြီး မိဘများ ဆူပွက်မည်ကို လည်းကောင်း ၊ အမာ မိဘများက မည်သို့ ထင်ကြမည်ကို လည်းကောင်း တွေးတောကာ ထိတ်လန့်၍ လာလေ၏ ။ မိမိမှာ အမာကို ကြည့်လိုက်လျှင် ငါသည် တကယ့် အိမ်ထောင်သည်ကြီး တစ်ယောက် ဖြစ်မှန်းမသိ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီး ဖိစီးခြင်းကို ခံနေပါကလားဟု အံ့အားသင့်ကာ တွေးတော၍ နေမိလေ၏ ။
“ ကိုတင်မြင့်ရဲ့ အမာကို ထားပြီး ထွက်မသွားပါနဲ့ နော် ၊ အမာ စိတ်ထဲမှာ သရဲဝင်နေသလို တစ်ကိုယ်လုံး ဖိုနေပြီ ၊ ကိုတင်မြင့် လဲမှားတာပဲ ၊ အမာလည်း မှားတာပဲ ၊ အမာ့ ကို တွေ့ရင် မေမေရော ဖေဖေရော ရိုက်ကြတော့မယ် ” ဟု ပြောရင်းပြောရင်း ဝမ်းနည်းပူပင် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေး၍ နေရာ မောင်တင်မြင့်မှာ အခြား အကြောင်းတွေကို မတွေးနိုင်ရှာဘဲ
“ မငိုပါနဲ့ အမာရဲ့ မရိုက်ပါဘူး ၊ ခုမှတော့ ဘယ့်နှယ် လုပ်မလဲ ကျုပ်လဲ အမာကို ခိုးဖို့ စိတ်မကူးမိပါဘူး ။ ဒါလောက် မြန်မယ်ဆိုရင် အမာကို ကျုပ် မမှာပါဘူး ။ အခုတော့ မရွယ်ဘဲနဲ့ စော်ကဲ မင်းဖြစ် ဆိုတာလို လွန်ကုန်ပါပြီ ။ အိုဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အမာကို ကျုပ် ပစ်မထားဘူး ” ဟု ပြောကာ ရင်ခွင်ထဲတွင် အမာကို ပွေ့ဖက်၍ ထားလိုက် လေ၏ ။ မောင်တင့်မြင့်၏ ရင်ခွင် လက်မောင်း အကြားတွင် အမာ၏ အသားများသည် တဆတ်ဆတ်တခါခါ လှုပ်၍ နေလေ၏ ။
“ ရှေ့တိုး ထမ်းပိုး ၊ နောက်ဆုတ် လှည်းထုတ် ” ဟူသော စကားပမာလို များစွာမှ အခက်ကြုံ၍ နေသော အမာနှင့် မောင်တင်မြင့်မှာ နောက်ဆုံး၌ စိတ်မပါသော်လည်း ဖြစ်ကြုံကြရသည့်အကြောင်းအရာတို့သည်ကား နုနယ်သော သမီးရည်းစား၏ ဘဝမှ ရင့်ရော်သော လင်မယားဘဝသို့ တစ်ဟုန်တည်း မြှောက်ပင့်၍ ပေးလိုက်လေရာ
“ သန်းခေါင်ကျော်၍ လာလျှင်ပင် ”
အိမ်အောက်ထပ် ကွပ်ပျစ်ပေါ်တွင် အမာသည် ပထမဦးစွာ မောပန်းအားကြီးနှင့် အိပ်ပျော်၍သွားရှာလေ၏ ။ မောင်တင်မြင့် သည်ကား သနားဖွယ် ကောင်းလှသော အမာ၏ မျက်နှာကလေးကို မှုံစီမှုံမွှား မီးရောင်အောက်တွင် တစိမ့်စိမ့် ကြည့်ကာ ကရုဏာတရားများသည် အချစ်ဓာတ်နှင့် ရောစွက်လျက် ဘွားခနဲ ဘွင်းခနဲ ပေါ်ပေါက်၍ လာပြီးလျှင် မိမိ၏ လူပျိုဘဝကို နှမြောခြင်းကြီး နှမြောသည့်အလား မျက်ရည်များ လည်၍ လာလေ၏ ။
ထို့နောက်မှ မျက်စိညောင်း၍ လာသည်နှင့် ရပ်တည်ရာ မရဘဲ အမာ အနီးမှပင် တစောင်းခွေကာ လှဲ၍ အိပ်လိုက်ရလေ၏ ။ ဤသို့ ငြိမ်သက်သောအခါ တွင်ကား အချမ်းဓာတ်တို့သည် အခွင့်လမ်းပန်း သာသည့် အခိုက် ၊ တိုက်ရိုက်ဝင်စွက် နှောင့်ယှက်၍ လာပြန် သည့်အခါ ခိုက်ခိုက်တုန်အောင် ချမ်းလှသော ဆောင်းတွင်းနတ်၏ သွေးဆောင်ခြင်းဖြင့် ခပ်ကွင်းကွင်း အိပ်ပျော်ကြသော အမာနှင့် မောင်တင့်မြင့်မှာ တဖြည်းဖြည်း အလိုအလျှောက် တစ်ယောက် အနီး တစ်ယောက် ချဉ်းကပ်ပြီး ရင်ငွေ့ချင်း ဟပ်ကြရလေသတည်း ။
▢ ပီမိုးနင်း
📖 ဗြိတိသျှဘားမား မဂ္ဂဇင်း
ဇွန် ၊ ၁၉၂၇
