❝ ကိုဖိုးလှကို သတိရလို့တော့ ❞
▢ မဟော်သဓာ ရွှေဝင်း
ရွာတရွာတွင် ကိုဖိုးလှနှင့် မစိန် ဆိုသူ လင်မယားနှစ်ယောက် ရှိကြ၏။ ကိုဖိုးလှကား မစိန်ကို နိုင်ရသည့် နေရာတွင် နှစ်ယောက် မရှိသူ ဖြစ်သည်။
ရိုက်သည့်အခါတွင် ထမ်းပိုးနှင့်မှ ရိုက်လေ့ရှိသည်ဖြစ်ရာ၊ တကြိမ်တွင် မိန်းမကို မရိုက်ရသဖြင့် မိမိ၏ လက်ကို ဒုတ်တို ရိုက်ဘူးလေသည်။
မစိန်မှာမူ ရိုက်နေဆဲသာ အော်ငိုတတ်၏။ အရိုက်ခံပြီး မကြာမှီ နာရီအတွင်းတွင် ကနွဲ့ကရ လုပ်လေ့လုပ်ထရှိ၏။ သူ၏ဆွေမျိုးများက ကိုဖိုးလှကို ကွာရန် ပြောကြသောအခါ…
“မဖြစ်ပါဘူးအေ၊ သူ့ကိုဘဲ ခေါင်းချတဲ့အထိ ပေါင်းရမှာဘဲ”
ဤသို့သာ မစိန်က ပြန်ပြောလေ့ရှိ၏။ မစိန် အသက် သုံးဆယ့် ငါးနှစ်၊ အိမ်ထောင်သက် တဆယ့်ခြောက်နှစ်တွင် ကိုဖိုးလှ တယောက် ဆုံးလေသည်။ မစိန်သည် အရွယ်ရှိသေးလျက်၊ နောက်အိမ်ထောင် မပြုဘဲ နေထိုင်လေသည်။
နွေဦး၏ လေရူးသည်, မှည့်ရာမှ အာလာကြသော လက်ပံသီးတို့မှ မှို့များနှင့် ဖုံများကို ကောင်းကင်ယံတွင် ရောမွှေသော အချိန်ကာလ ဖြစ်၏။ တောလက် ကျေးရွာများတွင် နေဝင်ရိုးရီ ဆိုပါက နွားသိုးတွေ မြူးကြွလို့ ကောင်းချိန် ဖြစ်သည့်အတိုင်း နွားသိုးပိုင်ရှင်များ၊ ကိုယ့်နွား ကိုယ် ချည်တိုင်အရောက် သွင်းရန် ဝန်လေးလှသော အချိန်သာ ဖြစ်သည်။
တနေ့သော နွားရိုင်းသွင်းချိန်တွင် မစိန် တယောက် အသားလွတ် ငိုလေသည်။ ခွန်နှစ်အိမ် ရှစ်အိမ် ကြားလောက်အောင်ပင် အော်ဟစ် ငိုခြင်းဖြစ်၏။ ဆွေမျိုးများ၊ မိတ်ဆွေများ ပြာပြာသလဲ ပြေးလာကြ၏။ သရဲပူးသလို နတ်ဝင်သလိုပင်, တီးတိုး ပြောကြလေသည်။
“ဟဲ့..မစိန် သတိရရဲ့လား”
“ကျမ သတိရပါတယ်၊ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး…”
“ဘာမှမဖြစ်လဲ ဘာပြုလို့ ငိုနေရတာလဲ၊ လူကြားမကောင်း သူကြားမကောင်း အချိန်မတော်ကြီးမှာ”
“အခုနက ဖိုးတေကြီး နွားကို ထမ်းပိုးနဲ့ ရိုက်နေတယ်”
“အို….ဘာဆိုင်လို့တုံး..”
“ကိုဖိုးလှကို သတိရလို့ပါတော့”
▢ မဟော်သဓာ ရွှေဝင်း
📖လူ့ဘုံခန်းဝါ အူတက်စရာ
No comments:
Post a Comment