လွန်ကဲမိုး

❝ လွန်ကဲမိုး ❞
   ( ဆူးငှက် )

“ နဘန္တရာ သံဝါခြိမ့်တယ် ။
လဗ္ဗရာခြိမ့် နတ်စည်တော်
ပဏဝါအိမ့် ပတ်လည်ဆော်သည်
လျှပ်ခြည်စေရော် ဇော်တခဲ
ဝိုးဝင်း မိုးပြည့် ရှိန်အဝါမှာ
ဝတိံသူရာ စစ်ရေးမြူကြဆဲ ... ”

ဝန်ထောက်တော် ဝက်မစွတ်မြို့စား က ကရကဋ်ရာသီ ဝါဆိုလကို ဤသို့ ဖွဲ့ဆိုခဲ့၏ ။ တလောဆီကတော့ မိုးကို မျှော်လွန်းသော မြန်မာပြည် အလယ်ပိုင်းဒေသ အတွက် “ မျှော်မျှော်နိုင်လွန်းချည့် ” ဟု ကိုရွှေမိုးက ရွှေစိတ်တော်ညိုက ဒေါသတကြီး ခုန်ချ အစွမ်းပြတော့သည် ... ။ ရက်သတ္တ တစ်ပတ်ကျော်ပင် ကြာပါလေရော့ ... ။ မကြုံစဖူး ထူးကဲသော ဒေါသမို့ တစ်ရက်တည်းပင်လျှင် မြောက်ပိုင်း အချို့ဒေသ၌ မိုးရေချိန် ၆ လက်မ နီးပါး ဖြစ်သွားသည် ။ တစ်ရက်တည်းပင် မိုးနည်းရပ်ဝန်းအချို့၌ ၅ လက်မနီးပါး ဖြစ်သွားသည် ။

“ ဝါဆို ၊ ဝါခေါင် ရေဖောင်ဖောင် ” သည် ဝါဆို မတိုင်မီ နယုန်လဆန်း ကတည်းက ‘ ရေအိမ်ခေါင် ’ ရောက်တော့သည် ။ တောင်ဆီမှာ မိုးတွေ ညို့လာလျှင်ဖြင့် မောင်ကြီးသည် မမလေးကို ‘ မိုးရွာရင်နော်ဗျာ ... ဘာနဲ့ မိုးရပါ့ ၊ ပဒုမ္မာရွှေကြာရိုး ၊ ထီးလုပ်လို့ မိုး ...’ ဟု ကယုကယင် ချော့နွဲ့လို့ မရ ... ။ ပဒုမ္မာရွှေကြာရိုး မဆိုထားနှင့် စတိန်းလက်စတီး စစ်စစ် လက်ကိုင်ရိုးနှင့် ခရမ်းလွန်ရောင်ခြည်ခံ ပိုးဖဲအရွက်ဆောင်း ဂျပန်နာမည် တံဆိပ်တပ် စက်မှုဇုန်ဖြစ် သံမဏိဖဲထီးနှင့်လည်း မမလေးကို ဒီ မိုးဒဏ်က လွတ်အောင် မကာနိုင် ... ။

“ သည် မိုး ၊ သည် မိုး ... ဒေဝါ ... မိုးတည့် မိုးဒေဝါ ” တဲ့ ။ သီချင်းဂီတကို ကနဦး အစကတည်းက စတင် လေ့လာ သင်အံမည့် သူသည် တံတျာတေရှင် အစချီ ပုဇဉ်းတောင်သံကြိုးကို စည်းဝါးကိုင်ကာ အကျအန သင်ယူရ ကတည်းက ‘ မိုး ’ နှင့် စသည် ။ ဤသို့ ဤနှယ် မိုးကို သံယောဇဉ် ကြီးခဲ့၏ ။

ဟော ...နောက်တော့ “ ညွှန်းရိုက်ဖြာငယ်လေး ၊ မှိုင်းညို့မည်းမည်း ၊ မိုး ဣန္ဒာငယ်လေး ညိုးရှိန်ဝါငယ်လေ ကြွေးရင့်နွှဲနွှဲ ... ” လို့ ရယ် ။

အညာသားများ နေပူကျဲတောက်မှာ နေရလေတော့ ကြိုးသီချင်းနဲ့ မိုးကို မျှော်သည် ။ ပတ်ပျိုးနှင့် မိုးကို မျှော်သည် ။ ဘွဲ့ခံပြီး မိုးကို မျှော်သည် ။ ဝန်ကြီးပဒေသရာဇာက မျှော်လိုက်တဲ့ မိုးက သည်ကနေ့ အထိ အတော မသတ်နိုင်တော့ ။ မိုးကို မျှော်မယ့်သာ ... မျှော်၏ ။ မိုးဝေးရေဝေး အရပ်မို့ ... မိုးလာလျှင်လည်း ပျာသည် ၊ မိုးသည်းတော့ မာန်ခဲသည် ။ မိုးကြီးပြန်တော့ ဟည်းချသည် ။ တကယ် မိုးထဲ ရေထဲမှာ ဘာမှ မလုပ်တတ်တော့ ... ။

“ မိုးစနေ လေရာဟု ” တတွတ်တွတ် ရွတ်ကာ မိုးကို မော်ကြည့် နေသော်လည်း “ မိုးတစ်စက် ၊ ရေတစ်ရွက် ” ဆိုတာ သတိမထားမိကြ ။ “ မိုးဖြူ မစဲ ၊ မိုးမည်း မရွာ ” ဟု လှေနံဓားထစ် မှတ်ခဲကြသော အခါ “ မိုးနှင့် နွားသိုး အစိုး မရ ” တာ မေ့လျော့ကြတော့၏  ။ “ မိုးမပြိုဘူး ၊ ပြိုခဲ့သော် ” ဟု ကြံစည်တွေးတောလျှင် အတွေးခေါင်လှချည့်ဟု ငြူစူကြကာ “ မိုးပြို အများနှင့် ” ဟု ကမ္မသကာ ထားလိုက်တော့သည် ။ ဤသို့သော မိုးနှင့် အကင်း မပါးလှသည့် အထက်ရွာ အထက်ရပ်သားများတည်း ။

အညာနှင့် မိုး ... အစပ်အဟပ် မတည့်ပုံကို စိန္တကျော်သူ ဦးသြ ကပင် ဓနုဖြူချီ စစ်ချီရတု၌ ဩချ ဖွဲ့ဆိုခဲ့ရ၏ ။ အလောင်းမင်းတရားရေတပ်က ဓနုဖြူတွင် စခန်းချရပ်ရန် ဆိုက်ကပ်ချိန်မှာ ပီဘိ ညအချိန် ဖြစ်သည် ။ မှောင်နှင့်မည်းမည်း၌ လှေတို့ မမြင်မကန်း ဖြစ်ကြသည် ။ အချင်းချင်း တိုက်မိရိုက်မိကာ ရောထွေးကုန်သည် ။ ထိုအခိုက် မိုးသက်မုန်တိုင်း ကလည်း ရုတ်ခြည်း ကျလာ၏ ။ ထိုအခါ လှိုင်း ရုတ်တရက် ကြီးသည် ။ ဝဲထသည် ။ လှေတို့က ဝရုန်းသုန်းကား ဖြစ်ကုန်သည် ။ ချိတ်မကူနိုင် ၊ ပဲ့လည်း မတတ်သာ ၊ ထိုးဝါးလည်း မထောက်သာတော့ ။ သည်မိုး ၊ သည်လေမှာ ကုန်းခေါင်ခေါင်က ရတနာသိင်္ခသားတို့ ကြီးစွာသော အခက်အခဲ ဖြစ်ကုန်၏ ။ တချို့ ရေထဲကျ ၊ တချို့ ကြောက်လန့်တကြား ကူးခတ် ၊ တချို့ ရေမြှုပ် .... တချို့က နီးရာ သင်ပေါင်းပင် ၊ ကိုင်းပင်တို့ကို အလန့်တကြား ဆွဲ ... တချို့ ရေစပ်သစ်ပင်မှာ ဖက်တွယ် ... ။ မိုးကလည်း အောက်မိုး အောက်လေ ပီသစွာ အသည်းအသန် ... ။ ဒါကို စိန္တကျော်သူ က အမှတ်တရဖွဲ့သည် ။ ကြည့် ...

“ ဓနုဖြူတွင် ၊ ထွက်သိုက်ဝင်လျှင် ၊ စက်ရှင်ရွှန်းတောက် ၊ စံကွန်းထောက်က ၊ တောင်မြောက်အုပ်မှိုင်း ၊ ရှေ့အတိုင်းလျှင် ၊ မှီခိုင်းကမ်းရပ် ၊ တင်းကြမ်းစပ်မျှ ၊ မလိပ်ဆိပ်ခင်း ၊ ထိုးဝါးမမီ ၊ ခတ်ချီမပါ ၊ ရေကြီးရာတွင်  ၊ ရှုပ်သာလှေချင်း ၊ ဦးသွင်း ပဲ့ဆုတ် ၊ ချိတ်ကုတ်မမြဲ ၊ ရေထဲကူးသား ၊ မြှုပ်မွမ်းစုပ်ဖွား ၊ ကြိုးဖျားငင်စွဲ ၊ ခုန်ဆွဲဘောင်ကိုင်း ၊ ကမ်းယံခိုင်း၍  ၊ လှေတိုင်းပဲ့ပန်း ၊ စခန်းမလှ ၊ ဆိုက်ကြရသည် ၊ ချုပ်ညမှိုင်းဝေရီတော့၏ ” တဲ့ ။

မည်သို့ဆိုစေ အထက်အညာ အရပ်သားက မိုးနှင့် ရေကို ချစ်ပါသည် ။ မိုးနှင့် ရေကို မျှော်ပါသည် ။ ထို့အတူ မိုးဝေး ရေဝေး အရပ်သားများ ဖြစ်သောကြောင့် မိုးနှင့် ရေ၏ ပရိယာယ်ကိုလည်း ကြောက်ကြတာ သေချာပါသည် ။

▢  ဆူးငှက်
📖 ရွက်ကျင် ၊ မိုးစက် ၊ ပင်ထက် နှင်းပန်းပွင့်