❝ မိုးသံကြားမှ ရင်ကွဲသံ ❞
▢ ပင်မြင့်စံ ( ရွှေဘို )
“ဝုန်း...ချလိမ်း...”
“အုန်း...”
“ကိုမြတ် ပြန်ကြရအောင်၊ မင်း ဒီလိုကြီး ထိုင်ကြည့်နေတာ တော်တော်ကြာနေပြီကွ။ ငါတို့ ပြန်သင့်နေပြီလို့ ငါထင်တယ်။ မိုးတွေလည်း ခြိမ်းနေပြီ၊ မိုးရွာတော့မယ် ထင်တယ်”
ကျွန်တော် ကိုမင်းကို ခေါင်းညိတ်ပြရင်း သော့်ကို ကြည့်မိပြန်သည်။ သူမ ရရှိထားသော ခုတင်ပေါ်မှာ ဘေးတိုက်ထိုင်ရင်း ပြတင်းတံခါးဆီ ငေးနေသော သော့် မျက်လုံးများက ကျွန်တော့်ဘက်မှာ ရှိမနေခဲ့ပါ။ ပန်းနုရောင် သတို့သမီးဝတ်စုံလေးကိုတော့ ထပ်ဝတ်ချင်တယ်ဟု ပူဆာနေသောကြောင့် သော့်ကို ထပ်ပြီး ဝတ်ဆင်ပေးထားလေသည်။ တစ်ပတ်လျှို ဆံထုံးလေးနှင့် ယဉ်စစ ရှိနေသော သော့်ကို ထား၍ ကျွန်တော် မသွားရက်သလို ဖြစ်သွားမိသည်။ အချစ်သည် ဒုက္ခနှင့် သောကကို ယူဆောင်ခဲ့သည်ဟုဆိုလျှင် ကျွန်တော် သော့်ကို ဒုက္ခနှင့် သောကကို ပေးရက်မည် မဟုတ်ခဲ့ပါ။ ရိုးသားစွာ မြတ်နိုး တန်ဖိုးထား၍ ချစ်ခဲ့မိပါလိမ့်မည်။ အရင်တစ်ပတ် စနေ၊သော်က လှပသော သတို့သမီးလေး။ ကျွန်တော်ကတော့ သော့် ဘဝတစ်ခုလုံးကို မြတ်နိုးစွာ သိမ်းပိုက်တော့မည့် သတို့သား။ ယနေ့ စနေနေ့ မှာတော့ သော်က လူမမာ တစ်ယောက်၊ အသိတရား ကင်းမဲ့နေရှာသော လူမမာတစ်ယောက်။ ကျွန်တော်ကတော့ ချစ်ရသူရဲ့ နာကြည်းမှု၊ အမျက်၊ အမုန်းတွေကို စုခံခဲ့ရသူ၊ ချစ်ရသူကို ခပ်ဝေးဝေး လေးက ထိုင်ကြည့်နေခဲ့ရသူ သာဖြစ်သည်။
“သော်ကပန်း မြန်မြန် ကျန်းမာလာမှာပါ ကိုမြတ်ရာ၊ ငါတို့ ခဏတော့ ပြန်ကြ ရအောင်ကွာ”
ကျွန်တော်၏ ခပ်ယိုင်ယိုင် ခြေလှမ်းတွေက သော့်ကို ခဏထားခဲ့၍ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ “စိတ်ကျန်းမာရေး ဆေးရုံ” ဟူသော အုတ်နံရံကို ထွင်း၍ ရေးထားသော စာလုံးများက ကျွန်တော့် နှလုံးသားတစ်ခုလုံးကို နာကျင်ကြေမွစေတော့သည်။
••••• ••••• •••••
“ဝုန်း”
“ဘုတ်”
လက်ထဲက စာအုပ်တစ် ထပ်ကြီး လွင့်ကျသွားသလို ခန္ဓာကိုယ်လေးတစ်ခု လဲပြို ကျသွားသည်။
“အို”
“ဟာ ဆောရီးပါ၊ ကျွန်တော့်အမှားပါ”
စာကြည့်တိုက် ထောင့်ချိုးတစ်ခုမှာ အရှိန်ပြင်းပြင်း တိုက်မိသော မိန်းကလေး အပေါ် ကျွန်တော် ရင်မခုန် သေးပါ။
“သော်လည်း ငေးလာလို့ပါ”
“သောကြာနေ့ ဆိုတော့ စာအုပ်တွေ အရောက် ပို့ချင် ဇောနဲ့ သတိမထားမိတာပါ”
ကျွန်တော် လဲကျနေသော သူမကို ပွေ့ထူရန် ကြိုးစားမိသည်။
“အို မကိုင်နဲ့၊ မထိနဲ့။ သော့်ဘာသာ ထ,မယ်”
ခပ်မာမာ အပြောတစ်ခုနှင့် သူမဘာသာ အတင်းမတ်တတ် ထ,ရပ်လိုက်သော သူမကို ကျွန်တော် ခပ်ငေးငေး ကြည့်မိသည်။
“သော် သွားတော့မယ်နော်” ဟု နှုတ်ဆက်တာလား၊ အသိပေးတာလား မသိသော အပြောမျိုးဖြင့် ထွက်သွားသော သူမထက် တင်ပါးကျော်သော ဖြောင့်စင်းသည့်ဆံနွယ် မည်းမည်းအုပ်အုပ်လေးကိုသာ ကျွန်တော် သဘောကျခဲ့သည်။ အဲဒီအချိန်တုန်းက သော် ဟာ ကျွန်တော့်အတွက် အမှတ်တမဲ့ပါပဲလေ။ စနေနှင့် တနင်္ဂနွေ ပိတ်ရက် နှစ်ရက်အတွက် ကျွန်တော် လိုချင်သော စာအုပ်တွေ ရှာဖွေနေရင်း သူမက ကျွန်တော့်နှလုံးသား အပြင်ဘက် ရောက်သွားခဲ့သည်။
“ဆရာမကြီး မိုးမိုး (အင်းလျား) ရဲ့ မှတစ်ပါး အခြားမရှိ စာအုပ်နဲ့ ဆရာမ ဂျူးရဲ့ အမှတ်တရစာအုပ် နှစ်အုပ်လုံး မရှိတော့ဘူး အစ်ကို၊ စောစောကပဲ အစ်မလေးတစ်ယောက် ငှားသွားတာ”
“ သော်ကပန်း” ဟူသော ငှားသူ အမည်လေးကို ရည်ရွယ်ချက်မဲ့စွာ ကျွန်တော် ကြည့်မိသည်။ အဲဒီအချိန်လေးတုန်းကတော့ အမှတ်တမဲ့ပါပဲ သော်ရယ်။
ကိုယ်ပိုင်စီးပွားရေး တစ်ဖက်နှင့် MBA လာတက်နေခဲ့သော ကျွန်တော့်တွင် ရည်ရွယ်ချက် ရှိခဲ့သည်။ ကျွန်တော့်အချစ်ဦး မေ တစ် ယောက် မာစတာတန်း လာ ရောက် တက်လေမလားဆို သည့် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ကျောင်းလာတက်နေမိသည်။ စီးပွားရေးတက္ကသိုလ် သုံးနှစ်လုံး ရွှေလက်တွဲခဲ့သော မေ့ ကို ကျွန်တော် အစွဲလမ်းတစ်ခုလို တပ်မက်နေခဲ့သည်။
“မြတ်ဦးမောင်၊ မင်း မလဲကွာ အချိန်တွေ ကုန်လိုက် တာ။ မေ့သင့်တာ မေ့လိုက်ပါတော့။ ဒီလောက် အစွဲလမ်း ကြီးရသလား” ဟု ကိုမင်း၏ ငေါ့တော့တော့ အပြောကို အပြုံးမပျက်ခံရင်း ကျွန်တော် ပြောင်းလဲ၍ မရခဲ့ပေ။ မြစ်ကြီးနားသူ “မေ” သည် ကျောင်းပြီးကတည်းက အဆက်အသွယ်လည်း မလုပ်၊ ဘွဲ့လေးပင် လာမယူ။ သူ သိပ်ချစ်မြတ်နိုးသည်ဟု တဖွဖွဆိုခဲ့သော ကျွန်တော့်ကို ယတိပြတ် မေ့ပစ်လိုက်သူသာ ဖြစ်သည်။
“ဟေ့ ကိုမြတ်၊ နင် ကိုမြတ် မဟု တ် လား။ ကျောင်းကို ဘာကိစ္စနဲ့ လာတာလဲ”
ကျောင်းတုန်းက တရင်းတနှီးပေါင်းခဲ့သော သူငယ်ချင်း မဆွေက ကျွန်တော့်ကို ကျောင်းမှာ တွေ့ တော့ အံ့သြခဲ့ သည်။ “နင်နဲ့ မေ့ကို ယူပြီးပြီ ထင်နေတာ” ဟု ဆိုသောအခါ ကျွန်တော် မမေ့နိုင်သော အတိတ်လမ်းကို ပြန်ရောက်ရသည်။ နိုင်ငံခြား ပညာတော်သင်သွားရမည့် မဆွေက အမှတ်စာရင်း လာယူခြင်းဖြစ်သည်။ ကျွန်တော့် အကြောင်းကို ဆွေးမြည့်စွာ နားထောင်ပေးရင်း သူ ကျွန် တော့်အတွက် စိတ်မကောင်း ဖြစ်ခဲ့သည်။ “အလွမ်းသမား ကြီးရဲ့ အလွမ်းဇာတ်ထုပ်” ဟု ကိုမင်းက ခေါင်းစဉ်တပ်ခဲ့သည်။
“အင်း...ငါ နင့်ကို လူတစ်ယောက်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေး မယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ သူ ဆိုရင် တော့ မေ့သတင်း အစအန လေးတော့ ရနိုင်တယ်။ စော စောကပဲ ငါ သူ့ကို တွေ့လိုက် တာ။ သူက မေ့အခန်းဖော် လေ။ တစ်မြို့တည်းလို့ ပြောသံ ကြားဖူးတယ်။ နင် သူ့ကို မသိဘူးလား” ဟု မဆွေဆိုတော့ ကျွန်တော် ခေါင်းကိုသာ ခါယမ်းပြမိသည် ။ မေနှင့် ကျွန်တော် အင်မတန် ရင်းနှီးခဲ့သော ချစ်သူစုံတွဲဖြစ်ခဲ့ပါလျက်နှင့် မေ့အခန်းဖော် အကြောင်းကိုတော့ မေက လည်း မပြောပြခဲ့သလို ကျွန် တော်လည်း မမေးခဲ့ပါ။
အတူကျောင်းတက်၊ အတူ စား အဆောင်ပိတ်ချိန် ပြန်ပို့ ရင်း အချိန်များစွာ၊ ကာလ များစွာ ရင်းနှီးခဲ့သော်လည်း မေ့အခန်းဖော် အကြောင်း မသိခဲ့ပေ။ ကျွန်တော်နှင့် မေ ဝေးခဲ့တာ နှစ်နှစ်ကျော်၊ သုံးနှစ်နီးပါးတောင် ရှိခဲ့ပြီပဲလေ။
“ကိုမြတ် ဒါ နင်နဲ့ တွေ့ ပေးချင်တဲ့ မေ့အခန်းဖော် သော်ကပန်းလေ”
မျက်နှာတစ်ခြမ်း အုပ်နေသော ဆံနွယ်များ ဖယ်ရှား သပ်တင်ရင်း မော့ကြည့်လာ သော မျက်ဝန်းကြည်ကြည် လေးများကို ချက်ချင်း ကျွန် တော် မှတ်မိသွားသည်။
“သော် ကိုမြတ်ဦးမောင် ကို သိပါတယ် မဆွေ၊ မမေ စာကြည့်စားပွဲပေါ်မှာ ဓာတ်ပုံလေး တင်ထားတယ်လေ” ဟု မျက်နှာကို ခပ်လွှဲလွှဲပြု၍ ဆိုခဲ့သည်။
“သော် စုံစမ်းကြည့်ပေး မယ်။ မမေနဲ့ သော် အဆက် အသွယ် မရှိပါဘူး” ဟု ခံစား ချက်ကင်းမဲ့သော မျက်ဝန်း များဖြင့် သော်က ဆိုခဲ့သည်။ မာစတာနောက်ဆုံးနှစ်ကျောင်းသူ သော်နဲ့ MBA နောက်ဆုံးနှစ် ကျောင်းသား ကျွန်တော်သည် ကျောင်းကန်တင်းမှာ မကြာခဏ ဆုံဖြစ်လာခဲ့သည်။ သော့်ကို မြင်နေရလျှင် ကျွန်တော် မေ့ကို မေ့တတ်လာခဲ့သည်။ ကျွန်တော်၏ နှလုံးသား၏ စွဲလမ်းမှုအချစ်ဒုက္ခကို အပြီးတိုင် စွန့်လွှတ်ဖို့ဖြစ် လာခဲ့သည်။
“အတော်ပဲ၊ သော် ရှင့် ကိုရှာနေတာ” ဟု သော်က ဆို သောအခါ ကျွန်တော်နဲ့ သော် လူအနည်းငယ်ရှင်းသော ဆိုင်လေးမှာ ထိုင်ဖြစ်ကြသည်။ သော်က ကျွန်တော့်ကို သတင်းစာ အပိုင်းဖြတ်လေးတစ်ခု ကမ်းပေးခဲ့သည်။ လက်ထပ်ပြီးစီးခြင်းသတင်းလေး။ သတို့သမီး နာမည်မှာ မေ့ နာမည်လေး။ ကျွန်တော့် နှလုံးသားကို ခပ်လှောင်လှောင် ပြုလိုက် သည် ။ နောက်ဓာတ်ပုံလေးတစ်ပုံ။ သတို့သမီးဝတ်စုံလေးနှင့် မေက အပြစ်ပြောရက်စရာ မရှိအောင် လှလွန်းခဲ့သည်ပါပဲ။
“သော် စိတ်မကောင်းပါဘူးရှင်၊ သော် သွားတော့မယ်”
“အို”
မရန်းသော်လည်း အထိတ်တလန့်ပြုဟန်လေး တစ်ခု။ ဆောက်တည်ရာ မရ သောစိတ်က သော့်လက်ကို ဆွဲလိုက်မိသည်။ သော် ထွက်သွားမှာစိုးသည့် အတွက်ကြောင့်လား၊ အားပေးနှစ်သိမ့်မှုတစ်ခုခု လိုချင်၍ပဲလား ကျွန်တော့် စိတ်တွေ လွှင့်မျောသွားသည်။ မျက်ဝန်းစိမ်းများနှင့် ခံစားချက်ကင်းမဲ့သော အကြည့်များအစား ကရုဏာသက်သော မျက်ဝန်းလေး တစ်စုံကို ကျွန်တော် ရရှိခဲ့သည်။ အဲဒီ မျက်ဝန်းလေးက အစပြုခဲ့ သော ကျွန်တော်၏ နေ့ရက် များက အသစ်တစ်ဖန်ပြောင်းလဲခဲ့ပါတော့သည်။
••••• ••••• •••••
ကျွန်တော် ကျောင်းတက်မှန် လာခဲ့သည် ။ ကျောင်းရှေ့က အဆောင်မှာနေသော “သော်” ကျောင်းလာချိန်နှင့် ချိန်ကိုက်၍ လာခဲ့သည်။ ဘာကြောင့်ဟု နှလုံးသားကို အဓိပ္ပာယ်မဖွင့်လို သော်လည်း မြန်မာဝတ်စုံလေးများဖြင့် ဆံနွယ်ရှည်ရှည်လေးများ လေထဲတလွင့်လွင့်နှင့် လမ်းလျှောက်သွားနေသော ယဉ်စစ မျက်နှာလေး တစ်ခုကို ကျွန်တော် နေ့တိုင်း မြင်ယောင် သတိရလွမ်းဆွတ်လာခဲ့သည်။
“ကျွန်တော်နှင့် သော်”၊ “သော်နှင့် ကျွန်တော်” မရည်ရွယ်ဘဲ တွေ့ဖြစ်သော နေရာက ကျောင်းစာကြည့်တိုက်လေးသာဖြစ်လေသည်။ ကျွန်တော် နှစ်သက်တတ်သော စာအုပ် များနှင့် သော် ဖတ်သော စာအုပ်များက ထပ်တူညီနေပြန်သည်။ “သော်” သည် ယောက်ျားလေး မိတ်ဆွေ အပေါင်းအသင်း မရှိ၊ ယောက်ျားလေးများနှင့် ကင်းကင်းဝေးဝေး နေတတ်မှန်း ကာလ အတန်ကြာလာတော့မှ ကျွန်တော် သိလာခဲ့ရသည်။ ကျွန်တော်နှင့် စကားပြောသည်ပင် သော့်ဟန်လေးက မရဲတရဲဟန်ပေါက်နေသည်။ တားမြစ်ကန့်သတ်မှု ဘောင်ထဲက လွတ်ထွက်လာသော စိတ် ဆန္ဒကို “သော်” မထိန်းချုပ် နိုင်လွန်း၍သာ စကားဆိုမှန်း သိသာလှသည်။
“သော် ကျွန်တော့်မွေးနေ့ မို့ ဘုရားသွားချင်တယ်၊ ကျွန်တော်နဲ့ အဖော်လိုက်ပေးပါလား သော်”
သော် တွေဝေသွား သော်လည်း သော့် မျက်ဝန်း များက ငြင်းလိုဟန် မရှိပေ။ မိနစ်ပေါင်းများစွာကြာမှ ခေါင်းညိတ် အဖြေပေးသည်။ သော့် ဟန်ပန်သည် နူးညံ့သိမ်မွေ့သည်။ ယဉ်ကျေးလိမ္မာသည်။ ဒဏ်ရာအနာတရများဖြင့် ကျွန်တော့်နှလုံးသားသည် “သော်ကပန်း” မည်သောဆေးဖြင့် ဒဏ်ရာကျက်လာသည်။ အမာရွတ်အဆင့်သာသာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် မြင်ပါများ၊ တွေ့ပါများလာသောအခါ သော်သည် ကျွန်တော့်အပေါ် ပြောရဲ ဆိုရဲ ရှိလာသည်။ ရင်ဖွင့်တတ်လာသည်။ ဆန္ဒတချို့တလေကို ပြောပြတတ်လာသည်။ အချိန်ကာလ တော်တော်ကြာအောင် သော်ကို ပိုးပန်းခဲ့သည်။ ကျွန်တော် MBA နောက်ဆုံးနှစ်တွင် သော့်ကိုဖွင့်ပြောခဲ့သည်။ “ကျွန်တော် သော့်ကို ချစ်တယ်။ ဟုတ်တယ် သော်၊ ကျွန်တော် မြတ်မြတ်နိုးနိုးနဲ့ကို သော့်ကို ချစ်နေမိတာပါ” ဟု ဖွင့်ဟ လိုက်သောအခါ သော့်မျက် ဝန်းညိုများသည် ဝိုင်းစက် သွားကာ စက္ကန့် အနည်းငယ် ကြာအောင် ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေခဲသည်။
“သော် ကိုမြတ်ဦးမောင် ကို နေ့တိုင်းလည်း သတိရတယ်။ အမြဲလည်း မြင်နေချင်မိတယ်။ ဘေးနားမှာ ရှိနေရင်လည်း ပျော်နေမိတယ်။ အဲဒါဘာကြောင့်လဲ၊ အဲဒါ အချစ်လား သော် မသိဘူး” ဟု အင်မတန် ရိုးသားသော မျက်ဝန်းညိုများ မလိမ်ညာစတမ်း ဝန်ခံခဲ့လေသည်။ အချစ်ဆိုသော ခံစားချက်ကို တစ်ခါဖူးမှ မခံစားဖူးရှာသော သော့်ကို ကျွန်တော် အင်မတန် မြတ်နိုးတန်ဖိုးထားခဲ့သည်။
“သော်လည်း ကျွန်တော့် ကို ချစ်နေတာ” ဟုဆိုသော အခါ ရှက်ရွံ့ဟန်စွက်သော မျက်ဝန်းညိုများသည် ကျွန် တော့် မျက်ဝန်းများနှင့် ဆုံဖို့ မကြိုးစားတော့ပေ။ သော့်လက်ဖမိုးလေးအား ဆွဲယူ နမ်းရှိုက်မိသောအခါ ရှက်ရွံ့ ကြောက်လန့်နေရှာသော သော့်မျက်နှာလေးကို ယနေ့ ထိ ကျွန်တော် မမေ့နိုင်ခဲ့တော့ပေ။
••••• ••••• •••••
“သော် မောင့်ကို အရမ်း ချစ်ပါတယ်။ မောင်နဲ့အတူ နေရရင် သော် သိပ်ပျော်မှာပဲ” ဟူသော အဖြေတိတိကျကျ ရသောနေ့တွင် ကျွန်တော်နှင့် သော် လက်ထပ်ဖို့ စီစဉ်ခဲ့သည်။ အရှက်ကြောက်ကြီးလွန်းသော သော့်ကို စာနာနားလည်ပေးခဲ့ရ၍ ကျွန်တော် သော့်ကို ရိုးစင်းလွန်းသော အချစ်ဖြင့်သာ မထိရက်စွာချစ်ခဲ့သည်။ မင်္ဂလာဦးညလေးသည် ကျွန်တော့်အတွက် အင်မတန် ရင်ခုန်လှုပ်ရှားဖွယ် ကောင်းလိမ့်မည်ဟု ကျွန်တော် စိတ်ကူးဖြင့် ရင်ခုန်ခဲ့ရသည်။
ကျွန်တော်နှင့် သော် မင်္ဂလာပွဲလေး အောင်မြင်စွာ ပြီးဆုံးခဲ့သည်။ မိဘနှစ်ပါး မရှိတော့သော သော့်ဘက်မှ ဆွေမျိုးနည်းပါးခဲ့သည်။ သော့်အဒေါ် လင်မယားနှစ် ယောက်သာ လာခဲ့သည်။ မျက်ရည်ဝဲဝဲလေးဖြင့် တူမ ချောကို အရိပ်လို ကြည့်နေ သော သော့်အဒေါ်ကြောင့် ကျွန်တော် ဘဝင်ကျ နှစ်သက်မိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုရလျှင် သော်သည် သူ့မိသားစု၊ သူ့အသိုင်းအဝိုင်းအကြောင်း မေးလျှင် မကြိုက်ပေ။ နှစ် သက်ဟန်လည်း မရှိပေ။ သော် မကြိုက်သောအရာများကို ကျွန်တော် မမေးတော့ပေ။ ကျွန်တော့်အတွက် သော် ရှိနေလျှင်ပင် အရာရာ ပြည့်စုံလွန်းခဲ့ပါသည်။ ကိုမင်းတို့ လူစုအား ဧည့်ခံကျွေးမွေးပြီးသည်နှင့် သော် တစ်ယောက်တည်း ရှိနေမည့် မင်္ဂလာဦးအိမ်လေးသို့ ကျွန်တော် အပြေးပြန်လာခဲ့သည်။ နှစ်ယောက်အိပ်ခုတင်စွန်းလေးမှာ ကျုံ့ကျုံ့လေး ထိုင်နေသော သော့်ကို မြင်တော့ ကျွန်တော် အသနားပိုခဲ့ရသည်။ သော့် ပခုံးလေးအား ညင်သာစွာ ပွေ့ဖက်လိုက်သောအခါ သော့်ခန္ဓာကိုယ်လေးသည် တဆတ်ဆတ်တုန်ယင်သွားသည်။
“မောင်တို့ အိပ်ရာဝင်ကြ ရအောင် သော်” ဟု ကျွန်တော် ဆိုလိုက်ကာ သော့်ကိုယ်လေးကို ပွေ့ချီ၍ အိပ်ရာထက်ညင်သာစွာ ချပေးလိုက်သည်။ ကျွန်တော်၏ ရမ္မက်ဆန်သော၊ မွတ်သိပ်သော အနမ်းတစ်ပွင့်သည် ကျွန်တော့်နှလုံးသား တစ်ခုလုံးအား ဆုတ်ခြေမွလိုက်သလို ရင်ကွဲမတတ် ခံစားရလေတော့သည်။
“မလုပ်ပါနဲ့ … မလုပ် ပါနဲ့ ...၊ သော် ကြောက်တယ်။ အရမ်းကြောက်တယ်...မလုပ်ပါနဲ့...”
သော်၏ တောင်းတောင်းပန်ပန်အသံ၊ ကြောက်ရွံ့ချောက်ချားနေသော အသံ များကို ရှက်ရွံ့မှု တစ်ခုဟုသာ ကျွန်တော် တွေးထင်မိတာကြောင့် သော် မလုပ်ရန် တားမြစ်နေသော အပြုအမူတစ်ခုကို ကျွန်တော် ဇွတ်တိုးခဲ့မိသည်။
“လူယုတ်မာ... အား...ကယ်ကြပါဦး... အား မလုပ်ပါနဲ့ ...”
အသံနက်နက်ကြီးဖြင့် အော်ရင်း တဆတ်ဆတ်တုန်ခါ ကြောက်ရွံ့နေသော သော်သည် မျက်ဝန်းစိမ်းများဖြင့် ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ကျွန်တော် ကျူးလွန်လိုက်သော အမှားက ကျွန်တော့်ကို ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ခတ်လိုက်သည်။ အသိတရား ကင်းမဲ့သွားသော သော်သည် “မလုပ်ပါနဲ့” ဟုသာ တဖွဖွ ရေရွတ်နေခဲ့တော့သည်။ အဆိုးဆုံးကတော့ ကျွန်တော့်ကို လုံးဝ မမှတ်မိတော့ဘဲ နာကြည်းမုန်းတီးသော အကြည့်စိမ်းတို့ဖြင့်သာ ကြည့်နေတော့သည်။
••••• ••••• •••••
“သော်ကပန်း” ဟူသော သော့်နာမည်ကို ခပ်တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေသော သော့်အဒေါ်က ကျွန်တော့်ကို စကားပြောဖို့ အားယူနေရှာသည်။
“သော် ၈ နှစ်သမီးက မုဒိမ်းကျင့်ခံရဖူးတယ် မောင် မြတ်ဦးမောင်”
“ဗျာ” ဟူသော အသံက အပြင်သို့ ထွက်မလာနိုင် အောင် ကျွန်တော် တုန်လှုပ် ချောက်ချားသွားမိသည်။
“သော့်ကို မွေးပြီး တစ်နှစ်သမီးမှာ သူ့အမေ ဆုံးသွား တယ်လေ။ သော့်အထက်က နွယ်နဲ့ သော်က ၇ နှစ်ကွာ တယ်။ သူတို့အဖေက ခရီး ဝေးထွက်ပြီး စီးပွားရှာရတယ်။ အမြဲတမ်း မစောင့်ရှောက်နိုင်ခဲ့ဘူး”
ကျွန်တော် ဘာစကားလေး တစ်ခွန်းမှတောင် ပြန် မပြောနိုင်ဘဲ သော့်အဒေါ် ပြောသမျှကိုသာ နားထောင်နေခဲ့မိသည်။
“အဲဒီလိုဖြစ်ခဲ့တဲ့ ညက မိုးတွေတအားခြိမ်းပြီး တအား ရွာနေတာ” ဟု ဆိုလိုက်သော အခါမှ ကျွန်တော်တို့ မင်္ဂလာ ဦးညလေးမှာလည်း မိုးတွေ အုံ့မှိုင်းနေခဲ့တာကို ပြန်တွေးမိတော့ ကျွန်တော့်ရင်တွေ နာကျင်သွားရင်း အသက်မဲ့ မျက်ဝန်းများဖြင့် သော့်အဒေါ် ကိုသာ ငေးကြည့်နေခဲ့မိသည်ပဲ။
“နွယ်သာကီနဲ့ သော်ကပန်းက အတူဖက်အိပ်နေခဲ့တာ အဒေါ်လည်း မီးတွေပိတ်၊ တံခါးတွေ သေချာပိတ်ပြီးမှ အိမ်ပြန်ခဲ့တာပါ။ ရွာထဲက အလှူလည်း ရှိတော့ အသံချဲ့စက်က သီချင်းသံတွေဆူတာ တစ်မျိုး၊ မိုးသံကတစ်မျိုးနဲ့ အဒေါ် မသိလိုက်ရဘူး” ဟု ဆိုရင်း ဆို့နင့်မှုကြောင့် အသံ တိတ်သွားခဲ့သည်။
“သော့်ကို ကြိုးတုပ်ပြီး နွယ့်ကို အရင်စော်ကားခဲ့တာတဲ့။ သော်က သူ့အစ်မကို မလုပ်ဖို့ တောင်းပန်ပြီး အော်ငိုတော့ သော့်ကို ရိုက်လိုက်တာ သော်ခမျာ ခွေခွေလေး လဲကျသွားတာတဲ့”
ကျွန်တော့်မျက်ဝန်းထဲတွင် ၈ နှစ်အရွယ် ကလေးငယ် သော့် ပုံရိပ်လေးကို မြင်ယောင်ကာ သနားစာနာမှုဖြင့် နာကျင်ရပါတော့သည်။
“မုဒိမ်းကောင်က နွယ့်ကို စော်ကားပြီးတော့ သော်လေးကိုလည်း..”
“ဆက်မပြောပါနဲ့တော့” ဟု ကျွန်တော် တားမြစ်ခဲ့သည်။ ကျွန်တော် ဆက်မကြားရဲတော့သလို ဆက်ပြီး ကြားနိုင်စွမ်းလည်း မရှိတော့ပါဘူး သော်ရယ်ဟုသာ မချိတင်ကဲ ရေရွတ်နေခဲ့မိသည်။
“မုဒိမ်းကောင်က သော်တို့အဖေရဲ့ သူငယ်ချင်း၊ အိမ်မှာ ဝင်ထွက်နေတာ။ နွယ်က အပျိုဖြစ်စလေး ဆိုတော့ အရှက်လွန်ပြီး အဆိပ်သောက် သေတယ်။ သော့်အဖေက မုဒိမ်းကောင်ကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ ထိုးသတ်ခဲ့လို့ ထောင်ကျခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်က စပြီး သော့် စိတ်တွေက ပုံမှန် မဟုတ်တော့ဘူး။ ကျောင်း နှစ်နှစ်တောင် နားခဲ့ရတယ်။ ဒီပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ ဝေးတဲ့ တစ်နေရာ ပို့ခဲ့ရတယ်။ သော် အပျိုဖြစ်တော့ ဘယ်အရာကိုမှ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ မသွားရဲ၊ မလုပ်ရဲ အမြဲစိုးရွံ့ကြောက်လန့် အားငယ်ခဲ့တယ်။ အတိတ်က အရိပ်မည်းက သူ့ကို တုန်လှုပ် ချောက်ချားနေတော့တာပဲ။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရဲရဲမော့ မကြည့်ရဲခဲ့ဘူး။ အထူးသဖြင့် ယောက်ျားတွေနဲ့ ဆက်ဆံတဲ့ အခါ၊ ပြောဆိုတဲ့အခါ သူ့ မသိစိတ်က ကြောက်ရွံ့နေခဲ့တာပဲ။ စာတော့ ကြိုးစားရှာတယ်။ သော်ဟာ သနားစရာ ကောင်းအောင် စိတ်ဒဏ်ရာ အကြီးအကျယ် ရခဲ့တာပါ။ အဖေကလည်း ထောင်ထဲမှာပဲ ဆုံးသွားရှာတာ။ အိမ်ထောင်ပြုမယ်လို့ ပြောတော့ ဝမ်းနည်းဝမ်းသာ ဖြစ်ခဲ့ရတယ်” ဟု ရှည်လျားသော စကားစုကြီးကို သော့်အဒေါ်က မနည်း အားယူ၍ ပြောခဲ့သည်။
“သော် ဒီမှာ ကြည့်စမ်း၊ မောင်တို့ မြန်မာနိုင်ငံမှာ သက်ငယ် မုဒိမ်းမှုတွေအဖြစ်များလာတယ်ကွာ” ဟု ဂျာနယ်ပါ သတင်းလေး ပြဖူးတဲ့နေ့က ဂျာနယ်ကို ဆွဲဖြဲပြီး “သော် အဲဒါတွေ မကြားချင်ဘူး မောင်” ဟုဆိုကာ ထိုနေရာလေးမှ ထွက်ပြေးသွားခဲ့ဖူးတာ အမှတ်ရတော့ ကျွန်တော် ပို၍ နာကျင်လာရတော့သည်။
“သော်ရယ်၊ အတိတ်တွေ ဘယ်လောက်ပဲ မလှပခဲ့ မလှပခဲ့ ကျွန်တော် စာနာမှု အပြည့်နဲ့ ချစ်မြတ်နိုးနိုင်တယ်၊ လက်ခံနိုင်တယ်။ ဒါတွေဟာ သော့် အမှားမှ မဟုတ်တာပဲ။ အသိဉာဏ် ဆင်ခြင်တုံတရား ကင်းမဲ့တဲ့ လူမိုက်တွေရဲ့ လော်မာမှုတွေကြောင့် ဘာမှ မသိနားမလည်တဲ့ ကလေးငယ်တွေ စိတ်ဒဏ်ရာ အနာတရတွေနဲ့ ဘဝကို ဖြတ်သန်းနေကြရတာပါ” ဟု ကျွန်တော် ပြောချင်သော စကားတွေကို သော်က နားထောင်မပေးခဲ့ပါ။
“မလုပ်ပါနဲ့... တောင်းပန်ပါတယ်...ကြောက်တယ်..မလုပ်ပါနဲ့…”
“ဟင့်အင်း မထိနဲ့ .. ငါ့ကို မထိနဲ့..ကြောက်တယ်...အား” ဟူသော စကားတွေသာ တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေခဲ့သော သော်။
မိုးတွေ တအားသည်း လာပြီ “သော်” ရယ်။ ကျွန်တော် မိုးရေတွေနှင့် ရောပြီး ငိုချ လိုက်သည်။ အကာကွယ်မဲ့ မိုးရေထဲ လျှောက်သွားနေသော ကျွန်တော့်ရင်ထဲက ခံစားချက်တွေကို နားလည်ပေးသည့် ကိုမင်းဟာ ကျွန်တော့်ကို မတားမြစ်ခဲ့ပေ။
“သော်ကပန်းကို အချိန်ယူပြီး ကုသရမယ် ကိုမြတ်ဦး မောင်။ စိတ်ဒဏ်ရာတွေ နာကြည်းမှု၊ နာကျင်မှု၊ ရှက်ရွံ့ ကြောက်လန့်မှုတွေနဲ့ အတိတ်ကို မေ့ချင်ယောင်ဆောင် ကြီးပြင်းရင်း သူ စိတ်ဝေဒနာ ခံစားနေရတာဗျ။ အလားတူ ဖြစ်ရပ်ကို ဒုတိယအကြိမ် ကြုံလိုက်တော့ စိတ်တွေဆောက်တည်ရာ မရတော့ဘဲ ထိန်းချုပ်ဖို့ ခက်သွားတာ” ဟူသည့် ဆရာဝန်ကြီးစကားများကို ပြန်ကြားယောင်တိုင်း အလိုလို ငိုမိတော့သည်။
“ကျွန်တော်သာ ကြိုသိခဲ့မယ်ဆိုရင်လေ သော့်ကို ဘယ်လိုဒုက္ခ၊ ဝေဒနာတွေမှ ပေးရက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အခုတော့ အချစ်ဟာ ဒုက္ခနဲ့ သောကကို ဖြစ်စေခဲ့တယ် ဆိုရင် အဲဒီအချစ်တွေ သော့်ကို မပေးရက်တော့ပါဘူး သော်ရယ်” ဟုသာ တဖွဖွ ရေရွတ်ရင်း မိုးရေတွေနှင့် အပြိုင် ကျွန်တော် ငိုနေမိတော့သည်။
▢ ပင်မြင့်စံ ၊ ရွှေဘို ၊
📖ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း
စက်တင်ဘာ ၊ ၂၀၁၇
No comments:
Post a Comment