❝ အလုပ်ကို ကြိုက်သူ ❞
ကိုဝင်းအောင်တို့ မိသားစုနဲ့ အတူ ပုဂံဘုရားဖူးခရီး ကျွန်တော် သွားဖူးတယ်။ သူတို့လင်မယား တက်ညီလက်ညီ အလုပ်ကြိုးစားတာကို သိတယ်။ ကိုဝင်းအောင်ရဲ့ ဘဝမှာ စိတ်ဝင်စားစရာ အချိုးအကွေ့လေးတွေ ရှိနေတာကို ကျွန်တော် စိတ်ဝင်စားတယ်။
သူ့ဘဝအကြောင်းကို စာရေးချင်လို့ ခွင့်တောင်းတော့ ကိုဝင်းအောင်က သူ သိပ်မချမ်းသာသေးဘူး၊ သိပ်မအောင်မြင်သေးပါဘူးလို့ အကြောင်းပြပြီး ငြင်းတယ်။ ကျွန်တော်က ကြိုးစား ရုန်းကန်ရတဲ့ ဘဝ အတွေ့အကြုံတွေကို ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားတဲ့ အကြောင်း ပြောပြမှ သူက လက်ခံပါတယ်။
မန္တလေးမြို့ ၈၃ လမ်းက ကိုဝင်းအောင်ရဲ့ အလုပ်တိုက်ကို ကျွန်တော် သွားတာ ဥပုသ်နေ့ပါ။ မန္တလေးမြို့ရဲ့ထုံးစံက ဥပုသ်နေ့မှာ အလုပ်ပိတ်လေ့ ရှိတယ်။ သူ့လုပ်ငန်းက အော့ဖ်ဆက်ပုံနှိပ်၊ ဗီနိုင်းပုံနှိပ်လုပ်ငန်းပါ။ ဥပုသ်နေ့မှာ ဘာကြောင့် အလုပ် မနားတာလဲလို့ ကျွန်တော် ကိုဝင်းအောင် ကို မေးတယ်။
“တစ်အချက်ကတော့ customer ( အလုပ် လာအပ်သူ ) တွေမှာ ဥပုသ်နေ့ ရယ်လို့ မရှိဘူး။ နယ်က လာတဲ့ သူတွေ ဆိုရင် ဥပုသ်နေ့မှ အားတာတို့ ရှိတယ်၊ ဥပုသ်နေ့ ပိတ်လိုက်လို့ ရှိရင် လျော့သွားမယ့် ပိုက်ဆံက အဓိက မဟုတ်ဘူး၊ ကိုယ့်ဆီ လာတဲ့သူ အဆင်မပြေမှာ။ ဒါကြောင့် ဖွင့်တာ” လို့ ကိုဝင်းအောင်က ရှင်းပြတယ်။
သူ့အလုပ်တိုက် ဧည့်ခန်း မှန်ခန်းထဲကို ကျွန်တော် ဝင်ခဲ့တယ်။ မှန်ခန်း မှန်ပြားပေါ်မှာ ရုပ်ပုံတွေ ကပ်ထားလို့ အခန်းတွင်းကို မမြင်ရဘူး။ အခန်းထဲက ကျတော့ ကပ်ထားတဲ့ ရုပ်ပုံတွေကို ထွင်းဖောက်ပြီး အပြင်ကို မြင်နေရတယ်။ နိုင်ငံခြားမှာ ရထားတွေ၊ ဘတ်စ်ကားတွေရဲ့မှန်မှာ ကြော်ငြာရောင်စုံတွေ ကပ်တာမျိုးပါ။ အပြင်က ကြည့်ရင် အရုပ်တွေ ၊ စာသားတွေ၊ အတွင်းက ပြန်ကြည့်ရင် ထွင်းဖောက် မြင်တဲ့မှန်။ ဒါမျိုး သူ့ဆီမှာ လုပ်နိုင်သလား မေးတော့ ရတယ်လို့ ပြောတယ်။
သူ့ဧည့်ခန်းဆိုဖာမှာ ထိုင်ရင်း ဘေးဘက်ကို မျက်စိ ကစားကြည့်လိုက်တော့ နံရံက တီဗွီမှာ CCTV 10 ဖွင့်ထားတယ်။ ကျွန်တော်က သတင်းကြည့်ဖို့ CCTV 7 ကိုတော့ ကြည့်မိတယ်။ သူ ဖွင့်ထားတဲ့ CCTV 10 တော့ စိမ်းတယ်။
ကိုဝင်းအောင် ကတော့ CCTV 10 အမြဲ ကြည့်တယ်တဲ့။ အဲဒီလိုင်းက တီထွင်ထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေအကြောင်း အသေးစိတ် ရှင်းပြတယ်။ လူတစ်ယောက် ဘယ်လောက်အထိ စွမ်းဆောင်လုပ်ကိုင်နိုင်တယ် ဆိုတာတွေကို ပြတယ်လို့ သူက ပြောတယ်။ ကျွန်တော် ရောက်တဲ့ အချိန်မှာတော့ စက်ရုပ်ငှက်ကလေး ဘယ်လို စွမ်းဆောင်နိုင်သလဲ ဆိုတာနဲ့ ငှက်ကလေးရဲ့ ဖွဲ့စည်းတည်ဆောက်ထားပုံကို ပြနေတယ်။
ကျွန်တော်က ကိုဝင်းအောင်ရဲ့ ဘဝအစကို မေးပါတယ်။
“မွေးကတည်းက ဈေးချို ထဲမှာ အူဝဲ ဆိုပြီး ကျွန်တော်က မွေးလာတာ။ မွေးပြီးတော့ ၂၄ ရက်သားပဲ ရှိသေးတယ်၊ ရန်ကုန် ရောက်သွားတာ”
“ဘယ်လို ရောက်သွားတာလဲ”
“ကျွန်တော့် အမေက အဲဒီတုန်းက ဈေးချို ဂျီရုံထဲမှာ အလှကုန်နဲ့ ပလတ်စတစ် တွေရောင်းတာ။ တစ်ပတ်တစ်ခါလောက် အနည်းဆုံး ရန်ကုန်ကို ဆင်းရတယ်။ ကျွန်တော့်ကို မွေးပြီး ရက် ၂ဝ ကျော်တော့ သူ မနေနိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်တော့်ကို ပိုက်ပြီး ရန်ကုန်ဆင်း၊ သူ့ညီမဝမ်းကွဲတော်တဲ့ သူရဲ့အိမ်မှာ ကျွန်တော့်ကို ထားခဲ့ပြီး မနက်ပိုင်း ဈေးထွက်ဝယ်၊ နေ့လယ်ပိုင်းမှာ ပြန်လာ၊ ကျွန်တော့်ကို ပြန်ကြည့်၊ ဈေးပြန်ဝယ်၊ ကျွန်တော့်ကို နို့ဘူး တိုက်ပြီး ကြီးလာတာ။ ကျွန်တော်က ဈေးချိုထဲမှာ ကြီးရတော့ ဂျီရုံတစ်ဖွဲ့လုံးက တအား ရင်းနှီးတာ။ ကျွန်တော် ခုနစ်နှစ်၊ ရှစ်နှစ်သားလောက်မှာ ဈေးထဲကို ငွေလှည့်ခံနေပြီ”
ငွေခံတယ် ဆိုတာက ရစရာရှိတဲ့ ကြွေးကို ငွေလည်ပြီး ကောက်ခံတာပါ။ ကလေးပေါက်စ ငယ်ငယ်က ဈေးဆိုင်တကာ လည်ပြီး ငွေခံတယ်ဆိုတော့ ကျွန်တော်က ရယ်မိပါတယ်။
“ကျောင်းနေတော့ကော”
“လေးတန်းအထိ ကတော့ အမက - ၂၁၊ ငါးတန်းက စပြီး ဆယ်တန်းအောင်တဲ့ အထိက အမှတ် - ၁ အထက်တန်းကျောင်း”
“ကျောင်းသား ကတည်းက မိဘ အလုပ်ထဲ ဝင်ပါနေရတာပေါ့”
“ညနေ ၃း၁၅ နာရီ ကျောင်းဆင်းပြီဆို အဖေက လာခေါ်တယ်။ ငယ်ငယ်လေး ကတည်းက ဈေးချိုထဲမှာ ငွေခံ ထွက်ရတယ်။ သားရေကွင်းတွေလည်း ရောင်းတယ်။ ကလေးမြို့က တအား ဝယ်တာ။ သားရေကွင်းအိတ်လိုက်မှာ ပေါင် ၂ဝဝ ပါတယ်။ ဝယ်သူက ပေါင် ၂ဝဝ အိတ်လိုက်ကြီး ဝယ်တာ မဟုတ်ဘူး။ ညပိုင်းကျ ကျွန်တော်တို့က အစိတ်သားထုပ်တို့၊ တစ်ပေါင်၊ ပေါင်ဝက်၊ ပေါင်တစ်စိတ်အထုပ်လေးတွေ မိသားစုလိုက် ပြန်ထုပ်ရတာပေါ့။ အထုပ်တွေ အများကြီး ပြန်ထုပ်ပြီး ပို့ရတာ”
ကိုဝင်းအောင်ရဲ့ဇနီး မလင်းလင်းအောင် က အခန်းထဲ ဝင်လာပြီး အချိုရည်၊ သောက်ရေသန့်အေးအေး၊ ဘီစကွတ်မုန့်တွေ လာချတယ်။ ကိုဝင်းအောင် ဘေးမှာ ဝင်ထိုင်ပါတယ်။
“တဖြည်းဖြည်း ကြီးလာရာက ကျွန်တော် ငါးတန်း ရောက်တော့ အဖေက ၂၈ လမ်း၊ ၈၄ - ၈၅ ကြားမှာ နေရာ တစ်နေရာ ဝယ်တယ်။ သရဖူ ဆိုတဲ့ အမည်နဲ့ ပလတ်စတစ်ဆိုင် ဖွင့်ပြီး ဂျီရုံထဲက ဆိုင်ကို ပိတ်လိုက်တယ်။ ကျွန်တော်တို့မှာ ငွေအင်အားက နည်းတယ်။ ပလတ်စတစ်အင်အား သိပ်မဖြည့်နိုင်ဘူး။ လာဝယ်တဲ့အခါ ဆိုင်မှာ ရှိရင် ဆိုင်ရှိတာရောင်း၊ ဆိုင်မှာ မရှိရင် ကျွန်တော်တို့ ဆိုင်ခန်းလေးက ကျဉ်းတော့ ဂိုဒေါင် သွားယူပေးမယ် ဆိုပြီး ဆိုင်ကြီးသမားတွေဆီ ပြေးပြေးယူရတာပေါ့”
“အလုပ်တစ်ဖက်၊ ကျောင်းတစ်ဖက်နဲ့ အဆင်ပြေရဲ့လား”
“အလုပ်ထဲမှာ စိတ်ဝင်စားတော့ စာပေါ်မှာ စိတ်ဝင်စားမှု နည်းတယ်။ နွေရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက်လို ကျောင်းပိတ်ရက်တွေဆိုရင် ကျွန်တော်က ဆိုင်ထဲ စထိုင်နေပြီ။ ကျွန်တော် ရှစ်တန်းလောက်မှာ အိမ်က ပလတ်စတစ် ပုံနှိပ်လုပ်ငန်း စလုပ်တယ်။ အစ်ကိုတွေက ပုံနှိပ်လုပ်ငန်းကို ဦးစီးတယ်။ ၁၉၉၅ ခုနှစ်မှာ ကျွန်တော် ဆယ်တန်း အောင်တော့ ဆိုင်ထဲ လုံးလုံး ဝင်လိုက်တာ”
“တက္ကသိုလ် မတက်ဘူးလား”
“၁၉၉၆ မှာ တက္ကသိုလ် ကျောင်းဖွင့်တယ်။ ကျောင်းဖွင့်ပြီးတော့ Day ( နေ့ကျောင်း ) ကို သုံးလလောက်ပဲ တက်လိုက်ရတယ်။ စာမေးပွဲဖြေပြီး ပထမနှစ် ပြီးသွားရော။ ဒုတိယနှစ်ကို နောက်သုံးနှစ် နေမှ အဝေးသင် ပြောင်းပြီး တက်တာ။ Zoo ( သတ္တဗေဒ ) နဲ့ ကျောင်းပြီးသွားတယ်”
“ကျောင်းပြီးတော့ အလုပ်ထဲ နှစ်လုပ်သလား”
“တက္ကသိုလ် တက်ရင်း ဆိုင်အလုပ်ကို လုပ်သလို ကားဝယ်ရောင်းလည်း လုပ်တယ်။ ဘွဲ့ရပြီးနောက် နိုင်ငံခြားသွားဖို့ speaking ( အင်္ဂလိပ်စကားပြော ) တွေတက်၊ ရန်ကုန်မှာ တစ်နှစ်လောက် သွားနေပြီး နိုင်ငံခြားသွားဖို့ ပြင်ဆင်တယ်။ အင်္ဂလန်မှာ အဲဒီအချိန်က ကျောင်းသားတွေ များလို့ ဆိုပြီး consular ( ကောင်စစ်ဝန် ) နဲ့ ဝင်တွေ့တဲ့ အချိန်မှာ reject ( အပယ်ခံ ) ထိတယ်။ reject ထိတော့ ဒီနိုင်ငံမှာလည်း ဘယ်လိုပဲ လုပ်စားလုပ်စား နိုင်ငံခြားဝင်ငွေတော့ ရနိုင်တယ် ဆိုပြီး မသွားတော့ဘဲ မန္တလေး ပြန်လာခဲ့တာ”
သူ့ဘေးမှာ သူ့ဇနီး မလင်းလင်းအောင် က အတူတူ ထိုင်နေတာမို့ ဘယ်မှာ တွေ့ကြပြီး ရည်းစားဖြစ်တာလဲ မေးတယ်။ တတိယနှစ်လောက်မှာ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး တွေ့ကြတာ။ ၂ဝဝ၁ ခုနှစ်မှာ နှစ်ဦးသဘောတူ အိမ်ထောင်ပြုကြတယ်လို့ ပြောပြတယ်။
“အိမ်ထောင် ကျခါစမှာလည်း ကျွန်တော် ကားဝယ်ရောင်း လုပ်လိုက်သေးတယ်။ အဆင်ပြေတယ်။ ဘာသွားပြီး ကံမကောင်းလဲ ဆိုတော့ ကားတွေ နာမည် ပြောင်းရမယ်၊ အမြတ်ခွန်တွေ ဆောင်ရမယ် ဆိုတဲ့ ကိစ္စ ဖြစ်လာတယ်။ အဲဒီတုန်းက အမြတ်ခွန် ကလည်း တော်တော်လေး ကျတယ်။ ကျွန်တော် ကားနှစ်စီးမှာ ၁၂၅ သိန်းလောက် ရှုံးတယ်”
မလင်းလင်းအောင် က အချိုရည်သောက်၊ မုန့်စားပါဦးလို့ ဝင်ပြောတယ်။ သူတို့ ဧည့်ခံတဲ့ ဘီစကွတ်က တော်တော် ကောင်းပါတယ်။
“ကားဝယ်ရောင်း ဆိုတာကလည်း ပုံမှန် ဝင်ငွေရတာ မဟုတ်ဘူး။ တစ်ခါတလေ ရှိသမျှ ပိုက်ဆံ ခြစ်ခြုတ်ပြီး ဝယ်တယ်။ တစ်ခါတလေ လက်ထဲ ဟင်းဖိုး ပိုက်ဆံတောင် မရှိဘူး။ သားလေး ရလာတော့ ကလေးက နို့မစို့ဘူး။ နို့မှုန့်ဘူးဝယ်ရတာ။ နို့မှုန့်တစ်ဘူးက ကျပ် ၅၅၀ဝ၊ ကျွန်တော့်သားက တစ်လ ၁၁ ဘူး သောက်တယ်”
အိမ်ထောင်ဦးမှာ သူ ဘာလုပ်သလဲ။
“ဒီအတိုင်းတော့ မဖြစ်ဘူး။ ကားကလည်း ရှိတော့ သူငယ်ချင်း အဆက်အသွယ်နဲ့ တိုးရ်လိုင်း နှစ်လိုင်း ချိတ်တယ်။ အရင်က စပီကင်လည်း တတ်ထားတော့ ဖော်ရိန်နာတွေက ဂိုက် မပါလည်း ကျွန်တော်က ပြောပေးနိုင်တော့ အဆင်ပြေတယ်။ ကျွန်တော့်ကို တော်တော်လေး ခေါ်ချင်တယ်။ တစ်လမှာ ရက် ၂ဝ၊ ၂၅ ရက်လောက် လိုက်ရတယ်။ တစ်နှစ် နီးပါးလောက် ကားဆွဲတာ။ ကျွန်တော့်ကို ကလေးတစ်ယောက်က ကားမမောင်းနဲ့တော့လို့ ပြောလို့ ရပ်လိုက်တာ”
“ဘယ်လိုကြောင့် ပြောတာလဲ”
“စကားနဲ့ ပြောတာတော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့။ ပြင်သစ်လင်မယားကို မန္တလေး ကနေ ရွှေကြက်ယက် သင်္ဘော သွားပို့ရတာ။ ကန်ပတ်လမ်းကနေ ပတ်မောင်းတာ၊ ကျွန်တော် တို့ တိုးရ်ကားတွေ ဆိုတာ အမြန်မောင်းလို့ မရဘူး။ ပုံမှန်ပဲ မောင်းနေတာ။ ကလေးတစ်ယောက်က လမ်းကို ဖြတ်ပြီး ပြေးလိုက်တာ။ အဲဒါ ကျွန်တော် မြင်တယ်။ မြင်လိုက်တာနဲ့ ဘရိတ်အုပ်ပြီး ပလက်ဖောင်း ဝင်အောင်းချင် အောင်းစေတော့လို့ စတီယာရင် ခေါက်လိုက်တာ။ ခေါက်လိုက်တော့ ဘီးနဲ့ ပလက်ဖောင်းနဲ့ တိုက်ပြီး ကားဘီးလည်း ပေါက်သွားတယ်။ ကလေးက ကျွန်တော့် ကားကို ဝင်တိုက်မိပြီး ပက်လက်လန် လဲသွားတယ်။ ကလေးလည်း ဘာမှ မဖြစ်ဘူး။ ကျွန်တော်လည်း ဘာမှ မဖြစ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကားမောင်းတဲ့ အလုပ် ဆိုတာ တစ်ချိန်လုံး အန္တရာယ်ကို လက်ယပ် ခေါ်နေတာမို့ အဲဒီ နောက်ရက်က စပြီး ဖော်ရိန်နာကား မလိုက်တော့ဘူး။ ကားကိုလည်း ချက်ချင်း ရောင်းပစ်လိုက်တယ်”
“တိုးရ်ကား မလိုက်တော့ ဘာဆက်လုပ်သလဲ”
“ကျုခုံ ခေတ္တ ထောင်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ဘာပေါ်သလဲ ဆိုတော့ ရီဇိုစက်တွေ စပေါ်တယ်၊ မန္တလေးမှာ တစ်လုံး ဝယ်တယ်။ ရီဇို စဆွဲတယ်”
“ရီဇိုစက် ဆိုတာ ဘာလဲ ရှင်းပြပါဦး”
“ရီဇိုစက်က စာကူးစက် တစ်မျိုးပဲ။ ဖယောင်း ဖောက်တာကို လေဆာရောင်ခြည်နဲ့ ဖောက်တယ်။ တစ်မိနစ်ကို အရွက် ၁၂ဝ ကနေ ၁၆ဝ ကြား ဆွဲလို့ရတယ်။ ကျွန်တော် တရုတ်ပြည်သွားပြီး ရီဇိုစက်တွေ သွားဝယ်တယ်။ ဒီမှာ ပြန်ရောင်း၊ တစ်လကို သုံးခေါက်လောက် တက်ဖြစ်တယ်”
“ဗီနိုင်း လုပ်ဖြစ်တာကကော”
“၂ဝဝ၆ ခုနှစ်လောက်မှာ ဗီနိုင်းစက် စထောင်တယ်။ စစချင်းမှာ ဗီနိုင်းလိပ် ဝယ်ဖို့ ပိုက်ဆံ မရှိဘူး။ လက်ငင်း မဝယ်နိုင်ဘူး။ မြတ်တဲ့ အမြတ်လေးစု၊ ဗီနိုင်း အလိပ် လေးဝယ်၊ နှစ်လိပ် ကနေ သုံးလိပ်၊ သုံးလိပ် ကနေ ငါးလိပ်၊ ငါးလိပ် ကနေ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝယ်၊ စက်ပျက်ရင် ကိုယ့်ဟာကိုယ် ရအောင်ပြင်၊ ပြင်ရင်း ပြင်ရင်းနဲ့ စက်က ကိုယ့်ကို သင်ပေးသွားတယ်”
“တော်တော် ပြင်တတ်သလား”
“အချင်းချင်း ကျွန်တော် လိုက်ပြင်ပေးတယ်။ ပြင်ပေးရင်း လူတစ်ယောက်နဲ့ ချိတ်မိ သွားပြီး သူက စက်သွင်း၊ ကျွန်တော်က ဆားဗစ်ပေးပေါ့။ စက် လိုက်ဆင်ပေးရတာ မြန်မာနိုင်ငံအနှံ့ပါပဲ”
“ဘဝကို ပြန်ကြည့်ရင် တော်တော် ကြိုးစားခဲ့ရသလား”
“တော်တော် ကြိုးစားခဲ့ရပါတယ်၊ ကျွန်တော်က အလုပ် လောဘကြီးတယ်၊ ကျွန်တော် အလုပ် လုပ်နေတာ ချမ်းသာဖို့ မဟုတ်ဘူး၊ တအားကြီး ချမ်းသာပြီး ကိုယ့်အပေါ် ဖိစီးမှု များနေရင် အဆင်မပြေဘူး။ တိုက်နှစ်လုံး ရှိလို့၊ နှစ်လုံးလုံးမှာ တစ်ပြိုင်နက် မအိပ်နိုင်ဘူး။ သားသမီးတွေ ပေးခဲ့ရအောင်လည်း သူတို့ ကံတရားက မရထိုက်ရင် ကြိုက်သလောက် ရှာထားခဲ့၊ မခံစားရပါဘူး။ သားသမီးကို ကျွန်တော် ပညာသင်ပေးမယ်။ အခု ကျွန်တော် ကြိုးစား လုပ်နေတာက အလုပ် လုပ်ရတာကို ကြိုက်လို့။ အလုပ်ကို ကျွန်တော်က ကြိုက်တာ”
☐ ကျော်ရင်မြင့်
📖ဘဝကြေးမုံ အဖြစ်စုံ
No comments:
Post a Comment