❝ ပူလောင်ခြောက်သွေ့သော ဇွန် ❞
( ကြူးနှစ် )
မယ်ဇလီကုန်းမြို့ကလေးသည် မြန်မာပြည် အရပ်ရပ်ရှိ ရာပေါင်းများစွာသော အခြားအခြား မြို့သိမ်မြို့မွှားကလေးများကဲ့သို့ပင် ပဲခူးတိုင်းအတွင်း ချောင်ကျကျ နေရာ တစ်နေရာတွင် ရာစုနှစ်နှင့် ချီပြီး ကြာအောင် မထင်မရှား ငုပ်လျှိုးငြိမ်ဝပ်၍ နေခဲ့သည် ။ ပဲခူးတိုင်း အတွင်း နေထိုင်သူ တော်တော်များများပင် မယ်ဇလီကုန်းမြို့ကလေး၏ အမည်နာမကို မကြားဖူးခဲ့ကြပေ ။ ထိုသို့ လူသိနည်းပါးခြင်းမှာ ထူးဆန်းလှသည်တော့ မဟုတ် ။ မယ်ဇလီကုန်း မှာ ရန်ကုန်နှင့် ပြည်မီးရထားလမ်းနှင့်လည်း ဝေးကွာ၍ ရန်ကုန်နှင့် မန္တလေး အမြန်လမ်းမကြီးမှာ မယ်ဇလီကုန်းမြို့ အရှေ့ဘက် တစ်မိုင်ခန့် အကွာမှ မသိကျိုးကျွံပြု၍ ဖြတ်သွားသည် ။
ရေလမ်းအားဖြင့် ဆိုရလျှင် ပဲခူးရိုးမမှ မြစ်ဖျားခံ စီးဆင်းလာသော ချောင်းငယ် တစ်ခုသည် မယ်ဇလီကုန်းမြို့နံဘေးမှ တိတ်ဆိတ်စွာ စီးဆင်းသွားကာ အနောက်ဘက် ဆယ်မိုင်ခန့် အရောက်မှာ လှိုင်မြစ် ထဲသို့ စီးဝင် ပေါင်းဆုံသည် ။ ထိုချောင်းကလေးကလည်း တစ်နှစ်တခြား တိမ်ကောစ ပြုလာပြီ ဖြစ်ရာ မိုးရာသီကာလ ရေပြည့်ရေလျှံချိန်မျိုးမှသာ လှေများ ၊ ပဲ့ထောင် ၊ မော်တော်များ ပြောက်တိပြောက်ကျား သွားလာလေ့ ရှိကြသည် ။ အဆိုးဆုံးမှာ မယ်ဇလီကုန်းမြို့သို့ လျှပ်စစ်ဓာတ်အားလိုင်းများ မရောက်ရှိသေးခြင်း ဖြစ်သည် ။ မယ်ဇလီကုန်းတွင် ကိုယ်ထူကိုယ်ထ ဂျင်နရေတာ လျှပ်စစ်မီးစက် တစ်လုံးသာ ရှိသည် ။
မယ်ဇလီကုန်းမြို့တွင် ညနေ ( ၆ ) နာရီမှ ည ( ၁၀ ) နာရီအထိသာ မြို့နေ လူထုအတွက် လျှပ်စစ်မီး ဖြန့်ဝေပြီး ကျန်အချိန်များကို လူထုသည် ကိုယ့်နည်းကိုယ့်ဟန်ဖြင့် လျှပ်စစ်မီးကို ချွေချွေတာတာ သုံးစွဲနေကြရသည် ။
ထို့ကြောင့် ည ၁ဝ နာရီ နောက်ပိုင်းတွင် မယ်ဇလီကုန်းမြို့မှာ အမှောင်ထုကသာ နေရာအတော်များများ၌ လွှမ်းမိုးနေလေ့ရှိသည် ။ မယ်ဇလီကုန်း မြို့ကလေး၏ ညများကို ( ပွဲတော်ညများက လွဲလျှင် ) တိတ်ဆိတ် အထီးကျန် ညများဟုပင် အမည်ပေးနိုင်သည် ။
အကာလ ညအချိန်များ၌ မယ်ဇလီကုန်းမြို့လေးသည် ဤကမ္ဘာ လောကမှ အကျဉ်းခံထားရသလို ငြိမ်သက်ဆွံ့အ နေရရှာသည့်နည်းတူ မယ်ဇလီကုန်း၏ နေ့အချိန်နာရီများမှာလည်း လေးလံပျင်းတွဲစွာ ရွေ့လျားနေကြသည်ဟု ထင်ရသည် ။ မြို့ကွက်က ကျယ်ပြန့်သော်လည်း လူနေအိမ်ခြေက နည်းပါးသည့်ပြင် နေအိမ်အဆောက်အအုံများ စုစုစည်းစည်း မရှိဘဲ ပြန့်ကျဲ လွန်းသဖြင့် ပိုမို၍ ခြောက်ကပ်တိတ်ဆိတ်သလို ဖြစ်နေသည် ။ မြို့တွင်း သွားလာရေးအတွက် မြင်းလှည်း တစ်ဒါဇင်ခန့် ရှိသည့်တိုင် ထိုမြင်းလှည်းများကို လမ်းပေါ်မှာ တွေ့ရခဲသည် ။
စီးပွား မဖြစ်နိုင်မှန်း သိလျက်နှင့် ရသမျှနှင့် ရောင့်ရဲတင်းတိမ်စွာ ဆိုက်ကားနင်းစားသူ သုံးဆယ်ခန့်မှာ အခြား အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းလုပ်ငန်းများကိုလည်း တွဲဖက်လုပ်ကိုင်နေကြရသည် ။ မယ်ဇလီကုန်းမြို့တွင်း လမ်းပေါ်တွင် အများဆုံး တွေ့ရသည့်ယာဉ်မှာ စက်ဘီးများသာ ဖြစ်ကြသည် ။ တစ်ခါတစ်ရံမှာတော့ စုတ်ပြတ်ယိုင်ရွဲ့လျက် နားညည်းလောက်အောင် အင်ဂျင်သံ ဆူညံလှသော ထော်လာဂျီယာဉ် တစ်စီးတလေကို လမ်းပေါ်မှာ တွေ့နိုင်သည် ။
မယ်ဇလီကုန်း ကဲ့သို့ လူဦးရေ နည်းပါးသော မြို့သိမ်မြို့မွှားကလေးတွင် မြို့သူမြို့သားအားလုံးမှာ မိသားစုကြီး တစ်စုအတွင်းမှ မိသားစုဝင်များနှင့် တူနေကြသည် ။ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ၊ တစ်မိသားစုနှင့် တစ်မိသားစု မသိကျွမ်းသူ ဟူ၍ မရှိကြ ။ မြို့တောင်ဖျားမှာ နေထိုင်သူ စက်ဘီး ဆိုက်ကားပြင်ဆင်သည့် အသေးစား မက္ကင်းနစ်သည် မြို့မြောက်ဖျားမှာ နေထိုင်သူ သစ် ၊ ဝါး ၊ ဓနိရောင်းသည့် အသေးစားကုန်သည်ကို ကျွမ်းကျွမ်းဝင်ဝင် သိရှိ ခင်မင်လျက်ရှိသည် ။ အလွယ်ဆုံး ပြောရလျှင် မယ်ဇလီကုန်းရှိ တစ်ဦးတည်းသော အရက်ဆိုင်ရှင်သည် တစ်မြို့လုံးမှ အရက်သမား အားလုံးကို သိနေသည် ။ ထို့အတူပင် မယ်ဇလီကုန်းမှ အရက်သမားတိုင်းက မယ်ဇလီကုန်းမှ ဆိုက်ကားသမားတိုင်းကို သိကျွမ်းခင်မင်နေကြသည် ။
အထူးခြားဆုံးမှာ မယ်ဇလီကုန်းရှိ ရဲကင်းမှ ရဲဝန်ထမ်းများ၏ သက်သောင့်သက်သာ ရှိမှုပင် ဖြစ်သည် ။ သူတို့က တာဝန်ကို ကျေပွန်စွာ ထမ်းရွက်လိုပါသော်လည်း ရွပ်ရွပ်ချွန်ချွန် ၊ ဝံ့ဝံ့စားစား တာဝန်ထမ်းဆောင်ရန် အခွင့်အရေး မရကြပေ ။
သူတို့၏ ပျင်းရိငြီးငွေ့မှုကို အတန်ငယ် ဖြေဖျောက်ပေးသူများမှာ တစ်လလျှင် တစ်ကြိမ်လောက် လမ်းပေါ်မှာ အရက်မူးရင်း ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘဲ အော်ဟစ်ဆဲဆိုတတ်သူ ယစ်ထုပ်အချို့သာပဲ ဖြစ်ကြသည် ။ ထို့ပြင် သုံးလလျှင် တစ်ကြိမ်လောက် ကြက်ခိုး ၊ ဘဲခိုးမှု တိုင်ကြားလာသူများအတွက် တိုင်ချက်ဖွင့် မှတ်တမ်းတင်ပေးခဲ့ကြရသည် ။ မယ်ဇလီကုန်းတွင် ခိုးမှုဖြင့် အရေးယူ ဖမ်းဆီးခံရသူဟူ၍ မရှိခဲ့ဖူးကြချေ ။
မယ်ဇလီကုန်းတွင် ရာဇဝတ်မှု အဖြစ် နည်းပါးခြင်း ၊ မကောင်းမှု ဒုစရိုက် ရှားတောင့်ရှားပါး မှိန်ပျောက်နေခြင်းတို့မှာ ထိုမြို့ငယ်ရှိ လူထုသည် ဘာသာတရား အဆုံးအမများ၌ ရိုကျိုးနာခံမှု အားကောင်းခြင်းကြောင့် ပေလား ။ ဤသို့ စဉ်းစားရန်မှာလည်း မဆီလျော်လှပေ ။ မယ်ဇလီကုန်း တွင် အကိုးကွယ်ခံဘုန်းတော်ကြီးကျောင်း တစ်ကျောင်းမျှသာ ရှိ၍ ထိုကျောင်းတွင် သံဃာတော် သုံးပါးမျှသာ လောကီလူမှုနယ်ပယ်နှင့် ကင်းနိုင်သမျှကင်းအောင် နေထိုင်ကျင့်သုံးတော်မူတတ်ကြပြီး အဟောအပြော ၊ အဆုံးအမလည်း များစွာ မပြုတော်မူကြပါချေ ။ သာရေးနာရေး အခမ်းအနားများတွင် လိုအပ်ပါက မြို့လူထုသည် အခြားမြို့ရွာများမှ သံဃာတော် အချို့ကိုပင် ပင့်ဆောင်ကြရသည် ။ အခါကြီး ၊ ရက်ကြီး ဥပုသ်သီတင်းနေ့များ၌ မယ်ဇလီကုန်းရှိ ‘ သာသနာ့အောင်မြေ ’ ကျောင်းတိုက်သို့ သွားရောက်ကြည့်ရှုလေ့လာပါက သက်ကြီးရွယ်အို ဥပုသ်သည် လေးငါးယောက်မျှသာ တွေ့မြင်ကြရပေလိမ့်မည် ။ ထို့ကြောင့် အကြမ်းဖျင်း သုံးသပ်ပါက မယ်ဇလီကုန်းသားတို့ ဘုရား ၊ တရား ၊ သံဃာ ရတနာသုံးပါး၌ ဝင်စားကျင့်ဆောင်မှု အားနည်းသည်ဟုပင် ဆိုနိုင်သည် ။
သို့တစေ ... မယ်ဇလီကုန်း၌ ရာဇဝတ်မှု အလွန့်အလွန် နည်းပါးပြီး မြို့သားအချို့သေရည်မူးယစ်တတ်ကြခြင်း ၊ ကြက်ခိုးဘဲခိုးစသော အသေးအဖွဲ ဒုစရိုက်မှု ကျူးလွန်တတ်ကြခြင်းတို့လောက်သာ ရှိ၍ အကျင့်စာရိတ္တပိုင်းဆိုင်ရာ ဆိုးဆိုးရွားရွားထဲက မဟုတ် ဟုတော့ သတ်မှတ်နိုင်သည် ။ ဤသို့သော သန့်စင်သည့် ဂုဏ်အင်္ဂါကို မြန်မာပြည်လွတ်လပ်ရေးခေတ်မှ ယနေ့တိုင်ထိ မယ်ဇလီကုန်းသားတို့ ထိန်းသိမ်းလာခဲ့ကြခြင်းက သေချာလှပါသည် ။
ထိုသို့သော ဂုဏ်အင်္ဂါနှင့် စပ်လျဉ်း၍ မယ်ဇလီကုန်းမြို့ကလေး၏ အနီးဝန်းကျင် မြို့ရွာများတွင် သရော်တော်တော် ငေါ့တော့တော့စကား အသုံးအနှုန်း တစ်ခုရှိသည် ။ “ လူရိုး ရှာချင်ရင် သင်္ချိုင်းကုန်းကို မသွားနဲ့ ၊ မယ်ဇလီကုန်းကိုသွား ” ဟူ၍ ။ မယ်ဇလီကုန်း ဈေးတစ်ဈေးလုံး အလေးတင်းတောင်း ၊ အချိန်အတွယ် မှန်ကန်တိကျခြင်း ဖြစ်သည် ။ ဈေးထဲတွင် သက်ဆိုင်ရာမှ ‘ သမာဓိချိန်ခွင် ’ တစ်ခု ထားရှိခဲ့ရာ ထိုချိန်ခွင်ကြီးနှင့်တိုက်ဆိုင် စစ်ဆေးသူ မရှိဘဲ သမာဓိချိန်ခွင်ကြီးမှာ သံကြေးတက်အမေ့ခံ စွန့်ပစ်ပစ္စည်း ဘဝရောက်သွားခဲ့ရသည် ။ အရပ်စကား တစ်ခုအရ ဆိုလျှင် မယ်ဇလီကုန်း ဈေးထဲ၌ အလေးခိုး၍ ရောင်းချရန် ကြံစည်သော ဈေးသည်သည် တကယ်တမ်း ချိန်တွယ် ရောင်းချသောအခါ အလေးခိုး၍ မရတော့ဘဲ အမှန်အတိုင်း ချိန်တွယ်ရောင်းချမိလျက်သားသာ ဖြစ်တတ်သည်ဟု ဆိုသည် ။ ထို့ကြောင့်လည်း အနီးဝန်းကျင်မှ သဘောထား သေးသိမ်သူအချို့က မယ်ဇလီကုန်း ကို “ ဘုရားဖြစ်မယ့် အုတ်ခဲကျိုးတွေ နေကြတဲ့မြို့ ” ဟု ရိတိတိ သမုတ်ကြခြင်း ဖြစ်သည် ။
မယ်ဇလီကုန်းသည် ချီးကျူးအားကျဖွယ် အမူအကျင့်ကို ဘယ်အခါ ကတည်းက ရရှိခဲ့ပါသနည်း ။
“ တို့ ဘိုးဘွားဘီဘင် လက်ထက်ကတည်းက မယ်ဇလီကုန်းဟာ လူရိုးလူဖြောင့်တွေရဲ့ ဘူမိနက်သန်လို့ ပြောကြတာပဲကွယ် ”
မယ်ဇလီကုန်း မြို့သူမြို့သားတို့သည် လူရိုးလူဖြောင့်များ ဖြစ်ကြရုံ သာမက လောဘသက္ကာယ နည်းပါးသော လူအေးလူထိုင်းများလည်း ဖြစ်ကြပြန်ပါသေးသည် ။ လူရိုးလူဖြောင့် ၊ လူအေးလူထိုင်းတို့ သက်ရှင် နေထိုင်ကြရာ ရပ်ရွာတစ်ခုသည် ခေတ်ရေစီး အလျဉ်နှင့် အတူတကွ လိုက်ပါခြင်း မပြုဘဲ နောက်နားကနေ မသိမသာ နှေးကွေးစွာ လိုက်ပါ ရွေ့လျားတတ်သဖြင့် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှု မရှိသလို ဖြစ်နေသည် ။ ယခု ၂၁ ရာစုသစ်ဆန်းလာချိန်မှာ မယ်ဇလီကုန်းသည် ၂၀ ရာစု အလယ်ပိုင်းကာလ သာသာကလေးမှာပဲ ရပ်တန့်နေခဲ့သည်ဟု ထင်မြင်ရသည် ။ မယ်ဇလီကုန်း မြို့သားတို့က သူတို့၏ ရပ်ရွာကို “ တောမြို့ ” ကလေး တစ်မြို့ အဖြစ် ကျေနပ်စွာ လက်ခံထားကြသည် ။ သူတို့ကို တောမြို့လေးမှ တောသားတွေဟု ခေါ် ဝေါ်ကြလျှင်လည်း သဘောတူ ခေါင်းညိတ်ရုံသာမက “ ဘုရားအလောင်းတော် မဟောသဓာဟာလည်း တောသားပါပဲ ” ဟူသော အမြင်မျိုးဖြင့် ဆိတ်ဆိတ်နေလိုက်ကြသည် ။
ဤသို့သော မြို့ငယ်ပိစီကွေးကလေးရှိ အညတရ လူ့အဖွဲ့အစည်းငယ် အတွင်း မကြာမီက ရုတ်တရက် ဆိုသလို အလွန်ကြီးမားလှုပ်ခတ်သည့် ဖြစ်ရပ်ကြီး တစ်ခုက ဗုံးတစ်လုံး ထကွဲသလို ဟိန်းဟိန်းညံမြည်ဟည်းပေါ် ထွက်လာသည် ။ မြို့သက်တမ်းတစ်လျှောက် မြေငလျင် တစ်ကြိမ်မျှ မလှုပ်ခဲ့ဖူးသော မယ်ဇလီကုန်းသည် ငလျင်လှုပ်ခံရသလို ဖြိုးဖြိုးဖျစ်ဖျစ်မြည် ၊ ဆတ်ဆတ်ခါ တုန်ယင်သွားသည် ။ ထိုဖြစ်ရပ်ကြောင့် မြို့သားအများစု နှလုံးရောဂါရသွားသည်ဆိုလျှင်သော်မှ များစွာ အံ့သြစရာ ဖြစ်မည်မဟုတ်ချေ ။
နွေနှောင်းကာလ မိုးဦးကျတော့မည့်ဆဲဆဲ ဇွန်လ၏ တစ်ရက်သော အချိန်ကာလမှာ မယ်ဇလီကုန်းမြို့ကလေးမှာ အလွန်တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ်လည်း ကောင်းသော ၊ အလွန်ရွံ့ရှာစက်ဆုပ်ဖွယ်လည်း ကောင်းသော ရာဇဝတ်မှုကြီး တစ်ခု ဖြစ်ပွားလာခဲ့၏ ။ မယ်ဇလီကုန်း သမိုင်းတွင် ပထမဦးဆုံးသော ရာဇဝတ်မှုခင်းကြီးဟု ဆိုနိုင်သည် ။ အမျိုးသမီး တစ်ဦးကို အမျိုးသားတစ်ဦးက အဓမ္မပြုကျင့်၍ ရက်စက်စွာ သ,တ်ဖြတ်ပစ်ခဲ့သော ဧရာမ ပြစ်မှုကြီးပင် ဖြစ်သည် ။ မယ်ဇလီကုန်း၏ သန့်ရှင်းသော သမိုင်းစာမျက်နှာများကို ညစ်ထေးတွန့်ကြေစေရုံမျှမက မယ်ဇလီကုန်းမြို့သားတွေကို လူပုံအလယ်မှာ ရှက်ဖွယ်လိလိ ခံစားမွန်းကျပ်စေခဲ့သော မာရ်နတ် ဖန်တီးသည့် ကြမ္မာဆိုး အနှောင့်အယှက် ပါပဒုစရိုက်မှုကြီးဟုသာ ပြောရလေတော့မည် ။
မည်သို့ဆိုစေ ကျွန်တော်တို့ အတွက်တော့ မယ်ဇလီကုန်းမှ အဖြစ်အပျက်သည် ရတနာပုံဆိုက်ခြင်းနှင့် တူသည် ။ ဂျာနယ်အယ်ဒီတာချုပ်ကြီး နှင့် အယ်ဒီတာအဖွဲ့၏ တာဝန်ပေးချက်အရ ကျွန်တော်နှင့် ဓာတ်ပုံသတင်းထောက် အယ်ဒီတာတစ်ဦးတို့သည် မယ်ဇလီကုန်းသို့ အပြေးအလွှား ရောက်လာခဲ့ကြသည် ။ ကျွန်တော်တို့ ရောက်ရှိချိန်၌ မုဒိမ်းလူသ,တ်တရားခံသည် မယ်ဇလီကုန်းရဲကင်း၌ မရှိတော့ဘဲ ခရိုင်မြို့ကြီးရှိ သီးသန့် ရဲအချုပ်ခန်းသို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည် ။ ကျွန်တော်တို့သည် တရားခံရှိရာသို့ အပြေးအလွှား လိုက်ခဲ့ကြပြီး ကံအားလျော်စွာ ( ဆိုင်ရာမှ ခွင့်ပြုချက်ဖြင့် ) တရားခံနှင့် တွေ့ ဆုံမေးမြန်းခွင့်ရ ရှိခဲ့ကြသည် ။
( မှတ်ချက် - ကျွန်တော်တို့နှင့်အတူ ရဲအရာရှိ တစ်ဦး ရှိနေခဲ့ပြီး သူက ဤမှတ်တမ်းကို ဆင်ဆာလုပ်ခဲ့ပါသည် ။ )
••••• ••••• •••••
ကျုပ်နာမည် ထွန်းကြိုင် ၊ အသက် ၆၈ နှစ်ထဲမှာ ။ မုဆိုးဖိုပေါ့ ။ မိန်းမ သေတာ အနှစ် ၂ဝ ကျော်ပြီ ။ သားသမီး ၃ ယောက်ရှိတယ် ။ အကြီးဆုံးက မိန်းကလေး ။ မယ်ဇလီကုန်း ကျန်းမာရေးဌာနခွဲက ဝမ်းဆွဲဆရာမပေါ့ ။ သူ့ယောက်ျားက သစ်တောဘက်က အစိုးရဝန်ထမ်း ။
ဟိုး ... ရှမ်းပြည်အရှေ့ပိုင်းဘက်မှာ တာဝန်ကျနေတယ် ။ ခင်နှင်းအေး မှာ ၁ဝ နှစ်အရွယ် သားကလေးတစ်ယောက်ပဲ ရှိရဲ့ ။ သားနှစ်ယောက်ကတော့ ရန်ကုန်မှာ ၊ အိမ်ထောင်သည်တွေပဲ ။ နှစ်ယောက်စလုံး လူလည် လူရှုပ် ၊ အရက်သမားဖဲသမားတွေချည်း ။ အဲဒီ ကောင်တွေနဲ့ ကျုပ် နေလို့ မရဘူး ။ ကျုပ်က တစ်သက်လုံး ဆေးလိပ် မသောက် ၊ အရက် မသောက် ။ ကွမ်း မစား ။ လောင်းကစား မလုပ်ဘဲ အေးအေးနေလာတဲ့သူ ။ ဒီလူ့ဗာလတွေနဲ့ အတူနေလို့ ဘယ်ရပါ့မလဲ ။
ကျုပ်မိန်းမ ဆုံးတော့ ကျုပ်တစ်ယောက်တည်းပဲ နေခဲ့တာ ။ အစိုးရ မြူနီစီပယ်ဝန်ထမ်း ဆိုတော့ လိုင်းခန်းရတယ်လေ ။ ပင်စင် မယူခင်အထိ အစိုးရလိုင်းခန်းမှာပဲ နေတယ် ။ ပင်စင်ယူလိုက်တော့ အိမ်ခန်းကလေး ငှားနေတယ် ။ ခင်နှင်းအေးက အစစအရာရာ ထောက်ပံ့ထားတာပေါ့လေ ။ နောက်တော့ ကျုပ်သမက် နယ်ပြောင်းသွားရတာနဲ့ ခင်နှင်းအေးမှာ အဖော် ရအောင် မယ်ဇလီကုန်းမှာ ကျုပ် လိုက်ပြီး နေခဲ့တယ် ။ မယ်ဇလီကုန်း ရောက်တာ ဘာကြာသေးလို့လဲ ၊ တစ်နှစ်နီးပါးပဲ ရှိသေးတယ် ။ မယ်ဇလီကုန်း ရောက်ခါမှပဲ ကျုပ် စနေဂြိုဟ်ဝင်ခဲ့တာပဲ ။
အမှန်အတိုင်း ပြောရမယ်ဆိုရင် မယ်ဇလီကုန်းက မြေကြီးပေါ်ကို ကျုပ် ပထမဆုံး ခြေချမိတာနဲ့ မယ်ဇလီကုန်းကို ကျုပ် မုန်းသွားခဲ့တာပဲ ။ မြို့လို့သာ ပြောကြတာ ။ အမှန်က မြို့မကျ တောမကျ စကောစက ရွာကြီးကြီး တစ်ရွာ သာသာလောက်ပဲရှိတာ ။ အိမ်တွေကလည်း ပုံမကျ ပန်းမကျတွေက များတယ် ။ လမ်းတွေဖောက်ထားတာကလည်း ဇောက်တိဇောက်ထိုး ကိုးရိုးကားရား ချည်းပဲ ။ တောမြို့သာ ဆိုကြတယ် သစ်ပင်ကြီးကြီးမားမား မှန်သမျှ သစ် ဖြစ်တာက ဖြစ် ၊ ထင်း ဖြစ်တာက ဖြစ် ၊ မီးသွေး ဖြစ်တာက ဖြစ်ကုန်ကြပြီကိုး ။ အောက်ပြည်အောက်ရွာ ဖြစ်ပါလျက် အညာဒေသက လွင်တီးခေါင်ကျနေတာပဲ ။ ဘယ်ကြည့်လိုက် ကြည့်လိုက် စိမ်းစိမ်းစိုစို မရှိဘဲ ခြောက်တီးခြောက်ကပ်နဲ့ ၊ လမ်းတွေကလည်း ဖုန်တထောင်းထောင်း နဲ့ ။ လူတွေကလည်း အသားအရေ မွဲခြောက်ခြောက် စုတ်တီးစုတ်ဖတ်တွေ ချည်းပဲ ။ အဲဒါကြောင့် မယ်ဇလီကုန်းကို ကျုပ် ရောက်ရောက်ချင်း စိတ်ပျက်ပြီး မုန်းသွားမိတာပဲ ။
“ သမီးရယ် နင့်အထက်လူကြီးတွေကလည်း နင့်ကို ဒီနေရာမျိုးမှ ပို့တတ်ပလေတယ် ” လို့ ကျုပ်က သမီးခင်နှင်းအေးကို ပြောတော့ ခင်နှင်းအေး က “ သူ့ဆန်စား ရဲရမှာပေါ့ အဖေရယ် ၊ အစိုးရဝန်ထမ်း ဆိုတာ ထားရာနေ ၊ စေရာသွားရမှာ သဘာဝပဲ ” လို့ ဆင်ခြေပေးတယ် ။ ကျုပ်လည်း အစိုးရဝန်ထမ်းလုပ်ခဲ့တာပါပဲ ။ လေးတန်းတောင် မအောင်ခဲ့ပေမဲ့ ရန်ကုန် နယ်နိမိတ်ကနေ တစ်လက်မတောင် မရွေ့ရအောင် ကျုပ်က ကြံနိုင်ဖန် နိုင်ခဲ့တာကိုး ။
ခုအချိန်မှာတော့ ကျုပ်ဘဝကလည်း သမီး ပြောသလို ( ကံတရားက ထားရာနေ စေရာသွားရမယ့် ) အခြေအနေရောက်နေပြီမို့ ကျုပ် မကြိုက်တဲ့ နေရာမှာ နေရတော့မှာပေါ့ ။ ကျုပ်မှာ မှီခိုစရာဆိုလို့ ဒီသမီး တစ်ယောက်ပဲ ရှိတော့တာ မဟုတ်လား ။ မယ်ဇလီကုန်းကို မုန်းမုန်းတီးတီးနဲ့ပဲ တွယ်ကပ်နေရဦးမှာပဗျာ ။
မယ်ဇလီကုန်းက အိမ်တွေဟာ လူမနေတဲ့ အိမ်တွေလို ခြောက်ကပ်ကပ်ကြီး ငြိမ်နေကြတယ် ။ လူတွေကို တွေ့ရပြန်တော့ အဲဒီ လူတွေဟာ သင်္ချိုင်းကုန်းထဲက မြေပုံတွေ ၊ အုတ်ဂူတွေကြားမှာ တလှုပ်လှုပ်နဲ့ သွားလာနေကြတဲ့ တစ္ဆေတွေလိုပဲ ။ သူတို့ဟာ ရယ်ရယ်မောမော သိပ်မရှိကြဘူးဗျ ။ စကားပြောရင်လည်း လူမမာသံနဲ့ တိုးတိုးကလေးပဲ ပြောတတ်ကြတယ် ။ စကားကျယ်ကျယ် ပြောတဲ့ လူတချို့တော့ ရှိတယ် ။ ညဉ့်ဦးပိုင်းမှာ အရက်ဆိုင်က ပြန်လာကြတဲ့ ငမူးတွေပေါ့ ။ စကားကျယ်ကျယ် ပြောရုံမကဘူး ။ ဒီကောင်တွေက စကားပြောရာကနေ ငါ +++ ဘာညာနဲ့ ထဆဲချင် ဆဲနေကြတာ ။ ( ဟော ... ) ဆဲရာကနေ ပေါက်တတ်ကရ သီချင်းတွေ အော်ဆိုချင်ဆို နေပြန်ရောပဲ ။ မယ်ဇလီကုန်းက စိတ်ပျက်စရာတွေ ထဲမှာ အဲဒီယစ်ထုပ်တွေကတော့ အဆိုးဆုံးပေါ့ ။ ကျုပ်ဘဝမှာ အရက်မူးသမား ပေါင်းစုံကို တွေ့ခဲ့ကြုံခဲ့ဖူးပါရဲ့ ။ မယ်ဇလီကုန်းက ငမူးတွေလောက် ဘယ်သူမှ စိတ်ပျက်စရာ မကောင်းဘူး ၊ တကယ်ပါပဲ ။
တစ်နေ့တော့ ကျုပ် အပျင်းပြေ လမ်းလျှောက်ထွက်ရင်း မြို့မြောက် ဘက်အဖျားက “ သာသနာ့အောင်မြေ ” ဘုန်းတော်ကြီးကျောင်းတိုက်ဘက် ရောက်သွားတယ် ။
ကျောင်းက ရှေးလက်ရာ ၊ သွပ်မိုး ၊ သစ်သားကျောင်းအိုကြီးပဲ ။တောကျောင်းပရိဝုဏ်က အကျယ်ကြီး ။ သစ်ပင်ဝါးပင်တွေကလည်း အုပ်ကြီးလို မှောင်ပိန်းလို့ ။ တရားဘာဝနာ ပွားများချင်တဲ့ သူတွေကတော့ ဒီနေရာကို ကြိုက်ချင် ကြိုက်မယ် ၊ ကျုပ်ကတော့ မကြိုက်ဘူးဗျို့ ။ ရှင်းရှင်း ပြောရရင်တော့ ကျုပ်တစ်သက်မှာ ဘယ်ဘုန်းကြီးကျောင်းကိုမှ သဘောတွေ့ ဘဝင်ကျခဲ့တာမျိုး မရှိဖူးဘူး ။ ဒါကို တိတ္ထိ အမြင်လို့ ပြောချင် ပြောကြလိမ့်မယ် ။ ပြောချင် ပြော ၊ မပြောချင် နေ ။ တိတ္ထိတစ်ယောက်မှာလည်း သူ့အမြင် သူ့အထင်နဲ့ ရှိနေမှာပဲ ။ အရက်သမားက ဘုံဆိုင်ကို သဘောကျမယ် ။ ဖာခေါင်းက ဇိမ်နန်းမှာ ပျော်လိုက်မယ် ။ ဒါ ... သဘာဝပဲ မဟုတ်လား ။
မှန်ပါတယ် ။ ကျုပ်က ဘုရားတရား သံဃာ ရတနာသုံးပါးနဲ့ ဝေးခဲ့တဲ့ ကောင်ပါ ။ ဝေးပေမဲ့ မကိုးကွယ် ၊ မရိုသေတာတော့ မဟုတ်ဘူး ။ ကျုပ်က ဂေါတမမြတ်စွာဘုရားကို ယုံကြည်ကိုးကွယ်တဲ့ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင် မြန်မာလူမျိုး တစ်ယောက်လေ ။ ကျုပ်ရဲ့ ဘိုးဘွားဘီဘင်အားလုံး ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တွေ ချည်းပဲ ။ ကျုပ်မယားလည်း ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တွေချည်းပဲ ။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ်အနေ နဲ့တော့ ဘုရားကျောင်းကန် သွားလေ့ မရှိရုံသာ မကဘူး ။ ယောက်ျားသံဃာတွေနဲ့ ခပ်ကင်းကင်းပဲ နေတတ်တယ် ။ အိမ်မှာ ဘုရားရှိခိုးတာတို့ ၊ ဘာတို့ ကျုပ် ဝါသနာမပါဘူး ။ အဲဒါနဲ့ပဲ ကျုပ်ဟာ တိတ္ထိ ဖြစ်ရရောတဲ့လား ၊ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး ။ ကျုပ် စိတ်ထဲမှာ ၊ ကျုပ် အသိထဲမှာ ဘုရား ဆိုတာ ရှိတယ် ။ တရား ဆိုတာ ရှိတယ် ။ သံဃာ ဆိုတာ ရှိတယ် ။ ( ကဲ ... ) ကျုပ် တိတ္ထိ ဖြစ်နိုင်ပါဦးမလား ။
မယ်ဇလီကုန်းဟာ ပျင်းစရာကောင်းတယ်လို့ ပြောရုံနဲ့တင် မပြီးဘူးဗျ ။ ပျင်းစရာကောင်းတဲ့အပြင် ငြီးငွေ့စရာ ၊ မနှစ်မြို့စရာကြီးပါ ဖြစ်နေတယ် ။ ဥပမာ တစ်ခုပြောမယ် ။ မယ်ဇလီကုန်းက ကျီးကန်းတွေ အာတဲ့ အသံဟာ နားကလောစရာ ကောင်းရုံ မကဘူး ၊ ကြောက်စရာ ၊ လန့်စရာ ၊ ကျက်သရေမရှိတဲ့ အသံလို့ ကျုပ်ထင်တယ် ။ ကျုပ်က ကျီးအာသံတွေကို တစ်လလောက် ဂရုတစိုက် နားထောင်ပြီးမှ မယ်ဇလီကုန်း ကျီးကန်းတွေရဲ့အသံဟာ တခြား ကျီးကန်းတွေရဲ့အသံနဲ့ မတူမှန်းသိလာတာ ။ တကယ့် အမင်္ဂလာ အသံဆိုး ၊ အသံကွဲတွေပဲ ။ မယ်ဇလီကုန်းသားတွေကတော့ ကျုပ်လို စဉ်းစားတွေးတောတတ်ကြမှာ မဟုတ်ဘူး ။ ကျီးကန်းသံက ခွေးအူသံနဲ့ တူနေရင်တောင် ဒီတောသားတွေက ဂရုစိုက်ကြမှာ မဟုတ်ဘူး ။
(ကဲ ... ) အချိန် သိပ်မရှိဘူး ။ ခင်ဗျား သိပ်သိချင်လှတဲ့ အကြောင်း ကို ကျုပ် ပြောတော့မယ် ။ အမှန်အတိုင်း ပြောမှာ သစ္စာစကားလို့ မှတ်လိုက်ပါ ။ သစ္စာ မဟုတ်ရင် ကျုပ် လည်ပင်းကို စွပ်လာပြီး မတရား ညှစ်တော့မယ့် ကြိုးကွင်းဟာ ပိုပြီးတင်းပါစေ ။ ကျုပ် လည်ပင်းလည်း ပိုပြီး အစ်ရုံသာမကဘဲ လည်ပင်းကြီးပါ ပြတ်ထွက်သွားပါစေဗျာ ။
ကျုပ် သမီးရဲ့ အိမ်မှာ ကျုပ် မရောက်ခင်ကတည်းက ငှားထားတဲ့ အိမ်စေမ တစ်ယောက် ရှိတယ် ။ နာမည်က မသိမ်းလှ တဲ့ ။ မသိမ်းလှ က တစ်ခုလပ် ၊ အသက် ၄၀ နီးပါး ရှိပြီ ။
အိမ်ထောင်သည် သားသမီး နှစ်ယောက်လည်း ရှိသတဲ့ ။ လူသေကောင်လို အသားဝါဝါ ၊ နှာခေါင်းလန်လန်နဲ့ ပုကွကွ သောက်ရုပ်ဆိုးဆိုးပါ ။ မယ်ဇလီကုန်းမှာ အိမ်ဖော် ရှာရတာ မလွယ်ဘူးလို့ ကျုပ်သမီး ပြောဖူးတယ် ။ မသိမ်းလှ ကတော့ ကျုပ်သမီး ခင်နှင်းအေး ကို ကျေးဇူးဆပ်တဲ့ အနေနဲ့ အိမ်ဖော် လာလုပ်တာ ။ သူ့သမီး သားဦးကလေး ဖွားတဲ့ နေရာမှာ ကျုပ်သမီးက မိခင်ရော ကလေးကိုပါ အသက်ကယ်ခဲ့လို့တဲ့ ။ ပြီးတော့ ကျုပ်သမီးက ဝမ်းဆွဲခ တစ်ပြားမှ မယူတဲ့အပြင် မသိမ်းလှ သမီးကို ငွေရေးကြေးရေးပါ ထောက်ပံ့ခဲ့သေးသတဲ့ ။ အဲဒါကြောင့် မသိမ်းလှ က လစာ တစ်ပဲခြောက်ပြား ယူပြီး ကျွန်လာ ခံနေတာ ။ တကယ့် ကျွန်ပါပဲ ။ သိပ်အလုပ်လုပ်တဲ့ ကောင်မ ။ စားတော့လည်း ငါးပိရည်နဲ့ တို့စရာ ရှိရင် ပြီးရော ။ သောက်ရုပ်က အကျည်းတန် သလို စကားပြောလည်း သိပ်မတတ်ဘူး ။ ပြောလိုက်ရင် တုံးတိကြီးပဲ ။ တုတ်ထိုးအိုးပေါက်လည်း ပြောတတ်သေး ။ ဒီကောင်မဟာ ဒီသောက်ရုပ် ၊ ဒီသောက်ပြောနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် လင်ရခဲ့သလဲ မဆိုနိုင်ဘူး ။
အဲသည်တော့ ကျုပ်နဲ့ ပြဿနာ တက်ခဲ့တာပေါ့ ။ သူက ကျုပ်ခိုင်းတဲ့ အလုပ် တစ်ခုကို မလုပ်ဘဲ ငြင်းတဲ့ အပြင် ကျုပ်ကိုတောင် ဆဲသေးတာဗျ ။ ဆဲရုံလောက်နဲ့ ကျုပ်က မဖြုံသေးဘူး ။
“ သေနာကောင်ကြီး ယုတ်မာတယ် ။ ဆရာမနဲ့ သွားတိုင်မယ် ” ဆိုပြီး သူက ခြေလှမ်း အပြင်မှာ ကျုပ် ချက်ချင်းကြီး မတရား ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်သွားတယ် ။ မသိမ်းလှ ဟာ ကျုပ်မျက်စိထဲမှာ တကယ့် ကြောက်စရာ တစ္ဆေသရဲမကြီး ဖြစ်သွားတယ် ။ ဒီတစ္ဆေသရဲမကို လွှတ်ပေးလိုက်လို့ မဖြစ်ချေတော့ဘူးဆိုတဲ့ အတွေး ဝင်လာပြီးတဲ့နောက် ဖြစ်ချင်တာတွေ ဖြစ်ကုန်တော့တာပါပဲဗျာ ။ ကျုပ် ကြောက်ကြောက်နဲ့ ကြောက်ကန်ကန် သလို ဖြစ်သွားတာ ။ ကျုပ် အကြောက်ပြေတော့ မသိမ်းလှက မျက်လုံးပြူး မျက်ဆံပြူး ၊ လျှာတစ်လစ်နဲ့ အသက်ပျောက်နေပြီ ။ သူ့အလောင်းကို ကြည့်ပြီး မကြာခင် ကျုပ်လည်း သူ့လို ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် သေရမယ်ဆိုတာ သိလိုက်ပါပြီ ”
ဦးထွန်းကြိုင်သည် သူ မသေမီ ၆ လလောက်က ကြိုတင်၍ ဟောကိန်း ထုတ်ခဲ့သလို ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် သေပွဲဝင်သွားရပါသည် ။ သူက မသိမ်းလှ ထက်ပင် ပို၍ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်နိုင်ခဲ့ပါဦးမည် ။ အမှုစစ်ဆေးနေဆဲတွင် သူသည် လက်ထိပ်ကြီးတန်းလန်းနှင့် ရဲကားပေါ်က တရကြမ်း ခုန်ချပါသည် ။ မသေသေးပါ ။ သူ ခုန်ချသော တံတားပေါ်ကနေ ချောင်းထဲသို့ ထပ် ခုန်ချပြန်ပါသည် ။ ချောင်းက ရေစီးသန်သည် ။ နောက် ၂ ရက်အကြာ သူ့ အလောင်းကို တွေ့ရှိချိန်၌ ဦးထွန်းကြိုင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အရေးကြီးသော အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းတွေ တစ်ခုမျှ ရှိမနေကြတော့ပါ ။
▢ ကြူးနှစ်
📖 ရုပ်ရှင်တေးကဗျာ ရသစုံ မဂ္ဂဇင်း
ဇွန် ၊ ၂၀၁၃
