အမှန်တရား၏ အနားသတ်မျဉ်း

❝ အမှန်တရား၏ အနားသတ်မျဉ်း ❞

           ( မိုးရည်နိုင်   )

သည်းထန်စွာ ရွာနေသော မိုးက ရုတ်တရက် စဲသွားသည်။ မိုးသံလေသံတို့ မကြားရတော့။ ရထားပြတင်းပေါက်ကို မ,တင်၍ ဖွင့်လိုက်သောအခါ မိုးစက် မိုးမှုန်တို့ မျက်နှာကို အလုအယက် တိုးဝှေ့ ရိုက်ခတ်ကြသည်။ လေရိုင်းက ခပ်ကြမ်းကြမ်း ဝင်လာသည်။ လတ်ဆတ်၍ မိုးနံ့သင်းသော လေကို ရှူရှိုက်လိုက်ရသဖြင့် လန်းဆန်းသွားသည်။ ရေလွှမ်းနေသော လယ်ကွင်းများသည် အရှိန်နှင့် ပြေးနေသော ရထား၏ ဆန့်ကျင်ရာအရပ်သို့ ပြေးလွှားနေကြသည့်နှယ်။ မိုးမှုန်ထဲတွင် အဝေးမှ တောင်တန်းကို ခပ်ရေးရေး မြင်ရသည်။ ရန်ကုန်-မန္တလေး အမြန်ရထားသည် ယခင်ကလို ပြည့်ကျပ် မနေပါ။ တစ်တွဲလုံး ခုံပင် မပြည့်။ အမြန်ကားလမ်းမကြီး ပေါက်ပြီးကတည်းက အချိန်ကုန်သက်သာရန် ကားလမ်းခရီးကို ရွေးချယ်လိုက်ကြခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ကုမ္ပဏီက အမြန် အထူးကားနှင့် စီစဉ်ပေးသည်ကို ငြင်းပယ်ပြီးရထားနှင့် သွားရန် ဆန္ဒပြုခဲ့ သည်။ သက်သောင့်သက် သာ ရှိပြီး လွတ်လပ်မှုရှိသည့် ရထားခရီးကို ကျွန်တော် ပိုကြိုက်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ဥဩသံ ရှည်ရှည်ကို ကြားရသည်။ မကြာမီ ဘူတာဝင်တော့မည်။ ရထား အရှိန်လျှော့စ ပြုလာ၏။ ပြတင်းပေါက်မှ တွေ့ရသည် က ဈေးခြင်းတောင်းကို လွယ်၍ ရထားတံခါးလက်တန်းကို တွယ်ကာတက်လာသော ဈေးသည်များဖြစ်သည်။ မိန်းမ ယောက်ျား၊ လူငယ်လူရွယ် စုံလှသည်။ ဘဝဝမ်းရေးအတွက် သက်စွန့်ကြိုးပမ်း လှုပ်ရှားရုန်းကန်နေကြ သည်ကို ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ရထားက ဘူတာတွင် သုံးမိနစ်ခန့်သာ ရပ်သည်မို့ ဦးဦးဖျားဖျား ရောင်းရရန်နှင့် ရောင်းချိန်ပိုရရန် သူ့ထက်ငါ အလုအယက် တက်လာကြခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ကွမ်းယာသည်၊ နေကြာစေ့၊ ကွာစေ့ ဆီးထုပ်သည်မှ စ၍ ရာသီပေါ် သီးနှံများ၊ ဘဲဥပြုတ် ကြက်ဥပြုတ်၊ အအေး ရေနွေး ဘီယာနှင့် နိုင်ငံခြားဖြစ် အရက်မျိုးစုံအထိ ရောင်းချသော ဈေးသည် ပေါင်းစုံဖြစ်သည်။ ရထားပေါ် ရောက်သည်နှင့် ဈေးသည်တို့၏ အော်ဟစ်ရောင်းချသံက ဆူညံသွားတော့သည်။

“သစ်တော်သီးတွေ ရမယ်၊ တစ်ထောင်ဖိုး ဆယ့်ငါးလုံး”

ရထားပြတင်းပေါက်ပြင်ပရှုခင်းများကို ကြည့်နေရာမှ တွဲအတွင်းသို့ လှည့်လိုက်ရာ ဘယ်ဘက်ပခုံးတွင်သစ်တော်သီးခြင်းကို ထမ်း၍ ညာဘက်တွင် ချိုင်းထောက်ကို အားပြုထောက်လှမ်းရင်း သစ်တော်သီး အော်ဟစ်ရောင်းချနေသော လူရွယ်ကို တွေ့ရသည်။ အသက်အစိတ်ခန့်သာ ရှိဦးမည်။ အသားညိုညို၊ ကားသယောင်မေးရိုးနှင့် စူးရှသောမျက်လုံးတို့က သူ၏ ထူးခြားသော သွင်ပြင် လက္ခဏာများဖြစ်သည်။ သူ့ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် တစ်နေရာတွင် ဆုံဖူးသည်ကို သိ  လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် စဉ်းစားမရ။ ခုံဘေးမှ ဖြတ်သွားပြီး ခပ်လှမ်းလှမ်း ရောက်တော့မှ လွန်ခဲ့သော လေး,ငါး နှစ်ခန့်က ရထားပေါ်မှာပင် ဈေးရောင်းနေစဉ် တွေ့ခဲ့ဖူးသည်ကို သတိရသွားသည်။

••••• ••••• •••••

ထိုစဉ်က မန္တလေးမှ ရန်ကုန် အပြန်ခရီးသည် လက်မှတ်ဝယ်သည့် အချိန်မှ စ၍ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး အခက်အခဲ ပေါင်းစုံ ကြုံရသဖြင့် ဘဝတွင် အမှတ်ထင်ထင် ရှိနေခဲ့သည်။ ရထားလက်မှတ်ရရန် ညအိပ်တန်း စီထားသော်လည်း အနား ရောက်မှ ကုန်ပြီ ဟူသော စာတန်းဖြင့် ကြိုဆိုခံလိုက်ရသည်။ ရုံးတက်မီရန် နည်း ပေါင်းစုံဖြင့် ကြိုးစားသော် လည်း သွားလိုသည့် ရထား ကို မရ။ မတတ်သာသည့် အဆုံး စာပို့ရထားကိုပင် မှောင်ခိုလက်မှတ်ရောင်းသူ ထံမှ မတန်တဆ ဈေးပေး၍ ဝယ်လိုက်ရသည်။

ရထားမထွက် မီ ကတည်းက တစ်တွဲလုံး ခရီးသည်များနှင့် ပြည့်ကျပ်နေသည်။ ခုံတန်းများကြားတွင် ပစ္စည်းများ၊ အိတ်များ၊ ခြင်းများကြောင့် ခြေချစရာပင် မရှိ။ ထိုင်ခုံရောက်ရန် တိုးဝှေ့ ကျော်လွှားခဲ့ရသည် ။ မန္တလေးမြို့၏ အပူက နေဝင်ချိန်ရောက်သည်အထိ မာန် မချချင်သေး။ ရှားရှားပါးပါး တိုက်ခတ်လာသော လေပူပူကလည်း တွဲတွင်းသို့ ဝင်ခွင့်မသာ။ တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးဖြင့် ရွှဲနစ်နေသည်။ အနံ့ပေါင်းစုံက နှာခေါင်းအတွင်းသို့ စုပြုံတိုးဝင်လာကြသည်။ ဈေးသည်တို့၏အသံ၊ ခရီးသည်တို့၏အသံက ကျွက်ကျွက်ညံနေသည်။

ည ၇းဝဝ နာရီ ထွက်ရမည့် ရထားသည် ၉းဝဝ နာရီ ကျော်မှ မထွက်ချင်ထွက်ချင်နှင့် တအိအိ စ,ထွက်သည်။ ခုံ ကြားတွင် ထိုင်နေသော မိသားစုမှ ကလေးငယ်က အန်ချလိုက်သဖြင့် ခြေဖမိုးပေါ် အန်ဖတ်တွေ ကျလာ၏။ အိတ်ထဲမှ တစ်သျှူးကို ခက်ခက်ခဲခဲ ထုတ်ရသည်။ ကလေးမိခင်ကို တစ်သျှူးနှင့် ရေပုလင်းပေးတော့ ချက်ချင်း မယူ။ အတန်တန်ပေးမှ အားနာဟန်ဖြင့် ယူပြီး ကျေးဇူး တင်သော အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက် လှမ်းကြည့်သည်။ နိစ္စဓူဝ ကြုံတွေ့နေရသည့် သူတို့ ဒုက္ခကို စာနာမိတော့လည်း ကိုယ့်ဒုက္ခကို မေ့သွားသည်။

ရထားက ဘူတာကြီးငယ် မျက်နှာမလိုက်ဘဲ ဘူတာစဉ် တစ်လျှောက်လုံး ရပ်သည်။ နှေးကွေးစွာ ခုတ်မောင်းနေသော ရထားသည် မကျန်းမာသော အဘိုးကြီး လမ်းလျှောက်နေသည်နှင့် တူသေးတော့၏။ ဘူတာ ရောက်တိုင်း ပစ္စည်းတွေ၊ အိတ်တွေ ပစ်တင်၍ ပြတင်း ပေါက်မှ တွဲခိုတက်လာသည့် ခရီးသည်တို့ ရန်မှ ကာကွယ် ရန် ခနော်နီခနော်နဲ့ ပြတင်း ပေါက်တံခါးကို ဆွဲချရသည်။ ပိတ်ထားသော ပြတင်းတံခါးကို ထုသူကထု၊ ရထားတံခါးမှ ကျော်တက်လာကာ ပြတင်းတံခါးကို ဇွတ်ဆွဲတင်သူက တင်။ ဆဲဆိုအော်ဟစ်ကြသည့် အထက်နှင့်အောက် ခရီးသည်တို့၏ စီးချင်းထိုးပွဲက ဘူတာတိုင်းမှာ ကြုံရ ၏။ တစ်လမ်းလုံး ဗိန်းဗောင်းသံ တညံညံနှင့်ပင် ခရီးဆက်ခဲ့ရသည်။

တောင်ငူဘူတာ ရောက်တော့ ခရီးသည်အတော်များများ ဆင်းသွားကြသည်။ ရထားပေါ်တွင် ခရီးသည်ခပ် ကျဲကျဲသာ ကျန်တော့သည်။ ပြတင်းပေါက်မှ လေတိုးဝင် လာသဖြင့် အသက်ရှူနည်း နည်း ချောင်သွား၏။ ရင်ခွင် ပိုက်ကလေးကို ချီ၍ ရှစ်နှစ် ခန့်အရွယ် ကလေးတစ်ဦးနှင့် အတူ အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရှေ့ ခုံမှာ လာထိုင်သည်။ ပစ္စည်းပစ္စယ ဟူ၍ ခြင်းတစ်လုံးနှင့် ဆလင်းဘက်တစ်လုံးသာ ပါသည်။ အသားညိုညို၊ အရပ် ပုပြတ်ပြတ်၊ သနပ်ခါးခပ်မှုန်မှုန် ခြယ်သကာ သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဝတ်ဆင်ထားသော အသက်သုံးဆယ်ခန့် အမျိုးသမီးသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို စိတ်ဝင်စားပုံ မရ။ ကလေးကို နို့တိုက်၊ သားကို ပြစ်တင် ကြိမ်းမောင်း၊ ဘူတာရောက် တိုင်း စားစရာ တစ်မျိုးပြီး တစ်မျိုး ဝယ်စားရင်း လိုက် ပါလာသည်။

ရထားက ရန်ကုန်ဘက်သို့ တဖြည်းဖြည်း နီးလာသည်။ တစ်လမ်းလုံး နှေးကွေးစွာ ခုတ်မောင်းလာသော ရထားသည် တောင်ငူဘူတာ ကျော်ပြီးကတည်းက အရှိန် မြှင့်မောင်းတော့သည်။ ဘူတာကြီးတစ်ခုကို ရထား ဆိုက်သည်။ ဈေးသည်တွေ အလျှိုအလျှို တက်လာကြသည်။ အမျိုးသမီးက သစ် တော်သီးသည်ကို လှမ်းခေါ်သည်။ လူရွယ်က အပြေး အလွှား ရောက်လာပြီး အမျိုးသမီးခုံရှေ့တွင် သစ်တော်သီးခြင်းကို ချ၏။

“သစ်တော်သီးတွေ ရမယ်၊ တစ်လုံးတစ်ရာ တစ်ထောင်ဖိုး ဆယ့်နှစ်လုံး”

အမျိုးသမီး သစ်တော်သီး ရွေးနေစဉ် လူရွယ်က တွဲထဲသို့ လှမ်းအော်သည်။ ရထားဘီးစ,လှိမ့်သည်။ ဥသြသံကို ကြားရ၏။ အမျိုးသမီးက စိမ်ပြေနပြေ ရွေးနေသည်။ ခြင်းထဲမှ သစ်တော်သီးများကို တစ်လုံးချင်း ယူ၍ ပွတ်ကြည့်သည်။ တစ်လုံးနှင့် တစ်လုံး ယှဉ်ကြည့်ပြီး သူ ကြိုက်သည့် အလုံးကို သူ့ဘေး ခုံပေါ် တင်ထား။ ရွေးပြီးသော အလုံးများကိုပင် စိတ်တိုင်းမကျဟန်ဖြင့် ခြင်းထဲ ပြန်ထည့်ပြီး ရွေးပြန်သည်။ လူရွယ်က သူဆင်းရမည့် အချိန်ကို ချိန်သားကိုက် ဆင်းနိုင်ရန် ပုဆိုးကို တိုတို ပြင်ဝတ် သည်။

“တစ်ထောင်ဖိုး ဆယ့်ငါးလုံး ရမလား”

“ကဲကဲ ယူပါ အစ်မရယ် အရင်းပဲ ရပါတယ်၊ ဒီရထား က နောက်ဆုံးဆိုတော့ ယူ လိုက်ပါ”

ဈေးဆစ်၍ ကြိုက်ဈေး ရသဖြင့် ခြင်းထဲမှ လက်ကျန် သစ်တော်သီးများကို ခုံပေါ် သွန်ချလိုက်သည်။ သုံး,လေးလုံး ခုံအောက် လိမ့်ကျသွားသည်။

“ဒီမယ် … မိန်းကလေး သူငယ်က ဆင်းရဦးမယ်ကွဲ့”

ဘေးခုံမှ အဘိုးအို လှမ်းသတိပေးသည်။ အဘိုးအိုစကားကို ဝိုင်းထောက်ခံသံ၊ မေတ္တာရပ်ခံသံ၊ စကား သံတွေ ပျံ့လွင့်လာသည်။ ခရီးသည်တို့ အကြည့်က အမျိုးသမီးထံ စုပြုံကျရောက်လာသည်။ သူတို့မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်သည့်အသွင် ကိုယ်စီနှင့်။ လူရွယ်အတွက် အန္တရာယ်ရှိသည် မဟုတ်ပါလား။ အမျိုးသမီးက ဆလင်းဘက်ထဲမှ တစ်ထောင်တန်တစ်ရွက်ကို ထုတ်လိုက်သည်။ အသစ် ကျပ်ချွတ် တစ်ထောင်တန်သည် လူရွယ်ဆီသို့ ရောက် မလာ။ ဆလင်းဘက်ထဲ ပြန်ရောက်သွားပြီး အဟောင်း တစ်ရွက်က လူရွယ်ထံ ကိုယ်စား ရောက်သွားသည်။ လူရွယ်သည် ခြင်းကို ဆတ်ခနဲ ဆွဲယူလိုက်ပြီး တံခါးဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားသွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် ရထားဈေးသည် တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ရထားပေါ်တွင် မရှိတော့ပါ။ အန္တရာယ်ကင်း ဘေးရှင်းစွာဖြင့် ဆင်းသွားကြပြီဖြစ်သည်။ ရထားအရှိန်တော်တော်ရနေပြီဖြစ်သည်။ ခရီးသည်အားလုံး လူရွယ်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေကြ၏။

လူရွယ်က အချိန်ဆွဲ မနေတော့ဘဲ လေဟုန်စီးကာ ခုန်ချလိုက်သည်။ လူရွယ်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ အရောက် တွင် တလိမ့်ခေါက်ကွေးဖြင့် လယ်ကန်သင်းဘေးသို့ လွင့် သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ သည်။ “ဟာ” “ဟင်” “အို” ဟူသော အာမေဍိတ်သံများ တစ်တွဲလုံး ဆူညံသွားသည်။ လူရွယ်၏ ကံကြမ္မာကို မည် သူမျှ မခန့်မှန်းနိုင်ကြတော့။ ရှေ့ခုံမှ အမျိုးသမီးသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိမမူ။ ကလေးငယ် ကောက်ပေး သော သစ်တော်သီးများကို လှမ်းယူကာ အိတ်ထဲသို့ အေးအေးဆေးဆေး ထည့်နေသည်။ ရထားက သူနှင့် မဆိုင်သလို အရှိန်ပြင်းစွာ ခုတ်မောင်းလျက်ရှိသည်။

••••• ••••• •••••

အတွေးစ ပြတ်သွားချိန် တွင် ရထားပေါ်မှ ခရီးသည် တော်တော်များများ အောက် သို့ ဆင်းနေကြသည်ကိုသတိပြုမိသည်။ ဘူတာထဲ တွင် ထိုင်သူ ထိုင်၊ ဈေးဝယ် သူ ဝယ်၊ အချို့က အေးအေးလူလူ လမ်းလျှောက်နေသည်ကို တွေ့ရ၏။ ကြည့်ရသည်မှာ ရထားက ထွက်မည့်ပုံ မပေါ်သေး။ ကြာဦးမည်ထင် သည်။ အကြောင်းရင်းကို သိလိုသဖြင့် ဘေးဘီသို့လှည့် ကြည့်စဉ် သစ်တော်သီးသည် လူရွယ် အနားသို့ ရောက်လာသည်။

“ဟေ့သူငယ် လာပါဦးကွဲ့”

“သစ်တော်သီး ဝယ်မလို့လား ဆရာ”

“အေး ဝယ်တာပေါ့ကွာ ထိုင်ပါဦး၊ ရထားက ဘာလို့ မထွက်သေးတာလဲ”

လူရွယ်က သစ်တော်သီးခြင်းကို ပခုံးပေါ်မှ ချ၍ ချိုင်းထောက်ကို ထိုင်ခုံတွင် မှီကာ ထောင်လိုက်သည်။

“ရှေ့မှာ ရထားလမ်း ရေကျော်နေလို့ ဆရာ၊ ရေကျအောင် စောင့်နေတာ။ တော်တော်ကြာဦးမယ်”

“အေး ဒါဆိုလည်း အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်စောင့်ရုံပေါ့ကွာ၊ ထိုင်ပါဦး”

လူရွယ်ကို ထိုင်ခုံပေါ် ထိုင်ခိုင်းတော့ မဝံ့မရဲထိုင်သည်။ ရထားပေါ်တွင်လည်း ခရီးသည် သိပ်မကျန်တော့ပါ။ သူ့နာမည်၊ အရောင်းအဝယ် အဆင်ပြေ မပြေ မေးရင်း စကားလက် ဆုံကျသွားပြီး မကျန်းမာ သည့် မိခင်အိုကို ဈေးရောင်း ၍ လုပ်ကျွေးနေသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်ကို သိရသည်။

“စိတ်မရှိနဲ့နော် မောင်မြင့်မောင် ခြေထောက်က”

“ရထားပေါ်မှာ ဈေး ရောင်းရင်း ခုန်ချတုန်းက ကျိုးသွားလို့ ဖြတ်ပစ်လိုက်ရတာပါ ဆရာ”

“မင်း အံ့သြမသွားနဲ့။ အဲဒီတုန်းက ဘေးနားမှာ ကိုယ် ရှိတယ်။ မင်းအတွက် စိုးရိမ်လို့ ဝိုင်းပြောကြသေးတယ်လေ။ မင်းကလည်း မြန်မြန် ရွေးခိုင်းရမှာ အားနာနေတယ် ထင်တယ်။ ဒီနေရာမျိုးက အားမနာသင့်ဘူး”

“သူတို့က ဝယ်သူတွေပါ ဆရာ၊ စိတ်ကြိုက်ရွေးပိုင်ခွင့် ရှိပါတယ်။ ကျွန်တော် ရထားအရှိန်ပြည့်နဲ့ မောင်းနေတာတောင် ရအောင် ခုန်ချဖူးပါတယ်။ ခုန်ချတာ အချိန်အဆ လွဲလို့ ဖြစ်သွားတာပါ။ ကံဆိုးချင်တော့ ခြေထောက်က ကျောက်ခဲပေါ် တက်နင်းမိပြီး ချော်ထွက်သွားတယ်”

“မင်းခုလို ချိုင်းထောက် ကြီးနဲ့ ပြေးတက်လိုက်၊ ခုန်ချ လိုက်လုပ်ရတာ အန္တရာယ် မများလွန်းဘူးလားကွာ၊ တခြားအလုပ် ပြောင်းလုပ်ပါလား”

“တခြားအလုပ်တွေ မျိုးစုံပြောင်းလုပ်ဖူးပါတယ် ဆရာ။ ဒါပေမဲ့ အဆင်မပြေ လို့ နောက်ဆုံး ဒီအလုပ်ပဲ ပြန်လုပ်ဖြစ်တယ်”

“ခုလို သက်စွန့်ဆံဖျား ဈေးရောင်းနေတာ မင်းအမေ မသိဘူးလား”

“အစတော့ မသိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရေရှည်ဖုံးထားလို့ ဘယ်ရပါ့မလဲ။ ဟိုလူပြော၊ ဒီလူပြောနဲ့ အမေ့နား ရောက် တာပါပဲ။ အမေလည်း သိရော ငါ့သားလုပ်စာ အမေ မစား ရက်ပါဘူးဆိုပြီး ငိုတယ် ဆရာ။ နောက်တော့လည်း စားဝတ်နေရေး၊ အမေ့ဆေးဖိုးက ရှိသေးတာဆိုတော့ မလွှဲသာပဲ ခွင့်ပြုလိုက်တယ်။ ကျွန်တော်ကလည်း အန္တရာယ် ကြားက အလုပ်ကို လုပ်ပြီး အမေ့ကို လုပ်ကျွေးရတာ ပိုပြီး ကုသိုလ်ရတယ်လို့ သဘော ပိုက်လိုက်တယ်”

“မင်း ခုလို ဈေးပြန်ရောင်းနိုင်အောင် တော်တော် ကြိုးစားခဲ့ရမှာပဲနော်”

“ကြိုးစားခဲ့ ရတာပေါ့ ဆရာရယ်။ ခြေထောက် ကောင်းတုန်းကတော့ လူကလည်းငယ်၊ စိတ်ဓာတ်တက်ကြွနေတဲ့ အချိန်မို့ ရထားပေါ် ခုန်တက်ခုန်ဆင်း လုပ်ရတာ ပျော်တောင်ပျော်သေးတယ်။ ခြေထောက်ဖြတ်ပြီးတော့ ချိုင်းထောက်နဲ့ ခုန်တက်ခုန်ဆင်း လုပ်နိုင်အောင် တော်တော် လေ့ကျင့်ခဲ့ရတယ် ဆရာ။ ပထမတော့ ရထား အမြင့်လောက် ရှိတဲ့ အဆောက်အဦပေါ်က ခုန်ချကြည့်ရတယ်။ နောက်တစ်ဆင့် ခပ်ဖြည်းဖြည်းမောင်းတဲ့ ကားနဲ့ လေ့ကျင့် ရတယ်။ ရထား အရှိန် မရခင် ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင်ဖြစ်ပြီဆိုတော့မှ အရှိန်နဲ့ မောင်းနေတဲ့ ရထားနဲ့ နောက်ဆုံး ခုန်တက်ခုန်ဆင်း လုပ်ခဲ့ရတယ်။ ပထမဆုံး ခုန်ချလို့ မြေပြင်ပေါ် ချောချောမော မော ရောက်သွားတုန်းက ပျော်လိုက်တာ ဆရာရယ်။ ဆုံးရှုံးသွားတဲ့ ခြေတစ်ဖက် ပြန်ရလိုက်သလို ခံစားရတယ်”

“ဒါနဲ့ နေပါဦး မင်း အိမ်ထောင်တော့ မပြုသေး ပါဘူးနော်”

“ရထားက ကြာမှာဆိုတော့ အချိန်ရပါတယ်။ ဆရာကလည်း မေးတော့ ကျွန်တော်ကလည်း ပြောချင်တာနဲ့ အတော်ပါပဲ။ ဇာတ်နာအောင် ပြောတယ်လို့တော့ မထင်စေချင်ဘူး။ ကျွန်တော် ဒုက္ခိတဘဝ ရောက်သွားတော့ ရည်းစားကပါ ပစ်သွားရော့”

မောင်မြင့်မောင်က ခပ် ယဲ့ယဲ့ပြုံးရင်း ပြောသည်။ သူ့အပြုံးက ကြေကွဲနာကျင်မှုတွေ ရောယှက်နေသည်။ သူ့ ရင်ထဲ ရှိသမျှ မခြွင်းမချန် ပြောရန်ပြင်၏။ အနှစ်နှစ် အလလ မျိုသိပ်ခဲ့ရသော ခံစားချက်တို့သည် ထွက် ပေါက်တွေ့သဖြင့် အရှိန် အဟုန်ဖြင့် ထွက်လာတော့မည်။

“ကိုယ့်အပေါ် နှစ်နှစ်ကာကာ မချစ်လို့ ပစ်သွားတာပဲကွာ။ တကယ်အချစ်စစ်နဲ့ ချစ်ရင် နူနူဝဲဝဲ၊ ကျိုးကျိုးကန်းကန်း သစ္စာရှိရမှာပေါ့”

“ရည်းစားက ပစ်သွားတယ်ဆိုတာ စကားအဖြစ် ပြောတာပါ ဆရာ။ သူ ကျွန်တော့်အပေါ် ချစ်ရှာပါတယ်။ သူက မချစ်လို့ ပစ်သွားရင်တောင် ဒီလောက်ခံစားရမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူ့မိဘဆွေမျိုးအသိုင်းအဝိုင်းက ဖျက်ကြတာပါ။ သူက ခိုးဖို့ စာ အတန်တန် ရေးပေမဲ့ ကျွန် တော် မသွားခဲ့ဘူး။ ကျွန် တော် ဒီလို အခြေအနေနဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သူ့ဘဝကို တင့်တောင့်တင့်တယ် ထား နိုင်ပါ့မလဲ ဆရာရယ်။ အရင် က သူ ပင်ပင်ပန်းပန်း မုန့် ဖက်ထုပ် ရောင်းရတယ်။ ခုဆို ကုန်စုံဆိုင်ပိုင်ရှင်နဲ့ လက်ထပ်သွားတော့ မပင်ပန်းတော့ဘူးပေါ့လေ”

ကြမ်းတမ်းခက်ထန်သည်ထင်ရသော မောင်မြင့်မောင်၏ မျက်ဝန်းတွင် အလွမ်းအဆွေးရိပ်တို့ ယှက် သန်းနေသည်။ အသံက တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်သွား ပြီး ကြေကွဲသံ ပါလာ၏။ သူ့ ကို ဖြေသိမ့်စရာ စကားက  ရုတ်တရက် ရှာမရ။ သူစကားဆက်ရန် ပြင်စဉ် ရထားတွဲအစွန်မှ မိန်းမ တစ်ဦး၏ မကျေမချမ်း အော် ဟစ်ပြောဆိုသံကြောင့် နှစ်ဦးသား တစ်ပြိုင်တည်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ အသံက သဲသဲကွဲကွဲမကြားရသဖြင့် အဖြစ်အပျက်ကို ကျွန်တော် ရုတ်တရက် မသိ။ မောင်မြင့်မောင်ကတော့ အခြေအနေကို ချက်ချင်း နားလည်လိုက်ပုံရသည်။

“ခြင်း ခဏထားခဲ့မယ် ဆရာ” ဟု ဆိုကာ ချိုင်းထောက်ကို လှမ်းယူ၍ ရထားပေါ်မှ ပြေးဆင်းသွားသည်။

••••• ••••• •••••

မကျေနပ်ချက်ကို ထပ်တလဲလဲ ပြောနေသဖြင့် ဇာတ်ကွက်က ရုပ်လုံးပေါ်လာသည်။ တွဲထဲရှိ လက်ကျန် ခရီးသည်အချို့ ထိုအမျိုးသမီး၏ ခုံနားသို့ ရောက်သွားကြသည်။ အမျိုးသမီး နားတွင် ဝိုင်းအုံကာ ဝေဖန်ပြောဆိုသံတွေ ကြားနေရသည်။

“ကောင်းကြသေးရဲ့လား။ ငါက လက်ဆောင်ပေးချင်လို့ ဈေးကြီးပေး ဝယ်လိုက်တာ မသင်္ကာလို့ ဖွင့်ကြည့်တော့ ဒူးရင်းသီးက အခွံတွေချည်းပဲ။ အထဲမှာ အပုပ်စေ့တွေ ထည့်ပြီး ကြိုးနဲ့ ချည်ထားတာ”

“အေး ငါလည်း ခံရဖူးတယ်။ ငါးချဉ်ထုပ် ဝယ်တာလေ တစ်ထုပ်လုံး ဖက်တွေချည်း အထပ်ထပ် ထုပ်ထားတယ်။ အထဲမှာ ငါးချဉ်က လက်မလောက်လေးပဲ ပါ တယ်။ စားချင်လှလို့ မဟုတ်ပါဘူး။ ပင်ပင်ပန်းပန်း လုပ် ကိုင်စားသောက်နေတာ သနားလို့ ဝယ်လိုက်တာကို။ လုပ်ရက်ကြတယ်”

“ဟာ ကျုပ်လည်း ကြုံဖူးတာပေါ့။ မနက်စောစော ပဲပြုတ်နဲ့ နံပြား စားချင်လို့ ဝယ်တာဗျာ။ စက္ကူနဲ့ အကျအန ထုပ်ထားတာ ဖွင့်ကြည့် တော့ အထဲမှာ နံပြားက တစ် ခြမ်း၊ ပဲပြုတ်က အသိုးတွေ။ အဲဒီကတည်းက ရထားပေါ် ဘာမှ ဝယ်မစားတော့ဘူး”

“ဟုတ်ပါတယ် ။ ရထားပေါ်မှာ ဈေးဝယ်ရင်တော့ သေချာစစ်ဆေးဝယ်တာ အကောင်းဆုံးပါပဲ။ ဒူးရင်းသီး၊ ငါးချဉ်၊ ကောက်ညှင်းထုပ် ဝယ်ရင် ပိုသတိထားပေတော့”

“အဆင့်အတန်းဆိုတာ ဆင်းရဲတာ၊ ချမ်းသာတာနဲ့ မဆိုင်ဘူး၊ စိတ်ဓာတ်က အရေးကြီးတယ်”

တစ်ယောက် တစ်ပေါက် ပြောဆိုနေကြသူတွေ အသံတိတ်သွားပြီး ဘူတာထဲသို့ ပြိုင်တူ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။ မောင်မြင့်မောင် အဝတ်အစားနွမ်းနွမ်း၊ ဆံပင် နီကြောင်ကြောင်နှင့် ကလေး တစ်ယောက်ကို ကုပ်ဆွဲကာ အနားရောက်လာသည် ။ ကလေးငယ်က “နောက်မလုပ်တော့ပါဘူး အစ်ကိုကြီး။ ကျွန်တော် မှားသွားပါတယ်” ဟု အော်ဟစ်ပြောရင်း ယက် ကန်ယက်ကန် ပါလာသည်။

“အစ်မကြီးကို လိမ်ရောင်းသွားတာ ဒီကောင်မဟုတ်လား”

“ဟုတ်ပတော် ဟုတ်ပ၊ ဒီရုပ် ခွေးချီသွားတောင် မှတ်မိတယ်”

“ကဲ မင်း ရောင်းလို့ရတဲ့ ပိုက်ဆံ ဒီအစ်မကြီးကို ပြန် ပေးလိုက်”

ကလေးက သူ့အိတ်ထဲမှ ပိုက်ဆံကို မောင်မြင့်မောင် သြဇာ မလွန်ဆန်နိုင်သဖြင့် မပေးချင်ပေးချင်နှင့် ထုတ် ပေးသည်။ မောင်မြင့်မောင် မောင်းထုတ်လိုက်သဖြင့် ကလေးငယ် အဝေးသို့ ထွက်ပြေးသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ပြဿနာပြေလည်သွားသဖြင့် အမျိုးသမီး၏အသံ မကြားတော့။ အနားရောက်လာသော မောင်မြင့်မောင်က ခုံမှာ ထိုင်ရင်း သက်ပြင်းတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

“ဒီကလေး လုပ်တယ် ဆိုတာ ဘယ်လို သိတာလဲ”

“ဒီဘူတာထဲမှာ ဘာ ပြဿနာဖြစ်ရင် ဘယ်သူ့ လက်ချက်ဆိုတာ ကျွန်တော် တန်းသိတာပေါ့ ဆရာ”

“အေးကွာ၊ ဒါပေမဲ့ ဆင်းဆင်းရဲရဲ လုပ်ကိုင်စား သောက်နေကြရတဲ့ ကလေး တွေဘဝကလည်း သနား စရာပါ”

“ဆင်းရဲတဲ့သူတွေကို သနားတာ သဘာဝကျပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို သနားတာကို အခွင့်ကောင်း မယူသင့်ဘူး။ ရထားပေါ်က ခရီးသည်ဆိုတာ ခဏတွေ့တဲ့သူတွေပဲ ဆိုပြီး မဟုတ်တာ လုပ်ချင်ကြတယ်။ ရိုးရိုးသားသား လုပ်ကိုင်စားသောက်တဲ့သူ ရှိသလို တစ်နပ်စားဉာဏ်နဲ့ လုပ်စားချင်သူတွေကလည်း အများသား ဆရာရဲ့။ ကြံ ရည်ဆိုပြီး အပေါ်ယံလေးပဲ ထည့်၊ အောက်က ဆိုးဆေးရည်တွေ ခံရောင်းလားရောင်းကြရဲ့။ မုန့်ဖက်ထုပ်အသိုးတွေကို ရထားထွက်ခါနီးမှ ရောင်းလို ရောင်း။ အရက် ရေရောတဲ့ သူကလည်းရော အမျိုးမျိုးပေါ့ ဆရာရယ်။ အများ မိုးခါးရေသောက်တိုင်း လိုက် သောက်တဲ့ အထဲမှာ ကျွန်တော် မပါဘူး။ ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ မဟုတ်တာ လုပ်ရင်လည်း ဆုံးမတယ်။ အဲဒီလိုလုပ်တဲ့ လူတွေ များလာတော့ ဘူတာလည်း နာမည်ပျက်တယ်။ ဈေးသည်ဆိုတာ ဝယ်သူ ယုံကြည်ဖို့ အရေးကြီးတယ် ဆရာရဲ့။ ကိုယ် ရောင်းတဲ့ ပစ္စည်းက အမျိုးလည်းမှန်၊ ဈေးလည်းတန်တယ်၊ ဒီဈေးသည် မှန်မှန်ကန်ကန် ရောင်းတယ်လို့ ယုံကြည်သွားရင် မစွံမှာ မပူရတော့ဘူး။ ကျွန်တော်ကတော့ ရိုးရိုးသားသား ရှာဖွေလို့ရတဲ့ ပိုက်ဆံလေးနဲ့ပဲ အမေ့ကို လုပ်ကျွေးချင်တယ် ဆရာ”

အောက်ဆင်းနေသည့် ခရီးသည်တွေ တွဲပေါ်ပြန် တက်လာကြသည်။ ရထား စက်ခေါင်းသံ ကြားရ၏။

“ဟော ရေကျသွားလို့ ရထားထွက်တော့မယ်ထင်တယ် ဆရာ”

“ဩော်အေး၊ မင်း ကျန်တဲ့ သစ်တော်သီးက မများတော့ဘူးဆိုတော့ ငါ ယူလိုက်မယ်။ ရော့ကွာ တစ်သောင်း၊ သစ်တော်သီးဖိုးက ပိုတာ မင်းအမေအတွက် ဆေးဖိုးပေါ့”

ကျွန်တော် ပိုက်ဆံထုတ် ပေးသည်ကို များသည်ဟု ဆိုကာ ငြင်းနေသေးသည်။ သူ့ အိတ်ထဲ ဇွတ်ထည့်ပေးမှလက်ခံသည်။

“အမေ့ကိုလည်း ပြန်ပြောမှာပါ ဆရာ။ ဆရာ့ကို မေတ္တာပို့ပေးမှာပါ”

“ကဲ ရထားထွက်တော့မယ် မင်းလည်း ဆင်းတော့”

သူ ဆင်းဖို့ မပြင်သေး။ အတန်တန် ပြောတော့မှ ပုဆိုးကို ပြင်ဝတ်၍ ခြင်းတောင်းလွတ်ကို ဘယ်ဘက်ပခုံးတွင် လွယ်လိုက်၏။ ရထားထွက်သည်အထိ မဆင်းသေး။ ရထားပင် အရှိန်မြှင့်တော့မည်။ သူ တံခါးဆီသို့ ခပ်ဖြည်းဖြည်း လျှောက်သွား၏။ ကျွန်တော့်ဆီ လှမ်းကြည့်ကာ ပြုံး၍ နှုတ်ဆက်သည်။ သူ ဆင်းတော့မည့်အချိန်တွင် ရထားအရှိန်ရစပြုနေပြီဖြစ်သည်။ သူ အစွမ်းပြနေချင်ပုံ ရသည်။ ယုံကြည်မှုအပြည့် ရှိနေသော မောင်မြင့်မောင် အတွက် မစိုးရိမ်တော့ပါ။

သူ လေဟုန်နှင့်အတူ ရထားပေါ်မှ ခုန်ချလိုက်သည်။ လေထဲသို့ မြောက်တက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ် အကျတွင် ဘယ်ခြေဖြင့် လှမ်းထောက်လိုက်ကာ ခုန်ဆွခုန်ဆွဖြင့် လေး,ငါးလှမ်း ဆက်ခုန်လိုက်သည်။ ပြီးမှ ချိုင်းထောက်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ ထောက်လိုက်ပြီး ဟန်ချက်ကို ထိန်းလိုက်သည်။ ကျွန်တော်တို့ရှိရာ ရထားတွဲ ဆီသို့ လှမ်း၍ လက်ပြနေသည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးကို ခပ်ရေးရေးသာ မြင်ရ၏။ ရထားသံလမ်းဘေး မြေစိုင်ခဲများ၊ ခလုတ်ကန်သင်းများ ကြားတွင် ချိုင်းထောက်ကို ထောက်လျက် တစ်လှမ်းချင်းလျှောက်နေသော သူ့အသွင်သဏ္ဌာန်က တဖြည်းဖြည်း မှုန်ဝါးပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

••••• ••••• •••••

ကျွန်တော် ခရီးဆောင်အိတ်ထဲမှ တက်ပလက်ကို ထုတ်၍ လက်ချာမှတ်စုဖိုင်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ မန္တလေးရှိ ကုမ္ပဏီခွဲမှ ဝန်ထမ်းများကို ပို့ချရန် အချိန်ယူ ပြုစုခဲ့ရ သည်။ စာအုပ်ထူထူကြီးများ၊ အင်တာနက်ဝက်ဆိုက်များ၊ မိမိ၏ ပြည်တွင်းပြည်ပ သင်တန်းအတွေ့အကြုံများကို မှီငြမ်းကိုးကားထားသည်မို့ ပြည့်စုံသော မှတ်စုစာတမ်း အဖြစ် မှတ်ယူထားသည်။ ယခု အေးအေးဆေးဆေး ပြန် ဖတ်သည့်အခါ စာအုပ်ထဲမှ သီအိုရီတိုင်းသည် လက်တွေ့ ဘဝနှင့် အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်ရဲ့လား၊ ရောင်းသူနှင့် ဝယ်သူ ကြားမှ အမှန်တရား အနားသတ်မျဉ်းသည် ဝယ်သူဘက်တွင် အမြဲတမ်း ရှိသင့်ရဲ့လား၊ အချိန်အခါ နေရာ ဒေသအရ ရောင်းသူဘက်သို့ အရွေ့တစ်ခု မရှိသင့်ဘူးလား။ မေးခွန်းတို့က အစီအရီ ပေါ်လာသည်။ သက်ပြင်းကို ခပ်မျှဉ်းမျှဉ်းချရင်း တက်ပလက်ကို ပိတ်လိုက်သည်။

သင်တန်းပို့ချသည့် အခါ အခြေခံလူတန်းစား တစ်ယောက်၏ ဘဝအတွေ့ အကြုံ၊ ခံယူချက်၊ ဒဿနများကို သီအိုရီများနှင့် ပေါင်း စပ်၍ မဖြစ်မနေ ထည့်သွင်း ပို့ချရန်ကိုတော့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။

▢ မိုးရည်နိုင်
📖ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း
     ဧပြီ ၊ ၂၀၂၀