ဒုက္ခ နဲ့ တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ ဘဝ

❝ ဒုက္ခ နဲ့ တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ ဘဝ ❞

[ မန္တလေးမြို့မှာ ဆင်းရဲနွမ်းပါးသူတွေ နာရေးကိစ္စ ရှိလို့ ငွေကြေး မတတ်နိုင်ရင် အကူအညီ ပေးဖို့ ယူဒီဦးခင်မောင်ဝင်း ( ၄၃ နှစ် ) က ဗြဟ္မစိုရ် လူမှုကူညီရေး အသင်းမှာ ငွေ အပ်နှံပေးထားတယ် ။ ဆွမ်းသွတ်ဖို့က အစ စည်ပင်သာယာရေးမှာ ပေးသွင်းရမယ့် သင်္ဂြိုလ်စရိတ် အထိ စရိတ်စက အားလုံးကို သူက ကျခံပေးတယ် ။

ယူဒီ ဦးခင်မောင်ဝင်းမှာ ယူဒီမော်တော်ကားထုတ်လုပ်ရေး လုပ်ငန်း ရှိတယ် ။ သူ့လုပ်ငန်းက တစ်နေ့ကို ဂျစ်ကား တစ်စီး နဲ့ ထရပ်ကား တစ်စီး ပုံမှန် ထုတ်လုပ်တယ် ။ ယခုအခါ မန္တလေးမြို့က ကားထုတ်လုပ်ရေးစက်ရုံ မှာ ပစ္စည်း အစိတ်အပိုင်းအလိုက် တပ်ဆင်မှု ( assembly ) စနစ်သစ်ကို စီစဉ်စမ်းသပ် လုပ်ကိုင်နေပြီ ဖြစ်ပြီး အမြောက်အမြား ထုတ်လုပ်ဖို့ အဆင်သင့် ရှိနေပြီလို့ ဆိုပါတယ် ။ ယူဒီ ဦးခင်မောင်ဝင်း ထုတ်လုပ်တဲ့ ကားတွေဟာ အခြားက ကားတွေလို ခေါင်းပြင်ဖင်ဖြတ် ကိုယ့် တံဆိပ် ကပ်တာ မဟုတ်ဘဲ သံပြားကြီးတွေကို ဖြတ်စက်နဲ့ ဖြတ် ၊ မိုတွေနဲ့ ပုံဖော်ပြီး ထုတ်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွဲ တစ်ခုကိုလည်း ရန်ကုန်မြို့ မှာ ထားရှိ ထုတ်လုပ် နေတယ် ။

ယူဒီ မီးစက်လုပ်ငန်း ၊ ယူဒီ ကရိန်းလုပ်ငန်း စတဲ့ လုပ်ငန်းခွဲတွေကိုလည်း ယူဒီ ဦးခင်မောင်ဝင်းက ဦးစီးလုပ်ကိုင်လျက် ရှိပါတယ် ။

အောင်မြင်တဲ့ ဘဝ တစ်ခု ကို ရရှိဖို့ ယူဒီ ဦးခင်မောင်ဝင်းက အရင်းအနှီး ကြီးကြီးမားမား ပေးခဲ့ရတယ် ။ သူ့ ဘဝမှာ ကြီးမားတဲ့ ဒုက္ခတွေ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတယ် ။

သူ့ဘဝ သူ့အကြောင်းကို သူ့ အလုပ်ခွင်က ဝန်ထမ်းတွေကို သူက ပြောပြလေ့ ရှိတယ် ။ သူ့ ဝန်ထမ်းတွေကို ကြိုးစားဖို့ အားထုတ်ဖို့ သူက တိုက်တွန်းတယ် ။ သူ့ဘဝ နာခဲ့တာကို သူ့ ဝန်ထမ်းတွေ သိမှ သူတို့ ကို ကြိုးစားစေချင်တဲ့ စေတနာကို နားလည်မှာ ။ ဒါမှ သူတို့နဲ့ ကျွန်တော်တို့ နဲ့ အမြန်နှုန်း ( speed ) တူ သွားပြီ အလုပ်လုပ်လို့ ကောင်းမှာ ။ ကျွန်တော့်ဘဝ အကြောင်းကို သူတို့ သိပြီး တစ်ခုခု ရစေချင်တယ်လို့ ယူဒီ ဦးခင်မောင်ဝင်း က ပြောတယ် ။ ]

••••• ••••• •••••

ကျွန်တော့် အဖေ ဦးသောင်းဉာဏ် က စစ်ကိုင်း စာရေးရွာဘက် က ၊ ဒေါ်ခင်ရှိန် က ထန်းတောရွာ က ။ လေးငါးမိုင် ဝေးတဲ့ ရွာနှစ်ရွာက အကြောင်းပါ အိမ်ထောင်ကျပြီး မန္တလေးမြို့ပေါ် ကို ပြောင်းရွှေ့လာကြတယ် ။

အဖေက ( တစ်ချိန်က မန္တလေးမှာ စနစ်တကျ အဆင့်မြင့်မြင့် ဖွဲ့စည်းထားခဲ့တဲ့ ) ထင်ပေါ်ယာဉ်စက်မှာ ရေဆေးဆီလိုက်ဘက်မှာ အလုပ် ဝင်လုပ်တယ် ။ အမေက သန့်ရှင်းရေးပိုင်းမှာ ဝင်လုပ်တယ် ။

ရေဆေးဆီလိုက် ဘက်မှာ လုပ်ရင်း အချိန် အားတဲ့အခါ အဖေက စက်ပြင်တဲ့ ဘက်မှာ ဝင် လုပ်ပေးရင်း အကျွမ်းတဝင် ဖြစ်လာတယ် ။ နောက်တော့ ရေဆေးဆီလိုက် ကနေ စက်ပြင်လုပ်ငန်း ဘက် ဖြစ်သွားတယ် ။

အဖေတို့ အမေတို့ ထင်ပေါ်ယာဉ်စက်မှုက ဝန်ထမ်းအိမ်ရာမှာ နေခိုက် ၁၉၆၂ ခုမှာ ကျွန်တော့်ကို မွေးတယ် ။ ကျွန်တော့် အသက် လေးငါးခြောက်နှစ် အထိ ထင်ပေါ် မှာပဲ နေကြတာ ။ ကျွန်တော့် အသက် ခုနစ်နှစ် ၊ ရှစ်နှစ် လောက်မှာ အဖေက ထင်ပေါ် ကို ခွင့်တောင်းပြီး ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်း ထောင်တယ် ။ စီးပွား ရေးအဆင်ပြေပေမဲ့ အဖေ နဲ့ အမေ ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးက အဆင်မပြေ ဖြစ်ပြီး လမ်းခွဲကြတယ် ။ အဲသည် အချိန်က ကျွန်တော့် ပညာရေးက တစ်တန်းပဲ ရှိသေးတယ် ။

ကျွန်တော်က အမေနဲ့ ရွာ ကို ပြန်သွားပါတယ် ။ တစ်ခါတလေ ရွာမှာ အမေ နဲ့ နေလိုက် ၊ တစ်ခါတလေ မန္တလေးက အဒေါ် နဲ့ နေလိုက် ၊ အဖေ့ဆီ သွားနေလိုက်နဲ့ ငါးတန်း အထိ ကျောင်း ငါးကျောင်း ပြောင်းနေခဲ့တယ် ။ ငါးတန်း အထိ တစ်နှစ် တစ်တန်း အောင်ခဲ့ပြီး နောက် အမေနဲ့ ရွာ ပြန်လိုက်သွားတယ် ။ အဲသည် အချိန်က အမေ့ စီးပွားရေးက တော်တော် ဆိုးသွားပြီ ။ အမေ့မှာ ကိုယ်ပိုင် မြေယာ မရှိတော့ဘူး ။ ကူလီ လုပ်ရတာပေါ့ ။ ကျွန်တော် ကလည်း အမေနဲ့ ဒိုးတူ ပေါင်ဖက် ဝင်လုပ်တာပေါ့ ။

စားရေးသောက်ရေးက ခက်ခဲတယ် ။ ဆန်ပြုတ်တောင် ဝအောင် သောက်နိုင်တဲ့ အနေအထား မရှိဘူး ။ အမေနဲ့ တောထဲ လိုက်ပြီး ဆူးပုပ်ရွက်တို့ ကဆစ်သီးတို့ လိုက်ခူးပြီး အုန်းတော မှာ သွား ရောင်းတယ် ။ အုန်းတော က အမေ့ ရွာနဲ့ သုံးမိုင် လောက် ဝေးတယ် ။ ကားလမ်းဆုံပေါ့ ။ အဲသည်တုန်းက ကျွန်တော့် အသက်က ၁၂ နှစ် ၁၃ နှစ် လောက် ရှိပြီ ။ သွားရောင်းလို့ ပိုက်ဆံရရင် ဆန်ဝယ်တယ် ။ ပိုက်ဆံ မရရင် ပါတဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက် ကို ရသလောက် ဆန်နဲ့ လဲတယ် ။ အိမ်မှာ ကျန်ရစ်တဲ့ နှမကလေးတွေ ကတော့ ကျွန်တော့် အပြန်ကို ဗိုက်ဆာဆာနဲ့ မျှော်ရင်း ငိုနေကြတာပေါ့ ။ ကျွန်တော် ကလည်း သွားကတည်းက မှာခဲ့တာ ၊ ရေနွေးအိုး တည်ထားနှင့်ကြ ။ ပြန်လာလို့ ထမင်းချက်လောက်အောင် ဆန် ပါလာရင် ထမင်း ချက်တယ် ၊ နည်းရင် ဆန်ပြုတ် ပြုတ်သောက်တယ် ။

အဲသည် အချိန်က ကျွန်တော်တို့မှာ ဆန်ပြုတ်တောင် ဝအောင် ပြုတ်သောက်နိုင်တဲ့ အနေအထား မရှိဘူး ။ အဲသည်မှာ တော်လှန်ရေး စတော့တာပဲ ။ နိုင်ငံရေးတော်လှန်ရေး မဟုတ်ဘူး ၊ ကိုယ့်ဘဝ ကိုယ် တော်လှန်ဖို့ တော်လှန်ရေး ။ ဆင်းရဲတော့ ဘယ်လိုက ဘယ်လို သတ္တိတွေ ထွက်လာသလဲ မသိဘူး ၊ ဘာမဆို အကုန် လုပ်မယ် ၊ ငွေ ရရင် ဘာမဆို လုပ်မယ် ဆိုတာမျိုးတောင် ဖြစ်လာတယ် ။

အဲသည် အချိန်က ကျွန်တော် စာတွေ အများကြီး ဖတ်ခဲ့တယ် ။ စာထဲက တစ်ခုခုတော့ ရမှာပဲ မျှော်မှန်း ဖတ်တာ ။ အမေ ကလည်း ရွာမှာ မနေဘဲ မြို့ သွားဖို့ ပြောတယ် ။ မြို့ သွားနိုင်အောင် ကြိုးစားပါတဲ့ ။ ကျွန်တော် ထင်းခုတ်တယ် ၊ ငုတ်တူးတယ် ၊ သစ်မြစ်တွေ ဖော်တယ် ၊ ရောင်းပြီး ပိုက်ဆံ စုတယ် ။ စုလို့ ရတဲ့ ပိုက်ဆံနဲ့ ပုဆိုးအသစ် နှစ်ထည် ဝယ်တယ် ၊ ဝယ်ပြီးတော့ ပိုက်ဆံ ၃၅ ကျပ်ပဲ ပိုတယ် ။ သူများတွေ မျောက်ပန်းလှန် ကြက်တိုက် နေကြတဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်တော် နဲ့ သူငယ်ချင်း ညွန့်လှိုင် တို့က တောထဲ သွားပြီး ငုတ်တူး ထင်းခုတ်ကြတာ ။

မန္တလေး သွားပြီး အဖေ့ ဆီမှာ အလုပ် ဝင်လုပ်တယ် ။ အဲသည်အချိန်မှာ အဖေက ကိုယ်ပိုင် ဝပ်ရှော့ ပျက်သွားပြီ ။ ကားပျက်တာတွေ ခြေကောက် လိုက် ပြင်ပေးနေရတဲ့ အခြေအနေ ၊ ခြေကောက် ဆိုတော့ ဝါယာရင်း အလုပ် တစ်ခုပဲ လုပ်တဲ့အချိန် ။ အဖေ နဲ့ လေးငါးခြောက်လ လောက် လုပ်လိုက်တော့ ဝါယာရင်း လုပ်ငန်းရဲ့ သဘောသဘာဝကို ကျွန်တော် ကောင်းကောင်း သဘောပေါက် သွားပြီ ။ နေ့မှာ အလုပ်လုပ် ၊ ညမှာ အဖေ ခိုင်းတဲ့ အတိုင်း စာရွက်ပေါ်မှာ ကားတွေ ဝါယာဆက်သွယ်တဲ့ ပုံစံတွေ ဆွဲတယ် ။

လမ်း ၂ဝ က ဆရာ ဦးဖေသန်း ဝပ်ရှော့ကို ကျွန်တော် ရောက်သွားတော့ ဆရာက မင်း ပညာ ကောင်းကောင်းသင်ဖို့ ငါ့ ဆီမှာ မနေချင်ဘူးလား မေးတယ် ။ နေချင်တယ် ဆိုတော့ ဆရာက ခေါ်ယူတယ် ။ ၁၉၇၇ ခုနှစ် ကျွန်တော့် အသက် ၁၅ နှစ် မှာ ဆရာဦးဖေသန်း ဆီမှာ ကျွန်တော် အလုပ် စဝင်တယ် ။

ဆရာ့ ဆီမှာ နေ့နေ့ညည အလုပ် လုပ်တယ် ။ အလုပ်လုပ်ရင်း ပိုတဲ့ အချိန်တွေ ဘယ်လို အသုံးချရမလဲ စဉ်းစားတယ် ။ ကျွန်တော့် မျှော်မှန်းချက်တွေ ထဲမှာ လိုမယ်ထင်တဲ့ နည်းပညာတွေ ၊ အချက်အလက်တွေ အားလုံး လိုက်စုတယ် ။

ကျွန်တော် မျှော်မှန်းထားတဲ့ လမ်းကြောင်းကို သွားဖို့ ဆိုရင် ငွေလည်း လိုမယ် ၊ အတတ်ပညာ တစ်ခုခု လည်း လိုမှာပဲ ၊ ကျွန်တော့်မှာ အလိုလို အားငယ် စိတ်က ရှိနေတော့ ကိုယ်ခံပညာလည်း တတ်ချင်တယ် ။ ဂီတ နဲ့ ပတ်သက်လို့လည်း တတ်ဖို့ လိုမှာပဲ ။ Languauge တစ်ခု ခုလည်း တတ်ထားဖို့ လိုသေးတာပဲ ။ ဆရာမ ဒေါ်မမနိုင် နဲ့ အဆက်အသွယ် လုပ်ပြီး အင်္ဂလိပ်စကား သင်တယ် ။

မနက် ၅းဝဝ နာရီ ဆို ကျွန်တော် အိပ်ရာ ထတယ် ။ ကရာတေး သွားသင်တယ် ။ ၇း၀၀ နာရီဆို အလုပ်ခွင် ပြန် ရောက်ပြီ ။ အဲသည်အချိန်မှာ ကျွန်တော့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် အချို့က အိပ်ရာတောင် မထသေးဘူး ။ ကျွန်တော်က လိုချင်တာ ရခဲ့ပြီ ။ အလုပ်ရုံ ပြန်ရောက်တော့ ကျွန်တော် လုပ်သင့်တဲ့ အလုပ်တွေ ဖြစ်တဲ့ တံမြက်စည်း လှဲတာ ၊ ရေဖြည့်တာတွေ ကျွန်တော် လုပ်ပြီးပြီ ။ မကြာခင်မှာ ဆရာကြီး ရောက်လာပြီး လုပ်ငန်း စကြတယ် ။

ကျွန်တော် ဂီတာတီးသင်တန်း လည်း တက်တယ် ။ ည ဆိုရင် ကားသမားတွေ ၊ သူငယ်ချင်းတွေက ကျွန်တော့်ကို လိုက်ရှာပြီး ဂီတာတီးခိုင်းတယ် ၊ သီချင်း ဆိုကြတယ် ။ အဲသည် အသိုင်းအဝိုင်းမှာ နေရာကလေး တစ်ခု ကျွန်တော် ရလာတယ် ။ မိတ်ဆွေအပေါင်းအသင်းလည်း များလာတယ် ။ ကရာတေး သင်တန်း မှာလည်း အပေါင်းအသင်းတွေ ပိုများလာတယ် ။ ကျန်းမာရေး လေ့ကျင့်ခန်း လည်း ဖြစ်တယ် ။ အခု စီးပွားရေး လုပ်တဲ့ အခါကျတော့ အဲသည်တုန်းက မိတ်ဆွေတွေကို ပြန်တွေ့ ရတယ် ။

ကျွန်တော် က စာလည်း တော်တော် ဖတ်တယ် ။ စက်ပြင်လုပ်ငန်း ဝင်တာနဲ့ မြန်မာစာတော့ ဖတ်တတ်တာ ဖြစ်လို့ ဘိုးသက္ကကြီး ရဲ့ စက်ပြင်လက်စွဲ စာအုပ်ကို ဝယ်ဖတ်တယ် ။ နေ့ မှာ အလုပ် လုပ်တယ် ၊ ည ဆို စာဖတ်တယ် ၊ ခေါင်းအုံးဘေးမှာ ဘိုးသက္ကကြီးစာအုပ် အမြဲ ထား ဖတ်တော့ ကျွန်တော့် မိတ်ဆွေ အပေါင်းအသင်းတွေက နာမည်ရင်း မခေါ်တောဘဲ ဘိုးသက္က လို့ပဲ ခေါ်တယ် ။ စာအုပ်ထဲက နည်းပညာတွေကို လက်တွေ့ နဲ့ ပေါင်းစပ် ကြည့်တယ် ။

အဲသည် အချိန်က အင်ဂျင်ဝိုင်က ယခုလို ပီပါကြီးတွေ ၊ ပုံး နဲ့ တံဆိပ်နဲ့ စနစ်တကျ လာသေးတာ မဟုတ်ဘူး ။ တွေ့ရာ ကြုံရာ ရရာ ကနေ ဝယ် ထည့်ရတာ ။ အဲသည်အထဲမှာ ချက်ဆီ လို မကောင်းတဲ့ အင်ဂျင်ဝိုင် ပါလာရင် ကားတွေ တောင်ပေါ် တက်တဲ့ အခါ ပျက်ပျက်သွားတယ် ။

အင်ဂျင်ဝိုင် နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျွန်တော် သုတေသန လုပ်ကြည့်တယ် ဆိုပါတော့ ။ အင်ဂျင်ဝိုင် ရောက်တာနဲ့ အနံ့ကို နမ်းကြည့်တယ် ။ အင်ဂျင်ဝိုင် ထဲ တုတ်ချောင်းကို နှစ် ကြည့်ပြီး ပြန်နုတ် ၊ ဘယ်နှစက် ကျသလဲ ၊ အင်ဂျင်ဝိုင်ကို မီးဖို ပေါ်မှာတင် အပူချိန် ( temperature ) ဘယ်လောက်မှာ ကျဲသွားတယ် ၊ ရေခဲသေတ္တာ ထဲ ထည့် ကြည့်တဲ့အခါ ဘယ်ကောင်က ခဲတယ် ၊ ဘယ်ကောင်က မခဲဘူး ။ အမြဲတမ်း စမ်းကြည့်နေတာ ဆရာကြီးက တွေ့ သွားတယ် ။ ကားတစ်စီး အင်ဂျင်ဝိုင် လဲရတော့မယ် ဆိုရင် ဆရာက ကျွန်တော့်ကို ပြတယ် ။ သည် အင်ဂျင်ဝိုင် ဖြင့် ကောင်းတယ် ၊ သည်ဟာ ဖြင့် မကောင်းဘူး စသဖြင့် အကြမ်းအားဖြင့် တိုင်ပင်နှီးနှောဖော် ဖြစ်လာတယ် ။ အင်ဂျင်ဝိုင် နဲ့ ပတ်သက်လာရင် ကျွန်တော် တော်တော် သိလာတယ် ။

ဆရာ့ ဆီမှာ အလုပ် လုပ်တာ တစ်နှစ်ခွဲလောက် နေတော့ အလုပ်ကို မထိခိုက်စေရပါဘူး ။ ဝပ်ရှော့မှာ အင်ဂျင်ဝိုင် ရောင်းပါရစေ ခွင့်တောင်းတယ် ။ ဆရာ ကလည်း ခွင့်ပြုတယ် ။ ဆရာ့ဝပ်ရှော့မှာ ကောင်းတဲ့ အင်ဂျင်ဝိုင် ရနိုင်တယ် လို့ ဖြစ်လာတော့ ဆရာက ကျွန်တော် အလုပ် လုပ်နေတာလို့ မမြင်ဘဲ ကျွန်တော်က သူ့ အလုပ် လုပ်တာလို့တောင် မြင်လာတယ် ။

အဲသည် အချိန်က အလုပ်လုပ်တဲ့ အတွက် ဆရာက မုန့်ဖိုး တစ်လ ၂၅ ကျပ် ပေးတယ် ။ ကျွန်တော် အင်ဂျင်ဝိုင် ရောင်းရင် တစ်ဂါလံကို တစ်ဆယ်လောက် မြတ်တယ် ။ တစ်လ တစ်လ အင်ဂျင်ဝိုင် ရောင်းလို့ ရတဲ့ ဝင်ငွေက သုံးရာ ဝန်းကျင်လောက် ဖြစ်လာတယ် ။ ကျွန်တော် မျှော်မှန်းထားတဲ့ ဘဝလမ်းကြောင်းမှာ လိုအပ်ချက် ဖြစ်တဲ့ ငွေကို ရှာရာမှာ အင်ဂျင်ဝိုင် ရောင်းတာဟာ ပထမဆုံး စ ရှာတာပဲ ။ ငွေလည်း ရတယ် ။ အင်ဂျင်ဝိုင် ရောင်းလို့ ငွေ စုမိတော့ ငွေကို ပွားအောင် ဘယ်လို လုပ်ရမလဲ နည်းလမ်း ရှာတယ် ။ ရွာ ပြန်ပြီး အမေ့ကို ငွေအပ်တယ် ၊ နွားတွေ ဝယ်တယ် ၊ အခြား အဆင်ပြေမယ့်ဟာတွေ ဝယ်တယ် ။ စုမိ ဆောင်းမိတာလေးတွေ ပွားအောင် လုပ်ရင်း product တွေ လုပ်ဖို့ ကျွန်တော် စဉ်းစားတယ် ။

●●●●  ●●●●  ●●●●

❝ သူ့ လိုအပ်ချက် ၊ ကိုယ့် အတွက် အခွင့်အလမ်း ❞

[ ယူဒီ ဦးခင်မောင်ဝင်း ၄၃ နှစ် ဦးစီး လုပ်ကိုင်နေတဲ့ လုပ်ငန်းတွေက အများကြီးပါ ။ တစ်နေ့ကို ကား နှစ်စီး ထုတ်လုပ် နေတဲ့ အလုပ်ရုံ မန္တလေး စက်မှုဇုန်မှာ ရှိတယ် ။ ရန်ကုန် မှာလည်း လုပ်ငန်းခွဲ ရှိတယ် ။ ယူဒီ လျှပ်စစ်မီးစက် ထုတ်လုပ်ရေးလုပ်ငန်း ၊ ယူဒီကရိန်းကား ဝန်ဆောင်မှုလုပ်ငန်း စတဲ့ လုပ်ငန်းကြီးတွေလည်း ရှိတယ် ။

လုပ်ငန်းတွေ တစ်ခုပြီး တစ်ခု ထပ်ခွဲပြီး လုပ်ကိုင် နေနိုင်တာဟာ ယူဒီ ဦးခင်မောင်ဝင်း ရဲ့ စီမံခန့်ခွဲမှု ကောင်းလို့ပါ ။ သူ့ မျက်ကွယ်မှာ သူ့ လုပ်ငန်းတွေ စနစ်တကျ လည်ပတ်အောင် လုပ်ငန်းဖွဲ့စည်းပုံကို စနစ်တကျ သူ လုပ်ထားတယ် ။ သူ့ လက် နဲ့ နေရာတကာ ဝင် လုပ်နေရတာ မဟုတ်ပေမဲ့ သူ့ လုပ်ငန်းတွေက အောင်မြင်နေတယ် ။ ထပ်ပြီး ကြီးထွားလာမယ့် လက္ခဏာ ပြနေတယ် ။

ယူဒီ ဦးခင်မောင်ဝင်း ဟာ ဟားဗတ်တက္ကသိုလ်က စီးပွားရေး စီမံခန့်ခွဲမှု မဟာဘွဲ့ ကို ဆည်းပူး သင်ယူခွင့် မရခဲ့ပါဘူး ။ ငါးတန်း အထိသာ ပညာ သင်ယူခွင့် ကြုံခဲ့ရသူ ဖြစ်ပါတယ် ။ သို့ပေမဲ့ သူ့ မှာ ပါရမီ ပါလာတယ် ။ စီးပွားရေး လာဘ် မြင်တယ် ။ မွေးရာပါ စီးပွားရေး မျက်စိ ရှိသူ ဖြစ်ပါတယ် ။

စစ်ကိုင်းနယ် ထန်းတောရွာ မှာ အသက် ၁၅ နှစ်သား လောက် အထိ ငတ်တစ်လှည့် ပြတ်တစ်လှည့် ဘဝကို ရုန်းကန် ခဲ့ရတယ် ။ ဟင်းရွက်ခူး ၊ သစ်ငုတ် တူးပြီး ပင်ပန်းခက်ခဲစွာ ဝင်ငွေ ရှာခဲ့ရတယ် ။ မန္တလေး ကို ပြောင်းရွှေ့ လာပြီး ဝပ်ရှော့မှာ အလုပ်သင် တပည့် အဖြစ် လုပ်ကိုင်ဝမ်းကျောင်းတယ် ။

အခြေအနေ တစ်ခု ကြောင့် ပေါ်ပေါက်လာတဲ့ စီးပွားရေး အကွက်အကွင်းကို ယူဒီဦးခင်မောင်ဝင်း က မိမိရရ အသုံးချတတ်သူ ဖြစ်တယ် ။ သူ့ ဘဝကို သိရသူတွေ အနေနဲ့ တစ်ခုခု ရစေချင်တယ်လို့ သူ့ ဆန္ဒကို ပြောရင်း သူ့ အကြောင်းကို ပြည့်ပြည့်စုံစုံ ပြောပြပါတယ် ။ ]

••••• ••••• •••••

ကျွန်တော် က ဆရာဦးဖေသန်း ဝပ်ရှော့ပ် မှာ လုပ်ရင်း လုပ်ငန်းခွင် ထဲမှာ ဘယ် ပစ္စည်းတွေ ဝယ်ရ ခက်တယ် ။ ဘယ် ပစ္စည်းက ရှားပါးတယ် ။ ဘယ် ပစ္စည်းတွေ လိုအပ်နေတယ် ဆိုတာ သိလာတယ် ။

အလုပ်ရုံမှာ လုပ်ပေးရင်း တစ်ဘက်မှာ လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းကိုလည်း ရနိုင်တဲ့ နေရာတွေမှာ ရှာပြီး ဝယ်ပေးရတယ် ။ ဈေးဘက်ကို သွားသွား ဝယ်ရတော့ စက်ပြင်ရင်း နဲ့ ကုန်ရောင်းကုန်ဝယ်ရဲ့ အခြေခံ သဘောတရားတွေကို ရင်းနှီးလာတယ် ။ ဘယ်လို ဝယ်ရတယ် ။ ဘယ်လို ပြော ရောင်းရတယ်ပေါ့ ။ ဈေးကွက်ထဲက လိုအပ်နေတာတွေလည်း သိလာတယ် ။

အဲသည်အချိန်က အသုံးများတဲ့ တီအီးအလဲဗင်း ကားကြီးတွေ လေလှောင်အိုး ထဲမှာ သတ်မှတ်ထားတဲ့ လေပေါင်ထက် ပိုတဲ့အခါ ရီတန်း ( return ) ပြန် ထုတ်ရတယ် ။ ဖြီးဖြီး နဲ့ ။ ဆူဖတီးဘား ( safetybar ) ဆိုတာနဲ့ ထိန်းထားတယ် ။ ဘားအလွတ်က ဝယ် မရဘူး ။ ဘားအစုံလိုက် က တစ်ထောင့်ငါးရာ ၊ တစ်ထောင့်ခြောက်ရာ လောက် ရှိတယ် ။ သည် ရာဘာဘားလေး လိုလို့ အစုံလိုက် ဝယ်ရတာ ။ အုံနာတွေက သည် ငွေကို သိပ် မသုံးချင်ဘူး ။

ဈေးကွက် လိုအပ်ချက်ကို သိတော့ သည် ဘားလေး လုပ် ရောင်းရင် ရတယ် ဆိုတာ ကျွန်တော် သိပြီ ။ ဘားက ကြေးကွင်းကလေး ၊ ရာဘာ ဖြည့်ထည့် သိပ် ထားတာကို လုပ်မယ် ။ ရာဘာလုပ်တဲ့ လုပ်ငန်း ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ယောက်ကို တွေ့ချင်တယ် ။ ကားပစ္စည်းဆိုင်တွေကို သွားပြီး ရာဘာလုပ်ငန်း စုံစမ်းတယ် ။ အချို့ကလည်း မသိဘူး ။ အချို့ကတော့ ရန်ကုန်မှာ ဝါးတားပိုက် ( water pipe ) လုပ်တာ ရှိတယ် ပြောတယ် ။

မန္တလေး မှာက ဥပုသ်နေ့ အလုပ် နားတယ် ။ ဒါနဲ့ အဖိတ်နေ့ ညရထားနဲ့ ရန်ကုန်ကို ကျွန်တော် လိုက်သွားတယ် ။ ရန်ကုန် ရောက်တာနဲ့ အဲသည်တုန်းက သုံးဘီးခေတ် ဆိုတော့ သုံးဘီးကား တစ်စီး ငှားပြီး ဝါးတားပိုက် လုပ်တဲ့ လူကို လိုက်ရှာတာပေါ့ ။ ခုခေတ်လိုမျိုး မီဒီယာတွေ ၊ လမ်းညွှန်စာအုပ်တွေ ကလည်း မရှိသေးဘူး ။ ရှိခဲ့ရင် စာအုပ် လှန်ကြည့်ရုံပဲ ။ တန်း တွေ့မှာပေါ့ ။ အဲသည်တုန်း ကတော့ ကိုယ့် မျက်စိနဲ့ မြင်တာ ကိုယ် ကြားတာ လောက်သာ ရင်းနှီးရတာ ဆိုတော့ ရှာရတာ မလွယ်ဘူး ။ ကိုယ့်မှာ မိတ်ဆွေ အပေါင်းအသင်း နည်းသေးတာလည်း ပါတာပေါ့ ။ သုံးဘီးကား တစ်စင်းနဲ့ တစ်နေကုန် လှည့်ပတ် ရှာပေမဲ့ မတွေ့ခဲ့တော့ ညနေကျ မန္တလေး ပြန်ခဲ့တယ် ။

မန္တလေး ပြန်ရောက်တော့လည်း စုံစမ်းဆဲပဲ ။ မြောက်ပြင်လမ်းသစ်မှာ ရာဘာလုပ်တဲ့ အဘိုးကြီး တစ်ယောက်ကို သွားတွေ့တယ် ။ သည် ကွင်းကလေးထဲမှာ ရာဘာ ထည့်ချင်တယ် ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ လိုအပ်ချက် က ရာဘာကို နည်းနည်း လည်း မာချင်တယ် ။ ဆီတွေ ထိရင်လည်း သိပ် မပွချင်ဘူး ဆိုတော့ အဘ က ကန့် ထည့်တဲ့ အချိုး ကို ပြင်လိုက်ရင် ရတယ်လို့ ဆိုတယ် ။ ကျွန်တော်က လည်း အဲသည် နည်းပညာတွေတော့ ကျွန်တော် နားမလည်ဘူး ။ တစ်ခု ဘယ်လောက် ကျသလဲ မေးတော့ နှစ်ကျပ် ကျတယ်တဲ့ ။ ဒါနဲ့ နှစ်ကျပ်ခွဲ ယူလိုက်ပါလို့ ပေးလိုက်တယ် ။

ဘာကြောင့် သူ တောင်း တာထက် ကျွန်တော် တိုးပေးရသလဲ ဆိုရင် အဲသည်လုပ်ငန်းကို သူ စိတ်ဝင်စား စေချင်တယ် ။ ပြီးတော့ ကျွန်တော်ရဲ့ အင်ဗက်စမင့် ( investment ) က တွင်ခုံမှာ သတ္တုကို သွားခုတ်တာ နှစ်ကျပ်ခွဲ ကျတယ် ။ ရာဘာလောင်းလိုက်တော့ နှစ်ကျပ်ခွဲကျတယ် ။ အားလုံး ပေါင်းမှ ငါးကျပ် ပဲ ကျတယ် ။ ဈေးကွက် ထဲမှာ သည်ပစ္စည်း တစ်ခု ရောင်းစားရင် တစ်ရာကျော် ရောင်းလို့ ရတာ ကျွန်တော်က သိပြီးသား ။ ဒါလေး တစ်ခုကြောင့် တစ်ထောင့် ငါးရာ ပေးဝယ် နေကြရတာကိုး ။

နမူနာလေး လုပ်ပေးပါ ဆိုတော့ လုပ်ပေးတယ် ။ ကျွန်တော် လိုချင်တဲ့ အတိုင်း ဖြစ်တယ် ။ ဒါနဲ့ ရွှေပန်းထိမ်တွေမှာ အရောင်တင်တာ ရှိတယ် ။ အဲသည် ပစ္စည်းကို အရောင်တင် ၊ မွမ်းမံပြီး အဲသည် အချိန်က ဟီးနိုးစလစ်တို့ ပစ်စတင်တို့ ထုပ်တဲ့စက္ကူ ၊ Hino ဆိုတဲ့ စာတမ်းတွေ ပါတဲ့ စက္ကူအကြည်လေးနဲ့ ထုပ်ပြီး ပလတ်စတစ်အိတ်ထဲ ထည့်တယ် ။ ဟီးနိုးပစ္စည်း ရောင်းတဲ့ ဈေးကွက်ထဲကို နမူနာ သွားပြတယ် ။ သူတို့ ကလည်း တအံ့တဩ ပဲ ။ မင်း ဘယ်က ရခဲ့သလဲပေါ့ ။ ဘယ်လောက်နဲ့ ရောင်း မှာလဲ မေးတယ် ။ ၁၅ဝ ဆိုတော့ များတယ်ကွာ ။ ၁၂၅ ပေးမယ် ဆိုပြီး ဝယ်တယ် ။ ကျွန်တော် ကလည်း ၁၂၅ ဆိုရင် ကျေနပ်ပြီးသားပဲ ။

နောက်ထပ် ဆယ်ရက် လောက် ကြာတော့ အဲသည် ပစ္စည်းမျိုး ထပ်လာရင် ငါ့ကို ပေးဦးကွာလို့ မှာတယ် ။ သူ့ဆီမှာ ကုန်သွားပြီ ။ သည် ပစ္စည်းမျိုး ထပ်လာရင် ငါ့ ပဲပေး ။ ဘယ်သူ့မှ မပေးနဲ့ မှာတယ် ။ ကျွန်တော်က သည် ဈေးကွက်ကို သိသွားပြီ ။

နောက်လ ကျတော့ အစုံ ၂ဝ သွားပေးတယ် ။ ကျွန်တော်က တစ်လ တစ်လကို အစုံ ၂ဝ ပဲ ပေးတယ် ။ သူ ရောင်းလို့ ကုန်တဲ့ နှုန်းကို ကြည့် ပြန်တော့လည်း အစုံ ၂ဝ လောက်ပဲ ရှိတယ် ။ ဈေးကွက်က လိုနေ သလောက်သာ ကျွန် တော်က ထုတ်ပေးတော့ ကျွန်တော့် ပစ္စည်းတန်ဖိုးလည်း မကျတော့ဘူး ။ ကျွန်တော့်ပစ္စည်းရဲ့ အမြတ် ရာခိုင်နှုန်းက သိပ်ကို ကြီးနေတယ် ။ ကျွန်တော့် အရင်း အကုန်လုံး ပေါင်းမှ သွားစရိတ် လာစရိတ် ပလတ်စတစ် ထုပ်ပိုးစရိတ် အားလုံး ပေါင်းမှ ၁၂ ကျပ် လောက်ပဲ ကျတယ် ။ ရောင်းရတာက ၁၂၅ ကျပ် ။ ကျွန်တော်က အဲသည် လုပ်ငန်းလည်း လုပ်တယ် ။ ဝပ်ရှော့ပ်မှာ အင်ဂျင်ဝိုင် လည်း ရောင်းတယ် ။

တောင်ပေါ် ကို သွားတဲ့ ကားတွေဟာ ဘရိတ် ပေါက်ပြီး ချောက်ထဲ ကျတတ်တယ် ။ ချောက်ထဲ ကျတဲ့ ကားတွေ ဘယ်လို ဘရိတ် ပေါက်သလဲ ဆိုတာ သိအောင် ချောက်ထဲကားကို ကျွန်တော် တစ်စစီ ဖြုတ်ကြည့်တယ် ။ ပစ္စတင် စထရုတ် ( stroke ) အရှည် ရယ် ၊ ဒရမ် ( drum ) ရဲ့ အကျယ် ရယ် မှာ သင့်တော်တာထက် ဒရမ် က ကျယ်တော့ ပစ္စတင် က ရှေ့နောက် အများကြီး သွားတဲ့အခါ ဆလင်ဒါအိုးရဲ့ အပြင်ဘက်ကို ထွက်သွားပြီး ကလန့်တယ် ။ ဘရိတ်ပေါက် ချောက်ထဲ ကျတော့တာပဲ ။

အဲသည် အဖြေကို တွေ့ တော့ ဆရာကြီး ဦးဖေသန်း ကို တင်ပြတယ် ။ ကားဘရိတ် မှာ လိုင်နာ ကုန်သွားတာနဲ့ ဒရမ် က ကျယ်နေတော့ ပစ္စတင် အပြင် ထွက်သွားပြီး ဘရိတ် ပေါက်တာ ။ သည်တော့ ဘရိတ်အိုးကို ရှည်တာ လုပ်မလား ပြဿနာ အဖြေ ရှာတယ် ။ ဘရိတ်အိုးကို သူ့ ပုံမှန်ထက် နည်းနည်း ရှည်တာ လုပ်လိုက်တော့ ပစ္စတင် က အပြင် မထွက်တော့ဘူး ။ လိုင်နာ ကုန်သွားတဲ့ အခါမှာ သံ နဲ့ ဒရမ် နဲ့ ထိတာနဲ့ ကျွိကျွိ မြည်မယ် ။ ပစ္စတင် ရဲ့ အပြင်ကို မထွက်လို့ ဘရိတ် မပေါက်တော့ဘူး ။ အဲသည် ဒီဇိုင်းကို ထွင် လိုက်တယ် ။

ဘရိတ်အိုးကို နည်းနည်း ပို ရှည်လိုက်တဲ့ ပုံစံကို မန္တလေး မြောက်ပြင် မိဘဈေး နားက ကိုကျော်စိုး နဲ့ သူ့ အဖေ ဦးမြသောင်း တို့ အရည်ကြို လောင်းတဲ့ ခုံမှာ ပုံစံပေးပြီး လောင်း ခိုင်းတယ် ။ အဲသည်တုန်းက နှုန်းက တစ်ပိဿာကို အစိတ် ။ သည် ပစ္စည်းက တစ်ပိဿာ မပြည့်ဘူး ။ ဒါပေမဲ့ အစိတ် ယူပါလို့ ပေးလိုက်တယ် ။ ဦးချစ်သိန်း တွင်ခုံမှာ ဘိုးရင်းကို ဘယ်လို လုပ်ချင်တယ် ၊ အရစ်က ဂျပန်အရစ်ပုံ ဘယ်လို ၊ အဓိက ကျတဲ့ အပိုင်း ဖြစ်တဲ့ လေချူတဲ့ နေရာ လေလုံဖို့ အတွက် ဘယ်လို ဆိုပြီး လုပ်ချင်တာလေးတွေ ချပြတယ် ။ သူ့ လုပ်အားခ က အစိတ် ။ ဘရိတ်အိုး တစ်လုံး ပြီးတော့ ငါးဆယ် ကျတယ် ။

လုပ်ပြီးလို့ ကားပစ္စည်း ရောင်းတဲ့ ဦးသန်းထွန်း ကို သွား ပြတော့ ဒါမျိုးတွေ လိုနေတာပဲ ၊ ဘယ်က ရသလဲ မေးပါတယ် ။ ကျွန်တော် လုပ်တယ် ၊ မန္တလေး လုပ်တယ်လို့ ပြောရင် ယုံကြည်မှုရပြီး သုံးမှာ မဟုတ်ဘူး ။ ဒါကြောင့် အစပိုင်းမှာ ကျွန်တော် လုပ်တယ် မပြောဘူး ။ သူတို့ အသုံးပြုကြည့်ပြီး လက်ခံသွားပြီ ဆိုတော့ ကျွန်တော် လုပ်တာပါ ၊ သုံးရတာ အခက်အခဲ ရှိသလား မေးတယ် ။ သူတို့ကလည်း သုံးရတာ အဆင်ပြေတယ် ဆက် လုပ်ပေးပါ မှာတယ် ။

ဘရိတ်အိုး တစ်လုံးကို ၁၂၅ ကျပ်နဲ့ ဦးသိန်းထွန်း ဆီ ပို့ရတယ် ။ ကျွန်တော်က တိုက်ရိုက်ရောင်းတဲ့ စနစ် မလုပ်ဘူး ။ ကျွန်တော်တို့ ဝပ်ရှော့ပ်ကို လာရင် သည်လို ဘရိတ်အိုးလေးတွေ ရှိပါတယ် ဆိုတာ မိတ်ဆက် ပေးတယ် ။ ကားဆရာတွေက အကုန် လဲတော့တာပဲ ။

လဲမယ် ဆိုတဲ့ ကားဆရာတွေကို ဦးသိန်းထွန်း ဆီ ကျွန်တော် လိုက်ပြတယ် ။ ၁၅၀ နဲ့ ဝယ်တယ် ။ ဦးသိန်းထွန်း က မင်း တိုက်ရိုက် မရောင်းဘူးလား မေးတယ် ။ ကျွန်တော့် ပစ္စည်း ရောင်းရင် မြတ်တယ် ဆိုတာ သူ့ ခေါင်းထဲမှာ ဝင်ဖို့ အရေးကြီးတယ် ။

ကျွန်တော် ရတဲ့ လခနဲ့ ဝင်ငွေက ကွာခြားမှု တော်တော်များတယ် ။ အဲသည်အချိန်မှာ စားသောက်ဆိုင်တွေ ပေါ်ခါစ ၊ ကားသမားတွေ ၊ အပေါင်းအသင်းတွေနဲ့ စားသောက်ဆိုင်ကို သွားတယ် ။ ငွေ နဲ့ တွေ့ လိုက်တော့ ကျွန်တော် ပြောင်းလဲသွားပြီ ။

ကျွန်တော် သုံးနေ ဖြုန်းနေ ရာကနေ ငယ်စဉ်က သုံးနှစ်တာ ရွာမှာ ကြုံတွေ့ ခဲ့ရတဲ့ ခါးသီးလှတဲ့ အတွေ့အကြုံကို ပြန် စဉ်းစားမိတာနဲ့ ချက်ချင်း အသိ ဝင်သွားတယ် ။ ဒါက ကျွန်တော်တို့ အမြဲတမ်း ခြောက်လှန့်နေတယ် ။ ကံ တရားက သုံးနှစ်စာ ပယ်ပယ်နယ်နယ် ရိုက်ပြီး အဆုံးအမ ခံထားရတာ ကျွန်တော် ကံကောင်းသွားတယ် ။

ဆရာကြီးဦးဖေသန်း ဆီမှာ ကိုးနှစ် ကြာတဲ့ အခါ ကိုယ်ပိုင် လုပ်ငန်းရှင် ဘဝကို ကူးပြောင်းဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ် ။

ဆရာကြီးကို နောက် ခြောက်လ နေရင် သီးခြား ခွဲပါရစေ ပြောတော့ အားပေးရမှာပေါ့တဲ့ ။ ဒါနဲ့ ၁၉၈၇ ခုနှစ်မှာ ကိုယ်ပိုင် အလုပ်ကို ကျွန်တော် စ ထူထောင်တယ် ။

ပထမတော့ နေရာ ငှားပြီး ဝပ်ရှော့ပ် ဖွင့်တယ် ။ ၁၉၉၀ ခုမှာ နေရာ တစ်နေရာ မန္တလေး မြောက်ပြင်ဘက်မှာ ဝယ်ပြီး ဆက်ဖွင့်တယ် ။ ၁၉၉၁ ခု ရောက်တော့ မြို့သစ်ကို ဝပ်ရှော့ပ်တွေ အားလုံး ပြောင်းရမယ် ဖြစ်လာရော ။

●●●●  ●●●●  ●●●●

❝ ကိုယ်ပွားရှိသူ ❞

[ ယူဒီ ဦးခင်မောင်ဝင်း ဟာ ဝပ်ရှော့လုပ်သား လုပ်ရင်း အခြားသူတွေရဲ့ လိုအပ်ချက်ကို လေ့လာကာ အရည်အသွေး ကောင်း ဒီဇယ်ကို ရောင်းချပြီး ငွေစုတယ် ၊ ဟီးနိုးကား လေလှောင်အိုးဘား ၊ ဘရိတ်ပစ္စတင်တွေကို တီထွင် ဖန်တီးပြီး ငွေစုတယ် ။ ၁၉၉ဝ ပြည့် မှာ မြေတစ်နေရာ ဝယ်ပြီး ကိုယ်ပိုင်ဝပ်ရှော့ကလေး ထူထောင်တယ် ။ ဝပ်ရှော့ ထောင်လို့မှ တစ်နှစ်သာ ရှိသေး ၊ မြို့တွင်းက စက်မှုလုပ်ငန်းတွေ စက်မှုဇုန်ကို ရွှေ့ရမယ် ဖြစ်လာတယ် ။ ယူဒီ ဦးခင်မောင်ဝင်း ပြောင်းရွှေ့ဖို့ စက်မှုဇုန်ကို သွားတယ် ။

အဲသည် အချိန်က စက်မှုဇုန် လုပ်မယ့် နေရာက လယ်ကွင်းပြင် ။ ရွံ့တော နွံတော ။ ကိုယ်လို သူလို ရွှေ့ဖို့ လာကြည့် သူတွေက လွင်တီးခေါင်မှာ နေရိပ် ခိုစရာပင် မရှိ ။

ယူဒီ ဦးခင်မောင်ဝင်း က သူ ပြောင်းရွှေ့ရမယ့် နေရာမှာ တဲထိုးလိုက် တယ် ။ အချိုရည်ဘူးတွေ သောက်ရေသန့်ဘူးတွေ သယ်လာလိုက်တယ် ။ သည်တော့ သူ့ နေရာက အများ နားစရာ စုဆုံရာ နေရာ ဖြစ်လာတယ် ။ သည်မှာ လာနားရင်း ကိုယ် ရတဲ့ နေရာကို မရွှေ့ဘဲ ပြန် ရောင်းသူလည်း ရှိ ၊ ရွှေ့ရမယ့် အတူတူ နေရာကျယ်ကျယ် ထပ် ဝယ်ချင်သူလည်း ရှိ ၊ အဲသည် လိုအပ်ချက်တွေ တွေ့လာတော့ ယူဒီ ဦးခင်မောင်ဝင်း က စက်မှုဇုန်သစ်မှာ မြေယာ ဝယ်ရောင်း လုပ်တယ် ။ သူ့ ဘဝကို လေ့လာမယ် ဆိုရင် သူများတွေရဲ့ လိုအပ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းရင်း သူ စီးပွား ဖြစ်တာ တွေ့ ရပါတယ် ။ ယူဒီ ဦးခင်မောင်ဝင်း ပြောပြတဲ့ သူ့ဘဝ သူ့ အကြောင်းက သည်လိုပါ ... ]

••••• ••••• •••••

ကျွန်တော်က ဈေးကွက်ရဲ့ လိုအပ်ချက် အခြေအနေ ကို ရှာကြည့်လေ့ ရှိတယ် ။ အခက်အခဲ ရှိနေတယ် ၊ လိုအပ်ချက် ရှိနေတယ် ဆိုရင် အဲဒါကို ကျွန်တော် ဘယ်လို Service ( ဝန်ဆောင်မှု ) ပေးမလဲ ။ သည်လို ပေးနိုင်ရင် ကျွန်တော်လည်း တစ်ခုခု ပြန်ရတယ် ။

ဥပမာ ဆိုပါတော့ ကျွန်တော်က မန္တလေး မှာ နေတယ် ။ ကျွန်တော့် ရည်စားက မော်လမြိုင်က ။ သင်္ကြန်တွင်း အလုပ် နားရက်မှာ သူ ရှိတဲ့ မော်လမြိုင် ကို ကျွန်တော် သွားတယ် ။ မန္တလေး က နေ ပဲခူး ကို ရထားနဲ့ သွားတယ် ။ ပဲခူး က မော်လမြိုင် ကို ကား နဲ့ သွားရမယ် ။ ပဲခူး ရောက်တော့ သင်္ကြန်တွင်းမို့ လိုင်းကားက မရှိဘူး ။

ဘူတာဝန်းကျင်မှာ လျှောက်ကြည့်တော့ လူတွေ စုစု စုစု နဲ့ လုပ်နေတာ တွေ့ရတယ် ။ ဘယ်သွားမှာလဲ ၊ မော်လမြိုင် သွားမလို့ ။ ကား မရှိလို့လား ၊ ဟုတ်တယ် ။ လိုအပ်ချက်ကို ကျွန်တော် မြင်လာခဲ့တယ် ။ တစ်နေရာမှာ ကား တစ်စီး ငှားတယ် ။ မော်လမြိုင် ကို လိုက်မလား ။ ဘယ်လောက်လဲ ။ ကိုးရာ ကျမယ် ။ ဟုတ်ပြီ ၊ မင်း ခဏလေး စောင့် ။ မော်လမြိုင် သွားချင်တဲ့ လူတွေ တစ်ယောက်ကို ငါးဆယ် ကျမယ် ။ လိုက်မလား ၊ လိုက်မယ် ။ ပေး ပိုက်ဆံ ။ အဲဒီ ပိုက်ဆံတွေ စုပြီး ကားငှားလိုက်တယ် ။ ကျွန်တော်က ပိုက်ဆံ မပေးရဘဲ ရှေ့ခန်းက ထိုင်ရတဲ့ အပြင် တစ်ရာ လား နှစ်ရာ လား အိတ်ထဲ ထည့် လိုက်ရသေးတယ် ။ သွားချင်တဲ့ သူတွေကလည်း စိတ်ချမ်းသာပြီး ကျေးဇူးတွေ တင်လို့ ။ မင်း စီစဉ်ပေး ပေလို့ ။ မင်း ပိုက်ဆံ နှစ်ရာ ရသွားတယ် ဆိုပြီး မကျေနပ်တဲ့ လူ မရှိဘူး ။

ကျွန်တော်တို့ ဝပ်ရှော့တွေ စက်မှုဇုန်ကို ရွှေ့ရမယ် ဆိုတော့ မြို့သစ် တည်မယ့် နေရာမှာ ကျွန်တော် အအေး ရောင်းတယ် ။ မြေ အရောင်းအဝယ် လုပ်တယ် ။ ရေ အခက်အခဲ ရှိကြတာတွေ့တော့ အဝီစိတွင်း တူးပေးတဲ့ အလုပ် လုပ်တယ် ။ ဒါတွေကို ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် သွား ထိုင်ပြီး လုပ်တာ မဟုတ်ဘူး ။ စိတ်ချရတဲ့ လူ တစ်ယောက်ကို မန်နေဂျာ အဖြစ် ထားလိုက်တယ် ။ သူ့ကို ကျေနပ်လောက်တဲ့ percentage ( ရာခိုင်နှုန်း ) ကျွန်တော် ခွဲပေးတယ် ။ သူက ည ကျရင် စာရင်းဇယားတွေနဲ့ ကျွန်တော့်ဆီ လာတယ် ။ သူ တစ်နေကုန် လုပ်တဲ့ အလုပ်က ကျွန်တော် တစ်နေကုန် လုပ် သလိုပဲ ။ ကျွန်တော် မြို့သစ်မှာ တစ်နေကုန် သွားထိုင်ပြီး လုပ်စရာ မလိုဘူး ။ ကိုယ်ပွားတွေ ထားနိုင်ရင် အလုပ်တွေ အများကြီး လုပ်ရမှာ မကြောက်ဘူး ။ အလုပ်ရုံ ဆယ်ရုံ လုပ်ရမလား ။ ကျွန်တော် လုပ်နိုင်တယ် ။

အလုပ် အတူ တွဲလုပ်မယ့် သူကို ဆွဲဆောင်ရာမှာ တန်ရာတန်ကြေးထက် ပိုပေးရင် တစ်ဘက်က ပြန်ရတာ ပိုများတယ် ။ သူက အလုပ်ထဲမှာ အား ထည့်တယ် ။ လူ တစ်ယောက်ကို ယုန်ထင်ကြောင်ထင် ဖြစ်ရင် အဲသည် လုပ်ငန်း ခဏနဲ့ ပျက်တာပဲ ။ တစ်ဘက်ကို ကိုယ်က ပေးတာ နည်းရင် သူက ရရာကနေ ယူသုံးမှာပဲ ။ သည်လို သုံးတဲ့အခါ ခိုးတယ်လို့ မြင်မယ် ။ အဲသည်လုပ်ငန်း ပျက်ကရော ။ သူလည်း သေ ၊ ကိုယ်လည်း သေ ။ ငါ များများ ရရင် မင်းလည်း များများ ရမှာပဲ ဆိုတဲ့ အသိအမြင် ရှိလာရင် သူကလည်း ပိုပြီး အားထုတ်တာပဲ ။

စက်မှုဇုန် စပြီး ရွှေ့ခါစ ၊ ဖွံ့ဖြိုးခါစတုန်းက ကရိန်းကားတွေ လိုအပ်နေတာ တွေ့တယ် ။ ပစ္စည်းကြီးတွေ မဖို့ ရွှေ့ဖို့ ဓာတ်မီးတိုင်တွေ ထောင်ဖို့ ကရိန်းကားက တကယ့် လိုအပ်ချက် ဖြစ်နေတယ် ။ အချို့သူတွေ ပင်ပင်ပန်းပန်း လုပ်နေတဲ့ အလုပ်ကို ကရိန်းကားနဲ့ သာဆိုရင် လွယ်လွယ်နဲ့ ပြီးနိုင်တယ် ။

ကျွန်တော့် အသိမိတ်ဆွေ တစ်ယောက် ဆီမှာ ကရိန်းမောင်းတံ တစ်ခု မသုံးဘဲ ပစ်ထားတာ တွေ့ တယ် ။ ဘယ်လောက်လဲ ၊ တစ်သိန်းခွဲ ။ ကျွန်တော် လိုချင်တယ် ။ နှစ်လလောက် နေမှ ပိုက်ဆံ ရမယ် ဖြစ်မလား ။ ယူသွားပါ ယူသွားပါ ။ ကားတစ်စီး ရှာတယ် ။ သုံးလလောက် နေမှ ပိုက်ဆံ ပေးရင် ရမလား ။ မေးတယ် ။ ယူပါတဲ့ ။ နှစ်ခုလုံး အကြွေး ဝယ်လိုက်တယ် ။ ကျွန်တော် ငယ်ငယ် ကတည်းက ကျွန်တော့် ပတ်ဝန်းကျင် မှာ နာမည်ကောင်း တစ်ခု ရအောင် ကြိုးစားဖူးတယ် ။ ပြောရင် ပြောတဲ့ အတိုင်း ဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့တယ် ။ အဲသည် အကျိုး ခံစားရတယ် ။

ကရိန်းတံ မောင်းပေးမယ့် လူလည်း ရှိပြီ ၊ ကား ပေးမယ့် သူလည်း ရှိပြီ ။ ဒါဆို ကျွန်တော် တစ်ထွေ ထွေတော့မယ် ။ ကားနဲ့ ကရိန်းမောင်းနဲ့ နှစ်ခု ပေါင်းရင် သုံးသိန်း လောက် ကျသွားတယ် ။ ကရိန်းကား တစ်စီး လုပ်တာ ငွေရင်း သုံးသိန်း ၊ ဝန်ထမ်းက နှစ်ယောက် ။ ကရိန်းကားရဲ့ ဝင်ငွေက တစ်လ တစ်သိန်းခွဲ ရှိတယ် ။ အရင်း ကျေသွားရော ။

ကျွန်တော့်မှာ စက်ပြင်လုပ်ငန်း ရှိတယ် ။ ဝပ်ရှော့မှာ ဝန်ထမ်း ၂ဝ လောက်နဲ့ လုပ်တာ ၊ တစ်လကို ဝင်ငွေ လေးသိန်း နဲ့ ငါးသိန်း လောက် ရတယ် ။ အဲသည် အချိန်က အင်ဂျင်တစ်လုံး ကိုင်ရင် တစ်သောင်း ၊ တစ်သောင်းခွဲ ရတယ် ။ အင်ဂျင် အလုံး သုံးဆယ် လောက် ကိုင်မှ လေးသိန်းခွဲ ဝင်တာ ။ ဒါက ဝင်တာ ၊ ကျွန်တော် လိုချင်တာက ဝင်တာကို လိုချင်တာ မဟုတ်ဘူး ။ ကျန်တာကို လိုချင်တာ ။

ဝန်ထမ်း ထမင်း ကျွေးတာ ၊ လစာ ပေးတာ ၊ လိုအပ်တဲ့ tools ( ကိရိယာ တန်ဆာပလာ ) ဝယ်တာ အပါအဝင် နှစ်ယောက် တည်းနဲ့ လုပ်တဲ့ ကရိန်း လုပ်ငန်းက သုံးသိန်း လောက်ပဲ ရင်း လုပ်ရတာ ။ ဒါနဲ့ လူ ၂ဝ ရင်း လုပ်ရတဲ့ ဝပ်ရှော့ နဲ့ ကျန်တာချင်း အတူတူပဲ ။ ဒါနဲ့ ကရိန်းလုပ်ငန်းကို ဖိ လုပ်တယ် ။ ကရိန်းက ရတဲ့ ငွေကို ကရိန်းလုပ်ငန်းထဲ ပြန်ထည့်ပြီး ကရိန်းကား တစ်စီး က နှစ်စီး ၊ နှစ်စီး က သုံးစီး ၊ သုံးစီး က လေးစီး ချဲ့တယ် ။ ကရိန်းလုပ်ငန်းက လုပ်ရင်း လုပ်ရင်း တွက်ခြေ ကိုက်တဲ့ လုပ်ငန်း ဖြစ်လာတယ် ။

စက်ပြင်လုပ်ငန်းက ကရိန်းလုပ်ငန်းလို တွက်ခြေ မကိုက်ပေမဲ့ သူက ပင်ရင်း လုပ်ငန်း ဖြစ်နေတယ် ။ သည်လုပ်ငန်း ရှိလို့ မိတ်ဆွေ အပေါင်းအသင်းတွေ များတာ ။ စက်ပြင်လုပ်ငန်းက တော်တော် တန်ဖိုးရှိတယ် ။ ဘယ်လို တန်ဖိုးရှိသလဲ ။ စက်ပြင်နေတဲ့ ကလေးတွေ ၊ ဘောင်းဘီတိုလေးနဲ့ ဆီဂျီးပေဝတ်ကလေးနဲ့ ပေမဲ့ အထင်သေးလို့ မရဘူး ။ သူ စက်ပြင်ဆရာ ဖြစ်သွားရင် ဆရာဝန်ကြီးတွေ ၊ အရာရှိကြီးတွေ နဲ့ ရင်းနှီးခင်မင်တယ် ။ ကားတွေ စီးတာက သူဌေး နဲ့ အရာရှိကြီးတွေပဲ များတာ ။ အဲသည် သူတွေနဲ့ ရင်းရင်းနှီးနှီး နေနိုင်တဲ့ ပညာကို သူက တတ်ထားတာ ။ စက်ပြင်လုပ်ငန်းက အသိအကျွမ်းတွေ ၊ ဗဟုသုတ အသိပညာ ( knowledge ) တွေ အများကြီး ရတယ် ။

ကျွန်တော့်မှာ ကရိန်းဆားဗစ် ရှိတယ် ။ မီးစက် ထုတ်လုပ်တဲ့ လုပ်ငန်း ရှိတယ် ။ စူပါမန္တလာ လိုက်ထရပ်စ် တစ်တန်ပစ်ကပ်ကား နဲ့ စူပါမန္တလာ ဂျစ်ကား နှစ်မျိုး ထုတ်လုပ်နေတယ် ။

လုပ်ငန်း အသစ်တွေလည်း စမ်းလုပ်တယ် ။ မှားသွားရင် ပြန်ဆုတ်တယ် ။ ဥပမာ ရွှေတူးတဲ့ လုပ်ငန်း ဆိုပါတော့ ။ ကျွန်တော့်မှာ စက်တွေ အဆင်သင့် ရှိလို့ ဝင်လုပ်တယ် ။ ဒါပေမဲ့ ရွှေ နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ဗဟုသုတ ( knowledge ) မရှိဘူး ။ ရွှေသွားတူးတော့ ရှုံးတာပဲ ။

ရယ်စရာ ပြောရမလား မသိဘူး ။ ရွှေကို စက်ကြီးတွေနဲ့ တူး ခိုင်းတယ် ။ အဖိတ်နေ့ ညနေ ဆိုရင် မန္တလေး က အလုပ်တွေ ခေတ္တ နားတော့ ရွှေတူးတဲ့ နေရာကို ကျွန်တော် သွားတယ် ။ ကျွန်တော်ရဲ့ main ( ပင်မ ) အလုပ်ကိုတော့ အထိခိုက် မခံဘူး ။ သုံးလေးလ လောက် ကြာတော့ သွားတဲ့ အခေါက်မှာ အမျိုးသမီး တစ်ယောက်က ထဘီရင်လျားနဲ့ အင်ဝိုင်းကလေး နဲ့ ကျွန်တော် ရွှေလုပ်ကွက် နားမှာ ရွှေကျင်နေတယ် ။ ဘာလုပ်တာလဲ မေးတော့ တော်တို့လိုပေါ့တော် ကျုပ်လည်း ရွှေကျင်တာပေါ့တဲ့ ။ ကျွန်တော် ကျင်နေတဲ့ မျောကြီးထဲက ကျနေတဲ့ သဲတွေကို သူက ကော်ပြီး ကျင်နေတာ ။ ရွှေ ရသလား မေးတော့ ရတယ်တဲ့ ။ ပုလင်းကလေးနဲ့ ထည့်ထားတဲ့ သူ ရပြီးသား ရွှေတွေကို ပြတယ် ။

ကျုပ်တို့က ရွှေ မမြင်ရသေးဘူး ။ ခင်ဗျားက ရွှေ ရနေပြီ ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ မေးတော့ တော်တို့ မျောကြီးက မတ်စောက်ကြီး ဖြစ်နေတယ်နဲ့ တူတယ်တဲ့ ။ သည်လို တစ်ခွန်းပဲ ပြောတယ် ။ ဒါနဲ့ မျောကို နည်းနည်း လှဲလိုက်တော့ ရွှေ ချက်ချင်းရတယ် ။

ဒါဘာလဲ ဆိုတော့ ကျွန်တော်က စက်တွေ အကြောင်းသာ သိပြီး ကျန်တဲ့ ကိစ္စတွေကို မသိဘူး ။ လောဘပဲ ကြီးတယ် ။ ဘယ်လို လောဘကြီး ရမယ် ဆိုတာ မသိလို့ အကျိုး မခံစားရဘူး ။ ကျွန်တော် ဘယ်လို လောဘကြီး သလဲ ဆိုတော့ သဲတွေ ရေတွေ အများကြီး စက်တွေ စုပ်ပြီး မျောပေါ် တင်တယ် ။ မျောကို ခပ်စောင်းစောင်းလေး လှဲ ထားမှ ရေ စီးဆင်းအားက နှေးသွားပြီး ရွှေမှုန်တွေ မျောမှာ တင်ကျန်ရစ်တာ ။ သည်လုပ်ငန်းကို ကျွန်တော် ကျွမ်းကျင်တာ မဟုတ်လို့ ရပ်ပစ်လိုက်တယ် ။

လုပ်ငန်း တစ်ခု လုပ်တော့မယ် ဆိုရင် ဘာတွေ လိုအပ်သလဲ ဆိုတာတွေ အားလုံး ချရေးတယ် ။ စစ်ပွဲတစ်ခု တိုက်ဖို့ ပြင်ဆင်သလိုပဲ ။ စိတ်ကူးနဲ့ အရင် ပုံဖော်တယ် ။ လုပ်ပြီ  ဆိုတဲ့အခါ ချထားတဲ့ ပုံစံ အတိုင်း စနစ်တကျ သေသေချာချာ လုပ်တယ် ။ ကျွန်တော် သိသလောက် တတ်သလောက် အကောင်းဆုံး လုပ်တယ် ။

ကျွန်တော် ကား ထုတ်လုပ်တဲ့ လုပ်ငန်းကို assembly လိုင်းစနစ်နဲ့ စမ်း လုပ်နေတယ် ။ ကားတစ်စင်းကို အဖွဲ့ တစ်ဖွဲ့တည်းက တပ်ဆင် လုပ်ကိုင်ရင် ၁၉၈ နာရီ ကြာတယ် ။ ကျွန်တော် စမ်းသပ်ပြီး လုပ်နေပြီ ။

ကား ထုတ်လုပ်ဖို့ အလုပ်ရုံ ပုံစံ ကျွန်တော် ချပြီးပြီ ။ အဲသည် ဖွဲ့စည်းပုံကို ကား မထုတ်ရဘူး ဆိုလည်း အခြား တစ်ခုခုကို အဆင်သင့် ပြောင်းပြီး ထုတ်နိုင်တယ် ။ ဝန်ထမ်းစီမံခန့်ခွဲမှု ၊ ပစ္စည်းတွေ သိုလှောင်ထားမယ့် စတို ၊ ပစ္စည်း ဝယ်ပုံ ၊ ပစ္စည်းတွေ သူ့ အပိုင်းနဲ့ သူ တာဝန်ယူပြီး တပ်ဆင်ပုံ ၊ ဘယ် ထုတ်လုပ်မှု မဆို သည်ပုံစံထဲက ပြေးမလွတ်တော့ဘူး ။

ကျွန်တော် ငယ်စဉ်က သင်ခဲ့တဲ့ ပညာတွေက အခု လုပ်ငန်းမှာ အသုံး တည့်နေတယ် ။ ဥပမာ ဆိုပါတော့ ကျွန်တော် ငယ်ငယ်က ဂစ်တာတီး သင်ခဲ့တယ် ။ ဂစ်တာ ကြိုး ညှိတဲ့အခါ အသံကို မှန် မမှန် နားစိုက် ထောင်တတ်တယ် ။ နားက အသံမှန်ကို ခွဲသိတယ် ။ အင်ဂျင်စက်သံလည်း သည်လိုပဲ ၊ စက်သံ မမှန်ရင် ကျွန်တော့် နားက သိတယ် ။

▢ ကျော်ရင်မြင့်
📖 ဘဝဇာတ်ခုံ

ဉာဏ်ကြီးရှင်

❝ ဉာဏ်ကြီးရှင် ❞
     ( ပီမိုးနင်း )

မဖွားမြင့်သည် မိမိ၏ ဆိုင်အခမ်းအနားကို သားနားခန့်ညားလှပစွာ ပြင်ဆင်ပြီး၍ ကုလားထိုင် တစ်ခုမှာ ထိုင်ပြီး ကျောက်ဖြူစားပွဲငယ်ပေါ်၌ မေးထောက်ကာ လမ်းမဘက်သို့ မျှော်၍ နေလေ၏ ။

ထိုနေ့သည် ဆိုင်ဖွင့်၍ ပြီးသော ပထမနေ့ ဖြစ်လေရာ နံနက် မိုးလင်းကတည်းက စ၍ ဖောက်သည်များကို မျှော်၍ နေလေ၏ ။

နာရီကို မော်၍ ကြည့်လိုက်သောအခါ ကိုးနာရီ ဖြစ်လေ၏ ။ တစ်ယောက်မျှ မလာသေးချေ ။ လမ်းမ လျှောက်၍ သွားသော သူတို့သည်ကား ‘ မျိုးမြင့် ’  လက်ဖက်ရည်ဆိုင် ဟူသော ဆိုင်းဘုတ်အသစ်ကို မြင်သည့်အခါ မဟူတရူ တစ်ရပ်သားကို မသင်္ကာသော မျက်လုံးများနှင့် ကြည့်သလို ကြည့်ပြီး မိမိတို့ သောက်နေကျမို့ လက်မှတ်ထိုးလာစရှိသော ဆိုင်များ ရှိရာသို့သာ ကျော်သွားကြလေ၏ ။

ရန်ကုန်မြို့ ပုဇွန်တောင်ရပ်သည် မြန်မာလူမျိုး ပေါများသဖြင့် မြန်မာလက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကို ဖွင့်ရလျှင် မြန်မာတွေ များစွာ သောက်ကြလိမ့်မည်ဟု ကိုးစားပြီး မဖွားမြင့်သည် မိခင် သေဆုံးပြီးနောက် ကျန်သော ငွေကလေး ၇၀၀ လောက်ကို အရင်းတည်၍ ဖွင့်လှစ်ခြင်း ဖြစ်လေ၏ ။

၎င်းဆိုင်၌ ချီဇာမုန့် ၊ မြန်မာမုန့် အမျိုးမျိုးနှင့် တရုတ်လက်ဖက်ခြောက် ၊ မြန်မာလက်ဖက်ခြောက် အမျိုးမျိုး ၊ ကော်ဖီ ၊ လက်ဖက်ရည်အချို ကိုကိုးတို့ အပြင် ထမင်း စားလိုသူတို့သည်လည်း မြန်မာထမင်းဟင်းတို့ကို အစုံအလင် ရနိုင်လေသည် ။

မဖွားမြင့်၏ ကွယ်လွန်သူ မိခင်မှာ မော်လမြိုင်သူ ဖြစ်သဖြင့် အချက်အပြုတ် အမျိုးမျိုးကို တတ်သူ ဖြစ်သောကြောင့် မဖွားမြင့်သည် မီးဖိုချောင်နှင့် ဆိုင်ရာ အတတ်ဟူ သမျှတို့ကို မိခင် ထံမှ လက်ထပ်သင်ကြား ရရှိခဲ့လေ၏ ။

မဖွားမြင့်၏ အကြံမှာ လက်ဖက်ရည်ဆိုင် အဖြစ်မှ မြန်မာဟိုတယ် ဆိုင်ကြီး တစ်ဆိုင် ဖြစ်လောက်အောင် ကြံစည်ခြင်း ဖြစ်လေရာ ထိုအကြံအထ မမြောက်မီ အများကြီး အောင့်ကာ စောင့်ရမည်ကို မစဉ်းစားမိချေ ။

အကြောင်းမူကား ဆိုင်ကို သားနားစွာ ဖြစ်ဖို့ရန် ငွေကုန်ခံနိုင်သော်လည်း ကုန်သော ငွေကို ပြန်၍ ရအောင် လုပ်ဖို့ရန် နည်းလမ်းသည်ကား မလွယ်ကူလှချေ ။ အကယ်၍ ရိုးရိုးတန်းတန်း လူအများ သွားရာလမ်း၌ မြန်မာထမင်းဆိုင် ရိုးရိုးကို တည်ခင်းဖွင့်လှစ်ရောင်းချမည် ဆိုလျှင် ဤမျှလောက် မပြင်ရ မဆင်ရ ရွှေစာလုံး ဆိုင်းဘုတ်လည်း မကပ်ရဘဲ လျင်မြန်စွာ နေရာ ကျဖို့ ရှိလေ၏ ။

သို့သော်လည်း မဖွားမြင့်မှာ ဆရာဖြစ်တန်းနှင့် အင်္ဂလိပ်စာဆယ်တန်း အောင်သော ဆရာမလေး တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့လေရာ ဆရာမ အလုပ်မှ အညောင်းစွဲသဖြင့် မမာသောကြောင့် အလုပ်ထွက်ရပြီးနောက် ယခုတစ်ဖန် ကျန်းမာ၍ အလာတွင် နောက်ထပ်မံ၍ ဆရာမ အလုပ်ကို လုပ်ရမှာကို ကြောက်၍ နေသူဖြစ်လေ၏ ။ အကြောင်းမူကား ငါ နောက်တစ်ကြိမ် ဆရာမ အလုပ်ကို လုပ်လို့ မမာမကျန်း ဖြစ်ရင် သေလိမ့်မည်ဟု စိတ်အထင် ရောက်၍ နေလေ၏ ။

သို့ဖြစ်လေရာ မိန်းမသား ဖြစ်ပါလျက် အလုပ်တိုက် တစ်ခုခုမှာ ဝင်၍ အလုပ် လုပ်ရလျှင် ဣန္ဒြေသိက္ခာ မရ လွပ်လပ်ခြင်းလည်း ရှိမည်မဟုတ်ဟု စိတ်၌ အယူသီး ပြီးလျှင် ငါ့ဘာသာ လွတ်လပ်သောအလုပ်ကို လုပ်၍စားမည်ဟု ကြံစည်ခြင်း ဖြစ်လေ၏ ။ အသက်အရွယ်မှာ မူကား နှစ်ဆယ်ကျော်ကလေးမျှ ဖြစ်လေရာ ရုပ်ရည်က သားနားသဖြင့် ၎င်း၏ သတင်းကောင်းကို ကြားရသူ ဂုဏ်အသရေရှိ ယောက်ျားပျိုတို့သည် ၎င်း၏ အကြောင်းကို တီးတိုးပြောကြသည်အခါ “ ဟေ့ မင်းလို ဝတ်လုံ ပေါက်စကလေး သူ့ကို ရရင် တစ်လေးကို ဆယ်လေး ပေးမယ် ။ မင်းလို မြို့အုပ်လောင်းလား အနားတောင် သီရမှာ မဟုတ်ဘူး ဟူ၍ လည်းကောင်း စမ်းဖူး၍ မအောင်မြင်သောကြောင့် စိတ်နာသော သူတို့သည်ကား ဒီကောင် မလား ၊ ရတာ မလို လိုတာ မရ လိုဖာနဲ့ ရလိမ့်မယ်ဟု ပြောကြလေ၏ ။

အဆိုပါနည်းအတိုင်း ဖောက်သည်ကို မျှော်၍ နေရင်း စိတ်ကူးယဉ်သလောက် သားနားစွာခင်းကျင်း ဆင်ပြင်၍ ထားသော မိမိ၏ ဆိုင်ကို ကြည့်ကာ ငါ သည်လောက်တောင် နေရာကျကျ သန့်သန့်ပြန့်ပြန့် ခင်းကျင်း စီမံထားပါလျက် ဖောက်သည် တစ်ယောက်လောက်မှ မပေါ်လာသည်မှာ အဘယ်လို အရပ် ဖြစ်ပါလိမ့်မလဲဟု ရပ်ကွက်ကို စိတ်ဆိုး၍ နေလေ၏ ။

၎င်း၏ အစေခံ မိန်းမကလေးနှစ်ယောက်မှာလည်း ဖောက်သည် တစ်ယောက်ယောက် ပေါ်ပေါက်၍ လာပေစေ အားရပါးရ ဆီး၍ တိုက်လိုက်မည်ဟု လက်ဖက်ရည်ဖျော်နည်းကို စတိုင်ကျကျကြီး လေ့ကျင့်ခန်း ထုတ်၍ ထားကြလေ၏ ။

သို့နေခိုက်တွင် ယောက်ျားကြီးတစ်ယောက်သည် မျက်စိလည် လမ်းမှား၍ လာသလို ဆိုင်ဘက်သို့ ရောက်၍ လာလေရာ မယ်သိန်း ခေါ်သူ ရှပ်ပလာမက ပြာလောင်ခတ်ကာ “ လာပြီ မမ လာပြီ လာပြီ ။ ဟဲ့ မညို ပြင်ဟဲ့ ၊ ပြင်တဲ့ မူတူးကော ဘယ်သွား အိပ်နေသလဲ ၊ လာကုန်ပြီ လာကုန်ပြီ ” ဟု ပြောရာ မူတူးနှင့် မညိုတို့သည် ဖောက်သည်ကို ဝိုင်း၍ ဖမ်းကြတော့မလို ဟန်ပြင်၍ နေကြလေ၏ ။

မဖွားမြင့် သည်လည်း ရည်းစားကို မျှော်ရသည်ထက် ပူပင်စွာ မျှော်ရသော ဖောက်သည်ယောက်ျားကြီး ဝင်၍ လာသောအခါ ပထမဝယ်မည့်သူ ဖြစ်သဖြင့် အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာအားကြီးသောကြောင့် မိမိ၏ အပါးသို့ ၎င်းယောက်ျားကြီး ဖြတ်၍ ဝင်လာသောအခါ ၎င်း ဖောက်သည်ကြီး၏ အငွေ့အသက်ကို ခံလိုက်ရရုံနှင့် ရှိန်းခနဲ ဖြစ်ရသလို ထူးခြားသော ဝမ်းမြောက်ခြင်း၏ ဝေဒနာကို ခံစားရလေသတည်း ။

မယ်သိန်းသည် အားရအားကြီးသဖြင့် ဖောက်သည်ကြီးထံသို့ အူယားဖားယား ပြေးလာရာ ကုလားထိုင်ကို တိုးမိသဖြင့် မှောက်ထိုးမလဲ ရအောင် မနည်းကြီး သတိထားရလေ၏ ။ ဖောက်သည်ကြီးနှင့် ရင်ဆိုင် တွေ့မိသောအခါ “ ထိုင်ပါရှင် ၊ ဘာအလိုရှိသလဲ ၊ ကျွန်မ တို့ဆီမှာ လက်ဖက်ရည် အကြမ်း ၊ အနု တရုတ်တမာ ဆာဒါအချို ၊ ကိုကိုး ၊ ကော်ဖီ ၊ ဘီစကွတ် ၊ ကိတ်မုန့် အမျိုးမျိုး ရှိပါတယ် ။ လိုရာ ပြောပါ ထိုင်ပါ ။ ထမင်းဟင်းများလည်း ရနိုင်ပါတယ် ။ ဝက်သား ၊ ကြက်သား ၊ အမဲသား ၊ ဝမ်းဘဲသား ၊ ဆိတ်သား အမျိုးမျိုး စားစရာ ရှိပါတယ် ” ဟု ဤအလုပ်ကို စ၍ လုပ်ရန် မဖွားမြင့် နှင့် ခေါင်းချင်းဆိုင်၍ တိုင်ပင်ခဲ့သော လွန်ခဲ့သော ခြောက်လခန့် အခါကစ၍ ကျက်ထားသော ဈေးခေါ် စကားများကို လည်လည်ပတ်ပတ် နူးနူးနပ်နပ် ၊ ပြတ်ပြတ်သားသား ပီပီသသ နှုတ်လျှာရွရွ ဒီဃရဿ ဆန်း အလင်္ကာဂိုဏ်း ညီစွာ ရွတ်ဆိုခြင်း ပြုလိုက်လေလျှင် ဖောက်သည်ကြီးမှာ တောနယ်မှ ရောက်လာသူ ဖြစ်လေရကား ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်ကာ မယ်သိန်း၏ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး ငါတစ်ခုခု မဝယ်ရင် ဇိကုတ်ကာ ကုပ်ကို စီးလိမ့်မလားဟု တွေးတောကြောက် ရွံ့သော လက္ခဏာနှင့် မယ်သိန်း ကို ကြည့်ကာ သင်ပုန်းကြီးစာအုပ်ခြောက်စောင်တွဲ ၊ အတွင်းအောင်ခြင်း ၊ အပြင်အောင်ခြင်း ၊ ရတနာရွှေချိုင့် ၊ နမက္ကာရပါဠိရော အနက်ရော ပါတဲ့ စာတစ်အုပ်နဲ့ စရကပွေးနှင်းခူ လိမ်းဆေးကြီး မရနိုင်ဘူးလားခင်ဗျာ ဟု လွယ်အိတ်နှင့် မျက်နှာကို သုတ်ကာ မေးလေ၏ ။

မဖွားမြင့် ၊ မယ်သိန်း ၊ မယ်ညိုတို့မှာ ထိပ်ကို တင်းပုတ်နှင့် နှက်လိုက်လျှင် ဤမျှလောက် ထိတ်လန့်မည် မဟုတ် ။ ယောက်ျားကြီးကို ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်လျက် ကြောက်ငေးကြီး ငေး၍ နေကြရလေသတည်း ။ မယ်ညို သည်ကား မျက်စောင်းထိုးကာ ခေါင်းငဲ့လျက် ရန်တွေ့၍ ထုတ်တော့မည် ပြုလေရာ မဖွားမြင့်က မျက်နှာနီလျက် ပြုံးပြီး မိမိ၏ နှုတ်ခမ်းကို လက်ညှိုးနှင့် ကပ်ကာ မယ်ညိုကို ကြည့်လိုက်ပြီး “ ဖောက်သည်ကြီး ကျွန်မတို့ ဆိုင်မှာ ဒါတွေ မရှိဘူးရှင့် ရှင် ပြောတဲ့ ပစ္စည်းများဟာ ဆူးလေ ဘုရားဈေးများမှာ ရနိုင်ပါတယ် ” ဟု ပြောလေ၏ ။

ထိုအခါ ယောက်ျားကြီးက “ ဟင် အမိတို့ ဆိုင်က ခင်းထားတာကတော့ သားသားနားနား ဘာမှ မစုံလင်ပါ ကလား ။ ဘကြီးတို့ရွာကို ရောက်လာတဲ့ အထမ်းသည် များတော့ ခြူ က စပြီး ကြေးစည် အထိ လိုရာကို ရတာပဲ ၊ အခု အထမ်းသည်တွေ မလာတာသုံးလ ကျော်သွားပြီ ” 

မြင့် ။  ။ “ ကျွန်မတို့ ဆိုင်က ဖွင့်စမို့ပါ ။ နောက် တဖြည်းဖြည်းတော့ စုံပါလိမ့်မယ် ”

“ သည်လိုဖြင့် ဆူးလေဘုရား ပြန်ရမှာက အဝေးကြီးပါကလား ရေကျော်မှာ စက်လှည့်ဘီး ဝယ်ရင်း သည်ဘက်ကို ရောက်လာတာနဲ့ ဘကြီးတို့ အိမ်နားက မထွေး ဆိုတာက ပေါင်မှာ နှုတ်ခမ်းထူထူနဲ့ အကွက်ပေါ် သည့်အတွက် ဆေး မှာလိုက်လို့ ဘကြီးမြေး သာဒွန်းဦး လည်း နက်ဖြန် ဦးတေဇဝန္တကျောင်း ပို့ဖို့ ရှိတာနဲ့ စာအုပ်ရော ဆေးရော တစ်ပါတည်း ဝင်ပြီး ဝယ်ရအောင် လာတာပဲ ၊ ဘကြီးက ဦးတေဇဝန္တရဲ့ ကျောင်းဒကာပေါ့ ၊ ကျောင်းဒကာ ဖိုးသာတို တဲ့ ၊ အမိတို့ မှတ်ထား ။ ရောက်ရင်ပေါက်ရင် ဝင်တာပေါ့ ။ နို့ သည်မှာ ဘာများ ရနိုင်သလဲ ” 

“ လက်ဖက်ရည် ထမင်း ရနိုင်တယ်ရှင့် ။ သောက်မလား ” ဟု မယ်ညိုက မေးလေ၏ ။

“ ဪ နေရာကျလိုက်တာ ၊ ဘကြီး ဆာလာတာနဲ့ အခန့်သင့်ပဲ ။ မန်းမရွေးနဲ့ လက်ဖက်ရည် ပြင်လိုက်စမ်း ” ဟု အရေးပါပါ အသံနှင့် ပြောလေ၏ ။

“ မန်းမရွေး မရှိဘူးရှင့် ၊ ကိတ်မုန့် ၊ ဘီစကွတ်မုန့် ကော်ဖီ ၊ လက်ဖက်ရည် ရှိတယ် ”

“ အေးလကွယ် ။ ရှိတာသာ ပြင်လိုက်ပါ ၊ ကျသလောက်ပေါ့ ” ဟု ပြောရာ မယ်ညို သည် လက်ဖက်ရည်ချိုချိုကြီးနှင့် အချိုဆုံးသော ချီစာမုန့်များကို ထည့်၍ ပေးရာ ဖောက်သည်ကြီးသည် လက်ဖက်ရည်ကို မြည်းပြီး “ အင်း ချိုလိုက်တာ အေးလို့ ၊ တယ်ကောင်း ” ဟု ပြောလေ၏ ။

မယ်ညိုရော မယ်သိန်းရော ကု,လားကလေးရော မဖွားမြင့်ရော ဖောက်သည်ကြီး၏ အနား၌ ဝိုင်းရံကာ အလိုရှိသမျှကို ပေးရန် ရွှင်ပျသော မျက်နှာများနှင့် ကြည့်၍ နေကြလေ၏ ။

ဖောက်သည်ကြီးသည် မုန့်ကို စားကြည့်ရာ အရသာ ရှိသဖြင့် အကုန် စားလေ၏ ။ ပြီးသောအခါ “ ဘယ်လောက်ကျသလဲဗျ ” ဟုမေးရာ မယ်သိန်းက တစ်မတ်နဲ့ သုံးပြားရှင့်ဟု ပြောလေလျှင် “ အေး ဒါကြောင့်လည်း ကောင်းပေတာကိုး ” ဟု လေးလံစွာ ပြောပြီး အိတ်ကပ်ထဲမှာ ထည့်၍ ထားသော လက်ကိုင်ပဝါ မည်းမည်း ညိုညိုကလေးနှင့် ကျစ်၍ နေအောင် ထုပ်ထားသော အထုပ်ကလေး ထဲမှ ငွေတစ်မတ်နှင့် သုံးပြားကို ဖြည်ထုတ်၍ ပေးပြီး “ ကျော် ရော့ ဒီး ။ တစ်ထိုင်တည်း ငွေတစ်မတ်ဟ လူကြုံပြောရော ဆိုတာ ကျနေပြီ ” ဟု ပြောလေ၏ ။ ထိုအခါ မဖွားမြင့် က ငွေတစ်မတ်နဲ့ သုံးပြားကို မယ်ညို ထံမှ ယူကာ “ ဘကြီး ပထမ လာပြီး သောက်တဲ့ ဖောက်သည်မို့ ကျွန်မတို့ အလကား ကုသိုလ်ဖြစ် တိုက်လိုက်ပါတယ် ။ ပိုက်ဆံကို ပြန်ယူပါ ” ဟု ပြော၍ ပြန်ပေးလေရာ ယောက်ျားကြီးသည် အံ့အားသင့်ကာ မဖွားမြင့် ၏ မျက်နှာကို ကြည့်လျက် “ အင်း သာဓု သာဓု ဘုန်းကြီး ပါစေ ။ သက်ရှည်ပါစေ ။ ရောင်းလို့ ကောင်းပါစေ ။ အင်း ရန်ကုန်သူ ရန်ကုန်သားများ လိမ်တယ် ကောက်တယ် ညာတယ်လို့ ပြောကြတာတွေ ဘယ်ဟုတ်လို့တုန်း ။ လူကောင်းတွေပါကလား ။ သာဓု သာဓု ၊ ဦးကြီး သွားဦးမနော် ကြုံကြိုက်ရင် ကျောင်းဒကာ ဖိုးသာတို လို့ မေးပြီး သာလိုက်ခဲ့ပါ ။ တွံတေးနယ်မှာ မေးရင် လူတိုင်း သိပါ တယ် ” ဟု ပြောပြီး ထွက်သွားလေ၏ ။ ထိုအခိုက်တွင် မောင်ကွန်းနှင့် ဘရွှေတို့ ရောက်လာလေ၏ ။ မဖွားမြင့် သည်ကား ၎င်းတို့ကို မြင်သောအခါ ပြုံး၍ နေလေ၏ ။

ကွန်း ။  ။ “ ဘယ့်နှယ်လည်း မမြင့် ဈေးဦးပေါက်ပလား ”

မဖွားမြင့်သည် လေးလံစွာ ခေါင်းခါပြီး “ မပေါက်သေးပါဘူး ။ သည်လိုသာ နေရင် ဦးသာတို နောက် လိုက်ရလိမ့်မယ်ထင်တယ် ” ဟု ဣန္ဒြေနှင့် ပြောလေရာ မောင်ကွန်းနှင့် ဘရွှေသည် နားမလည်သဖြင့် မျက်လုံး ပြူးကာ ကြည့်၍ နေကြလေ၏ ။

မယ်ညိုနှင့် မယ်သိန်းတို့ သည်ကား တခစ်ခစ် ရယ်၍ နေကြလေ၏ ။

ကွန်း ။  ။ “ မဖွားမြင့် ဘာပြောတာလဲ ” ဟု မေးလေ၏ ။

မယ်သိန်းသည် ပြေး၍ လာပြီး အကျိုးအကြောင်း ကို ပြော၍ ပြလေရာ မောင်ကွန်းသည် ရယ်မောလေ၏ ။ ဘရွှေသည်ကား ဆေးတံကို သောက်လျက် နည်းနည်းမျှသာ ပြုံး၍ နေလေ၏ ။

ကွန်း  ။  ။ “ ကိုင်း .. သည်လိုဖြင့် တို့များ ဈေးဦး ဖောက်မယ် ပြင်စမ်း ။ တို့ ထမင်း မစားရသေးဘူး ၊ ဘာဟင်း ရှိသလဲ ” ဟု ပြောကာ စားပွဲတစ်ခုမှာ ထိုင်လေ ၏ ။ ဘရွှေသည်ကား “ ဟေ့ ငါ ဆိုင်က ထမင်းကို မစားဘူး ” ဟု ပြောလေ၏ ။

မယ်သိန်း က - “ ကိုဘရွှေက ကျွန်မတို့ ဆိုင်ကို ကု,လားဆိုင်တွေလို မှတ်လို့ ပြောတာလား ။ စားကြည့်ပါ ၊ ရှင်တို့ အိမ်က ဟင်းထက် သာပါတယ် ” ဟု ပြောလေ၏ ။ ဘရွှေလည်း လာ၍ ထိုင်ပြီး “ ဘာဟင်းများမို့လဲဗျာ ၊ ကိုင်း - စားကြည့် ရတာပေါ့ ။ ဪ ... မဖွားမြင့် မဖွားမြင့် ကြံကြံစည်စည် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကို ဖွင့်တာ ဘယ်သူကများ အကြံပေးလို့လဲ ၊ ဗမာဖွင့်တဲ့ လက်ဖက်ရည်ဆိုင် ထဲက ဘယ်နှဆိုင် ဖြစ်မြောက်လို့ သည်အလုပ်ကို လုပ်တာလဲ ” ဟု ပြောပြီး ခါးထောက်ကာ ကုလားထိုင်နောက်မှီမှာ ကိုယ်လက်များကို ဆန့်ကာမှီလျက် ဆေးတံကို ထောင်နေအောင် ကိုက်၍ ပြောလေ၏ ။

ထို့နောက် စားဖွယ်သောက်ဖွယ်တို့ကို ပြင်ဆင်ပြီးနောက် စားသောက်ကြလေ၏ ။

မဖွားမြင့်က “ သူများ လုပ်လို့ မဖြစ်တာမှ ဖြစ်အောင် လုပ်ချင်တာ ”

ရွှေ ။  ။ “ တခြား လုပ်စရာ အလုပ်တွေ များလွန်းလို့ ခင်ဗျား လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထက် ကောင်းတဲ့ အလုပ်တွေ ပြည့်လို့ပါ ”

“ ကျွန်မက လက်ဖက်ရည် ဆိုင်ကိုမှ ဖွင့်ချင်တာကိုး ကိုဘရွှေရဲ့ ”

“ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထက် ဂုဏ်ရှိတဲ့ အလုပ်တွေ မရှိဘူးလား ”

“ ကျွန်မ စိတ်အထင်ဖြင့် လောကမှာ ခိုးတိုက်စားတဲ့ အလုပ် မဟုတ်ရင် ဘယ်အလုပ် မဆို ဂုဏ်ရှိတယ်လို့ ထင်တာပဲ ။ ကျောင်းဆရာ ၊ စာရေး ၊ စက်လုံးစက်နှိပ်သမား စသည့် လခစား အလုပ်များကိုမှ ဂုဏ်ရှိတဲ့ အလုပ်လို့ ခေါ်ရမလားရှင့် ။ လက်ဖက်ရည်ကို သောက်သူများ ကောင်းကောင်းသောက်ရအောင် စိတ်ကောင်း စေတနာကောင်းနဲ့ ဖျော်ပြီး ရောင်းရင်ကော မကောင်းဘူးလား ” 

“ မင်းတို့ ကာလ မျိုးချစ်ယောင်ယောင် ဝံသာနု ယောင်ယောင် အမျိုးသမီး ၊ အမျိုးသားတွေဟာ စိတ်နေ သဘောထား အင်မတန် အောက်ကျတာပဲ ။ လက်ဖက်ရည်ဆိုင် ဖွင့်လား ဖွင့်ချင်ရဲ့ ၊ ရှာလပတ်ရည်ဆိုင် ဖွင့်လား ဖွင့်ချင်ရဲ့ ”

“ သည်အလုပ်များဟာ ဝံသာနုနဲ့ ဘာမှ မသက်ဆိုင်ဘူး ။ ကျွန်မဖို့ ကာလမျိုးချစ် အမျိုးသား အမျိုးသမီးများကိုလည်း မျိုးချစ်ယောင်ယောင်လို့ ကိုဘရွှေ ပြောဆို ကဲ့ရဲ့ဖို့ ဘာမှမရှိဘူး ။ ကျွန်မဖို့ အမျိုးသားကို ချစ်လို့ အမျိုးသား အချင်းချင်းကို ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲ လိမ်လည်ပြီး မစား ။ လူမျိုးကွဲ အောက်မှာလည်း ကျွန် မခံဘဲ လက် ဖက်ရည်ဆိုင် အဖျော်ဆိုင် ဖွင့်တာကို ဘာမှ ကဲ့ရဲ့အပြစ်တင်စရာ မရှိပါဘူး ”

ကွန်း ။  ။ “ အိုင်ဆေး အလုပ်တစ်ခုခုကို လုပ်နေသူ တစ်ယောက်ကို စိတ်ပျက်အောင် မပြောပါနဲ့ ၊ မင်းတို့ ငါတို့ တာဝန်က ဖြစ်မြောက်အောင်မြင်အောင် ကူညီဖို့သာ ရှိပါတယ် ”

“ ဘယ်လို ကူညီရမှာတုန်း ။ ဖောက်သည်တွေကို နားရွက်ဆွဲပြီး ခေါ်လာလို့ ဖြစ်သလား သူငယ်ချင်းရဲ့ ” 

“ မင်းက သည်အရပ်တွေမှာ အတော် သြဇာရှိတယ် ။ မင်းအဖေ မသေမီက မင်းတို့ ဒီမှာ နေတာ မဟုတ်လား ”

“ ငါ့မှာသာ သည်လို သြဇာရှိရင် လိုက်ပြီး ပြောမှာ ဟောမှာပေါ့ ။ မြန်မာလူမျိုး မှန်ရင် မြန်မာဆိုင်မှာသာ သောက်ဖို့ ဟောရင် သောက်ကြမှာပဲ ”

“ မင်း ပြောသလိုဖြင့် အလုပ် တစ်ခုခုကို လုပ်မယ့် ကြံရင် ဓမ္မကထိက ဆရာ ငှားရဦးမလို ကျနေတာပေါ့ ” ဟု ဘရွှေက ပြန်၍ ပြောလေ၏ ။

စားသောက်ပြီးလျှင် ပိုက်ဆံကို ပေးကြပြီး အတန်ငယ် ဆက်လက် ဆေးလိပ်သောက်၍ နေပြီး ထွက်သွားကြလေ၏ ။

မသွားမီ ဘကွန်းက “ မဖွားမြင့် စိတ်မလျှော့နဲ့ ၊ ကြိုးစားသာလုပ်ပါ ။ နေရာကျပါလိမ့်မယ် ”

“ ကိုဘကွန်း ဘယ်တော့ လာဦးမလဲ ” ဟု မဖွားမြင့်က မေးလေ၏ ။ မဖွားမြင့်သည် မောင်ဘကွန်းကို မိမိထက် ပိုမို၍ ဂရုစိုက်ကြောင်း မောင်ဘရွှေ မြင်သောအခါ မျက်နှာညို၍ သွားလေ၏ ။

ကွန်း ။  ။ “ ငါလေ မပြောတတ်သေးဘူးကွယ် ၊ အခုတလော အလုပ်တွေ အများကြီး ကြွေးတင်ပြီး နေတယ် ။ အခန့်သင့်တဲ့ အခါ လှည့်လာဦးမယ် ၊ အိုင်ဆေး ကိုဘရွှေ ၊ ခင်ဗျားတော့ လူအားပဲ ၊ တစ်ဆိတ် လာပြီး နှုတ်စောင်မ လက်စောင်မ ဆိုသလို ဂရုစိုက်လိုက်ပါ ။ ကျုပ်တို့မှာ မိတ်ဆွေတို့ သဘောအရ ကူညီဖို့ တာဝန် ရှိပါတယ် ” ဟု ပြောလေ၏ ။

ဘရွှေ ။  ။ “ မပြောတတ်ဘူး ၊ လာကူညီချင်တာပေါ့ ၊ ဘယ်လို ကူညီရမလဲ မသိဘူးလေ ။ လက်ဖက်ရည် သောက်ဖို့ ၊ နေ့လယ်စာ စားဖို့တော့ လာမှာပဲ ”

“ ရှင်တစ်ယောက်တည်း လာပြီး သောက်လို့ ဘာဖြစ်လောက်မလဲ ကိုဘရွှေရဲ့ ။ ရှင်သူငယ်ချင်းတွေ ဘာတွေလည်း ခေါ်ခဲ့ပါ ”

“ အေးအေး ငါ့သူငယ်ချင်းတွေက လမ်းမတော်မှာ နင့်ဆီကို ဓာတ်ရထားခ အကုန်ခံပြီး လာသောက်လိမ့်မယ် ငါပြောတဲ့ စကားတော့ နားမထောင်ဘူး ။ ထောင်ရင် အေးနေကြာလှပြီ ” ဟု ပြောလေ၏ ။

ထိုအခိုက်တွင် ဘကွန်းသည် လမ်းမသို့ ရောက်ပြီး မိတ်ဆွေတစ်ယောက် နှင့် ကြုံကြိုက်သဖြင့် ဆိုင်ကို ပြကာ ဝံသာနုမျိုးချစ် လက်ဖက်ရည်တရားကို ဟော၍ နေလေ၏ ။

“ ရှင်ဘာပြောဖူးလို့လဲ ”

“ ငါ့ကို ယူရင် ဒီဒုက္ခတွေကို တွေ့ရမှာ မဟုတ်ဘူး ၊ အေးအေး ကလေး မော်တော်ကား စီးနေရမှာ ”

“ ရှင်က သူဌေးသားကိုး မှန်ပါတယ် ။ ကျွန်မက လင်ကို မမှီချင်ဘူး ၊ ကျွန်မ လုပ်စာကိုသာ ကျွန်မ စားချင်တယ် ။ လင်လည်း မယူချင် ၊ သားလည်း မမွေးဝံ့ပါဘူး ၊ သွားပါ ၊ ဖောက်သည်သာ ခေါ်ခဲ့ပါ ”

“ အေး ဖောက်သည်တော့ ငါ တစ်ယောက်ရှိတာပဲ ၊ နင် ဆိုင် ဖြစ်မြောက် ကြီးပွားရင် အဟုတ် လင်မယူဘူးလား ”

“ ဘာ ယူစရာ ရှိတော့လဲ ၊ လင် ဆိုတာ အားကိုး မရှိသူတွေသာ ယူကြရတာ ”

“ နင့်ဆိုင် ပျက်မှ ယူမယ်လား ”

မြင့် ။  ။ “ ပျက်ရင်တော့ ဒါတော့ မပြောတတ်ဘူးလေ ”

“ နင့်ဆိုင် ပျက်မှာ ကျိန်းသေပဲ ၊ စောင့်မနေနဲ့တော့ ပျက်လို့ ယူမှာဖြင့် ငါကိုသာ ယူ ။ ငါ နင့်ကို ဘယ်လို ထားမယ် ဆိုတာ သိရဲ့လား နင်အင်မတန် ရူးတဲ့ကောင်မ ၊ အကောင်း ပြောမှန်း ဘာမှန်း မသိဘူး ”

“ သွား ... သွား ရှင် ဒါတွေ လာမပြောနဲ့ ။ နောက် ဆက်ပြောရင် ဟောဒီ တံမြက်စည်းနဲ့ ရိုက်ထုတ်မယ် ၊ ဘာမှတ်သလဲ ” ဟု ပြုံးရယ်ကာ ပြောပြီး ကျောကို ဖျန်းခနဲ ရိုက်လိုက်လေရာ ဘရွှေသည် ခါးကော့၍ ထွက်ပြေးလေ၏ ။

ထိုအခိုက်တွင် ဘကွန်းသည် လမ်းမ၌ တွေ့ရသော မိတ်ဆွေတစ်ယောက်အား လက်ဖက်ရည် သောက်ဖို့ရန် နှူး၍နေရာ ၎င်းမိတ်ဆွေက ဗိုက်ကို ပုတ်ကာ “ ခုပဲ ဝက်ခြေထောက်စွပ်ပြုတ်တွေ သောက်လာလို့ပါ ။ သူငယ်ချင်းရယ် ကျေးဇူးကြီးလှပါပြီ ။ သွားဦးမယ် ” ဟု ပြောကာ ထွက်သွားလေ၏ ။ မကြာမီ သူငယ်ချင်းနှစ် ယောက်သည် လန်ချားနှင့် ထွက်သွားကြလေ၏ ။ နောက် ၇ ရက်လောက် ကြာသောအခါ ဘကွန်း တစ်ယောက်တည်း ပေါက်၍ လာလေ၏ ။

“ ဘယ့်နှယ်လဲ မမြင့် ဟန်ရဲ့လား ”

“ မဟန်ဘူး ကိုဘကွန်းရေ ။ ဘယ့်နှယ် အရပ်နဲ့ တွေ့ နေသလဲ မသိဘူး ”

ဘကွန်းသည် လက်ဖက်ရည် အပြင်ခိုင်းပြီး စားပွဲမှာ ထိုင်လျက် “ ငါ့မှာတော့ အခုတလော အတော်ကလေး ပွနေတယ်ကွဲ့ ။ အလုပ်တွေ များတာက တစ်ကြောင်း စနေနေ့ညနေက ငွေရှစ်ရာ နိုင်လာခဲ့တယ် ။ မင်း ငွေများ လိုရင် ... ” ဟု ပြောလေ၏ ။

ဘကွန်း ပန်းချီဆရာ ဖြစ်လေရာ ဝတ္ထု ၊ မဂ္ဂဇင်း ၊ သတင်းစာတို့မှ စ၍ ရုပ်ရှင်များ အခြား အလုပ်တိုက်များမှ အခြား ပန်းချီဆရာတို့ထက် အလုပ် ပိုမို၍ ရသူ ဖြစ်လေ၏ ။

“ ကျွန်မ ဒီအလုပ်ကို လုပ်တာ ငွေအလှူခံဖို့လည်း မဟုတ် ။ ငွေချေးဖို့လည်း မဟုတ် ။ ကျွန်မ ဖောက်သည်တွေကို ရောင်းလို့ ရတဲ့ ငွေမှ တစ်ပါး ဘယ်ငွေကိုမှ မလိုချင်ဘူး ”

“ မင်း အဲဒီလို မာနကြီးလို့ ခက်နေတာပဲ မင်း ။ တစ်နေ့တော့ ယောက်ျား ယူရမှာပဲ ။ သည်တော့ ယူရမယ့် အတူ စောစောစီးစီး ယူတာ မကောင်းဘူးလား မမြင့်ရဲ့ ။ ကျုပ် မမြင့်ကို တင့်တင့်တယ်တယ် မထားနိုင်ဘူးထင်လို့လား ”

“ ထားနိုင်တာတော့ သိပါတယ် ၊ နို့ပေတဲ့ ကျွန်မ အလုပ်ကို လုပ်ကြည့်ချင်သေးတယ် မဖြစ်တော့မှ ... ” 

“ မဖြစ်ရင် မင်း ငါ့ကို ယူမယ်လား ” ဟု မေးသော အခါ မဖွားမြင့်သည် မောင်ဘကွန်း၏ မျက်နှာကို မျက်လုံး ခပ်မှေးလန်လန်ကလေးနှင့်ကြည့်လျက် “ ကျွန်မ မပြောတတ်ဘူး ။ ကျွန်မ အလုပ် အထမြောက်ရင်တော့ ယောက်ျား မယူဘူး ”

“ မင်း ငါ့ကို ချစ်တယ် မဟုတ်လား ပြောစမ်း ။ ယူသည် ဖြစ်စေ ၊ မယူသည် ဖြစ်စေ ၊ ချစ်တယ်ဆိုရင် တော်ပြီ ” 

“ ကိုင်း ချစ်ပါတယ် ကိုဘကွန်းရယ် ။ ကိုဘကွန်း ကော ကျွန်မကို ချစ်တယ် မဟုတ်လား ”

“ ချစ်လို့သာ သည်လောက်တောင် အပင်ပန်းခံပြီး မင်းဆီကို သဲသဲမဲမဲ စွဲစွဲလမ်းလမ်း လာနေရတာပေါ့ မြင့်ရဲ့ ” ဟု ပြောကာ လက်ကို ကိုင်မည်ပြုလေရာ မဖွားမြင့်က “ ဟင်း ဘာမှတ်လို့လဲ ။ ငွေကလေး လေးငါးရှစ်ရာ ပြပြီး ဘာလုပ်မလို့ ကြံတာလဲ ။ မျက်နှာကို ကြည့်စမ်း နှူးလို့ရမယ် ထင်သလား ” ဟု ပြောလေရာ ဘကွန်းသည် ရယ်မော၍ နေလေ၏ ။

ထိုအခိုက်တွင် မဖွားမြင့်က “ ရှေ့ကို ကြည့်စမ်း ၊ ကျွန်မတော့ ပြေးရတော့မယ် ” ဟု ပြောလေရာ ‘ မျိုးမြတ် စားပွဲရုံ ’ ဟူသော စာတန်းကို မြင်ရလေလျှင် ဘကွန်း သည် အံ့အားသင့်၍ နေပြီး စားပွဲကို လက်သီးနဲ့ ထုကာ “ ဒါ တမင်သက်သက် မင်းကို လာပြီး သ,တ်တာ မဖွားမြင့်ရဲ့ သိရဲ့လား မဖွားမြင့်မှာ ရန်သူ တစ်ယောက်ယောက်ရှိ လိမ့်မယ် ”

“ ကျွန်မမှာ ဘယ်က ရန်သူမှ မရှိဘူး ။ သူလည်း သူ့စိတ်ကူးနဲ့ လာပြီး ဖွင့်တာပေါ့ ကိုဘကွန်းရဲ့ ” 

ဘကွန်းသည် အတန်ကြာစွာ မျိုးမြတ်ဆိုင်ကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းခါလျက် “ ဒါတော့ တမင် မဖွားမြင့်ကို ပြိုင်တာပဲ ။ နေဦး သွားကြည့်ဦးမယ် ” ဟု ပြောပြီး ၎င်းဆိုင်သို့ သွားမည်ပြုလေရာ မဖွားမြင့်က “ နေပါဦး ကိုဘကွန်း ၊ သူတို့ ဘယ်လို လုပ်သလဲ အတုခိုးတန် ခိုးရအောင် ။ ပြင်ဆင်ထားပုံကဖြင့် ခန့်တာပဲ ချီစာမုန့်တွေက သိပ်များတာပဲ အသိုးအပုပ်တွေ မဟုတ်ရင် အင်မတန် ကောင်းမှာပဲ ” ဟု ပြောပြီး လိုက်လာလေ၏ ။

၎င်းတို့ နှစ်ယောက် စားပွဲတစ်ခုမှာ ထိုင်ကြလေ၏ ။ ထိုအခိုက်တွင် ဘရွှေ ရောက်လာပြီး ၎င်းတို့၏ စားပွဲ မှာပင် ထိုင်လေ၏ ။ မကြာမီ လက်ဖက်ရည်များ ရောက်လာ၍ သောက်ကြရာတွင် ...

ထိုဆိုင်၌ ဝင်ရောက် စားသောက်သူ ဖောက်သည်တွေ အတော်များကြလေ၏ ။ အတန်ငယ် ကြာသောအခါ မဖွားမြင့်သည် မိမိ၏ ဆိုင်သို့ တစ်စု ဝင်လာသည်ကို မြင်သဖြင့် စားပွဲမှ ထပြီး မိမိဆိုင်သို့ ကူး၍ ပြေးလေ၏ ။

မိမိ၏ ဆိုင်ထဲသို့ ရောက်လျှင် ရောက်ချင်း မယ်သိန်းနှင့် မယ်ညိုတို့သည် ပြာလောင်ခတ်လျက် နေကြလေ၏ ။

“ မမ ကျွန်မတို့ မနိုင်တော့ဘူး မမလည်း ကူပါဦး ။ ဟော လာကြပြန်ပြီ တစ်သိုက် အမယ်လေး မမရဲ့ ၊ အခုမှ ဟန်ကျတာပဲ ၊ လာလိုက်ကြတာ ကြည့်စမ်း မမရဲ့ ၊ ဒီလူတွေဟာ တစ်ယောက်မှ အမဲသား မစားဘူး ။ ကြက်သား ၊ ဘဲသား ၊ ဆိတ်သား ၊ ဝက်သားချည်း စားကြတာပဲ မုန့်နဲ့ လက်ဖက်ရည်ကိုလည်း အတော် စားသောက်တာပဲ ၊ တော်တော်လည်း အစားကောင်းတဲ့ လူတွေ မမရဲ့ ။ တယ်ပိုက်ဆံ ပေါတဲ့ လူတွေပဲ ၊ ဟောဟိုက လူတစ်ယောက်ဖြင့် ကလေးတောင် ခေါ်လာတယ် ” ဟု ပြောလေရာ မဖွားမြင့်သည် တစ်ယောက်လျှင် သုံးမတ်ဖိုး တစ်ကျပ်ဖိုး မြိန်ရည်ယှက်ရည် အားရပါးရ စားကြသူတို့ကို ကြည့်ကာ မိမိ ကိုယ်တိုင် ထမင်း ဆာလာလေ၏ ။

အတန်ကြာသောအခါ ထမင်း စားပြီး၍ လက်ဖက်ရည်များကို သောက်ပြီး တစ်ယောက်တစ်လမ်းစီ ထွက်၍ သွားကြလေ၏ ။

( ၎င်းလူများသည် လွန်စွာ ငြိမ်ဆိတ်သူများ ဖြစ်ကြ လေ၏ ။ )

အကြောင်းမူကား စားသောက်ခြင်း အလုပ်ကို တာဝန်လို ငြိမ်သက်စွာ လုပ်ကြလေ၏ ။

ထိုအခိုက်တွင် တစ်ဖက်ဆိုင်၌ တရုတ်ရုတ် ဆူညံ၍ နေကြလေ၏ ။ အကြောင်းမူကား ဘကွန်းက မိမိကို တောအညာသား မှတ်လို့ လက်ဖက်ရည်မှာ သိပ်ပြီး ချိုချိုကြီး ဖျော်ပေးရသလား ၊ သည်ပေါင်မုန့်များဟာ ဘယ်နှရက်ကြာလို့ အုတ်ချပ်ခဲလို မာနေရသလဲ စသည်ဖြင့် ဆူပူလေရာ ဆိုင်ရှင်လုပ်သူများမှာ စကား မပြောနိုင်ဘဲ မျက်နှာပျက်၍ နေကြလေ၏ ။ ထိုအခါ ဘရွှေက ရန်ဖြစ်မှာ စိုးသည့် အတွက် ဘကွန်းကို တွဲထုတ်၍ လာရလေ၏ ။

မကြာမီ ဘကွန်းနှင့် ဘရွှေသည် မဖွားမြင့်၏ ဆိုင်သို့ ရောက်၍ လာကြပြီး ဖောက်သည်များကို မြင်ကြသောအခါ ဘကွန်းမှာ လွန်စွာ ဝမ်းမြောက်လျက် ပြင်ဆင် ကျွေးမွေးခြင်း အလုပ်၌ အစေခံများအား ကူညီ ပြောဆို၍ပင် ပေးလေ၏ ။

ဘရွှေသည်ကား ခါးထောက်လျက် ဆေးတံကို ကိုက်ကာ စားသောက်နေကြသူတို့ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလေ၏ ။

ဖွားမြင့်က “ ဘာပြုံးသလဲ ကိုဘရွှေရဲ့ ” ဟု မေးလေ၏ ။

“ ဘယ်က ကူလီ အစုတ်အပြတ်တွေကို လှူဒါန်းကျွေးမွေး နေတာလဲ ”

“ ဘယ်က လှူရမလဲရှင့် ၊ ရှင်တို့ချည်း ပိုက်ဆံ ပေးနိုင်တယ် ထင်သလား ၊ တစ်ယောက်ကို တစ်ကျပ် ငါးမတ်ဖိုး စားတဲ့ လူတွေရှင့် ” ဟု ပြောလေ၏ ။

“ အင်း နေ့တိုင်း သည်လူတွေ လာပြီး စားရင် နင့် ဆိုင်ကို လူကောင်းသူကောင်းတွေ လာကြမှာပေါ့ ။ ငါတို့လို အကောင်က သည်လိုဂုဏ်သရေရှိ လူတွေနဲ့ ရောပြီး အတူတူ စားဖို့လာကြလိမ့်မယ် ”

စားသောက်သူတွေ ပြီး၍ ငွေကို ပေးဖို့လာကြ သောကြောင့် ဖွားမြင့်သည် စကားကို ဆက်လက်၍ နားမထောင်နိုင်ဘဲ ပိုက်ဆံများကို ခံယူဖို့ စားပွဲသို့ သွားလေ၏ ။

ဖောက်သည်များ ထွက်သွားကြ၍ ငွေကို တွက်ကြည့်လိုက်သောအခါ နှစ်ဆယ်ကျော်ကျော် ရသဖြင့် ဖွားမြင့်သည် ငွေများကို ပြုံးလျက် ကြည့်ကာ “ ဟန်ပြီ ကိုဘကွန်းရေ ၊ ကိုဘကွန်းတို့ ဆီက ငွေချေးဖို့လည်း မလိုတော့ဘူး ။ ကိုဘရွှေလည်း သူ့မိတ်ဆွေတွေကို မခေါ်ချင် နေပါ ၊ ကိစ္စ မရှိတော့ပါဘူး ။ ဒါထက် ဘယ်က လူတွေပါလိမ့် ၊ သည်လိုချည်း လာပါစေတော် ၊ အတော် အစား ကောင်းတဲ့ လူတွေပဲ ” ဟု ပြောလေ၏ ။

ထိုနည်းဖြင့် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ထိုအချိန်ကျလျှင် လူတွေ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ဟိုက ပေါက်လာ သည်က ပေါက်လာ တစ်ယောက်နှင့် တစ်ယောက်လည်း သိပုံ မရ ။ အချင်းချင်းလည်း စကားများစွာ မပြောကြဘဲ လာရောက်ကာ လွန်ခဲ့သော နေ့က လိုပင် ဝလင်စွာ ဖောဖောသီသီ စား၍ သွားကြလေ၏ ။ လူများကို ကြည့် လိုက်သောအခါ အခြား လူသစ် မပါ လာရင်းတိုင်း လူများသာ ထပ်ကာထပ်ကာ လာကြသဖြင့် အသစ်အပို တစ်ယောက်မှ မပါလာသည်ကို တွေ့ရှိရလေ၏ ။ စားသောက်ပြီးသော အခါ၌လည်း တစ်လမ်းစီ သွားကြလေရာ မဖွားမြင့်မှာ စဉ်းစားကျပ်၍ လာလေ၏ ။ အကြောင်းမူကား ၎င်းတို့၏ ပုံပန်းကို မြင်ရသောအခါ ဤမျှလောက် စားနိုင်သောက်နိုင်မည့် အခြေအနေ ရှိသူ တစ်ယောက်ကိုမျှ မတွေ့ရ ၎င်းတို့ စားပုံသောက်ပုံ မှာလည်း များစွာ ရိုင်းစိုင်းလေ၏ ။ အချို့များမှာ အလွန် အစားကြီးကြလေ၏ ။ ၎င်းတို့မှာ သတ္တိချင်း တူသော အချက် တစ်ခုကိုလည်း တွေ့ရှိရလေ၏ ။ ထိုသတ္တိသည်ကား အခြား မဟုတ် ၊ မိမိတို့ စားသောက်သော ပန်းကန်များ၌ အကြွင်းအကျန် ဟူ၍ ကြွက်စားဖို့ မဆိုထားဘိ ၊ ပုရွက်ဆိတ်စာမှ မကျန်အောင် စားနိုင်သော သတ္တိဖြစ်လေ၏ ။

ထိုကဲ့သို့ နေ့စဉ်လာ၍ ၎င်းလူများ စားကြသောအခါ မဖွားမြင့်မှာ ပိုက်ဆံပင် ရသော်လည်း များစွာ စိတ်မကျေမချမ်း ဖြစ်၍ လာလေ၏ ။

အကြောင်းမူကား မိမိ ဉာဏ်စွမ်း ရှိသလောက် ဤကဲ့သို့ ဆင်ပြင်၍ ထားသော လက်ဖက်ရည်ဆိုင်သည် ဤလို လူစုတ်ပဲ့ အငတ်ငတ်အမွတ်မွတ် စားသူများ အတွက် ရည်ရွယ်၍ ဖွင့်သော ဆိုင် မဟုတ် ။ သားသားနားနား လူတွေ အတွက် ဖွင့်လှစ်သောဆိုင် ဖြစ်လေရာ ဘရွှေ၏ စ ကားကို သတိရမိလေ၏ ။ အကြောင်းမူကား လူစုတ်လူညစ်တွေ လာ၍ စားသောဆိုင်၌ လူသန့်လူပြန့် လာ၍ စားမည် မဟုတ်သည့်ပြင် ဤဆိုင်၌ လူညစ်တွေသာ လာ၍ စားကြောင်းကို တစ်ဖက်ဆိုင်က နေ့စဉ် မြင်၍ နေသည်ကိုပင် ရှက်စ ပြုလေ၏ ။

တစ်နေ့သ၌ မောင်ဘကွန်း လာသောအခါ ဤ အကြောင်းများကို ပြော၍ ပြလေလျှင် ဘကွန်းသည် စဉ်းစားကျပ်နေသော အမူအရာနှင့် ဆိတ်ငြိမ်စွာ နေပြီးမှ “ ရောင်းရ ပြီးရောပေါ့ မမြင့်ရယ် ၊ နောက်တော့ တဖြည်းဖြည်း ကောင်းမှန်းသိတဲ့ အခါကျတော့ ဟန်ဟန်ပန်ပန် လူတွေလည်း လာကြမှာပေါ့ ။ ဒီလို လူတွေက လူကောင်း သူကောင်းထဲကို မဝင်ဝံ့ဘူး ။ သည်တော့ လူချောင်ရာ ထမင်းဆိုင်ကို လာပြီး စားကြတာနဲ့ တူတယ် ”  ဟု ပြောပြီး ၊ လက်ဖက်ရည် မှာ၍ သောက်လေ၏ ။ ထိုအချိန်သည်ကား အဆိုပါ ဖောက်သည်များ စားသောက် ပြီးစီး၍ သွားသောအချိန် ဖြစ်လေ၏ ။

“ မမြင့် သည်လိုဖြင့် ဆိုင်နေရာကျပြီး သည်ဘဝမှာ ယောက်ျားယူဖို့ လိုတော့မှာ မဟုတ်ဘူးပေါ့လေ ” ဟု ပြောကာ စားပွဲအောက်၌ မမြင့်၏ ခြေဖျားကလေးကို မိမိ၏ ခြေနှင့် နင်း၍ ထားပြီး ပြောလေ၏ ။

မမြင့်သည် မျက်နှာ၌ သွေးရောင်လွှမ်း၍ လာပြီး ဘကွန်း၏ မျက်နှာကို ချစ်ခင်ကြင်နာ မေတ္တာဆပွား သနားလည်း သနား ။ မိမိ၏ စိတ်ကိုလည်း မပိုင်မနိုင်သော အမူအရာမျိုးနှင့် ပြုံးပြီး မျက်မှောင်ကုတ်ကာ ၊ “ ကြည့်ပါဦး ကောင်မကလေးတွေ မြင်ကုန်တော့မယ် ။ အမယ်လေး နာလိုက်တာ ခြေမ ကြေတော့မယ်တော့ ” ဟု တိုးတိုးပြောပြီး နောက်သို့ လှည့်ကာ “ စင်စင်ကြယ်ကြယ် ဆေးကြကြောကြပါအေ မယ်သိန်း ညည်းလက်ဖက်ရည် ဖျော်တာ ဟိုလူများ အတွက် ပေါ့တယ် ၊ သကြားများများ ထည့်အေ့ ၊ သည်လူမျိုးတွေဟာ အချိုများများ ကြိုက်တဲ့ လူမျိုးတွေအေ့ ” ဟု ပြောလေ၏ ။

“ ဘယ့်နှယ်လဲ မမြင့်ရဲ့ ။ စကားပြန်ပြောဖော် မရတော့ဘူးလား ။ ဒီလိုပဲ နေတော့မလား ။ ဘရွှေနဲ့ ငါ နှစ်ယောက်ရှိတယ် ။ နှစ်ယောက်စလုံး မင်းကို ကြိုက်တယ် ။ တစ်ယောက်ကို ယူရင် စိတ်ကျေနပ်ပြီ ” ဟု ပြောလေ၏ ။

“ ဟင့်အင်း ကျွန်မ ဘယ်သူမှ မယူဘူး ၊ ကျွန်မ အလုပ်ထဲမှာသာ စိတ်ကို ထားတယ် ။ ဒါတွေကို တွေးဖို့ အချိန်မရသေးဘူး ”

“ အလုပ်နေရာကျနေလို့ မယူတော့ဘူးလို့ စိတ်ကို ဆုံးဖြတ်လိုက်တာလား ”

“ ဒီလိုလည်း မဟုတ်ပါဘူး ။ ဒီဖောက်သည်တွေ နဲ့လည်း ကျွန်မ စိတ်မကျေနပ်ဘူး ။ ဘယ်လို ကြံရဦးမယ် မသိဘူး ”

“ ကြံပေးရင် မင်းအလုပ် နေရာကျသွားမှာပေါ့ ” ဟု ပြုံးကာ ပြန်ပြောလေ၏ ။

“ နေရာကျဖို့ လမ်းရှိရင်လည်း လုပ်ပေးပါတော့ ။ ကျွန်မ စိတ်ညစ်လှပြီ ”

“ လုပ်ပေးရင် မင်းကို ငါ ရတော့မှာ မဟုတ်ဘဲ ။ ဘာပြုလို့ လုပ်ပေးရမှာတုန်း ”

“ ဒီလိုဖြင့် ကျွန်မကို ပျက်အောင်ကြံနေတာ ကိုဘကွန်းတို့ပေါ့လေ ဟုတ်ပါတယ် ၊ ဟုတ်ပါတယ် ၊ သိပါပြီ ။ ဟိုဘက်ဆိုင်မှာတော့ လူကောင်းသူကောင်းတွေ ကျပ်နေတာပဲ ။ သည်မှာ သားသားနားနား ပြင်ဆင်ထားတဲ့ နေရာမှာတော့ ဘယ်လူမှ မလာဘူး ။ ဧကံ ရှင်တို့ အတတ်ပဲ သိပြီ ၊ ကျွန်မ ရှင်တို့ကို မုန်းတယ် ။ မလာကြနဲ့ တော့ ၊ သူငယ်ချင်းမိတ်ဆွေဆို သည်လောက်ကလေးမှ အားမကိုးရရင် ဘာလုပ်ရမှာတဲ့တုန်း ” ဟု ပြောလေ၏ ။

ထိုအခိုက်တွင် ဘရွှေ ဝင်ရောက်၍ လာရာ မမြင့်သည် အဆိုပါနည်းအတိုင်း ဆီး၍ စွပ်စွဲလေ၏ ။ ဘရွှေက “ သေရပါစေရဲ့ခင်ဗျာ ။ ဟောဒီ ဆေးတံမီးလို ငြိမ်းရပါစေရဲ့ ။ ဘာမဆိုင် ညာမဆိုင် သူ့ဘာသာ အလုပ်လုပ်ဖို့ နေရာမကျတာ လူများ လာပြီး စွပ်စွဲတယ် ။ ဒါကြောင့် တစ်နေ့က ဗေဒင်ဆရာက မင်း အစွပ်အစွဲ ခံရလိမ့်မယ်လို့ ဟောတာ ၊ ဒါပါပဲ ။ သည်လောက်နဲ့ ကြိမ်းကြေပါစေတော့ ခင်ဗျာ ။ သေချင်းဆိုးနဲ့ သေရပါစေရဲ့ ” ဟု ပြောလေ၏ ။

“ ဒီလိုဖြင့် ကိုဘကွန်းပဲ ၊ ရှင်ပဲ ... ရှင်ပဲ မငြင်းနဲ့ မျက်နှာ မြင်ကတည်းက ကျွန် မသိတယ် ။ တစ်ခုခုတော့ တစ်နည်းနည်းနဲ့ ရှင်လုပ်ထားတာပဲ ”

ဘကွန်းသည် မျက်နှာနီလျက် တကယ် အပြစ် တစ်ခုခု ရှိသလို ရယ်လေ၏ ။ သို့ရယ်လေလေ မဖွားမြင့် က တလွဲ ထင်လေလေ ဖြစ်ကာ ကြိမ်းသေ စွပ်စွဲ၍ နေလေသတည်း ။

ထိုအခိုက်တွင် လက်ဆွဲသားရေအိတ် ကိုင်လျက် လူတစ်ယောက် ဝင်လာပြီး ဘရွှေကို မြင်သောအခါ “ အိုင်ဆေး မင်းကို လိုက်ရှာလိုက်တာ သူငယ်ချင်းရယ် ။ အခုမှ မောမောရှိတာနဲ့ လက်ဖက်ရည် သောက်မလို့ ဝင်အလာမှာ မင်းနဲ့ တွေ့တာပဲ ။ ပူလိုက်တဲ့နေ သူငယ်ချင်း ရယ် ၊ လန်ချားတွေလည်း တစ်ယောက်မှ မတွေ့ဘူး မေးလိုက်ရင် တိုင်းဟိုးဂီးယား ဆိုပြီး လူကိုတောင် ပြန်မကြည့်ဘူး ၊ တချို့ ကိုယ်တော်မြတ်တွေက နှုတ်ခမ်းကို လက်နဲ့ တို့ပြီး ကာပီပီးယေးဂါး တဲ့ အဟုတ်တကယ်ကျတဲ့ အကောင်တွေပဲဗျာ ။ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ပေးပါ ခင်ဗျာ ။ ခင်ဗျားတို့ သောက်ပြီးပလား သောက်ကြပါဦးလား ၊ သုံးခွက်သုံးခွက် ” ဟု လှမ်း၍ မှာလေ၏ ။

ဘကွန်းက “ ကျွန်တော်တို့ ပြီးပါပြီ ။ ဟဲ့ မယ်ညို တစ်ခွက်လုပ်ဟဲ့ ” ဟု လှမ်း၍ ပြောရလေ၏ ။

ထိုလူသည်ကား ကြော်ငြာကိုယ်စားလှယ်လိုလို လမ်းလျှောက် ကိုယ်စားလှယ်လိုလို တူသဖြင့် စကားကို သူတစ်ပါးအား ပြောခွင့် မပေး ။ မိမိကသာ ဝမ်းတော် လား သလို ပြောတတ်သူ တစ်ယောက် ဖြစ်ဟန်တူလေရာ ၎င်းကို ဘရွှေသည် ကြောက်ရွံ့အံ့သြသလို ကြည့်၍နေလေ၏ ။

“ ငါ မင်းကို တွေ့ချင်တာနဲ့ ဟိုလိုက်မေး သည်လိုက်မေး မေးလိုက်တာ နောက်ဆုံးကျမှ အောင်မြတ်ကျော် ဆိုတဲ့ ပန်းချီဆရာနဲ့တွေ့တာနဲ့ သူက ပြောလို့ ငါ ဒီလိုက်လာတာပဲ ” ဟု ပြောလေ၏ ။

အောင်မြတ်ကျော် ဟူသော နာမည်ကို ကြားရသော အခါ ဘရွှေသည် မျက်နှာ ပျက်ပြီး “ ဘယ်က အောင်မြတ်ကျော်လဲ ” ဟု မေးလေရာ

“ ဟို မန္တလေးလမ်းက အောင်မြတ်ကျော် ပေါ့ကွဲ့ ။ ဆိုင်းဘုတ်တွေ ဘာတွေ အရေးကောင်းတဲ့ အကောင် ဟာကွယ် ရာမဇာတ်ထဲက သုချိတ် ဆိုတဲ့ မျောက်နဲ့ ခပ်ဆင်ဆင် ဖြဲစပ်စပ် အကောင်ဟာပေါ့ ”

ရွှေ  ။  ။ “ အော်အော် သိပြီသိပြီ ” ဟု ပြောကာ ခေါင်းညိတ်ပြီး “ နေပါဦး ဘာကိစ္စအထူး ... ”

၎င်းလူသည် ဘရွှေ အား စကားကို အဆုံးသတ်ဖို့ အချိန်မပေးဘဲ စားပွဲကို ထုကာ ဒေါပါပါနဲ့ “ အဲဒီ အကောင်ပေါ့ ၊ သူက ပြောလိုက်တယ် ။ မင်းမျိုး ( ဘာဆိုလဲကွယ် ) အဲဒီ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်အတွက် သူက ဆိုင်းဘုတ် ရေးပေးလိုက်ရသတဲ့ အဲသူက လမ်းညွှန်လိုက် .... ” 

ဘရွှေသည် မျက်နှာ ပျက်လျက် ၊ ကပျာကယာ ထိုင်ရာ ထပြီး “ အိုင်ဆေး အိုင်ဆေး ဒီမှာ ကျုပ် ပြောစရာကလေး ရှိသေးလို့ပါ ” ဟု ပြောပြီး ၎င်းလူ၏ လက်ကို ဆွဲကာ ဆိုင်ပြင်သို့ ခေါ်သွားလေ၏ ။

၎င်းလူသည်ကား ကန့်လန့် ပါသွားလျက်ပင် စကားကို မရပ်ဘဲ “ ဒါ မင်းလက်ဖက်ရည်ဆိုင်ပဲလား ဟင် ဒါက မျိုးမြင့်လေ ၊ အော် ဟိုဘက်က ဆိုင်လား ၊ အောင်မယ် ဟန်ကျလိုက်တာ နေပါဦးကွဲ့ ဖြည်းဖြည်း ဆွဲပါ ။ ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ သောက်ပါ့မယ်ကွဲ့ ။ ဒီလောက်တောင် လောကွတ် ကောင်းဖို့ မလိုပါဘူး ။ မင်းဆိုင် ဆိုရင် ငါ အလကား သောက်ရမယ် ဆိုတာ အသိသားပဲ ”  ဟု ပြောရင်း ပါသွားလေ၏ ။

ဘကွန်းနှင့် ဖွားမြင့်သည် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်ကာ အံ့သြနေကြလေ၏ ။

တအောင့်လောက် ကြာသောအခါ ဘကွန်းက “ မအေပေး ခွေးမသား ဒင်းဉာဏ်ကို ။ သည်ရှေ့က ဆိုင်ကို ဒင်းပျက်စီးအောင် သူတမင် တိတ်တိတ်ပုန်း ကိုယ်စားလှယ် ထားပြီး ဖွင့်တာ ဘာမသား ညာမသား ခဏနေဦး ငါ သွားပြီး ဒင်းကို ” ဟု ပြောပြီးထွက်သွားလေရာ ဖွားမြင့်သည် ဆွဲ၍ မရသဖြင့် လွှတ်လိုက်ရလေ၏ ။

မကြာမီ ဆိုင်နောက်ဖေးတွင် ဘကွန်းနှင့် ဘရွှေသည် ထွေးလုံးရစ်ပတ် တစ်ယောက် တစ်ယောက် ထိုးကြိတ်၍ နေကြလေရာ ဘရွှေသည် မြေပေါ်၌ ပက်လက် လဲ၍ နေလေ၏ ။ ဘကွန်းက လည်ကို ဖျစ်လျက်စီးပြီး မျက်နှာကို ထိုး၍ နေလေရာ ဖွားမြင့် ရော အစေခံများ ရော မနည်းကြီး ဝိုင်း၍ ရေနှင့် ပက်ခါမှ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် လွှတ်ကြလေ၏ ။ ဘရွှေလည်း တစ်ခါတည်း လွတ်ရာသို့ ရှောင်ရှား၍ သွားလေ၏ ။ ဘကွန်းသည် ဆိုင်ထဲသို့ ဘိုဆံတောက်ဖိုးရိုးဖားရားနှင့် ရှပ်အင်္ကျီများ စုတ်ပြတ်လျက် ပြန်၍ ဝင်လာလေရာ ရေချိုးခန်းသို့ ခေါ်ပြီး ဖွားမြင့်က ဆေးကြော သုတ်သင်၍ ပေးရလေ၏ ။

နောက်အတန်ကြာသောအခါ ဘကွန်းနှင့် ဖွားမြင့်သည် လိုက်ကာနှင့် လုံစွာပိတ်၍ ထားသော စပါယ်ရှယ် စားပွဲခန်း၌ စကားပြော၍ နေကြလေ၏ ။

“ ကိုဘရွှေ မဟုတ်တာ လုပ်တာတော့ ကျွန်မ သိပါပြီ ။ သူလည်း ကျွန်မကို ပျက်စီးစေလိုလို့ လုပ်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး ။ ကျွန်မဆိုင် ပျက်ရုံကလေး ကြံတာပါ ပျက်ရင် သူ ကျွန်မကို ရမယ်လို့ ထင်ပြီး သည်လို လုပ်တာပေါ့ ။ ကိုဘကွန်း လုပ်တာလည်း ဘာကောင်းသလဲ ” 

“ ငါ ဘာကိုလုပ်လို့လဲ ”

“ ဟိုလူစုတ်ပဲ့တွေကို ပိုက်ဆံပေးပြီး သည်လာ အစားခိုင်းတာ ရှင် မဟုတ်လား ”

ဘကွန်းသည် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးနှင့် လက်ဆုတ်လက်ကိုင် မိသော သူခိုးလို ဖြစ်ကာ မဖွားမြင့်၏ မျက်နှာကို အကြောင်သား ကြည့်၍ နေပြီးမှ အတန်ငယ် ကြာသောအခါ

“ ကိုင်း ဒါ ဘာဖြစ်သေးသလဲ ”

“ ဒီလို လူစုတ်ပဲ့တွေ လာတော့ လူကောင်းတွေ ဘယ်က လာတော့မှာလဲ ကိုဘကွန်းရဲ့ ”

“ အော် .... ဒီလိုလား ။ ဒါတော့ ငါ သတိမထားမိဘူး ။ မင်းအ လုပ် အထမြောက်မလားလို့ ငါ လုပ်မိလုပ်ရာ လုပ်တာပဲ ၊ မင်းက ငွေပေးတော့လည်း မယူချင်ဘဲကိုး ”

“ ကျွန်မ အလုပ် အထမြောက်ရင် ဘယ်ယောက်ျားမှ မယူဘူးဆိုတာ ရှင် အသိသား မဟုတ်လား ” 

“ သိတော့ သိတာပေါ့လေ ။ နို့ပေမဲ့ မင်း စိတ်မကောင်း ဖြစ်တော့ ငါ ကြည့်မနေနိုင်တာနဲ့ စိတ်လက် အေးပါစေလို့ လုပ်ရတာပါ ”

“ အခုဒီလူတွေ ပေးရတာ ငွေဘယ်လောက် ကုန်သွားသလဲ ”

“ မများပါဘူး ၊ ငွေကလေး တစ်ရာ့လေးငါးခြောက်ဆယ် ခုနစ်ဆယ်ပါ ”

ဖွားမြင့်သည် စကား မပြောဘဲ ကျောက်စားပွဲကို ခက်ရင်းနှင့် ခြစ်၍နေလေ၏ ။

“ မမြင့် ဒီလို အနှောင့်အယှက်တွေ ထဲမှာ မင်း သည်အလုပ်ကို ဆက်ပြီး လုပ်ချင်သေးသလား ” ဟု မောင်ဘကွန်းက မေးလေ၏ ။

မမြင့်သည် မောင်ဘကွန်း၏ မျက်နှာကို ဣန္ဒြေနှင့် မော်ကြည့်ပြီး “ ဟင့် ... အင်း ကျွန်မတော့ စိတ်ပျက်ပြီ ” ဟု ပြောကာ ခေါင်းငုံ့လျက် ကျောက်စားပွဲကိုသာ ခြစ်၍ နေလေ၏ ။

ဘကွန်းသည် ဖြည်းညင်းစွာ မိမိ၏ နေရာမှ ထ၍ သွားပြီး မဖွားမြင့်၏ အနား ကပ်ကာ ထိုင်ပြီး ပခုံးပေါ်သို့ လက်ယာလက်ကို တင်လိုက်လေ၏ ။

ဖွားမြင့်သည် ငြိမ်သက်စွာ နေသော်လည်း ရင်အုံမှာ ပင့်သက်ရှူရသဖြင့် ငါးပြေမကို ရေမှ ဖော်ကာ နေပူကြဲကြဲ၌ ကုန်းပေါ်တွင် ပစ်၍ ထားသလို လှိုက်ဖိုလှိုက်ဖို ဖြစ်၍ နေလေ၏ ။

ဘကွန်းသည် မိမိ ပေါင်ပေါ်သို့ ဖွားမြင့်ကို အသာ ဆွဲ၍ လှဲယူပြီး ပက်လက်နေစေ၏ ။ ဖွားမြင့်သည် ဘကွန်း၏ လည်ကို လက်တစ်ဖက်နှင့် လှမ်း၍ တွယ်နေလေ၏ ။ မကြာမီ နှစ်မျက်နှာ နှစ်ကိုယ်သည် တစ်မျက်နှာ တစ်ကိုယ်တည်း ဖြစ်၍ သွားလေသတည်း ။

▢  ပီမိုးနင်း
📖 ဒဂုန် မဂ္ဂဇင်း
      ဇူလိုင် ၊ ၁၉၂၇

အကြမ်းဖက် ခံလိုက်ရတဲ့ မြင်းမိုရ်

❝ အကြမ်းဖက် ခံလိုက်ရတဲ့ မြင်းမိုရ် ❞
            ( မင်းည )

၁ ။

သူ ထိုင်နေကျ ဝရန်တာရဲ့ အရှေ့ကနေ သူတို့ မကြာခဏ ဖြတ်သွားတတ်ကြတယ် ။ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တွန်းထိုးရိုက်ပုတ် နောက်ပြောင်လိုက်ကြ ၊ လမ်းဘေး ရေမြောင်းတွေ ထဲကို အပြေးအလွှား ခုန်ဆင်း ခုန်တက်လိုက်ကြ ၊ ပုလင်းခွံ ဘူးခွံတွေကို တွေ့တဲ့အခါ သူ့ထက်ငါ အလုအယက် ကောက်လိုက်ကြနဲ့ သူတို့တစ်တွေကို မြင်ရတာ သိပ်ပျော်စရာ ကောင်းတာပဲ ။ တစ်ခါတလေ ဘယ်က ဘယ်လို ရှာဖွေရလာကြမှန်း မသိတဲ့ မုန့်ပဲသရေစာတွေ ၊ အသီးအနှံတွေကို တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် အော်ဟစ်ငြင်းခုံ ခွဲဝေစားသောက် နေလိုက်ကြတာများ တစ်လောကလုံးမှာ သူတို့ အပြင် တခြားသူတွေ ရှိမနေကြတော့ သလိုလို သိပ်လွတ်လပ် ပေါ့ပါးနေကြတဲ့ပုံပါပဲ ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ အဲဒီလောက်ထိ လွတ်လပ်ပျော်ရွှင်ခွင့် ရနေကြတာဟာ သူတို့မှာ မိသားစု မရှိလို့လား ။ သူတို့ကို ပြောဆို ထိန်းသိမ်းပေးမယ့်သူ တစ်ယောက်ယောက် မရှိကြလို့များလား လို့တော့ သူ တွေးမိတယ် ။ ပြီးတော့ သူတို့မှာ သူ့လို စိတ်ညစ်ညူး သောက ရောက်စရာတွေကော မရှိကြဘူးလား ။ သူသိချင်လိုက်တာ ။ ဖြစ်နိုင်မယ် ဆိုရင် သူတို့ တစ်တွေနဲ့ သူ စကား ပြောကြည့်ချင်လိုက်တာ ။

“ အိမ်ထဲကို ပြန်ဝင်ဖို့ အချိန်ကျပြီ ဘကြီး ”

တစ်နေ့တစ်နေ့ သူ အမြင်တွေ့ချင်ဆုံး မြင်ကွင်းက သူတို့ အုပ်စုကလေးရဲ့ သွားလာလှုပ်ရှားပုံတွေ ဖြစ် နေခဲ့မယ်ဆိုရင် သူ မကြားချင်ဆုံး အသံတွေ ထဲမှာ အဲဒီ ကောင်မလေးရဲ့အသံက ထိပ်ဆုံးက ပါနေခဲ့တယ်လို့ ပြောရမှာပဲ ။ သွက်လက်ချက်ချာတယ် ။ အိမ်မှုကိစ္စ နိုင်နင်းတယ် ။ လူကြီးကို လူကြီးမှန်း သိတယ် ။ အလိုက်သိတယ် ။ ပြီးတော့ စိတ်ချရတယ် ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်တွေနဲ့ သူ့သား သူ့ သမီးတွေရဲ့ မကြာခဏ ထုတ်ဖော်ချီးမွမ်းခြင်းကို ခံရတတ်တဲ့ အဲဒီ ကောင်မလေးရဲ့ အသံက သူ့အတွက်တော့ ညဉ့်နက် သန်းခေါင်တွေမှာ ကြားရတတ်တဲ့ ငှက်ဆိုးထိုးသံတွေ လိုပါပဲ ။

ဘယ်တုန်းကမှ နားဝင်ပီယံ မဖြစ်ခဲ့သလို ကြားလိုက်တဲ့ အခါတိုင်းမှာလည်း မကောင်းတဲ့ အရိပ်နိမိတ်တွေ ပူးကပ် ပါဝင်နေတယ်လို့ သူ ကတော့ ထင်တယ် ။ အထူးသဖြင့် သူ့ မိသားစုဝင်တွေရဲ့ အကြည့်တွေ အောက်ကနေ လွတ်မြောက်သွားတာနဲ့ ဝတ် ကျေတမ်းကျေ အဆင့်ကို တောင် ရောက်မလာတတ် တော့တဲ့ ဒီကောင်မလေးရဲ့ အလိုက်သိမှု ၊ ပြုစုမှု ဆိုတာတွေကို သူ ထိတ်လန့် နေမိခဲ့ တာ တော်တော်ကြာနေခဲ့ပါ ပြီ ။ အခုလည်း သူ အိမ်ထဲကို ပြန်မဝင်ချင်သေးကြောင်း ပြောဆိုနေတဲ့ အမူအရာတွေကို ကောင်းကောင်း နားလည်နေပေမဲ့ မသိကျိုးကျွန် ပြုပြီး သူ ထိုင်နေတဲ့ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်လေးကို ဆွဲလှည့်လိုက်တာများ သူ့နားတွေထဲမှာ လေတိုးသံ ဝီးခနဲ ကိုတောင်မှ ကြားလိုက်ရတယ် ။ ဖြစ်နိုင်မယ် ဆိုရင် ဒီကောင်မလေးကို သူ့အနီးအနားမှာ မရှိစေချင် တော့ ။ ကုန်ကုန် ပြောရရင် သူ ပိုင်ဆိုင်တဲ့ ဒီအိမ်ကြီး ထဲမှာကို မရှိစေချင်တော့ကြောင်း သူ့ မိသားစုဝင်တွေကို အသိပေးချင်နေမိတယ် ။ ဒါပေမဲ့ ဒီ ကောင်မလေး ဘာသာပြန် ပေးမှ သူ့စကားတွေကို နားလည်နိုင်ကြတော့တဲ့ သူ့မိသားစုဝင်တွေ ဆီကို သူ့စိတ်ကူး ၊ သူ့ဆန္ဒတွေက အမှန်အတိုင်း ရောက်ရှိသွားမှာ မဟုတ်မှန်းကိုလည်း သူ သေသေချာချာပဲ သိနေခဲ့တယ် ။

••••• ••••• •••••

၂ ။

ခဲမှန်ထားဖူးတဲ့ စာသူငယ် တစ်ကောင်လို အငွေ့ တထောင်းထောင်း ထွက်နေတဲ့ စွပ်ပြုတ်ပန်းကန်ကို ကြည့်ပြီး သူ အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်နေမိတယ် ။ ပြီးတော့ ဒီလောက် ပူလောင်နေတဲ့ စွပ်ပြုတ်ရည်ကို ကောင်မလေးသာ သူ့ကို တိုက်လာခဲ့ဦးမယ် ဆိုရင် ဘယ်လို ငြင်းဆန် ရှောင်ဖယ်ရမလဲ ဆိုတာကိုပါ အပြင်းအထန် စဉ်းစားနေမိတယ် ။

ဒါပေမဲ့ အရင် အခေါက်တွေ တုန်းကလို ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်ရုံက လွဲလို့ ဘယ်လိုမှ ရှောင်ဖယ်နိုင်မှာ မဟုတ်မှန်း ကိုလည်း သူ့ကိုယ်သူ သိနေခဲ့တယ် ။ ပြီးတော့ ဒီလိုတွေ အပြုအမှု ခံရတိုင်းလည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို သ,တ်သေချင်မိလောက်တဲ့ အထိ သူ့ဘဝကိုသူ စိတ်ပျက်နေမိတယ် ။ တကယ်လည်းမိသားစု အရင်းအချာတွေရဲ့ မနက်တစ်ခေါက် ညတစ်ခါ ဂရုစိုက် နဖူးကလေး ဝင်စမ်းကြည့်ခြင်းကိုတောင် မခံရတော့တဲ့ လူမမာ တစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝက သေသွားတဲ့ လူတစ်ယောက်နဲ့ ဘာများ ခြားနားနေလို့လဲ ။ မြန်မြန် သေတော့လို့ အပြော မခံရရုံ တစ်မည် မိသားစုဝင်တွေရဲ့ ဥပေက္ခာပြုခြင်းကို ခံနေရတဲ့ လူတစ်ယောက် အတွက် သွေးမတော် သားမစပ်တဲ့ အိမ်အကူ မိန်းကလေး တစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ထင်တိုင်း ပြုမှုနေမှုတွေကို ခံစားနေရတာ ကကော ဘာများ ထူးဆန်းတော့လို့လဲ ။

ဒီကောင်မလေး ကျွေးမှ စားရ ၊ ဒီကောင်မလေး ထူမှ ထ , နိုင်တဲ့ ဘဝမှာ မျက်လုံးတွေ ပုတ်ခတ်ပြရုံ ၊ တစ်ခါတလေ ဝူးဝူးဝါးဝါး အသံထွက် ပြနိုင်ရုံ အပြင် ဒီကောင်မလေး စိတ်ထင်တိုင်း ပြုမူနေတာတွေကို သူ ဘယ်လို တားဆီး ၊ သူ့အနားမှာ ဘယ်တုန်းကမှ ဖင်ပူ အောင်တောင် မထိုင်ဖူးကြတဲ့ ဘယ်သား ဘယ်သမီးတွေကို အသိပေးရမှာတဲ့လဲ ။

အသိပေးခွင့် ရတဲ့တိုင် အောင် ဒီ ကောင်မလေး ဘာသာပြန်ပေးမှ နားလည် နိုင်တော့တဲ့ သူ့စကားတွေကို သူ့သား ၊ သမီးတွေ နားလည်ကြလိမ့်မယ်လို့ သူ မထင်မိတော့ ။ ယုတ်စွအဆုံး သူ့ကိုယ်သူ ကိစ္စတုံး အဆုံး စီရင် လိုက်ချင်ရင်တောင် ဒီကောင်မလေး ကူညီပေးမှ ရနိုင်မယ့် ဘဝမှာ နေချင်သလို နေ ၊ စားချင်တာ စား ၊ ပြောချင်တာတွေကို ပြောဆိုခွင့် ရနေကြတဲ့ သူတို့ အုပ်စုလေးကို အားကျ ငေးမော နေမိတတ်တာ သူ့ အလွန်တော့ မဟုတ်လောက်ဘူး ထင်ပါတယ် ။ ပြီးတော့ သူ့လို ဒုက္ခိတ တစ်ယောက်ကို နိစ္စဓူဝ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်နေတဲ့ ဒီအိမ်အကူမလေးကို အဝေးဆုံး ရောက်အောင် ရိုက်ပုတ် မောင်းထုတ် ပစ်ချင်နေမိတယ် ဆိုရင်ရော သူ မလွန်ဘူး မဟုတ်လား ။

••••• ••••• •••••

၃ ။

“ မနက်ဖြန် ငါတို့ မိသားစုလိုက် ခရီးထွက်ကြဖို့ ရှိတယ် ။ အဲဒါ နင် အိမ်ကို သေသေချာချာ ဂရုစိုက်လိုက်နော် မိတင် ။ အိမ်တံခါးတွေလည်း သေသေချာပိတ်ထား ၊ ပြီးတော့ ဘယ်သူ လာလာ တံခါးကို ဖွင့်မပေးနဲ့ ။ အရေး အကြောင်းရှိရင် ငါတို့ဆီ ဖုန်းဆက် ကြားလား ”

ဆိုတဲ့ သူ့နာမည် တစ်လုံးမှ မပါတဲ့ သူ့သမီးကြီးရဲ့ စကားသံတွေက သူ့နားထဲကို မိုးကြိုးပစ်သံ တစ်ခုလို တိုးဝင်လာတယ် ။ အဲဒီလိုပဲ ...

“ မှာမနေစမ်းပါနဲ့ မမရယ် ။ မိတင် ဘယ်လောက် စိတ်ချရတယ် ဆိုတာကို နင်လည်း သိသားနဲ့ ။ အဖေ့ ကိုသာ သေသေချာချာမှာ ။ မိတင် စိတ်ညစ်အောင် ကကျည်ကကြောင် သိပ်မကျနဲ့လို့ ။ တော်ကြာ မိတင် စိတ်ညစ်ပြီး ပြန်သွားမှ အားလုံး ဒုက္ခ ရောက်နေကြလိမ့်မယ် ။ ဒီ ခေတ်ကြီးထဲမှာ မိတင်လို စိတ်ချရတဲ့ အိမ်အကူတစ် ယောက် ရဖို့ဆိုတာ သိပ်လွယ်တော့တာ မဟုတ်ဘူး ”

ဆိုတဲ့ နှစ်နှစ်အလလ က ရှာဖွေကျွေးမွေးစောင့် ရှောက်လာတဲ့ မိဘထက် အိမ်အကူ မိန်းကလေး တစ်ယောက် စိတ်စနိုးစနောင့် ဖြစ် ငြိုငြင်သွားမှာကို ပိုကြောက်နေပုံရတဲ့ သူ့သား အငယ်ရဲ့ စကားလုံးတွေ ကလည်း သူ့ နှလုံးသား တည့်တည့်ကို မီးမြှိုက်ထားတဲ့ ဓားနဲ့ စိုက်ချ လိုက်သလိုပါပဲ ။ တကယ်တော့ အသည်းစွဲအောင် နာတယ်ဆိုတဲ့ စကားရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို သူ အခုမှ သေသေချာချာ နားလည်မိရ သလို ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး မလှုပ်ရှားနိုင်တော့တဲ့ ရောဂါ သည် အဖေအိုကြီးကို သူစိမ်း တစ်ယောက်ရဲ့ လက်ထဲကို ယုံယုံကြည်ကြည် ထိုးအပ်ရဲတဲ့ သူတို့ တစ်တွေရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေကိုလည်း သူ အအံ့ဩကြီး အံ့ဩမိရတယ် ။ တကယ်ဆို အကျိုးလိုလို့ ညောင်ရေ လောင်းခဲ့တာမျိုး မဟုတ်ပေမဲ့ သူ့မှာသာ ဖန် ဆင်းပြနိုင်စွမ်း ရှိနေခဲ့မယ် ဆိုရင် သူတို့ သားသမီးတွေကို သူ ဘယ်လို ပြုစုယုယ ပျိုးထောင် လာခဲ့ရတယ် ဆိုတာကို ပြန်ပြီး ဖန်ဆင်း ပြလိုက်ချင်မိပါရဲ့ ။ ပြီးတော့ သူတို့ စိတ်ချလက်ချပါတယ်ဆိုတဲ့ အဲဒီ့ ကောင်မလေးရဲ့ လက်ထဲမှာ သူ့ရဲ့ လူ့အခွင့်အရေးတွေ ဘယ်လောက်အထိ ပျောက်ဆုံးနေခဲ့တယ် ဆိုတဲ့ အကြောင်းတွေကို သူတို့သိအောင် ပြောပြလိုက်ချင်မိပါရဲ့ ။ ဒါပေမဲ့ ဒါတွေဟာ ဒီဘဝမှာ ဘယ်လိုမှ ဖြစ်လာနိုင်စရာ မရှိတော့ဘူး ဆိုတဲ့ အကြောင်းကိုလည်း သူက သေသေချာချာ သိနေခဲ့ပြန်ပါသေးတယ် ။

••••• ••••• •••••

၄ ။

“ ဝူးဝူး ”

မအောင်အည်းနိုင်တော့တာကြောင့် ဗလုံးဗထွေး ထွက်ကျသွားတဲ့ သူ့စကားလုံးတွေရဲ့ အဆုံးမှာ ဘယ်လို ဖြစ်နေတာလဲ ဆိုတဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ ကောင်မလေးက မျက်စောင်း တစ်ချက် လှမ်းထိုးလာတာမို့ အသာလေး ပြန်ငြိမ် နေလိုက်ရတယ် ။ တကယ်ဆို မဖြစ် ။ သူ့သား ၊ သူ့သမီးတွေနဲ့ အတူ ရှိနေစဉ် ကာလ ကတောင် လစ်ရင် လစ်သလို စိတ်ထင်တိုင်း နှိပ်စက်ကလူ ပြုမူတတ်တဲ့ ဒီကောင်မလေးရဲ့ လူမဆန်တဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို သူ အသိဆုံး မဟုတ်လား ။ ဒါပေမဲ့ သူ့အရှေ့ တည့်တည့်မှာ မြင်နေရတဲ့ တိုင်ကပ်နာရီကစက္ကန့် မိနစ်လက်တံတွေကတော့ ကောင်မလေးရဲ့ အကြောင်းကို သိပုံမရကြ ။ သူ့လိုမျိုးလည်း မငြိမ်သက် ။ တချပ်ချပ်နဲ့ တစ်ပတ်ပြီး တစ်ပတ် ရွေ့လျားလည်ပတ်နေကြတာကို သူ မြင်နေခဲ့ရတယ် ။ ပြီးတော့ ဒီအချိန်လောက်ဆို သူတို့ အုပ်စုလေး သူ့အိမ်နဲ့ မနီးမဝေးကို ရောက်နေကြလောက်ပြီ ဆိုတဲ့ အတွေးက သူ့စိတ်တွေကို မရိုးမရွ ဖြစ်လာနေစေတယ် ။ ခက်တာက တီဗွီက လာနေတဲ့ ကိုရီးယား ဇာတ်လမ်းတွဲ ထဲကို အာရုံ နစ်ဝင်နေပုံ ရတဲ့ ကောင်မလေးက တုတ်တုတ်မျှ ထပ်လှုပ်မလာ ။ အဆိုးဆုံးက ကိုယ့်အိမ်မှာ ခိုင်းစေဖို့ ခေါ်ထားထားတဲ့ အိမ်အကူ တစ်ယောက်ရဲ့ မထီမဲ့မြင် ပြုတာကို ခံနေရတာပါလား ဆိုတဲ့ အသိက သူ့စိတ်တွေကို ဖိစီးနေတယ် ။ ဖြစ်နိုင်မယ် ဆိုရင် ဒီကောင်မလေးကို အခုချက်ချင်းပဲ သူ တစ်ခုခု တုံ့ပြန်လိုက်ချင် နေမိတယ် ။ ဒါပေမဲ့ ခြေလှမ်း သုံးဆယ်လောက် အကွာအဝေးသာ ရှိတဲ့ ဝရန်တာကိုတောင် သူများ တွန်းပို့ပေးပါမှ ရောက်နိုင်တဲ့သူ တစ်ယောက် အတွက် ဘာများ တတ်နိုင်မှာတဲ့လဲ ။ ဒီတော့ သူ တတ်နိုင်တာကိုပဲ လုပ်လိုက်တယ် ။ သူ့ကို ဝရန်တာကို ပို့ပေးဖို့ အတွက် ကောင်မလေး ကြားသွားအောင် နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် အသံ ထပ်ပြုလိုက်မိတယ် ။

သူ ထင်ထားသလိုပါပဲ သူ့ရဲ့ဗလုံးဗထွေး စကားသံတွေ ဆုံးတာနဲ့ ထိုင်နေရာ နေရာကနေ ကောင်မလေးက ဝုန်းခနဲ နေအောင် ထ , လာတယ် ။ ပြီးတော့ ...

“ သေနာကြီးကလည်း မနက် မိုးလင်းတာနဲ့ အဲဒီ ဝရန်တာကို ထွက်ဖို့ပဲ တကျည်ကျည် လုပ်နေတယ် ၊ ဒီမှာ ဇာတ်လမ်း ကောင်းနေပါပြီ ဆိုမှ ။ သေလည်း မသေနိုင် ဘူးတော် ”

ဆိုတဲ့ စကားတွေ အပါအဝင် ရုန့်ရင်းကြမ်းတမ်းတဲ့ စကားတွေကို ရေရွတ်ရင်း သူ ဘယ်လိုမှ ထင်မှတ်မထားမိတဲ့ အပြုအမှု တစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်တယ် ။ သူ့ဘီးတပ်ကုလားထိုင်လေးကို ဝရန်တာ ရှိရာဘက်ကို ဝှီးခနဲ နေအောင် အရှိန်နဲ့ တွန်းလွှတ်လိုက်တယ် ။ သူ အရမ်းပဲ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားတယ် ။ ပြီးတော့ သူ့ နှုတ်ခမ်းတွေကနေ “ ဝူး ဝူး ဝါး ဝါး ” အသံတွေ တရစပ် ထွက်ကျသွားတဲ့ အထိ သူ ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်မိတယ် ။ ဒါပေမဲ့ သူ့ အော်ဟစ်သံတွေကို ကောင်မလေး ကြားလား ၊ မကြားလိုက်ဘူးလား ဆိုတာကို သူ မသိတော့ဘူး ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ ဆိုတော့ ကောင်မလေး တွန်း လွှတ်လိုက်တဲ့ သူ့လက်တွန်း လှည်းလေးဟာ ဆွေးမြည့်စ ပြုနေခဲ့တဲ့ ဝရန်တာလက်ရန်းတွေကို တွန်းတိုက်ဖြိုချ ကျော်လွန်သွားပြီးတဲ့ နောက်မှာ သူ့ အမြင်အာရုံတွေကို မှောင်မည်းပိန်းပိတ်နေတဲ့ အမှောင်ထုကြီး တစ်ခုက ရုတ်ခြည်း ရောက်ရှိလာခဲ့လို့ပါပဲ ။ သူ လွတ်မြောက်ခဲ့ပြီ ထင်ပါတယ် ။

⎕ မင်းည
📖ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံ မဂ္ဂဇင်း
      ၂၀၁၇ ၊ ဇွန်

ထွေး၏ အမှား

❝ ထွေး၏ အမှား ❞ 

       ( ပီမိုးနင်း )

မောင်ထွန်းမြိုင်သည် အလုပ်မှ အထုတ်ခံရသဖြင့် မှိုင်တွေချကာ နေလေ၏ ။ မထွေး နှင့် ညားပြီးသည်မှာ အခါလည်ကျော်ကျော်မျှ ရှိသေး၏ ။ လခ တစ်ရာ့ငါးဆယ်ကို အားကိုးပြီး မထွေးကို တင့်တင့်တယ်တယ် ထားနိုင်ပြီဟု အားကိုးပြုကာ ယူခဲ့လေရာ ယခုမှာမူ ကိုးစားသမျှသည် ဒုက္ခတွေ့ ရဖို့သာ ကံကြမ္မာက ဖန်လာသလို ဖြစ်၍ နေလေသတည်း ။

“ ငါ ဒီလိုဖြစ်မယ် ဆိုတာကို စောစောက သိရင် မင်းကို ဒီလောက် မြန်မြန်ကြီး ခိုးခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး ။ အခု တော့ ငါ့အတွက် မပူပါဘူး ။ မင်း တံတွေးခွက်မှာ ပက်လက်မျောရတော့မှာလို ဖြစ်တဲ့အတွက် စိတ်မကောင်း ဖြစ်ရတာပါပဲ ” ဟု ပြောကာ မထွေး၏ လည်ကိုဖက်ကာ မျက်ရည်တွေ ဝိုင်းလျက် ပြောပြီး နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ သက်မကြီးချလေ၏ ။

မထွေးသည် မောင်ထွန်းမြိုင်၏ နူးညံ့ပျော့ပျောင်းသော ဆံပင်ကို လက်နှင့် သပ်ကာ လှန်လျက် လှပသော နဖူးကို ကြည့်ပြီး မချိသမျှ ပူပန်သော စိတ်ကို ချုပ်တည်းကာ

“ ပူစရာမရှိပါဘူး ကိုထွန်းမြိုင် ၊ ရှင့်မှာ ပညာ အရှိသားပဲ ။ ဒီတိုက်မှာ နေရာ မကျရင် တခြား တိုက်တစ်ခုမှာ နေရာကျမှာပေါ့ ” 

“ မင်း ပြောတာက လွယ်တယ် မထွေးရဲ့ ၊ အလုပ်ရဖို့က အင်မတန် ခက်တာ ၊ ပညာတတ်တဲ့ လူတွေဟာ ရန်ကုန်မြို့မှာ တစ်ပုံတစ်ခေါင်းကြီး ရှိတာကလား ၊ အလုပ်တစ်ခုခု လစ်လပ်ရင် ဝင်ရဖို့ အင်မတန် ခက်တာပဲ ၊ ပညာတတ်တိုင်း အလုပ် ရတာ မဟုတ်ဘူး ၊ ဖြတ်စား လျှပ်စားတွေကို လာဘ်ပေးပြီး အလုပ်ဝင်သူတွေက အများကြီး ရှိတာကလားကွဲ့ ၊ သူဌေးတိုက်များမှာ လုပ်ရတာဟာ ဒါတွေ ခက်တာပဲ ၊ သူတို့ စိတ်က အလွဲထင်ရင် တစ်ချက်လွှတ်လုပ်တတ်ကြတာပဲ ။ ကုမ္ပဏီကိုတော့ စိတ်မဆိုးပါနဲ့ ။ သူတို့မှာ ငွေမလောက်တော့ ဟို အာလိပ်ဇန်ဒါ ခေါ်တဲ့ ဘိုလုပ်တာကို ခံကြရတာပဲ ။ သူက ရှယ်ယာ ငွေ တစ်သိန်းကျော်ဖိုး ဝင်ပြီး သူ့လူ တစ်ယောက်ကို ငါ့ နေရာမှာ ထားချင်တာကိုးကွဲ့ ။ ဒီတော့ တခြားပါတနာတွေကလည်း သူ စိတ်ဆိုးမှာ ကြောက်တော့ ဘာမှ မပြောနိုင်ဘဲ ငါ့ကို လက်လွှတ်လိုက်ရတာပဲ ။ တစ်လအတွက် ငွေကိုတော့ နက်ဖြန် လာယူပါလို့ ဘိုကြီးက ပြောလိုက်တာပဲ ” 

“ အလုပ်က ထုတ်တယ်ဆိုရင် အပြစ် ပြရမှာပေါ့ ၊ မပြဘဲနဲ့ ထုတ်နိုင်သလား ” 

“ တိုက်မှာ ငွေမလုံလောက်လို့ ထုတ်ရတယ်လို့ ပြောတာပဲ ၊ ဒါတွေ ထားလိုက်ပါတော့ကွယ် ၊ မင်းကို ဘယ်လို ထားရမလဲမသိဘူး ၊ ဒီအခန်းမှာတော့ နေနိုင်တော့မှာ မဟုတ် ၊ လခ ၃၅ ကျပ်နဲ့ ဒီလိုအခန်းမျိုးကို ရဖို့ သိပ်ပြီးခက်တာပဲ ။ အခန်းကို စွန့်ရမှာ သိပ်ပြီး နှမြောတာပဲ ” 

“ ဘာပူစရာရှိလဲ ကိုထွန်းမြိုင် ၊ ကျွန်မ ပြန်ပြီး မေမေတို့နဲ့ နေရတာပေါ့ ” 

“ အပြောတော့ လွယ်ပါရဲ့ ၊ မင်းနဲ့ ငါ တွေ့ကြတော့ အရပ်က ဘယ်လို ပြောကြတယ်ဆိုတာ မှတ်မိသေးရဲ့လား ” 

“ ဘယ်သူက ဘယ်လိုပြောပြော ဘာပြုရဦးမှာတုန်း ၊ ပါးစပ်ပေါက် တစ်ထောင် ပြောတာကို ကျွန်မ နားနှစ်ဖက်တည်းနဲ့ ဘယ့်နှယ်လုပ်ပြီး အကုန် နားထောင်နေနိုင်မှာတုန်း ” 

“ နားမထောင်ဘူး ဆိုပေမဲ့ မဖြစ်သေးဘူးကွယ် ။ အခုလိုများ ပြန်သွားရင် သူ့လင်က မယားတစ်ယောက်ကို မကျွေးနိုင်လို့ အိမ်ပြန်နေရတယ် ၊ အခု ဘာမှ မပို့ဘူး ၊ သူ့မှာ အလုပ်အကိုင် မရှိဘူး ၊ ကိုယ့်ဘာသာကို သွားယူလာဖို့လို့ ပြောကြလိမ့်မယ် ။ မင်းနဲ့ ငါနဲ့ တွေ့တုန်းက အခွင့်ယူနေတာကို သူတို့က အလုပ် မရှိတဲ့ ရန်ကုန်အစွန် အနားသားလို ဖာထဲက အကောင်လို့ အမှန် ပြောနေကြတယ် မဟုတ်လား ။ မင့်မောင် နှစ်ဝမ်းကွဲ ဘိုးဆိုင်တို့ ဘိုးကြိုင်တို့ လူစုတွေက သာပြီး ကဲ့ရဲ့ကြမှာပဲ ” 

“ ကဲ့ရဲ့မှာပေါ့ ၊ သူတို့က ကျွန်မကို ရမှ မရဘဲကိုး ။ သူတို့ မရလို့ ပြောတာ သူတို့လိပ်ပြာ သူတို့ မရှက်လို့ပေါ့ ”  

“ သူတို့ မရှက်ပေမဲ့ ငါရှက်တယ် ၊ ငါ မင်းကိုတော့ မပြန်စေချင်ဘူး ” 

“ မပြန်ရင် ကိုထွန်းမြိုင် သာပြီး စိတ်ညစ်ရမှာပေါ့ ။ အခုအနေ ကျွန်မ တောကို ပြန်နေရင် ဘယ်သူမှ ဝန်လေးဖို့ မရှိသေးဘူး ။ အခုရှိတဲ့ ငွေနှစ်ရာကို ကိုထွန်းမြိုင် စရိတ် လုပ်ပြီး တစ်နေရာရာမှာ နေပြီး အလုပ်ကို ကြိုးစား ရှာရင် တစ်နေရာရာမှာ ရမှာပဲ ၊ အခုလို အတူတူနေရင် စားတာက ကုန် ၊ အိမ်လခကလည်း ကုန်နဲ့ ငွေကလေး ချောသွားလိမ့်မယ် ။ ဒီတော့ အိမ်လခတွေ ဘာတွေ အတွက် ပူရမယ် ၊ ပင်ရမယ် ၊ အိမ်ရှင်က ချမ်းသာပေးမှာ မဟုတ်ဘူး ။ ဒီတော့မှ ပစ္စည်းကို ဝရမ်းဖမ်းလား ၊ ဘာလားနဲ့ သာပြီး ရှက်စရာ ကောင်းမယ် ၊ တောက လူတွေ ပြောတာ ဆိုတာက ဒီလောက် အရေးမကြီးဘူး ”  

“ မင်းက ခွဲနေချင်လို့လား ”  ဟု မောင်ထွန်းမြိုင်သည် မထွေးကို ယုယကာ မေးလေ၏ ။

“ ဪ .. ခွဲနေချင်တယ်လို့တော့ ဘယ်ဟုတ်မလဲ ။ လူ့ဘဝမှာ အကြင်လင်မယားရယ်လို့ ဖြစ်ကြမှဖြင့် တစ်ခါတလေတော့ အခိုက်အတန့် ဆိုတာလို မတတ်သာရင် ခပ်ခွာခွာ နေကြရတာပေါ့ ။ ဒီလို ဖြစ်ရခြင်းများဟာလည်း ကိုထွန်းမြိုင်နဲ့ ကျွန်မမှာသာ မဟုတ်ဘူး ၊ လောကမှာ အများကြီးပဲ ရှိကြတယ် ၊ သေကွဲတောင် ခွဲကြ ရသေးတာပဲ ။ အခု ကျွန်မတို့ဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ငါတို့ထက် ပူတဲ့ လူများ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး ၊ ငါတို့ဟာ ကံ အဆိုးဆုံးပါပဲလို့ မှတ်ထင်ပြီး နေကြတာပဲ ၊ တကယ်ဆိုတော့ ကျွန်မတို့ထက် ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်ပြီးနေကြတဲ့ လူတွေဟာ အခု တစ်ခဏအတွင်းမှာ မနည်းကြီး များကြမှာပဲ ” 

“ မထွေး ပြောတာတော့ မှန်ပါရဲ့ ၊ သို့သော်လည်း ကိုယ့်အပူသာပူတယ်လို့ လောကမှာ ထင်ကြစမြဲကလား ၊ သူများ အပူအတွက် သူများ ပူကြလိမ့်မပေါ့ ” 

“ အပူ ဆိုတာက နောင်လည်း တွေ့ဦးမှာပဲ ၊ ရှေး မညားမီတုန်းကများ ခုထက်တောင် ပူရသေးတယ် မဟုတ်လား ။ ပြီးတော့ ဘာများဖြစ်သေးသလဲ ၊ အခုအထိ အတူတူ နေခဲ့ကြပြီ ။ ဓားတွေ ၊ တုတ်တွေ ၊ ရန်သူတွေထဲမှာ အသက်စွန့်ပြီး ကျွန်မတို့ ပြေးလာခဲ့ကြရတယ် မဟုတ်လား ။ အခုလောက်ကလေး အတွက် စိတ်မညစ်ပါနဲ့ ။ စိတ်ညစ်ရင်လည်း ကျွန်မဖြင့် ငိုချင်တာပဲ ”

 

“ မညစ်ပါဘူးကွယ် ၊ ငါ့အတွက် ညစ်တာမဟုတ်ပါဘူး ။ ငါ့အတွက် မင်း စိတ်ပူမှာကို တွေးတွေးပြီး စိတ်ပူတာပါပဲ ” 

“ ကျွန်မကလည်း ကျွန်မအတွက် စိတ်မပူပါဘူး ။ ကျွန်မ အတွက် ကိုထွန်းမြိုင် စိတ်ပူမှာပဲဆိုတာ တွေးပြီး ကိုထွန်းမြိုင်အတွက် စိတ်ပူတာပါပဲ ။ အခု ဘယ်လို ကြံမလဲ ” 

“ မကြံတတ်အောင် ရှိတော့တာပဲ ၊ ဒီအတွင်းမှာ ရန်ကုန်မြို့မှာ အလုပ်တိုက် ရှိသမျှတွေကို နေ့ရှိသမျှ လိုက်ပြီး ရှာမှာပဲ ၊ ဟိုအရင်က ရန်ကုန်ကို မရောက်မီ တောမှာ နေစဉ် အလုပ်အကိုင် မရှိ ၊ မကြံတတ်မစည်တတ်နဲ့ နေတုန်းက ငါ ရန်ကုန်မှာများ နေရရင် တိုက်ရှိသမျှတွေကို ဝင်ပြီး အလုပ်ရှာမှာပဲလို့ နေ့စဉ် စိတ်ကူးမိတာပဲ ။ လာဖို့ရန်ကလည်း စရိတ် မရှိ ၊ နေဖို့ရန်လည်း နေရာ မရှိ ၊ အသိဆို ရန်ကုန်မှာ တစ်ယောက်မှလည်း မရှိကိုးကွဲ့ ၊ ဒီ့ပြင်လည်း ငါ့မှာ မိဘ မရှိ ၊ ဆင်းရဲတဲ့ အရီးတစ်ယောက်နဲ့ နေရလေတော့ ထမင်းကိုသာ စားရပြီး အဝတ်အစားလည်း မရှိတာနဲ့ ရန်ကုန် လာချင်တာနဲ့မလာနိုင်ဘဲ ရန်ကုန်မြို့ ကိုသာ နေ့တိုင်း တွေးပြီး ရန်ကုန်ကို ရောက်ရင် ငါ တော်ပြီ ၊ ရန်ကုန်ကို ရောက်ရင် တစ်နေရာရာမှာ အလုပ်ရမှာပဲဆိုတာကိုသာ စဉ်းစားပြီး ရန်ကုန်ကို ရောက်ဖို့ချည်း တောင့်တနေခဲ့တာပဲ ” 

“ အဲဒီတုန်းကများ ညအိပ်ရာ ဝင်လိုက်ရင် တစ်ခါတည်း ရန်ကုန်ကို ရောက်လာတာပဲ ။ အဲဒီလို အိပ်မက်ပြီး ရောက်တဲ့အခါများ မိုးမချုပ်ပါစေနဲ့ ၊ နေမဝင်ပါစေနဲ့ ။ နေဝင်ရင် အလုပ်တိုက်တွေ ပိတ်ကုန်တော့မယ် ။ ပိတ်ကုန်ရင် ငါ ဝင်ပြီး အလုပ်ကို မေးဖို့ အချိန်ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး ဆိုတဲ့ စိတ်နဲ့ ရန်ကုန်မြို့ကြီးထဲမှာ တစ်ခါ တလေ နေပူကြဲကြဲ ၊ တစ်ခါတလေ မိုးရွာထဲမှာ လမ်းလျှောက်ပြီး အလုပ် ရှာနေရတာပဲ ၊ အဲဒီလို အိပ်မက်ထဲမှာ အလုပ်ရှာတုန်းက နေ့များကလည်း တိုလိုက်တာလေ ၊ ခဏခဏ မိုးချုပ်ပြီးသွားတာပါပဲ ၊ အဲဒီလို ဖြစ်ပြီး အိပ်ရာက နိုးလာတဲ့အခါများ စိတ်ညစ်လိုက်တာလေ ဘာပြောစရာ ရှိမလဲ ” 

စသည်ဖြင့် အတိတ်ကို ပြန်၍ ရှုမျှော်သော မျက်လုံးများနှင့် အဝေး၌ ပြေး၍ နေသော တိမ်ညိုကြီးများကို ကြည့်ကာ ပြောလေ၏ ။ အကြောင်းမူကား ၎င်းတို့နေသော အခန်းသည် လေးထပ်တိုက် အပေါ်ဆုံးအခန်း ဖြစ်လေ၏ ။

သို့ပြော၍ နေခိုက်တွင် မထွေး သည်လည်း ငေးစိုက်ကာ မလှုပ်မရှား စဉ်းစားစားစား နားထောင်၍ နေပြီး သက်မကြီးချကာ

“ နောက်တော့ ရန်ကုန်ကို တကယ် ရောက်လာတာ နော် ” ဟု ပြောကာ ထွန်းမြိုင်၏ မျက်နှာကို ကြည့်လေ၏ ။ 

“ အေး ... အလုပ်တော့ မရှာရဘူး ၊ မိတ်ဆွေတစ်ယောက်နဲ့ပတ်သက်ပြီး တစ်ခါတည်း အလုပ်နဲ့လာခဲ့တာပဲ ”

“ အခု ဟိုတုန်းကနဲ့ မတူဘူး ၊ အလုပ်ကိုလည်း လုပ်ဖူးလို့ အလုပ်တတ်နေပြီ ၊ ရန်ကုန်မြို့မှာလည်း နေတယ် ၊ အသိမိတ်ဆွေတွေလည်း များတယ် ။ ရန်ကုန်မြို့အကြောင်းကိုလည်း သိတယ် ၊ ကိုင်း ... ဘာပူစရာ ရှိသေးသလဲ ” 

“ ငါ့အတွက် ပူလို့ မဟုတ်ပါဘူး ၊ မင်းကို ယူတုန်းက ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ခံ့ခံ့ညားညား ရန်ကုန်မြို့မှာ နေရာတကျ ထားနိုင်မယ်ထင်လို့ ယူတာ ၊ အခုလို ဖြစ်တော့ စိတ်ညစ်တာပေါ့ကွဲ့ ၊ မင်းအမေမှာလည်း ချမ်း သာတာ မဟုတ်ဘူး ၊ တခြား သမီးတွေ သမက်တွေ ကောင်းလို့ တင့်တင့်တယ်တယ် နေနိုင်တာကလားကွဲ့ ၊ ဒီတော့ သူ့ကို သွားပြီး ဝန်လေးအောင် လုပ်ဖို့ မတော်ဘူး ”  

မထွေးသည် မှိုင်၍ သွားလေ၏ ။

ထို့နောက် “ ကိုင်း မထွေး စိတ်ညစ်မနေနဲ့ ၊ သုံးလေးရက် အတွင်း တစ်ချက်ချက်မှာ နေရာကျဖို့ မရှိရင် မင်းကို ပြန်ပြီး လွှတ်မယ် ၊ ငွေတစ်ရာလောက် ပါရင် မင်းတို့ သားအမိ တောမှာ နှစ်လသုံးလလောက်တော့ နေသာ ထိုင်သာ ရှိမှာပေါ့ ” 

“ ကျွန်မ ငွေကို ယူသွားရင် ကိုထွန်းမြိုင် ဘယ့်နှယ် လုပ်နေမလဲ ၊ ကျန်တဲ့ ငွေကလေး တစ်ရာနဲ့ ရန်ကုန်မြို့မှာ ဖြစ်ပါ့မလား ။ ကျွန်မ မယူဘူး ၊ တောရောက်ရုံသာ လိုက်ပြီးပို့ပါ ။ ဟိုကျတော့ ကျွန်မလည်း ကြံမှာ ဖန်မှာပေါ့ ”  

“ ဘာကြံမလဲ ” 

“ ကျွန်မ အချုပ်အလုပ် အတတ်သားပဲ ၊ ကျွန်မမှာ စက်ကလေးရှိတယ် ၊ ကျွန်မကတောင် ငွေပို့နိုင်သေးတာရဲ့”

“ ဒီလိုလည်း ဘယ်ဖြစ်မလဲကွယ် ၊ မင်းမှာလည်း ငွေ ပါဦးမှပေါ့ ၊ ကိုကို့မှာတော့ ယောက်ျားပဲ မစိုးရိမ်နဲ့ ၊ မတတ်သာ ရှေ့နေတစ်ယောက်ဆီမှာ စာရေးလုပ်တာပေါ့ ” 

“ အမယ်လေး သည်လို စကားမျိုးကို မကြားပါရစေနဲ့ ၊ ကျွန်မယောက်ျား ရုံးစာအိတ်ကလေး ကိုင်ပြီး ရှေ့နေ နောက်က လိုက်တာကို စိတ်ထဲမှာ တွေးလို့တောင် မဖြစ်ဘူး ၊ ဒီလို လုပ်လို့ရတဲ့ ပိုက်ဆံကို ကျွန်မ မစားဘူး ၊ အငတ်ခံသေမယ် ။ ဒီလိုများ လုပ်ရရင် ကျွန်မ ရင်ကွဲပါရဲ့ ” ဟု ပြောလေရာ မောင်ထွန်းမြိုင်သည် မထွေးကို သာ၍ နီးစွာ ပွေ့ယူပြီး ကျောကို လက်နှင့် သပ်လျက် 

“ ကွယ် မပူပါနဲ့ ၊ နေရာကျတော့မှာပဲ ၊ လူကောင်း တစ်ယောက်မှာ ဘယ်သူကပဲ မတရားလုပ်စေကာမူ ခဏ ဆင်းရဲမှာပါ ။ နောက်ဆုံးကျတော့ ဘာမှဖြစ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး ” ဟု ပြောရသော်လည်း မိမိ၏ မယားကို ခေတ္တမျှ ခွဲခွာပြီး တောသို့ ပို့ထားရမည့် အရေးကို တွေးရှုကာ မခံချည့်သဖြင့်

“ ကိုင်း ... မထွေးရေ ၊ စကားပြောနေတာ အချိန် ကုန်တယ် ၊ အခု အချိန်ရှိခိုက်မှာ ကြံမယ် ” ဟုပြောကာ မထွေးကို လွှတ်ပြီး ခေါင်းပေါင်းအဝတ် ဝတ်ဆင်ကာ ဖိနပ်ကို စွတ်ပြီး တိုက်ပေါ်မှ ဆင်း၍သွားလေ၏ ။ မထွေးသည် တံခါးကို ပိတ်ပြီး အိပ်ရာထဲသို့ ဝင်လာ၍ ပက်လက်လှန်ကာ တိုက်မျက်နှာကြက်ကို ကြောင်တောင်ကြီး ကြည့်ရင်း မိမိ၏ ယောက်ျား တဖားဖား သွားလာရှာကြံ ရသည်ကို ထင်ကာမြင်ကာ သနား၍ မဆုံးဘဲ နေရှာလျက် ခွဲခွာရမည့်အရေးကို တွေးတောကာ မျက်ရည် ပေါက်ကြီးများသည် ခေါင်းအုံးပေါ်သို့ စီးကျ၍ လာလေသတည်း ။

မောင်ထွန်းမြိုင်သည် သုံးရက်တိတိ မနေမနား အလုပ်ကို ရှာလေ၏ ။ ညဉ့်အချိန်များ၌လည်း အသိမိတ်ဆွေ ရှိသမျှကို တွေးပြီး ၎င်းတို့ထံသို့ သွား၍ စုံစမ်းမေးမြန်းလေ၏ ။ ရှိသော ငွေကလေးများ လျော့မှာ စိုးသဖြင့် အခါများစွာ လမ်း၌ ဆာလောင်မွတ်သိပ်သော်လည်း လက်ဖက်ရည်ကိုမှ ဝယ်၍ မသောက် ။ လန်ချားကို မစီး ၊ အလွန်ဝေးသော လမ်းများ အတွက်သာ သုံးပြားတစ်ပဲ တစ်မူး အကုန်ခံ၍ ဓာတ်ရထားကို စီးလေ၏ ။ အလွန်တရာ ဆေးလိပ်သောက်ချင်သည့်အခါ ကု,လားဖက်လိပ်ကလေးများကို တစ်ပြားဖိုးနှစ်ပြားဖိုး ဝယ်ပြီး လူမမြင်သောနေရာမှာ တအောင့်တနား သောက်လေ၏ ။ ရေငတ်လျှင် ဘိလပ်ရေကို မသောက်ဘဲ ရှာလပတ်ရည်ကိုသာ ဝယ်၍ သောက်၏ ။ တရုတ်တန်း မဂိုတန်းများ၌ စားသောက်၍ နေသူတို့ကို မြင်သည့်အခါ ငါ့မိန်းမလည်း စားချင်မှာပဲဟုတွေးကာ မိမိ မစားဘဲ မယားအတွက် အနည်းငယ် ဝယ်ခြမ်း၍လာပြီး အိမ်ကို ရောက်သည့်အခါ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ကြည်လင်သောမျက်နှာနှင့် “ ငါတော့ ဆာဆာရှိတာနဲ့ ကြိတ်လာခဲ့ပြီဟေ့ ” ဟု ပြောကာ ပါသော အထုပ်ကို မိန်းမအား ပေးလေ၏ ။ မထွေးသည်ကား မိမိ၏ယောက်ျား မိမိဘာသာ စား၍လာသည် ဆိုသော

စကားကို မသင်္ကာသဖြင့် အနည်းငယ်မျှ စားဟန် ပြုကာ “ ကျွန်မ အင်မတန် ထမင်းစားလို့ ကောင်းတယ် ၊ မစားနိုင်တော့ဘူး ၊ လူများ ဆင်းရဲပြီ ဆိုမှဖြင့် အင်မတန် စားသောက်ကောင်းတာပဲ ” 

“ ဟုတ်တယ် မထွေးရေ ၊ ငါလည်းပဲ ပဲပြုတ် မြင်တာတောင် စားချင်တာပဲ ၊ ဝယ်စားလာခဲ့တာပဲ ” ဟုပြောကာ စားစရာကလေးများမှာ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ညှာ၍ စားရသည့်အတွက် မကုန်ဘဲ ကျန်၍ များနေလေ၏ ။

ဤကဲ့သို့ အလုပ်ရှာရာ အဘယ်မှာမျှ နေရာမကျသဖြင့် နောက်တစ်ရက် လွန်လျှင် မထွေးကို တောသို့ ပို့ရတော့မည်မှာ သေချာ၍နေလေ၏ ။ ထိုနေ့ညဉ့် ရှစ်နာရီ အချိန်တွင် မောင်ထွန်းမြိုင်သည် အိမ်သို့ ရောက်၍လာ သောအခါ မထွေးသည် ၎င်း၏ မျက်နှာကိုကြည့်လေ၏ ။ သို့ကြည့်ရာ အခါတိုင်းနည်းတူ အားတက်ဖို့ရန် အရိပ် လက္ခဏာ မမြင်သောအခါ မေးမြန်းခြင်းကို မပြုဘဲ ထမင်းကိုသာ ပြင်လာလေ၏ ။

မောင်ထွန်းမြိုင်သည်ကား ဖိနပ်ကို မချွတ်ဘဲ ပက်လက်ကုလားထိုင်၌ ထိုင်ကာ မထွေးကို ကြည့်ပြီး မချိသော ပြုံးခြင်းဖြင့် ပြုံးလျက် ဦးခေါင်းကို ခါပြီးလျှင် “ အလုပ်များ တကယ် ရှာမှ တကယ်ရှားတာပဲဟေ့ ” ပြောလေ၏ ။

“ မရလည်း ဘာကိစ္စရှိလဲလေ ” ဟု ပြောကာ ထွန်း မြိုင် ရှေ့တွင် ပြုံးပြုံးကလေး ထိုင်လျက် ဖိနပ်ကြိုးကို ဖြုတ်၍ ပေးလေ၏ ။ ထို့နောက်

“ ထမင်းစား ကိုကိုထွန်းမြိုင် ”  ဟု လက်ကို ဆွဲမြှောက်လေရာ ထွန်းမြိုင်သည် ထလေ၏ ။ မထွေးသည် ၎င်း အင်္ကျီခေါင်းပေါင်းတို့ကို ယူ၍ ချိတ်လေ၏ ။ ထို့နောက် ထွန်းမြိုင်သည် ရေမိုးချိုးပြီး မထွေးနှင့်အတူ ထမင်းစားလေ၏ ။

ထိုညဉ့်၌ မျက်နှာချင်းဆိုင်ကာ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် အားပေးရင်း အိပ်ရာ ပြင်ကြလေ၏ ။ တော၌ အဘယ်ပုံ နေမည်ထိုင်မည် ၊ ထွန်းမြိုင်က ရန်ကုန်မှာ အဘယ်ပုံ ကြံစည်မည့်အကြောင်းများကို ပြောရင်း ညဉ့်နက်မှ အိပ်ပျော်၍ သွားကြလေသတည်း ။ 

နံနက် မိုးလင်းသောအခါ ထွန်းမြိုင်က “ ကိုင်း ... မထွေးရေ ၊  ၊ မင်း ယနေ့ည ပြန်မှ တော်မယ် ၊ အိပ်ရာပြင်ဆင် ရစ်ပေတော့ ၊ ငါ သွားပြီး ရှာကြည့်မယ် ၊ နေရာကျရင်လည်း ပြန်ဖို့လိုမှာ မဟုတ်ဘူး ” ဟု ပြောကာ ထွက်သွား ပြန်လေ၏ ။

မထွေးသည် နေရာကျမှာ မဟုတ်ပါဘူးလေ ဟု တွေးကာ စိတ်အားငယ်ငယ်နှင့် တောသို့ ပြန်ရန် ပြင်ဆင် သိမ်းဆည်းလေ၏ ။

သို့သိမ်းဆည်းပြီး မောမောနှင့် သံသေတ္တာပေါ်မှာ ထိုင်ကာ ကြမ်းပေါ်ကို ကြည့်၍ နေရာမှ စိတ်အားငယ်ငယ် နှင့်ပင် ထပြီး ဆက်လက်၍ ပြင်ဆင်ခြင်းများကို မပြုဘဲ အဝတ်အစား လဲပြီးလျှင် မှန်ထဲ၌ ကြည့်ကာ မျက်နှာကို တို့ပတ်တစ်ချက်နှစ်ချက် ရိုက်ပြီးလျှင် ထီးကလေးကို ဆွဲ၍ အခန်းပြင်သို့ ထွက်လေ၏ ။ တံခါးကို ပိတ်ပြီး မကြာမီ အောက်သို့ ရောက်လေရာ ဆယ်နာရီခန့် အချိန် ဖြစ်၍ မိုးတိမ်စင်လျက် နေပွင့်ခိုက်မို့ မရမ်းရောင် ပိုးထီးကလေး ကို ဖျတ်ခနဲဖွင့်ကာလမ်းသို့ လေပွေသလို လျင်မြန်စွာ လျှောက်၍ သွားလေ၏ ။

မကြာမီ ဓာတ်ရထားစခန်းသို့ ရောက်လေရာ ဓာတ်ရထားကို စီး၍ ဈေးကြီးဘက်သို့ ပါသွားပြီးလျှင် ဈေးကြီးမှ ဘုရားလမ်းသို့ ရောက်သွားလေ၏ ။

ဘုရား မရောက်မီ လမ်းခုလတ်တွင် ဓာတ်ရထားမှ ဆင်းပြီးနောက် အိမ်ကြီး တစ်အိမ်၏ ရှေ့သို့ ရောက်လေရာ ၎င်းအိမ်သို့ ဝင်ပြီး အစေခံမလေး တစ်ယောက်အား မေမေစော ရှိသလားဟု မေးလေ၏ ။

“ မေမေစော ရှိပါတယ် ၊ ကျွန်မ သွားပြီး ပြောလိုက်ဦးမယ် ” ဟု ပြောပြီး အစေခံမကလေးသည် အိမ်ပေါ်သို့ တက်သွားလေ၏ ။

ထိုအိမ်သို့ မထွေး လာခြင်းမှာ အခြားကြောင့် မဟုတ် ။ သူတစ်ယောက်တည်း ရှာကြံတာထက် ငါပါ ကူပြီး ကြံရလျှင် သာပြီး ခရီးရောက်မှာပဲဟု အတွေး ရောက်ကာ မိမိ၏ ယောက်ျား အလုပ်လုပ်သောတိုက်က သူဌေးနှင့် မေမေစော အကြောင်းပါသည်ဟု ကြားရ သဖြင့် မေမေစော ကိုလည်း ၆ လ လောက်က ဥပုသ် ဇရပ် တစ်ခုမှာ တွေ့ဖူး၍ အသိဖြစ်ဖူးသောကြောင့် စွန့်စား၍ လာခြင်းဖြစ်လေ၏ ။

မေမေစာ သည်ကား ပစ္စည်းဥစ္စာ အိမ်ပိုင်ယာပိုင်နှင့် နေသော ဘိုကတော်မုဆိုးမ ချောလှခံ့ညား ဂုဏ်သတင်းကြီးမားသူ ဖြစ်လေရာများသော ဘိုမြန်မာသူဌေး အရာရှိတို့သည် ၎င်းကို ပိုးပန်း၍ နေကြလေ၏ ။ မောင်ထွန်းမြိုင် အလုပ်လုပ်သော တိုက်က မန်နေဂျာသည်ကား သဲသဲမဲမဲ မရှက်မကြောက် ပိုး၍ နေလေရာ မေမေစော သည်လည်း အစဉ်းစားကြီးလျက်သာ နေခဲ့လေ၏ ။ 

လူကို စုံမက်သလား ၊ ဥစ္စာ ဆို အုပ်ခါ စားမလို့လားဟု သို့လော သို့လော တွေးတောကာ အင်းမလှုပ် အဲမလှုပ် လက်လည်း မခံ ၊ လှန်၍လည်း မပစ် ၊ ကျောက်ဆောင်လို မလှုပ်မရှား နေခဲ့သည်မှာ တစ်နှစ်နီးနီး ကြာခဲ့လေ၏ ။ 

မေမေစာသည်ကား မိမိယောက်ျား သေဆုံးကတည်းက မှဲ့ပေါက် မစွန်းအောင် နေခဲ့သဖြင့် မညှိုးနွမ်းသော ဂုဏ်သတင်း ရှိသူ ဖြစ်လေရာ ပိုးပန်းသူတို့မှာ အရ ခက်လေလေ တပ်မက်လေလေ ဟူသော လူတို့၏ သဘောအရ မေမေစော အကြောင်းကို တွေးသည့်အခါတိုင်း နာမည်က စော သော်လည်း အဘယ်နေရာမှ မစော သဖြင့် မိမိတို့မှာသာ စောစော၍ နေရသည်ကို စဉ်းစားကာ မော၍သာ နေကြရသဖြင့် ကျတော့မလို ကျတော့ မလိုနှင့် သစ်ပင်ပေါ်မှာ တင်၍ နေသော လေတံခွန် ၊ မီးပုံးပျံတို့ကို လိုက်ကြရသူများကဲ့သို့ မကျေမချမ်း ဖြစ်ကြရလေ၏ ။

အဆိုပါ တိုက်က သူဌေးသည်ကား မိမိ ကိုယ်တိုင်လည်း ဥစ္စာအတော် ရှိသူ ဖြစ်လေရာ သဲသဲမဲမဲ စွဲစွဲလမ်းလမ်း မျှော့လို တွယ်၍နေသော အကောင် ဖြစ်သဖြင့် မေမေစောသည် တွန်းဖယ်၍လည်း မပစ်ရက် ၊ ဆွဲ၍လည်း မဖက်ဝံ့ဘဲ ရွံ့ရွံ့ကြောက်ကြောက်နှင့် ၎င်းလာသည့်အခါ လက်သင့်ခံလျက် စဉ်းစား၍သာ နေခဲ့လေ၏ ။

သို့နေလေရာ အချို့က ၎င်းတို့နှင့် ညားနေပြီဟု ပြောကြမည်ကို မထွေးသည် နားစွန်နားဖျား ကြားပြီး တကယ် အတည်တကျ တိုင်းသိပြည်သိ လင်မယား အဖြစ်သို့ ရောက်၍နေပြီဟု စိတ်ချယုံကြည်ကာ မိမိ၏ လင်အတွက် ကူညီပြောဆိုပေးရန် တောင်းပန်အသနားခံ ရလျှင် တော်လေမည်လားဟု စဉ်းစားကာ ရောက်၍ လာ ခြင်းဖြစ်လေသတည်း ။

မကြာမီ သူငယ်မကလေး ဆင်း၍ လာပြီး “ မေမေက နာမည်ပြောပါတဲ့ ” ဟု ပြောလေရာ မထွေးက မထွေး လို့ ပြောပါ ။ လွစ္စလမ်းက မထွေး ဟု ပြန်ပြောလေ၏ ။ 

အစေခံမကလေး တက်သွားပြီး ပြောလေရာ မေမေစော မှာလည်း မိမိထံသို့ နှစ်နာရီကျော်ကျော် လာ၍ စကားပြောနေသော ထို ဘိုကို ပြန်စေချင်သဖြင့် မထွေးကို လာစေဖို့ရန် အခွင့်ပေးလိုက်လေ၏ ။

မထွေးသည် အားရဝမ်းသာ တက်၍ သွားရာ မေမေစော နှင့် စကားပြောနေသော အသက်သုံးဆယ် ကျော်ခန့် ခံ့ညားသားနားသော ထွားထွားမြင့်မြင့် ဘိုက မိမိကို နှောင့်ယှက်ရန် လာတဲ့ ကောင်မလေးပဲဟု အတွေး ရောက်ကာ မျက်နှာခပ်တင်းတင်းနှင့် ကြည့်လေ၏ ။ မေမေစောက မထွေးကို ပျူပျူငှာငှာ -

“ လာပါ ထိုင်ပါ ၊ ညည်းတို့ ဘယ်မှာ နေကြသလဲ ၊ ဘာဖြစ်လို့ ခဏခဏ မလာသလဲ ၊ အခု လာပုံထူးတယ် ၊ ဘယ်လိုကိစ္စလဲ မေ့ကို ပြောစမ်း ” ဟုပြောကာ ကုလားထိုင်ကို ပြလေရာ ဘိုသည် ပြုံးချိုလျက် မထွေးကို ကြည့်၍ ခေါင်းညိတ်လေ၏ ။

မေမေစောသည်ကား သူဌေးကတော် မမြမေ မသေမီက ဒေါ်မြမေနှင့် အကြောင်းပြုကာ ဥပုသ်ဇရပ်မှာ အသိဖြစ်ခဲ့ကတည်းက မျက်မှန်းတန်းမိခဲ့သော်လည်း မထွေးမှာ ဂုဏ်ရည် မတူသဖြင့် ဝင်လားထွက်လား မလုပ်ရဲဘဲ နေခဲ့လေ၏ ။

“ မာရဲ့လား ၊ ဘယ်လိုကိ စ္စလဲ ၊ ညည်းယောက်ျားကော ” 

“ ကျွန်မ ယောက်ျားရော ၊ ကျွန်မရော မာပါတယ် ။ အခုလာတာကတော့ ကျွန်မယောက်ျားအတွက် မေမေစော တတ်နိုင်ရင် ကူညီပေးဖို့ ကျွန်မ တောင်းပန်ဖို့လာတာပဲ ။ မေမေစောယောက်ျားကလည်း ကျွန်မယောက်ျား အလုပ်လုပ်တဲ့တိုက်က သူဌေးကြီး ဖြစ်တယ်လို့ ကျွန်မ ကြားတာနဲ့ လာခဲ့ပါတယ် မေမေ ” 

ဟု ပြောလေရာ မေမေစော၏ မျက်နှာသည် ဝင်းထိန်၍ လာလေ၏ ။ ဘိုကြီး၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်လက်ကာ မထွေးကို အံ့အားသင့်သော အမူအရာ ၊ ရွှင်ပျသောလက္ခဏာနှင့် ကြည့်လေ၏ ။ မထွေး သည်ကား မည်သူ့ကိုမှ မကြည့်ဘဲ ခေါင်းကလေး ငဲ့ကာ လည်ကလေးကို တွန့်ကာ ရှိုက်ကာ ရှိုက်ကာ အသက်ရှူ၍ အားယူကာ မိမိ၏ ထီးကို လက်နှစ်ဖက် ကြားမှာ ထားပြီး ထီးရိုးလုံးလုံးကလေးကို ပွတ်ကာသတ်ကာ ထိုစကားများကို ပြော၍ နေလေရာ ဘိုကြီးနှင့် မေမေစောမှာ စကား မပြောဘဲ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် မျက်စောင်းထိုးကာ မချိုမချဉ် ကြည့်၍နေကြလေ၏ ။

ဘိုကြီးသည်ကား ကြည်နူးသော မျက်နှာနှင့် စီးကရက်ကိုဖွာကာ ထိုင်ရာမှ ထပြီး မနီးမဝေး ပြတင်းပေါက်ကို သွား၍ လက်ကို နောက်သို့ ပစ်လျက် ခြံထဲကို ကြည့်၍ နေလေ၏ ။

“ ညည်းယောက်ျားနာမည် ဘယ်သူလဲ ၊ မောင်ထွန်း ဘသူ ဆိုလား ” 

“ ကိုထွန်းမြိုင်ပါ မေမေရဲ့ ၊ ကျွန်မနဲ့ အကြောင်းပါတာ အခါလည် ရှိပါသေးတယ် ။ ကျွန်မတို့မှာ ဘာမှ ပစ္စည်း မရှိဘူး ၊ သူ့မှာလည်း မိဘ မရှိ ၊ ကျွန်မ မိဘလည်း မချမ်းသာဘူး ၊ ဒီအတွက် ကျွန်မတို့မှာ သိပ်ပြီး ဒုက္ခဖြစ် နေပါတယ် ။ မေမေစော ကယ်နိုင်မှာပဲ ” 

“ မေမေ ဘယ်လို ကယ်ရပါ့မလဲ ၊ မေမေ ဘယ်နည်းနဲ့ ကယ်နိုင်မယ် ထင်သလဲ ” 

“ မေမေစောယောက်ျားကို မေမေစော ပြောရင် ငြင်းမှာမဟုတ်ပါဘူး ။ မေမေစော မကယ်ရင် ကျွန်မတို့ သိပ်ပြီး ဒုက္ခရောက်ရတော့မှာပဲ ” 

“ သူ့မှာ ဘာအပြစ်ရှိသလဲ ” 

“ ဘာအပြစ်မှတော့ မရှိပါဘူး ၊ မေမေစော ယောက်ျားက သူတစ်ပါး တိုက်တာနဲ့ အထင်လွဲတာပါ ”  

ဘိုသည် နောက်ကို လျင်မြန်စွာ လှည့်ကြည့်ပြီး ပြန်၍ လှည့်သွားလေ၏ ။ ထို့နောက် စီးကရက်ကို ပြုံးလျက်ဖွာကာ စီးကရက်ထိပ်က ပြာကို မှုတ်၍ နေလေ၏ ။ 

“ အခု ကျွန်မယောက်ျား အလုပ် လည်ရှာတာ ဘယ်မှာမှ မရတာနဲ့ နက်ဖြန်ကာ ကျွန်မ တောကို ပြန်တော့မယ် ၊ ဒီမှာ အိမ်လခတွေ ဘာတွေနဲ့ နေရင် ဝန်လေးဖို့သာ ရှိပါတယ် ၊ မေမေ ဩဇာရှိပါလိမ့်မယ် ၊ ကျွန်မတို့မှာ အားကိုးရာမဲ့နေ ဖြစ်ပါတယ် ” 

“ သူ ဘယ်ဘက်က လုပ်သလဲ ” 

“ စာရင်းကိုင်စာရေးကြီးပါ ။ အင်မတန် တော်ပါတယ် ၊ စာအရေးအသားမှာလည်း အင်မတန် ကောင်းပါတယ် ၊ အရင် ဒီတိုက်မှာ စာပေးစာယူဘက်က လုပ်ခဲ့ဖူးပါတယ် ” 

ထိုအခါ ဘိုကြီးက လှည့်၍ကြည့်ကာ “ အို ထွန်းမြိုင်က စာရေးတတ်ပြီလား ” 

ထိုအခါ မြန်မာစကား နားမလည်ဘူး မှတ်ထင်ရသော ဘိုကြီးက မြန်မာလို ပြောသောအခါ မထွေးသည် အံ့အားသင့်လျက်

“ ရေးတတ်ပါတယ် သခင် ၊ သူ့အကြောင်းကို စုံစမ်းကြည့်ရင် သိနိုင်ပါတယ် ” 

“ ကောင်းပြီ ၊ ကျွန်ုပ် စုံစမ်းကြည့်မည် ” ဟုပြောပြီး မေမေစောအား ထွန်းမြိုင် ဒီလို ဒုက္ခတွေ့လိမ့်မယ် မထင်လို့ မိမိ ထုတ်ပစ်လိုက်ကြောင်းကို ဘို အာလိပ်ဇန်ဒါ က ပြောပြလေသည် ။

မေမေစောက မြန်မာဘာသာဖြင့်

“ အလိုက် ( ကစ ) မင်း ဒီလိုလုပ်တာ ဘာကောင်းသလဲ ၊ ကြည့်စမ်း သည်မိန်းမကလေး ဘယ်လောက် ဒုက္ခများနေသလဲ ။ မသနားဘူးလား ၊ သူ့ယောက်ျားကို အလုပ် ပြန်ပေးလိုက်ပါ ” 

“ မစော ၊ ကျွန်ုပ် စိတ်မဆိုးပါဘူး ။ ကျွန်ုပ် မှားသွားပြီ ။ အများကြီး စိတ်မကောင်းဘူး ဖြစ်သည် ။ မစောက အလုပ် ပြန်ပေးရမည် ဆိုလျှင် မနက်ဖြန်ခါ လာပါစေ ၊ အလုပ် ပြန်ရမယ် ၊ မစော မျက်နှာကို ထောက်လို့ အလုပ်ကို ပြန်ပေးမည် ” ဟု ပြုံးရွှင်သော မထွေးအား ခေါင်းညိတ်၍ ပြောလေ၏ ။

ထို့နောက်တစ်ဖန် မေမေစော အား အင်္ဂလိပ်စကားဖြင့် “ မစော မင်း တစ်ခုပါပဲ ၊ မင်း ကောင်းရင် ကောင်းတာပဲ ၊ မင်း ဆိုးရင်ဆိုးတာပဲ ၊ အခုလည်း မင်း မျက်နှာကြောင့် ငါ ဒီမိန်းမကလေး၏ ယောက်ျားကို အလုပ်ပြန်ပြီး သွင်းရတော့မယ် ၊ ကျုပ်အလုပ်တိုက်မှာ ပျက်စီးသွားသော် ကိစ္စမရှိဘူး ၊ မစော ကျုပ်ကို ဆိုးတဲ့လူတစ်ယောက် ဖြစ်တယ်လို့ မထင်ရင် တော်ပါပြီ ၊ ဒီတော့ မစောက အလုပ် ပြန်ပေးပါဆိုတဲ့အတွက် ထွန်းမြိုင် ကို အလုပ် ပြန်ပေးရပါတော့မယ် ၊ ဒီတော့ မစော စကားကို ကျုပ် နားထောင်သလို ဒီမိန်းမကလေး ပြောတဲ့ စကားကိုလည်း မစော သဘောကျလိမ့်မယ် ထင်ပါတယ် ။ သူ့ပါးစပ်ကို မြန်မာဖူးစာနတ်က စီးပြီး ပြောတာလို့ မစော မယုံကြည် ဘူးလား ” ဟု ပြောသောအခါ မေမေစောသည် ပြုံး၍ နေလေ၏ ။

ထို့နောက် မေမေစောသည် မထွေးအား “ အေး ... မထွေး ၊ ညည်း ယောက်ျားကိုသာ ဝမ်းမြောက်စရာ သတင်းကောင်းကို ပြန်ပြီးပေးပေတော့ ၊ အခု လခ ဘယ်လောက်လဲ ” 

“ ကျွန်မယောက်ျား တစ်ရာ့ငါးဆယ် ရပါတယ် ”  

“ ဘယ်လောက်ကြာပလဲ ” 

“ ခုနစ်နှစ် ရှစ်နှစ်လောက် ရှိပါပြီမေမေ ”  

“ စာရင်းကိုင် ကောင်းကောင်းတတ်သလား ”  

“ တိုက်မှာ အလုပ်လုပ်သမျှ လူတွေဟာ အခက်အခဲဆိုရင် ကျွန်မ ယောက်ျားကို လာလာပြီး မေးကြရပါတယ် ” 

မေမေစောသည် အာလိပ်ဇန်ဒါ ကို ကြည့်ကာ အင်္ဂလိပ်ဖြစ်ရင် သည်လို စာရင်းကိုင်မျိုးကို လခဘယ် လောက်ပေးမလဲဟု မေးလေ၏ ။

“ ဘာဖြစ်လို့လဲ ၊ လေးရာ ငါးရာလောက်တော့ ပေးရမှာပေါ့ ” 

“ ဒီလိုဖြင့် ကွာလှချည်ကလား ၊ မြန်မာလူမျိုးက ညံ့လို့လား ” 

“ ညံ့တော့ မညံ့ပါဘူး ၊ သို့သော်လည်း .. ”  

“ သို့သော်မလဲပါနဲ့ ၊ မင်းတို့ လုပ်တာ မတရားဘူး ၊ အခု အများကြီး စိတ်ညစ်ရအောင် လုပ်တဲ့ အတွက် လခ တိုးပေးဖို့ ကောင်းတယ် ” 

“ မစော ပြောရင် ကျုပ်ပေးမှာပဲ ၊ ဘယ်လောက် ပေးစေချင်သလဲ ” 

“ ၃ဝဝလောက် မပေးနိုင်ဘူးလား ၊ သုံးရာ မများပါဘူး ၊ ဘို ထက်တော့ သက်သာသေးတာပဲ ”  

“ နေပါဦးလေ ၊ တဖြည်းဖြည်းပေါ့ ၊ ကိုင်း ၂ဝဝ ယူပါစေ ၊ ကျုပ်တစ်ယောက်တည်း အလုပ် မဟုတ်ဘူး ၊ နောက်ကို ကျုပ် ကြည့်ပေးပါမယ် ၊ အခု ၂ဝဝ ယူပါစေဦး ” ဟု ပြောလေရာ မေမေစောသည် မထွေးကို ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ကြည့်ပြီး

“ ညည်း လာတာ ရက်ကောင်းနေ့ကောင်းကို ရွေးလာတာပဲ ၊ လခ ၂ဝဝ နဲ့ နက်ဖြန် အလုပ်ဝင်ရမယ်လို့ ညည်းယောက်ျားကို ပြန်ပြီးပြောတော့ ညည်းယောက်ျား မျှော်နေလိမ့်မယ် ပြန်ပြန် ”  ဟု ပြောလေ၏ ။

အာလိပ်ဇန်ဒါ က မထွေးကို ပြုံးလျက် ကြည့်ကာ

“ မင်းက ရက်ကောင်းရော ၊ နာရီကောင်းရော ရွေးပြီးလာတာကိုး ၊ အများကြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ၊ စိတ်ချပြီး သွားပါတော့ ”  ဟုပြောလေလျှင်

မထွေးသည် ဝမ်းမြောက်အားကြီးသဖြင့် မွှန်ပြီး ကျေးဇူးတင်သော စကားကို မြန်မြန်ကြီး ထွေးလုံးရစ်ပတ် ပြောကာ အိမ်ပေါ်မှ အောက်ကို ရောက်မှန်း မသိ ၊ ဓာတ်ရထားကိုမှ မစောင့်နိုင်ဘဲ မြင်းရထားကို ခေါ်၍ စီးပြီး ဈေးမှ လှည့်ကာ ဆိုင်အမျိုးမျိုးသို့ ဝင်၍ ဝယ်ခြမ်းပြီး အိမ် အရောက် အမြန် သွားလေ၏ ။

မထွေးသည် အိမ်၌ ညနေစောင်းသောအခါ ပြတင်းပေါက်မှ ကုန်းကာ လှမ်းကာ မျှော်ရသဖြင့် အောက်သို့ ကျတော့မလို တစ်ခါနှစ်ခါ ဖြစ်လေ၏ ။ မောင်ထွန်းမြိုင် မပေါ်လာနိုင်သဖြင့် မငြိမ်မသက် ဖြစ်ကာ ထချည် မျှော်ချည် ဖြစ်၍ နေလေ၏ ။ မီးဖိုချောင် နှင့် အိမ်ရှေ့ခန်းကို ကူးချည်သန်းချည် နေလေ၏ ။ ညရထားနှင့် ခရီးသွားရန်ပြင်ဆင်ထားသည့် ပစ္စည်းများ ကို မိမိတို့၏ အသီးအသီး နေရာများ၌ ပြန်၍ ထားကာ အခါတိုင်းလို ခြေရာ လက်ရာ မပျက် ရှိစေလေ၏ ။

ထို့နောက် အတိုင်းမသိသော ကြီးမားသောဝမ်း မြောက်ခြင်း အရသာကို ခံစားကာ ပက်လက်ကုလားထိုင်တွင် လှန်၍ နေလေ၏ ။

ထိုအခိုက်တွင် မောပန်းလေးလံစွာ တက်၍လာသော နှေးသောခြေလှမ်းကို ကြားရလေလျှင် အိပ်ပျော် ဟန်ဆောင်၍ နေလေ၏ ။

ထွန်းမြိုင်သည် တံခါးကို တွန်း၍ ဖွင့်ပြီး ဝင်လာရာ မထွေးသည် ကုလားထိုင်ပေါ်၌ အိပ်နေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် ခြေဖျားထောက်ကာ နင်းပြီး ခုတင်ပေါ်၌ ထိုင်ကာ မောမောပန်းပန်းနှင့် ဖိနပ်ကို ချွတ်လေ၏ ။

မထွေးသည် မျက်လုံးဖွင့်ကာ ကြည့်၍ နေပြီး

“ ဪ .... ကိုထွန်းမြိုင် ပြန်လာတာတောင် ကျွန်မ မသိဘူး ၊ ညက မအိပ်ရတာနဲ့ မေ့ခနဲပျော်သွားတယ် ၊ ဘယ့်နှယ်လဲ ” 

“ မဟန်ပါဘူးကွယ် ၊ မင်း ပြင်ပြီးပြီလား ”  

“ ကျွန်မတော့ ပြင်ပြီးပြီ ၊ အသင့်ပဲ ” ဟု ပြောကာ မီးဖိုထဲ ဝင်လာပြီး အဝတ်ဖြူဖြူ အုပ်ထားသော စားပွဲခင်းကို ယူလာပြီး အိမ်ရှေ့ခန်းစားပွဲပေါ်၌ တင်လေ၏ ။

ထွန်းမြိုင်သည် မချိုမချဉ်မျက်နှာနှင့် မိမိ၏ မယား လုပ်ကိုင်တာကို ကြည့်၍ နေလေ၏ ။

 

တစ်ဖန် မီးဖိုထဲကို မထွေး ပြန်ဝင်ပြီး စက္ကူထုပ်ကြီး တစ်ခုကို ယူလာသောအခါ ငါ့မိန်းမ စိတ်များ နောက်သလား ဟု တွေးကြောက်သော ကြည့်နည်းမျိုးဖြင့် ကြည့်၍ နေလေ၏ ။

အိမ်ရှေ့ခန်းမှ နေ၍

“ ကိုထွန်းမြိုင် လာလေ ၊ ပြင်ပြီးတာ ကြာလှပြီ ၊ ကျွန်မ မျှော်နေတယ် ။ လာလာ အမောပြေကလေး ” ဟု ပြော၍ ခေါ်လေရာ မိမိမယားကို မမှတ်မိသောနည်းမျိုး ဖြင့် လည်းကောင်း ၊ ဆေးဆရာသည် လူမမာကို ကြည့်သကဲ့သို့ လည်းကောင်း ၊ အပြင်သို့ ထွက်လျက် မျက်လှည့်ဆရာ လုပ်တာကိုင်တာကို စူးစိုက်စွာ ကြည့်သကဲ့သို့ လည်းကောင်း စားပွဲကို ကြည့်လျက် အုပ်၍ ထားသော အဝတ်အောက်မှ မြွေထွက်၍ ပေါက်လေမလားဟု တွေးတော ကြောက်ရွံ့သကဲ့သို့ ကပ်ကာ မတော်တဆ မြွေများ ထွက်၍ လာလျှင် နောက်သို့ ကပျာကယာ ဆုတ်တန် ဆုတ်ရတော့မှာ လိုလို မရဲတရဲ ရပ်၍ နေလေ၏ ။ 

“ ထိုင်ပါ ကိုထွန်းမြိုင်ရဲ့” ဟု ဧည့်သည်ကို အားပေးသလို မထွေးက ပြောမှ ကုလားထိုင်မှာ ထိုင်ပြီး မထွေး တစ်လှည့် ၊ စားပွဲ တစ်လှည့် အပြန်အလှန် ကြည့်လျက် နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ရှုံ့ကာ ရှူ၍ နေလေ၏ ။

မထွေးသည် ထွန်းမြိုင်၏ အနီး၌ထိုင်ကာ အဝတ်ကို လှန်လိုက်လေလျှင် ပခြုပ်ထဲ ပါးပြင်ထောင်သော မြွေကို ထိတ်လန့်စွာမြင်ရသလို ဖြစ်ပြီး မျက်လုံးပြူး ပါးစပ် ဟလျက် စိုက်၍ ကြည့်နေလေ၏ ။

မထွေးသည် ပြုံးလျက် ၎င်း၏ မျက်နှာကို ကြည့်နေလေ၏ ။ နောက် တစ်မိနစ်လောက် ကြာမှ ထွန်းမြိုင် သည် မော့ကာ ကြီးစွာသောရာဇဝတ်မှုကို မထွေး ပြုမိသကဲ့သို့ ကြည့်ပြီး မထွေးဟု တစ်ခွန်းတည်းခေါ်လိုက် လေ၏ ။

အကြောင်းမူကား စားစရာ သောက်စရာ ယိုဘူး ထောပတ် ၊ ဘီစကစ်ချီစာမုန့် ၊ ဝက်ပေါင် ၊ သိုးသား သေတ္တာ ၊ ဝက်သားပေါက်ဆီ ၊ ကိုကိုး ၊ နို့ဆီ ၊ သကြား ၊ ပေါင်မုန့်များနှင့် သီးမွှေးငှက်ပျော ၊ သြဇာသီး ငါးလုံး ၊ ဒူးရင်းသီးများသည် အစားအသောက် ခြိုးခြံ၍နေသူကို ထိုးဟပ်ချင်စရာ မြူခေါ် ဖိတ်ကြား၍ နေလေသတည်း ။

ထို့နောက်မှ ရင်ကို ထုကာ ဟိုက် ... ငါ့မိန်းမ ရူးပြီဟု အောက်မေ့လျက် ဣန္ဒြေနှင့် ကိုကိုးဖျော်နေသော မထွေး၏ မျက်နှာကို အသေအချာ ကြည့်လေ၏ ။

မထွေးသည် ၎င်း၏ ခွက်ထဲသို့ လက်ဖက်ရည် ငှဲ့၍ ထည့်ပြီး လျင်မြန်သွက်လက်သော လက်ကလေးများနှင့် ဓားကို ကိုင်ကာ မုန့်ကို ထောပတ်သုတ်၍ ပေးပြီး –

“ သောက်လေ ဘာငေးနေသလဲ ” 

“ နေပါဦး မထွေးရဲ့ ၊ မင်း ဘယ့်နှာတွေ လုပ်နေတာတုန်း ၊ အမယ် မင်း မင်း လုပ်ပုံတွေဟာ ဒုက္ခဖြစ်မယ့် အတတ်တွေပါကလား မိန်းမရဲ့ ” 

“ အို ... စားသာ စားပါဆို ၊ ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေပါလိမ့်မတုန်း ၊ ကျွန်မကို ရူးတယ်မှတ်လို့ ကြည့်နေတာလား ၊ ကျွန်မတို့ သူတော်ကောင်းမို့ နတ်လာပြီး မတယ် ကိုထွန်းမြိုင်ရဲ့ ” 

“ ဟင် ... ဘယ့်နှယ်ဖြစ်တာတုန်း ၊ ပြောစမ်းပါဦး ” 

ဟု ပြောသောအခါ 

“ ကျွန်မ တောကို မပြန်ရတော့ဘူး ” 

“ ဘာဖြစ်လို့လဲ ” 

“ ကိုထွန်းမြိုင် လခတိုးလို့ ” 

“ ဘယ်လို တိုးတာလဲ မိန်းမရဲ့ ၊ စိတ်ညစ်ရတဲ့ အထဲမှာ နောက်အောင် ရူးအောင် မလုပ်ပါနဲ့ဦးကွဲ့ ”

“ အို ... ဘယ်က ရူးရမှာတုန်း ၊ ကိုထွန်းမြိုင် သူဌေးဆီကို ကျွန်မ တစ်နေ့လုံး သွားနေတယ် ။ ခုတင်ပဲ ပြန်လာခဲ့တယ် ။ ကျွန်မ ပြောတာနဲ့ ရှင့်ကို အလုပ် ပြန်ပြီးလက်ခံတယ် ၊ လခလည်း ၅၀ တိုးတယ် ။ အဲဒါ နက်ဖြန် အလုပ် ပြန်ဝင်ရမယ် ” 

“ မင်း တစ်နေ့လုံး သွားနေတယ် ၊ ဘယ်နည်းနဲ့ မင်း သူ့ကို ပြောလို့ရသလဲ ၊ မထွေး မင်း ငါ့ကို ညာသလား ”

“ မညာပါဘူး ကိုထွန်းမြိုင်ရဲ့ ၊ အဟုတ်ပါ ။ ဒါကြောင့် ကိုထွန်းမြိုင် ပြန်လာရင် ဆာလာလိမ့်မယ်လို့ ထင်တာနဲ့ ညလည်းလေ ဝမ်းသာအားကြီးတာနဲ့ ချက်ပြုတ်အားတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ တွေးပြီး ညစာပါ အကုန် ဝယ်လာခဲ့တယ် ” 

“ မင်း ဘယ်နည်းနဲ့ သူ့ကို နားဝင်အောင် ပြောနိုင်သတုန်း ” ဟု စားပွဲကို ထုကာ ပြောလေ၏ ။

ထိုအခါ အကျိုးအကြောင်းကို စီကာပတ်ကုံး ပြော၍ ပြလေ၏ ။ စကားဆုံးသောအခါ ထွန်းမြိုင်သည် အူကို နှိပ်၍ ရယ်ပြီး

“ သူတို့ လင်မယား မဟုတ်ဘူးကွဲ့ ၊ သည်အကောင် ငါ့ကို ထုတ်ပစ်တဲ့ ဘိုပဲ ၊ မေမေစောကို သူ ပိုးနေတယ် ။ မင်းက သူတို့ကို တမင်သက်သက် သွားပြီး ပေးစားတာပေါ့လေ ၊ ဘိုက သဘောကျနေမှာပေါ့ကွဲ့ ၊ အဲဒါကြောင့် နေရာကျခဲ့တာ ” ဟု ပြောပြီး

“ အေးဟေ့ ငါတို့ သတိမရဘူး ၊ ဒီဘို မေမေစောကို ပိုးနေတာ ငါအသိသား ၊ မေမေစော နဲ့ မင်းနဲ့ သိတယ်ဆိုတာကိုလည်း ငါ အသိသား ၊ သတိကို လုံးလုံး မရလို့ ငါတို့ ပူနေတာကလား မိန်းမရဲ့ ၊ သြော် ... တကယ့် မိန်းမ ၊ ဇမ္ဗူမှာ နှစ်ယောက် မရှိတဲ့ မိန်းမကွဲ့ ” ဟု ပြောကာ မထွေးကို ပွေ့၍ ယုယလေ၏ ။

ထို့နောက် ပျော်ရွှင်စွာ စားကြလေ၏ ။ နောက် ရက်ပေါင်းများမကြာမီ ထွန်းမြိုင်၏ အလုပ်ခန်းသို့ အာလိပ်ဇန်ဒါ ဝင်၍ လာပြီး “ ဒါမင်းတို့ အတွက် စပါယ်ရှယ်ဖိတ်စာ ” ဟူ၍ မင်္ဂလာဆောင်ဖိတ်စာကို ပေးလေသတည်း ။

 ▢  ပီမိုးနင်း

📖 ဗြိတိသျှဘားမား မဂ္ဂဇင်း

     ဇူလိုင် ၊ ၁၉၂၇

ချစ်ခြင်းဆေးရောင်စုံ

❝ ချစ်ခြင်းဆေးရောင်စုံ ❞
    ▢ အဖြူရောင် ( ရွှေ )

သူနဲ့ ပတ်သက်လာလျှင် ကျွန်မသည် ကျွန်မ မဟုတ်တော့ ။ ကျွန်မ ချစ်သော သူ့အတွက် စတေးခံ ခြေနင်း မြေပြင်တလင်း တစ်ခုသာ ဖြစ်လေသည် ။ ဘဝ ၊ ဆန္ဒ ၊ အတ္တ ၊ မာန ဘာတစ်ခုမှ သူ့အပေါ် ရိပ်ငွေ့ မသန်းစေလို ။ ကျွန်မသည် ကျွန်မ မဟုတ် ၊ ဗလာသက်သက် ရေလိုပေါ့လေ ။ သူက လေးထောင့်ခွက်နဲ့ ရယူလိုလျှင် ကျွန်မကလည်း လေးထောင့်ခွက် ထဲမှ ရေ ၊ ဒါမှမဟုတ် ခွက်ဝိုင်းထဲမှ ၊ ဘူးရှည်ထဲမှ ၊ ပန်းကန်ပြားတစ်ချပ်ဆီမှ ၊ ပုလင်းလွတ်တစ်လုံးထဲမှ ... ။
                         ( အချစ် )

ချစ်ခြင်းဖြင့် ပြည့်လျှမ်းသော ဘဝတစ်ခုကို ကျွန်မ ပိုင်ဆိုင်သည် ။ ကျွန်မ ဘုရားသခင်ကို ချစ်သည် ၊ အရောင်တွေကို ချစ်သည် ၊ သံစဉ်တွေကို ချစ်သည် ၊ စကားတန်ဆာအလင်္ကာတို့ကို ချစ်သည် ။ သူတို့ကို ချစ်ရခြင်းများနှင့် ကျွန်မဘဝ ဖြစ်တည်ရခြင်း အပေါ် တကယ်ပဲ ကျေနပ်နှစ်သိမ့်နိုင်ခဲ့သည် ။ ကျေနပ်နှစ်သိမ့်ခဲ့ဖူးသည်ပေါ့လေ ... ။

သမားရိုးကျ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော ၂၂ ဝန်းကျင်၌ ရောင့်ရဲခြင်း ကိုလည်း ချစ် ၊ ပိုင်ဆိုင်ခြင်းကိုလည်း ချစ် ၊ အရာရာချောမွေ့ လှပသော ဘဝ တစ်ခုပါပဲ ။ အလိုက်သင့် အလျားသင့် ကုန်ဆုံးရသော ထုံးတမ်းစဉ်လာ ဓလေ့များ ပြီးလျှင် ကျန်ရှိသော အားလပ်ချိန်များမှာ အရောင်တွေနှင့် ကစားရခြင်း ၊ ဂီတ သင်္ကေတများနှင့် အသံနိမ့်မြင့် ပြောင်းလဲမှုများ အပေါ် ဆန်းစစ်လေ့လာခြင်း ၊ အက္ခရာသဒ္ဒါ စကားလုံး စာလုံးများနှင့် ကျေနပ်နှစ်သိမ့်ရခြင်းတို့သာ ကျွန်မရဲ့ အဖော် ။

ကျွန်မဘဝရဲ့ ဧကရာဇ် ဟာလည်း ကျွန်မ ၊ ကျေးကျွန် ဟာလည်း ကျွန်မကိုယ်တိုင် ။

မှိုင်းမှုန်သော ဆောင်းနံနက် ပန်းချီကား တစ်ခု အတွက် စုတ်တံများ၏ အဖိ ၊ အဖော့မှာ နစ်မြုပ်ရင်း သီချင်း တစ်ပိုင်းတစ်စ ညည်းညူမည် ။ ထိုမှတစ်ဆင့် လက်ချောင်းဖျား ဆီမှ သံစဉ်တစ်ခုကို ရှာဖွေလိုသော ယားယံ ကျီစယ်မှုတို့နှင့်အတူ စုတ်တံအား ဂီတာကြိုးလို ဆုပ်ကိုင်ချင် ဆုပ်ကိုင်မိပေလိမ့်မည် ။

ထိုဂီတ၏ စီးမျောမှု မှသည် ဘုရားသခင်၏ ဂုဏ်တော်ကို ကျူးရင့်နိုင်သေးသည် ။ နောက်တော့ မြက်ခင်းပြင်ပေါ် ခြေပစ်လက်ပစ် လှဲနေရင်း ကြည်အေး၏ ‘ လွှင့်ပစ်လိုက်စမ်း ’ ကို အော်နိုင်သေးသည် ။

အဲသလို ကျွန်မချစ်သော အရာများစွာကို ကျွန်မ စိတ်တိုင်းကျ ကိုယ်ပိုင် လွတ်လပ်ခွင့်များဖြင့် ခံစားနိုင်သည် ။

ကျွန်မဟာ အနှောင်အဖွဲ့ ကင်းသူ ၊ အချုပ်နှောင် ကင်းသူ ၊ တိမ်ငွေ့တို့ လွင့်ပါးမှုကို ကြည့်ရင်း လွတ်လပ်ပေါ့ပါးစွာ ဟားတိုက်ရယ်နိုင်သူ ၊ ကဲ ... ကျွန်မ ဘာကို မှုရမတဲ့လဲ ။

စိတ်ဝိညာဉ်တို့ ပေါ့ပါးလွတ်လပ်စွာ ရပ်တည်ခဲ့သော ကျွန်မက ကျွန်မ မဟုတ်နိုင်တော့ခြင်း၏ တရားခံမှာ သူလား ၊ အချစ်လား ကျွန်မ မဝေခွဲနိုင်ပါ ။

တွေ့စ မြင်စက အမှတ်တမဲ့ နိုင်လှသော်လည်း နှလုံးသားထိ ဝင်ရောက်လာပုံက အမှတ်တရ ဖြစ်ခဲ့သည်ပဲ ။

ကျွန်မ သူငယ်ချင်း ဖြစ်သော ၊ သူ့မိန်းကလေး ဖြစ်သော ခင်ထား၏ မိတ်ဆက်ပေးမှုဖြင့် ကျွန်မတို့ သိကျွမ်းခဲ့ရသည့် အချိန်ကတော့ စုတ်တံဖျားက ဆေးအထူအပါးလောက်တောင် စိတ်ဝင်စားမှု မရှိခဲ့ ။

မြို့စွန် မြက်ခင်းများ ဖုံးလွှမ်းသော တောစပ် တစ်လျှောက်မှာ ၊ မြက်ခင်းဘေးမှာ ၊ ကျောက်ဆောင်ကမ်းပါးတို့ ခြေရင်းမှာ ကျွန်မက ပန်းချီဆွဲရင်း ၊ သူတို့က ချစ်သူတို့ သဘာဝ ပျော်ရွှင် ရင်ခုန်ရင်း အချိန်ကာလတို့ကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ကြသည် ။

တိုးတိတ်ညင်သာသော သူ့သီချင်းသံတို့ကို အမှတ်မထင် နားထောင် ဖြစ်ရင်း အမှတ်ထင်ထင် ဖြစ်ခဲ့ချိန်မှာတော့ သီချင်းသံတို့နှင့်အတူ သီချင်းရှင် အပေါ် ငြိတွယ်စိတ်တို့က နက်ရှိုင်းနေခဲ့ပြီ ။

သူ့ရဲ့ ‘ ညီမလေး ’ ခေါ်သံတို့မှာ တိမ်းမူးမျောပါရင်း အတူ နေခွင့်တို့ ရှည်ကြာစေချင်မိလေသည် ။

ရည်မှန်းချက် ပြင်းထန်ပြီး တော်လွန်း ထူးချွန်လွန်းသော ခင်ထား နဲ့ သီချင်းတို့ကို ဘဝအဖော် မှတ်ထင် ယူဆနေခဲ့သော သူတို့ ကတောက်ကဆတ်ပွဲ အပြီးမှာ သူကလည်း သာမန် အချိန်များမှာထက် ပိုရီဝေသော ၊ ပိုချော့မြှူသော တေးများ သီဆိုတတ်လာသလို ခင်ထား ကလည်း ပိုပြီး ပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချတတ်လာသည် ။

ကျွန်မ ပန်းချီကားတွေ ကလည်း လှေကားထစ်ပုံတွေ ၊ နောက် စုတ်တံ တစ်ချောင်းတည်း သုံးပြီး ဆွဲထားတဲ့ ရွက်ကြွေတော နီနီရဲရဲပုံတွေ ။

တစ်ခါတလေတော့လည်း ကင်းဗတ်ရှေ့ ထိုင်ပြီး သူ တစ်လှည့် ကျွန်မ တစ်လှည့် ဂီတာ တီးပြီး သီချင်းတွေ ဆိုကြ ၊ ခင်ထား က လက်ခုပ်တီးလို့ပေါ့ ။

အဲဒီနောက်ပိုင်း ရက်တွေမှာတော့ ကျွန်မရဲ့ အခန်းကဏ္ဍက မှေးမှိန် လာတာလား ၊ တောက်ပြောင်လာတာလား .. ကျွန်မကိုယ်တိုင် မဝေခွဲနိုင်ခဲ့ ။ သူနဲ့ ခင်ထား အတူ ရှိနေပြီး တစ်စုံတစ်ရာ ကျေလည်သည် ဖြစ်စေ ၊ မကျေလည်သည် ဖြစ်စေ သူက ကျွန်မကို စကားဝိုင်းထဲ ဇွတ်သွင်းခေါ်တတ်လေသည် ။

စုတ်တံကို ကောက်ကိုင်ပြီး ရင်ထဲက Feeling တွေကို ပုံဖော် နစ်မျောနေချိန်မှာ ၊ ဒါမှမဟုတ် ဂီတာတစ်လက်နှင့် သံစဉ် တိုးဖွ ညည်းတွားလိုချိန် တွေမှာ ကျွန်မ အချိန်တွေဟာ ဇွတ်အဓမ္မ တောင်းခံတတ်သော အတ္တကရုဏာရှင် သူ့အတွက် ဖြစ်ခဲ့ရပြီ ။

သူ့ဝေဒနာတွေကို မျှယူလိုစိတ် သူ့အလိုကျ ရပ်တန့်ပေးလိုက်ရတဲ့ ကျွန်မရဲ့ အနုပညာ ခံစားလိုမှုတွေ သူနဲ့ ပတ်သက်လာလျှင် မာန မရှိ ၊ အတ္တ မရှိ ။

ပန်းပွင့်တွေလည်း ကျွန်မဘဝ မဟုတ်တော့ ။ အရောင်တွေ ၊ ကဗျာတွေ ၊ အားလုံးသော ချစ်ခင်မြတ်နိုးရာတွေ သူ့ဆီမှာ သူ့မျက်ဝန်းတို့ အောက်မှာ နစ်မျောကုန်တော့တာ ။

သူ ညည်းတွားသော သူနဲ့ ခင်ထား အကြောင်း သမားရိုးကျ ဇာတ်လမ်း တစ်ခုရဲ့ ဒေါသ ပေါက်ကွဲရာသည်လည်း ကျွန်မပါပဲ ။

ကျွန်မချစ်သော လူငယ်ကလေးဟာ သူ့ကိုယ်သူ ချစ်တဲ့စိတ် ၊ သူ့ ချစ်သူကို ချစ်တဲ့စိတ်တွေနဲ့ ပူလောင်လှချေရဲ့ကွဲ့ ။

ကျွန်မ အတွက်ကတော့ သူ့မျက်နှာကို စေ့စေ့ကြည့်ရင်း ထူးအိမ်သင် သီချင်း တစ်ပုဒ်ကို အဆိုမပါ တီးနေရရင် ပြည့်စုံကျေနပ်နေတော့တာပါပဲ ။

သူ့ရဲ့ အလိုဆန္ဒတွေကို ကျွန်မရဲ့ အလိုဆန္ဒ ဖြစ်လာအောင် ပေးဆပ်ရခြင်း အပေါ်မှာပဲ ကြည်နူးချမ်းမြေ့နေတော့တယ် ။

သူတို့က ချစ်သူတွေပဲလေ ၊ ပြေလည်နေချိန်မှာ မုဒိတာ ပွားဖို့ ၊ မပြေလည်ကြချိန်မှာ အားပေးဖို့ ဒီလို ဖြူစင်မှုကိုလည်း ဂုဏ်ယူကျေနပ်နိုင်ခဲ့ ။ တကယ်တော့ သူ ပြန်ချစ်ဖို့ ၊ မချစ်ဖို့ ဆိုတာထက် ကိုယ်က ချစ်နေဖို့သာ လိုတာပါပဲ ။ ကျွန်မရဲ့ ချစ်ခြင်းတွေနဲ့ ကျွန်မတို့ သုံးယောက်ရဲ့ ပုံရိပ်တွေကို ရေးဆွဲ ဆေးခြယ်နိုင်သေးတာပဲ ။ ကိုယ်ချစ်တဲ့ လူကို ဘေးမှာ ထားပြီး ကိုယ် ချစ်တဲ့ ပန်းချီဆွဲ ၊ ဂီတာတီး ၊ ကဗျာရေး လောကဟာ ဘယ်လောက်ငြိမ်းချမ်း လိုက်သလဲကွယ် ။

တစ်ခါတစ်ခါတော့လည်း ဒီလို မဟုတ်ဘဲ သူ့အချစ်တွေ ကိုသာ ရခဲ့ရင် သူ့ချစ်ခြင်းတွေ ခံယူပြီး ပန်းချီဆွဲရရင် ကျွန်မ ဘဝရဲ့ master piece တွေ ဖြစ်လာမှာပဲ လို့တောင် စိတ်ကူးယဉ်ဖူးလေသည် ။

တစ်ခါကတော့ ရက်ပေါင်း တော်တော်ကြာကြာ သူ ရော ၊ ခင်ထား ရော ချောင်းဘေး မြက်ခင်းပေါ် ရောက်မလာကြ ။

အဲဒီနေ့တွေမှာ ပန်းချီကား တစ်ချပ် ရေးဆွဲဖြစ်သည် ။ ချောင်းစပ် ကျောက်တုံးကျောက်ခဲတွေ ဘေးမှာ ထဘီရင်ရှားကို ဖြန့်ဝတ်နေသော မိန်းမတစ်ဦးရဲ့ပုံ ၊ အနောက်ဘက် တောင်စောင်းတွေပေါ်မှာ ဝင်လုဆဲ နေမင်းရဲ့ အရောင်တွေက ဝင်းဖြာကျဆင်းလို့ ။ အဲဒီ မိန်းမခန္ဓာကိုယ်က ကောက်ကြောင်း ပီပြင် ထင်ရှားလို့ အဲဒီ မိန်းမရဲ့အရှက်ကို လွှမ်းတဲ့ ဟန်ဆောင်မှု အကာအကွယ် တစ်ခုဟာ အမှန်တရား ဆိုတဲ့ နေရောင်ကို ဖုံးကွယ် မထားနိုင်သလိုပေါ့လေ ။

မပိုင်ဆိုင်လိုပါဘူး ၊ ကိုယ်ချစ်နေဖို့သာ လိုပါတယ်လို့ ကြွေးကြော်ခဲ့ပေမဲ့ တကယ်တမ်း မတွေ့ရတဲ့အခါ ကျွန်မ စိတ်တို့က တိမ်းတိမ်းပွေပွေ တစ်စုံ တစ်ရာကို နာကြည်းရမလို ။

သူကကော ဘာအတွက်များ ကျွန်မကို ပတ်သက်ခဲ့ရတာလဲ ။ ခင်ထား သာ သူ့ဘဝ ၊ ခင်ထား သာ သူ့ကမ္ဘာလို့ တဖွဖွ ကြွေးကြော်ခဲ့သူက ဘာကြောင့်များ ... ဘာကြောင့်များ ... ။

ကျွန်မ ကရော သူငယ်ချင်းရဲ့ ချစ်သူ တစ်ယောက် အပေါ် ဘာအတွက်များ လက်ခံ ပတ်သက်ခဲ့သလဲ ... ။

ခင်ထား ကို မျက်နှာပူ အားနာစိတ် ၊ သူ့အပေါ် ခွင့်လွှတ်စိတ် ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နာကြည်းစိတ်တွေနဲ့ အဲဒီ ပန်းချီကားကို ဆေးနက်တွေနဲ့ ကြက်ခြေခတ်မိလေသည် ။

သူကတော့ မနေ့ကပဲ ခွဲခွာသွားခဲ့သလို လွတ်လပ်ပေါ့ပါးစွာ ပြန်လာနိုင်ခဲ့သလောက် ကျွန်မက လေးလံတင်းကျပ်စွာ ကြိုဆို ဖြစ်လေသည် ။ နောက်တော့လည်း ထုံးစံအတိုင်း သူကလည်း ရင်ဖွင့် ညည်းညူမြဲ ၊ သူ့ရဲ့ ဒဏ်ရာရ အချိန်တွေမှာ ကျွန်မကလည်း လက်ဖျားဆီက ထုံကျဉ်အေးစက်မှုတို့ကို မေ့လျော့စွာ သူ့စကားတွေမှာ နစ်မျောမြဲ ၊ ပြီးတော့ တိတ်ဆိတ်စွာ ကြေကွဲမြဲ ... ။

မျက်ဝန်းတို့ကို မှေးမှိတ်၍ သူ သီချင်း ဆိုနေလျှင် အသက်ဝင် လှိုက်လှဲလာသော သူ့သီချင်းသံကို နားထောင်ရင်း ကျွန်မ အတွေးတွေ လွင့်မျော မိမြဲ ... ။ သူ့ရဲ့ အချစ်ဟာ ဘာလဲ ၊ သူ့ရဲ့ မြတ်နိုးမှုဟာ သူကိုယ်တိုင်လား ... ၊ ခင်ထားလား .. ၊ သူ့သီချင်းတွေလား ။

သူက ခင်ထားကို ချစ်နေချင်တာလား .. ၊ လွမ်းနေချင်တာလား .. ။ ချစ်ခြင်းတွေနဲ့ အတူတကွ နီးစပ်ဖို့ထက် လွမ်းရင်း ခံစားရင်း တေးသီရင်း သူ့အနုပညာတွေ တောက်ပြောင်နေချင်တာလား ... ။ သူ ပုံဖော်တဲ့ သူ့ရဲ့ အနာဂတ်ဟာ အလွမ်းကို အရင်းပြုပါသလား ။

ဒါဆို သူ့ရဲ့ ပြက္ခဒိန်တွေမှာ ကျွန်မရဲ့ကဏ္ဍက ဘာလဲ ... ဘယ်နေရာလဲ ... ။

အခုတော့လည်း သူ ဘာအတွက် ကျွန်မကို အသုံးချနေသလဲ ဆိုတာ တွေးဖို့ထက် သူ့မျက်နှာကို ကြည့် ၊ လေအဝှေ့မှာ ပါလာတတ်သော သူ့ ကိုယ်ရနံ့တို့ကို တိတ်တခိုး ရှူရှိုက်ရင်း ဂီတာကို ညင်သာတိုးဖွ ကစားရလျှင် ပြီးပြည့်စုံတယ် ထင်နေတော့တာပါပဲ ။ ချစ်မြတ်နိုးစိတ် သက်သက်နဲ့ မျှော်ငေးကြည့်ခွင့် ရနေသမျှ ကျေနပ်နေတော့တာပါပဲလေ ... ။

▢  အဖြူရောင် ( ရွှေ )
📖 ရွှေအမြုတေ မဂ္ဂဇင်း
      ဖေဖော်ဝါရီ ၊ ၂၀၀၄