❝ အဖြေမဲ့ ပုစ္ဆာ ❞
( ကေအမ်တီ - အတွေးအိမ် )
“ လူနာရဲ့ ရောဂါကို ပျောက်အောင် ကုနိုင်ရုံနဲ့ ဆရာဝန်လို့ မသတ်မှတ်ချင်ဘူး ။ လူနာကိုယ်တိုင် ကျန်းမာဖို့ ကြိုတင်ကာကွယ် နိုင်အောင် ပညာပေးနိုင်မှ တကယ့်ဆရာဝန် ”
ပါမောက္ခဆရာကြီး၏ ပြောစကားကို အမြဲ ဦးထိပ်ထားခဲ့သည်မှာ ဆေးခန်းဖွင့်စ ကတည်းကပင် ။ သို့သော် တချို့ကိစ္စများ ကြုံလာသောအခါ သူ့ကိုယ်သူ ဆရာကြီး ပြောသလို တကယ့် ဆရာဝန် ဖြစ်ခဲ့ရဲ့လားလို့ သံသယ ဝင်ချင်မိသည် ။
••••• ••••• •••••
ဆေးတက္ကသိုလ် ဆင်းပြီး ဆေးကုသခွင့် လိုင်စင် ရကတည်းက ဆင်ခြေဖုံး ရပ်ကွက်လေးမှာ ဆေးခန်း ဖွင့်ဖြစ်ခဲ့သည် ။ လူနာ မလာ၍ ဆိုင်ကယ် ဆီဖိုးပင် မရသော ဖွင့်စရက်များ ၊ တစ်ယောက်နှစ်ယောက်သာ လာသော အလယ်ပိုင်းရက်များ လွန်မြောက်ပြီး သကာလ လူနာ များလာသည့် လက်ရှိ အချိန်ထိ ဆေးခန်းနှင့် ရပ်ကွက်ကို ဖက်တွယ်ခဲ့သည် ။ လူနာ ကြည့်လိုက် ၊ စာဖတ်လိုက် ၊ စာရေးလိုက် ၊ ဇာတ်ကား ကြည့်လိုက်နှင့် အချိန်ကုန်လို့ ကုန်မှန်း မသိ ။ ရပ်ကွက်နှင့် သူ အပြန်အလှန် သံယောဇဉ် တွယ်ပြီမို့ သူငယ်ချင်းများ အလုပ်ဝင်ချိန်တွင် ဆေးခန်းလေးမှာပဲ ဆက်နေဖြစ်သည် ။ ဆေးကုမ္ပဏီမှ သူငယ်ချင်း တချို့ ကားဝယ်စီးချိန်တွင် တရုတ်စူပါကပ် ဆိုင်ကယ်စုတ်နှင့် သူ့ခရီးကို သူ နှင်နေဆဲ ။
“ မင်း ... အလုပ် မဝင်ဘူးလား ”
“ မဝင်သေးပါဘူးကွာ ။ အခုလောလောဆယ် ဒီရပ်ကွက်က လူနာတွေကို ငါ ပစ်မထားချင်ဘူး ။ အလုပ်ဝင်လိုက်ရင် သူတို့ ဒုက္ခရောက်မယ်ကွ ”
သူ့အဖြေကြောင့် လူထူးဆန်း တစ်ယောက်လို ဝိုင်းကြည့်ကြသည် ။ သူ ဂရုမစိုက်ပါ ။ ဤသို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သောကြောင့် ချစ်သူ၏ စွန့်ပစ်ခြင်း ကိုတောင် ခံခဲ့ရပြီးပြီ မဟုတ်လား ။
“ ဆရာ ... ဆရာ ”
ဆေးခန်းဝင်းထဲသို့ ဆိုက်ကားကို အမောတကော နင်းချလာသော လင်မယား ။ မိန်းမက ဆိုက်ကား နင်းလာပြီး ယောက်ျားက ဘေးခုံမှာ ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျလျက် ။ မိန်းမကို မြင်ကတည်းက လူနာက ကိုအေးမြင့် ဆိုတာကို သိလိုက်ပါပြီ ။
“ ကဲ ဘာဖြစ်လဲ ”
“ ထုံးစံအတိုင်းပေါ့ ဆရာရယ် ”
လူနာကို ခုတင်ပေါ် တွဲတင်ပေးလိုက်သည် ။ အရက်တွေ ဆက်တိုက် သောက်ပြီး မသောက်နိုင် ၊ မစားနိုင်ဖြစ်ကာ အိပ်ရာထဲ ဗုန်းဗုန်းလဲလေမှ ဆေးခန်း ရောက်လာသည် ဆိုတာ သေချာပြီ ။ မေးမြန်း စမ်းသပ်စစ်ဆေး ပြီး ဆေးထိုး ပေးလိုက်သည် ။ အရက်သမား အများစုက ဒီလိုပါပဲ ။ အရက်ကို မဖြတ်နိုင်ဘဲ အကြောင်း အမျိုးမျိုးပြကာ သောက်သည် ။ သောက်ရင်းသောက်ရင်း အရက်စွဲကာ မသောက်ရ မနေနိုင် အဆင့် ရောက်လာပြီး ဆက်သောက်ရင်း မုန့်လုံးစက္ကူကပ်တော့သည် ။ ကိုအေးမြင့်လည်း ထိုနည်းလည်းကောင်း ။ ဆိုက်ကားနင်း စီးပွားရှာပြီး တပြွတ်ပြွတ် မွေးလာသော သားသမီးများနှင့် တရိပ်ရိပ် တက်လာသော ကုန်ဈေးနှုန်းကို အန်တုဖို့ ကြိုးစားရင်း အဆင်မပြေတော့ အရက်ကို အတိုးချ သောက်သည် ။ မူးသည် ။ ဖောက်သည် ။ ပျက်သည် ။ ဆိုက်ကား မနင်းဖြစ်သော်လည်း အရက်ကို အကြွေး သောက်သည် ။ အရက်ကြောင့် ဆေးရုံ တက်ရပေါင်းလည်း မနည်း ။
“ ဆရာရယ် ၊ ပြောပါဦး မသောက်ဖို့ ”
ဆေးခန်း လာတိုင်း ကိုအေးမြင့်မိန်းမက အကူအညီ တောင်းသည် ။ သူက အရက် တရားဟောသည် ။ ကိုအေးမြင့်က ခေါင်းတဆတ်ဆတ် ညိတ်ကာ နားထောင်သည် ။
“ ကိုအေးမြင့်က ခင်ဗျား စကားတောင် နားမထောင်တာ ကျွန်တော့် စကား ဘယ်နားထောင်မလဲဗျ ”
ဤသို့ ပြောပြီးပေမယ့် အရက် မသောက်ရန် မဲဆွယ်စကားက သူ့နှုတ်က ထွက်သည် ။
“ ကိုအေးမြင့် ခင်ဗျား မျက်လုံးတွေ ဝါနေပြီ ။ အသည်း ပြန်ရောင်နေပြီနော် ၊ အရက်ဖြတ်မှ ဖြစ်မယ် ။ အသည်းခြောက်သွားရင် ကုဖို့ မလွယ်ဘူး ဆိုတာ သိတယ်နော် ”
“ ဟုတ် ဆရာ ။ ဒီတစ်ခါ တကယ် ပြတ်ပါပြီ ”
တကယ် ပြတ်ပါပြီလို့ ပြောတာ ဤအကြိမ်နှင့် ဆိုလျှင် ဘယ်နှကြိမ်မြောက်မှန်း သူ မမှတ်မိတော့ ။
“ ကဲ ဆေးမှန်မှန်သောက် ။ အစားလည်း စုံအောင်စား ”
ပြောသာ ပြောရသည် ။ ကိုအေးမြင့်တို့ အစားစုံအောင် မစားရဘူး ဆိုတာ ပိန်လှီလှီ ခန္ဓာကိုယ်က သက်သေပြသည် ။ ဘာကြောင့် မစားနိုင်လဲ မမေးချင်တော့ပါ ။ ယခု ဆေးဖိုးကိုပင် ပေးမသွားနိုင် ။ သူ သက်ပြင်း ချသည် ။ ကိုအေးမြင့်တို့၏ ဆင်းရဲခြင်းကိုလား ၊ သူ့အတွက် မရတော့မည့် ဆေးဖိုး အတွက်လား ဆိုတာကိုတော့ သူ မဝေခွဲတတ်ပေ ။
••••• ••••• •••••
“ အဒေါ်က အိပ်ရေး မဝတာရယ် ၊ သွေးအားနည်း နေတာရယ်ကြောင့် မောသလို ဖြစ်နေတာပါ ။ မစိုးရိမ်ပါနဲ့ ဆေးမှန်မှန်သောက် ၊ အစားကို စုံအောင်စားပါ ”
အသက် ၅ဝ နှစ်အရွယ် လူနာအပျိုကြီးက ဟုတ်ကဲ့ ဟုတ်ကဲ့နှင့် ယခုပဲ လိုက်နာပြီး ထလုပ်တော့မည့် ပုံစံမျိုး ။ အစားကို စုံအောင် မစားတာက အဓိကပြဿနာ ဖြစ်မည် ။
“ အန်တီက ကပ်စီးကုပ် ဆရာ ။ ဟင်း ဆိုရင် တစ်မျိုးပဲ ချက်စားတာ ”
ပါလာသည့် အဖော်က ဝင်ပြောသည် ။
“ အစာကိုတော့ စုံအောင် ချက်စားနော် ။ အခု အဒေါ်က အစာကို စုံအောင် မစားတော့ အာဟာရ မလုံလောက်ဘူး ။ မလုံလောက်တော့ လူက အားမရှိသလို ဖြစ်ပြီး မောနေတာပေါ့ ။ အဲ့တော့ စုံအောင်စား ”
“ စားပါတယ် ဆရာရဲ့ ။ နှစ်ခွက် အနည်းဆုံးတော့ ...”
“ နှစ်ခွက်တည်း မရဘူး ။ ထမင်းတစ်နပ်ကို အရေသောက် တစ်ခွက် ၊ အသီးအရွက် တစ်ခွက် ၊ အသားငါး ဥအမျိုးမျိုး ထဲက တစ်ခွက် ၊ ပဲအမျိုးမျိုး ထဲက တစ်ခွက် ၊ အနည်းဆုံး လေးခွက်တော့ ချက်စားပေါ့ ။ အဲ့လိုမှ မစားရင် အဒေါ် ခဏခဏ ဆေးခန်းလာနေရမယ် ။ ဆေးဖိုး ကုန်နေမှာပဲ ။ မီးဖိုချောင်စရိတ် ချွေရင် ကျန်းမာရေးစရိတ် ပိုကုန်တတ်တယ် ”
ဆင်းရဲသားရပ်ကွက်က လူအများစုတင် မက တစ်မြို့လုံးရှိ လူများက ဟင်းကို စုံအောင် ချက်မစားကြတာ အကျင့် တစ်ခုလို ဖြစ်နေပြီ ။ ဗီတာမင်ဘီဝမ်း နည်းပါးသော ဆန်ဖြူဖြူကို ရေအထပ်ထပ် ဆေးကာ ချက်သည် ။ လျှပ်စစ် မီးအား မပြည့်လေသော မြို့စွန်ရပ်ကွက်အဖို့ ထင်းမီးဖိုနှင့် ထမင်းရည်ငှဲ့ ချက်သည် ။ ထမင်းရည်ကို တိရစ္ဆာန် ကျွေးပြီး အာဟာရ မပြည့်ဝသော ထမင်းကို စားမိနေသည်မှာ ရာစုနှစ် များစွာ ကြာနေခဲ့ပြီ ဆိုတာကို ရပ်ကွက်ရှိ လူများက မသိကြ ။
တချို့ကလေးများဆို ဘီဝမ်းဓာတ် ချို့တဲ့ကာ ပိန်လှီပြီး ဗိုက်ပူနံကားလေးများဖြင့် ဆေးခန်း ရောက်လာကြသည် ။ ထိုလူနာမျိုးကို မေးကြည့်လိုက်လျှင် ထမင်းရည် ငှဲ့ကာ သွန်ပစ်သည်ကို တွေ့ရသည် ။ ဆေးခန်း ဖွင့်စကဆို တော်တော်များများ တွေ့ရသည် ။ နှစ်နှစ်နီးပါး သူ ပညာပေး ကောင်း၍သာ ထမင်းရည်ကို နံနက်ခင်း အဆာပြေ သောက်ကြတော့သည် ။
“ ဆရာ ကလေး ပြချင်လို့ပါ ”
“ လာ ... လာ ၊ ဘာဖြစ်လဲ ”
၃ နှစ်သားတဲ့ ။ ကလေးအမေ ပြော၍သာ ယုံရသည် ။ တစ်နှစ်ခွဲသားအရွယ် ကလေး လောက်ပင် မထွားလှ ။
“ ကျပ်လို့ပါ ဆရာ ”
အသက်ရှူသံက တရွှီးရွှီး မြည်နေသည် ။ နှာခေါင်းက ပွစိပွစိ ။ ပါးစပ်ကို ဟကာ အမောတကော ရှူနေရသည် ။ ချောင်းဆိုးသည် ။ ချွဲကျပ်သည် ။ အာဟာရ ချို့တဲ့ခြင်းကြောင့် ကိုယ်ခံအား နည်းပြီး အဆုတ်အအေးမိသည် ။ အသက်ရှူလမ်းကြောင်း ပိုးဝင်ပြီ ။ အသက်ရှူလိုက်တိုင်း ရင်ညွန့် ချိုင့်ဝင်သွားသည်ကိုက စိုးရိမ်စရာ ။
“ ဖြစ်တာ ဘယ်နှရက် ရှိပြီလဲ ”
“ သုံးရက်ပါ ဆရာ ”
“ ဘာလို့ စောစော လာမပြလဲ ။ ဆေးခန်းတင် မရဘူး ။ ဆေးရုံတက်ရမယ် ။ ဆေးတွေ ထိုးဖို့ ရှူဖို့ လိုတယ် ။ ဆေးရုံလွှဲစာ ရေးပေးမယ်နော် ”
“ ဆရာရယ် ဒီတင် မရဘူးလား ”
မိခင်ဖြစ်သူ ငိုသံစွက်နေပြီ ။ စိတ်ကို မနည်း ထိန်းထားရသည့် ပုံစံမျိုး ။
“ ဘာလို့လဲ အဆင် မပြေဘူးလား ”
သူ့ဆေးခန်းကို လာမပြဖူးလေသော လူနာမို့ ပိုက်ဆံ မရှိလို့လားဟု မေးရမှာ အားနာသည် ။ မိခင်ဖြစ်သူ၏ ချွေးနံ့နှင့်ပင် ငွေကြေး မပြည့်စုံတာ ခန့်မှန်းမိပြီသားပင် ။
“ ဟို ... ဟုတ် ၊ ဆရာ ”
စကားသံက တွန့်ဆုတ်ဆုတ် ။ ဖြေရမှာ မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေဟန် ။
“ အခုတောင် ဟိုဘက် ရက်ကွက်က အထူးကုဆေးခန်းမှာ မပြနိုင်လို့ ဆရာ့ဆီ ...”
“ ဟုတ်ပါပြီ ၊ သက်သာအောင် ရှူဆေး ရှူပေးလိုက်မယ် ။ ဆေးရုံ တက်ဖို့လည်း ပိုက်ဆံ ၃ သောင်း ပေးလိုက်မယ် ။ ဟုတ်ပြီနော် ”
ပါးစပ် အဟောင်းသားနှင့် ခေါင်းညိတ်ပြသည်ကို သေချာ မကြည့်တော့ဘဲ ကလေးကို ဆေးရှူဖို့ ပြင်ဆင်ရသည် ။ Nebulizer ထဲကို ဆေးထည့်ကာ ပလပ်ပေါက် တပ်ပြီး အငွေ့ကို ကလေးအား ရှူခိုင်းပြီး ငွေ ၃ သောင်းပေးလှူကာ ဆေးရုံ လွှဲလိုက်သည် ။ နေ့စဉ် ပထမဆုံး လူနာ၏ ဆေးဖိုးငွေ ၊ ဝင်ငွေ၏ ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း ထဲကငွေ ၊ ဓာတ်ခွဲခန်းက ပြန်ရောက်လာသော ငွေတချို့နှင့် ဆေးဘူးခွံ ၊ သတင်းစာအဟောင်း ၊ ဂျာနယ်အဟောင်းများ ရောင်းရသောငွေများ စုပြီး မတတ်နိုင်သော လူနာများ အတွက် ဆင်းရဲသား ရန်ပုံငွေထားသည်မှာ ဆေးခန်း စဖွင့်ကတည်းက ဆိုပါတော့ ။ ယခုလို အရေးကြုံလျှင် လှူသည် ။ လိုအပ်လျှင် ပရဟိတ အသင်းနှင့် ဆက်သွယ်ပေးသည် ။ လူနာ အတွက် အိတ်စိုက်ပြီး ကုပေးသည်ဟု ထင်ကြသည် ။ ရန်ပုံငွေအကြောင်း သူ ရှင်းမပြမိပါ ။ သူ တတ်နိုင်သမျှ လုပ်ပေးခြင်းသာ ။
တကယ်တော့ တချို့ ရောဂါများက ဖြစ်သင့်သော ရောဂါများ ၊ တချို့ကတော့ မဖြစ်သင့်သော ရောဂါများပင် ။ အများအားဖြင့် ပြည်သူလူထု၏ ကျန်းမာရေး အသိပညာ နည်းပါးမှုကြောင့် ဖြစ်သည်က များပါသည် ။ ကျန်းမာရေး အသိ နည်းပါးသည့် အတိုင်း ပစ်မထားလို ။ သူ တတ်နိုင်သရွေ့ ပညာပေးသည် ။ နံနက်စောစော အစာ မစားလျှင် ဦးနှောက်ဆဲလ်များ အာဟာရ ငတ်ကာ သေသွားပြီး အသစ် ပြန်မဖြစ်ဘဲ မှတ်ဉာဏ် နည်းသွားတတ်ကြောင်း ၊ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ် နှင့် သတိမေ့တတ်ပြီး ဦးနှောက်အကြောသေရောဂါ ဖြစ်တတ်ကြောင်း ပြောပြကာ နံနက်စာ စားကြဖို့ စည်းရုံးရသည် ။ အိပ်ရာဝင် တစ်ကြိမ်နှင့် နံနက်စာ စားပြီး နာရီဝက်အကြာမှာ တစ်ကြိမ် တစ်နေ့ နှစ်ကြိမ် သွားတိုက်ခြင်းသည် သွားကျန်းမာရေး အတွက် ကောင်းကြောင်းပါ ပြောပြရသည် ။ အသက် သုံးဆယ် ကျော်လာလျှင် သွေးတိုးဆီးချို ဖြစ်ရန် အခွင့်အရေး များပြီမို့ အငန်နှင့် အချို လျှော့စားကြရန်လည်း မကြာခဏ သတိပေးရသည် ။
ဤကဲ့သို့ သတိပေးခြင်း ၊ ပညာပေးခြင်းများ လုပ်နေမိသည်မှာ ပါမောက္ခဆရာကြီး၏ စကားကို ဦးထိပ်ထားခဲ့မှုကြောင့်ဟု ဆိုရမည် ။ “ ရှင့်ကြောင့် တစ်တိုင်းပြည်လုံး ကျန်းမာရေး တိုးတက် မလာနိုင်ပါဘူး ” ဟု ချစ်သူဟောင်းက ပြောခဲ့ဖူးသည်ကို စောဒက မတက်ခဲ့ပါ ။ သူ့ကြောင့် လူနာ တစ်ယောက် ကျန်းမာအောင် နေထိုင်သွားနိုင်လျှင်ပင် ကြိုးစားရကျိုး နပ်သည်ဟု ယူဆပါသည် ။
••••• ••••• •••••
“ ဆရာ ဆရာ ”
ပြေးလာသည့် ၁၁ နှစ် အရွယ် ကလေးမလေးက ဆေးခန်းဝင်ပေါက်မှာ ခလုတ်တိုက်သည် ။ သူ ထိန်းပေးလိုက်သောကြောင့် လဲကျ မသွား ။
“ ဘာဖြစ်လဲ သမီး ”
မေးတာကို မဖြေနိုင် ။ မောနေသည် ။ ရေခပ် တိုက်လိုက်တော့မှ အမောပြေသွားဟန် တူသည် ။ မျက်လုံးဝိုင်းကလေးဖြင့် သူ့ကို မော့ကြည့်သည် ။ မျက်ရည်စတွေနှင့် ။
“ ဟို ... မမ သတိလစ်သွားလို့ ”
“ ဘယ်မှာလဲ သမီး ”
“ အိမ်မှာ ။ အဲ့ဒါ ဆရာ့ကို လာခေါ်တာ ”
နံနက်ပိုင်း ဆေးခန်း ပိတ်ခါနီးပြီမို့ ဆေးအိတ် ယူပြီး လိုက်သွားရသည် ။ အိမ်ကျဉ်းလေးထဲမှာ လူများ ဝိုင်းအုံကာ တစ်ယောက် တစ်ပေါက် ဆူညံနေသည် ။
“ ဖယ်ကြ ၊ ဖယ်ကြ ”
မျက်နှာ ဖြူဖပ်ဖြူရော်နှင့် သတိလစ်နေသော မိန်းကလေး ။ လေဝင်လေထွက် ကောင်းစေရန် ဝိုင်းအုံနေသော လူများကို ဖယ်ခိုင်းရသေးသည် ။
လက်မနှင့် မျက်ခုံး နှစ်ခုခြားကို နှိပ်လိုက်တော့ တုတ်တုတ်မျှ မလှုပ် ။ ရင်ညွန့်ကို ခပ်နာနာ ဖိလိုက်မှ အင့်ခနဲ အသံထွက်လာသည် ။ သွေးပေါင်ချိန် မှန်သော်လည်း နှလုံးခုန် မြန်နေသည် ။ ခန္ဓာကိုယ်က အေးစက်နေသည် ။ သွေးတွင်း သကြားဓာတ်ကို စစ်ကြည့်ရာ နည်းနေသည် ။
“ အစာ မစားတာ ဘယ်လောက် ကြာပြီလဲ ”
ဆေးပုလင်းကို ဖောက်ပြီး စလင်းဖြင့် စုပ်လိုက်သည် ။
“ မစားတာ ၃ ရက် ရှိပြီ ဆရာ ။ သူ့ကို မေးတော့ နေကောင်းတယ်တဲ့ ”
လူနာနှင့် ရုပ်ချင်း ဆင်သော အန်တီ တစ်ယောက်က ဝင်ဖြေသည် ။ လူနာ၏ အမေ ဖြစ်မည် ။
ထိုးသင့်သော ဆေးများကို သွင်းလိုက်တော့ တအင်းအင်းနှင့် သတိရလာသည် ။ အသက် မေးကြည့်တော့ ၂၃ နှစ် ။ သူ့ထက် ငယ်လှ တစ်နှစ်ကျော်ပေါ့ ။ လူနာ၏ မျက်ဝန်းများက သိပ်ပြီး မတောက်ပ ။ မှိုင်တွေငေးမောကာ တိမ်မျှင်ဖုံးနေသော လဝန်းကို ကြည့်ရသလို ဝိုးတဝါး ။
“ သူ ပျို့အန်သေးလား ”
“ အန်တယ် ၊ အန်တယ် ။ အစားလည်း အစားဘူး ”
မိခင်ဖြစ်ဟန် တူသူက ဖြေသည် ။ လူနာက မျက်လုံး ပြန်မှိတ်ပြီး မှိန်းနေသည် ။
“ ဓမ္မတာရော မှန်လား ”
“ ရှင် ”
မိခင်ဖြစ်ဟန် တူသူက ရှင်ထူးပြီး လူနာ၏ မျက်လုံးက ဖျတ်ခနဲ ပွင့်လာသည် ။
“ ရာသီသွေး မှန်လားလို့ မေးတာ ”
မိခင်ဖြစ်ဟန် တူသူက ဖြေလိုက်လေ သမီး ဟုပြောသည် ။
“ ဟင့်အင်း ”
“ မလာဘူး ပြောတာလား ၊ မဖြေချင်ဘူး ပြောတာလား ”
“ မလာဘူး ဒေါ်လေး ”
ဪ …. အမေ မဟုတ်ဘူးဘဲ ။ ရာသီ မလာတာ နှစ်လရှိပြီတဲ့ ။ ပျို့တယ် ၊ အန်တယ် အစားမစားဘူး ဆိုတော့ ဖွဟဲ့ ။ ဆက် မေးရမည့် မေးခွန်းအတွက် ဘာကြောင့်များ သူ ဆွံ့အ နေသလဲ ။ သူ သိရသလောက် လူနာတွင် အိမ်ထောင် မရှိပါ ။ မေးသင့်လား ၊ မမေးသင့် လား ။ မသိစိတ်က မမေးနှင့်ဟု တားသည် ။ သိစိတ်ကမေးကို မေးရမည်ဟု ဆုံးဖြတ်သည် ။ နောက်ဆုံးတော့ ဘာက အနိုင်ရသွားမသိ ။ နှုတ်က အလိုလို ထွက်သွားသည် ။
“ အိမ်ထောင်တော့ မရှိလောက်ပါဘူးနော် ”
“ ရှင် ”
ဤတစ်ကြိမ်တော့ မှန်မှန်ကန်ကန် မေးလိုက်နိုင်သည်ဟု ထင်သည် ။
“ မရှိပါဘူးရှင့် ”
အဖြေက လူနာဆီက မဟုတ် ။ လူနာက မျက်စိ မှိတ်ထားသော်ငြား မှိတ်ထားသော မျက်ခွံ အောက်ရှိ မျက်လုံးက ဂနာမငြိမ် ။ အမြင် အာရုံထဲတွင် တစ်ခုခု ရှိနေဟန် တူသည် ။
ဆက်မေးရန် မသင့်ဟု ထင်ကာ သောက်ဆေးများ ပေးပြီး မသက်သာလျှင် လာခေါ်ရန်နှင့် သက်သာလျှင် သုံးရက်ကြာမှ ပြန်လာကြည့်မည်ဟု ပြောလိုက်ရသည် ။ သူ့စိတ် လေးလံနေသည် ။ အိမ်ထောင် မရှိ ၊ ရာသီ မမှန် ၊ ပျို့အန် ။ မဟုတ်ပါစေနှင့်ဟု ဆုတောင်းမိသည် ။ ဆုတောင်းတိုင်းသာ ပြည့်မည်ဆိုလျှင် ... ။ ဆု ဆိုတာကလည်း တောင်းရန် မဟုတ် ။ ကြိုးစား ရယူမှသာ ရနိုင် သည့်အရာမျိုး ဆိုသော်လည်း တချို့ ဆုများက ကြိုးစား ရယူ၍လည်း မရနိုင်ပါ ။ ယခုရော ... ။
လူနာမှတ်တမ်း ရေးဖို့ အမည်လေးတောင် မမေးမိခဲ့ရ ။
••••• ••••• •••••
“ ဘယ်လို ဖြစ်တာလဲ အန် အန်တီ ”
အသံမတုန်အောင် ထိန်းထားနိုင်သော်လည်း စကားထစ်သွားသည် ။ လူနာ တစ်ယောက် ဆိုးဝါးသွားတိုင်း ကြေကွဲ ဝမ်းနည်းမိတတ်သော စိတ်ကတော့ ဖျောက်၍ ရမည် မဟုတ် ။ လူဆိုသည်ကား အချိန်တန် အိုနာသေ ဖြစ်ရမည် မုချ ဆိုသော်လည်း သေချိန် မတန်သေးဘဲ ၊ မသေသင့်သေးဘဲ သေကြရသူများ အတွက်တော့ ယူကျုံးမရ ဖြစ်မိပါသည် ။
“ သတိမထားမိလိုက်ဘူး ဆရာရယ် ။ သက်သာ နေရာကနေ ဗိုက်အောင့်တယ် ၊ ဗိုက်အောင့်တယ်နဲ့ သွေးတွေ ဒလဟော ဆင်းလာတာပဲ ။ ရာသီသွေး မပေါ်တာ ကြာလို့ ဆင်းတာပဲလို့ ထင်မိပြီး အေးအေး နေလိုက်တာ ။ မနက်ရောက်တော့ သတိလစ် သွားတာပါပဲ ဆရာရယ် ။ ဟီး ဟီး ကျွန်မ အပြစ်တွေပါ ။ ကိုယ့်ဆီ လာနေတာ ဆိုတော့ စိတ် ချမ်းသာပါစေ ဆိုပြီး ပစ်ထားမိတာ ကျွန်မ အပြစ်တွေပါ ”
မျက်ရည်ကို သုတ် ၊ နှပ်ကို ရှုပ်သည် ။
“ အခု ဆေးရုံမှာ သတိမရသေးဘူးတဲ့ ”
စကားလည်း ပြော ၊ ငိုလည်း ငိုနေသော လူနာရှင် အန်တီကြီးကို ကြည့်ပြီး စိတ်မကောင်းပါ ။
“ ကဲ .. ကဲ မငိုတော့နဲ့ ။ ကျွန်တော် ဆေးရုံ လိုက်သွားလိုက်မယ် ”
ဆိုင်ကယ် မြန်မြန် မောင်းပြီး ဆေးရုံသို့ သွားရသည် ။ သုံးရက် ချိန်းထားသော အိမ်ပင့် လူနာကို ပြန်ကြည့်ရန် အလာ ဆေးရုံတင် လိုက်ရသည်ဟု သိလိုက်ရသည့် ကိစ္စသည် ကုနေကျ ဆရာဝန်အတွက် လျစ်လျူရှုရမည့် ကိစ္စမဟုတ်ဟု ထင်ပါသည် ။ သူနှင့် မဆိုင်တော့သော်လည်း ဆေးရုံကို လိုက်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည် ။ ဆေးရုံမှာ တာဝန်ကျ သူငယ်ချင်းနှင့် တွေ့ရသည် ။
“ မနက်က သတိလစ်ပြီး ရောက်လာတဲ့ လူနာ မင်းသိလား ”
“ ဘယ်သူလဲဟ မင်းဟာက ... လူနာ နာမည် မပြောဘဲနဲ့ ”
ဟုတ်သား ။ လူနာနာမည် မမေးထား မိတာ အားနည်းချက် ဖြစ်တော့သည် ။
“ နာမည်တော့ မသိဘူးဟ ၊ အသက် ၂၃နှစ် ၊ မိန်းကလေး unconsious ( သတိလစ် ) နဲ့ ”
“ အိုင်စီယူ ထဲက တစ်ယောက်ကို ပြောတာ ဖြစ်မယ် ”
“ မသိဘူးကွာ ၊ လူနာမြင်မှ သိမယ် ။ ခုတင်နံပါတ် ဘယ်လောက်လဲ ”
“ ခုတင် နံပါတ် ၁ ”
အထူးကြပ်မတ်ကုသခန်း ( ICU ) ထဲရှိ နှာခေါင်းပိုက် ၊ ဆီးပိုက် ၊ ဆေးနှင့် သွေးပါ သွင်းထားပြီး သတိ မရသေးသော လူနာ ။
“ Diagnosis ( ရောဂါအမည် ) က ဘာလဲ သူငယ်ချင်း ”
“ အင်ဂျူအဘောရှင်း ( Induced abortion ) ”
“ ဘာ ”
အလန့်တကြား ထအော်မိသော သူ့ကို အော်စရာ မဟုတ်ကြောင်း ပြောလိုဟန်ဖြင့် သူငယ်ချင်းက ကြည့်သည် ။
“ သူ့မှာ အိမ်ထောင် မရှိဘူးကွ ”
သူငယ်ချင်းက ထူးဆန်းဟန် မပြ ။ သူ စ ကုချိန် ကတည်းက အလုံးစုံ မေးပြီး ဖျောင်းဖျခဲ့ဖို့ ကောင်းသည် ။ အခုတော့ ဘဝ ဖြစ်မလာတော့သော ဘဝတစ်ခုနှင့် အချိန် မတန်ဘဲ ကြွေလွင့်ရမည့် ဘဝ ။ ဘယ်အတိတ်က ကံကြမ္မာလေလဲ သူ မသိနိုင် ။
“ အိမ်ထောင် မရှိဘဲ ဖြစ်ချင်တိုင်း ဖြစ်ပြီး လွန်မှ ကိုယ်ဝန် ဖျက်ချကြတယ် ။ သွေးလွန်ပြီး အသက်အန္တရာယ် ထိခိုက်တော့မှ ဆေးရုံ ရောက်လာတဲ့ မိန်းကလေးတွေ အများကြီး ... ၊ အများကြီး သူငယ်ချင်း ”
အထူးကြပ်မတ်ဆောင် အနီးမို့ စကား တိုးတိုး ပြောသော်လည်း သူ့ နားထဲတွင် ကျယ်လောင်လွန်းလှသည် ။
“ ပြည်သူ့ဆေးရုံမှာ ဒါတွေက မထူးဆန်းတော့ဘူး ။ ငါတို့လည်း တတ်နိုင်သလောက် ကုတာပဲကွ ။ ဒါမျိုးက မဖြစ်ခင်က ကြိုတင် ကာကွယ်ရမယ့် ကိစ္စ ။ ဖြစ်ပြီးမှ ကုလို့ လွယ်တဲ့ ကိစ္စ မဟုတ်ဘူးကွ ”
မည်သူ့ကို ဒေါသ ထွက်နေသည် မသိ ။ သူငယ်ချင်းက ကရားရေလွှတ် ပြောသည် ။ သူ ဘာမှ ပြန်ပြောချင်စိတ် မရှိတော့ ။ ပြည်သူများ၏ ကျန်းမာရေးကို တိုးတက်အောင် ဆောင်ရွက်မည်ဟု ခဲလေသမျှ သဲရေကျ ဖြစ်ရပြီလား ။ မဖြစ်ခင်က ကြိုတင်ကာကွယ် ပေးမည်ဟု ကြုံးဝါးခဲ့လေသမျှ အလဟဿ ဖြစ်လေပြီကော ။
လက်မထပ်ဘဲ အတူနေ ၊ သမီးရည်းစား ဘဝမှာ နယ်ကျွံ ၊ မဖုံးနိုင် မဖိနိုင် ဖြစ်ကာမှ ရင်သွေး ဖျက်ချကြခြင်းသည် မထူးဆန်းသော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်နေပြီလား မသိ ။ ဤကိစ္စကို မည်သို့ ပညာပေးပြီး မည်သို့ ကာကွယ်ရမည်ကို သူ မသိသေး ။ ဆေးခန်း လာသမျှ လူနာ တိုင်းကို ကျန်းမာရေး အသိပညာပေးသော ကိစ္စထဲမှာ အိမ်ထောင်ပြု ၊ သားမွေးကိစ္စပါ ထည့်ပြီး ပညာပေးရမလား ။ ရပ်ကွက်ထဲ ဆင်းပြီး ပညာပေးရမလား ။ အလယ်တန်းကျောင်းရှိ ဆရာ ၊ ဆရာမများကို အကူအညီ တောင်းယူပြီး ပညာပေးဖို့ စည်းရုံးရမလား ။ သူ မစဉ်းစားတတ်တော့ ။
ကြိုတင်စဉ်းစား မထားသော ကိစ္စရပ် တစ်ခုက သူ့အတွက် အဖြေ မရှိသော ပုစ္ဆာ တစ်ပုဒ်လို ။ ထို့အတူ မှန်ကာ အခန်းထဲမှာ အောက်ဆီဂျင်ပိုက် တပ်ထားပြီး သေမင်းနှင့် စစ်ခင်းနေသော လူနာလည်း တိုက်ပွဲနိုင် မနိုင်ဆိုတာ သူ့အတွက် အဖြေ မရှိသော ပုစ္ဆာတစ်ပုဒ်လို ။ ။
⎕ ကေအမ်တီ ( အတွေးအိမ် )
📖မဟေသီ ရုပ်စုံ မဂ္ဂဇင်း
စက်တင်ဘာ ၊ ၂၀၁၇
