အချစ်သည် ...

❝ အချစ်သည် ... ❞
    ( ဇွန်မိုးစက် )

၁ ။

ဝေသည် အိပ်ရာထက်မှ နေ၍ မျက်နှာကြက်ကို မော့ကြည့်နေရင်း ဝေ့ဝဲလာသော မျက်ရည်တို့ ပါးပြင်ပေါ် လိမ့်မဆင်းရလေအောင် မျက်တောင်ကို တဖျတ်ဖျတ်ခတ်လိုက်သည် ။ အတွေးတို့က ဟိုတစ်စ ဒီတစ်စ ပျံ့လွင့်နေသည် ။

“ နင့်ကို ငါ ပြောစရာရှိတယ် ။ ညကျရင် ဖုန်းခေါ်လိုက်မယ် ”

နေ့လယ်က လမ်းထိပ်မှာ ဇော်နှင့် တွေ့စဉ် စက်ဘီးပေါ်မှနေ၍ သူမကို လှမ်းပြောသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည် ။ ဒီလိုပဲ ဇော် တစ်ယောက်က အကြောင်းထူး ရှိလည်း ဆက် ၊ မရှိလည်း ဆက်နေကျမို့ ဝေ့ အတွက် အထူးတဆန်းတော့ မဖြစ်လှ ။ ဇော်နှင့် ဝေက မူလတန်းကတည်းက အတူတူ ကျောင်းသွား ၊ အတူတူ ဆော့ကစားပြီး ကြီးပြင်းလာကြသူများမို့ တစ်ယောက်အကြောင်း တစ်ယောက် မညာနိုင်အောင် သိကာ ယောက်ျားလေး ၊ မိန်းကလေး ခွဲခြားမနေဘဲ အခင်မင်ဆုံး အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်း ခေါင်းစဉ်အောက်မှာ ဖြူစင်လှပသော သံယောဇဉ် တစ်စုံကို ချည်နှောင်ထားကြသူများဖြစ်သည် ။

“ ဝေ … ငါလေ ချစ်သူတွေ့ နေပြီသိလား ”

ဒါကလည်း ရည်းစားတစ်ယောက်ရတိုင်း ဇော် ပြောနေကျ ။

“ ဟုတ်လား ။ ဒါက ဘယ်နှယောက်မြောက်လဲ ”

ဝေက စိတ်ဝင်တစားရှိလိုဟန် မပြဘဲ ခပ်ရွတ်ရွတ်လေး ပြန်မေးလိုက်တော့

“ ဒီတစ်ခါတော့ ဝေ မှားပြီကွာ ။ သူက ငါ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော အချစ်စစ်ဗျ သိလား ၊ အချစ်ကို ငါနားလည်တတ်ခဲ့ပြီ ဝေ ။ ငါ သူ့အရင် ရည်းစား ၃ ယောက် ထားခဲ့ဖူးလို့ သူ့ကို ရည်းစားအနေနဲ့ နံပါတ် ၄ လို့ နင် ပြောချင် ပြောနိုင်တယ် ။ ဒါပေမဲ့ ချစ်သူအနေနဲ့ ဆိုရင်တော့ သူက ငါ့ရဲ့ ပထမဆုံးနဲ့ နောက်ဆုံး တစ်ဦးတည်းသော ချစ်သူ ဖြစ်တာ သိပ်ကို သေချာတယ် ဝေ ။ နင့်ကို ငါ့အခင်ဆုံး သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် အနေနဲ့ အရင်ဆုံး ပြောပြတာ ။ ဟိုကောင်တွေကိုတောင် မပြောရသေးဘူး ”

ဇော့်ရဲ့ တည်ငြိမ်လေးနက် တဲ့ စကားသံတွေ ကြားမှာ ဝေ တစ်ယောက် အံ့ဩငြိမ်သက်စွာ နားထောင်နေမိသည် ။ ငယ်ပေါင်းကြီးဖော်မို့ ဒီတစ်ခါ ဇော့် စကားသံရဲ့ အတိမ်အနက် ခံစားချက် အစစ်အမှန်ကို ဝေ နားလည်လိုက်သည် ။ အနည်းငယ် ထူးဆန်းစွာပင် ဝမ်းနည်း စိတ်မကောင်းဖြစ်ခြင်းက ဝေ့ ရင်ထဲ လှိုက်ခနဲ ပေါ်လာသည် ။

“ အေးပါ ၊ နင်တကယ် အချစ်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားတယ်ဆိုရင် ငါ ဝမ်းသာရမှာပေါ့ ”

ဝေက သူမ ရင်တွင်းဆန္ဒနှင့် ဆန့်ကျင်ပြီး ဇော့်ကို  ပြန်ပြောလိုက်သည် ။ နောက်ထပ် ဇော် ပြောပြသည့် သူ့အချစ်အကြောင်းတွေ ဝေ မကြားတစ်ချက် ၊ ကြားတစ်ချက် ။ ဇော်နှင့် ဖုန်းပြောပြီးသည့်အခါ သူမ ရင်တစ်ခုလုံး နွမ်းလျစွာ ကျန်ခဲ့သည် ။ အရင်ကလည်း သူ့ရည်းစားအကြောင်းတွေ ဝေ နားထောင်နေကျပါပဲ ။ ဒီ တစ်ခေါက်ကျမှ ဝေ့ ရင်ထဲမှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေ မနာလိုဝန်တိုမှုတွေ ကြီးစိုးသွားတာ ဘာကြောင့်များပါလိမ့် ။

တကယ်ဆို ဝေနှင့် ဇော် ကြားက ပိုင်းခြားထားသည့် အဖြူရောင်စည်းက ပါးပါးလေး ။ အချစ်ဆိုသောအရာကို ခံစားသိလိုက်ချိန် တစ်ခဏမှာ ဝေ့ နှလုံးသားက ဝမ်းနည်းနာကျင်စွာ ၊ ဖြည်းနှေးလေးကွေးစွာဖြင့် တစ်စုံတစ်ရာကို တီးတိုးမြည် တမ်းလိုက်သည် ။

“ နင့်ကို ငါ ချစ်နေတယ် ဇော် ”

••••• ••••• •••••

၂ ။

ချစ်သော ဝေ ..

      နင် ထည့်လိုက်တဲ့စာ မနေ့ ကပဲ ရတယ် ။ နင် သိပ်ဝမ်းနည်းနေလား ။ ဝမ်းမနည်းပါနဲ့ဟာ ။ ဇော် ထက် ပိုချစ်ရတဲ့သူ နင် တစ်ချိန်ကျရင် တွေ့သွားမှာပါ ။ နင်တို့ နှစ်ယောက်က ငယ်ငယ်လေးကတည်းက သံယောဇဉ် ရှိလာကြသူတွေ ဆိုတော့ နင်က အချစ်လို့ ထင်ပြီး ဝမ်းနည်းသွားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ် ။ နောက်ပြီး နင့်ထက် ပိုချစ်ရမယ့်သူ ၊ ဂရုစိုက်ရမယ့်သူ တွေ့သွားလို့ နင်က အချစ်ဆုံး မိန်းကလေး သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဝန်တိုမိတာလည်း ပါမှာပေါ့ ။ ငါ သူ့ကို ချစ်နေတာ သေချာပါတယ်လို့ နင် ငါ့ကို ပြန်ပြောလာခဲ့မယ် ဆိုရင်လည်း နင့် ခံစားချက်ကို မြှုပ်နှံလိုက်ပါ သူငယ်ချင်းလို့ပဲ ငါပြောချင်တယ် ။

      ငါတို့တွေ အချစ်အကြောင်း နားလည်သင့်သလောက် နားလည်တဲ့အရွယ် ရောက်နေပြီ ဆိုပေမယ့် ငါ ထပ်ပြောချင်သေး တယ် ။ မိန်းကလေးတစ်ယောက်အတွက် သူချစ်က ပိုကောင်းပါတယ် ဝေရယ် ။ ကိုယ်ချစ်ရတဲ့ သူက ကိုယ့်ကို ပြန်ချစ်ရင်တော့ တစ်မျိုးပေါ့ဟာ ။ အဲလိုမှမဟုတ်ရင်တော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အနာကျင်ခံပြီး သူချစ်အတွက် မခံစားစေချင်ဘူး ။ နင့်အနေနဲ့ ရော ... ဇော်ရေ နင့်ကို ငါချစ်နေပါတယ်လို့ နင့်သိက္ခာအကျခံ ၊ သူများ အထင်မြင်သေးခံပြီး ပြောရဲတဲ့ လူစားမျိုး မဟုတ်ဘူး ဆိုတာ ငါ သိတယ် ။ နောက်ပြီး သူတကယ် ချစ်မြတ်နိုးတဲ့သူ တွေ့သွားတာလည်း နင်အသိဆုံးပဲ ။ ဝေ နင့်ရဲ့ သူ့အပေါ်ထားရှိတဲ့ချစ်ခြင်းကို သူငယ်ချင်း ကောင်းတစ်ယောက်ရဲ့ ခင်မင်မှု သစ္စာနဲ့ပဲ လှလှပပ ဖုံးကွယ် ဖျောက်ဖျက်လိုက်ပါနော် ။ တစ်နေ့မှာ နင့်အပေါ် မေတ္တာစစ် ၊ မေတ္တာမှန်နဲ့ ချစ်လာမယ့် သူ ၊ နင်က ပြန်ချစ်ရမယ့်သူ တွေ့လာဦးမှာပါ သူငယ်ချင်း ။

      ငါလေ တကယ်တော့ အောင့်ကို အဖြေပေးခဲ့တုန်းက ငါ မချစ်တတ်ခဲ့သေးဘူး သိလား ။ ငါ ချစ်တယ် ထင်လို့ ၊ ငါ့ဘဝ အတွက် လက်တွဲသင့်တယ် ထင်လို့သာ ဦးနှောက်နဲ့ ရွေးချယ် စဉ်းစားပြီး အဖြေပေးခဲ့တာ ။ ငါတို့ ရည်းစားဖြစ်ပြီး နောက်ပိုင်း သူက ငါ့မျက်နှာ တစ်ချက် အညှိုးမခံဘဲ ဂရုစိုက်ခဲ့တယ် ။ နောက်ပြီး ငါတို့ နှစ်ယောက်လုံးက မိဘဆွေမျိုးတွေနဲ့ ခွဲပြီး နိုင်ငံ ရပ်ခြားမှာ အတူတူ ပညာသင်ရင်း ရုန်းကန်ကြရတော့ ငါ ဝမ်းနည်း အားငယ်တဲ့အချိန် ၊ အိမ် ကို လွမ်းတဲ့အချိန် ၊ စာတွေ မကျက်နိုင်လို့ စိတ်ပင်ပန်းတဲ့ အချိန် တစ်လျှောက်လုံး သူ ငါ့ကို ဘေးကနေ အမျိုးမျိုး အားပေးပြီး စိတ်ဓာတ်မကျအောင် စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့တာ ။ ငါ့အပေါ် ထားတဲ့ သူ့မေတ္တာကို ခံစားမိပြီး သူ့အချစ်ကို တဖြည်းဖြည်း နားလည်လက်ခံလာတယ် ။ သူ့ကိုလည်း ငါ တကယ်ပြန်ချစ်မိသွားတယ် ။ အခုအချိန်မှာတော့ အောင်က သူချစ်ကနေ ၊ ကိုယ်ချစ်သူချစ် အခြေအနေရောက်အောင် ပြောင်းလဲစွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့သူတစ်ဦးပေါ့ဟယ် ။

      နင်လည်း တစ်ယောက် တည်း ဝမ်းနည်းပြီး ငိုမနေနဲ့ နော် ။ ငါ နင့်ဆီ တစ်လတစ်ကြိမ်တော့ ဖုန်းဆက်ပါ့မယ် ။ စာလည်း ထပ်ထည့်ဦးမှာပါ ။ အရေးကြီးဆုံးက နင် ဇော့် အပေါ် ထားမိတဲ့ ခံစားချက်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဇော် မရိပ်မိစေဖို့ပဲ ။ ဒါနဲ့ နင် မိသော် နဲ့ရော တွေ့ဖြစ်သေးလား ။ သူရော ရည်းစားတွေ ဘာတွေ ရနေပြီလား ။ ငါ သူ့ကို သတိရကြောင်း ပြောပေးပါ ။ ငါတို့ သုံးယောက် အထက်တန်းကျောင်းတုန်းက အတူတူ ပျော်ခဲ့တဲ့ နေ့ရက်တွေကို သတိရတယ်ဟာ ။ နောက်နှစ် နွေရာသီ ကျောင်းပိတ်တဲ့အခါ ငါ ပြန်လာနိုင်ရင် လာခဲ့မယ် ။ အဲ့ဒီအခါကျရင် သော်နဲ့လည်း ဆုံရအောင် ။

      နင် ကျန်းမာရေး ဂရုစိုက်ဦးနော် ။

      ချစ်ခင်လွမ်းဆွတ်ခြင်းများစွာနဲ့ ...
                  ထွဋ်ထွဋ်

••••• ••••• •••••

၃ ။

ကိုကိုသည် သော့် ဘဝ အတွက် လမ်းပြကြယ်တစ်စင်း ဖြစ်ခဲ့သည် ။

စာတော်သော ၊ အဝတ်အစားကို သပ်ရပ်သန့်ရှင်းစွာ ဝတ်ဆင်တတ်သော ၊ ဘာလုပ်လုပ် စေ့စပ်သေချာသော ၊ ဆုံးဖြတ်ချက် ပြတ်သားသော ၊ အရပ်မြင့်သော ၊ ဘာသာတရား ရိုသေကိုင်းရှိုင်းသော ကိုကို့ကို အထင်ကြီးလေးစားစိတ်နှင့် သော် ငယ်ငယ်ကတည်းက ချစ်ခင်တွယ်တာခဲ့ရသည် ။ သော့် ဘဝတွင် ကိုကို တစ်ယောက်တည်းကိုသာ စွဲမြဲစွာ ချစ်ခဲ့သည် ။ ကိုကိုက လွဲ၍ ဘယ်ယောက်ျားလေး အပေါ်မှ စိတ်မကစားခဲ့ ၊ စိတ်မဝင်စားခဲ့ ။ ခြံချင်းကပ်ရပ်မှာ နေသော ကိုကိုက သော့်ကို ချစ်ကြောင်း တစ်ခါမှ ဖွင့်ဟ မပြောခဲ့ ။ သော့် အပေါ် ညီမလေး တစ်ယောက်ထက်ပိုသော သံယောဇဉ်ရှိတာတော့ သေချာသည်ဟု သော် ခံစားမိသည် ။

စာလုပ်ရမှာ ပျင်းသော ကစားမက်သော သော့်ကို စာကြိုးစားချင်စိတ်ပေါ်လာအောင် ကိုကိုက လူကြီး တစ်ယောက်လို အမြဲပြောဆို ဆုံးမလေ့ရှိသည့်အပြင် စာလည်း အတူ လိုက်ကျက်ပေး သည် ။ သော့် အပေါ် စိတ်ရှည် လက်ရှည်နှင့် ကရုဏာထားပြီး သွန်သင်ညွန်ပြခဲ့သည်မှာ ကိုကို ။ သော် စွာတေးသမျှ သည်းခံပြီး အမြဲပြုံးရယ် ခွင့်လွှတ်တတ်သည်မှာလည်း ကိုကို ။ သော် မှားနေကြောင်း သိလျှင်သိချင်း ထောက်ပြဆုံးမ အမှန်ပြင်ပေးတတ်သည်မှာလည်း ကိုကို ။ ကိုကို့ကို သော် သိပ်ချစ်ပါသည် ။ တကယ်လို့များ အဲ့ဒီနေ့ကို သော် ကြိုသိမည်ဆိုလျှင် ကိုကို့ကို ချစ်ကြောင်း သော် ဖွင့်ပြောမိမည်လား ။ သိပ်တော့ မသေချာပါ ။ သေချာသည်ကတော့ ကိုကို့ ရည်မှန်းချက် မပြည့်အောင် နည်းလမ်းသုံး၍ ပိတ်ပင်တားဆီးဖို့ သော် ကြိုးစားခဲ့လိမ့်မည် ။

ကိုကို ဆယ်တန်းအောင်တုန်းက အဖြစ်အပျက်လေးကို သော် သတိရမိသည် ။ ကိုကိုတို့ နှစ် အမှတ်စာရင်းတွေ ထွက် တော့ ကိုကိုက ဆေးကျောင်းကို လွတ်လွတ်ကျွတ်ကျွတ် ဝင်သည် ။ မိသားစု ဆွေမျိုးနှင့် အများဖြစ်စေချင်သော ဆန္ဒကို ဆန့်ကျင်ပြီး စက်မှုတက္ကသိုလ်ပဲ လျှောက်မည်ဟု ကိုကိုက ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်ခသည် ။ အဲ့ဒီတုန်းက ကိုကို့ဘက်မှာ သော် အခိုင်အမာ ရပ်တည် ခဲ့သည် ။ ကိုကို့ ဆုံးဖြတ်နိုင်စွမ်းနဲ့ သတ္တိကို သော်က တိတ်တိတ်ကလေး ကျိတ်ပြီး အားကျမိသည် ။ သော် သာဆို ကိုကို့လို ဆုံးဖြတ်ချက်ချဖို့ သတ္တိရှိမှာ မဟုတ် ။ ကိုကို့ဘဝအတွက် ကိုကို ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်လျှောက်လှမ်းမည့် လမ်းသည် ဘယ်တော့မှ မှားလိမ့်မည်မဟုတ်ဟု ထိုစဉ် ကတည်းက သော် ယုံကြည်ခဲ့သည်လေ ။

ကိုကို စက်မှုတက္ကသိုလ် စတုတ္ထနှစ်ရဲ့ နောက်ဆုံးစာမေးပွဲကို သွားမဖြေဖြစ်ခဲ့ ။ အိမ်ကိုလည်း ပြန်မလာခဲ့ ။ ကိုကို ပြန်မရောက်လာတော့ ကိုကို့ မိဘ ၊ မောင်နှမတွေရော ၊ သော်တို့ အိမ်ကပါ ဝိုင်းဝန်းပြီး စိတ်ပူကြ ၊ သောကဗျာပါဒတွေ များခဲ့ ကြရသည် ။ တကယ်တမ်း ကိုကိုသည် မိမိကိုယ်ပိုင်ဆန္ဒဖြင့် လူဝတ်ကြောင်ကို စွန့်ကာ ရဟန်းဘဝကို အပြီးတိုင် ကူးပြောင်းသွားသည်ကို နောက် သုံးရက်အကြာမှာ သိခွင့်ရခဲ့သည် ။ ကိုကို့မေမေက ဝမ်းနည်း ဝမ်းသာ ၊ ကိုကို့ဖေဖေက နှုတ်ဆိတ်စွာနှင့်ပင် ကိုကို့ဆန္ဒကို ခွင့်ပြုလိုက်ပြီး ကြည်ဖြူစွာပင် ပစ္စည်းလေးပါး ဒါယကာ ခံခဲ့သည် ။ သော် တစ်ယောက်သာ ဝမ်းပန်းတနည်း ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးခဲ့သော ရက်ပေါင်း အတော်ကြာသည် ။ နောက်ပိုင်း သွေးအေးသွားမှ သေသေချာချာ ပြန်တွေးမိပြီး သော် ရှက်သွားသည် ။ ကိုကို့ ဆုံးဖြတ်ချက်တိုင်း မှန်ကန်သည်ဟု သော် ယုံကြည် ထောက်ခံခဲ့သည် ။ အခုလည်း ဒီအတိုင်းပဲ ဖြစ်သင့်သည် ။

ဒီလိုနှင့် သော်သည် ကိုကို့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ယုံကြည် ထောက်ခံဖို့အတွက် ယခင်က စိတ်ဝင်စားမှု နည်းပါးခဲ့သော ဗုဒ္ဓတရားတော်များကို လေ့လာ ကျွမ်းဝင်ခဲ့လေသည် ။

••••• ••••• •••••

၄ ။

အချစ်သည် ...

ဝေ ၊ ထွဋ်ထွဋ် နှင့် သော် တို့ သုံးဦး ပြန်ဆုံကြချိန်သည် နောင် ၅ နှစ်အကြာ ရန်ကုန်မြို့တွင်းက အေးချမ်းဆိတ်ငြိမ်သော ကော်ဖီဆိုင် တစ်ဆိုင်မှာ ဖြစ်သည် ။ တိုက်ဆိုင်စွာပင် သူမတို့ သုံးယောက်လုံး အိမ်ထောင်မကျသေး ။ ငယ်ငယ်က အကြောင်းတွေ ပြန်ပြောင်းတမ်းတရင်းငယ်ကျိုးငယ်နာ ဖော်ကြ ၊ စကြ နောက်ကြသည် ။ ပြီးတော့ အချစ်အကြောင်း ရောက်သွားကြသည် ။

ဝေက “ မိထွဋ် နင် အရင်ဆုံး ရည်းစားရပြီး ဘာလို့ ခုထိ ယောက်ျား မယူသေးတာလဲ ”

“ အေးလေ ၊ ဟုတ်ပ ။ လင်း စမ်းပါဦး ”

သော်က ထောက်ခံပြီး အကြောင်းပြချက်တောင်းသည် ။

“ အချစ်က အနေဝေးရင် မီးအေးသွားတဲ့ ချိပ်ပမာ အေးခဲ သွားတတ်တယ်လို့ ဆိုရိုးရှိတာ ကြားဖူးတယ် မဟုတ်လား ။ ငါ့ ကိုယ်တွေ့ကျတော့ အချစ်ဟာ အနေမဝေးပေမယ့်လည်း အချိန် ကြာလာရင် အေးစက်သွားတတ်တဲ့အရာလိုပဲ သတ်မှတ်လိုက် တယ် ။ ဒီအချိန် ငါနဲ့ အောင် ကြားမှာ အချစ်ဆိုတာထက် ချစ်ခဲ့ဖူးလို့ နှောင်တွယ်မိတဲ့ သံယောဇဉ်ပဲ ရှိတော့တာလို့ ပြောရင် နင်တို့ ယုံချင်မှ ယုံမှာ ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါ တကယ်ပဲ ။ ငါတို့တွေ ကျောင်းပြီးလို့ ကိုယ်ပိုင်ဘဝကို stable ဖြစ်အောင် ကြိုးစားရင်းနဲ့ လက်ထပ်ဖို့ကို ရွှေ့ဆိုင်းလာလိုက်တာ ခုချိန်ထိပဲ ။ ငါတို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ အချစ်ဟာ ဟိုး အရင်ကလို မနွေးထွေးတော့ဘူး ။ သမီးရည်းစား သက်တမ်း သိပ်ကြာပြီး မယူဖြစ်ခဲ့ရင် အချစ်ကလည်း အထိုက်အလျောက် နောက်မှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ် ။ ဒါကြောင့် နင်တို့လည်း ရည်းစားထားရင် သိပ်အကြာကြီး မတွဲနဲ့ ။ ၃ နှစ်ကနေ ၅ နှစ်လောက်ဆို တော်ပြီ ။ ၅ နှစ် ကျော်သွားရင် အချစ်က တစ်နည်းတစ်ဖုံနဲ့ အားလျော့ပြီး သွေးအေးသွားတတ်တယ် ။ အဲဒါ ငါ့ကိုယ်တွေ့ အချစ်ပဲ ”

မိထွဋ်က ဆရာကြီး စတိုင်နဲ့ လက်ချာရိုက်အပြီး အသားညှပ် ပေါင်မုန့်တစ်ခုကို ကိုက်စားလိုက်သည် ။

ဝေနှင့် သော် နှစ်ယောက် လုံးရဲ့ မျက်နှာမှာ စိတ်မကောင်းခြင်းတွေ အတိုင်းသား ပေါ်သွားသည် ။

မိထွဋ်က “ နင်တို့ ဘာမှ စိတ်မကောင်း မဖြစ်ပါနဲ့ ။ အဲဒါ ငါတစ်ယောက်တည်း ကြုံနေရတာ မဟုတ်ဘူး ။ ဟိုက မယူဖြစ်သေးတဲ့ ငါ့သူငယ်ချင်းစုံတွဲတွေလည်း အဲလိုပဲ ။ ငါ့ကိုပဲ မေးမနေကြနဲ့ ။ နင်တို့ကရော ... ဟို မိဝေ နင်က ဘယ်တော့ ကျွေးမှာလဲ ”

“ သိပ်မလိုတော့ပါဘူး ။ နောက်နှစ်ထဲလောက် ဖြစ်မယ် ထင်တယ် ”

ဝေက ရှက်ပြုံးဖြင့် ဖြေသည် ။

“ မိထွဋ်ရယ် … တစ်ချိန်က နင် နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့လို့ ငါ့စိတ်တွေ သက်သာရာရခဲ့တာအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ။ နင် ပြောသလိုပဲ ငါ့အပေါ် မေတ္တာစစ် ၊ မေတ္တာမှန်နဲ့ ချစ်တဲ့သူ တကယ် ရှိနေခဲ့တယ် ။ သူ့အချစ်ကိုပဲ ငါ လက်ခံလိုက်တာ ။ ကံကောင်းစွာ နဲ့ ငါစိတ်ချမ်းသာရတယ် ။ ဇော် နဲ့ ငါက ခုချိန်ထိ သူငယ်ချင်း အရင်းကြီးတွေပါပဲ ။ သူလည်း သူတွေ့ခဲ့တဲ့ အဲ့ဒီအချစ်နဲ့ပဲ လက်ထပ်တော့မှာ ။ ရယူပိုင်ဆိုင်ခြင်း မရှိခဲ့တဲ့ ငါ့အတွက်တော့ အချစ်က ပေးဆပ်ခြင်းပေါ့ဟာ ။ မပိုင်ဆိုင်ရသည့် တိုင်အောင် ကိုယ်ချစ်တဲ့သူ စိတ်ချမ်းသာရင် ၊ ပြုံးပျော်နေရင် ကိုယ်လည်း လိုက်ပျော်တတ်ခဲ့ပြီ ဆိုတာလေ ... အခု ဇော် နဲ့ သူ့အချစ်အတွက် ငါဝမ်းသာနိုင်ခဲ့ပါပြီ သူငယ်ချင်းရယ် ”

ဝေက ပြုံးရွှင်ကျေးဇူးတင် သော အကြည့်ဖြင့် ထွဋ်ထွဋ် ကို ကြည့်လိုက်သည် ။

သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်ကို သဘောကျစွာ ကြည့်ပြီး သော် က ဝင်အော်သည် ။

“ ငါကတော့ အပျိုကြီးပဲလုပ်မှာ ”

“ တကယ်လား ”

ဝေနှင့် ထွဋ် ပြိုင်တူမေးမိသွားသည် ။

“ တကယ်ပေါ့ ”

သော်က တည်တံ့စွာနဲ့ ပြန်ဖြေသည် ။

“ ငါ့ဘဝမှာ ကိုကို့ တစ်ယောက်ကိုပဲ ချစ်ခဲ့တာ ။ အရင်တုန်းက ကိုကိုက လွဲပြီး နောက်ထပ် ဘယ်သူ့ကိုမှ မချစ်နိုင်တော့တာ သေချာသွားလို့ အပျိုကြီးလုပ်မယ် တွေးခဲ့ပေမယ့် ၊ အခုကျတော့ အဲဒါ့ထက် ပိုတွေးမိလာတယ် ။ အချစ်ဆိုတာ ငါ့အတွက်တော့ သံသရာရှည်စေခြင်း အကြောင်းအရင်း တစ်ခုပဲ မိထွဋ်နဲ့ ဝေ ။ ဒီလို နှောင်တွယ်တတ်တဲ့ ချစ်ခြင်း မေတ္တာ သမုဒယသစ္စာကို အရင်းခံပြီး ဒုက္ခသစ္စာ ရလာကြတာ မဟုတ်လား ။ ကိုကို့ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ဘာမဆိုလေးစား ယုံကြည်တဲ့ ငါ့အဖို့ ကိုကို ဘာကြောင့်သာသနာ့ဘောင်ကို အပြီးတိုင် ဝင်ရောက်သွားသလဲ ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်ကို လိုက်ရှာလေ့လာရင်းနဲ့ ငါ တွေ့ ခဲ့တဲ့ အချစ်ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပေါ့ဟာ ။ အချစ်ကြောင့် ငါဟာ ရင်ခုန်ကြည်နူးခဲ့ဖူးတယ် ။ ဝမ်းနည်း ငိုကြွေးခဲ့ဖူးတယ် ။ အချစ်ကြောင့်ပဲ သစ္စာတရားလေးပါးရဲ့ အနက်အဓိပ္ပာယ်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့တယ် ။ အဲဒါကြောင့် ငါ ကိုကို့အပေါ် ထားခဲ့တဲ့ ချစ်ခြင်းကို ဒီဘဝမှာပဲ အပြီးတိုင် စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီ ”

သော့် စကား အဆုံးမှာ သူငယ်ချင်း သုံးယောက် အတွေးကိုယ်စီဖြင့် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားကြသည် ။

ထွဋ်က အတန်ငယ်အေးစ ပြုနေသော ကော်ဖီတစ်ကျိုက် အမော့မှာ ခပ်တိုးတိုးပျံ့လွင့်လာသော သီချင်းသံ တစ်ပိုင်းတစ်စက သူမတို့ သုံးယောက်လုံးရဲ့ အကြားအာရုံကို ရိုက်ခတ်သွားသည် ။

      ××× တကယ်ဆိုရင် အချစ်ဟာ ဖြေရှင်းမရတဲ့ ပြဿနာ ××× အချစ်ဟာ အဖြေရှာ မရတဲ့ ပုစ္ဆာ ××× ငါကိုယ်တိုင် အချစ်ဟာ ဘာလဲ မသိတော့ပါ ××× တစ်ခါတစ်ရံမှာ အချစ်ဆိုတဲ့ အရာနဲ့ ဆုံစည်းလိုက်ချင်လည်း တစ်ခါတစ်ရံတော့ အချစ်နဲ့ ဝေးချင်တယ် ×××

⎕ ဇွန်မိုးစက်
📖မဟေသီ ရုပ်စုံ မဂ္ဂဇင်း
     ဒီဇင်ဘာ  ၊ ၂၀၁၇

စီးပွားရေး ကြီးပွားရေး ဝတ္ထု

❝ စီးပွားရေး ကြီးပွားရေး ဝတ္ထု ❞
           ( ညီပုလေး )

ကားဂိတ်က ဆိုက်ကားဆရာလေး နင်းလာနေတာကို ခပ်လှမ်းလှမ်း ကတည်းက သူ မြင်တယ် ။ အင်္ကျီအိတ်ထဲ လက်နှိုက်ကြည့်တော့ ဆိုက်ကားဆရာလေးကို ပေးစရာ ကျပ်တန်က မရှိပြန်ဘူး ။ ဆိုက်ကားဆရာလေး ကိုပဲ အအမ်းခိုင်းရမှာလို့ စဉ်းစားပြီး အိမ်ဝက စောင့်နေလိုက်တယ် ။

စာအိတ်ပေါ်က မြန်မာလို မရေးတတ်ရေးတတ်နဲ့ ရေးလိုက်တဲ့ လက်ရေးကို မြင်လိုက်တာနဲ့ပဲ သိလိုက်ပြီ ။ ဦးသောင်းဉာဏ် မျှော်လင့်ထားတဲ့ အတိုင်းပဲ ။ ဆိုက်ကားဆရာလေး ယူလာတဲ့ စာဟာ လားရှိုးက သူ့ ဖောက်သည် ကားကြုံနဲ့ ပါးလိုက်တဲ့ စာပေါ့ ။ ဦးသောင်းဉာဏ်က ဆိုက်ကားခ ထုတ်ပေးတော့ လူငယ်လေးမှာလည်း အမ်းစရာက ငါးကျပ်တန်ပဲ ရှိနေတယ် ။

မိုးဇော်တို့ အောင်မောင်းတို့ မင်းတို့မှာ ရှိရင် ခဏ စိုက်ထားလိုက်ကြဦးကွယ်နဲ့ ထုံးစံအတိုင်း ဖြေရှင်းလိုက်တယ် ။ ထုံးစံအတိုင်းပဲ တပည့်ကျော် အောင်မောင်းက သူ့ဆရာ ကိုမိုးဇော်ရဲ့ အင်္ကျီအိတ်ထဲ ရှာကြည့်မယ် တွေ့ ရင် ယူပေးလိုက်မယ် ။ မတွေ့ ရင် ဆရာကိုမိုးကျော်ရဲ့ အိတ်ထဲရှာ ၊ နောက်ဆုံး မတွေ့ ရင် သူ့အင်္ကျီထဲ နှိုက်ကြည့် ၊ ဘယ်မှ မတွေ့ ရင် ဆရာကြီးဦးသောင်းဉာဏ်ကတော် ဒေါ်ဒေါ်လုံး ဆီ သွားတောင်းရမယ် ။

အောင်မောင်းက လက်ထဲက စုတ်တံကို ခဏချပြီး အင်္ကျီတွေ ချိတ်ထားတဲ့ နေရာကို ခပ်သွက်သွက် လျှောက်သွားလိုက်တယ် ။ ဦးသောင်းဉာဏ်က စာကို ဖောက်ဖတ်နေတယ် ။ ခုနက ခါးတွေ ကုန်းပြီး ပန်းချီရေးနေကြတဲ့ မိုးကျော်တို့ညီအစ်ကိုကလည်း စုတ်တံတွေ ကိုင်ထားရင်း သူတို့ အဖေကို လှမ်းကြည့်နေကြတယ် ။ စာဖတ်တာ ပြီးသွားတော့ ခေါင်းတစ်ချက် ညိတ်ပြီး စာကို မိုးဇော်လက် လှမ်းရင်း ‘ ကိုသိမ်းမြို့က အချပ်သုံးဆယ် ပို့ပါဦး ’ လို့ ရေးလိုက်တာပါတဲ့ ။

ဆိုက်ကားဆရာလေးနဲ့ အောင်မောင်းတို့ တောင်မှပဲ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် မျက်မှန်း တော်တော်တန်းမိနေကြပြီ ။ ပြုံးပြနှုတ်ဆက် ကြရင်း ဆိုက်ကားခ ရှင်းလိုက်တယ် ။

မိုးဇော်ကလည်း စာကို ဖတ်ပြီး သူ့အစ်ကို မိုးကျော်ဆီ လက်ဆင့်ကမ်းလိုက်ပြန်တယ် ။ မိုးကျော်က စာဖတ်ပြီးတော့ ဟုတ်မှ ဟုတ်သေးရဲ့လားဗျ ။ တစ်နေ့ကတင် ပန်းချီကား အချပ် သုံးဆယ်တောင်တင်ပို့လိုက်တာ ဘာကြာသေးလို့လဲ အဖေရယ် တဲ့ ။

ဦးသောင်းဉာဏ်က အမှာစာတွေကို စုပြီး ညှပ်ထားတဲ့ စာတွဲ ကလစ်လေးကို တစ်ရွက် ချင်း လှန်ပြီး ကြည့်နေတယ် ။ သိပ်မရှာရပါဘူး ။ အပေါ်နားတင် ဘောလ်ပင်နဲ့ ခပ်ဖိဖိ ရေးထားတဲ့ ကိုသိမ်းမြို့ရဲ့ အမှာစာကို သွားတွေ့တယ် ။

မမှားပါဘူး ကျော်ကျော်ရ စာထဲမှာလည်း ပါသားပဲ ၊ နောက်ဆုံး ပို့လိုက်တဲ့ ပန်းချီ အချပ်သုံးဆယ် ရတယ်တဲ့ ။ ဒါနောက်ထပ် ထပ်မှာတဲ့ အမှာစာပဲ ဖြစ်ရမယ် ။ ကိုသိမ်းမြို့တို့ကတော့ စီးပွားတက်တယ်ဟေ့ ။ ဦးသောင်းဉာဏ်ရဲ့ စကားမှာ ဝမ်းမြောက်သံကြီး စွက်လို့ ။

မိုးဇော်က ရေးလက်စ ပန်းချီကား ပြီးသွားတော့ စုတ်တံကို ရေနံခွက်ထဲ နှစ်လိုက်တယ် ။ ရေနံခွက်ထဲက ရေနံဆီကလည်း ခပ်ကျကျ လက်ဖက်ရည်ရောင်ပေါက်နေတဲ့ သာလွန် ပြည့်ဝ ရေနံဆီပဲပေါ့ ။

ပြီးတော့ အညောင်းဆန့်ရင်း ဇက်ကို ဘယ်ညာ ချိုးလိုက်တယ် ။ မိုးဇော် တော်တော် ညောင်းနေပြီ ။ သူ့ပုံမှန် စံချိန်အတိုင်း ပန်းချီကား ရှစ်ချပ် ဒီနေ့ ပြီးတယ် ။ ဒီနေ့ သူ ရေးတဲ့ ကားတွေက စားကျက်ထဲမှာ ပုံစံအမျိုးမျိုးနဲ့ ရှိနေတဲ့ မြင်းရိုင်းခုနစ်ကောင်ပုံတွေပေါ့ ။ နောက်ကျောပေးနေတဲ့ မြင်းရိုင်း ၊ တင်ပါးကို လှည့်ပြီး နှုတ်သီးနဲ့ အယား ဖျောက်နေတဲ့ မြင်းရိုင်း သန်သန်ထွားထွားကြီးတွေ ။ လည်ဆံမွေး တဖွားဖွားနဲ့ ။

ဦးသောင်းဉာဏ်ရဲ့ သားနှစ်ကောင်မှာ မိုးဇော်က အငယ် ၊ တက္ကသိုလ် စာပေးစာယူ တက်ရင်း မိဘအလုပ် ကူလုပ်နေတာ ။ မိုးဇော်က သတို့သား သတို့သမီးတွေကို အမှတ်တရ လက်ဖွဲ့လေ့ရှိကြတဲ့ မင်္ဂလာဆောင် မှန်ပန်းချီမျိုး ရေးလေ့ရှိတယ် ။

မှော်ပင်တွေကြားမှာ မျက်လုံးပြူးပြူးလေးတွေနဲ့ ပျော်မြူးနေကြတဲ့ ရွှေငါးမောင်နှံ ပုံ ၊ ကောင်းကင်ပြာစိမ်းစိမ်းကို နောက်ခံထားပြီး ချစ်တင်းနှောနေကြတဲ့ စာမရီစုံတွဲတို့ ၊ ရွှေရောင်မင်္ဂလာသင်္ကေတကို အလယ်မှာ ထားပြီး အရောင်နီလွင်လွင်တွေနဲ့ ရေးထားတဲ့ နဂါးနှစ်ကောင်လည်း မိုးဇော်က အရေးတော်တာပဲ ။ ဒေါင်းပျိုနဲ့ ဒေါင်းဖိုကို အစိမ်းရင့်ရင့် အပြာလွင်လွင်နဲ့ သူ ရေးထားတာလည်း လိုချင်စရာပဲလေ ။ ဦးသောင်းဉာဏ် လက်ထက်သင်ပေးလို့ ဖအေ့လက်ကျလက်န အကုန်ရထားတဲ့ သားအငယ်ကောင်ပေါ့ ။ မိုးဇော် ကိုယ်တိုင်လည်း သူများရေးတဲ့ ပန်းချီကားတွေကို လေ့လာတယ် ။ ပုံတူကူးထားတယ် ။ သူ ရှာဖွေထားတာ တရုတ်နဂါးချည်း ကိုးမျိုး ရှိတယ် ။ ခေတ်အမျိုးမျိုး ဟန်အမျိုးမျိုးပေါ့ ။ အဲဒါတွေကို ပေါင်းစပ် တီထွင်ပြီးတော့ မှန်ပန်းချီတွေ ရေးနေတယ် ။

သူ့အစ်ကို မိုးကျော်က တစ်ဘာသာ ။ သူက ရှုခင်းကား အရေးကောင်းတယ် ။ တစ်ထပ်တိုက် ၊ နှစ်ထပ်တိုက် ၊ ပေါ်တီကိုနဲ့တိုက် ၊ ဝရန်တာနဲ့တိုက် ၊ မှန်လုံဆလွန်းကားလေးတွေလည်း သူ့ပန်းချီကားမှာ ထည့်ရေးတတ်တယ် ။ စိမ်းညိုနေတဲ့ အုန်းပင်တွေလည်း ထည့်ရေးလေ့ရှိတယ် ။ နီထိန်နေတဲ့ စိန်ပန်းပင်တွေလည်းပါတာပေါ့ ။ တစ်ခါတလေလည်း လေယာဉ်ပျံတစ်စင်းကို ကောင်းကင်မှာ ထည့်ရေးတဲ့အခါ ရေး ၊ နက်မှောင်နေတဲ့ ကားလမ်းနံဘေးမှာတော့ ပင်လယ်ပြာ ဒါမှမဟုတ် ကန်ပြာပြာပေါ့ ။ ပင်လယ် ဆိုရင်လည်း ပင်လယ်မှန်း သိအောင် ပင်လယ်ကူးသင်္ဘောတစ်စင်း ထည့်ပေးရတယ် ။ ရေကန် ဆိုရင်လည်း ကြာမျိုးစုံ သင်းတဲ့ ရေကန်လှလှလေးရေးပေးရတယ် ။

မိုးကျော်ရေးတဲ့ မှန်ပန်းချီကားတွေက တိုက်တက် မင်္ဂလာပွဲတွေ ၊ စားသောက်ဆိုင် အသစ်ဖွင့်ပွဲ ၊ ဒါမှမဟုတ် အလှပြုပြင်ဆိုင်ဖွင့်ပွဲတို့ တည်းခိုခန်းအသစ်ဖွင့်ပွဲတို့မှာ အမှတ်တရ လက်ဆောင်ပေးကြတဲ့ မင်္ဂလာမှန်ပန်းချီကားတွေလေ ။

မိုးကျော်က ဆယ်တန်း မှာ တထိုင်းထိုင်းကျပြီး ရှေ့မတက်တော့တဲ့ ကလေး ။ ဒါပေမဲ့ သူ့မှာ ပန်းချီလက်ရှိတယ် ။ ကျောင်းသားဘဝကတည်းက ပန်းချီပြိုင်ပွဲမှာ ဆုခဏခဏ ရဖူးတယ် ။

အောင်မောင်း ကတော့ ဆွေမကင်းမျိုးမကင်းထဲကပါပဲ ။ တောမှာ မိုးခေါင် ဓားပြပူလွန်းပြီး စီးပွားရေးကျပ်ကြလို့ ဦးသောင်းဉာဏ်တို့ဆီ ပို့လိုက်တဲ့ ကလေး ။ ဒေါ်ဒေါ်လုံး ဘက်က အမျိုးပါ ။ အဲဒီအိမ်မှာပဲ အိပ်စား ဆင်တာဝတ်ပြီး အောက်ခြေသိမ်းအလုပ်လုပ်နေတာ ငါးနှစ်လောက် ရှိပြီ ။ အခုဆို အောင်မောင်း လည်း သူရဿတီ မယ်တော်ပုံတို့ ၊ မဟာမုနိ ပုံတော်တို့ ၊ ဘိုးဘိုးအောင်တို့ ၊ ဘိုးမင်းခေါင်တို့ ပုံတွေ ရေးနိုင်နေပြီ ။ ဒီပုံတွေကို အရွယ်တော့ သိပ်မကြီးဘူးပေါ့ ။ အခုရက်ပိုင်းမှာ ဘိုးဘိုးအောင်ပုံနဲ့ ဘိုးမင်းခေါင်ပုံတွေလည်း အရောင်းရ တွင်နေတယ် ။

••••• ••••• •••••

ကျိုက်ထီးရိုး ဆီးမီးကိုးထောင်ပူဇော်ပွဲကို အဖေ သွားမယ် ဆိုတာ သွားဖြစ်အောင် သာ သွားပါဗျာ ။ အိမ်က အလုပ်တွေ အတွက် ဘာမှ နောက်ဆံတင်းမနေနဲ့ ။ ကျွန်တော် တို့ အခု ရေးနေတဲ့ မိုးကုပ်က အော်ဒါပြီးရင် ကိုသိမ်းမြို့ ရဲ့ ပန်းချီဆက်ရေးကြမှာ ။ မှန်တွေလည်း အသင့်ရှိနေတာပဲ ။ မိုးကုပ်ကို ပို့ရမယ့် ပန်းချီကားတွေလည်း မနက်ဖြန်သန်ဘက် ဆိုရင် ပို့နိုင်ပါပြီ တဲ့ ။ အောင်မောင်း မင်း ရေးနေတာတွေကရောလို့ မိုးကျော်က ဆက်မေး တော့ ကျွန်တော်လည်း မနက်ဖြန်ဆို အကုန်ပြီးပါပြီအစ်ကို တဲ့ ။

မိုးဇော်က ဒါဆိုရင် အလုပ်တွေကို ကျွန်တော်တို့ နိုင်ပါတယ်အဖေ ကျိုက်ထီးရိုး ဖူးချင်တယ် ဆိုရင် အခုလို အိမ်က ဇွတ်ခွာမှ ဖူးဖြစ်တော့မှာလို့ ဝင်ပြောတယ် ။

ဦးသောင်းဉာဏ်က ဆေးလိပ်မီးခိုးတွေ တထောင်းထောင်းထအောင် ဖွာရင်း စဉ်းစားနေတယ် ။

ကျိုက်ထီးရိုးရင်ပြင်တော်မှာ လုပ်မယ့် ဆီမီးကိုးထောင် ပူဇော်ပွဲဖြစ်မြောက်ရေးအဖွဲ့ထဲက ရှမ်းပွဲက ဦးစောလွင် ဆိုတာ ဦးသောင်းဉာဏ်ရဲ့ သိပ်ခင်ကြတဲ့ မိတ်ဆွေတွေ ။ ပထမအကြိမ် ဆီမီးပူဇော်ပွဲ ကတည်းက သူ့ကို လိုက်ခဲ့ဖို့ မိတ်ဆွေတွေက ခေါ်နေကြတာ ၊ သူက လည်း ဒီနှစ်တော့ အလုပ်တွေ များနေလို့ဗျာ ၊ နောက်နှစ်တော့ လိုက်ပါ့မယ် ၊ လိုက်ပါ မယ့်နဲ့ နှစ်တွေ ရွှေ့ရွှေ့ နေမိတယ် ။ ဒီနှစ်တော့ နောက်ဆုံးနှစ်မို့ ဓမ္မမိတ်ဆွေတွေက လိုက်ခဲ့ ဖို့ ဇွတ်ခေါ်နေကြတယ် ။ သူကလည်း ခရီးမထွက်ဖြစ်တာ ကြာနေတာရယ် ၊ နောင်အသက်ကြီးရင် ကျိုက်ထီးရိုးကို တက်နိုင်ချင်မှ တက်နိုင်တော့မှာမို့ သူ့မိတ်ဆွေတွေကို ဒီနှစ်တော့ သူ့ဖို့ လက်မှတ် ဝယ်ပါတော့လို့ အကြောင်းပြန်လိုက်ရတယ် ။

သူအကြောင်း ပြန်ပြီးကာမှ အော်ဒါတွေက ထပ်ကာထပ်ကာ ဆင့်ပြီး ရောက်လာနေတယ် ။ မြစ်ကြီးနားက ဖောက်သည် အသစ်လည်း တိုးလာတယ် ။ ဒေါ်ဒေါ်လုံး ကတော့ ကျိုက်ထီးရိုး ' မ ' တာနေမှာပဲတဲ့ ။

ဦးသောင်းဉာဏ်က အိမ်က သိပ်ပြီး ခွာလေ့ခွာထ မရှိတော့ စိတ်ထဲမှာ ဖြစ်မှဖြစ်ပါ့ မလား တထင့်ထင့်နဲ့ ။ အလုပ်အတွက် နောက်ဆံတင်းနေတယ် ။

ဒေါ်ဒေါ်လုံးကတော့ အိမ်အတွက် စိတ်သာချ ။ ကုသိုလ်တရား များများပွားခဲ့ ။ ကျိုက်ထီးရိုးမှာ လှူဒါန်းဖို့ ပိုပိုမိုမို ပေးလိုက်ဦးမယ်တဲ့ ။ ဦးသောင်းဉာဏ် အလုပ်ကိစ္စ အတွက် အိမ်မှာတင် အထပ်ထပ် မှာလို့အားမရသေးဘူး ။ ဘူတာရုံ လိုက်ပို့တဲ့ မိုးကျော်နဲ့ အောင်မောင်းတို့ ကိုလည်း တတွတ်တွတ် မှာနေပြန်တယ် ။

••••• ••••• •••••

ဦးသောင်းဉာဏ်တို့ တည်းတဲ့ လမ်းထိပ်မှာ မှန်ပန်းချီဆိုင်ကြီး တစ်ဆိုင်ကို သူတွေ့ မိ တယ် ။ ဆိုင်ကြီးက တကယ် နေရာကောင်းကို ရထားတာပါကလား ။ မြို့တော်ကြီးမှာ အခုလို ဆိုင်ကြီးတစ်ဆိုင် ဖွင့်မယ် ဆိုရင် ဒီလို မြို့လယ်ကောင်မှာ အရင်းအနှီး ဘယ်လောက်များ လိုမှာပါလိမ့် ။ သိန်းတော့ သိန်းဂဏန်းပဲ ၊ ဒါပေမယ့် ဘယ်နှစ်သိန်းလဲ ဦးသောင်းဉာဏ် မတွေးတတ်ဘူး ။

အဲဒီ ဆိုင်နားက ဖြတ်သွားတိုင်း ဆိုင်ကို လှည့်မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ဘူး ။ ဆိုင်ထဲက ပန်းချီကားတွေကို ကြည့်ချင်စိတ် ပေါ်နေတယ် ။

ရန်ကုန်က ပန်းချီတွေက ဘယ်လိုများဆန်းဆန်းပြားပြားရေးထားကြသတုံး ၊ သူတို့ သားအဖတွေ ရေးကြတာနဲ့ ဘာတွေများ ကွာခြားသလဲ ။ လက်ရာချင်း ယှဉ်ပြီး လေ့လာချင်စိတ် ပေါ်နေတယ် ။ ခရီးသွားဟန်လွှဲ ပညာအသိ တိုးတာပေါ့လို့ အောက်မေ့လိုက်တယ် ။ မိတ်ဆွေတွေနဲ့ အတူ ရန်ကုန် ရောက်တုန်းရောက်ခိုက် ဘုရားလည်ဖူးကြတာမို့ သူလည်း ပန်းချီဆိုင်ကြီးဘက် မလှည့်နိုင်ဘူး ။

ဦးသောင်းဉာဏ် သိပ်ကြည့်ချင်တဲ့ မှန်ပန်းချီကားတွေကို ကျိုက်ထီးရိုးက အပြန်မှ ကြည့်ခွင့်သာတော့တယ် ။

ဆိုင်ပြင်ဆင်ထားပုံက သေသေသပ်သပ် ရှိလှတယ် ။ လင်းလင်းချင်းချင်း လည်း ရှိတယ် ။ သူ ဆိုင်ထဲကို ဝင်လိုက်တော့ အသားဖြူဖြူ ဆိုင်ရှင်က ခေါင်းတစ်ချက် မော့ကြည့်ပြီး ဖတ်လက်စ စာအုပ်ကို ဖတ်မြဲ ဆက်ဖတ်နေတယ် ။ ဦးသောင်းဉာဏ် တစ်ယောက် အနီရောင် လွင်နေတဲ့ ၊ ရွှေရောင် လွှမ်းနေတဲ့ ဥယျာဉ်တစ်ခုနဲ့ တူတဲ့ ပန်းချီဆိုင်ကြီးထဲ ရောက်နေတယ် ။ မှန်ပန်းချီတွေကို တစ်ချပ်ချင်း ဂရုတစိုက်ကြည့်မိ လေ့လာမိတယ် ။ သူ ထင်သလို မဟုတ်ဘူး ။ ဒီအခန်းထဲက မှန်ပန်းချီက ဆန်းဆန်းပြားပြား တီတီထွင်ထွင် မတွေ့မိဘူး ။ သေသေချာချာ ဂရုစိုက်ကြည့်ရင်း ဦးသောင်းဉာဏ် အံ့အားသင့်သွားတယ် ။ တစ်ကိုယ်လုံးကို ရှိန်းဖိန်းသွားတာပဲ ။

သူ အံ့အားသင့်သွားတာကို ဆိုင်ရှင်က မြင်များ သွားလေမလားလို့ လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ဟိုလူက စာဖတ်နေမြဲပါပဲ ။ တစ်ခန်းလုံး နှံ့အောင်ကြည့်ပြီးတော့ မြောက်ဘက်ထရံက စာမရီနှစ်ကောင်ပုံကို လက်ညှိုးထိုး ပြရင်း ဘယ်လောက်လဲလို့ မေးတော့ ဆိုင်ရှင်က ဗမာသံ ပီပီသသပဲ ၂၅ဝိ ပါလို့ ဖြေရင်း ပြုံးပြတယ် ။ ဆိုင်ရှင်ရဲ့ အပြုံးမှာ ရွှေသွားတွေကို သူ လှမ်းတွေ့လိုက်တယ် ။

သူ့နားထဲမှာ ၁၅ဝိ လို့ ကြားလိုက်လေသလားလို့ သေချာအောင် ထပ်မေးတော့ ပထမ အဖြေပဲ သူ ကြားလိုက်ရတယ် ။ ဦးသောင်းဉာဏ် ချွေးနည်းနည်း စို့လာတယ် ။

အနောက်ဘက် နံရံက သူ အလှမ်းမီတဲ့ ရှုခင်းကားလေးကို ဈေးမေးပြန်တော့လည်း ၂ဝဝိ ပါတဲ့ ။

ဒီတစ်ခါ ပြုံးတာတော့ ဦးသောင်းဉာဏ် ပါ ။

ဒီပန်းချီကားတွေကို ရန်ကုန်က ပန်းချီဆရာတွေ ရေးကြတာလား ခင်ဗျာလို့ သူက မေး တော့ ဆိုင်ရှင်က မဟုတ်ပါဘူး ၊ လားရှိုး က လာတာပါတဲ့ ၊ မဆိုင်းမတွ ဖြေတယ် ။

ဈေးကရော လျှော့ဦးမှာလားလို့ စို့နေတဲ့ ချွေးတွေကို လက်ကိုင်ပဝါနဲ့ သိမ်းရင်း မေးတော့ ဆိုင်ရှင်က တစ်ခွန်းဈေးပါ ၊ ရောင်းဈေးပါပဲတဲ့ ။ ဆိုင်ရှင်နဲ့ စကားပြောနေတုန်း မှာတင် မျက်လုံးပြူးပြူးနဲ့ ချစ်စရာ ကောင်းတဲ့ ရွှေငါးမောင်နှံပန်းချီကားကို နှစ်ရာ့ငါးဆယ် တစ်ခွန်းဈေးနဲ့ ဝယ်သွားတာ တွေ့ လိုက်ရတယ် ။

ခဏနေတော့ ဆိုင်ရှင်ကို နှုတ်ဆက်ပြီး ဆိုင်ထဲ ကနေ သူ ပြန်ထွက်လာခဲ့တယ် ။ ရင်ထဲမှာတော့ တစ်မျိုးပဲ ခံစားလာခဲ့ရတယ် ။ မပြောပြတတ်ဘူး ။ အံ့သြတာလား ၊ ကြည်နူးတာလား ၊ ဝမ်းသာတာလည်းပါမယ်ထင်တယ် ။

သူ ကြည့်ခဲ့တဲ့ မှန်ပန်းချီကား အများစုဟာ သူတို့ သားအဖ ရေးတဲ့ ပန်းချီကားတွေပဲ ။ ကျန်တဲ့ ပန်းချီကားတွေကလည်း သူ့မိတ်ဆွေရဲ့ မိတ်ဆွေမိသားစုတစ်တွေ ရေးကြတဲ့ ပန်းချီကားတွေပဲပေါ့ ။ ကျွဲအုပ်ချင်း ပေါင်းမိရင် ကိုယ့်ကျွဲကို မှတ်မိတဲ့ ကျွဲကျောင်းသားလို ဦးသောင်းဉာဏ် ကလည်း သူရဲ့မှန်ပန်းချီကားတွေကို မှတ်မိနေတယ်လေ ။

ပထမ ဈေးမေးတဲ့ စာမရီနှစ်ကောင်က သူ ကောက်ကြောင်းကောက်ပေးပြီး အောင်မောင်း ဆေးရောင်သွင်းထားတဲ့ကား ။ အောင်မောင်းက တိမ်လွှာလေးတွေကို အပြာနုလေး နဲ့ ပျော့ပျော့ပျောင်းပျောင်း နုနုဖပ်ဖပ်လေး ရေးရမယ့်အစား ခပ်ထူရင့်ရင့်ကြီး ရေး လိုက်လို့ သူတောင်မှ အောင်မောင်းကို ဆူမိသေးတယ် ။ အဲဒီ မှန်ပန်းချီ ကိုသိမ်းမြို့တို့ ဆီ ပို့လိုက်တာလည်း သူ မှတ်မိနေတယ် ။ ဝယ်သူ့ဆီ ပါသွားတဲ့ ရွှေငါးလေးတွေ ပန်းချီကားကလည်း သူ့သား မိုးဇော်ရဲ့လက်ရာပဲ ။

မိုးကျော်ရဲ့ အဆောက်အအုံ ပုံစံတွေ ၊ အုန်းပင်တွေက ဘယ်သူ ရေးတာနဲ့မှ မတူဘူး ။ သူ့ဟန်နဲ့ သူ ။ ပန်းချီကား အရောင်းဆိုင်ထဲမှာ မိုးကျော်ရဲ့ ရှုခင်းကားတွေနဲ့ အလှဆင်ထားတယ် ။

မန္တလေးကနေ မှန်ပန်းချီတွေ သေတ္တာနဲ့ ထည့်ရိုက်ပြီး လားရှိုးပို့ ၊ မှန်ပေါင်သမားကလည်း အသင့်ပေါင်ခွေဖို့ အသားတွေ လားရှိုးပို့ ၊ လားရှိုး ကနေမှ မန္တလေးကို ဖြတ် ဒီ မှန်ပန်းချီကားတွေက ရန်ကုန် ကို ရောက် ။ ရန်ကုန် က နေမှ အောက်မြန်မာနိုင်ငံ အနှံ့ ရောက် ။ ခရီးသွားနေတဲ့ မြင်းရိုင်းတွေ ၊ ရွှေငါးတွေ ကိုယ်စား ဦးသောင်းဉာဏ် တွေးပြီး ခရီးပန်းနေမိတယ် ။ ကားလေးတွေ ၊ လေယာဉ်တွေ ၊ သင်္ဘောတွေ လောင်စာဆီ မကုန်သင့်ဘဲ ပိုကုန်ရှာကြတယ် ။ ကြာပန်းလေးတွေ ၊ နှင်းဆီပွင့်ကလေးတွေလည်း ခရီးပန်းနွမ်းနယ် ရှာမှာပဲလို့ တွေးနေမိတယ် ။

ဖြစ်နိုင်ရင်တော့ မန္တလေးကို ချက်ချင်း ကောက်ပြီး ပြန်ချင်ပြီ ။ ဒါပေမယ့် ဓမ္မမိတ်ဆွေတွေနဲ့ လာတဲ့ ခရီးမို့ ပြန်ရင်လည်း အတူတူ ပြန်မှ ကောင်းမယ် ။ ရထားလက်မှတ်က အရေးထဲမှ တစ်စောင်တည်း ကျန်တော့တာမို့ တစ်ဖွဲ့လုံးရမယ့် ရက် နောက်တစ်နေ့ ကို ရွှေ့လိုက်ရသေးတယ် ။

အမြန်ရထားပေါ်မှာလည်း သူတို့ တစ်ချပ်ကို ၅ဝိ နဲ့ လားရှိုးကို ပို့နေတဲ့ ပန်းချီကားက ရန်ကုန်မှာ ၂၅ဝိ ဖြစ်သွားတဲ့ အကြောင်းကို စဉ်းစားနေမိတယ် ။

သားတွေနဲ့ လွှဲခဲ့တဲ့ အလုပ်တွေက အားလုံး အဆင်ပြေနေတာကြောင့် အိမ်ပြန်ရောက်တော့ သူ အမောပြေသွားတယ် ။ လားရှိုးနဲ့ မိုးကုပ်က ငွေလွှဲ ဟွန်ဒီတွေကလည်း အဆင်ပြေပြေ ရက်မချိန်းဘဲ ထုတ်လို့ ရသတဲ့ ။ ဒေါ်ဒေါ်လုံးက ဒါတောင် ကျိုက်ထီးရိုး တစ်ခေါက်တည်းပဲ ရှိသေးတာနော် တဲ့ ။ အခုလည်း မြစ်ကြီးနားက အော်ဒါ တစ်ခုအတွက် မိုးကျော်တို့ မိုးဇော်တို့ ရေးနေကြပြီ ။ သူ ပြန်ရောက်တဲ့ နေ့မှာကိုပဲ မနားဘူး ၊ ဦးသောင်းဉာဏ်က ပန်းချီရေးဖို့ စပြီး ပြင်ဆင်တယ် ။ တော့်နှယ်တော် နားပါဦးတော့လား ဆိုတာလည်း မရဘူး ။ ဦးသောင်းဉာဏ်က သူ့ စိတ်ကူးနဲ့သူ ။ အကောင်းဆုံး မှန်ပန်းချီကို ရေးဖို့ ကောက်ကြောင်း စရေးနေတယ် ။ ဟိုး ငါးနှစ်ကျော်ကျော်လောက်တုန်းက မိုးကောင်း က သူဌေးတစ်ယောက် ရဲ့ အော်ဒါတုန်းကလို အကောင်းဆုံး ဖြစ်အောင် ရေးမယ် ။ အဲဒီတုန်းက တစ်ခါမှ မရဖူးတဲ့ လက်ခ သူ ရလိုက်ဖူးတယ် မဟုတ်လား ။ အခု ရေးမယ့် ပန်းချီကားတွေက သူ့ရဲ့ အကောင်းဆုံးကားတွေ ဖြစ်ဖို့ လိုတယ် ။

အောင်မောင်း လည်း လက်တိုလက်တောင်း ခိုင်းရင်း သူ ရေးတဲ့ ဟန်ကို ကြည့်ရအောင် အနား ခေါ်ထားတယ် ။ ရေးပြရင်း သင်ရင်းပေါ့ ။

တက်ကြွလွန်းပြီး ဆေးလိပ်တောင် မဖွာအားတဲ့ သူတို့ အဖေကို သားနှစ်ယောက်က မသိမသာ အကဲခတ် နေကြတယ် ။ ဒေါ်ဒေါ်လုံး ကိုတော့ ဦးသောင်းဉာဏ်က ပုဆိုးတွေ အင်္ကျီတွေ လျှော်ထားစမ်းကွာ တဲ့ ။ နှစ်ရက်လောက် ကြာတော့မှ သူလက်စွမ်းပြ ပန်းချီ ကားငါးကား ပြီးသွားပြီ ။ တော်တော်ကို သပ်ရပ်ကောင်းမွန်တဲ့ ကားတွေပါပဲ ။ မိုးကျော် တို့ ညီအစ်ကို ကတော့ မှန်ရဲ့ ထောင့်ကလေးတွေကို ခွဲပစ်ပြီး အိမ်မှာ ကတ်တစ်လောက် သဘောမျိုးထားရမယ့် ပန်းချီကားတွေပဲလို့ ထင်နေကြရှာတာ ။

ရန်ကုန် ရထားလက်မှတ် ဝယ်ပြီးပြီ ဆိုတော့မှ တစ်မိသားစုလုံး သိရအောင် ဖွင့်ပြော တော့တယ် ။ ဦးသောင်းဉာဏ် ဒီကားတွေ ယူပြီး ရန်ကုန်ကို ဆင်းမယ် ။ မှန်ပန်းချီရောင်းတဲ့ သူကို အခု ရေးလာတဲ့ သူ့ပန်းချီကားတွေ ပြမယ် ။ ဟိုလူက ဒီအလုပ်ကို တကယ်နား လည်တဲ့ လူဆိုရင် သူ့ လက်ရာကို ကြိုက်ကို ကြိုက်ရမယ်တဲ့ ။ ရန်ကုန် မှန်ပန်းချီဆိုင်မှာ ငါတို့ လက်ရာတွေက အများစုကွ ။ ဂုဏ်ယူသံနဲ့ သားတွေ တပည့်တွေကို ခဏခဏ ပြောသွားတယ်တဲ့လေ ။

ရောက်တဲ့ မနက်မှာပဲ မှန်ပန်းချီဆိုင်ကို အရောက်သွားလိုက်တယ် ။ ဆိုင်ရှင်နဲ့ တိုက်ရိုက် တွေ့ တာပေါ့ ။ သူ ရေးလာတဲ့ ပန်းချီကားတွေကို မိုင်းကိုင်စက္ကူတွေ တစ်လွှာချင်း ခွာပြီး ပြလိုက်တယ် ။ စိတ်ဝင်တစား ကြည့်ရင်း ဆိုင်ရှင်မျက်နှာမှာ သွေးရောင်လွှမ်းလာတယ် ။

သူ သွင်းနိုင်တဲ့ ဈေးကို ဦးသောင်းဉာဏ် ပြောလိုက်တယ် ။ ဆိုင်ရှင်အဖို့ ပြန်ရောင်းရင် အမြတ်တွေ အများကြီး ရနိုင်မယ့် ဈေးပါ ။ တစ်ခွန်းဈေး မဟုတ်သေးဘူး ။ ဦးသောင်းဉာဏ်က လျှော့နိုင်သေးသတဲ့ ၊ ဆိုင်ရှင်ရဲ့ အကြောင်းပြန်ချက်ကြောင့် သူတော်တော် စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားတယ် ။ စိတ်ကို မနည်းထိန်းပြီး “ ကျွန်တော့် လက်ရာ မကောင်းလို့လား ” လို့ မေးတော့ ဟိုလူက “ ကောင်းပါတယ် ဆရာကြီး ” တဲ့ ။ “ ဈေးများလို့လား ” ဆိုတော့လည်း “ မများပါဘူး ဈေးသက်သာပါတယ် ဆရာကြီး ” တဲ့ ။

ဦးသောင်းဉာဏ် ဘာဆက် ပြောရမှန်း မသိအောင်ကို တုန်တုန်ယင်ယင် ဖြစ်နေရှာတယ် ။ စိတ်ကို မနည်းထိန်းထားတဲ့ ကြားက ဆည်ကြီး တစ်ခုကျိုးပေါက်သွားသလို စကားလုံးတွေ ခုန်ပေါက်ထွက်သွားတယ် ။

“ ဒီဆိုင်ထဲမှာ ရှိတဲ့ ပန်းချီကားတွေက ကျွန်တော်တို့ ရေးပြီး လားရှိုးကို ပို့ပေးထားတဲ့ ကားတွေပါဗျာ ။ ကျွန်တော်က စေတနာနဲ့ ...” လို့ ဆိုကာ ရှိသေးတယ် ။ ဆိုင်ရှင်က “ လားရှိုးက ဖောက်သည် အပေါ်မှာ ကျွန်တော်တို့ မိတ်ဆွေ အပျက် မခံနိုင်ပါဘူး ” တဲ့ ။

▢ ညီပုလေး
📖 ရုပ်ရှင်တေးကဗျာ     
      မဂ္ဂဇင်း
      ၁၉၈၉ ၊ နိုဝင်ဘာ

ဒါမျိုးကျတော့ မမေ့ဘူး

❝ ဒါမျိုးကျတော့ မမေ့ဘူး ❞
▢  ကြည်ဖြူသန့်စင်အောင် ၊ တောင်ကြီး ၊

ပြင်ဦးလွင်မြို့သွား ကားလမ်းဘေး အနီးရှိ နားဋောင်းကျရွာ ရွာဦး ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် ဦးသြဘာသ၏ ကျောင်းအိပ် ကျောင်းစား ကျောင်းသားများစွာထဲတွင် အသက် ( ၁၂ ) နှစ်အရွယ် ကျောင်းသားတစ်ယောက် ရှိပါသည် ။ အသားက မည်းသည့်အပြင် နှုတ်ခမ်းက ထူထူ ၊ ဗိုက်ကပူပူ ၊ မျက်လုံးကပြူးပြူး ၊ ဆံပင်ကကွေးကွေး ၊ နှာတံကမောက် ၊ ဖင်ကကောက်သဖြင့် ဆရာတော်က သူ့ကို “ ကပ္ပလီ ” ဟု ချစ်စနိုး ခေါ်ဝေါ်ပါသည် ။

ကပ္ပလီ၏ အားသာချက်မှာ စကားအရာ၍ သူမတူအောင် ပက်ခနဲ ပြောတတ်ခြင်း ဖြစ်သည် ။ အားနည်းချက်မှာကား လုပ်သမျှ ၊ ခိုင်းသမျှကို တလွဲချည်း လုပ်တတ်ခြင်းနှင့် မေ့တတ်ခြင်းပင် ။ ထို့ကြောင့် ဆရာတော် ဦးဩဘာသက အမြဲသတိပေး ကြိမ်းမောင်းနေရ၏ ။ ဆရာတော်က ဆွမ်းဘုန်းပေးတော့မည်ဖြစ်၍ “ ဟင်းပေါင်းအိုးကြီး မခဲ့ ” ဟု ဆိုလျှင် ရေနွေးအိုးကြီး မချလာတတ်တာမျိုး ၊ ဆရာတော်က ဖက်ကြမ်းဆေးလိပ် အဝယ်ခိုင်းလျှင် ဖယောင်းတိုင်တွေ ဝယ်လာတတ်တာမျိုး ၊ ဘုရားစာ ကျက်ခိုင်းပြီး စာပြန်လျှင် ခေါင်းစဉ် မေ့ရင်မေ့ ၊ ခေါင်းစဉ် မမေ့လျှင် အလယ်မေ့နှင့် ။ ကပ္ပလီ၏ ကျောပြင်တွင် ကြိမ်လုံးစာ ကျရောက်ခဲ့သည်မှာလည်း အကြိမ်ကြိမ် ။ သို့သော် အကျင့်က မပျောက် ။ နောက်ဆုံးတော့ ဆရာတော် လက်မြှောက်ထားလိုက်ရသည် ။

ကပ္ပလီ၌ မမေ့လျော့တာ တစ်ခုတော့ ရှိသည် ။ ယင်းမှာ ညနေ ကျောင်းဆင်းချိန်တိုင်း ကျောင်းဘေးနားက ဦးလှအောင်၏သမီး မယ်မြလေးကို နေ့စဉ် ချောင်းကြည့်ခြင်းပင် ဖြစ်သည် ။ မယ်မြလေးကို တိတ်တခိုး စိတ်ဝင်စားနေ၍ ဖြစ်သည် ။ အိန္ဒြေ မဆည်နိုင်ဘဲ အမြဲတမ်း ချောင်းကြည့်နေတော့ ဦးလှအောင် ရိပ်မိလာသည် ။ ထို့ကြောင့် ဆရာတော်ကို တိုင်တန်းတော့သည် ။ ဆရာတော်က လက်ပူးလက်ကြပ် ဖမ်းရန် ကြံလိုက်သည် ။

နောက်တစ်နေ့ ကျောင်းဆင်းလို့ ဆရာသမားလေး ချောင်းနေချိန် ဆရာတော်က နောက်ကနေ “ ဟဲ့ ကပ္ပလီ ... ဒါမျိုးကျ မမေ့ဘူး ” ဟု ဆိုပြီး ကျောပြင်ကို ဗြောတင်လေတော့သည် ။ ဆရာတော်က ရိုက် ၊ ကပ္ပလီက အော်နဲ့ နောက်ဆုံး ကပ္ပလီ ပြောလိုက်သည့် စကားတစ်ခွန်းကြောင့် ဆရာတော် နည်းနည်း တွေဝေသွားပြီး အရိုက်ရပ်သွားသည် ။ ကပ္ပလီ ငိုသံကြီးနှင့် ပြောလိုက်ပုံမှာကား “ ဆရာတော်တို့ လူကြီးတွေက လူငယ်တွေကို ဘယ်တော့မှ နားလည်မပေးဘူး ... အေးပေါ့ ... ဆရာတော်မှာ အသည်းမှ မရှိတာ ... အီးဟီးဟီး ” ဟူသတည်း ။

ရယ်စေလိုသော စေတနာဖြင့်

▢  ကြည်ဖြူသန့်စင်အောင် ( တောင်ကြီး )
📖 ရယ်စရာ မဂ္ဂဇင်း
      အောက်တိုဘာ  ၊ ၂၀၁၅

ဒဏ်

❝ ဒဏ် ❞
( ဆင်ဖြူကျွန်းအောင်သိန်း )

ကိုဆေးရိုးက သက်မချလျက် ပျိုးခင်းကို မျက်နှာ လွှဲလိုက်သည် ။ မင်ရည်လှိုင်းသဖွယ် ပြာမှောင်သိပ်သည်းသည့် မိုးတိမ်တိုက်များသည် တောင်မှ လိမ့်၍ လိမ့်၍ တက်လာလေ၏ ။ တစ်ပါတည်းပင် အေးမြ ချမ်းစိမ့်စိမ့် လေပြည်သည် ပါလာ၏ ။ မှန်ပြင်သဖွယ် ရေပြင်ကြည်လဲ့လဲ့တို့သည် လှိုင်းကြက်ဆုံ၍ မာန်ဟုန် ကြွလာကြသည် ။ လယ်ကွက်များ အတွင်းရှိ လေစုန် ကျရာ ကန်သင်းထောင့်တိုင်းတွင် ဖွဲ့စည်းခိုအောင်း နေကြသော အမှိုက်ဆွေးတို့သည် ဆောက်တည်ရာ မရသူအလား လူးလွန့်လှုပ်ရှားနေကြသည် ။ အချို့သည် ကန်သင်းပေါ်သို့ လွင့်စဉ်သွားကြသည် ။ အချို့ကား ကန်သင်းဖြင့် ရိုက်မိပြီး ပြန်လာသော ရေလုံး နောက်သို့ ကွဲပြားလိုက်ပါသွားကြရ၍ အချို့မှာမူ ကန်သင်းပေါ် ရောက်ချည် ၊ ရေထဲ ကျချည် ၊ ဟိုသည် ကူးချည်ဖြင့် ပြယ်စင် ကွဲပြား ဆောက်တည်ရာ ရှားနေ လေ၏ ။

“ မိုးတွေလာနေပြီဟေ့ ”

မြောင်းကြီးနှင့် ချုံတန်းများ ခြားနေသည့် မြောက်ဘက်လယ်ပွဲမှ ငဆယ်တို့ ညီအစ်ကိုတစ်တွေ၏ အော်ဟစ်သံသည် ထွက်ပေါ်လာ၏ ။ မရှေးမနှောင်းပင် မိုးလုံးကြီးများ ရွာချလာလေသည် ။ လေပါ ရောနှောက် နေသောကြောင့်လည်း ထန်းပင်များသည် အညာသူမ၏ ခါးညွှတ်ပြောင်းပုံကဲ့သို့ လည်းကောင်း ၊ ညောင်ပင်များသည် ယိမ်းသူမတို့၏ လက်ချိုး ကွေ့ဝိုက်ဟန်ကဲ့သို့ လည်းကောင်း လူးလွန့်ကြကုန်၏ ။ ကန်သင်းထောင့်များရှိ ဒိုက်သရောတို့သည် ပြင်းထန်သော မိုးလုံး၏ ဒဏ်ကြောင့် ဖွဲ့ယှက် ဆက်စပ်ထားသော ဒိုက်ပြင်သည် လုံးဝကွဲစဉ် လွင့်မြုပ်သွားရလေသည် ။ ၎င်းတို့အတွက် ဆောက်တည်ရာသည် လုံးဝပျောက်သွားခဲ့ရချေသည် ။ ဤနှယ် ဆောက်တည်ရာ ကင်းမဲ့ နေသူကား ကိုဆေးရိုးပင် ။

မိုးလုံးများသည် လောက်စာလုံး အသေးစားလောက်ပင် ကြီးမား၏ ။ သူ၏ ကျောပြင်သို့ အဆက်မပြတ် ကျရောက်လာသော မိုးလုံး၏ ဒဏ်ကို ကိုဆေးရိုးက မမှုပေ ။ နာကျင်သည် ၊ ကျိန်းစပ်သည်ကိုပင် ကိုဆေးရိုး မသိလေရော့သလား ။ တုတ်တုတ်မျှ မလှုပ် ။ ဆောင့်ကာဆောင့်ကာ တိုးလာသည့်လေသည် အားနှင့်အင်နှင့် ပြည့်ဝ၏ ။ ပြီးတော့ အရိုးသို့တိုင်အောင် အေးစေ၏ ။ ကိုဆေးရိုးကား အေးသည်ဟု မထင် ၊ ချမ်းသည်ဟု သဘောမထားရော့သလား ။ ကန်သင်းပေါ်မှာ ငုတ်တုတ်ကြီးသာ ထိုင်နေ၏ ။ မျှော်၍ မဆုံးနိုင်သော လယ်တောကြီး အတွင်းဝယ် သူတစ်ယောက်သာ ရှိလေသည့်နှယ် ။ ခပ်လှမ်းလှမ်းရှိ လက်ပံပင်အိုကြီးပေါ်တွင်ကား မိုးလေ၏ ဒဏ်ကို မည်သို့မျှ မတွန်းဖြို မကာကွယ်နိုင်သောကြောင့် သစ် ပင်ခွကြား၌ လည်စင်းငုံ့ခံနေရသော လင်းတအိုကြီး တစ်ကောင်၏ အဖြစ်သည် လည်းကောင်း ၊ အသွင်သည် လည်းကောင်း ကိုဆေးရိုးနှင့် ဘာမျှ မခြားပါ ကလား ။ တကယ်တွင် ကိုဆေးရိုး၏ ရင်တွင်း၌ မီးတောက်နေခဲ့ရသည် ။ မြိုးမြိုးမြက်မြက်ကလေး စားချင်၍ ဆိုင်းသမား လုပ်မိသူ၏ ငွေ ငါးကျပ် လျော်ရခြင်း ၊ ပေါ့ပါးစေလိုသဖြင့် ကြောင်ဆေးထိုးသူ၏ စုတ်ချက် စုတ်ဒဏ်ကြောင့် အိပ်ရာထဲတွင် လဲခြင်းသည် လည်းကောင်း ၊ ကိုဆေးရိုးနှင့် နှိုင်းစာလေပါက ရယ်ဖွယ်သာ ။

ပျိုးနုတ်ခ သက်သာမည် ။ မျိုးစပါးဖိုး အကုန်အကျ နည်းမည် ။ သယ်ရပိုးရ ပေါ့ပါးမည် ဆိုသောကြောင့် ထောင်ခဲ့သော အခြောက်ပျိုးသည် စိုက်ခါနီးမှ ပျိုးနုတ်ပေးမည့်သူ မရှိလောက်အောင် ပျိုးခင်းတစ်ခုလုံးကို မုန်ညင်းမြက်နှင့် ပုရွက်ဆိတ်တို့ မင်းမူနေလေသည် မဟုတ်ပါလော ။

စိုက်ခင်းများသည် ရေတဖွေးဖွေးနှင့် ပျိုးပင်ပျိုကလေးများကို စောင့်ကြိုနေလေပြီ ။ စိုက်ရန် ပျိုးပင်ကား ပျိုးခင်းထဲမှ ထွက်ခွင့် မသာ ။ ဝယ်၍ စိုက်လျှင်လည်း ဖြစ်နိုင်ပါ၏ ။ သို့ရာတွင် ယမန်နှစ်က ပျိုး ထောင်သူများ ၊ ပျိုးပိုများကို နွားရိတ်ကျွေးပစ်ခဲ့ရသဖြင့် သည်နှစ်တွင် ပျိုးထောင်သူ မရှိ ။ ထို့ကြောင့် ပျိုးရောင်းမည့်သူသည် အနီးအနား၌ မရှိ ။ ဘယ်လို လုပ်မည်နည်း ။ ဘယ်လို လုပ်မည်နည်း ။

ဤမေးခွန်းသည် သူ့ခေါင်းထဲ၌ ချာချာလည် ပေါ်ထွက်နေ၏ ။ မည်သို့ လုပ်မည်နည်း ဟူသော ပထမ မေးခွန်း တစ်ခု ပျောက်မသွားမီ နောက်တစ်ခု ထမ်မံ ပေါ်လာပြန်သည် ။ ဘယ်လို လုပ်မည်နည်း ။ မေးခွန်းများက ထပ်ဆင့် ဆင့်ကဲ ပေါ်ပေါက်လာပေသည့် ကိုဆေးရိုးက ဖြေဆိုနိုင်ခြင်း မရှိ ။ အခက်အခဲကို ဘယ်လို ဖြေရှင်းရမည်ဟူသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ကြံစည်ဖော်ထုတ်ရန် မတတ်နိုင်ချေ ။ သို့သော် သူ တတ်နိုင်သည်ကား မျက်နှာပြင်မှ မိုးရေပေါက်များကို သပ်ချနိုင်ခြင်းနှင့် သက်မတစ်ချက်ကို မှုတ်ထုတ်နိုင်ခြင်းပေ ။

အကယ်၍သာ ကိုဆေးရိုးသည် စောစောပိုင်းက မိသားစု၏ စုပေါင်းတာဝန်ယူခြင်းကို တန်ဖိုးထားခဲ့လျှင် ၊ သည်အိမ်ထောင်မှာ ငါ လုပ်ချင်တာ လုပ်မည် ၊ အဲဒီလို လုပ်တာ မှန်သည် ၊ သား၏ အကြံပေးချက် ၊ မယားနှင့် သမီး၏ အကြံပေးချက်ကို လူရာသွင်းသည့် စိတ်မွေးခဲ့လျှင် သည်လို အကျပ်အတည်းနှင့် ရင်ဆိုင် ကောင်းမှ ဆိုင်ရမည် ။ သို့ရာတွင် ကိုဆေးရိုးက ယခု ထက်တိုင် အကျပ်အတည်းကို သူ တစ်ယောက်တည်း ဖြေရှင်းမည်ဟူသော လူစွမ်းကောင်းစိတ်ကို မွေးမြူလျက် ရှိပါသေးကလား ။ တကယ်တော့ လင်းတကြီးလို မှိုင်ကာ သက်မကို အခါခါချရုံမှ အပ ဘာမျှ မတတ်နိုင်သော လူစွမ်းကောင်းကြီးသာ ဖြစ်၏ ။

••••• ••••• •••••

“ ကိုဆေးရိုး ”

မကျီးဒန်က ဆန်ဆေးနေရာမှ ကိုဆေးရိုးကို လှမ်းခေါ်လေသည် ။ ကိုဆေးရိုးမှာ မကျီးဒန်ကိုလည်း မကြည့် ။ မကျီးဒန်၏ အသံကိုမှ မကြားပေ ။ အခြောက် ပျိုးထောင်နည်းကို ပေးသွားသော သူငယ်ချင်းကို လှမ်းမျှော်ကြည့်ရင်း အခြောက်ပျိုးစီမံကိန်းဝယ် နစ်မြုပ်နေသောကြောင့် မကျီးဒန်၏ ခေါ်သံကို မကြားနိုင်ခြင်းဖြစ်ပေ၏ ။

“ ကိုဆေးရိုး … ခေါ်တာများလည်း လှည့်ကြည့်ပါဦး တော်ရဲ့ ”

မကျီးဒန်က ငေါက်ဆတ်ဆတ် ငေါ့တော့တော့ဖြင့် အသံကိုမြှင့်ပြီး အော်လိုက်တော့မှ ကိုဆေးရိုး က ချာခနဲ လှည်ကြည့်သည် ။

“ ဘာလဲဟ ”

ကိုဆေးရိုးကလည်း ငေါက်ဆတ်ဆတ်ပင် ပြန်မေး၏ ။

“ တော့်အကောင် ပြောသွားတာကို တော်က အဟုတ်ကြီးမှတ်မနေနဲ့ ။ အဲဒီကောင်က အမြီးကျက် အမြီးစား ၊ ခေါင်းကျက် ခေါင်းစား ၊ လူပေါ်ကြော့နော် ။ အဲဒါကို အဟုတ်ထင်မနေနဲ့ဦး ။ တကယ်လို့ လုပ်ချင်သည့်တိုင်အောင် သည့်ပြင်မှာ မေးမြန်းစုံစမ်းပါဦး ”

“ ညည်း နားမလည်ပါဘူးအေ ”

မကျီးဒန်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း တင်းမာသွားသည် ။ ဒီအပြောမျိုးကို နည်းနည်းမျှ မကြိုက် ။

“ နားမလည်လို့ စူးစူးစမ်းစမ်း လုပ်ပါ ပြောတာပေါ့ တော်ရဲ့ ။ နားလည်ရင် ဒီလိုဒီလိုလုပ် ၊ ဟိုလိုမလုပ်နဲ့လို့ ပြောမှာပေါ့ ”

မကျီးဒန်က လက်ထဲတွင် တင်ကျန်နေခဲ့သော ဆန်စေ့များကို ထမင်းအိုးထဲသို့ ဆောင့်ပက်လိုက်ပြီး နောက် ရေမှုတ်ကို ရေအိုးထဲသို့ ဆောင့်နှစ်ပြီး ခပ်လိုက်ပြန်ရာ လိုဏ်သံသည် ရေအိုးထဲမှ ပျံ့ထွက်လာသည်တွင် ကိုဆေးရိုးက အေးအေးသာသာ ပြောလေသည် ။

“ ငါလည်း ကလေးမှ မဟုတ်ပဲအေ ၊ ဒါလောက်တော့ သိတာပေါ့ ၊ ညည်းတို့မှာ ဆောင့်ဖို့ အောင့်ဖို့ လောက်ပဲ သိတာပဲ ”

“ ဟုတ်ပါတယ် ၊ တော်ပဲ သိပါတယ် ၊ တော်ပဲ တတ်ပါတယ် ”

“ ဟ ... စပါးဆယ်တောင်းထောင်ရတဲ့ လယ်ပွဲ တစ်ပွဲဟာ အခြောက်ပျိုးထောင်ရင် သုံးတောင်းလောက်ပဲ ထောင်ရမယ်ဆိုတော့ ခုနစ်တောင်းတောင် သက်သာနေတာ ။ ခုနစ်တောင်းဆိုရင် သုံးကျပ်ခွဲဈေး နဲ့ ငွေ ၂၄ ကျပ် ခွဲတောင်ဟဲ့ ”

“ တော့်ကို ကျုပ်က သက်သာတာ မသက်သာတာကို ပြောနေတာမဟုတ်ဘူး ။ ဒီကောင် ပြောသွားတာ ဟုတ် မဟုတ် ၊ ဖြစ်နိုင် မဖြစ်နိုင်ကို ပြောနေတာ ”

“ ဟုတ်တယ်အဖေ ”

ဘညိန်း၏ အသံတည်း ။ ဘညိန်းက လုံချည်ကို သုံးမြှောင့်ပုံ ချိုးလျက် ရင်ဘတ်မှာ စလွယ်သိုင်းပြီး ပတ်ထားသည် ။ သူက ရေခပ်ပြီး တဲနောက်ဖေးဘက်မှ ဝင်လာကာ ရပ်နားထောင်နေခြင်းဖြစ်၏ ။

“ လာပြန်ပလား တစ်ယောက် ၊ ဘာဟုတ်တာလဲ ”

ကိုဆေးရိုးက ဘညိန်းကို လှည့်ကြည့်ပြီး မာန်လေ၏ ။

“ ဟုတ်တယ် အဖေ ၊ အခြောက်ပျိုးထောင်တာကို ကျုပ်လည်း ကြားဖူးတယ် ။ တကယ်လို့သာ ကောင်းရိုးမှန်ရင် ဒီ့ပြင်လူတွေလည်း လုပ်ကြ ၊ ထောင်ကြမှာပေါ့ အဖေရ ”

“ ဟ ... တို့ရွာက အကောင်တွေရဲ့အကျင့်က သူများလုပ်မှ လိုက်လုပ်တဲ့ ဟာတွေဟ ”

ဘညိန်း၏ မျက်နှာမှာ ရှုံ့မဲ့သွားသည် ။

“ ဒီနည်းက မုန်းနားမှာ ကောင်းပေမဲ့ ကျုပ်တို့ ဆီမှာ မကောင်းလို့ ဖြစ်မှာပေါ့ ။ မနှစ်တုန်းက မိုးဝင်းရွာက လူတွေ အတော်များများပဲ အခြောက်ပျိုးထောင်ကြတာ ။ မုန်ညင်းကို မနိုင်လို့ ထွန်ပစ်ရသတဲ့ ”

သည်စဉ်တွင် တစ်ချိန်လုံး ချောင်ထဲတွင် ကုပ်ပြီး အဝတ်စုတ်များကို ဖာထေးစပ်ဟပ်နေသော ချောစိန်က ဝင်ပြောပြန်၏ ။

“ မတော်တဆ ပျက်စီးသွားမှဖြင့် အဖေရယ် ၊ စိုက်ခါနီးကြီးမှာ ဒုက္ခရောက်နေပါဦးမယ် ”

“ ညည်းတို့ပဲ ညည်းတို့အဖေကို ပြောကြပေတော့ ၊ ကျုပ်တို့တော့ ညည်းတို့အဖေက လူရာမသွင်းလို့ မပြောတော့ပါဘူး ”

မကျီးဒန်က ကိုဆေးရိုးကို ကျောခိုင်းလိုက်ကာ ထမင်းအိုးကို မီးဖိုပေါ်တင်လိုက်သည် ။ ကိုဆေးရိုးကမူ မကျီးဒန်ကို မည်သို့မျှ ခွန်းမတုံ့တော့ဘဲ မျက်စောင်း တစ်ချက် ထိုးရုံမျှသာ ထိုးလိုက်၏ ။ နောက်ဆေးလိပ်တိုကို ကောက်ကာ မရပ်မနား ဖွာနေလိုက်သည် ။

“ အခြောက်ပျိုးထောင်မယ့် အစား မြေသြဇာတစ်အိတ်လောက်ဝယ်ပြီး ပျိုးခင်းထဲမှာ ထည့်စမ်းကြည့်ရအောင်ပါ အဖေရာ ”

“ ဟယ် … တောက်တီးတောက်တဲ့ ပိုက်ဆံအပို ကုန်အောင် သမန်းပုပ်ထက် ဘယ်ဟာကမှ ပိုမကောင်းဘူးကွ ”

ပုစွန်စာပင်ပုပ် ၊ မြေဇာပင်ပုပ် ၊ ရွှံ့ပုပ်တို့ထက် ကောင်းမွန်သော မြေသြဇာ ရှိ ၊ မရှိကိုကား ဘညိန်းက မသိပေ ။ သူ သိသည်မှာ စပါးထွက် တစ်နှစ်ထက် တစ်နှစ် လျော့နည်းလာခြင်းပင်ဖြစ်၏ ။

“ ဒါဖြင့်လည်း အဖေရာ ၊ အဖေ့ အခြောက်ပျိုးကြီးကို မေးစမ်းပြီးမှ လုပ်ပါ ၊ မတော်တဆ ထွန်ပစ်ရမှဖြင့် ”

“ မင့်ပါးစပ်ပုပ်ကြီးနဲ့ နိမိတ် မရှိတာတွေ မပြောစမ်းနဲ့ကွာ ”

••••• ••••• •••••

မိုးမှာ လျော့နည်းသွားသည် မရှိ ။ လျော့နည်းသွားမည့် အရိပ်အယောင်ကိုလည်း မတွေ့ရပေ ။ ခပ်ကြမ်းကြမ်းကြီးသာ ရွာချနေ၏ ။ လယ်ကွင်းပြင်ကြီး တစ်ခုလုံးမှာ ပိန်းမှောင်လျက် ။ မိုးသံလေသံများကသာ လွှမ်းမိုးနေချေ၏ ။

ကိုဆေးရိုးသည် ငန်းပြားကို ထမ်းလျက် မြောင်း ဘက်သို့ လျှောက်လာခဲ့၏ ။ သူက မြောင်းလက်တက်ထဲမှ မြေများကို ကော်ပြီး မြောင်းဝမှာ လေးငါးကော်ခန့် ပုံ၍ ဖိနင်းပစ်လိုက်သည် ။ မိုးကြီးချိန်၌ လယ်ရိုး တစ်လျှောက် စီးဆင်းလာသော ရေများသည်ပင် ကန်သင်း ကျိုးအောင် များပြားတတ်ရကား မြောင်းရေကို အဝင် မခံနိုင်ပေ ။

မြောင်းနှင့် ကပ်လျက်ရှိသော လယ်ကွက်ထဲမှ မြေစာခပ်များများကို ကော်ပြီး မြောင်းပေါင်ကို ထပ်မံ ဆင့်တားခြင်းဖြင့် နာရီဝက်ခန့် အချိန်ကုန်သွားပြီး နောက် အိမ်ပြန်ရန် ခြေဦးလှည့်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အောက်ဘက်မှ တက်လာသော လူတစ်ယောက်ကို မြင်သဖြင့် ချုံရိပ်ခိုကာ ရပ်တန့်နေလိုက်မိ သည် ။ မိုးထဲလေထဲ၌ မသဲမကွဲ မြင်ရသော ထိုလူမှာ ငန်းပြားကြီး ပခုံးမှာ ထမ်းထား၏ ။ ရေရှားပါးသည့် ကာလမဟုတ်ပါဘဲ ထိုသူသည် ငန်းပြားထမ်းပြီး ဘာကြောင့် မြောင်းရိုးတစ်လျှောက် လျှောက်လာရသနည်း ။

အချို့သူများသည် မိမိ လယ်ဘေးရှိ မြောင်းပေါင်များ ခိုင်ခံ့အောင် ပြုပြင်ရန် ပျင်းရိကြ၏ ။ ပုစွန်ပေါက် ၊ ကြွက်ပေါက်နှင့် မြွေလက်ပတ်ပေါက်ကိုမျှ မဖာချင် ။ နိမ့်နေသော ပေါင်ကို ဆင်ဖို့ မြှင့်ဖို့ကား ဝေးစွ ။ သို့ရာတွင် သူတို့ လယ်ထဲသို့ မြောင်းကျိုးကျမှာကိုကား အများနည်းတူ စိုးရိမ်ရကား ယခုလို မိုးကြီးသော ကာလ၌ မိမိ လယ်ထဲသို့ မြောင်းကျိုး မကျမီ အထက်ဘက်ရှိ လယ်များထဲသို့ မိမိက သွားရောက်ချိုးချ လိုက်ခြင်းဖြင့် ကာကွယ်ကြလေသည် ။ ဒီလို လူစားလား ဟူသော ရနံ့မကင်းစိတ်ဖြင့် ကိုဆေးရိုးက ချုံခို နေစဉ်တွင် ထိုသူက ကိုဆေးရိုး လယ်ထိပ်သို့ ရောက်လာ၏ ။

“ မစိုက်သေးဘူးလားဗျ ”

ထိုသူက ကိုဆေးရိုးကို မြင်မြင်ချင်း လှမ်း၍ မေးလေသည် ။ သူကား ဤမြောင်းအောက်ဖျားရှိ ရေမြုပ်ကွင်းမှ ဘသောင်းဆိုသူ ဖြစ်၏ ။ ရေမြုပ်ကွင်း ဆိုသည်မှာ ဧရာဝတီမြစ်ရေတက်လျှင် မြစ်ရေ အမြုပ်ခံရသော လယ်များကို ခေါ်လေသည် ။

“ မစိုက်နိုင်ပါဘူးကွာ ၊ ဒုက္ခရောက်နေလို့ ”

“ ဘာဖြစ်လို့လဲ ၊ ကောက်စိုက်မ မရလို့လား ”

ဘသောင်းက လိုလိုလားလားပင် ထပ်မံ မေးပြန်သဖြင့် ကိုဆေးရိုးက မဖြေချင့်ဖြေချင်နှင့် ဖြေရ၏ ။

“ အတတ်ဆန်းပြီး အခြောက်ပျိုးထောင်လိုက်တာ ပုရွက်ဆိတ်ကိုက်လို့ ပျိုးခင်းထဲတောင် မဆင်းဝံ့ဘူး ”

“ ဟုတ်ပေ့ဗျာ ၊ ပုရွက်ဆိတ်က သိပ်ဆိုးတယ် ။ အခုလို မိုးကြီးတော့လည်း ဖောင်ဖွဲ့နေတယ် ။ မိုးလည်း တိတ်သွားရော ပျိုးပင်ပေါ် ပြန်တက်တာပဲဗျ ။ မနှစ်တုန်းက ကျုပ်တို့ ရေမြုပ်ကွင်းမှာ အခြောက်ပျိုး တော်တော် နှိပ်စက်သွားတယ် ”

ရေမြုပ်ကွင်း ဆိုသည်မှာ ဟိုနားကလေးတင် ရှိသည် ။ သို့ပေမင့် ကိုဆေးရိုးက ရေမြုပ်ကွင်းမှ သတင်းကို မကြားပေ ။ အခြောက်ပျိုးနှင့် ပတ်သက်သော သတင်းပလင်းကို နားထောင်ရန် စနည်းနာရန်ကိုပင် ငြင်းဆန်ခဲ့၏ ။ မယားနှင့် သားသမီးတို့ပေးသော အကြံကို လုံးဝဖယ်ရှားခဲ့၏ ။ ကိုးကွယ်ဖို့ မဟုတ်တော့ဘဲ ပြတိုက်ထဲမှာသာ သိမ်းဆည်းထားဖို့ ကောင်းတော့သည် ။ လူစွမ်းကောင်း ဆန်ခဲ့မိသော ကိုဆေးရိုးက ခပ်မဆိတ်နေစဉ် ဘသောင်းက သတင်းတစ်ခု ပေးသွားသည် ။

“ တောတွင်ဘက်မှာတော့ ပျိုးဝယ်လို့ ရနိုင်တယ်လို့ မနေ့တုန်းက မိုးဝင်းက ကြားခဲ့တယ် ၊ သွားစုံစမ်းပါလား ”

ဖြစ်နိုင်၏ ။ ရေမြုပ်ကွင်း ဆိုသည်မှာ ပျိုးဝယ်လို့ ရမည့် နေရာကို အမြဲ စုံစမ်းနေရသည် မဟုတ်ပါလား ။

••••• ••••• •••••

“ စောင်ခြုံပေးပါ အမေရဲ့ ၊ ဟင်း .. ဟင်း ”

တစ်အိမ်လုံးတွင် ရှိသမျှ စောင်တွေသည် ဘညိန်း၏ ကိုယ်ပေါ်မှာချည်း ရှိနေသည် ။ ဘညိန်း၏ စိတ်ထင်နှင့် ခံစားရချက်မူ သူ့ကို လေတိုက်သည့်နေရာတွင် ကိုယ်တုံးလုံးထားသည် ထင်နေ၏ ။

“ စောင်တေ ခြုံထားပါတယ် သားရဲ့ ”

“ ချမ်းတယ်အမေ ... ဖိထားပါ ၊ အမယ်လေး ချမ်းတယ်ဗျ ”

ဘညိန်းမှာ တဟင်းဟင်း ညည်းညူလျက် တဆတ်ဆတ်တုန်နေသည် ။ မကျီးဒန် တစ်ကိုယ်လုံး တက်ဖိသော်လည်း ဘညိန်းမှာ ခိုက်ခိုက်တုန်လျက် ဖိထားပါရန် အော်ဟစ်နေလေ၏ ။ ဘညိန်းမှာ မနေ့မနက် ကတည်းက မြောင်းရေထဲတွင် ရေစိမ်ကျွဲကို တုပကာ ည ၁၂ နာရီအထိ ပျိုးသယ်ခဲ့သည့် ဒဏ်ကို ခံနေရခြင်းဖြစ်သည် ။

သူက တောတွင်ရွာသို့ ပျိုးစည်းများကို မြောင်းမကြီးထဲသို့ မျှောရန်အတွက် အရုဏ်တက်ကပင် သွားခဲ့၏ ။ ပျိုးစတင်မျှောရမည့် နေရာနှင့် ဆယ်ယူရမည့် နေရာမှာ သုံးမိုင်ခန့် ဝေးသည် ။ အပြောနှင့် နားကြားအားဖြင့် ပျိုးမျှောသည်မှာ အလွယ်ကလေး ။

ကိုယ်တိုင် မျှောသောအခါကျမှ ဘညိန်းက မလွယ်ကြောင်းသိရသည် ။ ပျိုးစည်းများကို မြောင်းထဲသို့ ပစ်ရစဉ်မှာပင် ဘွားခနဲ ဘွားခနဲ နှီးချက်ပြေထွက်သော ပျိုးများနှင့် နှီးချက်ပြတ်ထွက်သော ပျိုးစည်းများကို မြင်ရလေသည် ။ ပိုက်ဆံပေး ဝယ်ရသည်မို့ နှမြောသော်ငြားလည်း လေးငါးဆယ်ဆုပ်လောက် သာ ကြက်ကောက်သလို လိုက်လံ ကောက်ယူပြီး စည်းနှောင်နိုင်၏ ။ များလာသောအခါတွင် လက်လျှော့ လိုက်ရသည် ။ လူက ပန်းလာပြီကိုး ။

ပျိုးစည်းအားလုံး မြောင်းမကြီးထဲသို့ ပစ်ချလိုက်ပြီးနောက် ရွှံ့တွေကို ဆေးပစ်ကာ အဝတ်ခြောက်ကလေး ဝတ်လျက် ကုန်းပေါ်က လိုက်လာနိုင်သည် မဟုတ် ။ ပျိုးစည်းတွေ မျောသလို လူကလည်း ပျိုးစည်းတွေ နောက်က တရွေ့ရွေ့ ကပ်မျှောလိုက်ရသည် ။ ကမ်းဘေးရှိ မြက်ပင် ၊ ဆူးပင်များတွင် ကပ်ငြိနေလျှင် ဖြုတ်ပေးရသည် ။ ရေပြွန် ကျဉ်းကျဉ်း ရှေ့တွင် ဝဲလှည့်နေသော ပျိုးစည်းများကို တွန်းလွှတ်၏ ။ ရေပြွန်ကြီးကြီးထဲသို့ စုတ်ခနဲ ဝင်သွားသော ပျိုးစည်းကို မြင်လျှင် နှမြောစိတ်ဖြင့် မြောင်းပေါင်ကို ကျော်တက်ပြီး တစ်ဖက် မြောင်းလက်တက်ကြီးထဲသို့ ပြေးသွားရလျှင် မောသွားရသည် ။ မြောင်းလက်တက်ကြီးထဲတွင် ဘညိန်း၏ ပျိုးဆုပ်များသည် စီတန်းပြီး မျောနေသည်ကို တွေ့ရသောကြောင့်ပင် ။

“ ငါ ဒီနေရာကို မရောက်ခင် ပျိုးဆုပ်တွေ ဘယ်လောက်များ မြောင်းလက်တက်တွေထဲကို ဝင်ကုန်ပြီလဲ ၊ ရှေ့မှာကော ဘယ်လောက်တောင် ဝင်ကုန်ပြီလဲ ”

နှမြောစိတ်ကို မဖိနှိပ်လျှင် မဖြစ်တော့ချေ ။ လူတို့ လုပ်စာ မြေမှာ တစ်ဝက် ဟူသော စကားဖြင့်သာ ဖြေရတော့သည် ။ အချို့နေရာများ၌ ရေတံခါးဝ ၊ ရေပြွန်ဝသို့ ဦးစွာရောက်သော ပျိုးက ကန်လန့်ခံနေလျှင် နောက်မှ ရောက်လာပြီး ဘေးဖဲ့လာသော ပျိုးစည်းများဖြင့် ပြွန်ဝ ၊ ရေတံခါးဝတွင် ပိတ်ဆို့နေသည်ကို တွေ့ရ၏ ။ ဟိုပြွန်ဝင် ၊ သည်ကမ်းကပ်ဖြင့် ဖောက်ပြန်နေသော ပျိုးဆုပ်များက ဖောက်ပြန်နေစဉ်တွင် ကောင်း ကောင်းမွန်မွန် မျောနေသော ပျိုးဆုပ်များက မျောနေသောကြောင့်သာ တော်တော့သည် ။

နေဝင်ခါနီးမှ ပျိုးဆုပ်များ သယ်ယူသော နေရာသို့ ဘညိန်း ရောက်သွားသည်တွင် မျှောလိုက်သော ပျိုးဆုပ် နှစ်ထောင်အနက် ရှစ်ရာသာ ရောက်သည်ဟု ကိုဆေးရိုးက ဆီးကြို ပြောရုံသာမက ပေါ့လျော့ရမည်လားဟု မာန်မဲလိုက်သေး၏ ။ ဆယ်ယူပြီးသောအခါတွင် နှစ်မိုင်ခန့် ဝေးသော မိမိတို့ လယ်သို့ မြောင်းလက်တက်ကြီးအတိုင်း တစ်ဆင့် မျှောရပြန်သေးသည် ။ ကိုဆေးရိုးက အောက်မှ စောင့်ဆယ်စဉ် ပျိုးဆုပ်များ နောက်မှ လိုက်ရသော ဘညိန်းမှာ ရင်းတားလုပ်သော ငုတ် ၊ ကလိမ်ချုံ ၊ ကင်ပွန်းချုံတို့နှင့် ကြိတ်မိသဖြင့် သွေးစက်စက်ယိုခဲ့ရ၏ ။ ကိုယ်လုံးအနှံ့ နာကျင်ခဲ့ရသော်လည်း မြောင်းလက်တက်ထဲတွင် မျှောသည့် အတွက် ပျိုးနှစ်ရာသာ ပျောက်ဆုံးသောကြောင့် တော်သေးသည်ဟု ဆိုရပေမည် ။

“ ရေငတ်တယ် အမေ ၊ ရေ ... ရေ ”

ဘညိန်းမှာ နေထန်းတစ်ဖျားလောက်က စပြီး အဖျားတက်ခဲ့ရာ ဆွမ်းခံပြန်ချိန်လောက်ကျမှ အဖျား ကျပြီး ရေတောင်းနိုင်လေသည် ။ ရေသောက်ပြီး နောက် အပူပြန်ကာ ခန်းလုံးပြည့်အောင် လူးလှိမ့်နေ ပြန်လေ၏ ။ အကယ်၍ ဘညိန်းသာ မဖျားလျှင် ယခု အချိန်၌ လျော့နည်းနေသော ပျိုးများ သယ်ယူရန် အတွက် တောတွင်ရွာသို့ လှည်းဖြင့် ရောက်ရှိနေရော့မည် ။ မကျီးဒန်သည်လည်း ကိုဆေးရိုးကို ကူညီလျက် လယ်ထဲတွင် အလုပ်များနေရပေမည် ။ ယခုမူ ကောက်စိုက်မများကို ချောစိန်တစ်ယောက်တည်းသာ ပျိုးရွေးပေးရန် ၊ ဆေးကွမ်း လက်ဖက်တည်ရန် စသော ဗာဟီရများ လုပ်ကိုင်ပေးနေရပြီး ကိုဆေးရိုးက ရေ မျှောလျှင် ပျောက်ဦးမည် စိုးသည့်အတွက် တောတွင်မှ ပျိုးများကို လှည်းဖြင့် သွားရောက် တင်ဆောင်နေရလေသည် ။

ဘညိန်း အပူပြန်ကျသွားချိန်၌ မှောင်နေပေပြီ ။ ဘညိန်း အနား၌ ချောစိန် တစ်ယောက်သာရှိ၏ ။ မကျီးဒန်မှာ ကိုဆေးရိုး ထမင်းစားပြန်လာလျှင် စားရန် ထမင်းပြင်ထားခဲ့ပြီး နွားကျွေးရန်အတွက် နွားတင်းကုပ်တွင်း၌ အလုပ်များနေသည် ။

“ ဗျို့ … မကျီးဒန် ”

အိမ်ရှေ့မှ ခေါ်သံကြားသောကြောင့် ဘညိန်းက ခေါင်းထောင်ကြည့်မိ၏ ။ တောင်ပိုင်း ဆယ်အိမ်မှူး ကိုဘမော်၏ အသံတည်း ။

“ တော် ”

“ မီးခွက် ထွန်းခဲ့ဦး ၊ ကိုဆေးရိုး ရှားပင်ပေါင်းနားမှာ လှည်းမှောက်ပြီး မေ့နေတာကို အုန်းတောက လူတွေက တွေ့လို့ လာပို့တယ် ”

“ ဟင် ”

ကိုဆေးရိုးမှာ လှည်းမှောက်ရုံသာမက လက်ဝဲဘက်လက်လည်း ကျိုးသွားသေးသည် ။ ယမန်နေ့ညက တစ်နာရီမျှသာ အိပ်ခဲ့ရသည့်အတွက် ပျိုးဆုပ်များကို တင်ပြီး ပြန်အလာတွင် အိပ်ငိုက်မိခဲ့၏ ။ လယ်ထဲ ဆင်းလာကတည်းက ပစ်ထားခဲ့ရသော လှည်းက စတင် သုံးလျှင် သုံးချင်း လှည်းနားစောင့် ပြုတ်ထွက်သည်ကို ကိုဆေးရိုးက မသိသည်သာမက လှည်းပုံ တောင်း ( ပတောင်း ) ထဲမှ လှည်းဝင်ရိုး ကျွတ်ပြီး လှည်းကြီး မှောက်သွားကာ လန့်နိုးခဲ့၏ ။ ကိုဆေးရိုးမှာ အသိနောက်ကျခဲ့သည် ။ လျှပ်တစ်ပြက် အတွင်းမှာပင် သူ့ခေါင်းမှာ မြေပြင်နှင့် ရိုက်မိပြီး ကိုဆေးရိုးမှာ မေ့မြော သွားခဲ့ရခြင်းဖြစ်ပေ၏ ။

▢  ဆင်ဖြူကျွန်းအောင်သိန်း
📖 ကိုဆေးရိုး ပေါင်းချုပ်

အချစ်ဟု ဘာသာပြန်ကြမည်

❝ အချစ်ဟု ဘာသာပြန်ကြမည် ❞
          ( ကြယ်လွဲမိုး )

၁ ။

“ ငါ စဉ်းစားပါရစေဦး မင်းဝေ ”

ခင်မိုးဆွေ ဆီက မျှော်လင့်ထားသည့် အဖြေစကား မဟုတ်ပေမဲ့ မျှော်လင့်ချက်ပြည့်လုနီးပါး စကား တစ်ခွန်းကြောင့် ကျွန်တော် ပျော်သွားပါသည် ။ သူ့ရှေ့မှာမို့ “ ဟေး ” ခနဲ ထ , မအော်မိအောင် ထိန်းသိမ်းလိုက်နိုင်ပေမဲ့။အညာလေ အဝှေ့မှာတော့ ကျွန်တော့် ကိုယ်စား တမာရွက်ခြောက်ကြွေတို့သည် ထ , ခုန်နေကြသည် ။ ကျွန်တော့် ချစ်ခွန်း လျှောက်လဲချက်အား နာကြားနေကြသော တမာပင်အိုပေါ်မှ ငှက်တစ်အုပ်သည်လည်း အတောင်ပံ ခတ်ကာ သြဘာပေးနေကြလေသည် ။ ချစ်သူကား ကျွန်တော့်အပါးမှ ထွက်ခွာသွားပြီ ဖြစ်သည့်တိုင် ချစ်သူ ထိုင်ခဲ့သော ခုံပြာတန်းကလေးကား ခပ်နွမ်းနွမ်းလေး ကျန်နေဆဲ ။

ချစ်သူဆီမှ စဉ်းစားပါရ စေဦး ဆိုသော စကားသည် ချစ်တယ်ဆိုသော စကားကို နားနှင့် ဆတ်ဆတ် ကြားရဖို့ ရာနှုန်းပြည့် သေချာနေပြီပဲလေ ။ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ရှိသည့် မည်သည့် ချစ်သူစုံတွဲ မဆို ချစ်တယ် ဆိုသော အဖြေမပေးမီ စဉ်းစားပါရစေဦး ဆိုသော စကားလေးသည် ချစ်မေတ္တာ စခန်းကို ဖွင့်လှစ်ပေးမည့် ဖဲကြိုးပြာပြာလေး တစ်ချောင်း ဖြစ်ခဲ့သည်မှာတော့ သေချာပါလိမ့်မည် ။ ရဲတင်းပွင့်လင်းသော တချို့ အမျိုးသားများ အတွက်မူ သည်နေရာမှာပင် ချစ်သူဘဝ ရောက်အောင် စွမ်းဆောင်နိုင်ကြလိမ့်မည် ထင်ပါသည် ။ ကျွန်တော့်မှာတော့ ချစ်သူ့ နှုတ်ငုံတော်ဦး ဆီမှ စဉ်းစားပါရစေဦး ဆိုသော စကားပွင့် ကြွေအကျမှာပင် ဆွံ့အ , တုန်ယင်လှိုက် မောနေလေသည် ။

••••• ••••• •••••

လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားသည့် မြင်းရုပ်ကလေးကို လက်ညှိုးနှင့် လက်မကြား ထားကာ တစ်ပတ်လည်သွားအောင် လှည့်ကစားလိုက်ပြီး ရည်ရွယ်ချက်မရှိပါဘဲ ကွင်း ရှေ့ကို ချမိလိုက်သည် ။

“ ချက်စ် ၊ ဟေ့ကောင် မင်းဝေ ၊ မင်း ရှုံးသွားပြီ ”

အောင်ဘိုထွန်းက ဝမ်းသာအားရ ထအော်လိုက်ပြီး “ ကျဆိမ့်နှစ်ခွက် ဆေးလိပ်တစ်ပွဲ ” ဟု ကောင်တာကို လှမ်းမှာနေသည် ။ အောင်ဘိုထွန်းကို ကျွန်တော်က အမြဲတမ်း လက်ရည်အသာနှင့် ကစားနိုင်ခဲ့သည်ချည်း ။ သည်တစ်ခါ သူ နိုင်သွားသည့် အတွက် တော်တော် ပျော်သွားပုံလည်း ရပါသည် ။

ကျွန်တော် ရှုံးခဲ့သော ချက်ခုံလေးကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်ပြီး ဘာရယ်မသိ ပြုံးမိသည် ။ ထိုအရှုံးသည် လှနေသည် ။

“ ဟာကွာ ၊ ဒီကောင်လေးကတော့ နမော်နမဲ့နဲ့ ငါ တယ် .... ”

“ ဟာ သူငယ်ချင်း မဆူပါနဲ့ကွာ ၊ မတော်တဆ ဖြစ်သွားတာပဲ ”

စားပွဲထိုးကောင်လေး လက်ဖက်ရည်ခွက် လာအချမှာ လက်ဖက်ရည်ခွက် စောင်းသွားပြီး ကျွန်တော့် ပုဆိုးပေါ် ဖိတ်စဉ်သွားသည် ။ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲတွင် ဘာမှ မဖြစ်သည့် အပြင် ပုဆိုးပေါ် စွန်းကွက် သွားသော အစွန်းကွက်လေးသည်ပင် အသည်းပုံနှင့် တူသလိုလို ဖျတ်ခနဲ ကြည်နူးမိသွားသည် ။

ထိုနေ့တွင် ခံစားနေရသော ခံစားမှုတို့သည် လှနေပါသည် ။ မြင်ရသော အရာတွေသည်လည်း ကြည်နူးစရာတွေပဲ ဖြစ်နေမိသည် ။ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ရှေ့က ဓာတ်တိုင်ကြီးမှာ တစ်ရပ်ကွက်လုံးက ဓာတ်ကြိုးတွေ ဝိုင်းသွယ်ထား၍ ရှုပ်ယှက်ခတ်နေသည့် မြင်ကွင်းသည်ပင် ကျွန်တော့် အာရုံထဲမှာ မော်ဒန်ပန်းချီကား တစ်ချပ် ပမာ ကြည့်ကောင်းနေသည် ။ စားပွဲခုံကို သူငယ်ချင်းက ဂတ်စ်မီးခြစ်နှင့် တဒေါက်ဒေါက် ခေါက်နေသော အသံသည်ပင် ကျွန်တော့်နားထဲတွင် ရက်ဂေး တေးသွား တီးခတ်နေသလို နာပျော်ဖွယ် အတိ ဖြစ်နေပါသည် ။

“ ဟေ့ကောင် ၊ ဘာဖြစ်နေတာလဲ တပြုံးပြုံးနဲ့ ... ”

“ ဒီနေ့ စာမေးပွဲ နောက်ဆုံးနေ့လေ ၊ ခင်မိုးဆွေ ငါ့ကို အဖြေ ပေးတော့မှာ ”

ကျွန်တော် မေးစေချင် သောစကားကို အောင်ဘိုထွန်းက မေးလာသည့်အတွက် သူ့ စကားမဆုံးမီ ဖြေလိုက်သည် ။

“ ဒါလေးများ ဖြစ်နေလိုက်တာ ” ဆိုပြီး သူက မဲ့ပြုံးတစ်ချက် တွန့်ပြနေသည် ။ ထိုမဲ့ပြုံးသည်ပင် အပြုံးဘက် ကဲသည်ဟု ကျွန်တော်ထင်သည် ။

••••• ••••• •••••

ကျွန်တော် စာမေးပွဲ အခန်းထဲက ထွက်ထွက်ချင်း ပထမဆုံးအကြိမ် ဖွင့်ဟဖြစ်ခဲ့သော တမာပင်အိုအောက်က ခုံပြာတန်းလေးမှာ ခင်မိုးဆွေ ကို စောင့်နေမိသည် ။ ခင်မိုးဆွေ ကျွန်တော့်ကို အဖြေပေးပြီးလျှင် သည်ခုံပြာတန်းလေး၏ ကျောမှီလေးမှာ စက်ဘီးသော့လေးနှင့် “ ကိုယ် + ခင် ” ဟု ရေးခြစ်ဖို့ စက်ဘီးသော့တွဲလေးပင် လွယ်အိတ်ထဲမှ ထုတ်ယူထားလိုက်သည် ။

သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ခင်မိုးဆွေ ကျွန်တော့်ဆီ လျှောက်လာနေတာ လှမ်းမြင်နေရပြီ ။ ကျွန်တော် ခုံပြာတန်းလေးကနေ ထ , ရပ်လိုက်သည် ။ ခင်မိုးဆွေလည်း ကျွန်တော့် နားမှာ မျက်လွှာအစုံ ချပြီး ရပ်လာသည် ။ ပြီးတော့ ရင်ခွင်မှာ ပိုက်ထွေးထားသော ပန်းနုရောင် လွယ်အိတ်ကလေးရဲ့ မြိတ်စလေးကို သူ့လက်ချောင်း သွယ်သွယ်လေးတွေနှင့် ထိုးဖွနေသည် ။ ဒါတွေသည် အချစ်၏ အရိပ်အယောင်ဟု ကျွန်တော် မှန်းဆမိသော် လည်း သူ့နှုတ်ခမ်းလွှာမှ ဖွင့်ဟ လာသည်အထိ ကျွန်တော် စောင့်စည်းချင်ပါသည် ။

“ ခင်မိုးဆွေ ဟို ဟိုလေ ကိုယ် ပြောထားတဲ့ ကိစ္စ - အဲဒါ ...”

“ အေးပါ ၊ တို့ စဉ်းစားထားပါတယ် ။ ဟိုလေ တို့တွေ ခုမှ ကျောင်းပြီးကြတာ မဟုတ်လား ။ ဘွဲ့လည်း မရသေးဘူးလေ ။ ပြီးတော့ အလုပ်အကိုင် ဆိုတာလည်း ... တို့ ပြောမယ်နော် ။ တစ်မျိုးမထင်နဲ့ ။ တို့ သူငယ်ချင်း ပပပြုံးတို့လို ကျောင်းမပြီးခင် လက်ထပ် ၊ အလုပ်လည်း မည်မည်ရရ မရှိတော့ အခု သူတို့ ဘယ် လောက် ဒုက္ခရောက်နေကြ တယ်ဆိုတာ သူလည်း သိသားပဲ ။ တို့ ပပပြုံး လို မခံစားချင်သလို သူ့ကိုလည်း အဲဒီဒုက္ခတွေ မခံစားစေချင်ဘူး ”

ခင်မိုးဆွေ ပြောသော အကြောင်းတရားတို့သည် ခိုင်လုံနေသည်မို့ ကျွန်တော် ငိုင်သွားသည် ။ တမာပင်အိုပေါ်မှ ငှက်တစ်အုပ်သည်လည်း ပွဲပြီးသွားပြီ ထင်နေရော့သလား မသိ ရုတ်တရက် ထ , ပျံပြေးသွားကြသည် ။ အညာလေပူတစ်ချက် အဝှေ့ မှာတော့ တမာရွက်ခြောက်ကြွေတို့က အလိုက်မသိစွာ ထ , ခုန်နေကြသည် ။

ကျွန်တော် ငိုင်နေသည်ကို ခင်မိုးဆွေ မကြည့်ရက်လို့ ထင်ပါသည် ။ စကားတစ်ခွန်းဖြင့် နှစ်သိမ့်နေပြန်သည် ။

“ သူကလည်း တို့တွေ တစ်နယ်တည်းသားတွေပဲဟာအချိန်မရွေး တွေ့မြင်နေရမှာပဲလေ ။ သူလည်း ဘွဲ့ရပြီးရင် အလုပ်တစ်ခု ရအောင် ကြိုးစားပေါ့ ။ တို့လည်း ကြိုးစားမယ်လေ မဟုတ်ဘူးလား ”

ကျွန်တော် ခင်မိုးဆွေ မသိအောင် သက်ပြင်းတစ်ချက် ခိုးချမိသည် ။ ခေါင်း တွင်တွင်ညိတ်ပြီး ကတိတွေလည်း ပေးနေမိသည် ။

“ သွားတော့မယ်နော် ၊ အဲဒီအခါကျရင် တို့ သူ့ အတွက် စဉ်းစားထားပါ့မယ် ”

ကျွန်တော့် အပါးမှ ဆံနွယ်တွေ အတောင်ပံဖြန့်ကာ ပျံသန်းသွားသော ချစ်သူကို ကြည့်ပြီး ရင်ထဲမှာ မောနေမိသည် ။ ချစ်သူ့ရင်ခွင်ဆီ လျှောက်လှမ်းနေသော ကျွန်တော့်ခရီးသည် မထင်မှတ်ဘဲ ရှည်လျားသွားပြန်သည် ။ သို့ပေမဲ့ မြင်မြင်သမျှ ကျွန်တော့် ဝန်းကျင်မှာတော့ အချစ်ကြောင့် လှပနေဆဲပဲလေ ။

••••• ••••• •••••

အခုမှပင် ဘဝသည် အဓိပ္ပာယ် ရှိသွားသည်ဟု ခံယူမိသည် ။ စက္ကန့် ၊ နာရီတွေမှသည် ရာသီတွေပြောင်းလဲ အသစ်အသစ်သော နေ့ရက်တွေတိုင်းသည် အချစ်စိတ်ဖြင့် ဖြတ်သန်းနေရခြင်းသည် လည်းကောင်း ၊ မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ရှင်သန်နေရခြင်းသည် လည်းကောင်း ဘဝသည် အဓိပ္ပာယ် ရှိလှပါသည် ။

ခင်မိုးဆွေရော ကျွန်တော်ပါ နောက်ဆုံးနှစ် စာမေးပွဲ အောင်မြင်ခဲ့ကြပါသည် ။ ခင်မိုးဆွေက ကျွန်တော်တို့ နယ်မြို့လေးမှာ နေ့စား ကျောင်းဆရာမအဖြစ်ပင် ဝင်ရောက် လုပ်ကိုင်နေပြီလည်း ဖြစ်ပါသည် ။ ကျွန်တော်ကလည်း ကျွန်တော့် ဦးလေး အဆက်အသွယ်နှင့် မြန်မာ့မီးရထားဌာနတွင် လုပ်သားငယ် အဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ရန် ကျွန်တော်တို့ နယ်မြို့လေးကနေ ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီလေ ။

ချစ်သူ ရှိသည့် အရပ် ၊ ချစ်သူ ကျန်ခဲ့သည့် နယ်မြို့လေးနှင့် ကျွန်တော်၏ ခွဲခွာခန်းသည် အလွမ်းတွေဖြင့် ဆို့နင့်မနေပါ ။ မူးမြစ်ကမ်းပါး တစ်လျှောက် ပေါက်ရောက်နေသည့် အဝေရာပင်တန်းတွေထဲကနေ ပြေးထွက်လာပြီး ဝိုင်းနေသည့် ပါးကွက်ကလေး တွန့်သွားအောင် ပြုံးပြရင်း လက်ပြနှုတ်ဆက် ကျန်ခဲ့သည့် မြင်ကွင်းကလေးသည် ကျွန်တော့်အတွက် ( ဖွ ဖွ - မပြောကောင်း မဆို ကောင်း ) တစ်သက်စာပင် လွမ်းရစေဦးတော့ လွမ်းနိုင်လောက်သည့် အင်အား လုံလောက်သွားပါသည် ။

ကျွန်တော် မီးရထားဌာန တိုင်းအမှတ် ( ၃ ) ရုံးချုပ် မှ တာဝန် ချမှတ်လိုက်သည့် တံတားဦးနယ်ထဲမှ တောဘူတာလေး တစ်ခုတွင် စတင် တာဝန်ထမ်းဆောင်ရသည် ။ လုပ်သားငယ် ဘဝနှင့် တစ်နှစ် ထမ်းဆောင်ပြီး လမ်းခွဲကိုင်ရာထူး ရရှိလာသည် ။ ထို မှတစ်ဆင့် လမ်းခွဲကိုင်ရာထူး လေးနှစ် ပြည့်သည့် အချိန်မှာတော့ ဒုတိယရုံပိုင် ရာထူးတိုး စာမေးပွဲ ဝင်ရောက် ဖြေဆိုခဲ့သည် ။

ကျွန်တော် လျှောက်လှမ်းခဲ့ရသော ဘဝတွေသည် သာမန် လူသား တစ်ယောက်လိုပင် ကြမ်းတမ်းတာတွေလည်း ရှိသည် ။ နူးညံ့ ဆွတ်ပျံ့စရာတွေလည်း ရှိခဲ့ပါသည် ။ ကြမ်းတမ်းသည့် ဘဝ အဆစ်အပိုင်းကို လျှောက်ခဲ့ရသည့် အချိန်မှာ ခင်မိုးဆွေကို ချစ်သည့်စိတ် တစ်ခုတည်းဖြင့် လောကဓံကို အန်တု ၊ အချစ်၏ စွမ်းအားတွေကို စုပြီးကျော်ဖြတ်ခဲ့သည် ။ ဆွာပျံ့ စရာတွေနှင့် လျှောက်လှမ်းခဲ့ရသော အချိန်တွေမှာတော့ ခင်မိုးဆွေ အပေါ် ထားရှိသည့် သစ္စာတွေနှင့် အနားသတ် နေထိုင်ခဲ့ပါသည် ။

ကျွန်တော့် မေတ္တာ ၊ ကျွန်တော့် သစ္စာတွေကြောင့်ပဲ ဖြစ်ပါလိမ့်မည် ။ ဒုတိယရုံပိုင် စာမေးပွဲ အောင်မြင်ခဲ့ပြီ ။ မိတ္ထီလာမြို့မှာရှိသည့် ‌ဗဟိုပို့ဆောင်ဆက်သွယ်ရေးကျောင်းတွင် ဒုတိယရုံပိုင် သင်တန်း တစ်နှစ် တက်ရောက်ပြီးလျှင်တော့ ခင်မိုးဆွေနှင့် လက်ထပ်ဖို့ ကျွန်တော့် နယ်မြို့လေးဆီ အပြေး ပြန်မည် ။ စိတ်ကူးဖြင့် မှန်းဆကြည့်ရုံနှင့်ပင် ရင်ခုန်သံတွေ မြန်နေလေပြီ ။ အို ... ခင်မိုးဆွေနှင့် စ , တွေ့ကတည်းက ကျွန်တော့် နှလုံးသားလေး ခုန်ပေါက် လှုပ်ရှားနေမိတာ တစ်မိနစံကို ခုနစ်ဆယ့်နှစ်ကြိမ်မျှ မကခဲ့ တာပဲလေ ။

ထိုညက အိပ်မက်ထဲတွင် ခင်မိုးဆွေ ပူဆာသော မြောက်စူးစူး အရပ်က ဓူဝံ ကြယ်ကို ကျွန်တော်က ဆွတ်ယူပြီး သူ့ကေသာထက် ပန်ဆင်ပေးတော့ ခင်မိုးဆွေ ရယ်လေ ပြုံးနေလိုက်တာ လမင်းကြီးတောင် မနာလိုဝန်တို ဖြစ်နေလေရဲ့ ။

••••• ••••• •••••

၂ ။

ခြောက်နှစ်တာကာလ ကြာမြင့်သွားသည့်တိုင် ကျွန်တော်တို့ နယ်မြို့လေးသည် ထူးထူးခြားခြား ဘာမျှ ပြောင်းလဲမသွား ။ အရင်လိုပဲ ဘေးမဲ့ လွှတ်ထားသည့် နွားတွေက မြို့ကလေး၏ လမ်းမထက်ပေါ် အပူပင် ကင်းမဲ့စွာ ကျက်စားနေကြသည် ။ စက်ဘီးစီးရင်း ရေအိုးခေါင်းပေါ်ရွက်ကာ မူးမြစ်လေးဆီမှ သောက်သုံးရေ ခပ်နေကြသော မြို့ခံ လူနေမှုစရိုက်တွေပင် နဂိုအတိုင်း ရှိနေဆဲ ။

ကျွန်တော်တို့ ရပ်ကွက် ထိပ်က သစ္စာရိပ် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေးသည် ယခု အနန္တမေတ္တာ ဟု အမည် ပြောင်းလဲသွားပေမဲ့ အရင်လိုပဲ သစ်သားခုံပုလေးတွေနှင့် ခပ်ကုပ်ကုပ်လေး တွေ့ ရသည် ။ ထို့ထက် မပြောင်းလဲသော အရာက ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်း အောင်ဘိုထွန်းကို ချက်စ်ခုံ တစ်ခုနှင့် ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည် ။ တစ်ခုတော့ ရှိသည် ။ ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းက အရင်လို ပိန်ကပ်ကပ် မဟုတ်ဘဲ ကျောင်းစိမ်းလုံချည်နှင့် ခံ့နေသည် ။

“ ဟာ ... ဟေ့ ကောင် မင်းဝေ ၊ မင်းကွာ မင်း မီးရထားဌာနမှာ အလုပ်ဝင်သွားတယ် ဆိုတာပဲ ကြားလိုက်ရတယ် ။ ပျောက်ချက်သား ကောင်းလှချည့်လားကွ ”

“ အေးကွာ ၊ ငါလည်း ငါ့ရည်ရွယ်ချက်လေး ပြည့်အောင် ကြိုးစား ရုန်းကန်နေရတာနဲ့ မင်းတို့နဲ့ အဆက်အသွယ် ပြတ်သွားတယ် ”

“ လာကွာ ၊ မင်းနဲ့ လက်ရည် မစမ်းရတာကြာပြီ ။ တစ်ပွဲလောက် နွှဲရအောင် ”

သည်တစ်ကြိမ်လည်း ကျွန်တော် ရှုံးသွားပါသည် ။ ထိုရှုံးပွဲသည်လည်း ဟိုးအရင်တုန်းကလို လှနေပါသေးသည် ။

“ မင်းမလည်းနော် ခင်မိုးဆွေကို စ , တွေ့ကတည်းက လက်ရည်တွေ ကျသွားလိုက်တာ အခုထိ မွှန်နေတုန်းပဲလား ”

သူငယ်ချင်း ပြောလာသည့် စကားကြောင့် ကျွန် တော် ‘ ဟတ် ’ ခနဲ ရယ်မိသွားသည် ။

“ ခင်မိုးဆွေကို ငါ အရမ်း တွေ့ချင်တယ်ကွာ ။ သူ အခု ဘာလုပ်နေလဲ ၊ ဘယ်မှာလဲ ... သူ ... သူ ... သူ ... ”

“ ဖြည်းဖြည်း မေးပါကွာ ၊ မင့် ခင်မိုးဆွေ ရှိပါ့ ။ မြို့ထောင့်စေတီနားက အလယ်တန်းကျောင်းမှာတာဝန်ကျနေရဲ့ ။ အရင်လိုပဲ မူနွဲ့ပြီး မင်းကို မျှော်နေလေရဲ့ ။ မင်းတို့ နှစ်ယောက်ကတော့ အံ့သြပါရဲ့ကွာ ။ မင်း နောက်မှ ချစ်သူ တွေ့တဲ့ ငါတောင် ကလေးနှစ်ယောက် ရနေပြီ ၊ ဟား ... ဟား ... ဟား ..”

“ ဟား ... ဟား ... ဟား ”

သူငယ်ချင်း အောင်ဘို ထွန်း၏ ရယ်သံက ကျွန်တော် တိတ်တခိုး စိုးရိမ်မိသော စိတ်ကလေးအား လွင့်ပါးပျောက်ပြယ်သွားပါသည် ။ ထို့ကြောင့်ပင် သူငယ်ချင်းနှင့် အတူ ဟန်မဆောင်နိုင်အောင် လိုက်ရယ်မိလေသည် ။

••••• ••••• •••••

“ ခင်မိုးဆွေ ”

“ ဟယ် … သူ ။ အဲ .. ရှင် ကိုမင်းဝေ ”

“ ဟုတ်တယ် ၊ ကိုယ် ... အဲလေ ၊ ကျွန်တော် ဒုခရိုင် သင်တန်းဆင်းဆင်းပြီးချင်း ခင်မိုးဆွေဆီ လာခဲ့တာလေ ”

ချစ်သူသည် အရင်လို ဆံနွယ်တွေကို ဖြန့်ချမထား ။ သို့ပေမဲ့ ပိရိသေသပ်စွာ ထုံးဖွဲ့ထားသော ဆံနွယ်တွေကြောင့် ပို၍ပင် အလှပေါ် အယဉ် ဆင့်နေသည် ။ ကျွန်တော်သည်လည်း ချစ်သူရှေ့မှာ တုန်ယင်လှိုက်မောနေမိပြန်သည် ။

“ လာလေ ၊ ဆိုင်တစ်ဆိုင် သွားပြီးအေးအေးဆေးဆေး စကားပြောကြတာပေါ့ ” ဟု ခင်မိုးဆွေ ပြောလိုက်တော့ ကျွန်တော် ပို၍ပင် ရင်ခုန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည် ။

အအေးဆိုင်ထဲ ထိုင်ပြီး မှာထားသော အအေးဘူးများ ရောက်လာသည့်တိုင် ခင်မိုးဆွေနှင့် ကျွန်တော် စကားမပြောဖြစ်ကြသေး ။ ခင်မိုးဆွေ ကတော့ အအေးဘူးနံရံမှ သီးကျလာသော ရေစက်ကလေးတွေကို သူ့လက်ချောင်းသွယ်သွယ်လေးတွေနှင့် ပွတ်ခြေနေသည် ။ ကျွန်တော်လည်း ဘယ်က စ ပြောရမှန်း မသိတာနှင့် သည်နယ်မြို့လေးကနေ ထွက်ခွာသွားပြီး မီးရထားဌာန စ , ဝင်သည်မှ ကြုံတွေ့ရသည့် အကြောင်းလေးတွေကို အစီအစဉ်မကျ လျှောက်ပြောနေမိသည် ။ ပြောနေရင်း တစ်နေရာ အရောက်မှာတော့ ခင်မိုးဆွေက ကျွန်တော့် မျက်နှာကို မော့ကြည့်ပြီး “ ရှင် ... အသားတွေ ညိုသွားတယ်နော် ” ဟု အဆက်အစပ်မရှိ ပြောလိုက်တာကြောင့် ကျွန်တော် ပြောချင်သည့် အကြောင်းတွေကို ပြောစေချင်ပြီဆိုသည့် အဓိပ္ပာယ်မှန်း ရိပ်စားမိလိုက်သည် ။ ရင်ထဲမှာလည်း လှိုက်ခနဲ ကြည်နူး မိသွားသည် ။

“ ဟို ... ကျွန်တော် တက္ကသိုလ် နောက်ဆုံးနှစ် ဖြေပြီးတဲ့နေ့က ပြောထားတဲ့ ကိစ္စလေး အဲဒါ ... မခင်မိုးဆွေရဲ့ သဘောထား ဘယ်လို ရှိလဲဟင် ”

ကျွန်တော် စကားဆုံးသွားတော့ သူ သက်ပြင်း ညင်းညင်းလေး မသိမသာ ချလိုက်တာ သတိထားမိလိုက်တယ် ။

“ မနှစ်က ကျွန်မ ညီမလေး ဆုံးသွားတာ ကိုမင်းဝေ သိလောက်ရောပေါ့ ”

“ ဟင့်အင်း ... ကျွန်တော် မသိရသေးဘူး ”

“ ညီမလေး ဆုံးသွားတော့ ကလေးနှစ်ယောက် ကျန်ခဲ့တယ်လေ ။ ညီမလေး အမျိုးသားကလည်း ညီမလေးရဲ့ စိတ်ကြောင့်ပဲ အရက်တွေ သောက်ပြီး ပေတေနေလိုက်တာ အခုဆို အသိစိတ်တောင် မရှိတော့တဲ့ အထိ အရူးတစ်ပိုင်း ဖြစ်နေတယ် ။ ကျွန်မ တူလေးတွေလည်း ကံဆိုးရှာပါတယ်လေ ”

ခင်မိုးဆွေ ပြောရင်းနှင့် အသံ နစ်သွားတော့ ကျွန်တော်ပင် မျက်ရည်ဝဲသွားမိသည် ။

“ အဲဒါ ... လူလား မမြောက်သေးတဲ့ ကျွန်မရဲ့ တူလေးတွေကို ကျွန်မပဲ စောင့်ရှောက်ထားရတယ် ။ ကျွန်မအပေါ် ထားတဲ့ ကိုမင်းဝေရဲ့မေတ္တာတရားတွေကို ကျွန်မ လေးစားပါတယ် ။ ဒါပေမဲ့ လူလားမမြောက်သေးတဲ့ တူလေးတွေကို ပစ်ပြီး တစ်ခုခု ဆုံးဖြတ်ဖို့ ဆိုတာကတော့ .... ”

“ ဪ ... ”

“ ကျွန်မ ... စဉ်းစားပါရစေဦး .. ကိုမင်းဝေ ”

••••• ••••• •••••

၃ ။

မျှော်လင့်ခြင်းဖြင့် တင်းထားသည့် စိတ်တွေက ပြေ ချင်ပြီ ။ တန်းပေါ် ရောက်ချင်သည့် ပုဆိုးတစ်ထည်၏ အိပ်မက်တွေသည် ရှည်ကြာလွန်းလှပါသည် ။

“ အဲဒါ မင်းကို ကြိုးရှည်ရှည်နဲ့ လှန်ထားတာကွ ” ဆိုသော အောင်ဘိုထွန်း၏ ကရုဏာဒေါသောနှင့် ပြောလိုက်သော စကားသံ ပြန် ကြားမိတော့ “ မဟုတ်ဘူး ၊ မဟုတ်ဘူး ” ဆိုပြီး တစ်ကိုယ်တည်း ငြင်းဆန်နေမိပြန်သည် ။

ခင်မိုးဆွေ၏ အကြည့် ၊ ခင်မိုးဆွေ၏ အပြော ၊ ခင်မိုးဆွေ၏ အမူအရာတို့သည် အချစ်ဟု အဓိပ္ပာယ် သက်ရောက်နေသည် ။ တစ်နည်းအားဖြင့် ရင်ခွင်ထဲမှ လွယ် အိတ်မြိတ်စလေးကို သူ့ လက်ချောင်းကလေးဖြင့် ထိုးဖွ နေခဲ့သော အဓိပ္ပာယ် ။ အအေးဘူး နံရံမှ သီးကျလာသော ရေသီးရေစက်ကလေးတွေကို တယုတယ ပွတ်ခြေနေခဲ့သည့် သင်္ကေတ စသည် တို့သည် အချစ်ဟု အဓိပ္ပာယ် ဖွင့်ဆိုနိုင်သော အကိုးအကားတို့ပင် ဖြစ်ပါသည် ။

သူငယ်ချင်း အောင်ဘိုထွန်း ပြောသလို ခင်မိုးဆွေက ကြိုးရှည်ရှည်နှင့် လှန်ထားခဲ့သည် ဆိုစေဦးတော့ ကျွန်တော့် မျှော်လင့်ခြင်းတွေသည် သူ လှန်ထားသည့် ကြိုးထက် ရှည်လျားနေဦးမည်သာ ။ 

“ ဦးရုံပိုင်ကြီး ဘာတွေ တွေးနေတာလဲဟင် ”

ထမင်းချိုင့်ကလေး ကိုင်ပြီး ဘူတာရုံပေါက်ကနေ လှမ်းမေးလိုက်သော ကောင်မလေး၏ စကားသံ ကြောင့် ကျွန်တော့် အတွေးတွေ ရပ်တန့်သွားသည် ။

“ လာ ... သက်သက် ၊ ဝင်ခဲ့လေ ။ ဘာရယ် မဟုတ်ပါဘူး ၊ ဟိုတွေး ဒီတွေးပေါ့ ”

“ မသိပါဘူး ၊ ဦးရုံပိုင်ကြီး ကြည့်လိုက်ရင် အမြဲတမ်း တစ်ခုခုကို တွေးနေသလိုကြီး ။ မဟုတ်မှ လွဲရော အဆွေးသမား လူပျိုကြီးနဲ့ တူတယ် ၊ ဟီ ဟိ ”

လျှာကလေး တစ်လစ် လုပ်ပြပြီး သက်သက်မာ ဘူတာထဲကနေ ပြေးထွက်သွားသည် ။ ကျွန်တော့် အမူအရာတို့သည် ထမင်းဆိုင်က ကောင်မလေးပင် ရိပ်မိလောက်အောင် ပတ်ဝန်းကျင် အမြင်မှာ ဆွေးမြည့်နေသည့် လူတစ်ယောက်အဖြစ် ပေါ် လွင်နေပြီလား ။ ဒုတိယရုံပိုင် ကနေ ရုံပိုင်အဖြစ်နှင့် သည်ဘူတာကို ရောက်လာခဲ့တာ ငါးနှစ် ဆိုတော့လည်း ကျွန်တော့် အကြောင်းကို ရိပ်စားမိ လောက်ကြရောပေါ့ ။

တကယ်တော့ ကျွန်တော့် ခင်မိုးဆွေသည် မတိုက်ရသေးသော ထီလက်မှတ်ကလေးနှင့် တူသည် ။ ထီပေါက်ခဲ့လျှင် ဆိုသော အတွေးတွေနှင့် တစ်နေ့တစ်မျိုး မရိုးရသော စိတ်ကူးတွေဖြင့် ပျော်ရွှင်မှုကို ဖန်တီးပေးနေသည် ။ ထိုထီလက်မှတ်ကလေးကို လွှင့်ပစ်ဖို့ ဆိုသည် ကတော့ ကျွန်တော် တွေးပင် မတွေးမိသော အကြောင်းအရာ ဖြစ်သည် ။

••••• ••••• •••••

၄ ။

ကင်းရှေ့မှာ ဘိရှော့ အနက်နှင့် မြင်းတစ်လုံးကို ရံထားလိုက်ပြီး ခံစစ်ကို ခိုင်မာအောင် တည်ဆောက်လိုက်သည် ။ ပြီးမှ ပွန်းသုံးလုံးကို အလယ်ဗဟိုတွင် အထိုင်ချကာ တိုက်စစ်ကို ဖွင့်လိုက်သည် ။

“ မင်း လက်ရည်တွေ ပြန်တက်လာပြီ ” ဆိုပြီး အောင်ဘိုထွန်းက ပြုံးဖြဲဖြဲ လုပ်နေသည် ။ သည်တစ်ခေါက် နယ်ပြန် ရောက်လာတော့ အခါတိုင်းနှင့် မတူ ။ ကျွန်တော့် စိတ်တွေ တည်ငြိမ်နေသည်ကို ကိုယ်တိုင်လည်း သတိထားမိပါသည် ။

ကျွန်တော်က သူ့ ကင်းရှေ့မှာ ရံထားသော အထောက် မဲ့နေသည့် ပွန်းကို စားရန် ကျွန်တော့် ကွင်းကို ကောက်ကိုင်ထားလိုက်သည် ။

“ ဟယ် ... ကိုမင်းဝေ ၊ ဘယ်တုန်းက ရောက်နေတာလဲ ”

ရုတ်တရက် ဆိုင်ရှေ့က ခင်မိုးဆွေ့အသံ ကြားလိုက်ရတာကြောင့် လက်ထဲမှာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည့် ကွင်းကို လွတ်နေသည့် အကွက်တစ်ကွက်မှာ ချပစ်လိုက်မိပြီး ...

“ မနက်ကပဲ ရောက်တယ် မခင်မိုးဆွေ ”

“ အိမ် လာခဲ့ဦးလေ ၊ အမေကလည်း ရှင် ဒီတစ်ခေါက် ပြန်လာတာ တွေ့ရင် အိမ်အလည် ခေါ်ခဲ့ဦးတဲ့ ။ စကားပြောစရာ ရှိလို့နဲ့တူတယ် ”

ကျွန်တော့်ကို နှုတ်ဆက် ကာ ဈေးခြင်းတောင်းလေး ဆွဲပြီး ရပ်ကွက်ထဲ ဝင်သွားသည့် ခင်မိုးဆွေကို မျက်စိတစ်ဆုံး ငေးမောကြည့်နေမိသည် ။

“ ချက်စ် ... မင်းရှုံးသွားပြီ မင်းဝေ ၊ ဟား ... ဟား ... ဟား ... ။ ဟေ့ ... ကျဆိမ့်နှစ်ခွက် ၊ ဆေးလိပ်တစ်ပွဲ ”

••••• ••••• •••••

ခွင့်ရက်စေ့၍ တာဝန်ကျရာ ဘူတာဆီ ပြန်ဖို့ ကျွန်တော် အဝေးပြေးကားဂိတ် ရှိရာဆီ ခပ်စောစောပင် ထွက်ခဲ့လိုက်သည် ။ သူငယ်ချင်း အောင်ဘိုထွန်းလည်း ပြောစရာရှိလို့ဟု ဆိုကာ ကားဂိတ်အထိ လိုက်လာသည် ။ ကားထွက်ဖို့ လိုသေးသည်မို့ ကားဝင်းထဲက လက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေး တစ်ဆိုင်တွင် ထိုင်ဖြစ်ကြသသည် ။ နှစ်ယောက်လုံး လက်ဖက်ရည် သောက်ပြီးကြသည် အထိ ပြောစရာရှိလို့ဟု ဆိုခဲ့သော အောင်ဘိုထွန်းက ယခုထိ ဘာစကားတစ်ခွန်းမျှပင် မပြောသေး ။ တစ်ခုခုကို လေးလေးနက်နက် ပြောချင်ပုံ ရသည် ။ ပြောသင့် မပြော သင့်ကိုလည်း ချင့်ချိန်နေပုံလည်း ရသည် ။ ကျွန်တော် တို့ နှစ်ယောက်က လွဲရင် ကားဝင်းထဲမှာ လူသံ ၊ ကားသံတွေနှင့် ဆူညံလို့နေသည် ။ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ကျွန်တော်ကပဲ စတင် ဖြိုခွဲလိုက်သည် ။

“ ခင်မိုးဆွေ မချစ်တတ်ပါဘူးကွာ ”

သည်စကားကြောင့်ပဲ ထင်ပါသည် ၊ အောင်ဘိုထွန်း ကျွန်တော့်ကို အေးစက်စက် မျက်လုံးကြီးနှင့် မော့ကြည့်လာသည် ။ ပြီးတော့ ကျွန် တော်က ခင်မိုးဆွေတို့ အိမ် အလည်သွားသည့်အကြောင်း ၊ အပြန်မှာ အိမ်ခြံဝအထိ လိုက်ပို့သည့် ခင်မိုးဆွေကို အရင် အခေါက်ကလိုပဲ သူ့သဘောထားကို မေးခဲ့သေးကြောင်း ၊ ခင်မိုးဆွေက သူ့အမေ လေဖြတ်နေသည့် အချိန်မှာ သူ အိမ်ထောင် ပြုလိုက်လျှင် ပတ်ဝန်းကျင်က မေးငေါ့ကြမည် ။ နောက်ပြီး သူ့အမေကိုလည်း ခြေဆုပ်လက်နယ်ကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် ပြုစုချင်သေးကြောင်းတွေကိုပါ အောင်ဘိုထွန်းကို ပြောပြလိုက်သည် ။ ပြီးတော့ ခင်မိုးဆွေ အပေါ် ကျွန်တော့် သုံးသပ်ချက်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြောလိုက်သည် ။

“ ဒါကြောင့် ခင်မိုးဆွေ မချစ်တတ်ဘူးလို့ ငါပြောတာ ”

“ ချစ်တတ်တာပေါ့ကွာ ၊ ခင်မိုးဆွေ သိပ်ချစ်တတ်တာပေါ့ ”

“ ဘာ ... ဘာပြောတယ် သူငယ်ချင်း ၊ မင်း ဘာကို ပြောချင်တာလဲ ”

“ အေး ... ခင်မိုးဆွေက သူ့တူလေးတွေကိုလည်း ချစ်တယ် ၊ သူ့အမေကိုလည်း ချစ်တယ် ။ ပြီးတော့ မင်းကိုလည်း သူ ချစ်ပါတယ် ။ ဒါပေမဲ့ သူ့မှာ အချစ်ရဆုံးသူ တစ်ယောက် ရှိနေတယ်ကွ ”

“ ဘာ .. ဘယ်လို သူငယ်ချင်း ။ ငါ နားမလည်တော့ဘူးကွာ ။ သူ အချစ်ရဆုံးသူက ဘယ်သူလဲ ”

“ အေး … အဲဒါက သူ့ ကိုယ်သူပဲ ။ တကယ်တော့ ခင်မိုးဆွေက သူ့ကိုယ်သူ အချစ်လွန်နေတဲ့သူ တစ်ယောက်ကွ ။ မင်းကို သူချစ်တာတော့ သေချာတယ် ။ ဒါပေမဲ့ မင်းအချစ်ကို လက်ခံဖို့ ၊ မင်းကို လက်ထပ်ဖို့ ဆိုတာတော့ သူ တိတိကျကျ အဖြေ မပေးနိုင်ဘူး မဟုတ်လား ။ အေးပေါ့ ၊ တိုက်ဆိုင်လာတဲ့ အကြောင်းတရားတွေ ရှိနေတော့ မင်းကို လက်ထပ်ဖို့ သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်ရင် ပတ်ဝန်းကျင်က သူ့ကို မေးငေါ့ကြမှာ ၊ အပြစ်ပြောကြမှာ ကြောက်ပြီး နောက်ဆုံးတော့ မင်းကို မယုတ်မလွန် အဖြေစကားတွေ ပေးပြီး သူ့ကိုယ် သူ ရွေးချယ်သွားတာပဲလေ ”

ကျွန်တော် အောင်ဘိုထွန်း ပြောစကားကို တဖြည်းဖြည်း နားလည်စ ပြုလာတာကြောင့် ခေါင်းကို လေးပင်စွာဖြင့် ညိတ်ပြလိုက်သည် ။ ပြီးတော့ သူပြောလာမည့် စကားတွေကို ဆက်နားထောင်ချင်တာကြောင့် တိတ်ဆိတ်နေလိုက်သည် ။

“ သူတစ်ပါးရဲ့ ချစ်ခြင်း မေတ္တာကို သတိမထားမိနိုင်လောက်အောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို အချစ်လွန်နေတဲ့ ခင်မိုးဆွေ လို လူမျိုးတွေကို စိတ်ပညာ အခေါ်ကတော့ “ နာဆစ် ” လို့ ခေါ်တယ်ကွ ။ ဒါပေမဲ့လည်း သူတို့ကို အပြစ်ပြောဖို့ကြတော့လည်း ခက်နေတယ်လေ ။ တို့ဘုရားရှင်တောင် “ နတ္ထိ အတ္တသမံ ပေမံ - ကိုယ့်ကိုယ်ကို ချစ်သော အချစ်နှင့် တန်းတူရည်တူ ချစ်နိုင်သော အချစ်မည်သည် မရှိ ” လို့တောင် ဟောခဲ့သေးတာပဲလေ ”

••••• ••••• •••••

၅ ။

အဝေးပြေးကားလေးသည် ကျွန်တော့်ကို သယ် ဆောင်ကာ ကျွန်တော့် နယ်မြို့လေးနှင့် ဝေးရာ ၊ ချစ်ရသော ခင်မိုးဆွေ နှင့် သူငယ်ချင်း အောင်ဘိုထွန်း တို့နှင့် ဝေးရာဆီ ပြေးထွက်ခဲ့လေပြီ ။ ကျွန်တော့် နှလုံးသားကတော့ ခင်မိုးဆွေကို တစ်ခုခု မှတ်ချက်ပေးဖို့ ယခုထိ ငြင်းဆန်နေမိသည့် အပြင် ချစ်ရသော ခင်မိုးဆွေကို ကျေးဇူးပင် တင်နေမိပါသည် ။ ခင်မိုးဆွေ အပေါ် ထားရှိမိသည့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာ အခံတွေကြောင့်ပဲ ဖြစ်လိမ့်မည် ။ ကျွန်တော် လျှောက်လှမ်းခဲ့ရသော ဘဝ တစ်လျှောက်တွင် တွေ့ကြုံခဲ့ရသော လူ့ပတ်ဝန်းကျင် ၊ အစမ်းသပ်ခံခဲ့ရသော ကိုယ်ကျင့်သိက္ခာ အပိုင်းတို့တွင် ချစ်ခြင်းမေတ္တာတရားဖြင့် ယှဉ်၍ ရိုးသားပြနိုင်ခဲ့ပါသည် ။

ထိုသို့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဖြင့် စောင့်စည်း ရိုးသားနိုင်ခဲ့သော အကြောင်းတရားတို့ကြောင့် နောင်ဘဝတွင် ပြန်ဆုံဖြစ်ခဲ့မည်ဆိုလျှင် ခင်မိုးဆွေ၏ အချစ်ကို ရဖို့ အယူခံဝင်ချင်ပါသေးသည် ။

⎕ ကြယ်လွဲမိုး
📖ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း
      ဇန်နဝါရီ ၊ ၂၀၁၇

ဆားဖျက်လေတယ်

❝ ဆားဖျက်လေတယ် ❞ 
( ဆင်ဖြူကျွန်းအောင်သိန်း )

လေပြည်ကလေးက တစ်ချက် ဝှေ့လိုက်တိုင်း ဝှေ့လိုက်တိုင်း မြလှိုင်းတွန့်ကြီးများသည် မြောက်ဘက် ကန်သင်းမှ တောင်ဘက်ကန်သင်းသို့ ပြေးလွှားရိုက်ခတ်သွားလေ၏ ။ လယ်ကွက်တစ်ခုဆုံးသော် လယ်ကွက်တစ်ခုတွင်းသို့ ပြောင်းလျက် အိခနဲအိခနဲ မြလှိုင်းလိပ်ကြီးများ ပြေးခတ်သွားပြန်သည် ။

ကိုဆေးရိုးသည် နေခြည်အကြွတွင် ဝင်းစိုနေသော မြလှိုင်းအိကြီးများ ပြေးသွားရာသို့ လည်ကို ဆန့်တန်း၍ ငေးမျှော်ကြည့်နေမိ၏ ။ လှိုင်းတွန့်ကြီး သည် မရပ်နားဘဲ ပြေးလွှားနေ၏ ။ လယ်တစ်ကွက် ဆုံးသော် နောက်လယ်တစ်ကွက် ၊ သည်လယ်တစ်ပွဲ ဆုံးသော် နောက်လယ်တစ်ပွဲ ။ မျက်စိဖြင့် ကြည့်မြင် နိုင်သော ခရီးတာသာ ကုန်ဆုံး မှုန်ဝါးသွားသည် ။ ဆက်၍ဆက်၍ မြူးကြွနေသော မြလှိုင်းတွန့်ကြီး၏ ခရီးကား မဆုံးသေး ။

“ အင်း ... ”

ကိုဆေးရိုးသည် ခေါင်းကိုငုံ့၍ ညည်းလိုက်မိလေ၏ ။ မိမိတို့ကျင်လည်ရာ ဘဝသည်လည်း ဤ မြလှိုင်းတွန့်၏ ခရီးနှင့် ဘာများ ထူးခြားကွဲလွဲပါသေးသနည်း ။ ရက်တွေကို တစ်ရက်ပြီး တစ်ရက် ကုန်လွန်စေခဲ့ရ၏ ။ လပေါင်းများစွာကို ဖြတ်သန်းပြီးသကာလ နှစ်ပေါင်းမြောက်မြားစွာကိုလည်း ဝါးမျိုခဲ့ရပေပြီ ။ မြ လှိုင်းတွန့်၏ ခရီးသံသရာ ဘယ်မှာ ဆုံးတိုင်မည် မသိသလို မိမိတို့၏ မွဲနုံသော ခရီးကြမ်းသည်လည်း ဘယ်ကာလတွင် အဆုံးသတ်မည် မသိ ။ လေပြည်ညင်းရာ စပါးပင်ကွင်းကြီးတစ်လျှောက် ထကြွလာသော မြလှိုင်းအိအိကြီးသည် မဆုံးနိုင်သော ခရီးကို ဖြတ်သန်းပြေးလွှား သွားရပေမယ့် လှိုင်းတွန့်၏ နောက်ဝယ် ဘာတစ်ခုမျှ အမှတ်အသား မကျန်ခဲ့ချေ ။ ဪ ... မိမိတို့၏ ဘဝသည်လည်း တစ်လပြီး တစ်လ ၊ တစ်နှစ်ပြီး တစ်နှစ် နွားနှင့် ဖက်ရုန်းကာ တလင်းနှင့် လယ်ပြင် လှည့်ပတ်ကာ ကျင်လည်ခဲ့ရ၏ ။ ဘာမျှ ပြောင်းလဲ တိုးတက်ခြင်း ဖြစ်ပေါ်၍ မလာပါကလား ။

“ အင်း … ဘုရား … ဘုရား ”

အသက်အရွယ် ထောက်၍ သွားများပင် ခြောက်ချောင်းမျှ ကျိုးလာပြီဖြစ်သည့်အတွက် ကိုဆေးရိုး၏ ညည်းတွားသံဝယ် တရားသံ ဘုရားသံ ပါဝင်လာ၏ ။ သူ၏ ကြည့်ရှုဆင်ခြင်ချက်တိုင်းသည်လည်း တရားသဘော စဉ်းငယ်နှော၍ လာပေပြီ ။ ကိုဆေးရိုး ရပ်နေရာ လယ်ကွက်ထိပ်တွင် ငှက်ကြီးဝန်ပို တစ်ကောင်သည် ဈာန်ဝင်စားနေသော မထေရ်တစ်ပါးအလား ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေ၏ ။ ဝေသာလီဗျိုင်းကလေး တစ်ကောင်မှာမူ စပါးပင်များကြားသို့ ထိုးသုတ်ကာ ပျံတက်သွား၏ ။ ဗျိုင်းငယ်၏ အော်သံ ပျောက်ကွယ်သွားလျှင် ကိုဆေးရိုး၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် တိတ်ဆိတ်မြဲ တိတ်ဆိတ်နေလေ၏ ။ သို့သော်လည်း ကန်သင်းခြေတွင် ကပ်လျက် တသွင်သွင် ဆင်းနေသော ရေစီးသံကလေးကမူ ကိုဆေးရိုး၏ နားတွင်းသို့ ညင်ညင်သာသာကလေး ဝင်ရောက်နေသေးသည် ။

အချိန်မှာ ကဆုန်လမှ စ၍ ထွန်ရေးငင်ခဲ့ရသော လယ်သမားတွေ အနားယူကြရသော အချိန်ဖြစ်၏ ။ နွေတစ်ဝက်နှင့် တစ်မိုးလုံး ကုန်ခန်းခဲ့ရသော အားအင်တို့၏ နေရာတွင် အင်သစ်အားသစ်ကိုလည်း မွေးရသော အချိန်ဖြစ်ပေသည် ။

လယ်ကွင်းထိပ်တွင် ရပ်မိလျှင်ပင် ကိုဆေးရိုးတို့မှာ မျှော်လင့်ချက်သည် ဝင်းခနဲ ပြက်လာရ၏ ။ အားသစ် အင်သစ်သည် ဖြစ်ထွန်းလာသည် ။ လန်းဆန်းလာသည် ။ လေသွဲ့ရာ နွဲ့ချီနေသော မြရောင်ရှိန်းရှိန်း ကွင်းလုံးစိမ်းနေသော စပါးပင်ပိန်းပိန်းကြီးများသည်ပင် ကိုဆေးရိုးတို့၏ အားသစ်ထွန်းရာ မျှော်လင့်ချက် ရိပ်ကွန်း မဟုတ်ပါလား ။ သည်စပါးပင်တို့၏ ရင်ခွင် ကြားမှ မွေးဖွားလာသော စပါးနှံဖြိုးဖြိုး အက်အက်ကြီးတွေသည် မကြာမြင့်မီ နှစ်လ အတွင်း၌ ရွှေ၏ အဆင်းကို ဆောင်သော ၊ ချစ်စဖွယ်အသွေးကို ဆောင်သော စပါးနုများအဖြစ်သို့ ရောက်ရပေတော့မည် ။ ထိုစပါးပုံများသည် မကျီးဒန် အတွက် ထသွား လာသွား လုံချည်အင်္ကျီကလေးများ ၊ တဲကလေးကို ပြင်ဆင်ဖို့ ဝါးဖိုး လျှော်ဖိုးကလေးများ ၊ ရံတိုင် ဆွေးနေပြီ ဖြစ်သော လှည်းကို ပြင်ဆင်စရာ စသည်စသည်ဖြင့် သုံးစွဲစရာ လုပ်ကိုင်စရာတွေအတွက် အလို ဖြည့်ပေးမည့် ပစ္စည်းများ ဖြစ်ချေသည် ။

သို့ကြောင့်လည်း လယ်ထိပ်မှာ ရပ်လိုက်သည်နှင့် အားအင်သစ်ထွန်းလာရခြင်းဖြစ်၏ ။ ကန်သင်းပေါင်များပေါ်သို့ လျှောက်လိုက်ပြန်တော့လည်း ပန်းတော်နီမြက် ရွှန်းမြမြများသည် နှင်းဥဆွတ်ဆွတ်ဖြင့် ဆီးကြိုနေသည် ။ ကန်သင်းပေါင်တွင် စူးထိုးစိုက်ထားသော ပဲငါးပိပင်များမှာလည်း ကော့ရရော့ဖြင့် နှင်းမိုးဝနေ၏ ။

ဤနှင်းရည်ဝနေသော ကန်သင်းပေါင်ပေါ် လျှောက်ကာ ကန်သင်းပေါင်တွေ လုံရဲ့လားဟု ကြည့်ရသည် ။ ပုစွန်နှင့် မြွေလက်ပတ်များ ဖောက်ထားသော အပေါက်ကို တွေ့လျှင် ပိတ်၏ ။ ကန်သင်းထဲမှာ ရေနေများသည် ထင်လျှင် ရေတားသောအပေါက်ကို နှိမ့်ချ၍ နိမ့်နေသည်ထင်လျှင် မြှင့်ပေးရုံပဲရှိသည် ။

ရာသီကား ဆောင်းလယ် ၊ တာဝန်ကား ကန်သင်း လျှောက်သော အလုပ် ။ ငြိမ်းခြင်းနှင့် အေးချမ်းခြင်းတို့ ရောယှက်နေသော အခါမှာမှ ကိုဆေးရိုးက တရား နှင့်ယှဉ်သောအတွေးကို တွေးနေမိခြင်းဖြစ်သည် ။ ကိုဆေးရိုးသည် ကန်သင်းခြေတွင် ကပ်နေသော စပါးပင် တစ်ပင်၏ ခြေရင်းရှိ ငွေခြည်ဖြင့် ရက်ရှယ်ထား သလို ဖွေးဥနေသော အမြစ်ကလေးများကို ငေးကြည့်နေမိ၏ ။ ရေလျဉ်သည် စပါးမြစ်ကြားမှ တိုးဝှေ့စီးဆင်းသွားသည် ။ လက်သန်းခန့် ငါးကလေးများမှာ လည်း ငြိမ့်ညောင်းသော ရေလျဉ်ဝယ် မြူးထူးကူးခတ် နေ၏ ။ တောင်ဘက်လယ်ကွင်းထဲမှ မြက်ရိတ်သူမ အချို့ ဟစ်လိုက်သော သီချင်းသံသည် မြောက်လေကို ဆန်၍ ပျံတက်လာသည် ။

“ အင်း ... နွားတော့ မွေးထားပြီး ကိုယ့်လယ်ထဲက မြက်ကို မရိတ်ဘဲ သူများလယ်ထဲ လိုက်ခိုးတဲ့ သူခိုးမတွေ ... ”

ကိုဆေးရိုးက ခေါင်းထောင်ကြည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်၏ ။ စောစောက သိမ်မွေ့ အေးဆေးနေသော ကိုဆေးရိုး၏ မျက်နှာပြင်မှာ ယခုမူ တိမ်စင်ဆဲကာလကို ပျံဖြန့်လာသော တိမ်ညိုအုပ်နှယ် တင်းမာသွားလေသည် ။ ယခုလို ရာသီမှာ နွားစာခက်သော လဖြစ်၏ ။ ဒီလမျိုးမှာမှ သူတစ်ပါး လယ်ထဲက မြက်ကိုမှ လယ်ရှင် အလစ် ချောင်းပြီး လိုက်လံခိုးယူနေသူများကို အဘယ်မှာလျှင် မုန်းတီးစွာ လှမ်းမျှော် မကြည့်ဘဲ နေနိုင်ပါမည်နည်း ။ တလင်းတွင်းက စုပုံထားသော ကောက်ရိုးများမှာ လယ်စိုက်ပြီးချိန်တွင် ကုန်ခန်းသွားလေ့ရှိ၏ ။ နွားကျွေးစရာ ကောက်ရိုးမရှိသော အချိန်သည် ကန်သင်းပေါင်၌ မြက်မပေါက်သေးသော အချိန်နှင့်လည်း တိုက်ဆိုင်နေပြန်၏ ။ မိုးဦးကျက ပေါက်ထားသော မြက်ကလေးများမှာ ကန်သင်းဆွဲရာတွင် ကန်သင်းသစ်မြေအောက်သို့ ရောက်ကုန်၏ ။ နွားရှိသူတိုင်း ဂျင်ခြေလည်သောလ ၊ လယ်ထဲက မြက်ကို စောင့်၍များပင် ကြည့်နေရသော လတည်း ။

သည်နှစ်မူ ရွာကို ရေလွှမ်းသည့်အတွက် ကောက်ရိုးပုံများ ရေထဲသို့ မျောပါခဲ့ရသည် ။ ရေထဲသို့ ပါ မသွားသော ကောက်ရိုးပုံများမှာလည်း ရေနူးပြီးသား နှင့် ရွှံ့ပေကျံနေသော ကောက်ရိုးဖြစ်သည့်အတွက် နွားမစားပေ ။ ကိုဆေးရိုးတို့မှာ ရေနှိပ်စက်သွားသည်ကို ခံရ ၊ နွားစာ ရှာရနှင့် အသက်ပင် ဖြောင့်ဖြောင့် မရှူ နိုင်ခဲ့ပေ ။ ထိုရက်များအတွင်းက ကိုဆေးရိုးတို့သည် ရေဒဏ် မရောက်သော ရွာများမှ တောင်းရမ်း၍ ရသော ကောက်ရိုးများကို ကျွေးရ၏ ။ ကောက်ရိုး ရှားလေခါမှ နွားတွေက စားရိုးစားစဉ် စားသည်ကို အစားကြီးသည်ဟု ကိုဆေးရိုး ထင်လေသလား ၊ နွားတွေကပဲ တကယ် အစားကြီးလာသလားတော့ မသိ ။ ကိုဆေးရိုးကတော့ “ နွားတွေတော့ သရောခိုင်းနေပြီထင်တယ် ” ဟု ရေရွတ်ခဲ့မိ၏ ။

“ ကြံကြံဖန်ဖန်တော် နွားများ သရောခိုင်းရမယ်လို့ နိမိတ်မရှိ နမာမရှိ ”

မကျီးဒန်က ကန့်ကွက်ယူခဲ့ရ၏ ။ သို့ရာတွင် ကောက်ရိုးတွေမှာ ကုန်လွယ်လှ၏ ။ လယ်ထဲမှာ မြက် မပေါမီ သည်ကောက်ရိုးတွေ ကုန်စင်သွားလျှင် ခက်တော့မည် ။ ကိုဆေးရိုးမှာ လှည်းအဖော် လေးစီးနှင့် အတူ စောင်ရန်းတိုင် နှစ်တိုင်း တက်ခုတ်ရာ အနောက် တောသို့ မြက်ရှာထွက်ခဲ့ရသည် ။ အနောက်တော၌ မြောက်မြားမြက်တွေ ပေါလှသည် ။ ခြောက်စ ၊ အစိမ်းရောင်ပြယ်စမြက်များကို အစည်းကလေး လုပ်ပြီး လှည်းဖြင့် အမောက် တင်ခဲ့ရ၏ ။ ကောက်ရိုးကုန်မှာ စိုးသောကြောင့် မြက်ခြောက်နှင့် ရောကျွေးခဲ့ရသည် ။

ကိုဆေးရိုးတို့ ဒေသ၌ နွားစားကျက်ဟူ၍ သီးသန့်မရှိ ။ လယ်မလုပ်ဘဲ နွားချည်းသာ မွေးမြူထားသူများအဖို့ ကောက်ရိုးများများ ဝယ်ထားနိုင်လျှင် ထား ၊ မထားနိုင်လျှင် သူတစ်ပါး၏ လယ်ထဲက မြက်ကို လျှောက်ခိုးဖို့က လွဲ၍ အခြားနည်း မရှိချေ ။ ယင်း နည်းလမ်းသည် ကိုဆေးရိုးတို့လို လယ်သမားတွေ ခံနိုင်စရာ မရှိသည့်အပြင် ယခုလို မြက်ရှားပါးနေသေးသော ရာသီမှာ ဆိုလျှင် ရန်သူတော်ကြီး တစ်ပါးတည်း ။

“ တောက် ….. ”

သူ့ဘာသာသူ တရားသဘော သက်ဝင်ပြီး အေးငြိမ်းနေသော ကိုဆေးရိုးမှာ မြက်ရိတ်သူမတို့၏ တေးသံကြောင့် ဒေါသရိပ် လွှမ်းလာရ၏ ။ တက် ခေါက်ကာ ဒေါသတကြီး လှမ်းကြည့်နေမိသည် ။ ကိုဆေးရိုးမှာ ပုစွန်လုံးခွံအခြောက်ကလေးများကို တက်နင်းမိသည်ကိုလည်း သတိမထားမိတော့ ။ နှင်းရည် ကလေးတွေ ဥနေသော ပဲငါးပိပင်များကို နင်းမိကာ ခြေထောက်တစ်ခုလုံး ရွှဲရွှဲစိုနေသည်ကိုလည်း သတိမမူ နိုင်တော့ဘဲ မြက်သူခိုးများ ရုတ်တရက် မမြင်နိုင်သော နေရာတစ်ခုတွင် ထိုင်ကာ မြက်များကို တဖျင်းဖျင်းနှင့် ဆွဲရိတ်နေမိ၏ ။ မြက်တစ်ဖုတ်ကို လက်က ဆွဲဖမ်း လိုက် ၊ မြက်သူခိုးများ လာနိုင်သောလမ်းကို လှမ်း ကြည့်ရင်း တံစဉ်ဖြင့် ဆွဲဖြတ်လိုက်လုပ်နေစဉ် မိန်းမ တစ်ယောက်သည် မြောင်းပေါင်ပေါ်သို့ တက်လာ၏ ။

“ အေး … သိကြရောပေါ့ကွာ ”

ကိုဆေးရိုးက စိတ်ထဲမှ ကျိတ်၍ ကြုံးဝါးလိုက်သည် ။

မြောင်းပေါင်ပေါ်သို့ တက်လာသော မိန်းမသည် ပုဆိုးစုတ်တစ်ထည်ကို ပခုံးတင်ထားကာ ‘ ဘွဲ့ ’ ဟောင်း တစ်ခုကို လက်က တန်းလန်း ဆွဲထား၏ ။ သူသည် သူခိုးမျက်စိဖြင့် ဟိုဟိုဒီဒီကြည့်နေကာ နှစ်ကိုယ်ကြားမျှ သီချင်းညည်းနေပေသည် ။ မြက်သူခိုးဟု ထင်ရသော မိန်းမသည် အတန်ကြာအောင် ဆက်လက် ရပ်နေပြီးမှ အောက်သို့ တဖြည်းဖြည်း ဆင်းလာ၏ ။ ကိုဆေးရိုးသည် စပါးပင်များကြားမှ ကုန်းကုန်းကြီး ထပြီး ထိုမိန်းမကို လှမ်းကြည့်သည် ။ မိန်းမမှာ သီချင်း ကလေးတအေးအေးဖြင့် မျက်လုံးကစားပြီးနောက် စပါးပင်များကြားတွင် ထိုင်ချလိုက်၏ ။

ကိုဆေးရိုးသည် တံစဉ်ကို ကိုင်မြှောက်၍ ပြေးသွားကာ ခြေဖြင့်ဆောင့်ကန်လိုက်ချင်၏ ။ သို့ရာတွင် သူ့အား မတော်တရော်ပြုမူပါသည်ဟူ၍ အော်လိုက်သော် ဟူသော အတွေးက ခေါင်းထဲသို့ ဝင်လာသည့် အတွက် ကြွပြီးသား ခြေလှမ်းမှာ ပြန်၍ ကျသွား၏ ။

“ ဒါဖြင့် ငါ ဒီလိုပဲ ခံနေရတော့မလား ”

မှန်ပေသည် ။ မည်သို့မျှ မလုပ်ဘဲနှင့် လုပ်ပါသည် စွပ်စွဲတိုင်း ထောင်ကျရလျှင် ထောင်ထဲတွင် လူတွေ ပြည့်နေတော့မည် ။ သို့မို့ကြောင့် သူခိုးကို သူခိုးလိုပဲ ဆက်ဆံရပေတော့မည် ဟူ၍ ဆုံးဖြတ်ကာ စပါးပင် ပေါ်သို့ မိမိ၏ ကိုယ်လုံးကြီး ပေါ်မလာအောင် ကုန်း၍ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည် ။ မြက်ရိတ်သံသည် တဗျင်းဗျင်း နှင့် လေးလေးမှန်မှန် ထွက်ပေါ်နေ၏ ။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ကန်သင်းထိပ်သို့ ကိုဆေးရိုး ရောက်လာသည်တွင် မိမိဘက်သို့ ကျောပေးကာ ပန်းတော်နီမြက်များကို သူခိုးပီပီ ခပ်သွက်သွက် ရိတ်ဖြတ်နေသော မိန်းမကို မြင်ရလေပြီ ။ ကျောပြင်ကြီးကို ကြည့်ကာ ကိုဆေးရိုးက ကြုံးဝါးလိုက်မိ၏ ။

“ ဘယ်လောက်များ ဖနောင့်နဲ့ တအားပေါက်လို့ ကောင်းလိုက်မလဲလို့ ”

မြက်သူခိုး၏ ကျောဘက်တွင် မြက်ပင်များ ပြောင်ရှင်းနေကာ ရိတ်ပြီးသား မြက်ပင်ကလေးတွေသာ ဟိုတစ်စု သည်တစ်စု ၊ ဟိုတစ်တန်း သည်တစ်တန်း ရှိနေ၏ ။ ကိုဆေးရိုးမှာ အသက်ကိုပင် ပြင်းပြင်းမရှူဝံ့ဘဲ ခြေကို ကြွကာကြွကာ မြက်သူခိုးအနားသို့ ချဉ်းကပ်ခဲ့၏ ။ မြက်သူခိုးမမှာ သီချင်းပင် မဆိုနိုင်တော့ဘဲ ကိုဆေးရိုး အလှည့်ကျ ရိတ်ရန် မွေးထားသော မြက်ပင်ကြီးများကို ရိတ်ရ ဖြတ်ရသဖြင့် လက်တွေ့လှသည့် အလား နောက်သို့ တစ်ချက်ကလေး ပြန်မကြည့်ဘဲ အားရပါးရ ကုန်းရိတ်နေ၏ ။ ထို့ကြောင့်လည်း နောက်နား တစ်တောင်ကွာတွင် မားမားကြီး ကိုဆေးရိုး ရောက်နေမှန်း မသိခြင်းဖြစ်သည် ။

ကိုဆေးရိုးသည် သူခိုးကို ခါးထောက်ကြည့်၍များပင် နေမိသေးသည် ။ ကိုဆေးရိုး ကြည့်နေဆဲမှာပင် သူခိုးမသည် ကန်သင်းပေါ်မှ လယ်ကွက်တွင်းသို့ လျှောကျနေသော မြက်ဖုတ်ကလေးတစ်ဖုတ်ကို တံစဉ်ဖြင့် လှမ်းချိတ်လိုက်ရာ တံစဉ်ဖျားဖြင့် စပါးပင်ကလေး ၂ ပင် ပါလာ၏ ။ ကိုဆေးရိုးသာ ဆိုလျှင် ယင်းသို့ ငြိမိပါက စပါးပင်ကို ဖယ်ထုတ်ပြီး မြက်ကိုသာ ရွေးရိတ်မည်ဖြစ်သည် ။ သူခိုးမမူကား မိမိပစ္စည်း မဟုတ်သောကြောင့် စပါးပင်ပါ ဗျင်းခနဲ ဆွဲဖြတ်လိုက်ရာ ကိုဆေးရိုးမှာ ရင်ထဲက နင့်သွား၏ ။ ဒေါသ ထောင်းခနဲ ထလာ၏ ။ မြက်ထဲတွင် ရောပေါသွားသော စပါးပင်၏ အဖျားတွင် စပါးနှံကလေးတွေ ငိုက်နေ၏ ။ အခွံမာဖုံးလုလု စပါးနှံနုကလေးတွေဖြစ်ပေသည် ။ စပါးပင်နှစ်ပင် တံစဉ်ဖျားတွင် ပါသွားသည် နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကိုဆေးရိုးက သူခိုး၏ ကျောပြင်ကို ဖနောင့်ဖြင့် တအားပေါက်ချလိုက်ရန် ဘယ်ခြေကို ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးနင်းလိုက်ရာ ‘ ဘိုင်း ’ ခနဲ ရေပြင်ထဲသို့ တစ်စုံတစ်ခု ပစ်ချသံမျိုး ထွက်ပေါ်လာပြီး မြက်သူခိုးမှာလည်း “ အမယ်လေးတော့် ” ဟု အော်ကာ လွတ်ကျသွားသော တံစဉ်ကိုပင် ပြန်မကောက်နိုင်တော့ဘဲ တစ်ချိုးတည်း ပြေးထွက်သွားလေ၏ ။

“ အီး .... ”

ကိုဆေးရိုးမှာ တစ်ကိုယ်လုံး ရေတွေ ရွှဲစိုနေချေသည် ။ စပါးပင်များကြားမှ “ အီး ” ခနဲ ညည်းညူကာ ကုန်းထရင်း မိမိခြေချော်ကျရာနေရာကို ငုံ့ကြည့်မိ၏ ။ ကိုဆေးရိုးမှာ သူခိုးမကို ဖနောင့်ဖြင့်ပေါက်ရန် ဝေးနေသဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးလိုက်သည်တွင် ပုစွန်တွင်းတစ်ခု၏ ထိပ်မှ ကျစ်စာပုံအပျော့ကို တက်နင်းမိရာက လယ်ကွက်ထဲသို့ ချော်ကျသွားခြင်းဖြစ်သည် ။ ထို့ကြောင့် ကိုဆေးရိုး ချော်ကျရာ ကန်သင်းစောင်းတွင် စွပ်ကြောင်းကြီးထင်နေ၏ ။ ပိပြားသွားသော စပါးပင်များမှာ တစ်ပင်ပြီးတစ်ပင် ပြန်ထောင်တက်နေသည် ။

“ တောက် …. ဖနောင့်စာ မကျွေးလိုက်ရတာ နာသကွာ ”

ကိုဆေးရိုးမှာ မကျေမချမ်း ရေရွတ်မိ၏ ။ လေပြည်ကလေးအသော့တွင် စပါးပင်များမှာ ရှဲခနဲ လွန့်လူးသွားသည် ။ ကိုဆေးရိုးမှာ မေးခိုက်ခိုက်တုန်လျက် သူခိုးထားပစ်ခဲ့သော မြက်စုကလေးများကို လိုက်လံ စုဆောင်း သိမ်းဆည်းနေမိသည် ။

“ ဟေး မောင်ဆေးရိုး ”

“ ဪ … ကိုဘဒင် ပြန်တော့မလားဗျို့”

တူရူကန်သင်းထိပ်မှ မိမိအား ခေါ်သံ ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် ကိုဆေးရိုးက မော့ကြည်ကာ အလိုက်သင့် ပြန်မေးလိုက်၏ ။ ကိုဘဒင်မှာ ကိုဆေးရိုး အောက်က တစ်ပွဲကျော်ရှိ လယ်ကို လုပ်သူဖြစ်သည် ။

“ အေးကွ … ”

ကိုဘဒင်သည် ပြန်ပြောပြီးနောက် ဆက်လက်၍ပင် ရပ်နေပြန်ကာ ...

“ မပြန်သေးဘူးလားကွ ၊ ကနေ့ အမတော်ကြေး ပြန်ဆပ်ရမယ့်နေ့ဆို ”

“ ဟာ ... ”

ကိုဆေးရိုးမှာ မျက်လုံးကြီးပြူးကာ ပါးစပ်ဟလျက် မော့ကြည့်နေမိ၏ ။ လွန်ခဲ့သော ခုနစ်ရက်ခန့်ကပင် ရွာခေါင်းက ကြိုတင်နှိုးဆော်ထားသဖြင့် နံနက်က လယ်ပြင်သို့ ထွက်လာသည့်အချိန် ၊ ကန်သင်းများကို လိုက်လံစစ်ဆေးနေသော အချိန်အထိ သတိရနေခဲ့သေးသည် ။ “ ငါ … စောစောပြန်ရမှာပါကလား ” ဟူ၍လည်း မိမိကိုယ်ကို သတိပေးနေခဲ့၏ ။ သို့ရာတွင် ထိုနိုးကြားသော စိတ်မှာ မြက်သူခိုးတို့၏ သီချင်းသံကို ကြားရသည့်အချိန်မှ စ၍ ဒေါသဖုံးကာ နိုးကြားစိတ် ပျောက်ကွယ်ခဲ့ရသည်မှာ ယခု ကိုဘဒင် လာရောက် မေးတော့မှ သတိပြန်လည်ရသည့်အတွက် ပါးစပ်ကြီး ဟနေမိခြင်းဖြစ်၏ ။

“ အမတော်ကြေးကလဲကွာ ၊ အချိန်မဟုတ် အခါမဟုတ် ”

ကိုဘဒင်က ဆက်လက် မြည်တွန်လိုက်သည် ။ တစ်ဖန် ကိုဆေးရိုးကို ငုံ့ကြည့်၍ “ မင်းလည်း ငါ့လိုပဲ ပေးစရာ မရှိသေးဘူး မဟုတ်လား ” ဟု ပြန်မေးသည် ။

“ မဟုတ်ဘူးဗျ ”

“ ဘာမဟုတ်ဘူးလဲ ၊ မင်းက ဘယ်လောက်များ ချမ်းသာလို့လဲ ”

“ ဒါပြောတာ မဟုတ်ဘူးဗျ ၊ ကနေ့ အမတော်ကြေး လာကောက်မယ်ဆိုတာ သတိရနေတာ ။ ကနေ့ စောစောပြန်ပြီး သပိတ်တွေ ဖော်မယ် ။ ဖောက်သည်လည်း လာမယ်ဆိုတာသိလို့ စောစောပြန်မယ် စိတ်ကူးထားတာ တောက် ”

ကိုဆေးရိုးက ဆွဲဆွဲငင်ငင်ဖြင့် ရှည်လျားစွာ ရှင်းတမ်း ထုတ်နေပြန်သဖြင့် ကိုဘဒင်က ဖြတ်ပြောပြန်၏ ။

“ မေ့နေရော ဆိုပါတော့ကွာ ”

“ ဟိုကမြင်းမတွေကြောင့် မေ့သွားတယ်ဗျာ ၊ မြက်သူခိုးမတွေ ”

“ အေးကွ ၊ ဒင်းတို့တော့လား မမိရင်နေဦးပေါ့ကွာ ၊ မိများမိရင် မြက်ရော တံစဉ်ရော သိမ်းထားမယ့်အပြင် ထဘီပါ ချွတ်ယူလိုက်မယ်ဟေ့ ”

“ ဟဲ .. ဟဲ ... ထဘီချွတ်ယူပြီး ဘာလုပ်မလဲ ၊ ခေါင်းပေါင်းမလို့လား ”

“ မင့်ဖေကလွှား ခေါင်းပေါင်းရမှာလား ၊ မအေပေး တော်တော်ယုတ်မာတဲ့ကောင် ”

ကိုဘဒင်က မဲ့မဲ့ရွဲ့ရွဲ့နှင့် ဆဲဆိုပြီး ကန်သင်းပေါင်တွင် ထိုးစိုက်ထားသော ငန်းပြားကို နုတ်ယူကာ ခပ်သုတ်သုတ် ထွက်ခွာသွားလျှင် ကိုဆေးရိုးမှာ ကိုဘဒင်ကို လှမ်းကြည့်လျက် တဟဲဟဲ ရယ်မောရင်း ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည် ။ သို့သော်လည်း ကိုဘဒင် လယ်တစ်ကွက်ကျော်သို့ ရောက်သွားလျှင်ပင် ကျေကျေနပ်နပ်ကြီး ဟနေသော ကိုဆေးရိုး၏ ပါးစပ်မှာ ပိတ်သွားရ၏ ။ မျက်လုံးအစုံဝယ် ထိတ်လန့်ခြင်းတို့ ပေါ်ပေါက်ယှက်သန်းလာကာ လက်နှစ်ဖက်မှာ မြက်သူခိုး ပစ်ထားခဲ့သော မြက်များကို အလျင်စလို သိမ်းဆည်းနေမိတော့သည် ။

ကိုဆေးရိုးသည် အိမ်သို့ ပြန်ပြီး အမြန်ဆုံး ဆောင်ရွက်ရမည့်တာဝန်ကို တွေးတောမိသောကြောင့် အရယ် ရပ်ကာ မြက်များကို စုစည်းပြီး မိမိ ရိတ်ထားခဲ့သော မြက်တွေရှိရာ ကန်သင်းဘက်သို့ ပြေးလာခဲ့လေ၏ ။ မြက်များကို စီ၍ စဉ်၍ ချနေရသော်လည်း ကျီးဒန်များ ကျိတ်၍ ကျိန်ဆဲနေပြီလားဟု စိတ်က ထင့်နေသည် ။ လက်က မြက်ထုံးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆွဲထုံးနေရပေမဲ့ စိတ်က အိမ်သို့ ရောက်နေကာ သပိတ်ယူမည့် ဖောက်သည်များ ရောက်နေနှင့်ပြီလားဟု စိုးနှောင့်နေ၏ ။ အကယ်၍သာ သပိတ်ယူမည့် ဖောက်သည်က မစောင့်နိုင်ဘဲ ပြန်သွား၍ ယနေ့ ငွေ မရသော် ဟူသော အတွေးကွန်ရက်က ထပ်မံ ဖြန့်ကျက်လာပြန်သော ကာလတွင် ကိုဆေးရိုးမှာ မြက်ထုံးကြီးများကို တစ်ဖက် တစ်ထုံး ထမ်းပိုးဖြင့် ထိုးစိုက်ထမ်းထားလျက်က ခပ်သွက်သွက် ပြေးလှမ်းနေမိလျက်သားဖြစ်သွားလေ၏ ။ ယနေ့သာ ငွေ မရလိုက်လျှင် အမတော်ကြေး မဆပ်နိုင်တာက အရေးမကြီးပေ ။ စပါးပေါ်ချိန် နောက်အရစ်ကျမှ ဆပ်လျှင် ဖြစ်သော်လည်း ကောက်စိုက်စည်းခေါင်း ကိုပွကြီးကမူ သည်းခံလိမ့်မည် မဟုတ် ။ ယနေ့ ပေးပါမည် ကတိခံထားပြီးမှ မပေးသော် မအေ နှမ မိုးမွှန်အောင် ဆဲချေတော့မည် ။

ကိုပွကြီးနှင့် ကိုဆေးရိုးမှာ ကျောင်းနေဖက် သူငယ်ချင်းများဖြစ်ကြ၏ ။ ဆဲမနာ ဆိုမနာတည်း ။ သို့သော် ဆဲမနာ ဆိုမနာဟု နားလည်တိုင်း ဖိ၍ဖိ၍ မြိန်ရေရှက်ရေ ဆဲပြန်တော့လည်း နာ၏ ။ မိမိလုပ်စာကို စားမသွားရရှာသော မိခင်ကြီးက မိမိအတွက် အချောင် အဆဲခံရသည်မှာ တွေးကြည့်လျှင် ရင်နင့်စရာ ကောင်း၏ ။ မိမိက တစ်ပြားဖိုး တစ်ကျပ်ဖိုးမျှ မကူညီ မထောက်ပံ့နိုင်သော နှမကိုလည်း အဆစ် မပါစေချင်ပေ ။ ထို့ပြင် ပေးစရာရှိသည်ကို ပေးဆပ်လိုက်ရခြင်းက ကောင်း၏ဟု ထင်သည် ။ ဤတွေးတောမှုများကြောင့်ပင် ကိုဆေးရိုးမှာ မှန်မှန်လှမ်း မနေနိုင်ပေ ။ အရိပ်ကောင်းသော ရှားပင်ပေါင်းမှာလည်း ရပ်နား မနေအားပေ ။

“ ဗျို့ ... ရီးဆေးရိုး ၊ မနားတော့ဘူးလားဗျ ”

နေအတန်မြင့်ပြီးသည့်တိုင်အောင် ပေါင်းကူးတံတား လက်ရန်းပေါ်တွင် စီတန်းထိုင်ပြီး တွေ့ကရာ ရှစ်သောင်း ပြောဆိုလျက် အချိန်ဖြုန်းနေကြသော မြက်ရိတ်သမားများက လှမ်းအော်သည်ကိုပင် ကိုဆေးရိုးက စကားပြန်မပြောခဲ့ပေ ။ အိမ်သို့ ရောက်ချင်ဇောဖြင့်သာ အသော့နှင်လာခဲ့၏ ။

မိမိက အိမ်သို့ တရကြမ်း ပြေးလာသလို အိမ်သူ ဇနီးကလည်း တဲဝမှနေ၍ ခေါင်းကလေး ပြူတစ်ပြူတစ်ဖြင့် မျှော်စောင့်နေသည်ကို တွေ့ရ၏ ။ အိုးဖုတ်သော ဖိုပေါ်မှာ မံထားသော ရွှံ့နှင့် စပါးမှော် ရောကျံထားသည့် အိုးကွဲအချပ်ကြီးကို ဖယ်ထုတ်ပြီး ဖိုထဲက သပိတ်တွေကို အပြင်သို့ သယ်ထုတ်ရသော အလုပ်မှာ ကြီးကျယ်လှသည်တော့ မဟုတ် ။ သို့သော် တစ်ယောက်တည်းလုပ်၍ မရပေ ။ လိမ္မာ၍ ကြင်နာသော သမီးကြီး ချောစိန်မှာလည်း သူ့အိုး သူ့အိမ်နှင့် ဖြစ်သွားပြီ မဟုတ်ပါလား ။

အသက်ကြီးခါမှ ကိုယ်ခွဲလက်ခွဲ ကင်းမဲ့ခဲ့ရသော ကိုဆေးရိုးတို့မှာ ဖုတ်ပြီးကျက်ပြီးသား သပိတ်ကိုပင် လင်မယားနှစ်ယောက် ပြိုင်တူ မရှိဘဲနှင့် ဖိုထဲမှ ဖိုပြင်သို့ မထုတ်နိုင်သောအခြေသို့ ဆိုက်ရောက်နေကြရပေပြီ ။ သို့ကြောင့်လည်း ကိုဆေးရိုးက အိမ်သို့ အသော့ပြေးလာသလို မကျီးဒန် ကလည်း ကိုဆေးရိုးကို စောင့်စားနေမိခြင်း ဖြစ်သည် ။

“ စောင့်လိုက်ရတာ တော် ”

မကျီးဒန်က ဆီး၍ အပြစ်တင်ခြင်း မဟုတ် ။ သပိတ်ယူမည့်အိုးဖောက်သည်က ဆီးကြိုအပြစ်တင် လိုက်ခြင်းဖြစ်၏ ။ မကျီးဒန်သည် ချောစိန် အိမ်ခွဲ ထွက်သွားကတည်းက ကိုဆေးရိုးကို ယခင်ကလို ဗျစ်တောက်ဗျစ်တောက်ဖြင့် မမြည်တွန်တော့ပေ ။ အဘယ်မျှပင် သားသမီး ၊ မြေးမြစ်တို့ ခြံရံပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ ဒီလင်နှင့် ဒီမယား သာလျှင် အားကိုးမှီတွယ်စရာ စစ်မှန်ကြောင်း သဘောပေါက်လာကာ ကိုဆေးရိုး၏ တော်ရုံတန်ရုံ အမှားများကို ခွင့်လွှတ်လာခဲ့၏ ။

“ ထားခဲ့ ထားခဲ့ ၊ ကျုပ်သွင်းလိုက်မယ် ”

မကျီးဒန်က မြက်ထုံးနှစ်ထုံးကို တဲရှေ့မှာပဲ ချထားခဲ့ရန်ပြောသည် ။

“ နေပါစေဟာ တစ်လက်စတည်း သွင်းလိုက်ပါ့မယ် ”

ကိုဆေးရိုးက မြက်ထုံးနှစ်ထုံးကို နန်းတိုင်ရှိသော အဖီကလေးထဲသို့ ထမ်းသွင်းလိုက်၏ ။ ထိုအချိန်တွင် နွားတင်းကုပ်တွင်းမှ တဗုန်းဗုန်းနှင့် အသံများ ထွက်လာသည် ။ ခိုင်းနွားကြီးနှစ်ကောင်မှာ နွားတင်းကုပ် အပြင်ဘက်သို့ ကြိုးတစ်ဆုံးဆုတ်ကာ မြေကို ခွာဖြင့် ယက်လျက် မြူးထူးနေကြ၏ ။ ကိုဆေးရိုးက နွားနှစ်ကောင်ကို ခါးထောက်ပြီး ကြည့်လိုက်သည် ။

“ အင်း … မင်းတို့ကတော့ လယ်ပိတ်ကတည်းက စားပြီးအိပ် ၊ အိပ်ပြီးစားရလို့ ခွာတွေဘာတွေ ယက်ပြီး မြူးနေနိုင်ပြီပေါ့လေ ။ အေး ... ဒီမှာတော့ မင်းတို့ စားဖို့ မြက်သွားထမ်းရာက ပြန်ရောက်ရုံရှိသေးတယ် အခု တိုက်ဖွင့်ရဦးမယ် ”

နွားကြီးနှစ်ကောင်သည် ကိုဆေးရိုး၏ စကားကို နားလည်ဟန်ဖြင့် ကိုဆေးရိုးအား နားရွက်နှစ်ဖက် ထောင်လျက် လှမ်းကြည့်နေကြ၏ ။

“ ကိုဆေးရိုး ”

“ ဗျို ... ”

“ လုပ်တော့လေ ၊ တော်တော်ကြာ ကျွန်မ ပြန်ရမှာ နေပူနေလိမ့်မယ်ရှင့် ”

အိုးဖောက်သည်၏အသံ လောဆော်ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် ကိုဆေးရိုးမှာ “ ဟုတ်ကဲ့ ၊ ဟုတ်ကဲ့ ” ဟု အော်လျက် အဖီကလေးထဲမှ ပြေးထွက်လာကာ အိုးဖိုဘက်သို့ ပြေးလာခဲ့သည် ။ မကျီးဒန် ကလည်း ပုဆိုးစုတ်တစ်ထည်ကို ခေါင်းပေါင်းလျက် တဲတွင်းမှ ထွက်လာ၏ ။

“ ကျီးဒန် ၊ တက်မနင်းမိပစေနဲ့နော် ။ ညနေကျ ပြန်သုံးရဦးမှာ ”

ကိုဆေးရိုးက ရွှံ့ဖြင့် ဇော်ဂျီမံထားသော စပါးမှော်ချပ်ကို ထက်ပိုင်း ပိုင်းပြီး စောင်ရန်းတန်း ( ဝင်းခြံ ) တွင် မှေးထောင်ထားရာက လှမ်းပြောလိုက်သည် ။ လယ်သမား ဖြစ်ပေမင့် စပါးမှော်မှာ လိုချင်သောအခါတွင် အရှာရခက်သည့်အတွက် ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည့်ပြင် ညနေတွင်လည်း သပိတ်များပင် ထပ်၍ ဖုတ်ရဦးမည် ဖြစ်သောကြောင့် ထပ်မရှာရရန် ပြောခြင်း ဖြစ်ပေ၏ ။

“ သပိတ်သုံးရာ ဆိုတော့ မကျက်တာတို့ ကွဲတာ နာတာက ငါးဆယ် ၊ ဖောက်သည် ပယ်တာက ငါးဆယ်ဆိုရင် နှစ်ရာတော့ တင်ကောင်းပါရဲ့ ”

မကျီးဒန်က ကိုဆေးရိုး ဖိုပေါင်ပေါ်သို့ တင်ပေးသော အိုးခြမ်းကွဲအစများကို ဘေးသို့ ပယ်ချရင်း နှုတ်တွက် တွက်နေသည် ။

“ သပိတ်နှစ်ရာ ငွေခြောက်ဆယ် ဆိုတော့ ရွာသစ်ကြီးမှာ ဈေးဖိုးက ခြောက်ကျပ် ၊ ကိုပွကြီးကို ပေးလိုက်ရင် ရေနံဝယ်စရာ ကျန်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး ”

“ ရေနံကို နောက်တစ်ဖိုကျမှ ဝယ်ဟာ ၊ ဟင်းချက်စရာမရှိလည်း ဆားဖြူးစားရအောင် ဟ ... ဟ ... ဟင် ”

ကိုဆေးရိုးသည် မကျီးဒန်ကို လှမ်းပြောရင်းက သပိတ်တစ်လုံးကို ဖိုပေါင်ပေါ်သို့ရွှေ့တင်လိုက်ရာ ကြွေမွသွားသဖြင့် ယောင်အော်လိုက်မိလေ၏ ။

“ အကျိုးတော့ နည်းပြီထင်တယ်ဟေ့ ”

ကိုဆေးရိုးမှာ စိတ်မချမ်းသာသောအသံကြီးဖြင့် ရေရွတ်ရင်း သပိတ်တွေကို ဖော်ယူ၏ ။ ကိုင်ရုံနှင့် အက်သွားသော သပိတ် ၊ မကွဲသော်လည်း ဒေါင်ဒေါင် မမြည်၍ ဖောက်သည် လက်မခံမည့် သပိတ်တွေချည်းသာ ဖြစ်နေ၏ ။

“ အင်း … သေသေချာချာ ကြည့်လျက်နဲ့ ဘယ်သူများ ဆီးဖြူသား လာထည့်သွားတယ် မသိဘူး ကျီးဒန်ရယ် ”

ကိုဆေးရိုး၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ကျပ်ခိုးနှင့် ချွေးတို့ လူးကျံနေ၏ ။ ကိုဆေးရိုးမှာ အိုးဖိုဘေးတွင် ခြေပစ်လက်ပစ်ထိုင်ကာ ညည်းနေတော့သည် ။ သပိတ်မှာ ကျွန်းသားထင်းဖြင့် ဖုတ်မှ မည်းသဖြင့် ရွာနားက ကျောင်းပျက် ဇရပ်ပျက်တွေကို မလျော်မှန်းသိသော်လည်း ဆွဲသုံးနေရ၏ ။ ကျွန်းသားထဲတွင် ဆီးဖြူသား ထင်းကလေး တစ်ချောင်း ပါသွားလျှင် တစ်ဖိုလုံး လွှင့်ပစ်ရလေ့ရှိ၏ ။ ယခုလည်း မိမိဘာသာ မျက်စိလျှံပြီး ထည့်မိသလား ၊ တစ်ပါးသူတို့ ဝင်ထည့်သွားသလား မသိ ။ ငွေခြောက်ဆယ်ထက် မနည်းတန်သော သပိတ်တွေ လွှင့်ပစ်လိုက်ရပေပြီ ။

“ ဟင် ... ရှင့်သပိတ်တွေက တစ်လုံးမှ မကောင်းပါပဲလား ”

အိုးဖောက်သည်က သပိတ်များကို လာရောက် တီးခေါက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်၏ ။ ကိုဆေးရိုးနှင့် မကျီးဒန်တို့မှာ အိုးဖောက်သည်ကို မျက်လုံးကြီးတွေ ပြူး၍သာ ကြည့်နိုင်သည် ။ ပါးစပ်က ဘာကိုမျှ မဆိုနိုင်ကြ ။

သူတို့ နားထဲတွင် ရွာသာကြီးရှိ ကုန်စုံဆိုင်ရှင်၏ ရေရွတ်ကြိမ်းမောင်းသံနှင့် ကောက်စိုက်စည်းခေါင်း ကိုပွကြီး၏ မအေ ၊ နှမ ကော်တုတ်သံတို့သာလျှင် စီဝေ ဆူညံလျက် ရှိချေသည် ။

▢  ဆင်ဖြူကျွန်းအောင်သိန်း
📖 ကိုဆေးရိုး ပေါင်းချုပ်

အမာရွတ်

❝ အမာရွတ် ❞
    ( နေသန့်  )

တကယ်တော့ အမာရွတ် ဆိုသည်မှာ ဒဏ်ရာ တစ်စုံတစ်ရာ အပေါ် ရလိုက်သည့် အောင်မြင်မှုသာ ဖြစ်သည် ။ အမာရွတ်သည် နာကျင်မှုကို အပေါ်စီးက ပြုံးလိုက်သော အပြုံး ၊ လှပမှုကို စွန့်ပစ်လိုက်သော ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်မှု ၊ ဝမ်းနည်းမှုကို အနားသတ်လိုက်သော မျဉ်းတစ်ကြောင်းလည်းဖြစ်သည် ။ ပြုံးပြုံးလေးနှင့် ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်စွာ အနားသတ်လိုက်သော အမာရွတ် တစ်ခုသည် နောက်ထပ် ဒဏ်ရာတစ်ခု ဖြစ်နေတတ်ပါသလား ။ သူ့အတွက်တော့ ထို မေးခွန်းသည် အရာအားလုံး အတွက် နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည် ။

အကျိုးတစ်ခု ဖြစ်ဖို့ အတွက် တစ်ခု မကသော အကြောင်းတရားများ ရှိခဲ့သည်ဟု ဆိုလျှင် အမာရွတ်သည် ထို တစ်ခု မကသော အကြောင်းများ အနက် အဓိက အကြောင်းတရား တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပါသည် ။ သူ့မှတ်ပုံတင်၏ ထင်ရှားသော အမှတ်အသား နေရာတွင် “ ယာမျက်ခုံး အမာရွတ်ရှိ ” ဟု ရေးထားသည် ။ ပြတင်းပေါက် ပေါင်ပေါ်မှာ နောက်ကျွမ်း ပစ်ရခြင်းသည် သူ့ ကလေးဘဝ၏ ပျော်စရာ ကစားနည်း တစ်ခု ဖြစ်သည် ။ ပျော်စရာမှ ရလာသော အမာရွတ် တစ်ခု ကတော့ ပြုံးစရာ အမှတ်တရ တစ်ခု အဖြစ်သာ မှတ်ပုံတင်တွင် တင်ကျန်သည် ။ ထိုအထိတော့ အမာရွတ်သည် အဓိက အကြောင်းတရား တစ်ခု ဖြစ်မလာသေး ။

တစ်ရက် သူ့ လက်ဖျံမှာ ဖန်ကွဲစအကြီးကြီး ရှတော့ အနီးဆုံး ဆေးခန်းကို ပြေးရသည် ။ သွေးထွက်နေသည့် ဒဏ်ရာကို ဖိထားခဲ့ပေမယ့် သူ စိုးရိမ်နေခဲ့သည်က အမာရွတ် တစ်ခု ။ သူက လက်ရှိ ဒဏ်ရာ၏ နာကျင်မှုထက် ပုံဆိုးပန်းဆိုး အမာရွတ် တစ်ခုခု ကျန်ခဲ့မှာကို ပိုကြောက်တတ်ခဲ့သူ ။ ဒဏ်ရာတစ်ခု ရမှာထက် အမာရွတ် တစ်ခု ရလာမှာကို ပိုကြောက်တတ်သူသည် တကယ်တော့ ဒဏ်ရာ ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် မရအောင် ဂရုတစိုက် နေခဲ့သင့်သည် ။

“ ကျွတ် ... အမာရွတ် အကြီးကြီး ကျန်ရင်တော့ ဒုက္ခပဲ ”

သူ့ ရေရွတ်သံကို တစ်စုံတစ်ယောက်သည် အသေအချာ ကြားသွားခဲ့သည် ။ ထိုတစ်စုံတစ်ယောက်သည် အမာရွတ် မထင်ကျန်ရအောင် ၊ သို့မဟုတ် ထင်ကျန်ခဲ့လျှင်လည်း လှပ သေသပ်သည့် အမာရွတ်ကလေးများဖြစ်အောင် စွမ်းဆောင်နိုင်သူ တစ်ယောက်ဟု သူ ထင်ခဲ့သည် ။

“ ဪ … မကျန်ပါဘူး ။ ဒါနဲ့ ဒီမျက်ခုံးက အမာရွတ်ကလေးကရော ဘယ်ကရတာလဲဟင် ”

ထိုမေးခွန်းတစ်ခုနှင့် အမာရွတ်တစ်ခုကို အကြောင်းပြုရင်း ဖြူ ဆိုသော မိန်းကလေးသည် သူ့ဘဝထဲ ဝင်လာခဲ့သည် ။

ဒီလိုနှင့် လက်ဖျံက ဒဏ်ရာကြောင့်ရော ၊ နှလုံးသားက ဝေဒနာကြောင့်ရော ဖြူ့ ဆေးခန်းကို မကြာခဏ တမင်တကာ သူ ရောက်သည် ။ လက်ဖျံက ဒဏ်ရာက အနာကျက်ကာ သက်သာလာသော်လည်း နှလုံးသားဝေဒနာကတော့ တိုးတိုးလာခဲ့သည် ။ နှလုံးသားဝေဒနာကို ကုစားရန်မှာတော့ ဖြူ တစ်ယောက်တည်းကို အားကိုးလို့ မရမှန်း သူ သိပါသည် ။ သူ၏ တပ်မက်မှုသည် ဖြူ၏ လက်ရှိ အဆင့်အတန်း ဖြစ်၏ ။ သူ၏ အတွေ့အကြုံသည် ရည်းစား သုံးယောက် ထားဖူးခြင်းဖြစ်၏ ။ သူ၏ ရင်ခုန်မှု သည် ဖြူ၏ လှပမှုဖြစ်၏ ။ ထို့ကြောင့် သူ၏ တပ်မက်မှု ၊ အတွေ့အကြုံနှင့် ရင်ခုန်မှုတို့ကို အချိုးကျကျ ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ သူ ဖြူ့ကို ချစ်သွားသည် ။ ထိုနေ့တွင် ဖြူကို ချစ်နေသည့်ညအကြောင်း သူ ထင်ထားသည်ထက် အနည်းငယ် ပို၍ ပိရိသေသပ်စွာ သူ ပြောနိုင်ခဲ့သည် ။ လက်ဖျံက ဒဏ်ရာက အမာရွတ်ပါးပါးလေး ထင်လာတော့ ဖြူနှင့် သူ ချစ်သူတွေ ဖြစ်သွားကြသည် ။

“ ဖြူကတော့ ချစ်ခြင်းအစ အမာရွတ်က မောင်ရဲ့”

သူ့မျက်ခုံးက အမာရွတ် ကလေးကို စိုက်ကြည့်ကာ လက်ညှိုးကလေးဖြင့် ရေးဆွဲနေရင်း ဖြူက ခပ်ပြုံးပြုံး ရေရွတ်သည် ။ ထိုနေ့က သူ့ အမာရွတ်တွေ အကြောင်း ဖြူကို ပြောပြဖြစ်ခဲ့သည် ။ သူ့နှလုံးသားပေါ်က မနာကျင်တော့တဲ့ အမာရွတ်တွေ အကြောင်း ပြောပြတော့ ဖြူက တိတ်တိတ်လေး သက်ပြင်းချသည် ။ ဖြူ သက်ပြင်းသည် သူ့ အမာရွတ်တွေ အတွက်လား ၊ ဖြူ အမာရွတ်တွေ အတွက်လား သူ မမေးရဲခဲ့ပါ ။ ဖြူက အမာရွတ်တွေကို ချစ်တတ်သူပေမယ့် သူ ကတော့ အမာရွတ်တွေကို ကြောက်တတ်သူသာ ။ အမာရွတ် ဆိုတာမျိုးက မနာကျင်တော့ပေမယ့်လည်း သူ့အရင် ဒဏ်ရာတွေက မူလ တစ်ရှူးတွေကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ကြပြီ မဟုတ်လား ။

တစ်နေ့တော့ ဖြူ့ ဆီမှာ အမာရွတ်ကလေး တစ်ခု ရှိမှန်း သူ သိခွင့် ရလိုက်သည် ။ ဖြူ့ ဆီမှာ ဒီလို အမာရွတ်လေး ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ သူ ထင်မထားခဲ့ပေ ။ ထို့ကြောင့် သူ ကြောင်ငေး ကြည့်နေတော့ ဖြူက ရှက်ရွံ့စွာ ကွယ်ဝှက်ရှာသည် ။ ပါးလျသော စောင့်ထိန်းမှုတို့သည် ရမ္မက်ဆန္ဒတို့ အောက်တွင် တဖြုတ်ဖြုတ် ကြွေကျသည် ။ ဖြူမှာ အမာရွတ်ကလေးကို ကာကွယ်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ ။

“ ဒါ ... မောင် တစ်ယောက်တည်း သိတဲ့ အမာရွတ် ၊ ဟုတ်တယ်နော် ဖြူ ” 

“ ဒါ ... မောင် တစ်ယောက်တည်း သိတာ ။ ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား ဖြူ ” 

ယောက်ျားတစ်ယောက်၏ အတ္တ ဆိုသော ခေါင်းစဉ်အောက်တွင် ဖြူ ခေါင်းညိတ်ဖို့သည် သူ့ အတွက် သေရေးရှင်ရေး တမျှ အရေးကြီးနေခဲ့သည် ထင်၏ ။ ဖြူက ဖွဖွလေး ပြုံးပြရင်း ခေါင်းညိတ်သည် ။ ဖြူ ခေါင်းညိတ်ရင်း ပြုံးလိုက်သော အပြုံးက သူ့ သံသယတွေကို လွင့်ပါးဖို့ လုံလောက်ခဲ့သည် ။ သူ လိုချင်တာကလည်း အဲဒါပဲ မဟုတ်လား ။ ထိုအချိန်တွင်တော့ သူသည် အမာရွတ် တစ်ခုကို ကြောက်ရွံ့စွာ ချစ်နေတတ်ပြန်သည် ။

ဖြူ့ အမာရွတ်ကလေးနှင့် ထိတွေ့ခွင့်ရတဲ့ အကြိမ်အရေ အတွက်တွေ များလာခဲ့သည် ။ ကြည်နူးမှုတွေ ကြဲပက်ရင်း နားလည်မှုတွေ သီးပွင့်ခဲ့သလို အတ္တ ပေါင်းမြက်တွေလည်း ထောင်းထောင်းထသည် ။ ဖြူ့ ပစ္စုပ္ပန်နှင့် အနာဂတ်ကို သူ ပိုင်ဆိုင်နေသည်ကို အားမရ ။ ထိုအခါ ဖြူ အတိတ်ကိုပါ ပိုင်ဆိုင်ချင်လာသည် ။ ထို့ကြောင့် သူ ပိုင်ဆိုင်နိုင်ဖို့ အဆင်ပြေသော အတိတ်တစ်ခု ဖြစ်ရန် ဖြူက သူ့ကို အဖြူရောင် အတိတ်လေး တစ်ခုကို ပေးသည် ။ သူသည် လိုချင်တာ ရသွားသော ကလေး တစ်ယောက်လို ဖြူ့ အတိတ်လေးကို ပိုက်၍ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်ခဲ့သည် ။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ အမာရွတ်ကြောက်သူ တစ်ယောက်ထံသို့ အမာရွတ် တစ်ခုသည် ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် ရောက်လာခဲ့သည် ။

အမာရွတ် တစ်ခုသည် မက်ဆင်ဂျာ ( Messenger ) ထဲသို့ ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် ရောက်လာခဲ့သည် ။ ပေးပို့သူ ကလည်း အမာရွတ်ပေးပို့ရန် အတွက်သာ ရည်ရွယ်သော အကောင့် ( account ) တစ်ခု ဖြစ်ဟန်တူသည် ။ အမာရွတ် ဓာတ်ပုံတစ်ခုကို မြင်ရသောအခါ သူ ယုံကြည်ထားသော အဖြူရောင် အတိတ် တစ်ခုသည် ရုတ်ခြည်း ညိုမှောင်သွားခဲ့သည် ။ အမာရွတ်တစ်ခုကို ဓာတ်ပုံ အဖြစ် မြင်ရသောအခါ ရူးသွပ်မတတ် နာကျင်ရလိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်အခါကမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ ။

သူ တစ်ဦးတည်းသာ ပိုင်ဆိုင်သည်ဟု ဇွတ်မှိတ် ယုံကြည်ထားခဲ့သော အမာရွတ်သည် အခုတော့ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ဖြစ်နေခဲ့ပြီ ။ သေချာသည့် အချက်မှာတော့ သူသည် ဘယ်အမာရွတ်ကိုမှ ဓာတ်ပုံ မရိုက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည် ။

အမာရွတ်ဓာတ်ပုံများသည် ပျိုးခင်း တစ်ခုလုံးကို ခြောက်သွေ့ညှိုးရော်စေသည် ။ ရင့်မှည့်နေသော နားလည်မှုများက ထိလိုက်တိုင်း ကြွေကြွေကျသည် ။ ကြည်နူးမှု အသီးအပွင့်များကတော့ နာကျင် ပုပ်ပွခဲ့ပြီ ။ ဖြူ့ ဆီကိုရော အမာရွတ် ဓာတ်ပုံတွေ ရောက်နေပြီ လား ။ နှုတ်ခမ်းပဲ့ နှစ်ခု နမ်းရှိုက်မိတိုင်း ပေါင်းလဒ် မှန်းတမ်းသာ ကစားနေမိကြသည် ။ ထိုအခါ မန်ကျည်းစေ့လေးများကို မမြင်ရအောင် ဖွက်ထားရင်း လက်အစုံကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားမိ၏ ။ ထို့ကြောင့် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ပွေ့ဖက်ဖို့ လက်အပိုတစ်စုံ မရှိတော့ ။ တစ်ခါက နွေးထွေးခဲ့သော သူတို့၏ မီးလင်းဖိုလေးသည် အေးစက်ငြိမ်သက်သွားသည် ။

ဖြူ့မှာ တစ်ခုခု ရှိနေသည်ကို အသေအချာ သိပါသည် ။ သူ့မှာ တစ်ခုခု ရှိနေသည် ဟုလည်း ဖြူ သိနေမည်ဟု ထင်သည် ။ ထိုတစ်ခုခုကို လက်ခံနိုင်လောက်သော ခွင့်လွှတ်ခြင်း ဧရိယာသည် အလျားအနံ မပြည့်မီခဲ့ ။ ထို့ကြောင့်လည်း ဖြန့်ခင်းပြစရာ မြေနေရာ မရှိ ။ မျက်ရည်မိုးစက်များသည် ဖြူ့ သက်ပြင်းမုန်တိုင်းများကြား ရွာရွာစွေနေခဲ့သော်လည်း သူသည် မိုးစဲနေတစ်စင်း မဖြစ်ခဲ့ ။ ပိန်းပိတ်မှောင်နေသော လမိုက်ညများတွင် ဖြူသည် အလင်းမဲ့နေခဲ့သည် ထင်၏ ။ သူ၏ တိတ်ဆိတ်ခြင်းကလည်း ကြယ်တွေကို ကွယ်စေခဲ့ပြီ ။ သူ့ထံမှ လွင့်ကျလာတတ်သော အနွေးဓာတ် တစ်စုံတစ်ရာကို အမြဲ ငံ့လင့်နေလေ့ရှိသည့် ဖြူ့ မျက်ဝန်းများသည် အားဖျော့လို့ နေခဲ့ပြီ ။ ထို့နောက်တွင်တော့ ဖြူသည် တိမ်ပါးပါးလေးလို လေတိုက်တိုင်း လွင့်နေတော့သည် ။ ဆေးခန်းမှာလည်း ဖြူ့ နာမည်ပါသော ဆိုင်းဘုတ်ကို ဖြုတ်ထားလိုက်ကြပြီ ။ တစ်ခါက မြတ်နိုးခဲ့ရသော တိမ်ဖြူကလေး အသက်မဲ့စွာ မျောလွင့်နေတော့လည်း သူ့ရင်တွေ နာကျင်ရပါသည် ။ ထိုအချိန်တွင် ရှုထောင့် မျိုးစုံဖြင့် ရိုက်ထားသော နောက်ထပ် အမာရွတ် ဓာတ်ပုံများက တဒေါင်ဒေါင် ရောက်လာခဲ့သည် ။

ထိုနေ့သည် တစ်ခုခု ပြောမှ ဖြစ်တော့မယ်ဟု သူ စဉ်းစား လာခဲ့သော နေ့ဖြစ်သည် ။ သို့သော် ဖြူက သူ့ထက် ဦးအောင် ပြောခဲ့သည် ။

“ မောင် ... ဖြူ့အမာရွတ် ကလေးကို တက်တူး ထိုးလိုက်ရင် ကောင်းမလား ”

အံ့သြခြင်းနှင့် ရှုပ်ထွေးခြင်းသည် သူ့အတွက် တိတ်ဆိတ်ခြင်းထက် ပို၍ ဘာမှ ဖြစ်မလာခဲ့ ။ အနေအစား မမှန်၍ ယိုင်နဲ့နေသော ဖြူနွဲ့နွဲ့ တိမ်ပါးလေးက တက်တူးထိုးဦးမလို့တဲ့လား ။ အမာရွတ်ကိုတဲ့လား ။

“ အမာရွတ်ကို ဘယ်လို တက်တူးထိုးမှာလဲ ဖြူ ”

“ တက်တူးဆိုတာ အလှဆုံး အမာရွတ်တွေပဲလေ မောင် ရဲ့ ။ ကိုယ့်ဘာသာ လိုချင်လို့ ရလာတဲ့ အမာရွတ်တွေ ။ အဲဒီ အမာရွတ်တွေနဲ့ မလိုချင်ဘဲ ရခဲ့တဲ့ အမာရွတ်တွေကို ဖြူ ဖျောက်ပစ်ချင်တယ် ”

ထိုအခါ ဖြူ၏ တောက်ပ လင်းလက်မှုကို မခံနိုင်သဖြင့် သူ့မျက်စိတွေ ကျိန်းစပ်လာသည် ။ ထုံးစံအတိုင်း သူကတော့ မန်ကျည်းစေ့လေးတွေ ဝှက်ဆုပ်ထားရင်း မီးဖိုလေးကို ရေဖျန်း ငြိမ်းသတ်နေခဲ့သည် ။ ဖြူ ကတော့ သူ ခုန်ဆင်းလာသော ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ရင်း လက်တွေ ဝှေ့ယမ်းနေ၏ ။ ဖြူ့မှာ မန်ကျည်းစေ့လေးတွေ မရှိတော့ ။ လွတ်လပ်သွားသော လက်အစုံနှင့် ဖြူက သူ့ကို ပွေ့ဖက်သည် ။ သူ ကတော့ နွေးထွေး လွတ်လပ်နေသော ဖြူ့ကို အံ့ဩ ငေးမောနေမိခဲ့သည် ။ ဖြူ၏ နွေးထွေးမှုသည် သူ့ထံ ကူးစက်လာခြင်း မရှိ ။ ထိုနေ့က အိမ် အပြန် ဖြူ နေရောင်ဘက်ကို မျက်နှာမူရင်း လျှောက်သွားတာကို သူ နေဝင်သည်အထိ ထိုင်ကြည့်နေခဲ့သည် ။

တကယ်တော့ ဖြူက ငြိမ်းခါနီး အစွမ်းကုန် တောက်ခဲ့သော ဖယောင်းတိုင်ငယ်လေးသာ ဖြစ်ခဲ့ပါသည် ။ ဖြူသည် သူ့ မီးတောက်ကလေးကို သူ့ဘာသာ ငြိမ်းသတ်သွားခဲ့သည်တဲ့ ။ ဪ သူ့ဘာသာ ငြိမ်းသတ်သွားခဲ့သည်တဲ့ ။ ငှက်ဆိုးထိုးသံနှင့် အတူ ထိုသတင်းကို ကြားတော့ သူ့ ရင်ဘတ် တစ်ခုလုံး ပွင့်ထွက်သွားသည် ။ အမာရွတ်တစ်ခု အတွက် ပေးဆပ်သွားတဲ့ တန်ဖိုးက ကြီးလှချည်လား ဖြူ ။ သူ အရူးတစ်ပိုင်းဖြင့် ဖြူ ရှိရာကို လိုက်သွားတော့ ဖြူက အေးစက်နေသော သေတ္တာတစ်ခု ထဲမှာတဲ့လေ ။ ဖြူ့ အမာရွတ်ကလေးကို ကြည့်ချင်လိုက်တာ ။ ဗိုက်ရွှဲရွှဲ လူတစ်ယောက်ကို ငွေစက္ကူများ ထိုးသိပ်ထည့်သောအခါ အခွင့်အရေးများ ထွက်ကျလာသည် ။ အချိန်းအချက် ပြုထားသော အချိန်တွင် ချောက်ချားတုန်လှုပ်စွာဖြင့် အအေးခန်း သေတ္တာထဲသို့ သူ လျှောက်လာခဲ့သည် ။ ယခုတော့ ဖြူနဲ့ သူ နှစ်ယောက်တည်း ။ ဟိုတစ်နေ့ဆီက နွေးထွေးခဲ့သော ဖြူသည် အခုတော့လည်း အေးစက်တောင့်ခဲလို့ ။ သူ တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် အမာရွတ်ကလေးကိုသာ ရှာဖွေမိသည် ။ သူ့တစ်ကိုယ်လုံး မြောက်တက်သွားသလို ဟာခနဲ ဖြစ်သွား၏ ။ ဖြူ့ အမာရွတ်ကလေးသည် တက်တူးကလေး တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ပြီ ။ တက်တူးလေး တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ပြီတဲ့လေ ။ သူ အသံကုန် အော်ဟစ်ရင်း ထွက်ပြေးလာခဲ့သည် ။

ပူပြင်းသော နေရောင် အောက်တွင် လူအချို့က နွေးထွေးသော သေတ္တာတစ်ခုကို တွန်းထုတ်လာသည် ။ သူ ကတော့ ခပ်ဝေးဝေးက မီးခိုးခေါင်းတိုင်ကိုသာ မမှိတ်မသုန် စိုက်ကြည့်နေခဲ့မိသည် ။ သူ့ စိတ်တွင်တော့ ဘယ်တော့မှ အမာရွတ် မဖြစ်တော့မည် စိတ်ဒဏ်ရာ တစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီ ။ သွားတော့ ဖြူရေ ။ ဖြူသည် အမာရွတ်ကလေး အဖြစ် သူ့ဘဝထဲ ဝင်လာခဲ့ပြီး ခုတော့ ခပ်ဝေးဝေးမှ မီးခိုးများအဖြစ် ပျံတက်သွားခဲ့သည် ။

⎕ နေသန့်
📖မဟေသီ ရုပ်စုံ မဂ္ဂဇင်း
      ဩဂုတ်  ၊ ၂၀၁၈