ချစ်ဖြိုးကို တုနိုင်ရိုးလား

❝ ချစ်ဖြိုးကို တုနိုင်ရိုးလား ❞
▢ ထက်မြက်မြင့် (ဝက်လက်)

ကျွန်တော် ငယ်ငယ်က ကြားခဲ့ရသော ဇာတ်လမ်း တစ်ပုဒ်ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်တော့်အဖေသည် သည်ဇာတ်လမ်းကို ပြောပြရင်း ရယ်မောနေတတ်ပါသည်။ ဇာတ်လမ်းက သည်သို့သည်နှယ်။

ချစ်ဖြိုး။

ချစ်ဖြိုးသည် ပန်းလှိုင်ရွာသား။ ရိုးသားသူ။ မဟုတ်မခံ။ ကြက်ခေါင်းဆိတ် မခံ။ သို့သော် သူ၏ ပေါကြောင်ကြောင်စိတ်ကြောင့် မခံချင်စိတ်တို့ ပျက်ပြယ်ရလေ့ရှိသည်။

ခါဥ။

ခါဥသည် ချစ်ဖြိုး၏ ဇနီးမယား။ ရွာတွင် အလှဆုံး၊ ကွမ်းတောင်ကိုင်၊ မျက်နှာများသူ၊ ရည်းစားသနာ ပေါသူ၊ ချစ်ဖြိုးမိဘများက စီးပွားရေးတောင့်သဖြင့် လူကြီးချင်း စေ့စပ်၊ တောင်းရမ်း၊ လက်ထပ်ပေးသဖြင့် ချစ်ဖြိုးနှင့် ခါဥ အိမ်ထောင်ကျခဲ့သည်။ ချစ်ဖြိုးက အသောက်အစား ကင်းသူ၊ ရုပ်က မဆိုး၊ သဘောကောင်း မနောကောင်း၊ ငြင်းလို့ မရချင်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လက်ထပ်သည့်နေ့က ချစ်ဖြိုးက ‘ချစ်လား’ မေးတော့ ဘာရယ်ကြောင့် မသိ ခါဥ အလိုလို ခေါင်းညိတ်ခဲ့သည်။ ခါဥက ‘ချစ်တယ်’ ဟု ပြောလျှင် ချစ်ဖြိုး အမြဲတမ်း ပျော်နေတတ်သည်ကို ခါဥ အသိ။

အိမ်ထောင်သက် ကြာလာတော့ ခါဥ ဗွေဖောက်လာသည်။ အာရုံထွေပြားကာ စိတ်တို့ လေလွင့်လာသည်။ သည်တွင် ရည်းစားဟောင်း ဖိုးမောင်နှင့် ကြုံကြိုက်ခဲ့ရသည်။ ဖိုးမောင် မြို့ကျောင်းသို့ စာသင်သွားနေစဉ် ခါဥ အိမ်ထောင်ကျခဲ့သည်။ ဖိုးမောင်ကို မုန်းလို့ ထားခဲ့ခြင်း မဟုတ်။ ကံကြမ္မာ ကိုသာ ယိုးမယ်ဖွဲ့ချင်သည်။ ယခုတဖန် ဖိုးမောင်နှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ပြန်တော့ စိတ်အလိုကို လိုက်မိသည်။ မစွန်းရင်းရှိ ကန်စွန်းခင်းငြိခဲ့ပြန်သည်။ ဆိုရလျှင် ဖိုးမောင်က အငယ် အနှောင်း၊ လင်ငယ်။

သည်အဖြစ်ကို ချစ်ဖြိုး ကြားရစဉ်က သူ့နားသူ မယုံချင်။ ဖိုးမောင်သည် သူ့သူငယ်ချင်း၊ တစ်ရွာတည်းသား။ ယုံကြည်ရမည့်သူက သစ္စာဖောက်ပြီ ဆိုသောအခါ မခံချင်စိတ်တို့က ရင်မှာ ပြည့်သိပ်လာသည်။ ခါဥနှင့် ဖိုးမောင်တို့ ဇာတ်လမ်း ရွာသမိုင်းမှာ မှတ်တမ်းတင်စေရမည်။ ချစ်ဖြိုး ငှက်ကြီးတောင်ဓားကို မြိနေအောင် သွေး၊ တွေ့ရင်တော့လား၊ တောက်။

တစ်ည။

ချစ်ဖြိုး ‘လယ်တောမှာအိပ်မည်’ ဟု ဇနီးဖြစ်သူ ခါဥကို ပြောခဲ့သည်။ ပြီးတော့ အိမ်ရဲ့ ကြပ်ခိုးစင်ပေါ်မှာ ငြိမ်သက် စွာ ပုန်းအောင်းနေလိုက်သည်။

မှောင်ရီပျိုးစ။ ညီအစ်ကို မသိတသိ အချိန်။ ချစ်ဖြိုး ထင်သည့်အတိုင်း ရည်းစားဟောင်း ဖိုးမောင် ခါဥ ထံ လာသည်။ ခါဥနှင့် တွေ့သည်။ နှစ်ဦးသား ကလူကျီစယ်ကြ၊ ချစ်စမြုံ့ပြန်ကြ၊ ဘာညာပြုကြသည်။ ခဏနားချိန်တွင်-

“ချစ်ရဲ့လား...ခါဥရယ်”

ဖိုးမောင်၏ မောဟိုက်နေသံကို ချစ်ဖြိုး ကြားရသည်။

“ပြောစရာလိုသေးလား...”

ခါဥ၏ နွမ်းလျသံကို ချစ်ဖြိုး အတော်ချည်း နားထောင်ရသည်။ အသံက တိုးညင်းလှသည်။

“ချစ်ဖြိုးနဲ့ ငါ ... ဘယ်သူ့ကို အချစ်ပိုလဲ”

“ဒါကတော့ ကိုဖိုးမောင်ရယ်... ကိုချစ်ဖြိုးက လင်ကြီးမို့လား ... ကိုချစ်ဖြိုးကို တုလို့တော့ မရဘူးပေါ့”

ခါဥ၏ တိုးညင်းနွမ်းလျသံအဆုံး ကြပ်ခိုးစင်ပေါ် တက် ရောက်ပုန်းအောင်း ချောင်းမြောင်းနေသော ချစ်ဖြိုး တစ်ယောက် ခါဥ အပြောကို မနောခွေ့ပြီး သတိလက်လွတ် ဖြစ်ကာ ငှက်ကြီးတောင်ဓားကို သတိ မရတော့။ ဝမ်းသာလုံးဆို့ သော စကားလုံးတို့သာ သူ့ပါးစပ်မှ ခုန်ထွက်လာတော့သည်။

“ဟား ဟား ဟား ဒီမှာ ဖိုးမောင် ... ချစ်ဖြိုးတဲ့ကွ တစ်ဖြိုးတည်း ရှိတယ် ... မင်း အခု ငါ့ကို တုနိုင်ရိုးလား... ဟား ..ဟား ... ဟား”

ချစ်ဖြိုး၏ အသံပြဲကြီးကြောင့် လင်ငယ်ဖိုးမောင်မှာ တချိုးတည်း သုတ်ချေတင် လစ်ပြေးလေတော့သည်။

▢  ထက်မြက်မြင့် (ဝက်လက်)
📖 ရယ်စရာ မဂ္ဂဇင်း
      ဇွန်လ ၊ ၂၀၁၅

သည်အသံ သာယာလှပါဘိ

❝ သည်အသံ သာယာလှပါဘိ ❞
( ဆင်ဖြူကျွန်းအောင်သိန်း )

၁

ဆွမ်းစားခေါင်းလောင်း ထိုးပြီးရုံသာ ရှိသေးသည်။ နေက ကျောကွဲမတတ် ပူလှပြီ။

သည်နှယ် ပူလောင်သောအခါ မိမိထွေးတို့ ကလေးတစ်သိုက် ခိုကိုးစရာ နေရာရှာသည်။ ဘတို့၊ အမေကြီးတို့ အိမ်အောက်သာတည်း။ အိမ်ကလေးက တောင်မရောက် မြောက်မကျ လူ့ခါးသာသာမျှသာ မြင့်ငြား သူတို့ ခေါင်းနှင့် လွတ်သည်။ မိုးမအုံ့၊ မိုးသား မတက်ပါဘဲနှင့် တဝေါဝေါအသံများ ကြားရ၏။ ကလေးတွေ ပြိုင်တူအော်ရင်း ပြေးထွက်လာကြ၏။

“အမေကြီး၊ မိုးတွေလာနေပြီ... မိုး... မိုး”

ရီးကျီးဒန်သည် ကလေးတွေနှင့် မနီးမဝေးတွင် မန်ကျည်းပင်ရိပ်ကို ခိုကာ ထိုင်နေ၏။ ခေါင်းတွင် ပုဆိုးစုတ် တစ်ထည် တင်ထား၏။ သူ့ရှေ့တွင်ကား ပြောင်စင်နေသော မြေတလင်း။ သည်တလင်းပေါ်တွင် ငါးစပ်စောင်၊ ခေါက်ချိုးစောင်များ ဖြန့်ခင်းကာနေလှန်းထားသော နှမ်းပြန့်။

“အမေကြီး.. မိုး၊ အမေကြီး... မိုး”

နှမ်းပြန့် ကူသိမ်းရန် ကလေးများ ပြေးလာသည့် နည်းတူ ရီးကျီးဒန်လည်း ရောယောင် လှုပ်ရှားသွား ၏။ တဝေါဝေါအသံကြီးကလည်း နီးသထက် နီးလာ၏။ သို့သော် … နေရောင် မညှိုး၊ ကျဲကျဲတောက် အပူမပျက်။ သို့ကြောင့် ထရန် ဒူးပေါ် လက်ထောက်မိပြီး ဖင်ကြွပြီးမှ ရီးကျီးဒန် ပြန်ထိုင်၏။ ညိုညစ်သော သွားဖုံးတွေပေါ်အောင် ပြုံး၏။

“မိုး မဟုတ်ပါဘူး... ထန်းရွက်လှည်းပါ”

မှန်ပေသည်။ လှည်းနောက်မြီးတွင် တန်းလန်းကျနေသော ထန်းရွက်များသည် လှည်းသွားရာ နောက်သို့ မြေကြီးနှင့် ထိပွတ်လျက်ပါလာသည်။ နွားများကလည်း ဝမ်းဟာဟာတွင် အိမ်အပြန်လမ်းမို့ သွက်သွက်လှမ်းလာကြရာ တဝေါဝေါ အသံမြည်ကာ စနေထောင့်မှ မိုးနှင့်လေ အော်ဟစ်ပြီးလာသော အသံနှင့် တူနေတော့သည်။

“ဟေး... ထန်းသီး စားရတော့မယ်ဟေ့”

ကလေးများသည် ထန်းရွက်လှည်းကို မမြင်ရသေးခင်ကပင်အတွေးနှင့် မြူးပြီး အော်ဟစ်ကြသည်။ ကကြ ခုန်ကြသည်။ လက်ခုပ်တီးကြသည်။

တဝေါဝေါနှင့် အသံကြီးက နီးသည်ထက် နီးလာပြီ။ မကြာမီဝိုင်းဝတွင် လှည်းတစ်စီး ရောက်လာ၏။ လှည်းပေါ်မှာ စိမ်းလန်းသော ထန်းရွက်များ၊ ဝင်းအိသော ထန်းလက်များ၊ သည်အရာများပေါ်တွင် အင်္ကျီချွတ်ထားသော အထက်ပိုင်းကို ပုဆိုးဟောင်း တစ်ထည် ပခုံးသိုင်းထားသော ရီးဆေးရိုး။ လှည်းရပ်သော်ငြား ရီးကျီးဒန် မလှုပ်၊ ငေးကြည့်နေ၏။ ကလေးတွေ လှည်းဆီသို့ ဆူညံစွာ အော်ဟစ်ပြေးသွားကြ၏။ ထန်းရွက်ကို ဆွဲပြီး နောက်မြီးမှ ခိုတက်သူတက်၊လှည်းဘီးထောက် (ဒေါက်) ကို နင်းပြီးတက်ရန် ကြိုးစားသူ ကြိုးစား။

“တယ်…. ကလေးတွေ၊ ရှကုန်တော့မှပဲ၊ သွားကြ”

ဒေါသဖြစ်ခဲသော၊ ကလေးများကို အလိုလိုက်လေ့ရှိသော ရီးဆေးရိုး ဒေါသမဖြစ်စဖူး ဖြစ်နေ၏။ ကလေး တစ်သိုက်ကို ဒေါသသံဖြင့်အော်ငေါက်ရင်း နှင်တံဖြင့် လှမ်းရိုက်၏။ ကလေးတွေ အလန့်တကြား ရှဲသွားသည်။ သူတို့ အဘိုးအား တအံ့တသြ ငေးကြည့်နေကြသည်။ သို့တစေ ရီးဆေးရိုး၏ ဒေါသသံသည် ဆက်လက် ဟိန်းပျံ့သွားပြန်သေး၏။

“ဟဲ့ ကျီးဒန်၊ ဘာငေးနေတာလဲ၊ နှမ်းပြန့်နဲ့ လှည်းနဲ့ မလွတ်တာ မသိဘူးလား”

သည်အခါကျမှ ရီးကျီးဒန် ပျာပျာသလဲ ထ၏။ စောင်များကို အနားသိမ်းကာ ဆွဲခေါက်၏။ သို့လျှင် လှည်းသွားသာအောင် လုပ်ပေးရသော်ငြား ရီးကျီးဒန် မှာ အပြောမလွတ်သေး။ “ဘာတွေ စိတ်ကူးနေမှန်းမှ မသိတာ” ဟု လှည်းမောင်းသွားရင်း ရီးဆေးရိုးက ပြောသွားသေး၏။ သို့တစေ ရီးကျီးဒန် စိတ်မဆိုး။ အဘယ်ကြောင့် သူ့အဘိုးကြီး ‘တို’ နေကြောင်း ရီးကျီးဒန် သိသည်။ ရီးဆေးရိုး တိုနေရခြင်းမှာ အစီအစဉ်များ ပျက်ရ၊ ကိုယ်တိုင် အပင်ပန်းခံခဲ့ရ၍ ဖြစ်သည်။ သူတို့ လယ်ပွဲတွင် နောက်ဆုံးစိုက်ရန် ကျန်သော နေရာမှာ နှမ်းကြဲသော လယ်ကွက်များ ဖြစ်၏။

သည်နှစ်တော့ ဝါလည်း မဆိုးလှ။ မိုးကလေး လိုက်လာသဖြင့် ဟန်သွား၏။ အဘိုးကြီး အဘွားကြီး သည်တစ်နှစ်တော့ ပင်ပန်းရကျိုးနပ်ချေပြီ။ သို့သော် နှမ်းရပြီးပေမဲ့ စပါးလည်း ရချင်သေးသည်။ အထူး အထွက်တိုးစာရင်း မဝင်သော်ငြား အထွက်တိုးစာရင်းတော့ ဝင်နေသေးသည်မဟုတ်လား။ သည်တော့ ‘နှမ်းထောင်’ တွေ ခြောက်သည်အထိ လယ်ကွက်ထဲ တွင် ‘ထောင်’ မထားနိုင်။ အပင်ပန်းခံပြီး အိမ်သို့ သယ်ရ၊ နေလှန်းရ၊ ထောင်ရသည်။ သည်တစ်ချက်ဖြင့်ပင် ပင်ပန်းလှပြီ။

အမှန်မှာမူ ရီးဆေးရိုး၊ ရီးကျီးဒန်ပါ မမောနိုင်သေး၊ မပန်းနိုင်သေး။ နှမ်းခင်းကျွတ်လယ်ပွဲကို ထယ်ထိုးရသေးသည်။ ထယ်ထိုးပြီးမှ ရေသွင်း၊ ရေသွင်းပြီးမှ ထွန်ဖြင့် နှစ်စပ်မွှေပေးကာ တမန်းပုပ်အောင် စောင့်သည်။ ယခုရက်ကား တမန်း ‘ပြန်’ ရန် စောင့်နေသော ရက်အားပေတည်း။ ရက်ကလည်း ရက်အား၊ လယ်ကွက်ထဲတွင်လည်း ပျက်စီးစရာ အပင်မရှိသေးမီ လယ်ကွက်ဘေးက ထန်းပင်များကို ချိုင်ချင်သည်။

ထန်းပင်ကို ချိုင်ရခြင်းမှာ နွားတင်းကုပ် အသစ် မိုးရန်အတွက် ထန်းရွက်လို၍ ဖြစ်သည်။ နောက်တစ်ကြောင်းမှာ စပါးပင်တွေပေါ်သို့ ထန်းသီးမှည့် ကြွေကျလျှင် ထန်းငါးပင်မှ ကြွေကျသော ထန်းသီးဒဏ်ကြောင့် အနည်းဆုံး စပါးတစ်တင်းထွက်မျှ ပျက်စီးနိုင်သောကြောင့်ဖြစ်၏။ သို့ကြောင့် ထန်းပင်ချိုင်မည့် ငလူးကို တစ်ပင်လျှင် တစ်ကျပ်နှုန်းဖြင့် ငှားသည်။ နေ့ရက်နှင့် အချိန်ကိုလည်း သတ်မှတ်သည်။

ထန်းပင်ချိုင်မည့် နေ့မှာ သည်နေ့။ နေထွက်သည် အထိ ငလူး ပေါ်မလာခဲ့။ ရီးဆေးရိုး လိုက်သွားသော အခါ စောစောစီးစီး မူးပြီး လဲနေသည်။ ရီးဆေးရိုး စိတ်မထိန်းနိုင်တော့၊ ဆဲဆိုပြီး ပြန်လာ၏။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံးဆဲရေး တိုင်းထွာလာ၏။ အိမ်ရောက်သည်အထိ ဆဲတုန်း။ ဆဲဆဲဆိုဆိုဖြင့် လှည်းပြင်သည်။ ဓားကို လှည်းဦး ‘ဓားစွပ်’ တွင် စွပ်သည်။

“ကနေ့ မရလည်း နောက်နေ့မှ ချိုင်ပေါ့တော်၊ သွားမနေပါနဲ့”

ဒေါသတကြီးဖြင့် ထန်းပင်တက်လျှင် အသက်ကလည်းကြီးပြီဖြစ်၍ ကျော်မကောင်း ကြားမကောင်းတွေ ဖြစ်မှာစိုး၍ ရီးကျီးဒန် တားဆီးသည်။

“မသွားလို့ ဖြစ်မလားအေ့၊ နက်ဖြန်ကျတော့လည်း နက်ဖြန်အလုပ်က ရှိသေးတာ”

ရီးကျီးဒန် ဆက်မပြောနိုင်တော့ပေ။ သည်မှာ ကလည်း နှမ်းလက်ကျန်ကလေးတွေ ‘ခါ’ စရာ ကျန်သေးသည်။ နှမ်းခါပြီးလျှင် ပြာရတီးရဦးမည်။ နေလှန်းရဦးမည်။ သည်တော့ သွားပစေ သဘောထား လိုက်ရတော့သည်။ သည်ပုံ စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးနှင့် ထွက်သွားခဲ့သော ရီးဆေးရိုးသည် ထန်းပင်ချိုင်သူ ငလူးကို မခံချင်စိတ်ဖြင့် ထန်းပင်ကို ကိုယ်တိုင် တက်ခဲ့သည်။ သည်အသက် သည်အရွယ်ကြီးဖြင့် ထန်းပင် တက်သည်မှာ နည်းနည်းနောနော ပင်ပန်းခြင်းလား။

ခြေထောက်တွင် ထန်းလျှော်ဖြင့် လုပ်သော ‘ထွန်ညှင်းကွင်း’ ပါသောကြောင့် ထန်းပင်ပင်လုံးကို ညှပ်ထားနိုင်သည် ထား၊ အထက်သို့ တက်သောအခါ ညှပ်အားကို လျှော့ရသည်။ ညှပ်အားကို လျှော့ပြီဆိုမှတော့ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပင်စည်ကို ဖက်ထားရုံမက၊ စန့်နေသော ကိုယ်ကို ကွေးသွားအောင်အပေါ်သို့ မ ယူပြီး ခြေနှစ်ဖက်က ပင်စည်ကို ညှပ်ထားရပြန်သည်။ သည်အချက်ကပင် ပင်ပန်းလှပြီ။ ကွေးနေသော ကိုယ်ကို စန့်သွားအောင် ခြေညှပ်အားကို အားပြုလျက် ကိုယ်ကို အပေါ်သို့ ဆန့်ထုတ်ရာတွင် အားစိုက်ရသော ပင်ပန်းမှုက အပင်ပန်းဆုံး။ အပင်ပေါ်တွင် ပုရွက်ဆိတ်အုံ တွေ့လျှင် ကိုက်သေးသည်။ ကျီးသိုက် ရှိနေလျှင် ဝိုင်းပြီး အာကြ၊ ထိုးကြ၊ ဆိတ်ကြနှင့် မလွယ်ရေးချ မလွယ်။

ထန်းပင် တက်ရာတွင် သည်မျှ ပင်ပန်းသလောက်၊ အဆင်းတွင်လည်း ခက်ခဲပင်ပန်းသည်။ ပြီးတော့ တစ်ပင်တည်းမဟုတ်၊ ငါးပင်ကြီးများဆိုတော့ ပင်ပန်းပေမည်။ စိတ်တိုပေမည်။ သို့အတွက် ရီးကျီးဒန် စိတ်မဆိုးနိုင်ခြင်းဖြစ်ပေ၏။

••••• ••••• •••••

၂

ရီးဆေးရိုးပင် ထမင်းစား၍ မပြီးသေး၊ အိမ်ရှေ့ မန်ကျည်း ပင်ရိပ်သို့ လူတွေ ရောက်လာကြပြီ။ အခြား သူများကား မဟုတ်၊ သားနှင့် ချွေးမ၊ သမီးနှင့် သမက်တို့ ဖြစ်ကြချေ၏။ ထန်းရွက်ပေါ်တွင် တင်လာသော ထန်းသီးခိုင်များကို ဦးစွာချကြသည်။ သည် ထန်းသီးခိုင်များကို ကလေးတွေအုံနေကြ၏။ ရွာလယ်ဈေးသည်ကို အုံသည့်နှယ် အုံဝိုင်းနေကြသော ကလေးများကား မချောစိန်နှင့် မလှမေ နှစ်မိပေါက်သာမက အိမ်နီးနားဝန်းကျင်မှ ကလေးတွေလည်းပါကြ၏။ အခြားမှ ကလေးတွေအပေါ်တွင် မိမိထွေးတို့ အစွမ်းပြပြီ။

“မကိုင်နဲ့ ဒီနားမကပ်နဲ့” စသည်ဖြင့် သူ့အသံချည်း။ သို့သော် လူကြီးတွေမှာ ထန်းသီးခိုင်ကို မတို့ထိနိုင်သေး။ ဦးတည်လာရင်းမှာပင် ထန်းသီးခိုင် ဖြစ်ငြား လုပ်သင့်လုပ်ရာကို ချန်ထား၍ မသင့်။ သို့ကြောင့် ထန်းရွက်များကို လှည်းပေါ်မှချပြီး ထန်းရွက်မှ ထန်းလက်ကို ဖြတ်တောက်သည်။ ထန်းရွက်ကို သင့်ရာနေရာတွင် အမြီးပြန် ခေါင်းပြန် စီတန်းထပ် ၏။ သစ်တုံးဖိ၏။

ထန်းရွက်၏ အပင်ပေါ်က လာစဉ်က အခြေအနေမှာ အချို့ ပြန့်ပြန့်ကားကား ညီညီညွတ်ညွတ် ရှိသလို၊ အချို့မူ လုံး၍၊ အချို့မူ ကော့နေ၊ ခုံးနေ၊ ခွက်နေကြသည့်အတွက် နွားတင်းကုပ် မိုးချိန်တွင် ညီညွတ်ပြန့်ကားနေစေရန် တုံးဖိပေး၏။

ထန်းလက်များကို တစ်နေရာတွင် စုပုံထားပြီးသောအခါ သူတို့ လာရင်းအလုပ်ကို စကြပြီ။ ထန်းသီးခိုင်များကို လူကြီးတစ်ရပ် မလွတ်သော အိမ်အောက်သို့ ရွှေ့သည်။ ဖျားခင်းသူ ခင်း၊ ဂုန်အိတ် ခင်းသူ ခင်းကာ ထန်းသီးကြီးကြီးတစ်လုံးကို မျက်နှာဝ ညီအောင်လှီးပြီး ‘စဉ်းတီတုံး’ အဖြစ် တည်သည်။ ထန်းခိုင်မှ ထန်းသီးများကို တစ်လုံးချင်း ခြွေသည်။ သည်ထန်းသီး စဉ်းတီတုံးပေါ်တင်ပြီး ပါးပါးပါးပါး လွှာသည်။ မျက်နှာပြင်ခြောက်ဖက်ကို စဉ်းလွှာ လိုက်သည့်အခါ ထန်းစေ့အိမ်အမြှေး ပေါ်လာသည်။ ထန်းသီးတစ်လုံးတွင် အများအားဖြင့် ထန်းစေ့အိမ် သုံးအိမ်ရှိ၏။ တစ်ခါတစ်ရံတွင်ကား နှစ်အိမ်၊ လေးအိမ်လည်း ရှိတတ်၏။ ကလေးများကား ဝိုင်းအုံနေ၏။ စဉ်းသည့်သူက စဉ်းဆဲ၊ သူတို့က စားချင်လှပြီ။ ပါးစပ် တပြင်ပြင်ဖြင့်။

စားချင်စိတ် ပြေပျောက်စေရန် အချို့ကလေးက ‘ပီပီ’ မှုတ်၏။ ပီပီကလည်း ခက်ခက်ခဲခဲ မဟုတ်ပါ။ ထန်းသီး၏ ထိပ်တည့်တည့်တွင် ကြာပွင့်သဏ္ဌာန် ထန်းသီးဖတ်များ ဖွဲ့ယှက်လျက် ဖုံးအုပ်ထားသော ထန်းသီးဦးထုပ် ပါရှိ၏။ အဖတ် တစ်ဖတ်၏ အနား နှစ်ဖက်ကို ဖဲ့၊ အစွန်းနားချင်းညီအောင် ထပ်ပြီး မှုတ်လျှင် ‘ပီပီ’ ဖြစ်တော့သည်။ တစ်ယောက် ပီပီ မှုတ်လျှင် ကျန်ကလေးများလည်း ပီပီ လုပ်၍ မှုတ်ကြတော့၏။ တစ်ယောက်နှင့် တစ်ယောက် အားကျမခံ။ အိမ်အောက်တွင် ညံနေတော့သည်။

“ဟဲ့... နားငြီးလွန်းလို့ တော်ကြစမ်း”

“သွား... သွား၊ တော်ရာ သွားမှုတ်ကြ”

ကလေးတွေ ဝေးရာသို့ ရှဲမသွားကြပါ။ စဉ်းတီတုံးဘက်မှ ဘေးသားများ စဉ်းလွှာပြီးသော ထန်းသီးတွေ သည်ဘက်သို့ ရောက်သည်ကို မြင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လက်ထဲက ပီပီကို လွှင့်ပစ်ကြသည်။ သူ့ထက် ငါ လက်ပြင်ကြသည်။ ပါးစပ်ပြင်ကြသည်။

မချောစိန်သည် တွဲနေသော အိမ်သုံးအိမ်ကို ခွဲထုတ်နေလိုက်၏။ ခွဲထုတ်ပြီးပေမင့် စားရန် အသင့် မဖြစ်သေး။ ထန်းသီးအသားများကို ဖယ်ပြီး ကော်ထုတ် လိုက်တော့မှ လေးထောင့်လည်း မကျ၊ ရှည်လမျောမျောလည်း မဟုတ်၊ မြီးညောင်းရိုးလိုလို ကျောရိုးလိုလို အမြှောင့်တန်းလေးပါသော ထန်းသီးစေ့ကို ရလေ၏။ ရာသီဥတု မမှန်သောကြောင့် အသီးအနှံများကလည်း ဖောက်ပြန်၏။ ဖောက်ပြန်ပုံကို ကြည့်။ မချောစိန် ဦးစွာ ကော်ထုတ်ပြီး မောင်ထွေးအား ပေးလိုက်သော အစေ့မှာ မာနေပြီ။ အကာမြှေးကို သွားနှင့် ခြစ်ပစ်ပြီး စားသောအခါ အချိုရည် မရှိတော့ပြီ။

ဟော ... မိမိထွေးကို ပေးသော အစေ့။ ပျော့စိ ပျော့စိနှင့် ပေါက်သွားမလား၊ ကွဲသွားမလား ထင်ရသည်။ အကာမြှေးမှာ ဖြူဖြူကလေး၊ နုနုကလေးသာ ရှိသေးသဖြင့် ဖယ်ရန် မလို။ မိမိထွေးသည် သူ ခွဲတမ်းရသော အစေ့ကို ပါးစပ်နားတေ့ပြီး ဆွဲခွဲ၏။ ကွဲလျှင် ကွဲချင်းမျက်နှာကို မော့လိုက်၏။ ချိုလိုက်သည့် အရည်တွေ။ သည်အရည်တွေ ကုန်သွားသောအခါ စားစရာ အသား ဟူ၍ မည်မည်ရရ မကျန်တော့သလောက် ဖြစ်သွားပြီ။ ထန်းသီး တစ်လုံးမှ နှစ်လုံး၊ နှစ်လုံးမှ သုံးလုံး အထိကား စားသူက နိုင်နေသေး၏။ ဆယ်လုံးခုတ် စဉ်းပြီးချိန်တွင်ကား အစားသမားများ ဆိုင်းသွားကြပြီ။

“သိပ်မစားနဲ့၊ ဗိုက်နာနေလိမ့်မယ်”

“တော်ရုံသဖြင့် စား၊ နေက ပူသနဲ့”

သည်ပုံ ထိန်းချုပ် သတိပေးသည့်ကြားမှ “ဒီတစ်လုံးတည်းပါ” ဆိုကာ စားကြ၏။ စားသော်ငြား ကလေးတစ်ယောက်ကို ငါးစေ့ထက် ပိုမစားနိုင်ကြပါလေ။

အစားတွင် တန့်သွားသောအခါ ကစားဘက် လှည့်ကြသည်။ အရိပ်ထဲတွင် အေးအေးလူလူဖြင့် တိုင်ဦးတမ်း ကစားမလား၊ ဘုတ်ကေဆီဆမ်း၊ လိပ်ဥ ဝှက်တမ်း၊ ထွေပတ်တမ်းကစားမလား၊ အိမ်ပေါင်း ကွပ်တွင် ကြိုးချည်ပြီး ဆင်ထားသော ဒန်း ရှိသေး၏။ ဒန်း စီးမည်လား။

သည်ထန်းသီးဆန်တွေကို ကလေးတွေ မစားနိုင်တော့လျှင် လွှင့်ပစ်ရတော့မည်လား၊ မပစ်ရပါ။ လူကြီးလည်း ကြိုက်သည်။ နွားလည်း ကြိုက်သည်။ လူကြီးလည်း တော်ရုံသာ စားနိုင်၏။ အရည်တည်ကလေး ဆိုလျှင် သောက်မည်။ ဇွန်းခြစ် အနေဆိုလျှင် ထန်းလျက်နှင့် စားမည်။ သည့်ထက်မာလျှင်ကား မစားနိုင်တော့ပြီ။ ထန်းသီးမှည့်၏ အစေ့ထဲမှ ထန်းသီး ဆန်ကား စား၍ မရတော့ချေ။

သို့တစေ ယနေ့ ချိုင်လာသည့် အခိုင်များထဲ၌ အမှည့်မပါချေ။ အမှည့် မပါသောကြောင့် လူစားနိုင်သည်။ လူစားမကုန်သော် နွားကျွေးနိုင်ငြား၊ နွားမကျွေးပါ။ လူစား၍ မနိုင်သော် ထန်းသီးဆန်ကို အချဉ် ထည့်ထားမည်။ ထန်းသီးဆန်ကို ဝက်ဆီနိုင်နိုင်ကလေးနှင့် ချက်မည်လား၊ နှမ်းဖတ်ချဉ်နှင့် ချက်မည်လား။ ချဉ်လည်း ချဉ်၊ ဆိမ့်လည်း ဆိမ့်သော ထန်းသီးချက်။ ဟင်းလျာဖိုး ငါးကျပ်၊ တစ်ဆယ် ကောင်းကောင်း ထေနိုင်သော ထန်းသီးချဉ်။

••••• ••••• •••••

၃

ကလေးတွေ ထန်းသီးဆန် အစားဆိုင်းသွားချိန်တွင် ရီးဆေးရိုး အိမ်ပေါ်မှ ဆင်းလာသည်။ ပြောင်းဖူးဖက် ဆေးလိပ်ကြီး ငေါ့နေအောင် ဖွာလျက် မန်ကျည်းချိုပင်ရိပ်တွင် ထိုင်သည်။ မျက်နှာထား သုန်သုန်မှုန်မှုန်နှင့်။

သုန်မှုန်ရပေမပေါ့။ ထန်းပင် အငှားချိုင်သူ ခေါ်၍ မရကြောင်းကို သင်းတို့ အသိသား။ သိလျက်နှင့် “အဖေ… ကျုပ် လိုက်ချိုင်ပေးမယ်” ပြောလာမည့်သူ မရှိခဲ့။ သည်အဘိုးကြီး တုန်ချည့်တုန်ချည့်နှင့် တက် ချိုင်လာသော ထန်းသီးကျတော့ တစ်ဖြဲ နှစ်ဖြဲ လာစားနေကြသည်ကို အဘယ်မှာ ကြည်ဖြူနိုင်ပါမည်နည်း။ သည်အခါမျိုးတွင် မလှမေတို့က ‘နပ်’ သည်။ အဘိုးကြီး သုန်မှုန်နေသည်ကို ကွက်ခနဲ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်မိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထန်းခေါက်တောင်း တစ်လုံးကို ပျာပျာသလဲ ပြေးဆွဲ၏။ ထန်းသီးစဉ်း ဖတ်တွေ ကျုံးထည့်ကာ နွားစာခေါင်းထဲ ပြေးလောင်း၏။ နွားများမှာ တစ်နွေလုံး ကောက်ရိုးနှင့် နှမ်းဖတ်နုနှင့် ကောက်ရိုးကိုရေလဲနှင့် စားလာရာက စိမ်းစိမ်းစိုစို၊ မွှေးမွှေးပျံ့ပျံ့ ထန်းသီးစဉ်းဖတ်ကို တွေ့ရသောအခါ အလုအယက် စားကြတော့သည်။

မလှမေ လေးတောင်းတိတိ သွားထည့်သော်ငြား ရီးဆေးရိုး အခြေအနေ ထူးခြားမလာ။ ဆေးလိပ်ကို မန်ကျည်းပင်ရင်းတွင် ကပ်ချထားပြီး ထန်းပလပ်တစ်ပြားကို ယူကာ ချောပြေနေသော ဝမ်းဘက်သို့ လှည့်ကာ ထိပ်မှ ခွဲချလိုက်၏။ ဤသည်ကို ‘ဝမ်းသား’ ခွာသည် ခေါ်၏။

ဓားသည် ဒုတ်ဒုတ်ထိ မြေကြီးသို့ ရောက်မသွားချေ။ ထန်းပလပ်ပြား၏ ထက်ဝက်နေရာတွင် တစ်နေတော့၏။ သည်အခါ ထန်းပလပ်မှ ကွာလာသော အဖတ်ကို ရီးဆေးရိုးက ဘယ်လက်ဖြင့် ခေါက်တွန့် ပေးလိုက်ရာ ဓားသွားရာ လမ်းသည် ကျယ်လာ၏။ သည်ကျယ်လာသော လမ်းကြောင်းအတိုင်း သုံးလေးချက် ခပ်ဆဆ ခုတ်ပေးလိုက်လျှင် အသုံးဝင်လှသော ဝမ်းသားသည် ထန်းပလပ်မှ ကွာထွက်သွားလေ၏။

ကွာသွားသော ဝမ်းသားအပြားကြီးကို နေပူပြင်သို့ ပစ်လိုက်ကာ ကျန်နေသော ထန်းပလပ်ပြားကို အထောင်မပျက် ဝမ်းသားခွာသည့်နည်းအတိုင်း ထိပ်မှ ခွဲချ၏။ အလယ်တွင် ဓားထစ်နေချိန်၌ အဖတ်ကို ခေါက်တွန့်ပေးကာ ခပ်ဆဆ ခုတ်ချပေးလိုက်၏။ ။

ပထမ ခွာသောအရာမှာ ဝမ်းသား။ ဒုတိယ ခွာသော အရာမှာ အူသား။ ဝမ်းသားသည် တစ်ဖက်မျက် နှာပြင်တွင် ကြွေသားအလား ချောညက်နေကာ၊ တစ်ဖက် မျက်နှာပြင်တွင် အမျှင်တွေချည်း။ အူသားကား ဝမ်းသားနှင့် အရွယ်တူ သော်ငြား၊ မျက်နှာပြင် နှစ်ဖက်လုံးမှာ ရှည်လျားသော အမျှင်စင်းများဖြင့် ဖွဲ့စပ်ထား၏။ သည်နှစ်ခုလုံးသည် ‘လျှော်’ အဖြစ် အသုံး ချခံရမည်ဖြစ်ပေမယ့် အသွင်မတူသည့်နည်းတူ အရည်အချင်းလည်း မတူချေ။

ဝမ်းသားမှာ ခိုင်ခိုင်ခံ့ခံ့ တုပ်ရန် နှောင်ရန် နေရာမှန် သမျှ အားကိုးတကြီး အသုံးပြုခံရသည်။ အူသားလျှော်ကား တော်စွလျော်စွ ‘တည်း’ ရန်၊ စောင်ရန်းတန်း ချည်ရန်ထက် အသုံးမတည့်။

ဝမ်းသားနှင့် အူသား အဖတ်လိုက် ခွာပြီး ပစ်လိုက်သော ထန်းပလပ်များကို ကလေးများ ကောက်ယူကြသည်။ ကိုထွန်းရတို့၊ ကိုဘညိန်းတို့ အလုပ်များ ရပြီ။ ထန်းပလပ်ပြား အရင်းပိုင်းကို ထိပ်ချွန်သည်။ တစ်ထွာကွာခန့် နေရာတွင် ခပ်စောင်းစောင်းကလေး နှစ်ဖက်ညှပ်ပြီး ထစ်ကာ ဇက်ချိုးပေးလိုက်လျှင် ထောင်နေသော မြင်းနားရွက်လည်း ပုံပေါ်လာ၏။ မြင်းခေါင်းလည်း ပေါ်လာ၏။

သည်ထန်းပလပ်မြင်းကို ပါးချပ်ကြိုး တပ်ပေး၊ ဇက်ကြိုး တပ်ပေးလိုက်သောအခါ ယောက်ယက်ခတ်မျှ မြင်းစီးကြတော့သည်။ သူ့မြင်းနှင့် ငါ့မြင်း အမြီးချင်း ရိုက်မိကြ၊ သူ့မြင်းအမြီးက ကိုယ့်ခြေထောက်ကို လာ ရိုက်လို ရိုက်နှင့်။

လှုပ်ရှားသည်နှင့်အမျှ အတိုင်အတော ထူလာ၏။

“အရီး.. အရီး ခင်ခင်ကြီး ကျုပ်ခြေထောက် လာရိုက်တယ်ဗျ”

မချောစိန်ကို တိုင်သူတိုင်။

“ခင်မောင်ငြိမ်းရယ် ကျုပ်ကို ရိုက်တယ်”

မလှမေထံ လာတိုင်သူက တိုင်နှင့် အလုပ်ရှုပ်နေကြစဉ် ရီး ဆေးရိုးကား အလုပ်လုပ်လိုက်၊ ထိုင်နားပြီး ရေနွေး ကြမ်းသောက်လိုက်နှင့် မြေးများကို လှည့်မကြည့်ပေ။

“လာကြစမ်း၊ မြင်းတွေ အကုန်ယူခဲ့။ ဒါလောက် ဇာတ်ရှုပ်လှတာ”

ကြာတော့ ရီးကျီးဒန် သည်းမခံနိုင်တော့ပါ။ ဆေးလိပ် လိပ်နေရာမှ မြင်းတွေကို ခေါ်သိမ်းသည်။ “ငတက်ပြားနော်.. သတိထား... ဟင်း” ဟူ၍လည်း အံကြိတ်ကာ ကြိမ်းလိုက်သေးသည်။

မြင်းတွေကို မသိမ်းပါနှင့်ဟူ၍ မချောစိန်ရော မလှမေပါ မပြောရဲပေ။ ထန်းလျှော် ခွာနေသော ရီးဆေးရိုး သုန်မှုန်နေဆဲရှိသေးသည် ထင်သောကြောင့် ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် ကြည့်၍သာ နေရ၏။

ကလေးတွေမှာ မြင်းမရှိလည်း ကစားစရာ မရှားပါ။ “ဘုတ်ကေဆီဆမ်းကစားမယ်ဟေ့” ဟု တစ်ယောက်က စလိုက်လျှင် အရေးကြီးဆုံး ဘုတ်ကို ရှာကြတော့သည်။ ဖုန်ချိုင့်ကလေးတွေ တွေ့နိုးဖြင့် မြေပေါ်တွင် လေးဖက်ထောက် သွားနေကြ၏။

နေ့တိုင်း ဘုတ်ကေဆီဆမ်း ကစားကြရာ ကစားတိုင်း ဘုတ် (ဖုတ်) ကောင်ကလေးတွေ လိုက်ဖမ်းသဖြင့် ရှားပါးနေပြီ။ ဟော မိမိထွေးတော့ ဖုန်ချိုင့်ကလေးတစ်ခုတွေ့သဖြင့် ဖြည်းဖြည်းကလေး ဖုန်တွေ လွင့်ကုန်အောင် မှုတ်၏။ ဖျတ်ခနဲ ဘုတ်နှစ်ကောင် မြင်လိုက်ရငြား၊ နောက်အဆုတ်နှေးသော တစ်ကောင်သာ မိသည်။ ကျန်တစ်ကောင်ကား ဖုန်ထဲသို့ နောက်ဆုတ်ဝင်ပြေး၏။ မိမိထွေး ထပ်မှုတ်၏။ ဖုန် မကုန်၊ ဧရာမ ဖုန်ထုကြီး ဖြစ်နေ၏။ ကျန်တစ်ကောင်ကို မိမိထွေး လိုချင်သေးသည်။ သည်အတိုင်း ထားခဲ့လျှင် ဖုန်အများကြီးထဲတွင် ပျောက်သွားနိုင်သည်။

“အငယ်၊ ရလားဟေ့”

အနားသို့ ရောက်လာသူမှာ ခင်မောင်ငြိမ်း။

“တစ်ကောင် ကျန်သေးတယ်ဟ၊ ဖမ်းပြီး တိုင်ခြေရင်းမှာ မွေးထားရအောင်လို့”

“အေး..ကောင်းတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဖုန်တွေက အများကြီးဟ၊ မှုတ်မနေနဲ့။ ဘုတ်ဘုတ်ချင်း မျှားရအောင်”

ဘုတ်ကို ဘုတ်နှင့် မျှားပုံမှာ ဘုတ်ကို ဆံချည်မျှင်ဖြင့် ချည်ပြီး ဘုတ်တွင်းထဲ ချပေး၍ နောက်ဆုတ် ဝင်သွားလျှင် ရှိနှင့်သော ဘုတ်က ဆီးကိုက်စဉ် ဆံပင်ကို ဆွဲလိုက်ပါက မပိုင်သေးသော ဘုတ်ပါ တန်းလန်းကြီး ပါလာတော့သည်။

သို့ဖြင့် မိမိထွေး ဆံပင်အရှာထွက်၏။ မလှမေက လည်း မပေး၊ သူ့အမေ မချောစိန်က ငေါက်လွှတ်၏။ အမေကြီးထံ ရောက်သွားသောအခါ၌ “အံ့ရောတော်၊ အထွတ်အမြတ်ထားတဲ့ ခေါင်းမွေးနဲ့မှ ဆော့ချင်ရ သလားဟဲ့”

ကတ်ကြေးဖြင့် ခေါက်လွှတ်၏။

အမေ မိမိထွေး ငိုမဲ့မဲ့ဖြင့် သူ့ဘအနား ကပ်သွား၏။ သူ့ဘ ကတုံးထံတွင် ဆံပင်တောင်းရန် မဟုတ်။ အမေကြီး ခေါင်းဖြီး အပြီးတွင် ဆံပင်ကို လုံးပြီး သစ်ပင်ရင်းတွင် ပစ်တတ်၍ ဖြစ်၏။

“အငယ်... ဘာရှာလဲဟင်”

“ဆံပင် ဘ”

အရေးတယူ မေးသူ ရှိလာသဖြင့် ငိုသံကလေးဖြင့် ဖြေမိ၏။

“ဘုတ်ချည်ဖို့ မဟုတ်လား၊ ဘမှာ ရှိပါတယ်။ လာလာ”

ရီးဆေးရိုးသည် အမွေးများ ယှက်လိမ်နေသော ခြေသလုံးကြီးကို မြေးရှေ့သို့ ဆန့်ထုတ်ပေးလိုက်သည့် ခဏ၌၊ မိမိထွေးသည် ကျီစယ်မှန်း သိသည့်အလျောက် ဝါးခနဲ ငိုချလိုက်လေ၏။

ရီးဆေးရိုးလည်း မြေးမကို ကြည့်ကာ တဟားဟားရယ်နေမိလေ၏။ သည်ရယ်မောသံသည် အဖိုးတန်လှ၏။ သည်အခါကျမှသာ ရီးကျီးဒန်၏ ပုပ်နေသော မျက်နှာ ကြည်လာသလို သားသမီး၊ ချွေးမနှင့် သမက်တို့လည်း ကုပ်နေရာမှ ခေါင်းထောင်လာဝံ့ကြလေတော့၏။

▢ ဆင်ဖြူကျွန်းအောင်သိန်း
📖 ကိုဆေးရိုး ပေါင်းချုပ်

ကမ်းလွန် မြစ်တစ်စင်း

❝ ကမ်းလွန် မြစ်တစ်စင်း ❞ 
▢ ချစ်သက်နွယ် ၊ လားရှိုး ၊

တည်ငြိမ်နေတဲ့ မနက်ခင်းတွေမှာ အပြင်အဆင်ကင်းတဲ့ ရင့်ကျက်စ မျက်နှာတစ်ခု ဆွေးမြေ့ ရီဝေလျှက်။ နွေကို ကျော်ပြီး မိုးတွေ လွန်ဖူးခဲ့တဲ့ ဆောင်းအသစ်တွေမှာလည်း နှင်းတွေနဲ့အတူ တအိအိ ပြို ငိုခဲ့ဖူးတယ်။ ဆံနွယ်ရှည်တွေ လေမှာလူးလွန့်ရင်း အသိစိတ် ကင်းမဲ့နေသလို အဝေးကို ငေးကြည့်ပြီး သူ တစ်ကိုယ်တည်း ပြုံးနေတတ်တဲ့ တခါတရံကျတော့ မျက်ရည်တွေ အလိုလိုကျပြီး နာမ်စားတစ်ခုကို တိုးတိတ်စွာ တမ်းတခေါ်နေတတ်ပြန်ရဲ့။ သူက စိန်ပန်းပြာပင် ရှိတဲ့ အဲ့ဒီ နေရာလေးမှာ ထိုင် ငိုင်နေတတ်တယ်။ ထိုင်ခုံ တန်းလျားလေးတောင် အိုမင်းယိုင်နဲ့ လာခဲ့တဲ့ ဒီလို အချိန်ဆို တစ်ရက်မပျက် လာထိုင်နေတတ်တာ သူ့ရဲ့ ဝတ္တရား တစ်ခုများလား။ ဆွေးဆွေးမြည့်မြည့် ကြွေကျနေတဲ့ စိန်ပန်းတွေကို သူ တယုတယ ကောက်တယ်။ ပြီးတော့ ခုံတန်းလျားလေး ပေါ်မှာ နာမ်စားတစ်ခုကို ပန်းကြွေတွေနဲ့ ပုံဖော်ရေးတယ်။ ဒါ သူ့ရဲ့ နိစ္စဓူဝ လုပ်နေကျ အလုပ်တစ်ခုပါ။ အဲ့ဒီ ခုံတန်းလျားလေးပေါ်မှာ အတိတ်တွေ အစီအရီ ချခင်းကြည့်လိုက်တာ ပြက္ခဒိန်တွေတောင် အိုမင်းရင့်ရော် ကုန်ပြီပဲလေ။

နုနယ်ပျိုမျှစ်ခြင်းဆိုတာ လောကကြီးဆီက အခိုက်အတန် ရတဲ့ လက်ဆောင် တစ်ခုပါ။ အဲဒီထဲမှာ မျက်ဝန်းတောက်တောက်လေးရယ်၊ နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးရယ်၊ ဘယ်ဘက်ပါးလယ်က မှဲ့ လေးတစ်လုံးရယ်၊ ပြုံးလိုက်တိုင်း ချိုင့်ဝင်သွားတဲ့ ပါးချိုင့်ကလေးကတော့ လောကကြီးရဲ့ ဒုတိယ လက်ဆောင်။ သိပ်လှတာပဲလို့ ပြောတိုင်း ဘဝင်လေးချီချီ သွားတတ်တဲ့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကောက်ကြောင်းတွေဟာ တက္ကသိုလ်နယ်မြေ ကြီးရဲ့ ပူရိသတွေ အတွက် အကြွေဆုံး ကဗျာတစ်ပုဒ်လိုပါပဲ။ သူ့နာမည်က ခေတ်သစ်ပျို၊ တက္ကသိုလ်နယ်မြေကြီးရဲ့ အလှ နတ်မိမယ်တစ်ပါး။

••••• ••••• •••••

ဒီနေ့ဟာ နေနန္ဒ အတွက် မြန်မာ့မြေပေါ် ပြန်ချေချမိခြင်းရဲ့ ဒုတိယ မြောက်နေ့။ နေနန္ဒ တစ်ယောက် ရေခြားမြေခြားကို ထွက်သွားခဲ့တာ ဆယ်စုနှစ် တစ်ခုကို အတော် ကျော်လွန်ခဲ့ပြီ။ ဒီမြေကို ခြေချဖို့ အင်အားတွေ ပြန်လည်မွေးဖွားရတာဟာ ဝဋ်တစ်ခုကို ထမ်းထားရသလို လေးလံ လွန်းခဲ့တာ။ အတိတ်ကို ဖွင့်မဖတ်ဖို့ အကြိမ်ကြိမ်နင်းသိပ်ခဲ့ရတဲ့ သူ့ရင်ဘတ်မှာလည်း ဒဏ်ရာတွေ အနာကျက်ရောပေါ့။ ခုချိန်မှာ ပြန်တွေးမိတဲ့ အတိတ်ရဲ့ ပုံရိပ်ဟာ နာကျင်သံတွေ ရှိတဲ့ အပြုံးတစ်ခုရယ်ပါ။ အချစ်ဦး ဆိုတဲ့ နတ်ဘုရားမကို ရင်တွင်းပြတိုက်မှာ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ကိုးကွယ် ထားခဲ့တာ။ ပန်းတစ်ပွင့်ကို အလှကြည့်တဲ့ သူလိုပဲ မထိရက်၊ မနမ်းရက်နဲ့ တန်ဖိုးသိပ်ထားခဲ့တာ။ ဒါတွေအားလုံးဟာ နတ်ဘုရားမရဲ့ ဘိသိက်မင်္ဂလာပွဲအတွက် နှလုံးသားတစ်ခုလုံး သွေးစိမ်းရှင်ရှင် ထွက်ခဲ့တဲ့ ယစ်ပူဇော်ခြင်းတွေအလား။ ပြန်တွေးတိုင်း အောင့်တက်လာတဲ့ ရင်ဘတ်ကတောင် ခုဆိုလှောင်ပြုံး ပြုံးတတ်နေပြီ။ နောက်ဆုံးတော့ အချစ်ဆိုတာ ဘဝတစ်ခုလုံးရဲ့ သတ်ပုံလွှဲ ဖတ်မိတဲ့ ကျမ်းစာတစ်ခုလိုပဲ နာကျင်ခါးသက်တဲ့ စာမျက်နှာချည်းပါပဲ။ ခုတော့ အဲဒီ ရင်ဘတ်မှာ အမာရွတ်တစ်ခုက လွဲပြီး ဘာခံစားမှုမှ ရှိမနေတော့ပါ။

အတိတ်ကို ပြန်တွေးရင်း သူ ခပ်ထေ့ထေ့ ပြုံးပစ်လိုက်တယ်။ ရေချိုးပြီးစ နှာဖူးပေါ် ဝဲကျနေတဲ့ ဆံပင် ခွေလိပ်လိပ်တွေထဲမှာ ငွေချည်ရောင် ဇရာတွေက ကြိုးတို့ကြဲတဲ။ ဆင်းရဲခြင်းတွေ ခဝါချဖို့ သက္ကရာဇ်တွေ သူ အံတုနိုင်ခဲ့ပေမယ့် မျက်နှာပေါ်က ရင့်ရော်မှုတွေကိုတော့ သူ မလွန်ဆန် နိုင်လဲ့ဘူးလေ။ သူက ယောက်ျားပီသတဲ့ အဲဒီမျက်နှာကို မပြုပြင်ဘဲ ပစ်ပယ်ထားခဲ့တာ ကြာပေါ့။ ခုတော့ ဘာရယ်မဟုတ် ခရင်မ်တစ်ခုကို ပွတ်လိမ်းရင်း တီရှပ်ခဲပြာရောင်နဲ့ ဂျင်းပင်တစ်ထည် ကောက်ဝတ်လိုက် တယ်။

ဒီနေ့ သူ သွားမယ့်နေရာက တစ်ဦးတည်းသော ဆွေမျိုးဖြစ်တဲ့ ဦးလေးတစ်ယောက် ဆီကိုပါ။ ကားကို ဖြည်းဖြည်းမောင်းနှင်ရင်း တက္ကသိုလ်ရိပ်သာလမ်းဘက် ချိုးကွေ့ဝင်လာလိုက်တယ်။ လမ်းဘေး မီနီမတ်ရှေ့မှာ ကားရပ်ရင်း ဦးလေး ကြိုက်တတ်တဲ့ ဘလက်လေဘယ်နဲ့ စားစရာ တစ်ချို့ ဝယ်ဖို့ ဝင်လာလိုက်တယ်။ လိုအပ်တာတွေ ရွေးပြီး ကောင်တာမှာ ငွေရှင်းဖို့ လှမ်းလာတော့ မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းက အံ့အားသင့် စရာ။ မီနီမတ်ရဲ့ ဝန်ထမ်းတစ်ချို့ ကြားထဲမှာ နောက်ကျောပဲ မြင်နေရတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ခပ်စွာစွာ ရန်တွေ့သံလေးကို ကြားမိတယ်။

“ ဒီမှာလေ ကတ်ဈေးက ဒီလောက်ရေးထားတယ်၊ ဒစ်စကောင့် ရှိတယ်ပြောပြီး တကယ်တမ်း ငွေရှင်းတော့ ကတ်ဈေးအတိုင်းပဲ ပေးရတာပဲ လား။ ဘာလဲ ရှင်တို့က ဈေးဝယ်သူတွေကို ရိုက်စား လုပ်နေတာလား”

“ဟာ ... မဟုတ်ရပါဘူး ညီမရယ်။ ဒစ်ဒကောင့် ဆိုတာက သူ့လစ်မစ်ကို ပြည့်အောင်ဝယ်မှ ဈေးလျှော့ပေးတာမျိုးပါ၊ ခုဟာက”

“ဟာ ... ဒါဆိုရင် အဲဒီ အလှကုန် ကောင်တာက ဘာလို့ (၂၀) ရာခိုင်နှုန်း ဒစ်စကောင့်ရှိတယ် ပြောလဲ၊ မပြောနဲ့လေ”

ခပ်စွာစွာလေး ရန်တွေ့နေတဲ့ သူ့မျက်နှာလေးကို နေနန္ဒ မြင်ချင်လာတယ်။ ကလေးတစ်ယောက်လို အရှက်သိက္ခာကို မငဲ့ဘဲ ဖြစ်ချင်တာကို ဦးတိုက်ငြင်းနေပုံလေးကို သဘောကျမိလေရဲ့။ နောက်ကျောဘက်ကနေ သူ့မျက်နှာမူရာဘက်ကို လျှောက်သွားပြီး မသိမသာ လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။

“ဟာ ...”

ဟာ ကနဲ ဖြစ်သွားတဲ့ ရင်ဘတ်ကို လက်နှင့်ဖိရင်း ပစ္စည်းခြင်းကို နေနန္ဒ ဆုပ်ကိုင်ထားမိတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်ဆယ်လောက်က သူ မက်မောခဲ့တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်နဲ့ သိပ်တူတာပဲ။ ကလေးဆန်နေတဲ့ ဆံပင်ကုတ်ဝဲလေးက လွဲလို့ မျက်နှာပေါက်နဲ့ အသားအရည် ကိုယ်လုံး ကိုယ်ထည်ဟာ သူ့ချစ်ဦးသူ သိမ့်သိမ့်သူ နဲ့ ချွတ်စွပ်ကို တူလွန်းနေတယ်။ အဲဒီ အုပ်စုထဲကို နေနန္ဒ တိုးဝင်လိုက်ပြီး ပစ္စည်းခြင်းကို ကောင်တာပေါ်တင် လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ကောင်တာကစာရေးမကို ငွေထုတ်ပေးရင်း စကား လှမ်းပြောလိုက်တယ်။

“သူ ယူတဲ့ ပစ္စည်းဘယ်လောက်မို့လဲ၊ သူ ငွေမလောက်လို့ ပြဿနာ ရှာနေတာ ထင်တယ်။ သူ့ပစ္စည်းဖိုးကို ကိုယ်ပေးပါ့မယ်။ သူ့ကို ပစ္စည်းပဲ သွားပေးလိုက်တော့ ..”

စာရေးမက “ဟုတ်” ဟုဆိုကာ နားမလည်သလို ကြည့်ရင်း မိန်းကလေးကို ပစ္စည်းသွားပေးလိုက်တယ်။

“ညီမရေ ဒီပစ္စည်းကို ဒီတိုင်း ယူသွားလိုက်ပါ။ ပိုက်ဆံရှင်းစရာ မလိုတော့ဘူး”

“ဘာ... ဒီတိုင်း ယူသွားရအောင် ကျွန်မက အလှူလာခံနေတယ် ထင်နေလား။ တော်ပြီ ... ယူလဲ မယူတော့ဘူး၊ ဝယ်လည်း မဝယ်တော့ဘူး။ နောက် ဒီထဲကို လုံးဝ ဝင်မလာတော့ဘူး”

ဘုဆတ်ဆတ်ပြောပြီး လှည့်ထွက်သွားတဲ့သူ့ကို နေနန္ဒ ငေးကြည့်နေမိတယ်။ ပြီးတော့ ဘာကို သဘောကျမှန်း မသိအောင် ပြုံးရယ်နေမိတယ်။

“ကဲ .. အဲ့ ပစ္စည်းပါ ထည့်လိုက်တော့၊ ကိုယ်ဝယ်သွားလိုက်တော့မယ်”

“ဟုတ် .. ဟုတ်ကဲ့ရှင့်”

နေနန္ဒ ဦးလေးဖြစ်သူ အိမ်မှာ နေစောင်းတဲ့ အထိ နေလိုက်တယ်။ ဦးလေးနဲ့ စကားစမြည် ပြောနေတုန်းတောင် မီနီမတ်က စွာတေးမလေးကို သတိရပြီး ပြုံးမိနေသေးရဲ့။ ဘာရယ်ကြောင့်မှန်း မသိ သူ့ပုံရိပ်နဲ့ သူ့အသံလေးတွေဟာ နေနန္ဒ အာရုံထဲမှာ တရိပ်ရိပ် ပြေးနေတော့တယ်။ နေဝင်ရိုးရီချိန်မှ အိမ်ပြန်လာခဲ့တယ်။

••••• ••••• •••••

မိုးလေးတဖွဲဖွဲနဲ့ မိန်းလမ်းမပေါ် လူရှုပ်နေပြီ။ ဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်နေရင်းက လမ်းဘေးတစ်နေရာမှာ အုံခဲနေတဲ့ လူစုကြီးကို တွေ့တယ်။ နေနန္ဒ ကားကို ဘေးရပ်ခဲ့ပြီး လူအုပ်ကြားကို ဝင်ကြည့်မိတော့ လမ်းပေါ်မှာ လဲကျနေတဲ့ သူ။ နေ့စဉ် ရက်ဆက် လိုက်ရှာမိတုန်းက မတွေ့ခဲ့တဲ့သူ။ ပြန်တွေ့တော့ မိုးရေထဲမှာ ဒဏ်ရာတွေနဲ့။ အပျော်စိတ်ထက် စိုးရိမ်စိတ်က ငယ်ထိပ် တက်ဆောင့်သလို ပူကနဲ။

“ ဘာဖြစ်တာလဲ..၊ ကားတိုက်မိတာလား”

နေနန္ဒ ဘေးကလူတွေကို မေးစမ်းကြည့်တော့ အသက်ကြီးကြီး မိန်းမတစ်ယောက်က သူ သိသလောက်ပြောပြတယ်။

“ကားမဟုတ်ဘူး။ ဆိုင်ကယ်တိုက်မိတာ။ တိုက်သွားတဲ့ လူက ပထမ ဒီမိန်းကလေးနဲ့ စကားရပ်ပြောနေသေးတယ်။ ပြီးတော့ သူထွက်သွားတယ်။ ပြီးတော့မှ ပြန်လှည့်လာပြီး ပွတ်တိုက်သွားတာ ...”

“ဟင် ....”

နေနန္ဒ ဘာမှမတွေးတော့ဘဲ သူ့ကို ချီပြီး ကားဆီပွေ့ခေါ် လာလိုက်တယ်။ နာကျင်မှုကြောင့် ရှုံ့မဲ့နေတဲ့ သူ့မျက်နှာလေးပေါ် မျက်ရည်တွေနဲ့ တရှိုက်ရှိုက်။

“ကဲ အမိ၊ ငိုနေလို့ မပြီးဘူး။ ဆေးခန်းသွားရမယ်။ အဲဒီဆိုင်ကယ် နဲ့ တိုက်သွားတဲ့လူကို သိလား။ အရေးယူချင် ယူလို့ ရအောင် ..”

နေနန္ဒ စကားအဆုံး ငြိမ်နေတဲ့ သူ့အသံလေးက စွာကနဲ ညံလာလေရဲ့။

“သိသိ မသိသိ ရှင့်အပူလားလို့၊ ရှင်ကရော ကျွန်မနဲ့ မသိဘဲ ဘာလို့ ကားပေါ် တင်ခေါ်လာရတာလဲ။ ဆေးခန်း သွားရမယ်လို့ ဘာလို့ ဆရာကြီး လုပ်နေတာလဲ”

နေနန္ဒ ပြုံးပြီလေ။ သူတမ်းတနေတဲ့ အသံလေး ....။

သူ မြင်တွေ့ချင်နေမိခဲ့တဲ့ ပုံရိပ်ကလေး။ ဆေးခန်းတစ်ခုရှေ့ ကားရပ်ပြီး သူ့ကို ပွေ့ချီဖို့လုပ်တော့ တစ်ခါ ထပ်ပြီးရန်တွေ့ ပြန်တယ်။

“ကျွန်မ လမ်းလျှောက်နိုင်တယ်။ ဘာလို့ ချီချင် ပွေ့ချင်နေရတာလဲ။ ဖယ်”

ပြောပြောဆိုဆို နေနန္ဒ လက်တွေကို ဖယ်ထုတ်ပြီး ကားပေါ်ကနေ စိတ်လိုက်မာန်ပါ ဆင်းကာ ဆေးခန်းထဲ ဝင်သွားတော့တယ်။

“ဟောဗျာ ...”

နေနန္ဒ စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် သဘောကျစွာ ရယ်မောပစ် လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ဆေးခန်းထဲ ဝင်ပြီး သူ့ကို စောင့်ပေးမိတယ်။ အတန်ကြာတော့ သူ စမ်းသပ်ခန်းထဲက ပြန်ထွက်လာပြီး ဆေးကောင်တာမှာ ဆေးစောင့်ယူတယ်။ ကျောပိုးအိတ်လေးထဲကနေ ဆေးဖိုးတစ်ချို့ ထုတ်ပေးပြီး ဆေးခန်းအပြင် ထွက်သွားတယ်။ အဲဒီအချိန်အထိ နေနန္ဒ ကို ရှိတယ်လို့ အောက်မေ့ပုံ မပေါ်။ ခြေထောက်ထော့နင်းထော့နင်း ထွက်သွားတဲ့ သူ့နောက်ကို နေနန္ဒ အပြေးလိုက်ရင်း စကားလှမ်းပြောလိုက်တယ်။

“အမိ ကျုပ် လိုက်ပို့ပေးပါ့မယ်။ ခြေထောက်က လမ်းလျှောက်ရင် ပိုနာ လာမှာပေါ့”

နေနန္ဒကို သူ လှည့်ကြည့်တယ်။ အဲဒီ အကြည့်လေးဟာ တစ်စက္ကန့်ရဲ့ ဆယ်ပုံတစ်ပုံစာပဲ ဖြစ်ချင်ဖြစ်မယ်။ ရုတ်တရက် လှုပ်ခတ်သွားတဲ့ ရင်ခုန်သံကို ခေတ်သစ်ပျို အံ့သြနေမိတယ်။ တွဲခဲ့ဖူးသမျှ ပူရိသတွေထဲမှာ သူ့ကို ရင်ခုန်စေတဲ့ နေနန္ဒကို အမှတ်မထင် ငေးနေမိသေးတယ်။ ခေတ်သစ်ပျိုရဲ့ ရွှန်းလဲ့လဲ့ မျက်လုံးတွေက နေနန္ဒ ရဲ့ နှလုံးသား အလယ်ဗဟိုဆီကို မြှားတစ်စင်း ပစ်ခွင်းသလို မူးမိုက်ရစ်ဝေသွားစေရဲ့။ ခေတ်သစ်ပျို ခြေလှမ်းတွေကို ရပ်ပစ်လိုက်ပြီး ကားရပ်ထားရာဆီ လှည့်ပြန် လျှောက်လာတယ်။ ပြီးတော့ ကားထဲ ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး သူ ငြိမ်နေပြန်တယ်။

“ကလေးလေး”

နေနန္ဒ မခေါ်ရဲ ခေါ်ရဲနဲ့ တိုးတိုးလေး ခေါ်ကြည့်မိတယ်။ သူ ငြိမ်နေတုန်းပဲ။ နေနန္ဒ ထပ်ခေါ်ကြည့်တယ်။

“ကလေးလေး”

“ရှင် ကျွန်မကို ကလေးလို့ မခေါ်နဲ့။ ကျွန်မအသက် နှစ်ဆယ်တောင် ပြည့်တော့မယ်။ ကလေး မဟုတ်တော့ဘူး”

“ကိုယ်မှ မင်းနာမည် မသိတာ။ ပြီးတော့ မင်းအသက်အရွယ်နဲ့ ကိုယ့်အသက်အရွယ်နဲ့ ယှဉ်ရင် တစ်ဝက်မက ကွာတယ် ကလေးရဲ့”

သူ အံ့အားသင့်သလို လှည့်ကြည့်လာတယ်။ ပြီးတော့ မဲ့ပြုံးလေး တစ်ချက် ပြုံးပြီး လေသံအေးအေးနဲ့ စကားဆိုတယ်။

“ကျွန်မနာမည် ခေတ်သစ်ချို ပါ။ သင်္ချာ ဒုတိယနှစ်။ နယ်ကနေ ကျောင်းလာတတ်တာပါ”

သူ ပြောသမျှကို ပြုံးကြည့်နေမိရင်း နေနန္ဒ ကားတူးဘောက်စ် ထဲကနေ ပစ္စည်းတစ်ခု ထုတ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ခေတ်သစ်ပျိုကို လှမ်း ပေးလိုက်တယ်။ အဲဒီ ပစ္စည်းလေးကို ကြည့်ပြီး ခေတ်သစ်ပျိုက တအံ့တသြ စကားဆိုတယ်။

“ဒါ ... ဒါ ကျွန်မ လိုချင်နေတဲ့ မိတ်ကပ်လေးပဲ။ ဟိုတစ်နေ့က မီနီမတ်မှာ ဈေးမတည့်လို့ ထားခဲ့ရတာ”

“ဟုတ်တယ်လေ၊ အဲ့ဒီနေ့က ကိုယ် အဲဒီနားမှာ တစ်ချိန်လုံး ကလေးလေးကို ရပ်ကြည့်နေခဲ့တာ”

“ရှင် ..”

ရှက်သွေးလေး ဖြတ်ပြေးသွားတဲ့ သူ့မျက်နှာလေးဟာ လေညှင်းရဲ့ ခိုးယူပေါင်းသင်းမှုကို ခံရတဲ့ ပန်းတစ်ပွင့်လို ပန်းရောင်ရိပ်လေး တဖျက်ဖျက်လက်လို့ ..။ သူ့ ကိုယ်သင်းနံ့ကလေးကို ရမိတဲ့ အခိုက်အတန့် ဟာ ကမ္ဘာဦး ဂီတ တစ်ပုဒ်လို ရင်ခုန်လှိုက်မောဖွယ် ကောင်းလွန်းရဲ့။ သူ့မျက်နှာလေးကို မြင်တွေ့ခွင့် ရနေတာဟာ နိဗ္ဗာန်တံခါးဝကို မှားရောက်မိတဲ့ ငရဲသားတစ်ယောက်လို တခမ်းတနား ပြည့်စုံလွန်းနေလေရဲ့။

••••• ••••• •••••

ဆောင်းရာသီရဲ့ တစ်ဝက်အကျိုးမှာ သူ့ကို ချစ်တဲ့ အကြောင်းတွေ ဖွင့်ပြောမိတယ်။ သာယာငြိမ့်ငြောင်းလွန်းတဲ့ အချစ်မြစ်ထဲမှာ သံယောဇဉ်လေးတွေ တသွင်သွင် စီးလို့။ နေနန္ဒရဲ့ ချစ်စကားတွေ အဆုံး သူက ရှက်ရွံ့သလို ခေါင်းကလေးငုံ့ကာ တိုးတိုးလေး စကားဆိုလာတယ်။

“ကလေးလေးကလည်း ဟောဒီလူကြီးကို ချစ်နေပါပြီ”

ဘယ်လောက်တောင် ရင်ခုန်စေတဲ့ ချစ်စကားမျိုးလေးလဲ။ နွေ ခေါင်ခေါင်မှာ ရွာမိတဲ့ မိုးဟာ ရာသီလွန်ဆိုပေမယ့် နေနန္ဒ ရင်တစ်ခုလုံး အပျော်တွေ အေချမ်းစွတ်စိုနေလိုက်တာများ ကိုယ့်ရင်ခုန်သံတောင် ကိုယ် ပြန်ကြားနေမိရဲ့။ လှတယ် ဆိုတာထက် ပိုလွန်းတဲ့ သူ့ရုပ်နာမ် နှစ်ပါးရဲ့ ဖြစ်တည်မှုတွေကို နေနန္ဒ တစိမ့်စိမ့် ကြည့်ရင်း မထိရက် မကိုင်ရက်အောင် ချစ်မိပါပေါ့လား။

သူ့ရဲ့ လိုအပ်ချက်လေးတွေ ဖြည့်ဆည်းပေးခွင့်ရတာကိုပဲ လောကကြီးကို ကျေးဇူးတင်မိရဲ့။ နေကောင်းကျန်းမာပါစေ ဆိုတဲ့ မေတ္တာတရားကို အခါခါ ရေရွတ်ရင်း ဒီသံသရာကို ဝဋ်တစ်ခုလို ဆွဲဆန့်ကြည့်မိတယ်။ သမုဒယဟာ သိပ်ပူတာပဲလို့ ဘယ်တော့မှ ငြင်းနေမိမှာ မဟုတ်။

••••• ••••• •••••

ချစ်သူသက်တမ်း ခြောက်လမြောက်မှာ ခေတ်သစ်ပျို သိပ်လိုချင်နေတဲ့ Iphone 6 ဆိုတာကို နေနန္ဒ ဝယ်ပေးခဲ့တယ်။ ဒါဟာ လက်ဆောင်တွေထဲက လက်ဆောင် တစ်ခုပါ။ သူ လိုအပ်တာတွေကို နည်းနည်းလေး ညည်းတွား လိုက်တာနဲ့ နေနန္ဒက ဝယ်လာပေးပြီးသား။ ခုလည်း ခေတ်သစ်ပျို တစ်ယောက် ဖုန်းလေးကို ဖင်ပြန်ခေါင်းပြန် လှည့်ပတ် နေရင်း ကလေးတစ်ယောက်လို ပျော်ရွှင် ရယ်ပြုံးနေတော့တယ်။ ခဏကြာတော့ ခေတ်သစ်ပျို ကားနောက်ခန်းဘက် ကူးပြောင်း ထိုင်လိုက်ပြီး ကိုပါ လာထိုင်ဖို့ခေါ်တယ်။ နေနန္ဒ သူ့ဘေးနားမှာ ခပ်ခွာခွာလေး ဝင်ထိုင်တော့ သူက အတိုးလျဆုံး ခေါ်သံနဲ့အတူ အနားကပ်လာတယ်။

“ကိုကို”

အတိုးလျဆုံး ခေါ်သံနဲ့ အတူ နေနန္ဒ ရင်ဘတ်ဆီကို သူ့ လက်ကလေးတွေ ပြေးလွှားရင်း ပွတ်သပ် ကစားနေတယ်။

“ကိုကို ကလည်း အင်္ကျီဝတ်တိုင်း ဒီအရောင်ပဲ။ အနီလေး အဖြူလေးတွေ ဝတ်ပါလား။ အဲ့ဒီ အရောင်တွေက အသက်ငယ်စေတယ် ကိုကိုရဲ့”

“ကိုကိုက ဒီအရောင်ပဲ ကြိုက်တာလေ။ ကိုကို့အသုံးအဆောင် အားလုံး ခဲပြာရောင်လေးတွေချည်းပဲ”

“အဲ့လောက်ပဲ အစွဲထားရသလား ကိုကိုရဲ”

“အဲ့ဒီ ထက်တောင် ပို စွဲလန်းတတ်တယ်။ ကလေးလေး ရဲ့”

အပြန်အလှန် ပြောဆိုနေတုန်း ခေတ်သစ်ပျို လက်လေးတွေက နေနန္ဒ ပါးသိုင်းမွှေးတွေဆီ ရောက်လာတယ်။ တယုတယ ပွတ်သပ် သွားတဲ့ လေညှင်းလေးတွေကြောင့် ပန်းရိုင်းပွင့်လေတွေ လှုပ်လီလှုပ်လဲ့။

သုံ့ပန်းတစ်ယောက် သေခါနီး ရင်ခုန်သလိုမျိုးတဆတ်ဆတ် တုန်ယင်နေတဲ့ မိမိရဲ့ ခြေလက်တွေကို နေနန္ဒ အားနာလာမိတယ်။ သူ့ လက်သွယ်သွယ်လေးတွေဟာ နေနန္ဒ လည်ကုတ်ကို သိုင်းဖက်ပြီး သူ့ခေါင်းလေးကို ရင်ခွင်ထဲ ဝှက်ထားလိုက်တယ်။ ဒီအချိန်ထိ တုန်ယင်နေတဲ့ လက်တွေဟာ သူ့ ကို ပြန်လည်သိုင်းဖက်ရမယ် ဆိုတာကို မေ့လျော့နေတုန်း။

ချွေးစို့လာတဲ့ နေနန္ဒရဲ့ နဖူးထက်က ဆံစလေးတွေကို သူ တို့ထိ သူ ကစားနေတယ်။ ပြီးတော့ မျက်ခုံးထူထူ၊ နှာတံ၊နှုတ်ခမ်းတို့ကို တို့ထိ ကစားနေပြန်ရဲ့။ အမြင်အာရုံရဲ့ အနီးဆုံးမှာရှိနေတဲ့ သူ့မျက်နှာဆီက မိတ်ကပ်နံ့ဟာ လူကို မရိုးမရွ ဖြစ်လာစေတယ်။ ပြီးတော့ သူဝင်သက် ထွက်သက်ရဲ့ လေနွေးနွေးလေးတွေဟာ နေနန္ဒ ရဲ့ မျက်နှာပြင်ဆီကို ပွတ်သပ်ချော့မြူ နေသလို။ နေနန္ဒ ဟင်းကနဲ သက်ပြင်းကို ချလိုက်ရင်း သူ့ကို ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲဖက်ထားလိုက်မိတယ်။ သူ့လက်လေးတွေဟာ အနီးဆုံးမှာ ရှိနေတဲ့ နေနန္ဒရဲ့ အင်္ကျီကြယ်သီးလေးတွေကို ဖြုတ်လိုက် ပြန်တပ်လိုက်နဲ့ ဆော့ကစားနေပြန်တယ်။

တဖြည်းဖြည်း ဦးမော့လာတဲ့ သူ့နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးဟာ ဘယ်တုန်းကမှ ထင်မှတ်မထားတဲ့ အိမ်မက်တစ်ခုဆီ ဆွဲခေါ်သွားတယ်။ မွေးဖွားခါစ သားငယ်တစ်ယောက်ရဲ့အောက်စီဂျင် ငတ်မွတ်မှုလို အချစ် ဆိုတာကို တရှိုက်မက်မက် တောင်းတပစ်လိုက်တယ်။ ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးဟာ နှစ်ဆယ့်သုံး နှစ်ပိုင်းတစ်ပိုင်း ဒီဂရီထက် ပိုစောင်းသွားသလိုပဲ။ ဒါဟာ အချစ်ပဲ ဖြစ်မှာပါ။ နေနန္ဒ တဖွဖွ ရေရွတ်နေမိတာက ချစ်တယ် ကလေးလေးရယ် ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းပါ။

••••• ••••• •••••

တီ .. တီ ...

“ကိုကိုကလည်း မီး ဆင်းဖွင့်လိုက်မယ်လေ ..”

“မဖွင့်ပါနဲ့ ကလေးလေးရဲ့၊ နေပူနေတယ်၊ အောင်စိုး ဆိုတဲ့ ကောင်လေး ရှိတယ်။ ကိုကို့မှာ သူ့ အားကိုးနေရတာ သူချက်ကျွေးတာ စားနေရတာ”

“ဟုတ်လား၊ နောက်ဆို မီး လာချက်ကျွေးမှာပေါ့ .. ကိုကိုရဲ့”

“တကယ် .. အဲ့ဒီ အပြောလေးနဲ့တင် ဗိုက်ဝပါပြီဗျာ။ ကိုကိုက မီး ကျောင်းပြီးလို့ လက်ထပ်ရင်လည်း ဘာမှ မလုပ်ခိုင်းပါဘူး။ ကိုကိုပဲ အလှကြည့်ဖို့ ထားမှာ ...”

“ဟွန်း... ကိုကိုပိုကြီး၊ အာ့ကြောင့် ဒီကလေးက မခွဲနိုင်တော့တာဖြစ်မယ်”

မျက်လုံးလေး ချီပြီး ထောင့်ကပ်ပြောတဲ့ သူ့အမူအရာလေးတွေဟာ နေနန္ဒ နှလုံးအိမ်ထဲ ပျားသကာလောင်းချနေသလို ချိုမြ ရှတလို့။ ချစ်သူ သက်တမ်း တစ်လ မပြည့်ခင်ပဲ ခေတ်သစ်ပျိုကို နေနန္ဒ အိမ်အလည် ခေါ်လာမိတယ်။

ကားပေါ်က ဆင်းလာတဲ့ ခေတ်သစ်ပျိုကို မြင်တော့ အောင်စိုးက အကဲပါးစွာ ဧည့်ခံတယ်။

“ဟာ .. ဆရာ၊ ဧည့်သည် ပါလာတာလား။ ကျွန်တော် အအေး သွားစီစဉ်လိုက်မယ်နော်”

“အေး၊ ကောင်းတယ်ကွာ၊ ရေခဲလျှော့ထည့်။ နေသိပ်ပူတယ်”

ခဏကြာတော့ လိမ္မော်ရည်နှစ်ခွက် ကိုင်ပြီး အောင်စိုး ပြန်ရောက်လာတယ်။

“ကဲ ... အောင်စိုးရေ၊ ဒါ နောက်ဆို မင်း မမလေး ဖြစ်မယ့် မိန်းကလေးပဲ၊ ခေတ်သစ်ပျိုတဲ့ မှတ်ထားနော်။ ငါ့ရဲ့ ဇနီးလောင်းလေး ဆိုပါတော့”

“ဟာ ဆရာကလည်း... ကြွားလိုက်တာ။ ကလေး မုန့်ပေးကြိုက်တော့လည်း ကြွားအားရှိတာပေါ့ဗျာ ဟားဟား..၊ မမလေးရေ ကျုပ်ဆရာက သူ့အိမ်ကို ဒါ ပထမဆုံး မိန်းကလေး ခေါ်လာဖူးတာပဲဗျ။ ကျုပ်ဖြင့် အံ့ဩ နေတာ။ ဝမ်းသာတယ်ဗျာ၊ ဆရာတို့ အတွဲက သိပ်လိုက်ဖက်တာပဲ”

ခေတ်သစ်ပျို ရှက်ကိုးရှက်းကန်းနဲ ခေါင်းငုံ့နေရှာတယ်။ ပြီးတော့ အိမ်ထဲကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရင်း သဘောကျနေလေရဲ့ ။ နောက် ... ခြံထဲကို ပြေးဆင်းပြီး မြက်ခင်းပေါ် လှည့်ပတ်ပြေးနေတော့တယ်။ သူသိပ်ပျော်နေတာ မြင်ရတော့ နေနန္ဒ ရင်ထဲ ပြောမပြတတ်အောင် ကြည်နူးနေတယ်။ သူ့ အပျော်၊ သူ့အပြုံးလေးတွေကို ဘဝတစ်သက်တာလုံး မြင်နေတွေ့နေခွင့် ရပါစေလို့ ကြိတ်ဆုတောင်းနေမိတာ သူ မကြားနိုင်ပါဘူးလေ။ ဒါဟာ သူ့အတွက် သီးသန့် ပျိုးမိတဲ့ မေတ္တာတရားတွေပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။

••••• ••••• •••••

“လူကြီးမင်း ခေါ်ဆိုသော ဖုန်းမှာ စက်ပိတ်ထားပါတယ်ရှင်”

မနက်မိုးလင်းတိုင်း လှမ်းခေါ်နေကျ ဖုန်းနာပါတ်လေးက စက်ပိတ် ထားတယ်တဲ့။ ဘာမှ မဖြစ်ပါစေနဲ့ ဆိုတဲ့ စိတ်ပူပန်မှုတွေကို နေနန္ဒ ဘယ်လို ချိုးနှိမ်ရပါ့။ နံနက် (၇) နာရီ ထိုးတာနဲ့ သူ့အဆောင်ဘက် လိုက်သွားမိတော့တယ်။ အဆောင်မှူးကို မေးကြည့်တော့ အဖြေက မရေ မရာနဲ့။ သူ့ကျောင်းရှေ့ သစ်ပင်ကြီးအောက်မှာ နေနန္ဒ စောင့်နေလိုက်တယ်။

နေ့လည် (၁) နာရီ အထိ သူ့ အရိပ်အယောင်ကိုပင် မတွေ့ရ။ တဖြည်းဖြည်း ထူပူလာတဲ့ ရင်ဘတ်ကို နေနန္ဒ လစ်လျူရှုပစ်လိုက်တယ်။ ထမင်းစားဖို့ မေ့နေသလို ဒီနေရာက ခွာဖို့ကိုလည်း မေ့နေခဲ့တယ်။ ညနေ (၄) နာရီ အထိ အဲဒီနေရာမှာ ကားရပ်ထားမိတယ်။ သူကတော့ ရောက်မလာ။ ဘယ်ရောက်ပြီး ဘာဖြစ်နေလည်း ဆိုတဲ့ စိတ်နဲ့ ရင်ဘတ်မှာ တဆစ်ဆစ် အောင့်တက်လာတယ်။ မှန်လုံပိတ်ထားမိတဲ့ ကားထဲမှာ နေနန္ဒ အသက်မရှု နိုင်တော့သလို ဖြစ်လာတယ်။ ည (၉) နာရီ အထိ သူ့ဖုန်းကို အဆက်မပြတ် ခေါ်တယ်။ သစ်ပင်ကြီးပေါ်က သစ်ရွက်တွေ တဖြုတ်ဖြုတ်ကြွေကာ သူ့ကား မှန်ပေါ် ဟိုတစ်ရွက် ဒီတစ်ရွက်နဲ့ ...။ တစ်နေကုန် .. အစားအသောက်နဲ့ အိမ်ပြန်ချိန်ကို မေ့နေလောက်အောင် ပူပင်သောကတွေ ဖြစ်ရတယ်။

“တီ ... တီ ... တီ”

“ဟယ်လို”

“ဆရာ ကျွန်တော် အောင်စိုးပါ။ ညနေအထိ ဆရာ ပြန်မလာလို့။ ခရီးထွက်သွားတာလား ဆရာ”

နေနန္ဒ လက်က နာရီကို ငုံ့ကြည့်မိတော့ မနက် (၁) နာရီ ထိုးနေလေပြီ။ အောင့်နေတဲ့ ရင်ဘတ်ကို လက်နဲ့ပွတ်ရင်း အိမ်ပြန်လာခဲ့တယ်။ ကားပေါ်က ဆင်းတော့ မိုက်ကနဲ ဖြစ်သွားတဲ့ အမြင်အာရုံနဲ့ ကမ္ဘာကြီးက ချာချာလည်လို့။ ဆရာ .. ဆရာ ဆိုတဲ့ အောင်စိုးရဲ့ အသံတွေဟာ နားထဲမှာ မပီမသနဲ့ ဝိုးတဝါး ...။ အဆိုးဝါးဆုံးလို့ ထင်မှတ်မိတဲ့ ဝေဒနာက ရင်ဘတ်ထဲ နေရာ အပြည့်ယူလိုက်သလို။ နေနန္ဒရဲ့ မျက်လွှာတွေ တဖြည်းဖြည်း အမှောင်ကျလာခဲ့တယ် ...။

••••• ••••• •••••

“ ဝိုး ...”

ခေတ်သစ်ပျို ကလေးတစ်ယောက်လို လွတ်လပ်စွာ အော်ဟစ်ပစ် လိုက်တယ်။ ရုပ်ရှင်ထဲမှာ ကြည့်ဖူးတဲ့ စင်ကာပူ ဆိုတာ ဒါလား။ သူနေထိုင်ခဲ့တဲ့ ရပ်ကွက်ကလေးနဲ့ စာရင် ဒါဟာ နတ်ဘုံ နတ်နန်းပေါ့။ လမ်း၊ တံတား၊ အဆောက်အဦ။ ဒါတွေဟာ ထိတွေ့ခွင့် ရဖူးသမျှထဲမှာ အခမ်းနားဆုံးပဲ။ အမက်ချင်ဆုံး အိပ်မက်တစ်ခုကို မြင်မက်နေရသလို တမေ့တမော သာယာပစ်လိုက်တယ်။ ဖြစ်နိုင်ရင် အိမ်ပြန်ချိန် ဆိုတာကို မြေမြုပ်ပစ်ချင်တယ်။ ဒီခမ်းနားမှုတွေကနေ ဘယ်တော့မှ မလွတ်မြောက်ချင် တော့ဘူးလေ။

“ ဦး ဒီ ဟိုတယ်ကြီးက ဦးပိုင်တာလားဟင်”

“ရှယ်ယာပေါ့ ခေတ်ရယ်၊ အကုန် မပိုင်ပါဘူး”

“ဪ.. ဦးက ဒီမှာ အပြီးနေမှာလားဟင်၊ ခေတ်ကရော ဒီမှာ ဘယ်လောက်ကြာကြာ နေခွင့်ရမှာလဲ”

“ဖြည်းဖြည်းပေါ့ကွယ်၊ ခုမှရောက်တာ ပြန်ဖို့ မေးနေရသေးလား။ လည်ဦး ပတ်ဦးမှာဆိုတော့ အေးဆေးပေါ့”

ခေတ်သစ်ပျို ဇတ်ကလေးပု၊ လျှာတစ်လစ်လေးနဲ့ ရယ်သွမ်းသွေးနေလေရဲ့။ ခေတ်သစ်ပျို မပြန်ချင်လို့ မေးမိတာကို သူ မသိပါစေနဲ့။ ဖြစ်နိုင် ရင် ဝင်သက်ထွက်သက်အာလုံးကို ဒီမြေပေါ်မှာပဲ ပန္နက် ချပစ်ချင်တာ။ အတိတ်မေ့ရောဂါသည် တစ်ယောက်လို နုံချာချာ ရပ်ကွက်ထဲက ဗွက်အိုင်တွေကို မေ့ပစ်လိုက်ချင်ရဲ့။ အထည်ကြီးပျက် ဆိုတဲ့ ခေါင်မိုး အောက်က မိုးယိုယိုညတွေကို ခေတ်သစ်ပျို မုန်းတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီမြေပေါ်မှာ အပြီးအပိုင် ခြေချခွင့်ရမယ်ဆို သူ့ကို ခေါ်လာတဲ့ ဦးနိုင်ကျော်ကို ခေတ်သစ်ပျို လက်ထပ်ပစ်လိုက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတယ်။ ဒါဟာ သူ့ တစ်ဘဝလုံး အပြောင်းအလဲအတွက် အရင်းအနှီးလေ။

••••• ••••• •••••

ဆယ်ရက်ကျော် ကာလဟာ ပျော်မွေ့လွန်းတဲ့ နေရာကို ရောက်နေ သူအတွက် တိုတောင်းနေသေးတယ်။ သူ့ပူဆာမှုတွေကို အကုန်လိုက်လျောဖို့ ဦးနိုင်ကျော်က သဘောတူပြီးသား။ စင်္ကာပူမှာ ကျောင်းတက်ပြီး လုပ်ငန်းတစ်ခုမှာ ရှယ်ယာထည့်ပေးမယ် ဆိုတဲ့ အိပ်မက်ဟာ ခေတ်သစ်ပျို အတောင်းတဆုံး အိပ်မက်မျိုးပါ။ အဲ့ဒီ ကတိစကားတွေရဖို့ ကြယ်မစုံတဲ့ ည ဝတ်ရုံအောက်မှာ သူ့အပျိုစင်ဘဝလေး ကျပျောက်ခဲ့ရတယ်။ နာကျင် စရာတွေရဲ့ မျက်ရည်ပေါက်တွေကြားမှာ အဲ့ဒီညကို ခေတ်သစ်ပျို ခပ်ထေ့ထေ့ ပြုံးပစ်လိုက်တယ်။ ဒီလို ငရဲဆန်ဆန် ညတွေကြားမှာ ယောက်ျား တစ်ယောက်ရဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားတွေ၊ စာနာ နားလည်မှုတွေနဲ့ သူ့ကို သိပ်ချစ်တဲ့ နေနန္ဒ ကို သတိတရ ရှိနေမိတယ်။ ယောက်ျားတွေကို ရင်ခုန်သံ မပါဘဲ နမ်းခဲ့ဖူးတဲ့ ခေတ်သစ်ပျိုရဲ့ နှုတ်ခမ်းလွှာလေးတွေဟာ နေနန္ဒ အကြောင်းတွေးမိရင် ရင်ဖိုသလိုလို ရှက်ပြုံး ပြုံးတယ်။ ခုလည်း လှိုက်ကနဲ ဖြစ်သွားတဲ့ ရင်ခုန်သံကို သူ သတိထားမိတယ်။ နေနန္ဒကို ချစ်နေမိပြီလား ဆိုတဲ့ အတွေးက သူ့ကို လှောင်ပြောင်နေတုန်း အခန်းတံခါး ခေါက်သံကြောင့် ခေတ်သစ်ပျို အတွေးတွေကို လက်စသတ်လိုက်တယ်။

“ဟာ ... ဦး .. ဒီနေ့ ပြန်လာတာ စောတယ်။ ခေတ်ကို တွေ့ချင်လို့ အလုပ်တွေ ပစ်ထားခဲ့တာ များလား”

စကားပြန် မရဘဲ လှမ်းဝင်လာတဲ့ ဦးနိုင်ကျော် လက်မောင်းကို မှီတွဲခိုပြီး ချွဲနွဲ့မိတော့မှ သူ့မျက်နှာ ပျက်နေတာကို သတိထားမိတယ်။ ဘာဆက်ပြောရမှန်း မသိအောင် တွေဝေနေတုန်းမှာ ဦးနိုင်ကျော်က စာအိတ်တစ်အိတ်ကို ခေတ်သစ်ပျို ဆီ ကမ်းပေးတယ်။

“ဟာ ..”

အံ့သြစွာ ထွက်ကျလာတဲ့ စကားတစ်လုံးရဲ့ နောက်မှာ သူ့ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေဟာ အကျိုးကျိုး အပဲ့ပဲ့။

“ဒါ ဘာလဲ ဦး ...။ ကျွန်မကို ဘာကတိတွေ ပေးထားခဲ့တာလဲ”

“ဟုတ်ပါတယ် ခေတ်ရယ်။ ဦး စီစဉ်ပေးဖို့ အားလုံး တွေးပြီးသားပါ။ ခု ဘာမှ မလုပ်ရသေးခင် ဦး မိသားစု ဒီကို လိုက်လာကြပြီ။ ခေတ် ပြန်မှ ဖြစ်မှာမို့ပါ။ ဒီမှာ စီစဉ်ပြီးတာနဲ့ ဦး လှမ်းခေါ်ပါ့မယ်။ ဦးကို နားလည် ခွင့်လွှတ်ပေးပါကွာ”

စာအိတ်လေးကို စားပွဲပေါ် တင်ပြီး သူ ပြန်ထွက်သွားတယ်။ မိသားစု တစ်စုရဲ့ အသိုက်အမြုံလေးကို လှေကားလုပ်ပြီး အမြင့်ကို တက်ဖို့ ကြံခဲ့မိတဲ့ ခေတ်သစ်ပျို။ အကုသိုလ်တွေကို ကိုယ်မှာ အထပ်ထပ် ချယ်သရင်း အနာဂတ်ရဲ့ ညတွေကို အလှဆင်မတဲ့။ ငွေကြေး ရနံ့တွေ ညှီစော်နံနေတဲ့ လူ့ဘောင်ကြီးထဲမှာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာရဲ့ တရားအမှန်တွေကို သူ ပန်ဆင်ရကောင်းမှန်း မသိခဲ့ဘူးလေ။ ပေါက်ကနဲ ကျလာတဲ့ မျက်ရည်စက် တို့ဟာ စာအိတ်လေးပေါ်ကို စိမ့်ဝင်သွားခဲ့တယ်။ စာအိတ်လေးထဲက လေယာဉ်လက်မှတ်လေးကို ဆွဲယူထုတ်ကြည့်လိုက်တော့ ဒေါ်လာ တချို့ကိုပါ တွေ့လိုက်ရတယ်။ ဒီ ဒေါ်လာလေး တချို့တဝက် အတွက် သူ့ အပျိုစင်ဘဝလေးကို ကိုယ်တိုင်ပဲ ချရောင်းမိခဲ့တယ်။ မျက်ရည်တွေကို လက်ဖမိုးနဲ့ ဆွဲသုတ်လိုက်ရင်း သူ မြန်မာနိုင်ငံကို ပြန်ဖို့ ပြင်ဆင် လိုက်တော့တယ်။ ညဟာ သာလက်စ လရောင်ကို တိမ်းမည်းနဲ့ ဖုံးပြီး အကျည်းတန် ပစ်လိုက်တယ်။ တအိအိ ပြိုကျသွားတဲ့ သန်းခေါင်ယံ တွေထဲမှာ အိပ်စက်ခြင်းတွေ အခိုးခံလိုက်ရတယ်။

“ကိုကို”

တရှိုက်မက်မက် ထွက်ကျလာတဲ့ နာမ်စားတစ်ခု။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ငွေကြေးနဲ့ ချိန်ထိုးပြီး ဈေးကစားမိတဲ့ ခေတ်သစ်ပျို တစ်ယောက် မြန်မာ့မြေပေါ် ခြေချချချင်း နေနန္ဒကို သတိရမိရဲ့။ ဖုန်း Contect ထဲက ကိုကို ဆိုတဲ့ နံပတ်လေးကို ရင်ဖိုစွာ ခေါ်လိုက်မိတယ်။

“လူကြီးမင်း ခေါ်ဆိုသော ဖုန်းမှာ စက်ပိတ်ထားပါတယ်ရှင် ...”

ကိုကို ခရီးထွက်သွားတာများလား ဆိုတဲ့ အတွေးက လူကို ယောက်ယတ်ခတ်စေတယ်။ တက္ကစီတစ်စီး ငှါးပြီး နေနန္ဒ အိမ်ကို ပို့ခိုင်းလိုက်တယ်။

“တီ....တီ”

အောင်စိုး အပြေးအလွှား ထွက်လာပြီး ခြံတံခါး လာဖွင့်ပေးတယ်။

“ကိုအောင်စိုး ... ကိုကိုရော ဟင် ...”

“ဗျာ ... မမလေးရယ်.. မမလေး ပြန်လာသေးတယ်နော် ...”

“ ကိုကိုရော ...”

“အစ်ကိုလေးက မမလေးကို သိပ်ချစ်တာပါ။ သူက အစွဲအလန်း ကြီးတယ်။ မိန်းမ တစ်ယောက်အတွက် သူ့ဘဝ သက်တမ်းတစ်ဝက်ဟာ သေလူလို ဖြစ်ခဲ့ပြီးသားပါ ...မမလေးရယ်”

ခေတ်သစ်ပျို စိတ်မရှည်စွာ ထပ်မေးမိတယ်။

“ကိုကိုရော ... လို့”

“မြို့အဝင် တောင်ကုန်းလေးပေါ်က လိမ္မော်ခြံထဲမှာ အစ်ကိုလေး ရှိပါတယ်။ ခြံထောင့်က စိန်ပန်းပြာပင် အောက်မှာ အစ်ကိုလေး လေ ...”

သူ့စကား မဆုံးခင် ခေတ်သစ်ပျို တက္ကစီကားပေါ် ပြန်တက်ထွက်လာခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီ ခြံထဲကို နေနန္ဒနဲ့ အတူ သွားဖူးတယ်။

“မြို့ပြင်က သုခမြိုင် လိမ္မော်ခြံဆီ မောင်းပေးပါနော် ”

ခြံရှေ့ရောက်တော့ ကားပေါ်က ဆင်းပြီး ကားကို ပြန်လွှတ်လိုက်တယ်။ စေ့ထားတဲ့ ခြံတံခါးကို တွန်းဖွင့်ဝင်လာခဲ့တော့ ကုန်းမြင့်မြင့်လေးထက်က မြေနီလမ်းလေးကို လှမ်းမြင်လိုက်ရတယ်။ မြေနီလမ်းလေးအတိုင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း တက်လာမိတော့ ပြာလဲ့စွာ ဝေနေတဲ့ စိန်ပန်းပင်ကြီးကို လှမ်းမြင်ရတယ်။ တလှပ်လှပ် ခုန်နေတဲ့ ရင်ခုန်သံကို ပြန်ကြားနေ ရင်း ချစ်သူရဲ့ ရင်ခွင်ဆီကို ပြေးဝင်ဖို့ အားခဲပစ်လိုက်တယ်။ ဒီကုန်းမြင့်လေး ကျော်အောင် လျှောက်ပြီး စိန်ပန်းကြွေတွေပေါ် အပြေးအလွှား ဖြတ်သွားဖို့ ခြေအလှမ်း ...

“အို ......”

စိန်ပန်းတွေ တဖြုတ်ဖြုတ် ကြွေကျနေတဲ့ လေလွင့်ရာ အရပ်မှာ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားတဲ့ အရာတစ်ခု။ ခြေလှမ်းတွေဟာ ကျော့ကွင်း မိခံရသလို ရှေ့ဆက် လျှောက်ဖို့ အင်အားမရှိ။ စူးကနဲ အက်ကွဲသွားတဲ့ ရင်တွင်း ဝေဒနာရဲ့ အဆိုးဝါးဆုံး နှိပ်စက်မှုတွေ ကြားမှာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာရဲ့ ဒဏ်ခတ်မှုတွေကို အလူးအလိမ့် ခံစားရင်း။ တဖြည်းဖြည်း နီးလာတဲ့ အဲ့ဒီ အရာပေါ်မှာ သူသိပ်ရင်းနှီးဖူးတဲ့ နာမည်တစ်လုံး။ ဒူးညွတ် ခွေကျသွားတဲ့ မြေပြင်လေးမှာ စိန်ပန်းပြာတွေက ဟားတိုက် လှောင်ပြောင်နေကြတာ များလား။ တသွင်သွင် စီးကျလာတဲ့ မျက်ရည်တွေကြား ခဲပြာရောင် အုတ်ဂူလေးက မပီ ဝိုးတဝါး။

“ကိုကို .. ကိုကိုရယ် ...”

ယောင်မှားစွာ ကောက်ယူမိတဲ့ စိန်ပန်းပြာလေးတွေကို လက်ထဲမှာ ကျေနေအောင် ချေပြီး လွှတ်ပစ်ကိုင်ပေါက်နေမိတယ်။ တသွင်သွင် စီးကျနေတဲ့ မျက်တွေပူတွေက ရင်ဘတ်ထဲကို သံရည်ပူတွေလို လောင်မြိုက် နေလားမတွေးတတ်။ စိတ်ဟာ အသိသတိရဲ့ ကမ်းအလွန်ဆီ လွင့်ပါး စီးမျောလိုက်ရတဲ့ မြစ်တစ်စင်းလို အနားသတ်ဖို့ မေ့နေလေရဲ့။

▢ ချစ်သက်နွယ် ၊ လားရှိုး ၊
📖တစ်ယောက်တစ်ဘဝ ( ၃ )

ချစ်ကြဦးမလား

❝ ချစ်ကြဦးမလား ❞ 

( သန်းငွေ - ရွာသာကုန်း )

ဦးစိန်လှနှင့် ဒေါ်စိန်မြ ရွာမှာတော့ လူချမ်းသာ စာရင်းဝင်ပြီးသား။ အဖေ၊ အမေ ချမ်းသာတော့ အသက် ၂ဝ သမီးလေး မြနှင်း လူချစ်လူခင် ပေါတာ သဘာဝပါပဲ မဟုတ်လား။ 

ဦးစိန်လှနှင့် ဒေါ်စိန်မြတို့ ရွာဦးဘုန်းတော်ကြီးကျောင်း ဆောက်လုပ် လှူဒါန်းပြန်သလို ကထိန်ဒကာနှင့် ဆရာတော်အား ထပ်မံ ပဉ္စင်းခံ၍ ဒကာ၊ ဒကာမဘွဲ့ထူး ယူပြန်၏။ ကျောင်းဒကာ၊ ပဉ္စင်းဒကာ၊ ဒကာမ အသီးသီး ခံယူသလို သမီးဖြစ်သူ မြနှင်းလည်း ထို့အတူပင်။

ဦးစိန်လှနှင့် ဒေါ်စိန်မြ ဆရာတော်အား အရုဏ်ဆွမ်း နေ့ဆွမ်း နိစ္စဓူဝ အမြဲလောင်းလှူ၏။ ဆရာတော် ဆွမ်းခံ မကြွခဲ့သော် ဆွမ်းချိုင့်ပို့၍ ကပ်၏။

တစ်နေ့ မိဘနှစ်ပါး အလု ပ်မအားသဖြင့် မြနှင်းအား ဆွမ်းချိုင့် ကပ်လှူခိုင်းလိုက်သည်။

ဆွမ်းကပ်အပြီး ဆရာတော်သည် မြနှင်းကို စေ့စေ့စပ်စပ်ကြည့်လျက် နှုတ်မှ ပြောလိုက်သော စကားကြောင့် ငိုယိုပြီး အိမ်သို့ ပြန်ခဲ့၏။

မိဘနှစ်ပါးလည်း ဒေါသအမျက် ထောင်းထောင်းထလျက် ဘုန်းကြီးကျောင်းသို့ ထွက်ခဲ့သည်။ ဆရာတော်သည် ဘုမသိ၊ ဘမသိ အပြုံးနှင့် ဧည့်ခံ၏။ 

“ဒကာကြီးနဲ့ ဒကာမကြီးတို့ နေ့လယ် ပူပါ့ဗျာ။ ဘာကိစ္စ အကြောင်းထူးလို့လဲ ဒကာကြီးတို့” 

ဦးစိန်လှမှ ဆရာတော်အား စိမ်းစိမ်းကြီး ကြည့်နေရင်း ဒေါ်စိန်မြ၏ ပါးစပ်မှ စက်သေနတ်ဆွဲလိုက်သလို “သမီး မြနှင်းကို ပြောလိုက်တာလေ ကိုယ်တော်။ ငါ့ မချစ်နဲ့လို့ ရည်းစားစကား ပြောလိုက်သမို့လား”

ဒေါ်စိန်မြ စကားဆုံးသည်နှင့် ဆရာတော် ပြုံးပြန်၏။ ပြီးမှ တစ်ဖန် တရားသံဝေဂ ရစေရန် ရှင်းပြတော့သည်။

“ဒီလိုပါ။ ငါစွဲ မစွဲကြဖို့ ... ။ ငါ့ကျောင်း၊ ငါ့ဟာ၊ ငါ့ကထိန်၊ ငါ့ပစ္စည်း ဆိုတာ အပါယ်တွေ ကျမှာစိုးလို့ ဦးဇင်းက ငါ့မချစ်နဲ့လို့ ပြောတာပါ”

 ▢  သန်းငွေ (ရွာသာကုန်း)

📖 မဟေသီ မဂ္ဂဇင်း 

      ဖေဖော်ဝါရီ ၊ ၂၀၁၉

အလင်းဖွားသူများ

❝ အလင်းဖွားသူများ ❞
( ဆင်ဖြူကျွန်းအောင်သိန်း )

ညည့်အမှောင်ကို စိန်စီထား၏။ ရှု၍ မငြီး၊ ကြည့်၍ မဝ၊ ဖူးမြော်၍ မ ရောင့်ရဲနိုင်အောင် ကျက်သရေ ရှိလှပါပေသည်။ ရီးဆေးရိုး၏ ရင်ထဲတွင် ဖရဏာပီတိ သီတာစမ်း တစ်သွယ် စီးဆင်းသည်။ ကြည်နူးဝေဒနာသည် အာရုံကြောများသို့ ကူးစက်သဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ကို ပူးယှက်မိသည်။ လက်ဆယ်ချောင်းမှာ လက်အုပ်ကြာမုံ အဖြစ်ဖြင့် နဖူးထက်သို့ တက်ရောက် စံပယ်သည်။ ရမ်းဘိုကုန်း တစ်ရွာလုံးသည် သည်မှာ စုရုံးကြရော့ထင့်။ ရယ်မောသံများ၊ စကားသံများ၊ ခြေလှမ်း ထဲက အဝတ် ‘တုတ်’ သံများ။ သည်အသံများက ရီးဆေးရိုး၏ အာရုံကို မဖျက်ဆီးနိုင်။ လက်တစ်ညောင်း ဘုရားရှိခိုးပြီးမှ လက်နှစ်ဖက်ကို ပေါင်ပေါ်သို့ ချသည်။ ချသော်ငြား မျက်စိအာရုံမူ စေတီတော်ကြီးမှ မခွာ။ စိန်ဖူးတော်တွင် ထွန်းညှိထားသော မီးလုံးကြီးမှာ အတောက်ထိန်ဆုံး။ ထီးတော်တွင် ရံထားသော မီးရောင်စုံ ခုနစ်လုံးမှာ အလှပဆုံး။ ထီးမှ ဆင်းလာသော ကြိုးသုံးသွယ်တွင် သီးနေသည့် မီးလုံးများကလည်း အခံ့ညားဆုံးများပါတကား။

စေတီတော်ကြီးကို သည်လို အင်ဂျင်မီးနဲ့ အခုလို ပြန်ပြီး ပူဇော်နိုင်အောင် ငါတို့ ရွာသူရွာသားတွေ ဆယ်နှစ်လုံးလုံး ကြိုးစားခဲ့ကြရတာပါကလား။ ပိုလျှံသည့် အထဲမှ လှူဒါန်းခြင်း မဟုတ်။ စားမည့် အထဲမှ တတ်စွမ်းသမျှကို ဖဲ့ရွဲ့ လှူဒါန်းကြသည်။ ရမ်းဘိုကုန်း ရွာ၏ စေတနာအရောင်၊ သဒ္ဓါအလင်းအလှူတော်။ တစိမ့်စိမ့် ကြည့်နေရင်းက ရီးဆေးရိုး၏ မျက်စိအိမ်တွင် ဝမ်းသာမျက်ရည် စိမ့်အိုင်လာသည်။ ထိုအခါ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၅ဝ ခန့်တုန်းက အင်ဂျင်စက်ကြီးသည် မှတ်မိအာရုံထဲမှ ခုန်ထွက်လာသည်။ ခုန်ထွက်လာသော မှတ်မိအာရုံသည် လေပြည်မထိုး၊ ဆိုင်းမဆင့်။ ကရောင်းသံ တညံညံနှင့် ဘီလူးဆိုင်း။

••••• ••••• •••••

“ဂျပန်တပ်တွေ ရောက်လာရင် ပုဆိုးတစ်ထည် တစ်ပဲနဲ့ ရမယ်ဆို၊ တို့ ဝတ်နေတဲ့ ရွှေတွေဟာ အစစ် မဟုတ်လို့ မြစ်ထဲ လွှင့်ပစ်ပြီး ရွှေအစစ်တွေ အလကားပေးမယ် ဆိုကွ”

ကိုဆေးရိုး၏ အဖေ ဦးကျန်ကြီးသည် ဖက်ဆစ်တွေကို မပြောရဲတိုင်း ကိုဆေးရိုး ကိုချည်း မဲတော့သည်။

“ခွေးဝမ်းသာအောင် လေလည်တာကို ကျုပ် ဖောက်သည်ချမိတာပေါ့ဗျာ” လည်း သူများ ပြောနဲ့ ကိုဆေးရိုးမှာ လေပျော့ကလေးဖြင့် ဖအေကို ထိန်းနေရငြား ရင်ထဲမှာမချည့်။

“ပုဆိုးတစ်ထည် တစ်ပဲနဲ့ ရောင်းနိုင်ဖို့ထင်ထား၊ သူတို့တောင် ကိုယ်ချည်းတုံး (ကိုယ်တုံးလုံး) ရေချိုးရတယ် မဟုတ်လားဟင်”

သည်အခါတွင်ကား မယ်ကြွယ်စိုး မနေသာတော့။

“ကိုကျန်… ကြမ်းကြား လေကြား ကြားသွားရင် အားလုံး ဒုက္ခ ရောက်ကုန်လိမ့်မယ်နော့။ ဒေါသကို သိမ်းပါတော်၊ ကိုယ်တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်တာမှ မဟုတ်တာ”

မီးဖိုထဲ၌ အဖျားတက်နေရာက ထလာရင်း ပြောသော်ငြား ဦးကျန်ကြီး မဆင်ခြင်။

“လှည်း၊ နွားသိမ်းတာ ထားပါတော့၊ လူပိုင်တာမို့။ အခုတော့ ဘုရားပိုင် အင်ဂျင်စက်၊ ဘုရားမီးပူ ဇော်နိုင်ဖို့ ငါတို့တစ်တွေ ခြစ်ခြစ်ခြုတ်ခြုတ် စုဝယ် လှူဒါန်းထားတဲ့ မီးထွန်းစက်”

ပြောပြောဆိုဆို ကြမ်းကို လက်ဝါးဖြင့် တအား ပုတ်ရင်း “ဘုရားပစ္စည်းပါ မရှောင် သိမ်းမယ်ဆိုတော့ လူမှ ဟုတ်ကြသေးရဲ့လား” သံကုန် အော်ဟစ်မိလေ၏။ ဖက်ဆစ်တပ်များသည် ရေနံချောင်းနှင့် ချောက်၊ လမ်းရွာရေနံကို အားအကိုးကြီး ကိုးကြ၏။ ရန်သူများ ဖျက်ပစ်ခဲ့သည့် ရေနံတွင်းတွေကို အလျင်အမြန် ပြန်လည်ပြုပြင်သည်။ အနည်းငယ်သာ မျှော်လင့်ချက် ရှိငြား စုပ်ယူရန် စက်မရှိ။ သို့အတွက် တစ်နိုင်ငံလုံးရှိ ဘုရားပုထိုးများမှ ဒိုင်နမိုလှည့်စက်များကို သိမ်းယူရန် ကြံစည်ခြင်းဖြစ်ပေသည်။ သို့အတွက် မည်သည့် ရက်တွင် မည်သည့် နေရာသို့ လာရောက် ပို့ဆက်ကြရမည် အမိန့်ထုတ်လေတော့သည်။ ဗုဒ္ဓဘာသာ မြန်မာလူမျိုး တစ်မျိုးလုံး၏ ရင်ခေါင်းထဲသို့ ယမ်းဘီးလူးတွေ ထည့်ကာ ဖောက်ခွဲလိုက်သော အမိန့်ဖြစ်သည်။ ဦးကျန်ကြီး သာမက ရမ်းဘိုကုန်းတစ်ရွာလုံး ငိုကြွေးကြရသည်။ ဖက်ဆစ်မိစ္ဆာတွေ ခွေးသေ သေပါစေ ဆုတောင်းကြသည်။ ဓားလှံကို ကောက်ကိုင်သူ ကိုင်၊ ထောင်းလ မောင်းထအောင် ဆဲသူဆဲ။

“အခွင့်မသာသေးရင် ငြိမ်နေမယ်။ အခွင့်သာလို့ကတော့ကွာ မိစ္ဆာဒိဋ္ဌိတွေကို ရရာ လက်နက်နဲ့ လက်စားချေမယ်ဟေ့”

သည်အချိန်သည် မယ်ကြွယ်စိုး အဖျားကျပြီး ဦးကျန်ကြီး အဖျားတက်ချိန်ဖြစ်၏။ ယခု ငှက်ဖျားသည် ဦးကျန်ကြီး၏ ဒေါသကို ကြောက်သဖြင့် ပြေးလေရော့ထင်။ အဖျားတက်မည့် ချမ်းစိမ့်စိမ့်အစား ဒေါသချွေးတွေ သီးနေချေ၏။ ကိုဆေးရိုးမှာ ဖအေကို ကြည့်လျက် မျက်ရည်လည်၏။ အိမ်ရှေ့သို့ မယောင်မလည် လာရပ်သည့် ကိုပိတ်စအား လှမ်းကြည့်၏။

“ငါ… ငါ၊ မလိုက်.. မလိုက်ချင်ဘူး၊ သူငယ်ချင်း ... သူငယ်ချင်းရာ”

ကိုပိတ်စ မျက်လုံးပြူးလျက် နောက်ဆုတ်သွားရာက “ဟ... ဆယ်အိမ်ခေါင်းနဲ့ တစ်ရွာလုံးက မင်းနဲ့ ငါတို့ကို တာဝန်ပေးထားတဲ့ဥစ္စာ” ဟုဆိုသည်။ ဆို အပြီးတွင် ကိုဆေးရိုးမျက်နှာကို ငေးကြည့်သည်။ ထို့နောက် ထိုင်ချလိုက်ကာ ကလေးငယ်တစ်ယောက်အလား အော်ဟစ်ငိုကြွေးတော့သည်။ ကိုပိတ်စ၊ ကို ဆေးရိုးတို့နှင့် အတူ လိုက်ရမည့် နောက်တစ်ယောက်မှာ ကိုသာဒွန်းဖြစ်သည်။ သူလည်း မသာအိမ်မှ လာသော မျက်ရည်လည်ရွဲမျက်လုံးဖြင့် လမ်းမမှ လှမ်းကြည့်နေ၏။ အံကြိတ်လိုက်၊ မျက်ရည်သုတ်လိုက် လုပ်နေသော သူ့အား မယ်ကြွယ်စိုး လှမ်းကြည့်ရာက ကိုဆေးရိုးအား ပြော၏။

“ဟိုမှာ တစ်ယောက်၊ မင်း တို့နဲ့ လိုက်မှာ မဟုတ်လား။ သွားကြတော့၊ ကြာရင် အပြန်မှာ နွားတွေ နေပူလိမ့်မယ်”

ကိုဆေးရိုး မျက်လုံးအနီသားဖြင့် ထရပ်သည်။ ထရံတွင် တင်ထားသည့် ပုဆိုးစုတ်ကို ဆွဲယူပြီး စလွယ်သိုင်းသည်။ ဓားစင်တွင် စိုက်ထားသည့် ဓားမကို ဖြုတ်သည်။ လယ်ပြင်သို့ သွားသည် ဖြစ်စေ၊ လှည်းဖြင့် သွားသည် ဖြစ်စေ ဓားမတိုကို ဆောင်လေ့ရှိသည်မှာ တောသားတို့ ဓလေ့။ သို့သော် မယ်ကြွယ်စိုး တားမြစ်သည်။

“ဓားကို ပြန်ပြီး စိုက်ပစ်ခဲ့ လူလေး”

ကိုဆေးရိုးအတွက် တထူးတဆန်း စကားဖြစ်သည်။ မအေအား ကိုဆေးရိုး တအံ့တသြ ကြည့်သည်။

“ဓားပါရင် လက်လွန်ခြေလွန်တွေ ဖြစ်ကုန်မှာစိုးလို့ပါ သားရယ်၊ ကဲ... သွား သွား”

ကိုဆေးရိုးမှာ နောက်ဆုတ်ကာ လှေကားထိပ်မှ ခမောက်ကိုဆွဲပြီး အိမ်ပေါ်မှ ဆင်းခဲ့ရလေသည်။

လေးထပ်ကျောင်းထဲတွင် ရမ်းဘိုကုန်းရွာသူရွာသား လေးငါးဆယ်ခန့် ရောက်နေကြ၏။ သူတို့သည် စက်ရုံတံခါးဝတွင် ချထားသော အင်ဂျင်ကြီးကို ဝိုင်းအုံ ကြည့်နေကြသည်။ မမြင်ဖူး၍ ကြည့်ခြင်း မဟုတ်။ ကြေကွဲဝမ်းနည်းစွာဖြင့် ခေါင်းသွင်းခါနီး ရုပ်ကလာပ်ကို ကြည့်နည်းဖြင့် ကြည့်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။

“ဘုရားပစ္စည်းကို နိုင့်ထက်စီးနင်း ယူတဲ့ ခွေးတွေ အသေဆိုးနဲ့ သေပါစေ။ သွေးစိမ်း၊ သွေးနက်ပွက်ပွက် အန်ပါစေ၊ ကာလနာတိုက်ပါစေ” ကျိန်ဆဲသံများကား ဘုန်းကြီးကျောင်းဝိုင်းနှင့် မလျော်သော အသံများဖြစ်ငြား ဆူညံနေသည်။

သည်ကျိန်စာတိုက်သံများနှင့် အတွဲအဖက်ကား ဆို့နစ်သော ငိုယိုသံများ။ သည်အရာတွေ ကြားရလေလေ ကိုဆေးရိုး အံကြိတ်လေ။ လက်သီးဆုပ်လေလေ။ မျက်ရည်သည် သုတ်ပစ်နေပါလျက်က တွေတွေကျသည်။ ကိုဆေးရိုးတို့သည် မျက်ရည်သုတ်ရင်း ကျောင်းပေါ်တက်သည်။ ဘုရားကို ဝတ်ချပြီးနောက် ဆရာတော် ဦးသာဝကအား ဝတ်ချကြသည်။ ဆရာတော်မှာ ဦးအာစရ နောက်ဆက်ခံသော ကျောင်းထိုင်ဖြစ်၏။

“ဘုန်းကြီးဘုရား… တပည့်တော်တို့”

ဆရာတော်သည် တစ်ချက် ငဲ့စောင်းကြည့်ပြီး လက်ခါပြ၏။ အသံအက်ကြီးဖြင့်လည်း နှင်ထုတ်၏။

“သွားကြ … သွားကြ၊ ငါ့ကို ဘာမှ မလျှောက်နဲ့။ စက်ရုံဝမှာ တွေ့ သမှုတ်လား”

“တင်ပါ့ဘုရား”

“တွေ့ ရင် လုပ်စရာရှိတာလုပ်၊ သွားကြ ... မြန်မြန်သွား”

ဆရာတော်သည် ဧရာဝတီမြစ်၏ အရှေ့ဘက်သားဖြစ်၏။ ထိုအရပ်တွင် မိုးလည်း ပါး၏။ ရေလည်း ရှား၏။ ထိုဆွံ့ရှားသော အရပ်သို့ သွား၍ အလှူခံ၍ ရသော ငွေကြေးဖြင့် ဆရာတော်သည် ကျောင်းဦး ဘုရားအတွက် မီးစက်ရန်ပုံငွေကို ထူထောင်ခဲ့၏။ သို့အတွက် သူလည်း ဒါယကာ ဒါယိကာမများ နည်းတူ ကြေကွဲဝမ်းနည်းရှာတော်မူပေလိမ့်မည်။ ပန်းနာ ရင်ကျပ် ရှိသောကြောင့် ဆရာတော့် အသံမှာ အက်တက်တက် အစ်တစ်တစ် ရှိငြား မိန့်တော်သံတွင် ဝမ်း နည်းရိ ပ်ပါနေ၏။ နာကျင်စိတ် ပါနေ၏။ သို့သော် ရွာ့အဓိပတိ ကိုယ်တိုင်က ကြေကွဲမှုကို အတိအလင်း ဖော်ပြနေလျှင် ဖက်ဆစ်မိစ္ဆာတို့အား ပုန်ကန်မှုသည် ရွာသိမ်လေး တစ်ရွာတည်းတွင် ကွက်ပြီး ဖြစ်ချေရော့ မည်။

ကိုဆေးရိုးတို့ သုတ်သုတ် ပြန်ဆင်းလာကြသည်။ ဂုန်အိတ် (ဂုန်နီအိတ်) ပေါ် တင်ထားသော စက်ကို အခင်းဖြင့် ပတ်ကာ လျှော်ဖြင့် တုပ်သည်။ ကြိုးဖြင့် ဆိုင်းသည်။ ကိုပိတ်စနှင့် ကိုသာဒွန်းက ထမ်းပိုးဖြင့် ထမ်းရာ ကိုဆေးရိုးက လိုက်လံ ဖေးပေးသည်။ လှည်းကြမ်း ပေါ်သို့ အင်ဂျင် ဒိုင်းခနဲအကျတွင် စတင် ဟစ်လိုက်သံမှာ မမယ်အုံ ဖြစ်ပေသည်။

“အမယ်လေး … ကျုပ်တို့ရွာက အင်ဂျင်စက်ကြီး သွားပါပေါ့လားတော့်”

ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုချလိုက်သံ အဆုံးတွင် ကြီးမားကျယ်လောင်သော ငိုသံကြီး ပေါ်လာသည်။ ကျောင်းဝိုင်းတွင်းမှ အန်ထွက်ကာ ရွာ့တောင်ဖျားအထိ ရိုက်ခတ်သည်။ ကိုဆေးရိုးလည်း လှည်းပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ သီးပင်ကို လက်သီးဖြင့် ထိုး၊ ခေါင်းဖြင့် တိုက် တော့သည်။

“လက်နှစ်ဖက် ရှိပါလျက်နဲ့ ငုံ့ခံနေရတဲ့ ခွေးဘဝ သေဟ... သေဟ”

“ဟေ့ကောင်… ဆေးရိုး”

ကိုသာဒွန်းသည် ထက်ကြပ်ပါလာပြီး ဆွဲသည်။ “ပိတ်စရ လာပါဦးဟ.. ဒုက္ခဖြစ်ကုန်လိမ့်မယ်” ဟူ၍လည်း လှမ်းခေါ်သည်။ ကိုပိတ်စသည် ဘီးစတင် လိမ့်နေဆဲ လှည်းပေါ်မှ ပြေးဆင်းလာ၏။

“စိတ်ကိုလျှော့ သူငယ်ချင်း၊ လျှော့... လျှော့” 

ပြောလည်း ပြော၊ လှည်းနောက်သို့လည်း သွက်သွက်လှမ်းကာ ဆွဲခေါ်ခဲ့ကြ၏။

ယောက်ျားရင့်မကြီး ကိုဆေးရိုး၏ အဖြစ်ကို မြင်ရသော မိန်းမများသည် ရင်ကို ထုကာ ငိုကြ၏။ အချို့မူ ရင်ထုရသည်ကို အားမရသဖြင့် ကျောင်းရှေ့ မြေတလင်းတွင် လူးလှိမ့်ငိုကြ၏။ ပွက်ပွက်ညံနေသည့် ကြားမှ တစ်ညီတည်း ထွက်ပေါ်လာသောအသံကား.. “သာသနာဖျက်တွေ အသေဆိုးနဲ့ သေကြပါစေ” ဟူ၍ပေတည်း။

••••• ••••• •••••

ဝမ်းသာကြည်နူးမျက်ရည်သည် ရိုးရိုး လည်၏။ အတိတ်၏ သစ်လွင် နိုးထမှုကြောင့်ဖြစ်သော မျက်ရည်မှာမူ ရင်ဆို့နင့်အောင် ခံစားရ၏။ ရီးဆေးရိုးမှာ ပခုံးတင် ပုဆိုးဖြင့် နှာခေါင်းကို တို့မိ၏။

“ဟေ့.. ဆေးရိုး၊ မင်းနဲ့ သာဒွန်းတို့၊ ပိတ်စတို့ အင်ဂျင်စက် သွားပို့ရတာ သတိရသေးလားဟေ့”

လူလည်း ရောက်၊ မေးခွန်းလည်း ထုတ်သူမှာ ရီးအောင်မြ။ ရီးဆေးရိုး မော့မကြည့်မိငြား ဖြေသော အသံမှာ ငိုသံ။

“ဘယ့်နှယ် သတိမရဘဲ ရှိပါ့မလားကွာ၊ စိန်ဖူးတော်က မီးလုံးကို ကြည့်ရင်း အခုပဲ ရင်ထဲမှာ ဆို့လာတယ်”

ဦးအောင်မြလည်း ရီးဆေးရိုးဘေး သမံတလင်း ပေါ်ဝင်ထိုင်ရာက “ငါလည်း အင်ဂျင်စက် ဖြုတ်ထားခဲ့ပြီး စိတ်မထိန်းနိုင်တာနဲ့ ချောင်းထဲက ယာထဲကို ထွက်သွားတာ။ အင်း ... အင်း … မနေ့တစ်နေ့ကလိုပါပဲကလား”

ကြေကြေကွဲကွဲ ဆိုသည်။

“ဒါထက် သာဒွန်းတစ်ကောင် မမြင်ပါကလား၊ နေမှ ကောင်းရဲ့လား”

“မနက်တုန်းကတောင် အိမ်ရှေ့မှာ လာရပ်သွားသေးတာပဲ”

“တို့ဘုရားကြီး တို့မသေခင် မီးပြန်လင်းတာ ဝမ်းသာသကွာ။ ဒီကောင်ကြီးလည်း ဝမ်းသာမှာပဲ။ အင်း ဘာလိုလိုနဲ့”

ရီးဆေးရိုးသည် အနားသို့ ရောက်လာ ဝိုင်းအုံသော ရီးအောင်မြ၏ မြေးများနှင့် မိမိ၏ မြေးမြစ်များကို ဝေ့ဝဲ ကြည့်လိုက်ရာက “ငါ ဝမ်းနည်းလွန်းလို့ သီးပင်ကို လက်သီးနဲ့ ထိုး၊ ခေါင်းနဲ့ တိုက်တာတောင် လိုက်ဆွဲပြီး ထိန်းတဲ့ ကောင်ကွ” ဆိုပြီး ခါးပိုက်ထောင်ကို နှိုက်၏။ မီးခြစ်ကို စမ်း၍ မတွေ့ ။ သို့တစေ စကားမူ မပြတ်။

“ဒီကောင် ငါတို့လို ဝမ်းမနည်းတတ်ပါကလားလို့ ငါ ကျိတ်တွေးနေတုန်းမှာ လားလား... လက်မှတ် ထုတ်ပေးတဲ့ ဂျပန်ကို မအေ နှမနဲ့ ကော်ကော်ပြီး ဆဲလိုက်တာကွာ၊ ပါးစပ်ကိုလည်း ပိတ်၊ အတင်းလည်း ဆွဲခေါ်လုပ်ရသကွာ”

“ဘ... ဘ ဟိုမှာလေ”

ကျော်သူရက လက်ကုတ်၍ မေးငေါ့ပြသည်။ တောင်ဝှေးသံ တဒေါက်ဒေါက်ဖြင့် ချဉ်းကပ်လာနေသော ရီးသာဒွန်း။

“မင်းတို့ ငါ့အတင်း ပြောနေကြတာ မဟုတ်လား”

“ဒါပေါ့ကွ။ တို့အကျင့်နဲ့ မင်းအကျင့် အတူတူပဲ ဟာကို”

ရီးသာဒွန်းသည် ငယ်ခြေဖော်လျက် မြူးထူးစွာ ချဉ်းကပ်လာ၏။ ရီးအောင်မြကလည်း ဗရွတ်ရွှတ်တ လေသံဖြင့် တုံ့ပြန်၏။ တုံ့ပြန်သော်ငြား ရီးသာဒွန်း မရယ်မော။ မဆဲရေး။ ရီးဆေးရိုးကို အမြင်တွင် အတိတ်ကို သတိရပြီး ဆွေးဟန် ရှိ၏။ ရီဝေစွာ ငေးနေပြီးမှ..

အင်း.. ရှည်ကြီးဆွဲလျက် ဝင်ထိုင်ရာက “တို့ ဘုန်းကြီး ဦးသာဝကကို သတိရသကွာ” ဆို၏။

တို့ဘုန်းကြီးအထိ အသံကောင်းငြား နောက်ပိုင်းတွင် တိမ်၍တိမ်၍ ဝင်သည်။ ပခုံးပေါ်ရှိ ပုဆိုးစုတ်ဖြင့် မျက်လုံးကို တို့၏။ ရီးဆေးရိုးနှင့် ရီးအောင်မြ ထံသို့ပါ လွမ်းဆွတ်ကြေကွဲဝေဒနာ ကူးစက်သဖြင့် စကား မတုံ့လှယ်နိုင်။ သို့သော် ငိုသံကြီးက ရီးသာဒွန်း ထံမှ ထွက်ပေါ်လာ၏။

“ဘုန်းကြီး ဦးသာဝကခမျာ ဘုရားမီးထွန်းတဲ့ အင်ဂျင်စက်ကြီး သာသနာဖျက်တွေ လက်ထဲ အပ်ပြီးတဲ့နောက် နွေက စပြီး ကောင်းကောင်းမှ မကျိန်းတော့တာကလား။ အရုဏ်ဆွမ်းလည်း ဟုတ်တိပတ်တိ ဘယ်မှာ ဘုဉ်းပေးတော့လို့တုံး”

ရီးဆေးရိုး ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

“ဟုတ်တယ် သာဒွန်း၊ ညညဆိုရင် ကရမက်ပင် နားက တံခါးဖွင့်ပြီး စေတီတော်ကြီးနဲ့ အုတ်ပြာသာဒ်ကို ကြည့် ကြည့်ပြီး တဟင်းဟင်းနဲ့ ဟင်းချနေသတဲ့”

“ဒါပေါ့ကွာ..ဝါတော်ကလည်း ငါးဆယ်ကျော် နေတော့ ပြည်လုံးကျော် ဦးဥတ္တမတို့လို ထပြီးလည်း မချနိုင်၊ နာကြည်းခံပြင်းစိတ်ကလည်း ပြင်း။ ငါ ထင်တာကတော့ ဆရာတော်ဦးသာဝကဟာ ဒီစိတ်နဲ့ ပျံလွန်တော်မူတယ် ထင်သကွာ”

“ဘ … ဘ” ခေါ်သံနှင့်အတူ ကျော်သူရသည် ရီးဆေးရိုး၏ ဒူးကို နှဲ့၏။ ရီးဆေးရိုး ငဲ့ကြည့်မှ အမေး စ၏။

“ဒါလောက် မတရားတဲ့ ကောင်တွေကို ဘတို့ ဘာပြုလို့ ငုံ့ခံခဲ့ကြတာတုံးဟင်”

ရီးဆေးရိုးသည် ချက်ချင်း မဖြေ။ ကျော်သူရ၏ ဘေးရှိ မောင်ထွေး၊ မောင်မောင်လှနှင့် အခြားသူများ၏ မျက်နှာများကို ဝေ့ဝဲကြည့်၏။ သိချင်သော မျက်လုံးများက အဖြေကို ငံ့စားနေကြသည်။

“ဘယ်နေလိမ့်မတုံး လူလေးရာ၊ အချိန်မတန်သေးခင်မှာ အောင့်အည်းထားခဲ့သမျှ အချိန်လည်းကျရော ထပြီး ချလိုက်ကြတာ ဝက်ဝက်ကွဲတာပေါ့ကွာ။ ဓားပဲ ရှိသူက ဓားနဲ့၊ ဝါးချွန်ပဲ ရှိသူက ဝါးချွန်နဲ့ ဆော်လိုက်ကြတာ ဘာပြောကောင်းမတုံး”

“ဘတို့ အင်ဂျင်စက်ကော ပြန်ရလားဟင် ဘ”

“ဘယ်အရပ်ကို ယူသွားမှန်းမှ မသိတာ လူလေးရာ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လိုက်ယူရမှာတုံး။ အဲဒါကြောင့် အခုလို စုပေါင်းအားခဲပြီး အသစ်ဝယ်ရတာပေါ့”

ရီးဆေးရိုးသည် မြေးများထံမှ မျက်နှာလွှဲကာ စိန်ဖူးတော်ကြီးကို မော့ကြည့်၏။ ထိုအကြည့်တွင် ညှိုးနွမ်းမှု၊ နာကြည်းမှု မရှိတော့ပါ။ ပီတိမျက်လုံးများသည် မာကျူရီမီးလုံးနှင့် ပြိုင်ဆိုင် ရွှန်းလက်နေပြီ။

▢  ဆင်ဖြူကျွန်းအောင်သိန်း
📖 ကိုဆေးရိုး ပေါင်ချုပ်

အောင်ရေ

❝ အောင်ရေ ❞ 
( စာကလေး - မော်ကျွန်း )

ကျုပ်တို့ မိသားစုလို ဘယ်သူကိုမှ မခံစားစေချင်ဘူး။ ဘယ်သူကိုမှ ကျုပ်တို့လို မပူလောင်စေချင်ပါဘူး။ အခုလိုမျိုး နွေရာသီမှာ ကျုပ်တို့ကို လောင်ခဲ့တဲ့ မီးက ဘယ်မီးနဲ့မှ မတူတဲ့မီး။ ရှို့မီးလည်း မဟုတ်သလို တို့မီးလည်း မဟုတ်တဲ့ တောမီးပမာ ကူးစက်ပျံ့နှံ့လွယ်တဲ့မီးပဲ။ ဒါကို ကျုပ် မျက်ခြည်ပြတ်ပြီး ကိုယ်တိုင် ပေါ့ဆခဲ့လို့သာ မလောင်သင့်ဘဲ လောင်ခဲ့ရတဲ့ ပေါ့ဆမီးပဲ ဆိုပါတော့။

နွေရာသီရောက်ရင် ဖွင့်လေ့ရှိတတ်တဲ့ ဦးထွန်းရွှေရဲ့ မီးသတိပြုသီချင်းကို ကိုယ့်လူတို့လည်း ကြားဖူးကြမယ် ထင်တယ်။ အဲဒီသီချင်းထဲက ‘ မလောင်ခင် တားနိုင်ဖို့ရာ ’ ဆိုတဲ့ စာသားလေးကို ကြားရတိုင်း ကျုပ်ရင်နာလို့ မဆုံးနိုင်ဘူး။ ပြီးတော့ ထုတဲ့ ဥသျှစ်လည်း ကွဲရသလို ခံတဲ့ ဥသျှစ်လည်း ကွဲခဲ့ရတဲ့ ဒီအဖြစ်ဆိုးကို ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း မြင်လာရသလိုပဲ။ တကယ်တော့ ကျုပ်တို့ မိသားစုလေးကို လောင်ခဲ့တဲ့ မီးက ဦးထွန်းရွှေရဲ့ မီးသတိပြု သီချင်းထဲကလို မြင်နိုင်တဲ့ အပြင်မီး မဟုတ်ဘဲ မမြင်နိုင်တဲ့ အတွင်းမီး တစ်ခုက စခဲ့တယ်ဆိုတာကိုတော့ ပူလောင်လွန်းတဲ့ ဝေဒနာတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ခံစားရတော့မှသာ ဂဃနဏ သိရတော့တာပဲလေ။

••••• ••••• ••••• 

၁။

ဖြစ်ချင်လာတော့ စပါးဈေးမြောက်တဲ့နှစ်မှာ နွေရော မိုးပါ နှစ်ရာသီစလုံး ကျုပ်လယ်က မှန်းထားတာ နဲ့ ပိုပြီး အထွက်ကောင်းတယ်။ ရေမိုး မြေဆီဩဇာ စတဲ့ ကျုပ်ဘက်က အကျွေးအမွေး အပြုအစု ကောင်းတာလည်း ပါသလို ကံကြမ္မာရဲ့ အထောက်အပံ့ ကောင်းတာလည်း ပါမှာပေါ့။ ဒီတော့လည်း နဂိုကတည်းက ကြွေးမြီရယ်လို့ ကြီးကြီးမားမား မရှိတဲ့ ကျုပ်တို့ မိသားစုအဖို့ အရပ်စကားနဲ့ ပြောရရင် တစ်နှစ်တည်းနဲ့ ထောင်တက် သွားတယ်လို့ ပြောရမှာပေါ့။

အရင်းအနှီး နုတ်ပြီး ပိုလျှံသမျှ စပါးကို ကျီထဲ သွင်းထားပြီး ကြိုက်ဈေးအရမှာ ထုတ်လိုက်တော့ ကျုပ်ရဲ့ အမြတ်အစွန်းက တစ်ဆ နှစ်ဆ ဖြစ်သွားတယ်။ ဒီလိုနဲ့ လက်ထဲမှာ ငွေက အထုပ်လိုက် ဆုပ်မိထားပြီဆိုတော့ ကျုပ် ဒီအတိုင်း မထားချင်ဘူးလေ။ မရှိဝမ်းစာ ရှိတန်ဆာဆိုတဲ့ သဘောနဲ့ ငွေကြေးလည်း မပျောက်ပျက်ရအောင်ဆိုပြီး ကျုပ်မိန်းမ မိဂျမ်းကို အရင်ကထက် နည်းနည်း ပိုတုတ်တဲ့ ကြိုးကြီးတစ်ကုံး ထပ်လုပ်ပေးဖြစ်တယ်။ သမီး အငယ်မလေးကိုလည်း သူ့နားက နားကွင်းအသေးလေးကို ဖြုတ်သိမ်းပြီး နောက်ထပ် ခေတ်ပေါ်ဒီဇိုင်းနဲ့ နားဆွဲ တစ်ရန် ထပ်လုပ်ပေးလိုက်တယ်။ ဟုတ်တယ်လေ၊ ရွှေ ဆိုတဲ့ အမျိုးက မမြတ်ရင် သာရှိမယ် ငွေကြေးအရတော့ မပျောက်ပျက်တာ အသေအချာပဲ မဟုတ်လား။

ခက်တာက ဟိုကောင်ပဲ။ ဟိုကောင်ဆိုတာက ကျုပ်သား လူပျိုဖြစ်စ ဖိုးတာကို ပြောတာပါ။ လူပျိုသာ ဆိုတာပါ အသက်က အခုမှ ဆယ့် ခြောက်ကျော်ပြီး ဆယ့်ခုနစ်ထဲ ဝင်စရှိသေးတာ။ ဘယ်စကားပြောလို့ ဘယ်ရောက်မှန်းတောင် သိသေးတဲ့ကောင် မဟုတ်ဘူး။ အခု အဲဒီကောင်က တစ်စခန်းထနေတော့ ခက်သားလား။

ကြည့်လေ၊ ကျုပ်တို့ လင်မယားက စပါးရောင်းပြီးကတည်းက သူ့အတွက် စဉ်းစားထားတာက တစ်မျိုးလေ။ အရွယ်လေးလည်း ရောက်လာတော့ အများနည်းတူ ဝတ်ချင်စားချင်မှာပဲ ဆိုပြီး နိုင်ငံခြားဖြစ် လက်ပတ်နာရီ လေးကောင်းကောင်းတစ်လုံးလောက်နဲ့ လူတောထဲ တင့်တောင့်တင့်တယ် သွားရလာရအောင် ရွှေသားလက်စွပ်ကလေး တစ်ကွင်းလောက် လုပ် ဆင်ပေးဖို့ စီစဉ်ထားတာ။ ဒီအတွက် ကုန်လည်း ကုန်ပါစေပေါ့။

ကျုပ်တို့မှာ သားတစ်ယောက်၊ သမီးတစ်ယောက် စစ်ပေါက်ပေါက် ဒီနှစ်ယောက် ရှိတာ။ ကျုပ်တို့ လင်မယား လယ်ထဲချောင်းထဲ နေပူမိုး ရွာမရှောင် ကုန်းခဲ့ရုန်းခဲ့တယ် ဆိုတာလည်း အသေအချာ တွေးရင် သူတို့အတွက်ပဲ မဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့ ခုတော့ ဒီကောင်က ကျုပ်တို့ လင်မယားရဲ့ အစီအစဉ်ကို လုံးလုံး ဆန့်ကျင်တယ်။ သူ ဖြစ်ချင်တာ လိုချင်တာ တစ်ခုကိုပဲ အရေးဆိုနေတော့တာ။

ဒီကောင်က နာရီလည်း မပတ်ချင်ဘူးတဲ့။ လက်စွပ်လည်း မဝတ်ချင်ဘူးတဲ့။ အဲဒီ ငြင်းဆိုမှုတွေရဲ့နောက်မှာ တောင်းဆိုမှုက တစ်ခါတည်း ကပ်ပါပြီးသား။ ဘာတဲ့၊ သူ့ကို ရွာထဲက ချက်ကြီးတို့၊ ထိပ်နီတို့လို မှန်သားပြင်ပါတဲ့ လက်ပွတ်ဖုန်း တစ်လုံးသာ ဝယ်ပေးပါတဲ့လေ။ အမေ လုပ်သူက မိန်းမသားပီပီ သဘောမကျဘူးပေါ့။ ပြီးတော့ သူ ဝယ်ခိုင်းတဲ့ ဖုန်း ဆိုတာက သိန်းနဲ့ ချီပြီးတော့လည်း ပေးရဦးမယ်။ ပြီးတော့ စက်ပစ္စည်း ဝယ်ပြီးတဲ့နေ့ အဖိုးဆုံးတယ်ပေါ့။ ရွှေ ဆိုတာက ပေါင်စားစား ရောင်းစားစား အဖိုးမဆုံးဘူးပေါ့။ ဝတ်စားသွားရင် လူတောထဲမှာလည်း တင့်တယ်တယ်ပေါ့။ ဒီလို အကြောင်းပြချက်တွေနဲ့ သူ့သားရဲ့ ဆန္ဒကို ကန့်ကွက်တယ်။

ခက်တာက ကျုပ်ပဲ။

မွေးထားတဲ့ နှစ်ယောက်ထဲမှာ ယောက်ျားလေးလည်း ဖြစ်တဲ့ ဒီကောင့်ကို ကျုပ်က ပိုပြီး အလေးသာတယ်။ ဒီကောင် ကလည်း သူ့အမေနဲ့ ယှဉ်ရင် အစစ ပိုပြီး အလိုလိုက်တတ်တဲ့ ကျုပ်ကို ပိုပြီး ချစ်သယောင်ပြပြီး အပူကပ်တတ်တာ ငယ်ငယ်ကတည်းက အကျင့်။ ပြီးတော့ ဒီကောင့် စကားတွေကလည်း ဒီဖုန်းတစ်လုံးကို ဝယ်ပေးဖြစ်အောင်ကို ကျိုးကြောင်း ဆီလျော်နေတော့ မငြင်းသာတဲ့ အခြေအနေမျိုးပဲ။

တကယ်တော့ မိဘ တစ်ယောက် လုပ်နေတဲ့ ကျုပ်က ဝယ်မပေးနိုင်ဘူးပြောလည်း ဒီကောင် ကျုပ်ကို စိတ်ကောက်ရုံထက် မပိုပါ ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ်ကိုယ်တိုင် က ငွေကြေးအဆင်ပြေနေတာရယ်၊ အလိုလိုက်ချင်တဲ့စိတ်ရယ်၊ ရွယ်တူတန်းတူတွေရဲ့ ကြားမှာ မျက်နှာမငယ်ရအောင် ဆိုတဲ့ စိတ်ရယ် ပေါင်းပြီး ကျုပ်ကိုယ်တိုင် ကောင်းကောင်းနားမလည်တဲ့ ပစ္စည်း တစ်ခုကို အလိုလိုက်ပြီး ဝယ်ပေးလိုက်မိတယ်ပဲ ဆိုပါတော့။

အဲဒီ အချိန်တုန်းက တော့ ကျုပ် နေတဲ့ ဝန်းကျင်နဲ့ ပြန်ယှဉ်ကြည့်ရင် ကျုပ်မမှားဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာပဲ။ ဟုတ်တယ်လေ၊ ရွာတောင်ပိုင်းက ကုန်ခြောက်ဆိုင်ပိုင်ရှင် မဘုမ ရဲ့သား ထိပ်နီတို့၊ ပြီးတော့ ရွာလယ်က လူပျိုကြီးသူဌေး ကိုတင်မောင်ရဲ့ မွေးစားသား သံချောင်းတို့ ကစပြီး ကာလသားသမီးတွေရဲ့ လက်ထဲမှာ ဒီပစ္စည်းလေးတွေ ကိုင်ကိုင် သွားတာ ကျုပ်တွေ့နေရတာကြာပြီပဲ။

တစ်ခါတလေ အညာမှာ နေတဲ့ ကျုပ်အစ်မဆီ ဖုန်းလေးဘာလေး ဆက်ချင်ရင်တောင်မှ ဒီကလေးတွေကို လုပ်ခိုင်းပြီး ဆက်ခဲ့ဖူးသေးတာ။ လက်တစ်ဝါးစာလောက်ရှိတဲ့ ဟာလေးထဲက ထွက်လာတဲ့ အသံကို နားစွင့်ရင်းက အံ့သြခြင်းတွေဖြစ်ခဲ့ရသေးတာလေ။ ဟိုအရင်ကတော့ အညာမှာနေတဲ့ ကျုပ် အစ်မဆီ မာကြောင်းသာကြောင်းလေး ဖုန်းဆက်ချင်ရင် တစ်ရွာလုံးမှာ တစ်လုံးတည်းရှိတဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရဲ့ အိမ်က ကြိုးတန်းလန်းနဲ့ ဖုန်းဆီ ပြေးရတာပဲ။ ဆယ့်ငါးမိနစ်လောက် မာကြောင်းသာကြောင်း ပြောပြီးရင် အုပ်ချုပ်ရေးမှူးကတော်ရဲ့ လက်ထဲ ငွေလေးငါးရာလောက်တော့ ထည့်ခဲ့ရစမြဲပေါ့။

ခုများတော့လည်း အင်း ခေတ်တွေများ ပြောပါတယ်။

အပြောင်းအလဲ မြန် လိုက်ပုံများ ဝါဆို၊ ဝါခေါင် မှာ ချောင်းရေများ တက်သလို ကြည့်ရင်းကြည့်ရင်း ကမ်းတိုက်လာတဲ့အတိုင်းပါပဲ။

••••• ••••• •••••

၂။

ကျုပ်ကသာ လျှော့တွက်နေတာ။ ရွာက အလယ်တန်းကျောင်းမှာ ခုနစ်တန်း အထိ ရောက်အောင်တောင် မနည်းသင်ခဲ့ရတဲ့ ကျုပ်သားက ခေတ်ကိုတော့ အမီလိုက်နိုင်သား ပြောရမယ်။ ဖုန်း ဝယ်ပေးပြီး ဘာမှမကြာလိုက်ဘူး၊ အကုန်လုပ်တတ်သွားတဲ့ ကျုပ်သား ဆီကနေ ကျုပ် နားမလည်တဲ့ စကားအဆန်းတွေ ခဏခဏ ကြားကြားနေ ရတော့တာပဲ။ ကြားပါများတော့ ကျုပ် နားထဲစွဲပြီး မှတ်မိနေတဲ့အထိပဲ။

စာပြာတဲ့၊ ဘယ်လို စာလည်းတော့ ကျုပ် လည်း မသိဘူး။ ပြီးတော့ ဗိုက်ဘာတဲ့၊ ယူတုတဲ့၊ ပြီးတော့ ဖေ့ဘုတ် ဆိုတာလည်း ကြားရရဲ့။ မဆင်ဂျာ ဆိုတာလည်း ကြားရသေးရဲ့။ ပြီးတော့ ဒေါင်းလုပ်တယ် ဆိုလား ဘာဆိုလား။ ကျုပ် မကြားဖူးခဲ့တဲ့ စကားတွေ စုံပွနေတာပါပဲ။ ရသမျှ အချိန်မှာ ဖုန်းမှန်ပြားလေးပေါ် လက်ညှိုးတစ်ချောင်းတင်ပြီး တကုပ်ကုပ်နဲ့ ပွတ်ကာသပ်ကာ အလုပ်ရှုပ်နေတတ်တဲ့ ဒီကောင့်ကို ကြည့်ပြီး ကျုပ်စိတ်ထဲ ဝယ်ပေးမိတာ မှားပြီဆိုတဲ့ အတွေးမျိုး တစ်ခါမှကို မပေါ်ခဲ့ဖူးပါဘူး။

ဟိုကောင် ထိပ်နီတို့လိုပဲ ငါ့သားလေးလည်း ခေတ်မီလာပြီဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ ကျိတ်ပြီးတောင် ကျေနပ်နေမိသေးရဲ့။ တစ်ခါတစ်ခါ ကျုပ်ဆီက၊ တစ်ခါတစ်ရံ သူ့အမေဆီကနေ သူ့ဖုန်းထဲကို ထည့်ဖို့ ဆိုပြီး တောင်းတောင်းသွားတတ်တဲ့ ပိုက်ဆံကလည်း ကျုပ်တို့လင် မယားနှစ်ယောက် ပေါင်းလိုက်ရင် သူ့ ဝယ်ပေးတဲ့ ဖုန်းတစ်လုံးဖိုးလောက်တော့ မနီးယိုးစွဲ ရလောက်ပြီ ထင်တာပဲ။ ညညတွေ ဆိုလည်း သူအိပ်တဲ့ ခြင်ထောင်ထဲကနေ မီးရောင်မှုန်ပျပျလေးက အမြဲလိုပဲ တွေ့တွေ့နေရတယ်။ သူ့ကို ကျုပ် မေးကြည့်မိတော့ ဖေ့ဘုတ်က လာတဲ့ ကားခွေကို ဒေါင်းလုပ်တယ်ဆိုလားပဲ။

ကျုပ်လည်း နောက်တော့ သိပ်မမေးဖြစ်တော့ပါ ဘူး။ သူ့ဘာသာ ဒေါင်းပဲ လုပ်လုပ် ခိုပဲ လုပ်လုပ်လေ။ ထိပ်နီတို့ အုပ်စုနဲ့ စာရင် ကျုပ် သားက ခြေငြိမ်တယ်ပဲ ပြောရမှာ။ ဟိုကောင်တွေလို ရွာရိုးကိုးပေါက် လှည့်ပြီး သန်းခေါင်သန်းလွဲ ဟိုလူအိမ်က ကြက်ဝင်ဆွဲ၊ ဒီလူအိမ်က ကြက်ဝင်ဆွဲ လုပ်တာထက် စာရင် ကျုပ်နဲ့ ကြမ်းတစ်ပြေးတည်းမှာ မိဘစိတ်ချမ်းသာ အောင် နေပေးတဲ့ သားကို ကျုပ်လည်း ဖုန်းတစ်လုံးနဲ့ လွှတ်ထားလိုက်မိတော့တယ်။

••••• ••••• •••••

၃။

ကျုပ်မိန်းမ မိဂျမ်း ဖောက်တိုက်တဲ့ ရွှေမန်းတောင် တစ်ထုပ်ကြောင့်လား တော့ မသိဘူး၊ ကျုပ်တစ်ကိုယ်လုံး ပေါ့သွားပြီး ချွေးတွေလည်း ရွှဲလာတာနဲ့ ကိုယ်ပေါ်က စောင်ထူထူကို ခွာချပြီး ထ,ထိုင်ရင်းက ကျုပ်သားဆီကို စိတ်က ရောက် သွားတယ်။ ရေတောင် အတော်တက်နေလောက်ပြီ ဆိုတော့ ဒီကောင် အခုလောက်ဆို စက်မောင်းနေလောက်ရောပေါ့။

ဒီနှစ် နွေကလည်း ကျုပ်အထင် ပိုပူသလိုပဲ။

ကျုပ်ကပဲ အသက်ကလေး နည်းနည်း ရလာလို့လား၊ ရာသီဥတုကပဲ တစ်နှစ်ထက် တစ်နှစ် ဖောက်ပြန်လာတာလား ဆိုတာတော့ ကျုပ် မပြောတတ်ဘူး။ ခုဆို ကျုပ် လယ်ထဲက နွေစပါးခင်းတွေကလည်း စပါးနှံတွေ နဲ့ ညွတ်ကွင်းထနေကြပြီလေ။ ဒီလိုအချိန်ဆိုတာက အောင်ရေ အတွက် ရေနည်းနည်းမှ ပျက်လို့ မဖြစ်တဲ့အချိန်။ ရေ ပျက်တာနဲ့ မအောင်သေးတဲ့ စပါးခင်းတွေ အဖျင်းဘက်ကို များသွားမှာ ကျုပ် အစိုးရိမ်ဆုံးကိစ္စပဲ။ တစ်ရာသီလုံး ဂရုစိုက်လာခဲ့သမျှ ပါးစပ်ဝ ကျမှ အဆုံးခံလို့ ဘယ်ဖြစ်ပါ့မလဲ။

အဲဒါကြောင့်လည်း ကျုပ် ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း လယ်ထဲက သိပ်ပြန်ရတယ်ကို မရှိဘူး။ နေ့နေ့ညည စက်ဘေးနားက မခွာဘဲ ရေကို အမြဲမောင်းတင် ပေးနေရတယ်။ ဒီလိုနဲ့ ရက်တွေကြာလာတော့ ကျုပ်ခန္ဓာကိုယ်က ဆန္ဒပြချင်လာသလိုပဲ။ တစ်နေ့လုံး အပူထဲမှာ လှုပ်ရှား၊ ညရောက်တော့ အအေးထဲမှာ အိပ်ပါများတော့ အပူအအေး မမျှဘူးထင်ပါရဲ့ အကြောအခြင်တွေက ဟိုကတက်၊ ဒီကတက်၊ ဟိုကနာ၊ ဒီကနာ နဲ့ လူတစ်ကိုယ်လုံးဆိုတာ ကိုင်ရိုက်ခံထားရသလိုပဲ။

ဒီနေ့ မနက်တော့ ကျုပ် ပူလိုက်ချမ်းလိုက်နဲ့ ဖျားချင်သလို ဖြစ်လာတာမို့ ကျုပ် သားကိုပဲ လယ်ထဲလွှတ်ပြီး ရေစက် အမောင်းခိုင်းလိုက်ရတာ။ စိတ်တော့ သိပ်မချချင်ပေမဲ့ နေ့ခင်းဘက်ဆိုတော့ နည်းနည်းတော့ စိတ်ဖြောင့် ရသေးတာပေါ့။ သူကတော့ ပြောရှာသား “အဖေ နေမကောင်းရင်လည်း နားပါလား” တဲ့။ သူ့ဘာသာ စက်သွားစောင့်ပြီး မောင်းမယ်တဲ့။ ကျုပ် သူ့ကို တစ်ယောက်တည်း ဘယ်လွှတ်ရက်ပါ့မလဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီစကားမျိုး ပြောဖော်ရတာနဲ့တင် ကျုပ်ရင်မှာ အတော်လေး ကျေနပ်ချင်နေပါပြီ။

ပြီးတော့ ကျုပ် လုပ်ရတဲ့ လယ် ဆိုတာကလည်း ရွာနဲ့တော့ အလှမ်းသား။ ကျုပ်တို့ ရွာနဲ့ ပျဉ်းမပင် ဆိုတဲ့ ရွာကို ဆက်ထားတဲ့ ဆက်သွယ်ရေး လမ်းတာရဲ့ဘေးမှာ ဆိုတော့ နေ့အခါ လူသွားလူလာ ရှိတတ်သလိုပဲ။ တစ်ခါတစ်ရံ ညအခါလည်း တစ်ရွာနဲ့ တစ်ရွာ ကူးကြတဲ့ အမူးသမားတွေကလည်း ရှိတတ်လေတော့ ဒီကောင့်ကို လယ်ထဲက တဲမှာ ညဘက် စက် အစောင့် ခိုင်းဖို့ဆိုတာ ကျုပ် ဘယ်လိုမှ တွေးမရတဲ့ ကိစ္စ။ ကျုပ်ကတော့ ဘာအကြောင်းလဲ၊ ထွန်တုံး မနိုင့်တနိုင် ကတည်းက ဒီလယ်မှာ လုပ်လာခဲ့တဲ့ ကောင်ပဲ။ အခုဆို ထွန်တုံးတွေ တောင်မှ ပျောက်သွားလို့ ထွန်ကိုင်းတွေ လယ်ထဲ ရောက်ကုန်ကြပြီလေ။ ကျုပ် ဒီလယ်ကို လုပ်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေက နည်းတော့တာမှ မဟုတ်ဘဲ။ ပြီးတော့ ဒီရွာနီးချုပ်စပ်မှာ ကျုပ်နဲ့ မသိတဲ့ သူက အရှားသား ဆိုတော့။ ကျုပ်ကိုယ် ကျုပ်တော့ စိတ်ချနိုင်တာပေါ့။

••••• ••••• •••••

၄။

အိမ်ရှေ့ဆီက ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဆူဆူညံညံ အသံတွေကြောင့် အဖျားကျပြီး အိပ်ပျော်သွားတဲ့ ကျုပ် ဖျတ်ခနဲ လန့်နိုးသွားခဲ့တယ်။ နိုးနိုးချင်းမှာပဲ ကျုပ် နားထဲကို “ခင်ဗျားတို့သား လူယုတ်မာ” ဆိုတဲ့ ဒေါသတွေနဲ့ ထုံမွမ်းနေတဲ့ စကားတစ်ခွန်းက အလုံးအရင်းနဲ့ ဆောင့်ထိုးလိုက်သလိုပဲ။ ဒီအထိကိုပဲ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ ဆိုတာ ကျုပ် စိတ်ထဲမှာ မသဲကွဲသေးပါဘူး။

အဲဒီ ခဏလေးမှာပဲ ကျုပ်မိန်းမ မိဂျမ်း တစ်ယောက် ကျုပ်ရှိရာ အိမ်ပေါ်ကို အပြေးတစ်ပိုင်းနဲ့ တက်လာခဲ့တယ်။ ရပ်ထဲရွာထဲမှာ အရင်က မဟုတ်ရင် မခံတတ်တဲ့ ဆတ်ဆတ်ကြဲ ကျုပ်မိန်းမရဲ့ အမူအရာက ဒီတစ်ခါ တစ်မျိုးပဲလို့ ကျုပ် ထင်လိုက်မိတယ်။ ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်နေတဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ သွေးရောင်မရှိတော့သလို ဖြူရော်ရော်ဖြစ်နေသလားလို့။ ပြီးတော့ ကျုပ်ကို အလောတကြီးနဲ့ ပြောနေတဲ့ သူ့စကားတွေကလည်း တုန်ယင်ထစ်ငေါ့ နေကြပြီး ဆုံးခန်းမတိုင်ခဲ့ဘူး။

ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်ပြီလဲ၊ ကျုပ်သား ... ကျုပ်သား ဟုတ်တယ်၊ ကျုပ်ရဲ့နားထဲကို အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့နဲ့ ဝင်ရောက်လာတဲ့ မိဂျမ်းရဲ့စကားတွေထဲမှာပေါ့။

“ကိုအေးမောင်၊ ရှင့်သား ရှင့်သားလေ ဟိုဘက်ရွာကနေ ပန်းရောင်းပြီး ပြန်လာတဲ့ ရွာတောင်ပိုင်းက ဖိုးထွန်းရဲ့သမီး မိနှင်းလေးကို လယ်ထဲမှာ ဟိုဒင်း ... ဟိုဒင်း ....”

မိဂျမ်းရဲ့ စကားက ရှေ့ကို မရောက်တော့ဘဲ ဟိုဒင်း ဆိုတဲ့ နေရာမှာသာ တိမ်မြုပ်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပေမဲ့ ကျုပ်ကတော့ သဘောပေါက်လိုက်ပါပြီ။ ကျုပ်ရဲ့ လက်တွေက ခွေးကတက် အောက်မှာ ချထားတဲ့ ကိုင်းခုတ်ဓားဆီ ရောက်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီနောက်မှာ ကျုပ်စိတ်ရဲ့ ခေါ်ဆောင်ရာနောက်ကို ပါလာခဲ့ရတဲ့ ကျုပ်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က လေအဟုန်ကို ခွင်းပြီး ကျုပ်သား ရှိရာ လယ်တဲလေးဆီကို ခရီးပြင်း နှင်နေပါတော့တယ်။ ဘာတွေပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီအချိန်မျိုးမှာတော့ ကျုပ် သားအတွက် နောက်ကျနေခဲ့ရင် ကျုပ် ခြေထောက်တွေဟာ ကျုပ်အတွက် သစ္စာဖောက်ပဲ မဟုတ်ပါလား။

••••• ••••• •••••

၅။

“ခေတ်ကာလ ဆိုတော့လည်း ပြောရတာတော့ အခက်သားပေါ့ဗျာ။ တကယ်တော့ အသိဉာဏ်အားနည်း မဆင်ခြင်နိုင်သူတွေ၊ အထူးသဖြင့် လူငယ်တွေပေါ့ဗျာ။ သူတို့တွေရဲ့ လက်ထဲမှာ ကောင်းတာဆိုးတာ မှန်သမျှ ဖန်တီးလို့ ရနိုင်တဲ့ ဒီလိုပစ္စည်းမျိုးတွေ ရှိနေကြတာဟာ တကယ်တော့ မျောက်တစ်ကောင်ရဲ့လက်ထဲက သေနတ်တစ်လက်နဲ့ အတူတူပဲဗျ။ အဆင်မသင့်ရင် ပတ်ဝန်းကျင် အတွက်လည်း စိတ်မချရသလို သူ့အတွက်လည်း အန္တရာယ်တစ်ခုလိုပဲ” တဲ့လေ။

ရွာမှာ တာဝန်လာကျတဲ့ ကျောင်းဆရာလေး ကိုကြည်ခိုင်ရဲ့ စကားတွေကို ကျုပ် နားထဲမှာ ပြန်ကြားနေမိတယ်။ ခေတ်ပညာတတ် လူငယ် ကျောင်းဆရာတစ်ဦးရဲ့ စကားတွေက သွေးထွက်အောင် မှန်နေပါလားဆိုတာကို တွေးရင်း ကျုပ် ရင်တွင်းမှာ ခံပြင်းမိတာ အမှန်ပါပဲလေ။ တကယ်တော့ ခေတ်ရေစီးကြောင်းအတွင်းက မမြင်နိုင်တဲ့ ခလုတ်ကန်သင်း တွေရဲ့ အကြောင်းကို ကောင်းကောင်းမသိခဲ့တဲ့ ကျုပ်က အဟုတ်တောင် မှတ်ခဲ့မိသေးရဲ့။

ဒီတုန်းကတော့ ဖြစ်မလာသေးတဲ့အချိန်မှာ ဆရာလေး ကိုကြည်ခိုင် ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေအတွက် နည်းနည်းလေးတောင်မှ နားလည်အောင် မကြိုးစားခဲ့မိတဲ့ ကျုပ်၊ ခုအချိန်မှာတော့ ဆရာလေးရဲ့ ကျေးဇူးတရားနဲ့ ကျုပ်သား ဖိုးတာရဲ့အဖြစ်ကို ရင်နင့်နင့်နဲ့ သိလိုက်ရပါပြီ။ ဖိုးတာကို ကျုပ် ဝယ်ပေးခဲ့တဲ့ မှန်သားပြင်နဲ့ ဖုန်းကလေးထဲမှာ ဖိုးတာ ကိုယ်တိုင် ဒေါင်းလုပ်ပြီး ယူထားခဲ့တဲ့ ဟိုကားခွေတွေရဲ့အကြောင်းကိုပေါ့။ တကယ်တော့ ဆန့်ကျင်ဘက် လိင်ကို စိတ်ဝင်စားတတ်တဲ့ သွေးသားတက်ကြွစ ဒီလိုအရွယ်မှာ အလွယ်တကူ ဒေါင်းယူလို့ရနေတဲ့ ဒီလို ကားတွေရဲ့ ဆိုးကျိုးနဲ့ပဲ ကျုပ်သားရဲ့ အနာဂတ်မှာ ပြင်မရတော့တဲ့ အမည်းစက်ကြီးတစ်ခု ထင်ခဲ့ရသလို အချိန်မတန်ခင် ညှိုးနွမ်းခဲ့ရတဲ့ မိနှင်းဆိုတဲ့ ဖူးငုံစ ပန်းလေးရဲ့ အကြောင်းကို တွေးမိတိုင်း ကျုပ်ရဲ့ ရင်ထဲမှာ လောင်မြိုက်နေတဲ့ မီးက ခုထက်ထိကို မငြိမ်းနိုင်ခဲ့ဘူးလေ။

သေချာပါတယ်လေ။

ဒီနှစ် ကျုပ်ရဲ့ လယ်က ဟိုးတမြန်နှစ်ကလိုတော့ စပါးအထွက်မတိုးနိုင်တော့ဘူး ဆိုတာကိုပေါ့။ စပါး ဆိုတဲ့ အမျိုးကလည်း ဒီလို အနှံ မအောင်သေးတဲ့ ရာသီမှာ အစေ့အဆန် ပြည့်ဖြိုးဖို့ အတွက် အောင်ရေ တစ်ချက် ကို အမြဲမပျက် တင်ပေးနိုင်မှသာ စပါးနှံတွေမှာ အဖျင်း နည်းပြီး အထွက်တိုးနိုင်တဲ့ ကိစ္စဆိုတာ ကျုပ်က မသိဟန် ပြုပြီး လျစ်လျူရှုနေခဲ့မိတာကိုး။

အင်း ဘာလိုလိုနဲ့ မုဒိမ်းမှုနဲ့ ထောင်ကျသွားရတဲ့ ကျုပ်သား ဖိုးတာကို ထောင်ဝင်စာ သွားတွေ့ရမယ့် ရက်တောင်မှ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ နီးကပ်လာခဲ့ပြီပဲလေ။

▢  စာကလေး ၊ မော်ကျွန်း ၊
📖ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း
     ဖေဖော်ဝါရီ ၂၀၁၉

ချင် နှစ်ချင်

❝ ချင် နှစ်ချင် ❞ 
( ငယ်လေးမောင် - သပြေရုံ )

ကျွန်တော်နဲ့ ကိုရေချမ်းက ညီအစ်ကိုရင်းတွေလို ချစ်ခင်ကြသူများဖြစ်သည်။ သူက ကျောင်းဆရာဘဝနဲ့ အငြိမ်းစားယူထားသူ၊ ပန်းဆိုးတန်းတွင် စာအုပ်ဟောင်းများ ရောင်းနေသူဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်က ရုံးဝန်ထမ်းဘဝမှ အငြိမ်းစားယူထားပြီး ပုဂ္ဂလိက လုပ်ငန်းတစ်ခုမှာ အလုပ် ဝင်လုပ်နေ၏။ နေ့စဉ် အလုပ်သွား အလုပ်ပြန် သူနဲ့ အမြဲဆုံ၏။ တစ်ခါတစ်ရံ သူနဲ့ အတူ လမ်းလျှောက်သွားရင် သူ့ကို ဟိုက ဆရာ၊ ဒီက ဆရာနဲ့ နှုတ်ဆက်ကြသည်။ အချို့က အစားအသောက်နဲ့ ဧည့်ခံကျွေးမွေးသလို၊ အချို့ကလည်း သူတို့မှာ ပါတဲ့ ငွေကြေးအချို့ ကန်တော့သည်ကို ကျွန်တော် တွေ့တွေ့ နေရ၏။

“ကျောင်းဆရာဘဝနဲ့ ကျုပ်တို့ဘဝ ကွာပါ့ဗျာ။ ဟိုက ကျွေးချင် ဒီက ကျွေးချင် ပေးချင်နဲ့ ကျုပ်တို့များ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေ လမ်းမှာ တွေ့ရင် ကျွေးဖို့ပေးဖို့ ဝေးလို့ ပြုံးနှုတ်ဆက်ရင်ပဲ တော်လှပြီ အောက်မေ့တာ” ဟု ကျွန်တော်က သူ့ကို ကျီစယ်စကား ဆိုလိုက်မိပါသည်။

“ကျွန်တော်က ဝန်ထမ်းဘဝ တစ်လျှောက်လုံး တစ်ချင်တည်း နေခဲ့တဲ့ လူဗျ။ အဲဒီ ကျေးဇူးတွေပေါ့”

ကျွန်တော်က သူ့စကား အဓိပ္ပာယ် နားမလည်သဖြင့် “ဘာတစ်ချင်တည်း နေတာလဲ” ဟု မေးလိုက်မိသည်။

ကိုရေချမ်းက အေးချမ်းတည်ငြိမ်တဲ့ အကြည့်နဲ့ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ရင်း ... ။

“ကျွန်တော်က တပည့်တွေ အပါအဝင် လုပ်ဖော်ကိုင် ဖက်တွေ၊ မိတ်ဆွေ အပေါင်းအသင်းတွေ အပေါ် ဘာလုပ်ပေးရမလဲ။ ငါ ဘာလုပ်ပေးနိုင်လဲဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ ဆက်ဆံ ပေါင်းသင်းတယ်။ တပည့်တွေ ဆိုရင်လည်း သူတို့လေးတွေကို ကိုယ့်သားသမီးလို သဘောထားပြီး စာရိတ္တကောင်းသူ ကျန်းမာသန်စွမ်းသူ အသိပညာတိုးသူ အလိမ္မာကြီးသူ ဖြစ်စေချင်တဲ့ ဆန္ဒနဲ့ အပင်ပန်းခံပြီး သင်ပေးတယ်။ ကိုယ် စွမ်းသမျှ ဆောင်ရွက်ပေးတယ်။ အဲဒီလို လုပ်လို့ ဘာရပါစေ။ ဘာယူရမယ် ဆိုတာ ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မစဉ်းစားမိဘူး။ ခုဆို ကျွန်တော် ပင်စင်ယူတာ တစ်နှစ် ပြည့်သွားပြီ၊ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေနဲ့ တပည့်လေးတွေ ကန်တော့တာ ဆယ်သိန်းကျော်သွားပြီ။ အဲဒီ ငွေတွေကို ရတနာသုံးပါးနဲ့တကွ နေ့စဉ် ဆွမ်းခံကြွတဲ့ သံဃာတော်တွေကို လှူတယ်။ ခု စာအုပ် ရောင်းနေတာလည်း လှူဖို့ပဲ။ ကျွန်တော့်မှာ အပိုသုံးစရာ ဘာမှ မရှိဘူး။ စားဖို့အတွက် လမ်းထဲက တပည့်လေး တစ်ယောက်အိမ်က တာဝန်ယူထားတယ်။ အဲဒီတော့ ကျွန်တော့်ကို ကန်တော့တဲ့သူတွေ အကျိုးထူးရအောင် ဇီဝိတသံဃာ့ ဆေးရုံတို့ မိဘမဲ့ဂေဟာတို့ ဘိုးဘွားရိပ်သာတို့ကို အလျဉ်းသင့်သလို လှူတယ်။ အဲဒီလို ပေးချင်တဲ့ ‘ချင်’ လေး တစ်ခုရဲ့ ကျေးဇူးပဲထင်ပါရဲ့ဗျာ...”

သူ့စကားဆုံးတော့ ကျွန်တော် ငိုင်သွားပါသည်။ ဘဝတစ် လျှောက်လုံး ကိုယ့်အတွက်ပဲ အထူး အာရုံစိုက်ခဲ့တဲ့ ကျွန်တော်ရဲ့ ‘ယူချင်’ တဲ့ ချင်က သူ့ရဲ့ ‘ပေးချင်’ တဲ့ ‘ချင်’ နဲ့ အကွာကြီး ကွာလှပါတယ်။ ယူချင်တာနဲ့ ပေးချင်တာ အဓိပ္ပာယ်က ဆန့်ကျင်သလို တစ်နည်းဆိုရင် အကျိုးပေးမှုကလည်း ခြားနားခြင်း ကြီးစွာ ဖြစ်သွားပါလား။ ပစ္စုပ္ပန်သာမက သံသရာ အထိပါ ကွာဟမှုများစွာ ဖြစ်သွားနိုင်ပါလားဆိုတဲ့ နောင်တတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ လျှောက်နေတဲ့ ခြေလှမ်းကို နှေးသွားသည် အထိ ဖြစ်သွားစေပါတော့သည်။

▢  ငယ်လေးမောင် (သပြေရုံ)
📖 မဟေသီ မဂ္ဂဇင်း
      ဩဂုတ်လ ၊ ၂၀၁၆

ကြိုးဒဏ်သင့် နှလုံးအိမ်

❝ ကြိုးဒဏ်သင့် နှလုံးအိမ် ❞
( ဆင်ဖြူကျွန်းအောင်သိန်း )

သစ်ပင်သည် သစ်ပင် မဟုတ်။ ဖုန်ပင်ကြီး ဖြစ်နေသည်။ လဲမှို့တွေ ကပ်နေသော အရုပ် ယောင်ယောင်၊ စောင်ဖြူကြီးကို ခေါင်းမြီးခြုံထားသော သူအိုကြီး ယောင်ယောင်မို့ နေပူကျဲကျဲကြီး အောက်၌ အမြင်ဆိုးလှစွာ၏။ မိုးနှံချုံ၊ သန်းသတ်ချုံနှင့် နဘူးချုံ ကင်ပွန်း ပေါင်ပဲ့ ကြွက်နှာခေါင်းချုံများသည်လည်း ရွက်သစ် ထိုးပြီးပါလျက် စိမ်းနုမဝေလွင်။ စိမ်းမြသော အရောင်များ မတောက်ပ။ ဖုန်သင်တိုင်းကို ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး ဆင်ယင်ထားကြ၏။

ရီးကျီးဒန်သည် နားမချမ်းသာစရာ တအီအီ အသံပေးလျက် မောင်းသွားသော လှည်းကို မျက်ခွံရှုံ့ပြီး ကြည့်၏။ မည်သူတွေပါလိမ့်၊ မည်သူ့လှည်းပါလိမ့် သိလိုသောကြောင့် ကြည့်၏။ လှည်းသည် ဖုန်ကို ပေါင်းမိုးလုပ်လျက် မောင်းသွား၏။ သို့အတွက် မသိလိုက်ရပါ။ ရီးကျီးဒန် အိမ်တွင်းသို့ မျက်နှာမူလိုက်သည်။ ဖျာပေါ်တွင် ကိုယ်တုံးလုံးဖြင့် လှိမ့်နေသော မြစ်တွေ။ ကျောက်နီအကြီး၊ အသေး၊ အလတ်ရောရာကို စီထားဘိသို့သော ကိုယ်လုံးများတွင် လက်သည်းရာ အစင်းတွေ ထင်နေ၏။ အရွယ်သင့် မိတ်ဖုများမှာ ပဲ့ရွဲ့ နေရာအချို့ အနာဖေးတက်နေသည်။ အချို့မူ အနာဖြစ်နေသည်။

“ဪ…. သတ္တဝါတွေ၊ သတ္တဝါတွေ”

ငါ့မြေးမှ မွေးသည့် ငါ့မြစ်တွေပါကလားဟု မမြင်မိအောင် ရီးကျီးဒန် ကြိုးစား၏။ ဝဋ်နှောင်ထုံးမှ ဇွတ်ရှောင်ပုန်းပြီး လွတ်အောင်ရုန်းနိုင်သော ငါပါတကားဟု သူ့ကိုယ်သူ အထင်ကြီး၏။ ငဝက်ကမူ ထင်းတုံးစီသည့်နှယ် ကြမ်းပေါ်တွင် စီနေသော ထိုသတ္တဝါကလေးများကို ယပ်ခတ်ပေးနေခဲ့မိ၏။

လေးထပ်ကျောင်း ထန်းတောပေါ်သို့ ကျော်ပြီး မျှော်ကြည့်ခဲ့မိသည်။ မိုးမရွာသော်လည်း မိုးသား တက်လျှင် အပူသက်သာ၏။ တိမ်ဖြူထက် တိမ်မည်းက ပို၍ အပူသက်သာ၏။ သို့ဖြစ်သဖြင့် မိုးသား တိမ်တိုက်ကို မျှော်တမ်းခဲ့ငြား တိမ် တစ်စတလေ တစ်ဆုပ်တလေသာ မြင်ရသည်။ ကြည်စင်သော ကောင်းကင်ပြာကြီးကို မြင်ရသည်မှာ စိတ်မချမ်းသာစရာ။ တိုး၍ ဆင့်၍ပင် ပူလောင်သည် ထင်ခဲ့ရ၏။

“မိုးရယ်... ရွာပါတော့၊ ကလေးတွေ ဒုက္ခရောက်လှပြီ”

ရီးကျီးဒန် မြည်တမ်းခဲ့ရသည်။ သတ္တဝါကလေးတွေပါတကားဟူ၍ သူ တရားရှုနေသော မြစ်တွေမှာ အင်္ကျီ မကပ်နိုင်ကြပေ။ ထန်းလျက် စားသော မြစ်တစ်ယောက်မှာ နားရွက်ဖျားပါ တက်ပြီး မိတ်ပေါက်သည်။

အခြားသော ကလေးတွေ မိတ်ပေါက်ပုံမှာ ပုရွက်ဆိတ်အနီတွေ အုံခဲပြီး ကိုက်နေသလော ထင်ရရုံသာ ဖြစ်၏။ ထန်းလျက် အလွန် စားသော မြစ်မှာ ငဟစ်ကြီး ဖြစ်သည်။ ခင်ခင်ကြီး၏ တစ်ဦးတည်းသောသား။ အမည်ရင်းကား အောင်ကျော်ဇံဦး။ ထန်းလျက် စားပြီးနောက် မအေနို့ကို စို့သည်။ နို့ရည်မှာ မချိုမြိန်တော့ပြီ။ သည်နည်းဖြင့် ငဟစ်ကြီးသည် အလိုလို နေရင်း နို့ ပြတ်ခဲ့သည်။ နို့ပြတ်ချိန်မှစပြီး ထန်းလျက် ပျော့သည် ဖြစ်စေ၊ မာသည် ဖြစ်စေ လက်ထဲတွင် ကိုင်အိပ်သူ။ သည်ထန်းလျက်ကြောင့် ထင်သည်၊ သူ့ကိုယ်တွင် ပေါက်သော မိတ်မှာ အခြားသူများနှင့် မတူ။ အလုံးကြီးသည်။ ရွေးကလေးရွယ်လည်း ပါသည်။ ရွေးကြီးစေ့ ရွယ်လည်းပါသည်။ သည်မြစ်ကို ကြည့်ပြီး ရီးကျီးဒန် စိတ်မသက်သာ။

“ဘာလိုလိုနဲ့ ငါတို့မှာ မြစ်ချည်း တစ်ကျိပ် ပြည့်ပါပေါ့လား”

ရီးဆေးရိုးက သူ့ကိုယ်ကို ပုဆိုးစုတ်ဖြင့် ယပ်ခတ်ရင်း လှမ်းပြောသည်။

“ဒါတောင် လူကုန် အိမ်ထောင်မကျသေးလို့။ ကျပြီးသူတွေကလည်း အကုန် မမွေးသေးလို့”

ရီးဆေးရိုး သဲ့သဲ့ပြုံးသည်။

“နေပူရတဲ့အထဲ သံယောဇဉ်မီးက ပိုပူတော့ ညည်းလည်း ချွေးပြိုက်ပြိုက်ကျပါပေါ့လားဟေ့”

ရီးဆေးရိုးက အသံထွက်ပြီး ရယ်သောအခါ ရီးကျီးဒန်လည်း ရှက်ပြုံး ပြုံးရ၏။ သူသည် သူ့ကိုယ်ကို ယပ်မခတ်အား။ လိမ့်ပျံနေသော မြစ်တွေကို ယပ်ခတ်နေရသဖြင့် ချွေးတလုံးလုံး ဖြစ်နေသည်။ သို့ အတွက် ရှက်ပြုံး ပြုံးရသည်။

“ဟုတ်ပါ့တော်၊ အဲသလို သံယောဇဉ်အမျှင်တန်းမှာကြောက်လို့ ခေါက်ထစ်လွှတ် ရိုက်လွှတ်တဲ့ ကြားထဲက”

မြေးများသည် မျက်စိနှစ်လုံး ပွင့်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်း အဘိုးအဘွားအိမ်သို့ ပြေးလေ့ရှိသည်။ ယခု မြစ်များသည်လည်း သည်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ လင်းလျှင် လင်းချင်း ဘေးနှင့် ဘေးမကြီးထံ ပြေးလာကြသည်သာ။

“ညည်းက ကြိုးစားပမ်းစား ဆဲတာဆိုတာ ရိုက်မောင်းပုတ်မောင်းလုပ်တာကိုချည်း သတိရနေတာကိုး အေ့။ မောင်မောင် ဘဘ ချော့မော့ယုယတာကျတော့ မေ့ထားသမဟုတ်လား။ ငေါက်ငမ်းရိုက်ပုတ်တာက နည်းပြီး ယုယတာက များနေလို့ ညည်းအိမ်မှာ အခုလို လူစည်ကားနေတာ”

“မသိပါဘူးတော်၊ အင်းလေ... ဟုတ်မှာပါပဲ”

ပြောနေစဉ်တွင် မေကြည်၏သား သူရထွန်းသည် ကုန်းထ၏။ ထသော်ငြား မျက်လုံးမဖွင့်။ ကျောပြင်ကို မမီတမီ ကုတ်၏။ ချွေးရှိသော နေရာကို ကုတ်မိလျှင် အနီစင်းကြီးထင်၏။ ချွေးမရှိသော နေရာမှာသော် အဖြူစင်းကြီး ဖြစ်ကျန်ခဲ့၏။ ထိုမျှ ကုတ်ပါလျက် ကုတ်လိုရာ နေရာသို့ ရောက်ဟန်မတူ။

“ယားယယ် ယားယယ်”

“ယားရင် နင့်အိမ် နင် ပြန်ပါလားဟဲ့”

ရီးကျီးဒန်သည် ထိုင်နေရာမှ မရွှေ့ဘဲ ပြော၏။

“ယားယယ် ယားယား”

အသံပြာလဲ့လဲ့ကြီးဖြင့် ကုန်းအော်သောအခါ ချွေး တလုံးလုံးနှင့် အိပ်ပျော်နေသော အခြားကလေးတွေ လူးလွန့်လာ၏။ ထိုကလေးတွေပါ စုပြုံအော်လျှင် အရပ် ပျက်တော့မည်။ သို့အတွက် ရီးကျီးဒန် ငေါက်သည်။

“နင့်အိမ် နင် ပြန်ပြီး ယားချေ၊ နင့်အိမ် နင်ပြန်ပြီး အော်ချေ။ သည့်ပြင်ကလေးတွေ အိပ်ကောင်းခြင်း အိပ်ပါစေတော့လား”

ထိုအခါ သူရထွန်းသည် လေးဖက်ထောက် ထလာကာ ဘေးမ၏ ပေါင်ပေါ်သို့ ခေါင်းထိုးပြီး အိပ်လိုက်လေ၏။ ဘေးမကြီးမနေနိုင်။ အသာအယာ ပွတ်ပေးရတော့၏။ ဤသည်ကို အိပ်ချင်ယောင် ဆောင်နေသော ကလေး တစ်ယောက်က မျက်လုံးဖွင့်ကာ ခေါင်းငဲ့ကြည့်၏။ ငတက်ပြားမ၏ သမီး ရွှေရည်ဝင်း ဖြစ်သည်။ သူ မျက်စိဖွင့်သည်ကို ရီးဆေးရိုး မြင်လိုက်၏။ လူရည်လည်ပုံ၊ ပါးနပ်ပုံမှာ မအေထက် ပို၏။ မည်သို့ လုပ်မည်နည်းဟု ဘေးကြီး စောင့်ကြည့်သည်။ ရွှေရည်ဝင်းသည် အိပ်ပျော်နေရာက လူးလှိမ့်ဟန်မျိုး လုပ်သည်။ လှိမ့်ရင်းလှိမ့်ရင်း ဘေးမ နားသို့ ရောက်လာသည်။ နောက်တစ်လှိမ့် ထပ်လှိမ့်ပြန်ရာ ဘေးမကြီး၏ ခြေထောက်နှင့် ခေါင်းနှင့် တိုးမိလေတော့၏။ ရီးဆေးရိုး နှစ်ခြိုက်စွာ ပြုံး၏။

ဥသြတွန်သံသည် ထန်းတောမှ လွင့်ပျံလာ၏။ ပူသော်လည်း သည်အသံကို သာယာသည် ထင်မိ၏။ ထပ်၍ တွန်ကျူးပါဦး တမ်းတဆဲ၌ ဝင်လာသောအသံ မှာ ပန်းထိမ်ငှက်။ များများစားစားလည်း မမြည်။ တစ်လုံးတည်း မြည်ပါလျက် ပို၍ ပူလောင်သည် ထင်၏။

“ယား ယား၊ မေကြီး ယား”

“ဟော ဘယ်အချိန် ရောက်လာပါလိမ့်”

ရီးကျီးဒန်မှာ ရွှေရည်ဝင်း အသံပေးမှ သတိထားမိ၏။ ပြောပြောဆိုဆို အားနေသော အခြား လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပွတ်ပေးသည်။

“ညည့်မှာ လက်သုံးဖက် ရှိရင် တတိယလက်နဲ့ ယပ်တောင် ကိုင်မှာပဲနော်”

ရီးဆေးရိုးက မနေနိုင် မထိုင်နိုင် သရော်၏။

“ဟုတ်သတော်၊ ကျုပ်မလည်း ဝဋ်ပဲ ထင်ပါရဲ့”

ပြောရာက ယပ်တောင်ကို ကောက်ကိုင်၏။ အခြား မြေးများကို လှမ်းပြီး ယပ်ခတ်သည်။

“အင်း... မိုးတစ်ပြိုက်လောက် ရွာဖို့ ကောင်းပြီ။ သည်အတိုင်းသာဆိုရင် ငဟစ်ကြီး ခက်မယ်။ ဝက်သက်ပေါက်မှာ၊ ဂျိုက်သိုးပေါက်မှာ စိုးရိမ်ရတယ်”

“ခက်တော့တာပဲ၊ သည်ကလေးဟာ အသားတွေ စုတ်ကုန်တော့မှာပဲ”

ရီးကျီးဒန် ညည်းတွားရာက ဆီးကြိုပြီး ကျောကို ပါးစပ်ဖြင့် မှုတ်ပေးရင်း လက်ဖြင့် ပွတ်ပေးသည်။ ပါးစပ်ဖြင့် မှုတ်ပေးခြင်းမှာ ယပ်ခတ်ရန် လက် မအားသောကြောင့် ဖြစ်၏။

ရီးဆေးရိုးသည် နံနက်လင်းလျှင် လင်းချင်း အိမ်အောက်မြေပြင်ကို ရေဖျန်းထားသည်။ ခပ်ထပ်ထပ် ရှိသောအခါ အမှိုက်လှည်းသည်။ နေ့စဉ်ဆောင်ရွက်ထားသဖြင့် အိမ်အောက် မြေပြင်သည် ပြောင်တင်း ရှင်းသန့်၏။ အအေးဓာတ်လည်း ရ၏။ ကလေးတွေ လာ စုနေခြင်းမှာ သည်အချက်လည်း တစ်ချက်ပါ၏။

ကလေးတွေ စုရုံး ရောက်လာလျှင် ဘေးထီးနှင့် ဘေးမတို့ မနေနိုင်ပြီ။ ရှိရှိသမျှ ဖျာကြမ်းဖျာစုတ်တွေ ချပြီး စပ်ဟပ် ခင်းပေးရတော့သည်။ မြစ်များသည် တလင်းအေးပေါ်က နှီးကြောဖျာပေါ်တွင် ဆော့ရင်း လှောင်ရင်း လူးလှိမ့်ရင်း အိပ်ကြ၏။ ငဟစ်ကြီး အိပ်ပျော်သွားသဖြင့် ရီးကျီးဒန် နားခွင့်ရ၏။ နားခွင့် ရသောအခါ ယင် တလှောင်းလှောင်းကို သတိထား မိသည်။ ယင်ကို ဖိတ်ခေါ်သူမှာ ငဟစ်ကြီး။ သူ့လက်ထဲတွင် ထန်းလျက်ခဲ ရှိသည်။ သွားရည် စိုထားသဖြင့် တစ်ပိုင်း ပျော်နေပြီ။ ယင်များ ခဲနေမည်းနေ၏။ ထို ထန်းလျက်ခဲကို ရီးကျီးဒန် ဖယ်ရှားချင်သည်။ သူ့ လက်ထဲမှ ထန်းလျက် လွတ်လျှင် ထအော်ချေမည်။ ယင်နားစာသည် မကောင်းဟု ရီးကျီးဒန် သိသည်။ မည်သို့ လုပ်ရပါမည်နည်း။ ထိုထန်းလျက်ကို အကြောင်းပြုပြီး လာသော ယင်သည် အခြားကလေးတွေကိုလည်း ပါးစပ်နှိုက်၊ မျက်လုံးနှိုက်ဖြင့်။ ထန်း လျက်ကို ရီးကျီးဒန် အာရုံစိုက်နေဆဲ၌ ကလေးတစ် ယောက်သည် ဖျာပေါ်မှ မြေကြီးပေါ်သို့ ရောက်သွား၏။ ပြုံးရည်ငယ် ဖြစ်သည်။ ခင်မောင်ငြိမ်း၏ သမီး။

“ဟဲ့... ကလေးလေး၊ ဟိုဘက် တိုးစမ်း”

ရီးကျီးဒန် ထပြီး တွန်းသည်။ ကလေးမှာ ဖျာပေါ် ထက် ကောင်းသော နေရာတွင် အိပ်မောကျနေပြီ။ ရီးကျီးဒန်သည် တွန်း၍ မရသောကြောင့် သစ်တုံးလှိမ့်နည်းဖြင့် လှိမ့်၏။ သည်မျှကလေး လုပ်သည်ကိုပင် ချွေးဖြိုင်ဖြိုင် စီး၏။ တဖြန်းဖြန်း မြည်အောင် ယပ်ခတ်မှ သက်သာ၏။

ရီးဆေးရိုး ခေါင်းကို ညိတ်၏။

“ကျီးဒန် ကျီးဒန်၊ အင်း… ဒုက္ခမသေးပါကလား”

မောင်းသံ ကြားရ၏။

ရီးဆေးရိုး အိမ်အောက်မှ ငုံ့ထွက်၏။ သူ နားစွင့်နေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီ။ မောင်းသံကြားမှ မီးမွှေးရမည် ဆိုထားသဖြင့် ‘မီးဖိုကျင်း’ ထဲသို့ အပြေးအလွှား ဆင်းခဲ့သည်။ အသင့်ပြင်ထားသည့် မီးစာများကို ရှို့မြိုက်သည်။ ရေနွေးအိုး တည်သည်။

ရေများ ရွှဲအိုင်စိမ့်ထွက်နေသော ‘သဲကြမ်းအိုး’ ရေသည် အေး၏။ နွေကာလနှင့် သင့်လျော်၏ ပြာသိုလတွင် လုပ်လျှင် ပိုအေးသည် ဆို၏။ ရီးကျီးဒန် သန်မာစဉ်က တစ်ဆောင်းလုံး မနားရအောင် လုပ်ရသည့် အိုး။ သို့သော် သည်ရေအေးကို ရီးဆေးရိုး ခံတွင်း မတွေ့။ နေပူပူတွင် ချွေးတလုံးလုံးဖြင့် မှုတ်သောက်ရသော ရေနွေးကြမ်းမှ အာဂ အရသာ။ သို့ကြောင့် အပြေးအလွှား မီးမွှေးကာ ကမန်းကတန်း ရေနွေးအိုး တည်ခြင်းဖြစ်၏။

ရီးဆေးရိုး မူလနေရာသို့ ပြန်ထိုင်ချိန်ဝယ် ရီးကျီးဒန်သည် ငဟစ်ကြီး၏ ဘေးသို့ ရောက်နေ၏။ ငဟစ်ကြီး၏ ထန်းလျက်သည် ရီးကျီးဒန်အား အနှောင့်အယှက် ပေးနေသည်။

သည်ထန်းလျက်ကို ဖယ်ပစ်မှ ဖြစ်မည်။ သို့ဖြစ်သဖြင့် အိပ်ပျော်နေသော ငဟစ်ကြီး လက်ထဲမှ ထန်းလျက်ကို အသာအယာ ဆွဲယူ၏။ ပါလာ၏။ သူ့ လက်ထဲမှ လွတ်တော့မည် ရှိသည်တွင် လက်ညှိုးနှင့် လက်မက ဆတ်ခနဲ ညှပ်ထား၏။ ရီးကျီးဒန် စိတ်ရှည်လက်ရှည် စောင့်နေပြီးမှ မြေကြီးခဲ တစ်ခဲကို အိမ်တိုင် ဘေးမှ လှမ်းယူသည်။ ထန်းလျက်ခဲကို ဆတ်ခနဲ ဆွဲယူပြီး မြေကြီးခဲကို လက်မ လက်ညှိုးကြားတွင် ထည့်ထားလိုက်လေ၏။

ငဟစ်ကြီး၏ ထန်းလျက်ကို ပြောင်းဖူးဖက်ဖြင့် ထုပ်ကာ ဆင့်ဝါးကြား ညှပ်ထားလိုက်ရသဖြင့် ရီးကျီးဒန် ကျေနပ်၏။ သို့သော် စိုးရိမ်စိတ်က ဝင်လာသည်။ သည်မြေကြီးခဲကို အိပ်မှုန်စုံမွှားနဲ့ ထန်းလျက် မှတ်ပြီး ပါးစပ်ထဲ ထည့်ရင်...

ရီးကျီးဒန် ထိတ်ထိတ်ပျာပျာဖြစ်၏။ ‘ဘယ်လို လုပ်ရပါ့’ တွေး၏။ ချက်ချင်းပင် အကြံရကာ ကျောက်ခဲတစ်လုံး ပြေးကောက်၏။ ကလေးတွေ ဇယ်ခတ်သော ကျောက်ခဲ။ သည်ကျောက်ခဲကို ကောက်ယူ လာပြီးခါမှ မဖြစ်သေးပါဘူး၊ ကျောက်ခဲက သေးတော့ လည်ချောင်းထဲ ကျသွားမှဖြင့် အတွေး ဝင်လာ၏။ ကျောက်ခဲပြားပြား ရှည်ရှည်ကို ရွေးယူလာရသည်။ မြေကြီးခဲကို ငဟစ်ကြီး မနိုးအောင် အသာအယာ ဆွဲယူပြီးမှ ကျောက်ခဲကို လက်ထဲ၌ ထည့်ထားပစ်ခဲ့သည်။ ရီးဆေးရိုးသည် ကြည့်ရုံသာ ကြည့်၏။ မပြောတော့ပါ။ သည်နှယ် မပြောဘဲနေခြင်းကို ရီးကျီးဒန် မကြိုက်။ မလုံမလဲ ဖြစ်သည်။

“တော်က ဘာကြည့်တာတုံး”

ရီးဆေးရိုး သရော်ပြုံး ပြုံး၏။ လမ်းဘက်မှ လေပြင်းတစ်ချက် မွှေ့ယမ်းဝင်ရောက်လာသည်။ ဖုန်တွေ အမှိုက်တွေပါငြား အေးသည်။ ယင်ကောင်တွေလည်း လွင့်ပါးသွား၏။

“ရေနွေးအိုး ဆူနေပြီလေ”

“အေးပါ၊ ကျက်အောင် စောင့်နေတာပါ”

သည်စကားမှာ လက်ဖက်ရည်ကြမ်း ကြိုက်သူများ ပြောလေ့ရှိသော စကားဖြစ်၏။ ထိုအခါ ရီးကျီးဒန်သည် သစ်တုံးများ စီထားသည်သို့ အိပ်နေသော မြစ်များကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်ပြီး အိမ်ပေါ်သို့ တက်သွား၏။ ပလုံးတောင်း တစ်ခု၊ ယောက်မ တစ်ချောင်း၊ အိုးတစ်လုံး ဆွဲလျက် ဆင်းလာသည်။ ခဏအကြာတွင် အိုးထဲတွင် သစ်သားယောက်မ လှည့်ပတ်ပြေးလွှားသံ ဆူညံစွာပေါ်လာ၏။ မကြာပါချေ။ အပူဒဏ် မခံနိုင်သည့် ပြောင်းဖူးစေ့များ အော်ဟစ်ပေါက်ပွင့် ကြပြီ။ သူ စားရန် မဟုတ်။ သူ့တွင် သွားမရှိတော့ပါ။ မြစ်တွေအတွက် အဆာပြေ ပြောင်းဖူးပေါက်ပေါက် ပွင့်ဖောက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သည်ပေါက်ပေါက်ကို အလယ်မှာ ထားပြီး မြစ်တွေ တရုန်းရုန်း သွားဖုံးနီကြီး တပြုံးပြုံးဖြင့် မကြာမီ လုပ်တော့မည်ကို ရီးဆေးရိုး မြင်ယောင်၏။ သံယောဇဉ်မီး ဖြစ်မည့် အရာများကို အသိတရားက မုန်းကြည့်သော်ငြား နှလုံးသားက လက်မခံ။ မေတ္တာနှောင်ကြိုးများသည် တွယ်မိတွယ်ရာ ခြေကျင်းဝတ်ကို ပတ်၏။ လက်ကောက်ဝတ်ကို ရစ်၏။ ထိုမှတစ်ဆင့် လည်ပင်းကို ပတ်၏။ ချွေးတလုံးလုံးဖြင့် ပြောင်းဖူးပေါက်ပေါက် လှော်နေသော ခေါင်းဖြူစွယ်ကျိုးကို တစ်လှည့်၊ လိမ့်ပျံနေသော မြစ်များကို တစ်လှည့် ရီးဆေးရိုး ကြည့်ရာက အသံထွက်အောင် ရယ်မောနေမိလေတော့၏။

▢  ဆင်ဖြူကျွန်းအောင်သိန်း
📖 ကိုဆေးရိုး ပေါင်းချုပ်

အေးရိပ်မှ အပြန်

❝ အေးရိပ်မှ အပြန် ❞ 
( ဥဩ - ချယ်ရီမြေ )

၁။

ဆယ်စုနှစ် နှစ်ခုနီးပါး အိပ်စက်ခဲ့ဖူးသော အိပ်ရာသည် မနက်နိုးချိန်မှာ စိမ်းနေသလိုလို၊ သို့သော် နွေးထွေးလုံခြုံလှပေသည်။ အမေ့အိမ်သို့ မရောက်ဖြစ်ခဲ့သည်မှာ သုံးနှစ်ခန့် ရှိခဲ့ပြီလေ။ မနက် ငါးနာရီခန့် အချိန်သည် အလင်းကွဲစအချိန် ဖြစ်သော်လည်း ပြတင်းတံခါးများ ပိတ်ထားသည်မို့ အိမ်လေးထဲတွင် မှောင်နေခဲ့သည်။ ဧည့်ခန်းလည်းဖြစ်၊ ဘုရားခန်းလည်းဖြစ်၊ ထမင်းစားခန်းလည်းဖြစ်၊ အိပ်ခန်းလည်းဖြစ်သော စွယ်စုံသုံး အခန်းလေး၏ ဘုရားစင်ရှေ့တွင် ဘုရားရှိခိုးရန် အမေ ပြင်ဆင်နေခဲ့ သည်။ ဘုရားစင်သည် အမေ ထွန်းညှိပူဇော်ထားသော ဖယောင်းတိုင်မီးများ၊ အမွှေးတိုင်ရနံ့များဖြင့် သန့်ရှင်းမွှေးကြိုင်လျက် သပ္ပာယ်စရာကောင်းနေခဲ့သည်။

အမေ့အိမ်သို့ ရောက်မှ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ပျင်းခွင့် ရသောကျွန်တော်သည် အိပ်ရာကမထသေးဘဲ အမေ့ဘုရားရှိခိုးသံကို နားထောင်ခဲ့သည်။ မနက်လေးနာရီ ကျော်ကျော်လောက်ကတည်းက အမေ နိုးနေတာဖြစ်မည်။ ထမင်းချက်မည်၊ ဟင်းနွေးမည်။ ပြီးလျှင် အဖေ၊ ညီမလေးနှင့် ကျွန်တော် အိပ်ရာထပါက စားနိုင်ဖို့ ထမင်းကြော်မည်။ ပြီးနောက် နေ့စဉ် နံနက်တိုင်း၊ ညတိုင်း မပျက် ပြုနေကျဖြစ်သည့် ဘုရားရှိခိုးမည်ဟူသော အမေ့လုပ်ငန်းစဉ်များကို အလွတ် ရနေခဲ့သည်။ အမေသည် မိသားစုထဲတွင် အလုပ်အလုပ်ဆုံးသူ ဖြစ်သည်။ မနက်မှာ အစောဆုံး ထသူ ဖြစ်ပြီး ညမှာလည်း အားလုံး အိပ်ရာဝင်မှ အိပ်တတ်သူ ဖြစ်သည်။

အသက် ခုနစ်ဆယ်နား ကပ်လာခဲ့သည့် အမေသည် အဆက်မပြတ် အလုပ်လုပ်နေခဲ့ခြင်းကြောင့် ကျန်းမာနေဟန်ရှိသည်။ ငယ်ငယ်တုန်းကထက် အတန်ငယ် ဝ,လာခဲ့သော်လည်း ပြည့်သည် ဆိုရုံမျှသာ။ အမေ အပျိုတုန်းက အသားဖြူဖြူနှင့် မိန်းမချောဖြစ်ကြောင်း ဓာတ်ပုံထဲမှာ မြင်ဖူးသည်။ ရန်ကုန်သူ အမေသည် ခြံထဲမှာ တောသူမတစ်ယောက်လို စိုက်ပျိုးလုပ်ကိုင်ရင်း အသားအရေက ညိုလာခဲ့သည်။ ငါးပေကျော် ရုံမျှသာရှိသော အမေ့ အရပ်က ပုသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ အမေ့ လက်မှ သစ်ပင်အမြစ်များနှယ် ပါးပျဉ်းထ,နေခဲ့သော အကြောများက အမေ့၏ လက်ကြောတင်းမှုကို ဖော်ပြနေခဲ့ကြသည်။ တစ်နေကုန် ဈေးဝယ်၊ ချက်ပြုတ်၊ ဆေးကြော၊ လျှော်ဖွပ်၊ စိုက်ပျိုးရင်းဖြင့် အမေ့၏ ဆယ်စုနှစ်များသည် ကျွန်တော်တို့ မိသားစုအတွက် ကုန်ဆုံးလာခဲ့သည်။

အလုပ်ကိစ္စဖြင့် လာရင်း ပြန်ဖြစ်သော အမေ့အိမ်လေးသည် ယခင်ကလို ဓနိမိုး၊ ထရံကာ တဲအိမ်သာသာ အိမ်လေး မဟုတ်တော့ပေ။ ဝန်ထမ်းလစာလေးကို ဖျစ်ညှစ်စု၊ သမဝါယမ ငွေစုငွေချေးအသင်းမှ ငွေချေးပြီး အဘွား ထောက်ပံ့သည့် ငွေကြေးတချို့ဖြင့် ပေါင်းစပ်လျက် ဖြစ်တည်လာခဲ့ရသည့် လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်လေးခုခန့်က လယ်ကွင်းအစပ်မှ ခြံလေးသည် အမေ၏ စိုက်ပျိုးမှုကြောင့် သီးပင်စားပင်စုံလင်လျက် သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေခဲ့သော ခြံလေး ဖြစ်ခဲ့ပေပြီ။ အမေ့အိမ်လေးသည်လည်း ရေနံချေးဝ နေခဲ့သော သစ်သားအိမ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်ခဲ့ပေပြီ။ ယခင်တုန်းက နှစ်နှစ်တစ်ခါလောက် လဲနိုင်ရန် စိတ်ပူနေရသော ဓနိအမိုးများနေရာ၌ သွပ်မိုးများက ရောက်နေခဲ့ပေပြီ။ သို့သော် အမေ့အိမ်လေးသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အိမ် များထဲတွင် အကျုံလှီဆုံး အိမ်လေး တစ်အိမ်သာ ဖြစ်နေတုန်း ဖြစ်သည်။

“အောင်အောင် မထသေးဘူးလား”

အမေ့ အသံကြောင့် ကျွန်တော် တွေးလက်စအတွေးများ ရပ်တန့်သွားကြသည်။ ကျွန်တော် ပြန်မဖြေခင် အိမ်ရှေ့အပေါက်ဝမှာ စာထိုင်ဖတ်နေသည့် အဖေက ...

“အိပ်ပါစေကွာ၊ တစ်ခါတလေ လာတုန်းလေး” ဟု ဝင်ပြောသည်။

“ထမင်းကြော်တွေ အေးသွားမှာစိုးလို့” ဟု အမေက ရှင်းပြသည်။ အဖေနှင့် အမေ၏ ရိုးရှင်းသော စကားသံများထဲတွင် ချစ်ခြင်းတရားများ ပျော်ဝင်နေကြသည်ကို ခံစားမိသည်။ အမေ့အိမ်လေးထဲတွင် မေတ္တာ၏ အရိပ်အောက်၌ ကျွန်တော် ကလေးလေး တစ်ယောက် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

“ဟုတ်၊ ထပါပြီ အမေ” ဟု ဖြေကာ ထ,လိုက်သည်။ အိမ်သာသွားပြီး ပြန်လာတော့ ညီမလေးက ခြင်ထောင်နှင့် အိပ်ရာများကို ဖြုတ်သိမ်းပြီးခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော် မျက်နှာသစ်ရန် အိမ်ရှေ့ခြံထဲသို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။ ရာဝင်စဉ့်အိုးကြီးများ၊ ရေတိုင်ကီများသည် ကျွန်တော် ငယ်ငယ်ကတည်းက ရှိနေခဲ့သည်။ ရေတိုင်ကီထဲမှ ရေတစ်ခွက်ကို ခပ်ကာ မျက်နှာသစ်သည်။ မျက်နှာသစ်နေရင်း အိမ်ရှေ့ပြတင်း ပေါက်တည့်တည့်မှ မာလကာပင်မှာ အစာ စားနေကြသည့် ငှက်ကလေးများကို ကြည့်မိသည်။ မာလကာပင်၌ စာငှက်ကလေးများ အလုအယက် အစာစားနေကြသည်။ အမေ ချိတ်ဆွဲပေးထားသည့် ပန်းကန်ပြားထဲမှ ထမင်းစေ့လေးများကို စားနေကြသည့် ငှက်ကလေးများကို ကြည့်ရင်း ငယ်ငယ်တုန်းက မာလကာပင်ပေါ် တက်ကာ မာလကာသီး ခူးစားခဲ့ပုံများကို အမှတ်ရမိသည်။ ထိုမာလကာပင်မှ သီးသော မာလကာသီးများသည် အူနီသီးများဖြစ်ကာ ချိုလှသည်။ တွေးရင်းနှင့် မာလကာသီး စားချင်စိတ်ပင် ပေါက်သွားမိသည်။

“အောင်အောင် မျက်နှာသစ်တာ မပြီးသေးဘူးလား” ဟူသော အမေ့အသံ ကြားမှ သူ့အတွေးကို ကပျာကယာ ဖြတ်ပစ်ရသည်။ အမေသည် နံနက်စောစော ဆွမ်းခံကြွလာသည့် ကိုရင်တစ်ပါးကို ဆွမ်းလောင်းရင်း ကျွန်တော့်ကို လှမ်းပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ မျက်နှာသစ်ပြီး အိမ်ပေါ် တက်လာသည့်အခါ ထမင်း စားပွဲ ပြင်ပြီးနေပြီ ဖြစ်သည်။ ထမင်းစားပွဲမှာ အဖေရယ်၊ ကျွန်တော်ရယ်၊ ညီမလေးရယ် ထိုင်ပြီးသော်လည်း အမေ ရောက်မလာသေးပေ။ ငယ်ငယ်ကတည်းက မိသားစု ထမင်းဝိုင်းမှာ အမေက စားပွဲထိုးလုပ်ပေးနေကျ ဖြစ်သည်။ ယခင်တုန်းကတော့ ဤစားပွဲခုံလေးမှာ မောင်နှမသုံးယောက်ရယ်၊ အဖေရယ်၊ အမေရယ် မိသားစု စုံညီခဲ့သည်။ ယခုတော့ ညီလေးက မရှိ။ သင်္ဘောလိုက်နေတာမို့ နိုင်ငံရပ်ခြား ရောက်နေခဲ့ပေပြီ။ အကယ်၍ ညီလေးသာ မြန်မာနိုင်ငံမှာ ရှိနေပါကလည်း မိသားစု ငါးယောက် အတူ ဆုံစည်းနိုင်ဖို့က မလွယ်ကူလှပေ။ ကျွန်တော်နှင့် ညီလေးက ကိုယ့်အိုးကိုယ့်အိမ်နှင့် ဖြစ်နေခဲ့ကြသည့်အတွက် မိသားစု ငါးယောက် ဆုံစည်းရန် ခက်ခဲလွန်းလှသည်။

“အမေရော မစားသေးဘူးလား”

“အေးလေ မရွှေရာ၊ မင်းအလုပ်တွေ ထားခဲ့စမ်းပါ။ သားလာတုန်းလေး လာစားစမ်းပါ”

“တော်တို့ သားအဖတွေပဲ စားကြပါတော်၊ ကျုပ်က မနက်က ချက်ပြုတ်ရင်း ထမင်းကြမ်း စားပြီးပြီ။ ဒီမှာ အလုပ် လုပ်နေလို့”

“မင်းက ဘာလုပ်နေလို့လဲ”

အဖေ၏ စကားသံ အဆုံးတွင် အမေ့ဆီမှ ချက်ချင်းစကားပြန်မလာ။ ခဏနေမှ ...

“ဒီမှာ မိကျားတို့ တစ်တွေကို အစာကျွေးဖို့ လုပ်နေတာ” ဟုပြန်ဖြေသည်။ အမေ့ စကားသံ ကြားမှ ထမင်းစားနေရင်း အမေ့အိမ်အောက် ခွေး တစ်အုပ်တစ်မကြီးကို သတိရသွားခဲ့သည်။ အမေက မွေးထားသည် ဆိုခြင်းထက် ခွေးတွေက အမေ့မေတ္တာအောက်မှာ လာရောက်နေထိုင်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ဘယ်က ရောက်လာမှန်း မသိသော ခွေးတို့သည် အမေ့အိမ်၌ ပေါင်းစုနေကြသည်။ အိမ်မှာ အမြဲတမ်း နေကြသည့် ခွေးတွေရှိသလို အစာကျွေးမှ ရောက်လာကြသည့် ခွေးတွေလည်း ရှိသည်။ အမေကတော့ ဘယ်လို ခွေးမျိုးကိုမှ မခွဲခြားဘဲ အစာချ ကျွေးတတ်သည်။

“အမေက ခွေးတော်တော် ချစ်တယ်နော်” ဟု ကျွန် တော် ပြောမိသည်။ ညီမလေးက အမေ ခွေးချစ်ရခြင်း အကြောင်းနှင့် အိမ်ကို လာသမျှ ခွေးများအား အစာကျွေးရခြင်းအကြောင်းကိုရှင်းပြသည်။ ညီမလေး၏ စကားသံများက ကျွန်တော့်နားထဲမှာ စွဲမြဲနေခဲ့ကြသည်။

နံနက်စာအတွက် ကျွန်တော့် အမက်ဆုံး အစားအစာက စားတော်ပဲပြုတ်၊ ကြာညို့တို့ဖြင့် ကြော်ထားသည့် မြန်မာထမင်းကြော် ဖြစ်သည်။ အနှစ်နှစ်အလလ စားချင်နေခဲ့မိသည့် အမေ့လက်ရာ ထမင်းကြော်ကို အားရပါးရ စားခွင့်ရခဲ့ချေပြီ။ အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် ထမင်းကြော် မစားရသည့် ကာလပင် အတန် ကြာခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော် နေထိုင်ရာ တောင်ပေါ် မြို့လေးမှာ ထမင်းကြော် ဆိုင်ထက် ရှမ်းခေါက်ဆွဲဆိုင်က ပိုများသည်။ လက်ဖက်ရည်ဆိုင် တချို့မှာသာ ထမင်းကြော် ရနိုင်သည်။ လက်ဖက် ရည်ဆိုင်လည်း မထိုင်ဖြစ်သည့်အတွက် ကျွန်တော့်မှာ မနက်တိုင်း မုန့်တစ်မျိုးမျိုး သို့မဟုတ် ရယ်ဒီမိတ် စားစရာ တစ်မျိုးမျိုးဖြင့်သာ နံနက်စာ ပြီးခဲ့ရသည်။ ယခုတော့ ကျွန်တော် လွမ်းနေခဲ့ရသည့် ကြာညိုနံ့သင်းသော အမေ့ လက်ရာ ထမင်းကြော်ကို စားခွင့် ရခဲ့ပြီ။

ထမင်းဝိုင်းထဲ မှ ငါးပတ်မွှေ၊ ကြက်ဥကြော်၊ ငံပြာရည်ကြော်နှင့် ဟင်းများကလည်း အရသာ ထူးကဲလှပါသည်။ ကျွန်တော်၊ အဖေနှင့် ညီမလေးတို့ သုံးယောက်သား ခေါင်းမဖော်တမ်း မြိန်ရေရှက်ရေ စားသောက်နေကြသည်။ စားနေရင်းမှ အဖေ က ..

“ရွှေဘုန်းလေးရော ထွားလာပြီလား” ဟု မေးသဖြင့် စားလက်စ ထမင်းလုတ်ကို မျိုချပစ်လိုက်သည်။ ပြီးမှ ...

“ဟုတ်အဖေ၊ အဖေ့မြေးက လည်နေပြီ။ အဆော့လည်း တအား မက်တယ်”

“ကလေးပဲကွာ ဆော့မှာပေါ့။ မင်းရော အလုပ် အဆင်ပြေရဲ့လား”

“ဟုတ် ပြေပါတယ် အဖေ” ဟု ထမင်းကြော် အစား ရပ်ကာ စကားဆက်နေမိကြသည်။ အဖေ့ကို ကြည့်ရတာ အရင်ကထက် အနည်းငယ် ပိန်သွားသည်ဟု ထင်မိသည်။ ခေါင်းတစ်ခုလုံး ဖွေးဖွေးဖြူ နေခဲ့ပြီ။ အဖေ၏ လက်များသည်လည်း အမေ့လက်များ ကဲ့သို့ပင် အကြောထောင်ထလျက် ရှိနေခဲ့သည်။ အဖေသည် ခါးကိုင်းစ ပြုလာခဲ့ပေပြီ။ အဖေ့ပါးသည် အရင်လို တင်းတင်းရင်းရင်း မရှိတော့။ အသက်ခုနစ်ဆယ်နား ကပ် လာခဲ့ပြီပဲလေ။ သို့သော် အဖေ၏ စကားသံသည် မေတ္တာ ကြောင့် နူးညံ့နေခဲ့ပေမဲ့ ဖျော့တော့မသွား၊ မာချာဆဲ ဖြစ်သည်။ စာဖတ်နာသော အဖေသည် ဘဝနာသော အသိ အမြင်များပါ ထပ်မံပေါင်းစပ် လိုက်သောအခါ အသိဉာဏ် ရင့်သန်လှသူတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့သည်။ အမေ့ထံမှ ကျွန်တော် မရခဲ့သော အမွေသည် စနစ်တကျရှိမှုနှင့် သန့်ရှင်းသပ်ရပ်မှုဖြစ်သည်။ သို့သော် ကံကောင်းသည်က အဖေ့ထံမှ အမွေကောင်း ကိုတော့ ကျွန်တော် ဆက်ခံရသည်။ ထိုအမွေက စာဖတ်ဝါသနာပါခြင်း ဖြစ်သည်။

အဖေသည် ယခုတိုင်အောင် အမေနှင့် ညီမလေး အပါအဝင် မိသားစုသုံးယောက်၏ တာဝန်ကို ယူထားရဆဲဖြစ်သည်။ မိသားစု သုံးယောက် အတွက် မိုင်လေးဆယ်ကျော် ဝေးသော ရန်ကုန်မြို့ရှိ ကုမ္ပဏီ သို့ စာရင်းစစ်အလုပ် လုပ်ရန် အလုပ်သွားနေရတုန်းဖြစ်သည်။ ဆယ်တန်းအောင်သူ လက်ချိုးရေလို့ရသည့် ခေတ်မှာ အီကိုဘွဲ့ ရထားသည့် အဖေက ကျွန်တော်တို့မောင်နှမများ အတွက် ဗဟုသုတ စာပေအိုးကြီးလည်းဖြစ်သည်။ ငယ်ငယ်တုန်းက မိုင်နှစ်ဆယ် ကျော်ဝေးသော ခရီးကို အဖေ နှင့်အတူ သွားခဲ့ရသည်ကို ပြန်အမှတ်ရမိသည်။ လယ်ကွင်းများ ကြားရှိ ကန်သင်းရိုးများမှ၊ တာပေါင်ပေါ်မှ၊ ရွာလမ်းများထဲမှ အဆင့်ဆင့်သွားခဲ့ရသော ခရီးတစ်ခုကို ယခုတိုင် အမှတ်ရနေဆဲ ဖြစ်သလို ဘယ်တော့မှလည်း မေ့ပျောက်သွားမှာ မဟုတ်တာ သေချာပါသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုခရီးက မိသားစု အပေါ် ထားသည့် အဖေ၏ မေတ္တာတရားကို အကောင်းဆုံး ဖော်ညွှန်ပြနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ တစ်ခါ လျှောက်ပြီးနောက် ကျွန်တော် ထပ် မလျှောက်ချင်တော့သော မိုင်နှစ်ဆယ်ကျော် ခရီးကြမ်းကို အကြိမ်ကြိမ် လျှောက်လျက် မိသားစုအတွက် အဖေ ရှာဖွေကျွေးမွေးခဲ့သည်။ အလုပ်နှင့် လက်နှင့် မပြတ်သော အမေက လက်ကြောတင်းသူ ဖြစ်လျှင် ခြေသလုံးကြွက်သားတွေ တောင့်တင်းသန်မာနေခဲ့သည့် အထိ ရှာဖွေကျွေးမွေးခဲ့သော အဖေက ခြေကြောတင်းသည်ဟု ဆိုရပေမည်။ တကယ်တော့ အဖေရော အမေပါ သားသမီးများအတွက် မေတ္တာကြော တင်းကြသူများသာ ဖြစ်ပါသည်။ ယခုတိုင်အောင် ရန်ကုန်မြို့သို့ သွားလျက် မိသားစုအတွက် အဖေ ရှာဖွေ ကျွေးမွေးနေရဆဲ ဖြစ်သည်။

“ဝုတ် ဝုတ်၊ ဝေါင်း၊ ကိန်”

“ဟင်း နော် မိကျားက နင်က အကြီး ဆိုပြီး အနိုင်မကျင့်နဲ့၊ သွား” ဟူသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည့် အခါမှ ကျွန်တော့် အတွေးစတို့ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ အမေက သူ၏ ခွေးတစ်အုပ်နှင့် အလုပ်ရှုပ်နေချိန်မှာ ကျွန်တော်တို့ နံနက်စာ စားပြီးခဲ့သည်။ အလုပ်ပိတ်ရက်မို့ မြို့ထဲရှိ တရားဆွေးနွေးဖက် မိတ်ဆွေ များဆီသို့ တရားဆွေးနွေးရန် စက်ဘီးတစ်စီးဖြင့် အဖေ ထွက်သွားခဲ့ချိန်မှာ အမေက ကျောက်ပြားပေါ်၌ ထိုင်လျက် အဝတ်များကို လျှော်ဖွပ်နေခဲ့သည်။ ဘုရားစင်ရှေ့ ကြမ်းပြင်မှာလဲလျောင်းရင်း စာအုပ် တစ်အုပ် ဖတ်နေတုန်း ...

“အစ်ကိုကြီး ဖယ်ပေးဦး၊ ဖျာခင်းပေးမယ်” ဟု ညီမလေးက ဆိုလာခဲ့သည်။ ထ , ပေးလိုက်စဉ် ညီမလေးက အိပ်ဖို့ ဖျာခင်းပေးသည်။

“ညီမလေးက ဒီနေ့ ကျောင်းပိတ်တာပေါ့”

“ဟုတ်တယ် အစ်ကို ကြီး။ မကြည်ပြာတို့ အမေရော နေကောင်းရဲ့လား” ဟု မေးသည်။ တစ်ခါနှစ်ခါမျှသာ ဆုံခဲ့သော ကျွန်တော့် ယောက္ခမကို ညီမလေးက အမှတ်ရနေသည်။

“ကောင်းပါတယ်” ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ညီမလေးက စကားထပ်ဆက်သည်။

“အစ်ကိုကြီး ဝ,လာတယ်”

“ဟုတ်တယ်၊ ဗိုက်ထွက်လာတယ်။ ညီမလေးလည်း ဝ,လာတာပဲလေ” ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။ စကားဆုံးတော့ ညီမလေးက မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ ဆေးကြောရန် ထွက်သွား ခဲ့သည်။ အသက်သုံးဆယ် ကျော်လာခဲ့သော်လည်း အိမ်ထောင်မပြုဘဲ အဖေနှင့် အမေကို စောင့်ရှောက်နေခဲ့သည့်အတွက် ညီမလေးကို ကျေးဇူးတင်ရသည်။ ကျွန်တော်နှင့် ညီလေးတို့ တာဝန် မကျေပွန်သမျှ ညီမလေးက တာဝန်ကျေပွန်ရှာသည်။ အရင်တုန်းက မိသားစုငါးဦး စုံလင်စည်ပင်ခဲ့သာ အိမ်လေးမှာ ယခုတော့ အဖေရယ်၊ အမေရယ်၊ ညီမလေးရယ် သုံးဦးပဲ ကျန်နေရစ်ခဲ့သည်။ ညီမလေး၏ အလယ်တန်းပြကျောင်းဆရာမ လစာနှင့် အဖေ၏ ကုမ္ပဏီစာရင်းစစ် လစာဖြင့်သာ မိသားစု စားဝတ်နေရေးအတွက် လည်ပတ်နေခဲ့ရသည်။

ကျွန်တော်နှင့် ညီလေးက သမုဒ္ဒရာထက်သို့ ရွာသည့် မိုးစက်ပေါက်များ လောက်သာ အမေတို့ဆီ ပို့ပေးနိုင်ခဲ့သည်။ စာဆက် မဖတ်ဖြစ်ဘဲ ဟိုတွေးဒီတွေး တွေးနေတုန်း ကြောင်ကြီး တစ်ကောင်က အနားသို့ရောက်လာခဲ့သည်။ အညိုရောင် ကြောင်ကြီးနာမည်က ဂျိုကာ ဖြစ်သည်ကို ညီမလေးတို့ ပြောစကားအရ သိရသည်။ အမေ့အိမ်ထဲတွင် ကြောင်ထီး နှစ်ကောင်ရှိ နေကြသည်။ အရင်က ကြောင်ငါးကောင်ခန့် ရှိကြောင်း၊ နောက်တော့ ကြောင်သုံးကောင် အကြောင်းအမျိုးမျိုးဖြင့် သေသွားကြကြောင်း ညီမလေးက ပြောပြခဲ့ဖူးသည်။ ထို ကြောင်နှစ်ကောင် အနက် ဂျိုကာက အကြီး ဖြစ်သည်။ နံနက်ဘက် ထမင်းစားနေတုန်း ထမင်းစားပွဲနားမှာ ထိုင်လျက် အစာ မျှော်နေခဲ့သည်။ ကြောင်စာခွက်မှ အမေ ထည့်ကျွေးထားသည့် အစာများကို စားပြီးသည့်တိုင် အစာ လာမျှော်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ စားပွဲပေါ်မှ ဟင်းများကို လက်လှမ်းချင်သည့် အတွက် ဟန့်ရသည်။ ကျန်တစ်ကောင်က အဖြူနှင့် အနက်ကျား ဖြစ်သည်။ ထိုကြောင်ကတော့ အစာဝ,သွားလို့ ထင်သည်။ မနက်ကတည်းက မတွေ့ရတော့ပေ။ တချောင်ချောင်မှာ အနားယူ နေဟန် ရှိသည်။ ဂျိုကာ ကသာ သူ့အနားသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

ဂျိုကာသည် လူနှင့် ပွတ်သီးပွတ်သပ် နေချင်ဟန် ရှိသည်။ မနက်က သူ့ကို ဟန့် ထားသည့်တိုင်အောင် ကျွန်တော့် နားသို့ ကပ်လာခဲ့သည်။ နံနက်စာကို ဗိုက်တင်းအောင် စားထားသည့်မို့ ဆယ့်တစ် နာရီကျော်လာသည့်တိုင်အောင် ဗိုက် မဆာသေးပေ။ ကျွန်တော်တို့ ငယ်ငယ်လေးကတည်းက အမေ့အိမ်မှာ မနက်စာ ထမင်းစားချိန်သည် ဆယ့်နှစ်နာရီကျော် နောက်ပိုင်းသာဖြစ်သည်။ ယခုလည်း ဘယ်သူမှ ထမင်းမဆာကြသေးပေ။

“အောင်အောင်၊ သား ရေချိုးလိုက်ပါလား၊ လန်းသွားအောင်” ဟု အိမ်ပေါ် တက်လာသည့် အမေက ကျွန်တော့်ကို လှမ်းပြောသည်။

“အမေ အသက်ကြီးပြီနော်၊ အချိန်အကြာကြီး အဝတ် လျှော်မနေနဲ့” ဟု အမေ့ကို စိုးရိမ်စွာ ပြန်ပြောမိသည်။ ကျွန်တော့်စကားကြောင့် အမေ ပီတိဖြစ်စွာ ပြုံးသည်။

“အေးပါ သားရယ်၊ ပြီးတော့မှာပါ” ဟု ပြောကာ နောက်ဖေးသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။ ညီမလေးက နောက်ဖေးမီးဖိုချောင်ခန်းမှ ပန်းကန်တစ်ခု ကိုင်လျက် ထွက်လာခဲ့သည်။

“အစ်ကိုကြီး လက်ဖက်သုပ်စားဦး”

“ဟာ ကောင်းတာပေါ့၊ ပေး ပေး” ဟု ပြောကာ လှမ်းယူလိုက်သည်။

“သမီး ညည်းအစ်ကိုကြီးကို ကော်ဖီဖျော်ပေးလိုက်ဦး”

အမေက မီးဖိုချောင်ထဲမှ လှမ်းအော်သည်။ ကျွန်တော် ကော်ဖီကြိုက်တာကို သိ၍ ကော်ဖီမစ်ထုပ်များ ကြိုဝယ်ထားဟန်ရှိသည်။ မကြာခင်မှာ ညီမလေးက ကော်ဖီမစ်ခွက်ကို လာချပေးသည်။ ကျွန်တော့် အတွက်တော့ အမေ့အိမ်သည် သုခဘုံ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ အဖေ၊ အမေနှင့် ညီမလေးတို့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ တရားများကြောင့် နေရသည့် အခိုက်မှာ ချမ်းမြေ့လှသည်။ အမှန်အတိုင်း ဝန်ခံရလျှင် ကျွန်တော့် စိတ်ထဲမှာ အေးချမ်းမှုတို့ ပျောက်ဆုံးနေခဲ့သည်မှာ သုံးလခန့် ရှိခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ယခုတော့ အလုပ်ကိစ္စနှင့် ရန်ကုန် လာရင်း အမေ့အိမ် ဝင်လိုက်မိတာ မှန်သွားခဲ့သည်။ ဘယ်မှာမှ ဝယ်၍ မရနိုင်သော လွတ်လပ်ပေါ့ပါးမှု၊ လုံခြုံနွေးထွေးမှု၊ အေးချမ်းမှု တို့ကို အမေ့အိမ်မှာ ခံစားရသည်။

ဖတ်လက်စ စာအုပ်ထဲမှာ စိတ်နစ်နေတုန်း ..

“သားကြီး ရော့၊ မင်း ဖတ်ဖို့” ဟု မြို့ထဲမှ ပြန်လာခဲ့သော အဖေက သူ့မိတ်ဆွေများထံမှ ငှားလာခဲ့၊ ယူလာခဲ့သော ဂျာနယ်များကို လှမ်းပေးသည်။ နာရီကြည့်လိုက်တော့ ဆယ့်နှစ်နာရီခွဲ နေခဲ့ပြီ။ အမေက ညီမလေးကို မနက်စာ စားဖို့ ထမင်းဝိုင်း ပြင်ခိုင်း သည်။ ကျွန်တော်လည်း ထိုင်ရာမှ ထလျက် စားပွဲဝိုင်း ခင်းကာ ထမင်းခွက်၊ ဟင်းခွက်များ ကူသယ်ပေးသည်။ ယခုတစ်ခါမှာတော့ ထမင်းစားပွဲမှာ အမေပါ လာထိုင်သည်။ အမေက ထမင်း မစားနိုင်ဘဲ ကျွန်တော့်ပန်းကန်ထဲသို့ ကျွန်တော် ကြိုက်သည့် ဟင်းများကို ခပ်ထည့်ပေးနေခဲ့ရာ ထမင်းပန်းကန်ထဲတွင် ဟင်းများ စုပုံနေခဲ့သည်။ ကျွန်တော်နှင့် အမေ့ကို ကြည့်ရင်း အဖေက ညီမလေးကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။

“သမီးရေ၊ နောက်ဆို သမီးအစ်ကိုကြီး ဖေဖေတို့ဆီ ခဏခဏလာပါစေလို့ ဆုတောင်းရအောင်”

အဖေ့စကား၏ အဓိပ္ပာယ်ကို အမေက သိဟန်ဖြင့် မျက်စောင်းထိုးသော်လည်း နားမလည်လိုက်သည့် ညီမလေးက ...

“ဘာဖြစ်လို့လဲအဖေ” ဟု ပြန်မေးသည်။

“ဘာဖြစ်ရမှာလဲ သမီးရယ်၊ သားကြီး လာမှပဲ ငါတို့ သားအဖလည်း ဟင်းကောင်း စားရတော့တယ်”

ညီမလေးက အဖေ့စကားကို သဘောကျဟန်ဖြင့် ပါးစပ်အုပ်ကာ ရယ်သည်။ အမေကတော့ အဖေ့ကို မျက်စောင်းထိုးလျက် ...

“တော် အဲ့လို မပြောပါနဲ့၊ ကျုပ်မှာ တော်တို့ ပေးတဲ့ ငွေ လေးကို ခြစ်ခြုတ်ပြီး စားဖို့ရော၊ အိမ်ပြင်ဖို့ရော သုံးနေရတာ”

အမေ့စကား၏ အဆုံးမှာ ညီမလေးက အမေ့ကို မျက်ရိပ်ပြကာ ဆက်မပြောရန် တားသည်။ ကျွန်တော် စိတ် မကောင်းဖြစ်သွားမှာစိုးသည့် အတွက် တားခြင်းမှန်း သိလိုက်သည်။ အဖေကလည်း အမေ့မျက်နှာကို လှမ်းကြည့်လိုက်သလို အမေကလည်း သူ့ အမှားကို သိလိုက်ဟန်ဖြင့် စကားစကို ရပ်ပစ်လိုက်သည်။

"ရော့ စားစမ်းပါကွာ” ဆိုပြီး အဖေက ကျွန်တော် ကြိုက်သည့် ငါးပတ်မွှေချက်ကို ခပ်ထည့်ပေးသည်။ ညီမလေးကလည်း ...

“အစ်ကိုကြီး စားတာ သမီး အားမရဘူး၊ အားရပါးရ စားစမ်းပါ” ဟု ဝင်ပြောသည်။ ခဏမျှ စကားသံ တိတ်သွားခဲ့သည့် အမေကလည်း ...

“အောင်အောင် ငါ့မြေး ရွှေဘုန်းလေးကို ဂရုစိုက်နော်၊  ရွှေဘုန်း ခေါင်းက အနာက သက်သာသွားပြီလား” ဟု သူ့ မြေးအကြောင်းကို မေးသည်။ စားလက်စ ထမင်းကို မျိုချလိုက်ပြီး ...

“ဟုတ် အမေ၊ သက်သာသွားပါပြီ” ဟု ဖြေလိုက်ရသည်။ အမေက သူနှင့် ခြောက်လခန့် လာနေသွားခဲ့သည့် သူ့မြေးလေးကို သတိရနေဟန်ရှိသည်။ ဇနီးဖြစ်သူ တစ်နယ်တစ်ကျေးကို အလုပ်တာဝန်ဖြင့် ပြောင်းရစဉ်တုန်းက ကျွန်တော်တို့ မိသားစု ကသီခဲ့သည်။ ကျွန်တော်ကလည်း အစိုးရအလုပ်တစ်ဖက်နှင့်မို့ တစ်နှစ်ခွဲကျော် အရွယ် သားလေးကို အမေ့ ထံမှာ ထားခဲ့ရသည်။ အမေက သူ့မြေး အတွက် ဒိုင်ခံကျွေးမွေး ပြုစုခဲ့ရသည်။ မြေးဖြစ်သူ မပျင်းစေရန်အတွက် နေ့လယ် နေ့ခင်း အားလပ်သည့် အချိန်များမှာ ကစားပေးသည်။ ညဘက်မှာ အိပ်ရာဝင်တိုင်း ကျောကို ကုတ်ပေးရန် ဂျီကျတတ်သည့် မြေးငယ်လေးကို ဂရုတစိုက်ဖြင့် ကုတ်ပေးတတ်သည်။ ထိုအကြောင်းကို အမေ ကိုယ်တိုင် ပြန်ပြောပြခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူ့ မြေးလေးကို သတိရနေခြင်း ဖြစ်ဟန် တူသည်။

ထမင်းစားပြီးသည့် အခါမှာတော့ ညီမလေးက တစ်ခန်းတည်းသော အိပ်ခန်းလေးထဲတွင် သွားအိပ်နေခဲ့သည်။ အမေက အိမ်ဘေးမှ မီးဖိုချောင်ခန်းထဲမှာ ရှိနေခဲ့သည်။ အဖေနှင့် ကျွန်တော်က ဘုရားစင်ရှေ့မှာ စာအုပ်တစ်အုပ်စီ ဖတ်နေခဲ့ကြသည်။ မကြာခင်မှာ အမေက ကျွန်တော် ကြိုက်သည့် မုန့်လိပ်ပြာပန်းကန် လာချပေးသည်။ အပြင်ဘက်မှာတော့ မိုးတဖွဲဖွဲ ရွာနေခဲ့သည်။ စာဖတ်နေရင်း အိမ်ဘေးပြတင်းပေါက်မှ တစ်ဆင့် အိမ်အပြင်ဘက်ကို ကြည့်မိသည်။ ခေါင်းရင်းဘက် ခြံ ထဲတွင် အာလမွန်တို့ သားအမိ အလုပ်ရှုပ် နေခဲ့ကြသည်။ နေပူတုန်းက လှန်းထားသည့် မီးမွှေးစရာ နွားချေးခြောက်ပြား များကို အိမ်ထဲသို့ ရွှေ့နေကြသည်။ ငယ်ငယ်တုန်းက ကစားဖော် ကစားဖက် ဖြစ်ခဲ့ကြသော မြန်မာပြည်ပေါက် အိန္ဒိယမျိုးသား အာလမွန်က လူကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့ပေပြီ။ “အေးလေ ငါ့အသက်တောင် သုံးဆယ့်ငါးနှစ်ကျော်မှ” ဟု  ပြန်တွေးလိုက်မိသည်။

••••• ••••• •••••

၂။

ညရောက်သောအခါ အမေနှင့် ညီမလေးတို့က တီဗွီအသေးလေး၏ ရှေ့တွင် ကိုရီးယားကား ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။ အဖေကတော့ ဖုန်းဖြင့် ဖေ့စ်ဘုတ်ခ် သုံးနေခဲ့သည်။ ကျွန်တော်ကတော့ အမေ ချကျွေးထားသည့် ကောက်လှိုင်းနီမုန့်ကို စားနေခဲ့သည်။ ကောက်လှိုင်းပင်မှ ရသော အပွင့်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် ကောက်လှိုင်းနီမုန့်သည် ကျွန်တော် အကြိုက်ဆုံး မြန်မာမုန့်တစ်မျိုးဖြစ်သည်မို့ စားလို့ကောင်းလှသည်။ မနက်ဖြန် မနက်ကျလျှင် အမေ့အိမ်၏ အေးရိပ်မှ ကျွန်တော် ပြန်ရပေတော့မည်။ အမေ့အိမ်မှာ နှစ်ရက်ခန့် နေစဉ် အတောအတွင်းမှာ ကျွန်တော်က ဗွီအိုင်ပီတစ်ဦးပမာ နေထိုင်ခဲ့ရသည်။ အေးမြမှုတို့သည် မကြာရှည်။ ချမ်းမြေ့မှုတို့သည် မတည်တံ့။ ကျွန်တော့်၏ ညွှတ်ပျောင်းနေခဲ့ကြသော အာရုံတို့သည် အပြန်ခရီးကို စဉ်းစားမိလိုက်သည့်အခါ မကြည်လင်၊ မလန်းဆန်းကြတော့ပေ။

“အောင်အောင် သား၊ စာတွေချည်း ရေးမနေနဲ့။ ကျန်းမာရေးလည်း ဂရုစိုက်ဦး”

အသက် ခုနစ်ဆယ်နီးပါး ပါးရေနားရေ တွန့်နေခဲ့သော၊ တစ်ခါတစ်ရံ ခါးနာရောဂါ ထလျက် လှဲနေရတတ်သော အဖေက မှာရှာသည်။ အမေနှင့် ညီမလေးကလည်း ကျွန်တော့်အနားမှာ ထိုင်လျက် ကျွန်တော့်ကို ကြည့်နေကြသည်။

“မင်းကို အမေ စိတ်မချဘူး၊ အိမ်မှာက မင်း တစ်ယောက်တည်း။ တစ်ခုခု ဖြစ်နေရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ၊ ဖတ် ဟဲ့ လွဲပါစေ၊ ဖဲပါစေ”

အမေက သူ့စကားကို သူ ပြန်ပြီး ကြက်သီးထသည်။ တကယ်တော့ အမေသည်လည်း တရှောင်ရှောင်။ ကျွန်တော် မလာခင် တစ်လက ဖျားထားသည်ဟု ဆိုသည်။

“အစ်ကိုကြီး အဆီတွေ သိပ်မစားနဲ့နော်၊ ဒီထက် ဝ , ရင် မကောင်းဘူး” ဟု တစ်လ တစ်ခါ ဆေးဝယ်သောက်ရသည့် ညီမလေးက အစ်ကို ဖြစ်သူ အတွက် စိုးရိမ်ရှာသည်။ အဖေ၊ အမေနှင့် ညီမလေးတို့၏ စကားသံများ ကြားမှာ ကျွန်တော့်ပါးစပ်က နှုတ်အ , နေခဲ့သည်။ သူတို့၏ စကားများက ပါးစပ်ဖျားမှ မဟုတ်ဘဲ ရင်ထဲကလာသည့် စကားများ ဖြစ်ကြောင်း ခံစားနေခဲ့ရချိန်မှာ ကျွန်တော့် နှုတ်ဖျားက ကြားကောင်းရုံမျှ မပြောချင်ပါ။ သို့သော် ...

“အဖေ၊ အမေနဲ့ ညီမလေးတို့လည်း ကျန်းမာရေး ဂရုစိုက်ကြပါ၊ တစ်ခုခုဆို ကျွန်တော့်ဆီ ဖုန်းဆက်နော်” ဟု အားတင်းကာ ပြောခဲ့ရသည်။ ထိုစကားက လိမ်ညာဟန်ဆောင်သည့်စကား မဟုတ်ပါ။ သို့သော် အကောင်အထည်ပေါ်ရန် ခက်ခဲသည့် စကားမျိုး ဖြစ်နေခဲ့သည့်အတွက် ရင်နာမိသည်။ တကယ်တမ်းတွင် အမေတို့ အတွက် ထိရောက်သည့် အကူအညီ တစ်ခုမျှ မပေးနိုင်သေးသည့် အတွက် မလုံမလဲ ဖြစ်မိရသည်။

“အဖေတို့အတွက် ဘာမှ ပူမနေနဲ့၊ အဖေတို့က သုံးယောက်တောင်။ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကူလို့ ရတယ်။ သားတို့ကသာ အဝေးမှာ။ သားမှာ ဘာ အခက်အခဲပဲ ရှိရှိ အဖေ့ကို ဖုန်းဆက်၊ အဖေ ရအောင် ကူညီပေးမယ်” ဟူသော စကားက အားတက်ခြင်းများကို ဆောင်ကြဉ်းပေးသည်။ အဖေ့ စကားကြောင့် ကျွန်တော် မျက်ရည်ဝဲမိသည်။ တကယ်လည်း ရန်ကုန်မှာ အလုပ်ကိစ္စ ပေါ်တိုင်း ကျွန်တော့်ကိုယ်စား အဖေ့ ကိုသာ သွားခိုင်းခဲ့ရသည်။ အဖေသည် အမေ့လို ပင် သားသမီးများအတွက် ဘယ်တုန်းကမှ တွန့်ဆုတ် မနေခဲ့ဖူးပါ။ လွန်ခဲ့သည့် ဆယ်စုနှစ် နှစ်ခုခန့်က အဖေ့ကို စိတ်ဆိုးပြီး အိမ်ပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့စဉ်တုန်းက အဖေ့ အပေါ် အထင်မှားခဲ့မိသည်များကို နောင်တရနေခဲ့မိသည်မှာ ကြာခဲ့ပြီဖြစ်ပါသည်။ ယခုတော့ အဖေ့စကားကြောင့် ကျွန်တော် မျက်ရည်ဝဲရသည်။

ထိုညက ကြည်နူးချမ်းမြေ့မှုများနှင့်အတူ ကျွန်တော် အိပ်ရာဝင်ခဲ့သည်။ အဖေနှင့် အမေ၏ အိမ်သည် ကျွန်တော်တို့ အတွက် ဘယ်တော့မှ မပြောင်းလဲသည့် ထာဝရ အေးရိပ် ဖြစ်သည်။

ညဘက် အိပ်ရာဝင်ခဲ့ချိန်မှာ အိပ်မပျော်သေးဘဲ အတိတ်ကို ပြန်စဉ်းစားနေခဲ့မိသည်။ အတိတ်သည် အရိပ်တစ်ခုလို ကျွန်တော့် အာရုံမှာ တဝဲလည်လည် ကပ်ပါနေခဲ့သည်။ အပြင်ဘက်မှာ ပိုး ကောင်မွှားကောင်လေးများက ညီစည်အောင် အော်မြည်နေကြသည်။ မိုးအရိပ်အယောင်ကြောင့် ဖားများကလည်း မြည်သံပေးက မိုးခေါ်နေခဲ့ကြသည်။ အဖေ၊ အမေနှင့် ညီမလေးတို့ တစ်တွေက အိပ်မောကျနေလောက်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ကျွန်တော်က မအိပ်နိုင်သေးဘဲ အတွေးနက်နေခဲ့မိသည်။ ဆယ်စုနှစ် တစ်ခုနှင့် တစ်ဝက်ကျော် အချိန်သည် ဘာမှ မကြာလိုက်သလိုပင်။ လွန်ခဲ့သည့် ဆယ့်ငါးနှစ်ကျော်က အမေ့အိမ်လေးကို ကျွန်တော် စွန့်ခွာခဲ့သည်။ ထိုစဉ် အဖေနှင့် ကျွန်တော့် ကြားမှာ ဖြစ်ခဲ့သည့် ပြဿနာကို လူငယ်စိတ်ဖြင့် စိတ်လိုက် မာန်ပါ ဖြေရှင်းခဲ့သည်။ ယခုလို မိုးတွင်းကာလ မိုးတဖွဲဖွဲ ရွာနေသည့်အချိန်မှာ ကျောပိုးအိတ် တစ်လုံးဖြင့် အမေ့အိမ်ကို ကျောခိုင်း ထွက်ခွာခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က အသက်ဆယ့်ရှစ်နှစ်သာ ရှိသေးသော ကျွန်တော်သည် ယခုအချိန်မှာ အသက် သုံးဆယ့်ငါးနှစ် အရွယ် လူလတ်ပိုင်း တစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့ပေပြီ။ အချိန်ကာလ၏ တိုက်စားမှုများက လျင်မြန်လွန်းလှသည်။ ယခုအချိန်မှာ ကျွန်တော့်၏ စဉ်းစားဆင်ခြင်မှုမဲ့သော မိုက်ရူးရဲဆန်မှုကို နောင်တ ရနေခဲ့မိသော်လည်း ထိုစဉ်တုန်းက မာနများဖြင့် တဟုန်းဟုန်း တောက်လောင် နေခဲ့သည်။ လောကကြီးထဲကို မာနကြီး တစ်ခွဲသားဖြင့် တိုးဝင်ခဲ့သည်။ အတိတ်ကို လွန်မြောက်ချိန်မှာတော့ ကျွန်တော့် အမှားကို ပြန်လည် သိမြင်ကာ အဖေ့ကို နားလည်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ကျွန်တော် နားမလည်နိုင်ခဲ့သေးသူက အမေ ဖြစ်သည်။ အမေသည် ကျွန်တော် အိမ်ပေါ်က ဆင်းချိန်မှာ တစ်ခွန်းမှ မတားမြစ်ခဲ့ပေ။

ကျွန်တော့် အပေါ် ထားရှိသည့် အမေ၏ ချစ်ခြင်း မေတ္တာတရားနှင့် ပတ်သက်၍ အပြည့်အဝ မဟုတ်ပေမဲ့ တော်တော်များများ နားလည်နိုင်ပါသည်။ အမေသည် သားသမီးများ၏ ဝေယျာဝစ္စ အသေးစိတ် လုပ်ကိုင်ဆောင်ရွက်ပေးသော်လည်း သား သမီးများနှင့် ရင်းနှီးစွာ နေတတ်ခဲ့သူ တစ်ဦးတော့ မဟုတ် ခဲ့ပါ။ အမေ့ထက် စာလျှင် အဖေကမှ သားသမီးများနှင့် ရင်းနှီးပွင့်လင်းစွာ ဆက်ဆံပါသေးသည်။ သို့သော် အမေ၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတရားကို ကျွန်တော် ဘယ်တုန်းကမှ သံသယ မဖြစ်ခဲ့ပါ။ အမေသည် သားသမီးများနှင့် နီးကပ် ရင်းနှီးစွာ မဆက်ဆံခဲ့သော်လည်း အမေတစ်ယောက်၏ တာဝန်ကို ကျေပွန်သည်ထက် ကျော်လွန်အောင် ဆောင်ရွက်ပေးခဲ့သည်။ ထိုကဲ့သို့ အိမ်မှုကိစ္စ အလုံးစုံကို ဆောင်ရွက်ပေးနေခဲ့ရသည့်အတွက် ကြောင့်ပဲ အမေ့မှာ သားသမီးတွေနှင့် ရင်းရင်းနှီးနှီး နေချိန် မရှိခဲ့တာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။

အမေ့အပေါ် ကျွန်တော်၏ နားမလည်မှုများ စတင်ခဲ့သည့်အချိန်က အိမ်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည့် အချိန် ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်တုန်းက တစ်ချက်လေးမှ မတားခဲ့သည့် အမေ့အပေါ် ကျွန်တော် နားမလည်နိုင်ခဲ့ကြောင်း ရိုးရိုးသားသား ဝန်ခံရပေမည်။ အမေက အဖေ့ကို ကြောက်သည့်အတွက် မတားမြစ်တာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော့်ကို လျှော့တွက်မိတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ သူ့သားကြီးသည် သူ့အိမ်ကို ထာဝရ စွန့်ခွာသွားလိမ့်မည် မဟုတ်ဟု အမေ တထစ်ချ ယုံကြည်ခဲ့လေသလား မပြောတတ်ပေ။ ထိုအချိန်မှ စ၍ လက်တွေ့ လောကထဲသို့ ရောက်ရှိကာ အမေ့အိမ်သို့ အိမ်သားတစ်ဦး အဖြစ်ဖြင့် ကျွန်တော် ပြန်မရောက် ဖြစ်တော့ချေ။ တစ်အိုးတစ်အိမ် ထူထောင်ခဲ့ပြီးသည့် အချိန်မှာတော့ အမေ့အိမ်နှင့် ပို၍ ဝေးကွာသွားခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်း အမေ့အိမ်သို့ ပြန်ရောက်ဖြစ်ခဲ့ချိန်မှာ ကျွန်တော်က အိမ်သားတစ်ဦး ထက် ဧည့်သည်တစ်ဦးပမာ ဖြစ်နေခဲ့ပေပြီ။

ယခုအချိန်မှာတော့ အိမ်ပေါ်မှ မဆင်းရန် မတားခဲ့ခြင်း အတွက် အမေ့ကို မေးခွန်း မထုတ်လိုတော့ပါ။ မေးခွန်း ထုတ်စရာလည်း မလိုအပ်တော့ပါ။ အမေသည် သားသမီးများကို ချစ်သော အမေသာ ဖြစ်သည်။ အမေ ကျွန်တော့်ကို မတားခဲ့ခြင်းသည် တားခွင့် မရှိခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်ပါလိမ့်မည်။ အဝေးမှ သံချောင်းခေါက်သံကို ကြားလိုက်သောအခါမှ အချိန်ကို သတိရသွားခဲ့သည်။ ညက နက်သထက် နက်လာနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မနက်ဖြန်မှာ ခရီးသွားရဦးမှာမို့ အတွေးစတို့ကို ရပ်တန့်၍ မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ အိပ်ပျော်ရန် ကြိုးစားမိသည်။

••••• ••••• ••••• 

၃။

ညက အတွေးနက်နေခဲ့မိသည့်အတွက် မနက်အိပ်ရာ နိုးချိန်မှာ အတန်ငယ် နောက်ကျသွားခဲ့သည်။ နာရီ ကြည့်လိုက်တော့ ခြောက်နာရီခွဲနေခဲ့ပေပြီ။ ကျွန်တော့်မှ လွဲ၍ တစ်အိမ်လုံး နိုးနေခဲ့ပေပြီ။ ကျွန်တော် အိပ်ရာမှ ထသောအခါ ညီမလေးက အိပ်ရာ လာသိမ်းသည်။ ကျွန်တော် သိမ်းမည်ဟု ပြောသော်လည်း မရပေ။ အမေ့ကို မတွေ့သဖြင့် ညီမလေးကို မေးမိ သည်။ ညီမလေးက ဈေးသွားသည်ဟု ဖြေသည်။ အဖေက အိမ်ရှေ့ကုလားထိုင် မှာ စာဖတ်နေရင်း “သားကြီး နိုးပြီလားကွ” ဟု လှမ်းနှုတ်ဆက် သည်။ “ဟုတ်” ဟု အဖေ့ကို ပြန်ဖြေပြီးနောက် အိမ်အောက်သို့ ဆင်းကာ သွားတိုက်၊ မျက်နှာသစ်သည်။ ရေမိုးချိုးသည်။ အမေ့ ခြံထဲမှာ ဝါးရုံပင်၊ မန်ကျည်းခွေသီးပင်များ၏ အရိပ်ကြောင့် အလင်းက ကွက်တိကွက်ကျား ဖြစ်နေခဲ့သည်။ မာလကာပင် ရှိ ငှက်စာခွက်မှာတော့ ငှက်ကလေးများကို မတွေ့ရတော့ပေ။

ကျွန်တော် အဝတ်အစား လဲပြီးသည့် အချိန်မှာ အမေဈေးက ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ အမေ့ဈေးခြင်းတောင်းကို သွား ကူဆွဲပေးတော့ လေးလံလွန်းလှသည်။ လွန်ခဲ့သည့် ဆယ်စုနှစ် သုံးခုကျော် အလွန်ကလိုပဲ အမေ့ဈေးခြင်းတောင်း ထဲမှာ ကျွန်တော့်အတွက် ဘာမုန့်ပါလာမလဲလို့ တစ်ချက် ကြည့်မိသည်။ အမေက သိနေခဲ့ဟန်ဖြင့် ပြုံးသည်။ သားအတွက် နွားနို့ချဉ် ဝယ်လာခဲ့သည်ဟု ပြောသည်။ ညီမလေးက နွားနို့ချဉ်ကို ပန်းကန်ဖြင့် ထည့်ပေးသည်။ နွားနို့ချဉ်ကို ထန်းလျက်ရည်ဆမ်းကာ သမအောင် ရောမွှေလိုက်သည်။ ပြီးနောက် တစ်ဇွန်းချင်း အရသာခံကာ စားနေခဲ့မိသည်။ စားနေတုန်းမှာ ကျွန်တော့်အနွေးထည်အင်္ကျီထဲမှ ဖုန်းသံမြည်လာခဲ့တာမို့ ဖုန်းကို ယူကြည့်လိုက်သည်။ အလုပ်က ဆက်သည့်ဖုန်း ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ဖုန်းကိုင်လိုက်သည့်အခါ ဌာနမှူးက အလုပ်နှင့် ပတ်သက်ပြီး တစ်ခုပြီး တစ်ခု မှာသည်။ မနေ့က သူ ဖုန်းဆက်တာ ဆက်လို့မရသည့် အတွက်လည်း ဆူလိုက်သေးသည်။ “ဖုန်းလိုင်းမမိတာပါ” ဟု ပြန်ရှင်းပြသော်လည်း မရပေ။ ဖုန်းပြောပြီးသွားသည့် အခါ ကြည်လင်နေခဲ့သော ကျွန်တော်၏ အာရုံများက နောက်ကျိ သွားခဲ့ကြသည်။ ကျွန်တော်၏ အပြန်ကို အလုပ်များက စောင့်နှင့် နေခဲ့ကြပြီ။

ပြန်ခါနီးမှာ အဖေနှင့် အမေ့ကို ကန်တော့သည့်အခါ “ကျန်းမာချမ်းသာပါစေ” က စလို့ အဖေက ဆုတောင်းစကား ပြောသည်။ အဖေ ဆုတောင်းစကား ပြောနေတုန်း အမေက သူ့ဘေးနားသို့ ရောက်နေသည့် ဂျိုကာ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးနေခဲ့သည်။ ဂျိုကာကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည့် အမေ၏ စကားသံကို အဖေ့ ဆုတောင်းသံများ ကြားမှ ကြားလိုက်ရသဖြင့် နားမလည်ဘဲ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ညီမလေးကို တစ်စုံတစ်ခု မေးမြန်းနေသည့် အမေ့အသံကိုလည်း ကြားသိနေရသည်။ ကျွန်တော်၏ နားမလည်မှုကို ရင်ထဲမှာပဲ မျိုသိပ်ထားလိုက်သည်။ အိမ်မှ ထွက်ခါနီးတွင် ဖုန်းလာသဖြင့် ထုတ်ကိုင်ရပြန်သည်။ ဒီတစ်ခါတော့ ဇနီးဖြစ်သူထံမှ ဖြစ်သည်။ ဇနီးဖြစ်သူ တက်နေသည့် သင်တန်းနှင့် ပတ်သက်၍ ကုန်ကျမည့် ကုန်ကျစရိတ် တစ်ခုကို လှမ်းပြောခြင်း ဖြစ်သည်။ တစ်လနှင့် တစ်လ အလျဉ် မမီနိုင်သည့် အသုံးစရိတ်များ အကြောင်းကို စဉ်းစားမိသွားခဲ့သည်။ ဖုန်းချ ပြီးသည့်အခါ ကျွန်တော် သက်ပြင်းချမိသည်။ အလုပ်တွေကသာမက ဘဝ၏ အပူအမောတွေကပါ ကျွန်တော့်ကို စောင့်နှင့် နေခဲ့ကြပြီ။

အဖေ ငှားပေးသော ဆိုက်ကားထက်သို့ တက်လိုက်သည့်အခါ အဖေနှင့် ညီမလေးက ကူသယ်ပေးသည့် အိတ်များကို လှမ်းပေး သည်။ ဆိုက်ကား ထွက်လာခဲ့သည့်အခါ အဖေ၊ အမေနှင့် ညီမလေးတို့၏ လက်ပြနှုတ်ဆက်နေမှုက အနောက်မှာ တဖြည်းဖြည်း ကျန်နေခဲ့သည်။ ကားဂိတ်သို့ ရောက်သောအခါ သုံးခွ - ရန်ကုန် လိုင်းကားပေါ် တက်၍ လိုက်ပါလာရင်း ကျွန်တော့်ဘဝကို ပြန်တွေးနေခဲ့မိသည်။ မကြာခင်မှာ လက်တွေ့ဆန်သော ဘဝထဲသို့ ကျွန်တော် ပြန်ရောက်ရပေတော့မည်။ ဟန်ဆောင်တတ်သော မျက်နှာဖုံးကို ကောက်စွပ်ရပေဦးတော့မည်။ မနှစ်သက်သော်လည်း နှစ်သက်ဟန်၊ မကြိုက်သော်လည်း ကြိုက်ဟန် ဆောင်ရပေဦးတော့မည်။ ကျွန်တော့်လိုပင် ဟန်ဆောင်ထားသည့် မျက်နှာဖုံး ပိုင်ရှင်များနှင့်လည်း ဆက်ဆံရပေဦးမည်။ စိတ်ထဲမှာ မွန်းကျပ်သလို ဖြစ်သွားသည်မို့ တွေးလက်စကို ရပ်တန့်ကာ ကားအပြင်ဘက်သို့ ငေးကြည့် နေမိသည်။ သို့သော် အတွေးများက မရပ်တန့်ဘဲ နောက်ထပ် အကြောင်းအရာ တစ်ခုဆီသို့သာ ပြောင်းသွားခဲ့သည်။

တောင်ပေါ်မြို့မှ ကျွန်တော် နေထိုင်သည့် ခြံဝန်းကျယ်ကြီးသည် အမေ့ခြံဝန်းထက် နှစ်ဆမက ကျယ်ဝန်းသည်။ ကိုလိုနီခေတ် အငွေ့အသက်များ ကြွင်းကျန်နေရစ်သော ညိုမှိုင်းမှိုင်း စိုထိုင်းထိုင်း ဝန်ထမ်းအိမ်အိုကြီးထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်ရပေ ဦးတော့မည်။ ကျွန်တော်တို့ လင်မယားနှစ်ယောက်စလုံးက ဝန်ထမ်းတွေ ဖြစ်ပြီး တစ်နယ်စီမှာ တာဝန်ကျနေခဲ့ကြသည်။

ဇနီးသည်က မန္တလေးမှာ၊ သားလေးက နောင်ချို မှာ မို့ တိတ်ဆိတ်နေသည့် အထီးကျန် နေ့ရက်များကို အိမ်အောင်း လူသား အဖြစ် တစ်ယောက်တည်း အားတင်းကျော်ဖြတ်ရပေဦးတော့မည်။ အပြင်ဘက်ကို ကြည့်နေရင်း အနီရောင်နောက်ခံပေါ်၌ ရွှေရောင် ဖောင်းကြွစာလုံးများဖြင့် ရေးထိုးထားသည့် “သုံးခွမြို့က နှုတ်ဆက်ပါ၏” ဟူသော ဆိုင်းဘုတ်ကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။ သို့သော် ခဏအတွင်းမှာပင် ထိုဆိုင်းဘုတ်က နောက်မှာ ကျန်နေရစ်ခဲ့သည်။

စိမ်းလန်းနေသည် တစ်မျှော်တစ်ခေါ် လယ်ကွင်းများက ခြောက်သွေ့အက်ကွဲနေခဲ့သည့် ကျွန်တော့် စိတ်ကို လန်းဆန်းသွားစေခဲ့သည်။ အမေ့အိမ်မှာ ထုတ်မမေးဖြစ်ခဲ့ဘဲ မျိုသိပ်ခဲ့ရသည့် နားမလည်မှုများကို ပြန်ဆန်းစစ်မိသည်။ ဂျိုကာခေါင်းကို ပွတ်သပ်ရင်း အမေ ပြောလိုက်သော “သားကြီး” ဆိုသည့်စကားနှင့် နောက် ကြောင်တစ်ကောင်ကို လှမ်းမေးသော “သမီး သားလေးရော ဘယ်မှာလဲ” ဟူသည့် စကားတို့ကို နားမှာ ပြန်ကြားနေမိသည်။ အပူ တချို့ကြောင့် ချက်ချင်း မလင်းပွင့်နိုင်ခဲ့သော ကျွန်တော့် ဦးနှောက်တို့ ယခု ပြန်လည် ကြည်လင်လန်းဆန်း လာခဲ့ချိန်မှာတော့ မျက်ဝန်းများမှာ ဝေသီသွားခဲ့သည်။ အမေ့စကားများကို နှလုံးသားဖြင့် နားလည်ခံစားမိလိုက်ချိန်မှာ ကျွန်တော် မျက်ရည် စို့သွားမိသည်။ အမေသည် အဝေးရောက်နေခဲ့ကြသော သားနှစ်ယောက် ကိုယ်စား ကြောင်ထီးလေး နှစ်ကောင်ကို မွေးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ဟန်တူသည်။ သို့မဟုတ် အိမ်မှာ မွေးထားခဲ့သည့် ကြောင်ထီးလေး နှစ်ကောင်ကို အဝေးရောက် နေခဲ့ကြသည့် ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် အဖြစ် သတ်မှတ်ထားခြင်း ဖြစ်ဟန်တူပါသည်။ ထို့ကြောင့် အမေ၏ “သားကြီး”၊ “သားလေး” ဟူသော အသံများသည် နူးညံ့ ချိုသာမှုများနှင့် အတူ ဆိုနင့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျွန်တော့် နားထဲမှာ စွဲမြဲနေခဲ့သော ညီမလေး ရှင်းပြခဲ့သည့် စကားသံများကို ပြန်လည်ကြားယောင်မိသည်။

“ခွေးချစ်တာထက် သားတွေ ချစ်တာလေ။ အမေ တစ်ခါက ပြောဖူးတယ်၊ တိရစ္ဆာန်လေးတွေကို ကျွေးတာ ကုသိုလ်ရတယ်တဲ့။ ပြီး တော့ သူ့သား နှစ်ယောက်ကလည်း အဝေးမှာဆိုတော့ သူများတွေက ပြန်ပြီး စောင့်ရှောက်ကြအောင်လို့တဲ့”

အမေ၏ မေတ္တာတရားကို နင့်နင့်သီးသီး ခံစားမိခဲ့ချိန်မှာ ကျွန်တော် မျက်ရည်ကျမိသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများ မသိအောင် မျက်ရည်စများကို အင်္ကျီလက်ဖြင့် အသာ သုတ်လိုက်သည်။ အဖေနှင့် အမေတို့ကို စိတ်ထဲမှ ထပ်မံ ဦးခိုက်ရှိခိုးမိသည်။ အဖေ၊ အမေနှင့် ညီမလေးတို့ ရှိရာ အိမ်လေးနှင့် ဇာတိမြို့လေးက တဖြည်းဖြည်း အဝေးမှာ ကျန်နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

အေးရိပ်မှ အပြန်တွင် အေးသော အရိပ်များက နောက်မှာ ကျန်နေခဲ့ကြသည်။

▢  ဥသြ ( ချယ်ရီမြေ )
📖 ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း
      အောက်တိုဘာ၊ ၂၀၁၇