❝ နှုတ်ခမ်းနီ❞
( မော်မော့်မောင် )
(၁)
မှတ်မှတ်ရရ အဲဒီနေ့က အချိန်ကောင်းမှာ မိုးတွေရွာပါတယ်။ အချိန်ကောင်းလို့ ပြောရတာက အလုပ်သွားခါနီးဆဲဆဲမို့ပါ ကိုယ့်ဆရာ။
အိပ်ရာက နိုးနိုးချင်း အခန်းပြတင်းကို တွန်းဖွင့်လိုက်ပါတယ်။
အပြင်မှာ စိတ်ရှည်လက်ရှည်နဲ့ စောင့်ဆိုင်းနေတဲ့ လေညှင်းက ကျွန်တော့်မျက်နှာကို ပွတ်သီးပွတ်သပ် လာလုပ်ပါရောလား။ မိုးရိပ်မိုးနိမိတ်တွေ သယ်ဆောင်ထမ်းပိုးထားရလို့ ထင်ပါရဲ့ ကိုယ့်ဆရာရယ်။ လေညှင်းရဲ့ ထိတွေ့မှုကြောင့် မျက်နှာပြင်တစ်ခုလုံး အေးမြမြ ဖြစ်သွားပါတယ်။
ကောင်းကင်ကြီးရဲ့ မျက်နှာတော်က ညိုရီမှုန်မှိုင်းနေတာမျိုးတော့ မရှိပါဘူး။ မဆိုစလောက် မိုးတိမ်လေးတွေ ဟိုဒီ ပြေးလွှားနေကြရုံပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ သေချာပေါက် မိုးရွာမယ်ဆိုတာ စိတ်ထဲက အလိုလို သိနေပါတယ်။ ဆဌမအာရုံ ရထားလို့တော့မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီလိုပဲ ခံစားသိနဲ့ သိနေတဲ့ သဘောမျိုးဆိုပါတော့ ကိုယ့်ဆရာ။
မိုးရွာမယ့် အရိပ်အခြေကို မြင်ရတော့ အလုပ်သွားဖို့ ခပ်ပျင်းပျင်း ဖြစ်လာမိပါတယ်။ ရွာမယ် ဆိုရင်လည်း အလုပ် မသွားခင် ရွာဖို့ ကျိတ်ပြီး ဆုတောင်းလိုက်မိပါသေးတယ်။ သည်းသည်းမဲမဲ ဖြစ်ဖြစ် တဖွဲဖွဲလေးပဲ ဖြစ်ဖြစ်ပေါ့ ကိုယ့်ဆရာရယ်။ မိုးရွာတယ်ဆိုရင် ပြီးပြီ။ မိုးကို အကြောင်းပြပြီး အလုပ်မဆင်းနိုင်ကြောင်း ဘောစိဆီ ဖုန်းလှမ်းဆက်လို့ ရပြီလေ။ မန္တလေးသား ဘောစိမို့ ပုစဉ်း သေးပေါက်သလောက်လေး မိုးရွာတာနဲ့ လုပ်ငန်းခွင်ထက် အိမ်နဲ့ တီးဆိုင်မှာ ငြိမ့်ဖို့ ပိုအားသန်တတ်ကြတဲ့ မြို့သူမြို့ သားတွေရဲ့ အထာကို နားလည်ပြီး ခွင့်ပေးမှာ သေချာပါတယ်။
ဘာမှ မလုပ်ဘဲ မိုးကို ထိုင်မျှော်နေရင် အိမ်က ပွက်နေမှာ စိုးလို့ အလုပ်သွားဖို့ ပြင်ဆင်ပါတယ်။ လှုပ်ရှားမှုက ခါတိုင်းလို ပုံမှန် စံချိန်မှာ မရှိပါဘူး။
လှုပ်စိလှုပ်စိ လေးတိလေးကန်နဲ့ အမြီးမြှောက်လိုက်၊ အီးပေါက်လိုက် လုပ်ရင်း ဘောင်ထဲကနေ ရတတ်သရွေ့ အချိန်ခိုးရင်း ပြင်ဆင်နေတာပါ။ ဘောလုံးပွဲတစ်ပွဲမှာ နိုင်နေတဲ့ အသင်းက ပွဲပြီးခါနီးမှာ အချိန်ဆွဲ ကစားနေသလိုမျိုးပါပဲ။ စည်းကမ်း ရှိရှိ ညစ်နေတာမျိုးမို့ ဘာမှ မပြောသာဘူးလေ။
မျှော်လင့်ဆုတောင်းထားတဲ့ အတိုင်းပါပဲ။ ကျွန်တော် အလုပ်သွားဖို့ အားလုံး ပြင်ဆင်ပြီးချိန်ကျမှ မိုးက ဝေါခနဲ ရွာချလာပါတယ်။ ထခုန်မိမတတ် ဝမ်းသာသွားပေမယ့် ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင်နဲ့ မိုးကိုအပြစ်ဖို့ရင်း ထမင်းချိုင့်ကို မီးဖိုချောင်ထဲ ပြန်သွားထားလိုက်ပါတယ်။ ပြီးတော့ ဧည့်ခန်းမှာ ထိုင်ပြီး သိုင်းကျင့်ပါတယ် ကိုယ့်ဆရာ။
မဟုတ်ဘူး ။ မဟုတ်ပါဘူး။ သိုင်းကျင့်တယ် ဆိုတာ တိုက်ကွမ်ဒို၊ ဂျူဒို၊ ကရာတေး... ကိုယ့်ဆရာ ထင်သလို သိုင်းတွေ ကျင့်တာကို ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဘာသာပြန် သိုင်းဝတ္ထု ဖတ်တာကို ပြောချင်တာပါ။
ကျွန်တော် ကျင့်နေတာ အခုကျတော့လည်း ဟိုလူဒီလူတွေရဲ့ ပါးစပ်ဖျားကို ရောက်ကုန်ပါပြီ။ ငှားနေကျ စာအုပ်အငှားဆိုင်ကတောင် သိုင်းဝတ္ထု မငှားတာ ကြာရင် ‘သိုင်းမကျင့်တာ ကြာပြီနော်’ တဲ့ ။
ကျွန်တော် ကျင့်နေတာ သိုင်းကျမ်း နှစ်ကျမ်း ပြီးသွားပါပြီ။ ခုချိန်ထိ မိုးက ရွာလို့ ကောင်းတုန်းပဲရှိပါသေးတယ်။ မရွာခင်တုန်းက မူခဲ့တာ သူ မဟုတ်သလိုလိုနဲ့ အခုကျ အသားကုန် လှော်နေလိုက်တာ တော်တော်နဲ့ တိတ်မယ့်ပုံ မပေါ်ပါဘူး။ အားကောင်းမောင်းသန် ရွာနေတဲ့ မိုးကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော် စိတ်ပူစပြုလာပါတယ် ကိုယ့်ဆရာ။ တကယ်လို့ မိုးက တစ်နေ့လုံး မတိတ်ဘဲ စွေနေမယ်ဆိုရင် ညပိုင်း အစီအစဉ် ပျက်သွားနိုင်တာကို တွေးမိလိုက်လို့ပါ။ အဲဒီအ စီအစဉ်က လုံးဝပျက်သွားလို့ မဖြစ်ပါဘူး။
ကျွန်တော့်အတွက် အရမ်းကို အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ဒီညမှာ လုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားလို့ ပါ။ အဲဒါကတော့ မေသက်နွယ်စိုးကို ခိုးဖို့ပါပဲ။
မေသက်နွယ်စိုးက ကျွန်တော့် ချစ်သူပါ။ သူနဲ့ ကျွန်တော် ချစ်သူတွေ ဖြစ်ခဲ့ကြတာ နှစ်ကာလရှည်ကြာနေပါပြီ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ချစ်ခရီးလမ်းတစ်လျှောက်မှာ နားလည်မှုတွေ ပြည့်ပြည့်ဝဝ ဖြန့်ခင်းထားတာကြောင့် သာသာယာယာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ မဲပြာပုဆိုး ဇာတ်လမ်းတွေထဲက လိုပဲလို့ ပြောရမယ် ထင်ပါရဲ့ ကိုယ့်ဆရာရယ်။ မေသက်နွယ်စိုးရဲ့ မိဘတွေက သူတို့ သမီးကို ကျွန်တော်နဲ့ သဘောမတူဘူးတဲ့။ သူတို့နဲ့ ဂုဏ်ရ ည်တူ အဆင့်တူ မိတ်ဆွေရဲ့ သားနဲ့ ပေးစားဖို့ ပြင်ဆင်ပါတယ်။ ဒါကို သက်နွယ်စိုးက လက်မခံနိုင်လို့ သူ့ကို ခိုးပြေးဖို့ ကျွန်တော့်ကို အချိန်းအချက် လုပ်ပြီး ရက်သတ်မှတ်ပေးပါတယ်။ ဒီနေ့ည ဆယ့်တစ်နာရီတိတိမှာပါ။
မန္တလေးမိုးက ရန်ကုန်မိုးလို မဟုတ်ပါဘူး။ မရွာချင်ရင် နေရော ရွာမိပြီ ဆိုရင်လည်း တော်ရုံနဲ့ တိတ်ခဲပါတယ်။ တစ်ခါတလေ သုံး၊ လေးရက် မရပ်မနား တစိမ့်စိမ့် ရွာတတ်တာမျိုးပါ။ အခုလည်း အဲဒီပုံစံမျိုးဆီ ချီတက်ဖို့ အစပျိုးနေပြန်ပါပြီ။ ပိုဆိုးတာက ဒီနေ့ဟာ စနေနေ့ ဖြစ်နေတာပါ ပဲ။ စနေမိုး စွေရင် ကျွန်တော် မိန်းမခိုးဖို့ အရေး အတွက် မတွေးဝံ့စရာပဲ မဟုတ်လား။
မတွေးဝံ့စရာကို မတွေးဘဲနေနိုင်အောင် မိုးနတ်မင်းကြီးက ကျွန်တော့် ပူပန်စိတ်ကို ချော့သိပ်ပါတယ်။ တစ်မနက်ခင်းလုံး တဝေါဝေါ သွန်ချနေတဲ့ မိုးက နေ့ခင်းပိုင်းမှာ တဖြည်းဖြည်း အရှိန်လျော့ပြီး မကြာခင်မှာပဲ တိခနဲ တိတ်သွားပါရော။ မိုးတိတ်သွားတော့ ကျွန်တော် အိမ်က ထွက်လာခဲ့ပါတယ်။ မှေးထွားကို ဝင်ခေါ်ပြီး လမ်းထိပ်က လက်ဖ က်ရည်ဆိုင်မှာ ထိုင်ကြပါတယ်။ မှေးထွား ဆိုတာ နာမည်ရင်း မဟုတ်ပါဘူး ကိုယ့်ဆရာ။ လူကောင်ထွားပြီး မျက်စိမှေးနေလို့ သူငယ်ချင်းတွေက ပေးထားတဲ့ နာမည်ပြောင်ပါ။
လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း ကျွန်တော်က မှေးထွားကို မိန်းမခိုးဖို့ ကိစ္စ တိုင်ပင်ပါတယ်။ သူ့ဆီက အကြံကောင်းဉာဏ်ကောင်း လိုချင်လို့ မဟုတ်သလို မျှော်လည်း မျှော်လင့်မထားပါဘူး။ ကျွန်တော် သူ့ဆီက လိုချင်တာ တစ်ခုတည်းပါ။ ညကျရင် ကျွန်တော်နဲ့ အတူ အဖော်လိုက်ပေးဖို့ပါပဲ။
သူ ပါလာတော့ တစ်ယောက်တည်းထက် စာရင် အားပိုရှိမယ် ထင်လို့ပါ ကိုယ့်ဆရာ။ ပြီးတော့ လိုအပ်ရင် သူ့ကို မေသက်နွယ်စိုးရဲ့ အဝတ်အစားထုပ်ကို ထမ်းခိုင်းရမယ်လေ။ ဒီလောက်လေးတော့ မှေးထွားက ကူညီနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ပါတယ်။
ထင်တဲ့ အတိုင်းလည်း ဖြစ်လာတာပါပဲ။ မှေးထွားက ကျွန်တော့် တောင်းဆိုချက်ကို အားရဝမ်းသာ လိုက်လျောပါတယ်။ သူ့ကို တစ်ဝိုင်း ပြုစုပါ့မယ်လို့ ကတိကဝတ် ပေးလိုက်ရတာတော့ရှိတာပေါ့လေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီည အစီအစဉ်အတွက် ကျွန်တော် စိတ်အေးသွားရပါပြီ ကိုယ့်ဆရာ။
••••• ••••• •••••
( ၂ )
“အစာကောက်ဖို့ အချိန်နီးနေပြီကွ။ငါတို့ ပစ်မှတ်ဆီကိုလစ်ကြစို့”
မှေးထွားက ခေါင်းညိတ်ပြရင်း စားပွဲထိုးတစ်ယောက်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်ပါတယ်။ပိုက်ဆံရှင်းပြီးတော့ မေသက်နွယ်စိုးတို့ အိမ်ဘက်ကို လျှောက်လာခဲ့ကြပါတယ်။ အကြောင်း မသိရင် ကျွန်တော်တို့ကို မိန်းမခိုးဖို့ လာသူတွေလို့ ဘယ်သူမှ ထင်ကြမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အဲသလို မထင်အောင်လည်း တမင် လုပ်ယူထားရတာပါ ကိုယ့်ဆရာ။ မေသက်နွယ်စိုးကို ခိုးပြေးဖို့ ကျွန်တော်က ဘာစီးတော်ယာဉ်မှ စီစဉ်မထားပါဘူး။ သူကို ဝေးဝေးလံလံ ခိုးပြေးဖို့ စိတ်ကူး မရှိတာကြောင့်လည်း ပါ,ပါတယ်။
မေသက်နွယ်စိုးတို့ အိမ်နဲ့ ကျောချင်းကပ်ရက်ကအတန်းမှာ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်ရဲ့ အိမ်ရှိပါတယ်။ သူ့မိဘတွေက သဘောကောင်းကြသလို ကျွန်တော့်ကိုလည်း ချစ်ခင်ကြပါတယ်။
ကျွန်တော်က မေသက်နွယ်စိုးကို အဲဒီ အိမ်ဆီခိုးသွားဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားပါတယ်။ မေသက်နွယ်စိုး မိဘတွေက သူတို့ သမီးကို သူတို့နဲ့ ကျောချင်း ကပ်မှာ ရှိတဲ့ အိမ်ဆီ ခိုးပြေးသွားလိမ့်မယ်လို့ ထင်ထားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါက လုံးဝကို သေချာပါတယ်။
အနီးကပ်ဆုံး နေရာဟာ အဝေးဆုံးပဲ မဟုတ်လားကိုယ့်ဆရာ။
ကျွန်တော်နဲ့ မှေးထွား အေးအေးလူလူ စကားပြောရင်း လျှောက်လာခဲ့ကြပါတယ်။ မေသက်နွယ်စိုးတို့ လမ်းထိပ် ရောက်တော့ ကျွန်တော် ရင်တွေအခုန်မြန်လာပါရော။ ရင်ခုန်သံကို ပုံမှန်ဖြစ်အောင် ပြန်ထိန်းရင်း နာရီကို ကြည့်လိုက်တော့ ဆယ့်တစ်နာရီကွက်တိ။ ဒီအချိန်ဆို မေသက်နွယ်စိုး သူတို့ အိမ်ဘေး ကပ်ရက်က လမ်းကြားလေးထဲမှာ စောင့်နေလောက်ပါပြီ။ ကျွန်တော့်ကို အဲဒီနေရာဆီ လာခဲ့ဖို့ သူက အချိန်းအချက် လုပ်ထားတာပါ။
အဲဒီ လမ်းကြားလေးက ညဆို လူသွားလူလာ ပြတ်ပါတယ်။
လမ်းမီး ထွန်းမထားကြလို့ အလင်းရောင် ဆိုတာလည်း မရှိသလောက်ပါပဲ။
အမှောင်ထုကို ကာဗာယူပြီး လှုပ်ရှားဖို့ အကောင်းဆုံးနေရာ ဆိုပါတော့။
ဒီတစ်ခါ ကျွန်တော်တို့ လမ်းလျှောက်ပုံဟာ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်က ထွက်လာခဲ့ကြတုန်းက ပုံစံနဲ့ မတူတော့ပါဘူး။ ရန်သူ့နယ်မြေထဲ ဝင်ရောက်လာရတဲ့ ကွန်မန်ဒိုတွေလို သတိဝိရိယ အပြည့်နဲ့ပါ ကိုယ့်ဆရာ။
ရှေ့နောက်ဝဲယာ ဘေးဘယ်ညာ အကုန်လုံးမှာ အာရုံတွေ ဖြန့်ကျက်ထားပါတယ်။ အရေးကြီးတဲ့ အချိန်ပိုင်းကို ရောက်နေပြီမို့ အမှားအယွင်း ဆိုလို့ မြူတစ်မှုန်စာတောင် မွေးဖွားလာလို့ မဖြစ်တဲ့ အခြေအနေမျိုးပါ။ ဒီအချိန်မှာ နှာချေချင်တယ် ဆိုရင်တောင် အောင့်ထားမှ တော်ရုံကျမယ်မှန်း ကိုယ့်ဆရာလည်း သိမှာပါ။
“သူခိုး ... သူခိုး။ လိုက်ကြပါဦး”
မေသက်နွယ်စိုးတို့ အိမ်ဘေးက လမ်းကြားထဲ ချိုးအကွေ့မှာပဲ အော်သံတစ်ခုကို ကြားရပါတယ်။ တခြားသူရဲ့ အော်သံ မဟုတ်ပါဘူး။
ချစ်သူ့အော်သံမှ အော်သံစစ်စစ်ပါ ကိုယ့်ဆရာ။ ကျွန်တော့် တစ်ကိုယ်လုံး အကြောအချဉ်တွေ တောင့်တင်းသွားကြပါတယ်။ ပြီးတော့ မေသက်နွယ်စိုး ရှိရာကို တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးသွားမိပါရော။
“မေ...”
“ဟယ် ... ကို။ မေ့ အဝတ်အစားထုပ်ကို သူခိုး မပြေးသွားပြီ။ အဲဒါ မြန်မြန်လိုက်မှ ဖြစ်မယ် “
ကျွန်တော်တောင် ဖြစ်ပုံပျက်ပုံကို မမေးရသေးပါဘူး။ မေသက်နွယ်စိုးက သူခိုး ပြေးသွားတဲ့ ဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ပြောပါတယ်။
ကျွန်တော်လည်း ဘာမေးခွန်းမှ ထုတ်ချိန် မရဘဲ သူခိုးနောက်ကို အသားကုန် ပြေးလိုက်ရတော့တာပေါ့ ကိုယ့်ဆရာရယ်။ ရှေ့က ပြေးနေတဲ့ သူခိုးကို မှီလုမှီခင်မှာ ကျွန်တော် တော်တော်ဟိုက်နေပါပြီ။ တစ်သက်နဲ့ တစ်ကိုယ် ခုလောက်ထိအမောခံပြီး မပြေးဖူးပါဘူး။ အချစ်အတွက်မို့သာ ဒီလောက်ထိ တင်းခံနေနိုင်တာပါကို ယ့်ဆရာ။ သူခိုးကို မှီတော့မှာမို့ အားတက်သွားတာကြောင့်လည်း ပါ,ပါတယ်။ ကျွန်တော့်နောက်မှာ လူသံတွေလည်း ကြားရပါတယ်။
ကျွန်တော့်လိုပဲ သူခိုးနောက်ကို လိုက်လာကြသူတွေရဲ့ အသံတွေပါ။ ချစ်သူနဲ့ တခြားလူတွေ ရှေ့မှာ လူစွမ်းကောင်း လုပ်ချင်စိတ်တွေ ကျွန်တော့် ရင် ထဲမှာ အမြစ်တွယ်လာပါတယ်။ ဒါနဲ့ ပြေးနေတဲ့ အရှိန်ကို ထပ်မြှင့်လိုက်ပါတယ်။
ကံဆိုးတာလား၊ ကံကောင်းတာလား။ ဘယ်လိုပြောရမယ်မှန်း မသိပါဘူး။ ရွှံ့စေးမြေပေါ်ခြေတစ်ဖက် ရောက်သွားပြီး ဗိုင်းခနဲ ချော်လဲပါလေရော။ လူက ရှေ့ကို လျှောတိုက် ပါသွားပြီး သူခိုးရဲ့ ခြေနှစ်ချောင်းကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဆုပ်ကိုင်မိသွားပါတယ်။ သူခိုး ခမျာလည်း မသက်သာရှာပါဘူး။ ရှေ့ကိုမှောက်လျက်သား လဲကျသွားတာများ အွတ်ခနဲနေတာပါပဲ။ ကျွန်တော်လည်း အမြန်ထပြီး သူခိုးကို ဖင်ခုထိုင်ရင်း လက်ပိုက် ထားလိုက်ပါတယ်။
အောင်နိုင်သူ စစ်သူကြီးတစ်ယောက်လို ဟန်ပန်မျိုးနဲ့ မိန့်မိန့်ကြီး ပြုံးထားတယ်ဆိုတာတော့ ကျွန်တော် မပြောလည်း ကိုယ့်ဆရာ သိမှာပါ။
“အောင်မာ...အဝတ်အစားတွေကို အကျအန စီပြီး ထည့်ထားတာပါ့လား။ ပုံစံ ကြည့်ရတာတော့ သူခိုး ထည့်ထားတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ညည်းကလည်း လမ်းကြားထဲ ရောက်နေပုံ ထောက်တော့ အကြံအစည် တစ်ခုခုရှိလို့ပဲ ဖြစ်မယ်။ကဲ ..ပြောစမ်းပါဦး။ ဒါ ဘာလုပ်ဖို့လဲ ဆိုတာ”
ဦးမင်းမင်းစိုးက မေသက်နွယ်စိုးရဲ့ မျက်နှာကို စူးစိုက်ကြည့်ပြီး မေးလိုက်တာပါ။ ကျွန်တော်လည်း စိတ်တွေ လှုပ်ရှားနေမိပါတယ်။
မေသက်နွယ်စိုး ဘယ်လိုများ ဖြေရှင်းချက် ပေးမှာလဲ။ ပြီးတော့ သူနဲ့ မကွာ ရှိနေရမယ့် အဝတ်အစားထုပ်က ဘယ်လိုလုပ် သူခိုးလက်ထဲ ပါသွားတာလဲ။ ချစ်သူရဲ့ နှုတ်ထွက်စကားကို စောင့်မျှော်ရတာ တစ်ကမ္ဘာမက ကြာရှည်လွန်းလှပါတယ် ကိုယ့်ဆရာ။
“သမီး..သမီး ချစ်သူနောက်ကို ခိုးရာလိုက်ပြေးမလို့ပါ ဖေဖေ”
“ဪ ... မိဘက ဘောလ်ပင်နဲ့ ရေးတာကို ညည်းက ကော်ရက်ရှင်နဲ့ ဖျက်မလို့ ပေါ့လေ။ ဒါနဲ့ နေစမ်းပါဦး။ ခိုးရာလိုက်ပြေးဖို့ ပြင်ထားတဲ့ အထုပ်က ဘာလို့ သူခိုးလက်ထဲ ပါတော်မူသွားရတာလဲ”
“ဒါ ... ဒါက ဒီလိုပါ ဖေဖေ။ လမ်းကြားထဲမှာ သူ့ကို စောင့်နေတုန်း နှုတ်ခမ်းနီဗူး ကျန်ခဲ့တာ သတိရလို့ အထုပ်ကို ခဏချထားခဲ့ပြီး အိမ်ထဲကို နှုတ်ခမ်းနီဗူး ဝင်ယူချိန်မှာ သူခိုးက အထုပ်ကို မ,သွားပါတယ်။ သမီး အပြင် ပြန်ရောက်ချိန်နဲ့ မရှေးမနှောင်းမို့ သမီးက မြင်ပြီး အော်လိုက်တာ”
မေသက်နွယ်စိုးက ကျွန်တော့်ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ပြန်ဖြေပါတယ်။ ဦးမင်းမင်းစိုးက ကျွန်တော့်မျက်နှာကို ဓာတ်မီးနဲ့ အသေအချာ ထိုးကြည့်ပါတယ်။ စောစောတုန်းကတော့ သူ့စိတ်က ကျွန်တော့်ဆီမှာ ရှိမနေလို့ ကျွန်တော် ဘယ်သူလဲဆိုတာ သူ သတိမထားမိပါဘူး။ သတိထားမိရင်လည်း သူ ကျွန်တော့်ကို မှတ်မိမှာ မဟုတ်မှန်း ကျွန်တော် လောင်းကြေးထပ် ပြောရဲပါတယ် ကိုယ့်ဆရာ။ ညကမှောင်နေသလို ကျွန်တော့် တစ်ကိုယ်လုံးမှာလည်း ရွှံ့တွေ ပေကျံနေတယ် မဟုတ်လား။
အခုတော့ မေသက်နွယ်စိုးရဲ့ လက်ထောက်ချမှုကြောင့် ကျွန်တော့်မျက်နှာကို ဓာတ်မီးနဲ့ ထိုးကြည့်ပြီး သေသေချာချာကြီးကို မှတ်မိသွားပါပြီ။ ဦးမင်းမင်းစိုးက ကျွန်တော့်မျက်နှာကို လက်သီးနဲ့ ထိုးမယ်။ ဒါမှမဟုတ် နှစ်ပြားမတန်အောင် ချိုးဖဲ့ပြောဆိုပြီး လူတွေရှေ့မှာ အရှက်ခွဲမယ်။
ကျွန်တော့်ကို ကျွန်တော်မှန်း သိသွားရင် ဒီလိုဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် တွက်ဆထားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့် တွက်ကိန်းက တက်တက်စင် လွဲချော်သွားတာကို ကိုယ့်ဆရာ မပြောနဲ့ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်တောင် မယုံကြည်နိုင်ပါဘူး။
ဦးမင်းမင်းစိုးက ကျွန်တော့်ကို ဘာတစ်ခွန်းမှ မပြောပါဘူး။ ကိုယ်ထိလက်ရောက် နာကျင်အောင်လုပ်ဖို့ ဆိုတာ အဝေးကြီးမှာပါ။
မေသက်နွယ်စိုးရဲ့ လက်ကိုသာ ဆောင့်ဆွဲခေါ်ပြီး သူတို့ အိမ်ဆီကို ခြေလှမ်းကျဲကြီးတွေနဲ့ ပြန်လှည့်သွားပါတယ်။ မေသက်နွယ်စိုး ကတော့ မျက်လုံးလေး ပေကလပ် ပေကလပ်နဲ့ နောက်ကိုလှည့်ကြည့်ရင်း ဆန့်ငင်ဆန့်ငင် ပါသွားရှာပါတယ်။ အဲဒီလိုနဲ့ ... အဲဒီ နောက်မှာတော့။
ဟုတ်ပါတယ် ကိုယ့်ဆရာ။ ဆရာထက်ငြိမ်းဝေ စေတနာ နိုင်းချင်းနဲ့ အခမဲ့ကြော်ငြာ ထိုးပေးသလိုပါပဲ။ ကျွန်တော်က ဆယ့်ခြောက်ပဲရည် အပြည့် အရောအနှော ကင်းတဲ့ လူပျိုကြီး။ ဒါပေမဲ့ မစွံလို့ ကြီးနေရတဲ့ လူပျိုကြီးမျိုးတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ သူခိုးတစ်ယောက်နဲ့ နှုတ်ခမ်းနီတစ်တောင့်ရဲ့ ခြေထိုးမှုကြောင့် မကြီးသင့်ဘဲ ကြီးနေရတာပါ။ မဟုတ်ရင် ခုချိန်ဆို ကျွန်တော် ကလေးအဖေတောင် ဖြစ်နေလောက်ပါပြီ။
( ခွင့်လွတ်ပါ မေသက်နွယ်စိုး။ ပေထက်အက္ခရာ တင်ရလောက်အောင် ဂန္ထဝင် မမြောက်တဲ့ တို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ တကယ့် အဖြစ်အပျက်ကို လူသိ ရှင်ကြား ဖြစ်သွားအောင် ဖွင့်ချလိုက်မိတဲ့ အတွက်ပေါ့။ ဒီလို ဖွင့်ချလိုက်တာက မရှက်တတ်လို့ မဟုတ်ပါဘူး။ လွမ်းတော်မူလို့ စာကို စီလိုက်တာပါ။ စာမူခ ရရင် ဘီအီးမြစ်ထဲမှာ အလွမ်းလက်ပစ်ကူးမယ်ဆိုတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်လေးလည်း ပါတာကို ရိုးရိုးသားသား ဝန်ခံပါတယ် မေသက်နွယ်စိုး )
▢ မော်မော့်မောင်
📖 ရယ်စရာ မဂ္ဂဇင်း
၂ဝ၁၁
📖 နဂါးမျက်စောင်း
