❝ မမြင့်၏ ပတ်ဝန်းကျင်များ ❞
( မိုးချိုသင်း )
သည်နေ့သည် စုစုတို့ သက်သာမည့်နေ့ ဖြစ်၏ ။ သွက်လက်ပေါ့ပါးသလို ဖြစ်နေကာ လှေကားအတိုင်း အမြန်ပြေးဆင်းလာမိသည် ။ စုစု၏ အခန်းထဲသို့ ဝင်ရင်း မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ မျက်လုံးတစ်ချက် ဝေ့ကြည့်ကာ အမေ့ဘေး ခုတင်ပေါ်သို့ ခပ်မြန်မြန် ပစ်ထိုင်လိုက်သည် ။
“ အမေ ၊ နာမည် ဘယ်သူတဲ့လဲ ”
“ မမြင့်တဲ့ ”
“ သမီးတို့က သူ့ကို ဘယ်လိုခေါ်ရမှာလဲ ၊ အဒေါ်လို့ ခေါ်ရမှာလား ”
“ အစ်မလို့ပဲ ခေါ်ရမှာပေါ့ ။ အသက်က ၃၀ ကျော်ကျော်ပဲ ရှိသေးတာ ”
“ ဟုတ်လား ဘယ်လို နေလဲဟင် ”
“ မဆိုးပါဘူး ၊ သမီး သွားကြည့်လေ ”
စုစု ဟက်ခနဲ တစ်ချက်ရယ်မိသည် ။ သွားအကဲခတ်ရဦးမည် ။ စုတို့ အိမ်သို့ ယနေ့ညနေမှ စရောက်လာသော အိမ်ကို ကူညီလုပ်ကိုင်ပေးမည့် အဖော်ကလေးအား စု က သွားအကဲခတ်ရပေဦးမည် ။ သူမ ဘယ်လို နေမည်နည်း ။ ဘယ်လို ပုံပန်းသဏ္ဌာန် ရှိမည်နည်း ။ သဘောကောင်းမည်လား ၊ ခပ်တည်တည်ကြီး နေမည်လား ။ စုစု ရင်ထဲမှာ တစ်မျိုး လှုပ်ရှားနေ၏ ။ သူမသည် စုတို့ တစ်အိမ်လုံး မျှော်လင့်နေသောသူ ဖြစ်၏ ။
စုစုတို့ တစ်အိမ်လုံး မနက်မှ မိုးချုပ်အထိ အသီးသီး အလုပ်ကိုယ်စီ ၊ ဌာနကိုယ်စီ ၊ ကျောင်းကိုယ်စီ သွားကြသော အခါ အိမ်၌ စိတ်ချယုံကြည်ရသော အိမ်ဖော်ကောင်း တစ်ယောက် အလွန် လိုအပ်လေသည် ။ ယခင်လက အိမ်တွင် အလုပ်လုပ်နေသော အိမ်ဖော်ကောင်မလေး ရွာကို လွမ်း၍ ပြန်သွားသောအခါ စုအစ်မများ များစွာ ပင်ပန်းရ၏ ။
ရုံးမှ ပြန်လာပြီး စီမံခန့်ခွဲရ ၊ ပန်းကန်ဆေးရ ၊ မီးပူတိုက်ရနှင့် အားလပ်သော ညညတွင်ပင် ကောင်းစွာ မနားရ ။ စုစု ကိုတော့ အငယ် ဖြစ်နေ၍ ညှာတာကာ အလုပ်များ သိပ်မခိုင်းပေ ။ ထို့ကြောင့် အဖော်သည် ပို၍ပို၍ လိုလာသည် ။ ယခုမူ သူမ အိမ်ပေါ်သို့ ရောက်လာသည့်နေ့သည် စုအစ်မများ သက်သာသောနေ့ ဖြစ်၏ ။
••••• ••••• •••••
သူမကို မြင်စက ဘီးခပ်ညစ်ညစ်ဖြင့် ဘီးဆံပတ်ထုံး ထားသော နောက်ကျောကို အလျင် မြင်ရ၏ ။ ကိုယ်ခန္ဓာသည် ခပ်တုတ်တုတ် အမျိုးအစားထဲမှ ဖြစ်သည် ။ စုစုဘက်သို့ လှည့်လိုက်သောအခါ အကြည့်ချင်း သွားဆုံသည် ။ သူမအား စုစုအစ်မက “ ဒါက ညီမအငယ်လေ ” ဟု စုနှင့်မိတ် ဆက်ပေးသည် ။ ပြုံးသည်ဆိုရုံ တစ်ချက်ပြုံးသည် ။ သူမ၏ မျက်နှာသည် ခပ်ချွန်ချွန်၏ ။ မည်းနက်သော အသားအရည်ရှိ၏ ၊ မျက်လုံးမှာ ခပ်ကျဉ်းကျဉ်းဖြစ်ပြီး သေးမွှားလှ၏ ။ နှာခေါင်းမှာ ချွန်သလိုလို ၊ ကောက်သလိုလို ။
နဖူးမှာ ပြောင်တင်းနေပြီး ဆံမြိတ်စတစ်စနှစ်စ ရှေ့သို့ကျနေဟန်ရှိ၏ ။ မေးရိုးမှာမူ ခပ်ကားကား ။ စု စိတ်ထဲတွင် ငယ်ငယ်က ဖတ်ဖူးပြီးစွဲခဲ့သော ဦးစံရှားဝတ္ထုတွေထဲမှ ဘင်္ဂါလီကု,လားမတစ်ယောက်နှင့် တူသလိုလိုပါ ။
မိသားစု ထမင်းစားပြီး လရောင်အောက်တွင် ခြံထဲ ထွက်ထိုင်ကာ စကားစမြည် ပြောကြ၏ ။ သူမလည်း ထောင့်တစ်ထောင့်တွင် ဝင်ထိုင်နေသည် ။ စု ကတော့ သူမကို ငေးစိုက်ပြီး ကြည့်နေမိ၏ ။ အမေတို့ ၊ အစ်မတို့ကား သူမအား ခင်မင်ရင်းနှီးစွာ စကားပြောဆို နေကြပေပြီ ။ ထိုအချိန်တွင် စုအစ်မလတ်က လက်တို့ပြီး ပြုံးစစနှင့် “ မောင်နှမ ဘယ်နှစ်ယောက် ရှိလဲလို့ မေးကြည့်စမ်း ” ဟု စုအား ပြောလာသည် ။
“ အစ်မ ၊ အစ်မမှာ မောင်နှမ ဘယ်နှစ်ယောက်ရှိလဲ ”
“ ပြည့်လို့ ”
“ ဟင် .. ဘယ်လို အစ်မ ”
“ ပြည့်လို့ဆို ”
ထိုအခါမှ စုအစ်မက ဝင်ရှင်းပြသည် ။ မောင်နှမတွေက များတော့ အိမ်မှာ ပြည့်နေတာသာ သိတယ် ။ မရေတွက်ဘူးပေါ့ဟာတဲ့ ။ စု တစ်ယောက် ထိုစကားနှင့်ပင် သဘော အကျကြီး ကျသွားရလေသည် ။ ပိုင်လိုက်သည့်စကား ။ ထိုခဏမှာပင် ရင်းနှီးသလို စိတ်ထဲမှ ဖြစ်ပေါ်လာသည် ။
“ ကဲ ကဲ ရေကြည့်ရအောင် အစ်မရယ် ၊ စုတို့ ရေပေးပါ့မယ် ၊ လူကိုသာ ပြောပေါ့ ”
“ စစ်ထဲ ဝင်သွားတာတင် သုံးယောက် ၊ ပြီးတော့ ... ”
ဟိုတစ်ယောက် ဒီတစ်ယောက် ရေတွက်ကြည့်လိုက်ရာ ကိုးယောက်ရှိသည် ။
“ ဒါဆို ကိုးယောက်ပေါ့ အစ်မရဲ့ ”
“ အင်း .. အဲဒီလောက်ရှိမယ် ”
စုတို့ တစ်အိမ်လုံး လွတ်လပ်စွာ ရယ်မောဖြစ်ကြသည် ။ သူမသည် ရိုးသားသည် ။ ပွင့်လင်း၏ ။ ဟောဟောဒိုင်းဒိုင်း ပြောချတတ်ပုံရ၏ ။ ထို့နောက် သူမအကြောင်းများကို ဆက်၍ မေးမြန်းမိပြန်သည် ။ သူမသည် ယောက်ျားနှင့် ကွဲကွာနေသူတစ်ဦး ဖြစ်နေပြန်၏ ။ ခြောက်နှစ်အရွယ် ကလေး တစ်ယောက်ရှိသည် ။ ထိုကလေးကို သူမ၏ အမေနှင့်အတူ ထားခဲ့သည် ။ ကလေး ရှိသောကြောင့် စုတို့ အိမ်မှာ ကြာကြာမှ နေပါ့မလားဟု တွေးပူမိ၏ ။ သို့သော် အဖြေသည် နောက်တစ်နေ့၌ ပေါ်လေပြီ ။
“ အစ်မ စုတို့ အိမ်မှာ ဘယ်လောက်နေမှာလဲ ”
“ အကြာကြီး ”
“ ဟင် တကယ်လားအစ်မ ၊ ဒါပဲနော် ၊ အစ်မစကား တည်ရမှာနော် ”
“ အို ... နေမှာလို့ ပြောပြီးပြီပဲဟာ ”
စု ရင်ထဲ၌ များစွာ ကျေနပ်သွား၏ ။ စိတ်အေးရပြီ ။ လူပင်ပန်းရုံမက စိတ်ပင်ပန်းဖို့ပါ မလိုတော့ ။ များစွာသော ထိုမိန်းကလေးတို့သည် အိမ်ကိုအမြဲ လွမ်းနေတတ်၏ ။ ရွာ ကို ပြန်ချင်နေတတ်ကြ၏ ။ အမေကို သတိတရရဖြစ်နေတတ်ကြ၏ ။ ထိုအခါ သူတို့ကို နေ့ရှိသရွေ့ ချော့မော့နေကြရ၏ ။ ဖျောင်းဖျပြောဆို နေကြရသည် ။ သူတို့သည် စုတို့ အိမ်မှာ မပျော်၍ မဟုတ်ကြပါ ။ စုတို့သည် ခင်မင်တတ်ကြပါသည် ။ အဆင့်အတန်းလည်း မခွဲတတ်ပါ ။ စုတို့ မိဘများသည် သူတို့က နည်းနည်း အလိုက်သိလျှင် ကိုယ့်ဘက်က များများ သိတတ်ကြသူများ ဖြစ်၏ ။ သို့သော် စုတို့အိမ်သို့ မလွမ်းပိုများသာ ရောက်လာတတ်ကြ၏ ။ ထို့ကြောင့် သည်လိုအားရပါးရ “ အကြာကြီးနေမယ် ” ဆိုသော သူဟာ ရှားဘိခြင်း ၊ ယခုတော့ စိတ်အေးရပေပြီ ။
တစ်ခါက စုနှင့် ရွယ်တူလောက် ၊ စုထက် ၂ နှစ် လောက် ကြီးမည့် မဝေဆိုသူ လာနေဖူးသည် ။ သူသည် အချိန်ပြည့် အိမ်ပြန်မယ်ချည်း ပြောနေသည် ။ သူကား အစိမ်းသက်သက် ။ တစ်ခါမှ မခွဲဖူး ။ ပို၍ သတိရတတ်၏ ။ ပို၍ အောက်မေ့ ၊ ပို၍ လွမ်းတတ်၏ ။ စုစုက သူ့ကို ဖျောင်းဖျနေရသည် ။
“ မဝေရယ် ၊ မဝေအမေ ဆေးဖိုးလေး ရအောင်တော့ စုတို့ အိမ်မှာ နေပေးပါဦး ၊ နောက်လူ ရှာမရလို့ပါ ”
မရ ။ ဘယ်လိုမှ ပြောမရ ။ သည်အိမ်မှာ ပျော်ပါသည် ။ သို့သော် အမေ့ကို လွမ်းပါသည် ။ ရွာမှာပဲ ရေထမ်းရင်း ၊ ကောက်စိုက်လိုက်ရင်းမှာပဲ အမေ့ကို ရှာကျွေးတော့မည် ။ နောက်ဆုံး မဝေ ပြောသောစကားမှာ စုနှင့် စုအမေ နေထိုင် ချစ်ခင်ပုံကို တွေ့လျှင် သူ့အမေကို ပိုသတိရသည်တဲ့ ။ စုရင်မှာ နင့်ခနဲ ဖြစ်သွား၏ ။ လှိုက်ခနဲ ဖြစ်သွား၏ ။ စု မဖျောင်းဖျ ရက်တော့ပေ ။ စု အရှုံးပေးလိုက်လေပြီ ။
တချို့မှာတော့ အကျင့်စာရိတ္တ မကောင်းသူများ ဖြစ် ၏ ။ ခိုးဝှက်တတ်၏ ။ လိမ်လည်တတ်၏ ။ စုစုတို့မှာ တစ်အိမ်လုံး အပ်ပြီး သွားနေကြသူများဖြစ်ရာ အဖော်သည် ရိုးသားမှဖြစ်ပေမည် ။ တစ်ခါက ဓာတ်သိထဲက မဟုတ်သော အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ခေါ်တင်ထားမိရာ စုတို့ အဝတ်များစွာ ပါကုန်လေသည် ။ စု နှမြော မဆုံးချေ ။ သူလည်း အလုပ်မလာတော့ချေ ။
သည်တစ်ခါတော့ မမြင့်သည် ရိုးသားပုံလည်း ရပါသည် ။ သွက်လက်ချက်ချာသူလည်း ဖြစ်သည် ။ ပြောထား လျှင်လည်း ပြောထားသည့် အတိုင်း တစ်သဝေမတိမ်း ဆောင်ရွက်ပေးသည် ။ ဒါဆို ကျေနပ်စရာပေါ့ ။ သို့ပေမယ့် သူမ၏ အားနည်းချက်ကို စုတို့ သိပ်မကြာခင်မှာပဲ သိလိုက် ရသည် ။ သူမသည် အလွန်စူးစမ်းသူတစ်ဦး ဖြစ်၏ ။ အလုပ်အားလျှင် ခြံအပြင်ကို ပဲ စိတ်ဝင်စားနေသည် ။ ခြံစည်းရိုးကို ကိုင်ကာ ခြံပြင်ကို ခြေဖျားထောက် ကြည့်နေတတ်သည် ။ ထူးဆန်းသည် ထင်လျှင် အိမ်ထဲ ပြေးဝင်လာကာ အမောတကော ပြောတတ်သည် ။
“ ဟိုကောင်မ ဝတ်သွားပုံကို ကြည့်ပါဦး ၊ စကပ်ကြီးနဲ့ ။ နောက်ကလည်း အကွဲကြီး ။ ငါတို့ရွာမှာဆို ခွေးတစီစီ နေမှာ ”
“ အင်း အဲဒါ ဘာဖြစ်လဲ ၊ ဒါတွေ ရိုးနေပြီ အစ်မရဲ့ ။ နောက်ထပ် ဒီ့ထက်ဆန်းတာတွေ အစ်မ မြင်ရဦးမယ် ”
“ ဟွန်း ကြည့်မရပေါင်တော် ”
“ ဒါ ရန်ကုန်ပဲ အစ်မရဲ့ ။ နောက်ဆို အစ်မ မျက်စိယဉ်သွားမှာပါ ”
တစ်ညနေက စု အခန်းထဲ ရေချိုးနေတုန်း ပြတင်းပေါက်မှ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ မမြင့်ကို ခြံစည်းရိုးထောင့်ရှိ မာလကာပင်ပေါ် တက်ကာ အပြင်ကို ကြည့်နေသည်ကို ဗြုန်းခနဲ သွားတွေ့ရလေသည် ။ ဒါတော့ လွန်လွန်းပြီထင်၏ ။ သူများကို စပ်စုလွန်းပြီ ။ ဘယ့်နှယ် အပင်ပေါ်ကို တက်ပြီး ကြည့်ရသည်လို့ ။
“ မမြင့် ဘာလုပ်နေတာလဲ ”
“ ဟိုဘက်ခြံက အလုပ်သမားလင်မယား ရန်ဖြစ်နေလို့ ”
“ အစ်မရယ် သွားမကြည့်ပါနဲ့ ၊ အားနာစရာ ကောင်းပါတယ် ”
“ နေ့လယ်ကတည်းက ရန်ဖြစ်နေတာအေ့ ”
“ အဲဒါဘာဖြစ်လဲ ၊ သူများ စိတ်ဆင်းရဲနေချိန်မှာ သွားစပ်စုမနေသင့်ဘူး ”
သူမသည် စုစု စကားကို အမှုမထားပါ ။
“ ကိုယ်ဝန် ရှိလို့တဲ့အေ ၊ ရိုက်နေတာ ”
ထိုအခါ စုလည်း စိတ်ဝင်စားသွားပေပြီ ။
“ ဘယ်လို အစ်မ ”
“ ကိုယ်ဝန်ရှိလို့ ၊ အဲဒါကို သူ့ယောက်ျားက ကန်နေတာအေ့ ၊ နေ့လယ်တုန်းက ”
“ ဟင် ရက်စက်လှချည့်လား ၊ သူနဲ့ ရတာ မဟုတ်ဘူးလားလို့ ”
“ ဟုတ်တယ် ဒါပေမဲ့ မလိုချင်လို့ နေမှာပေါ့ ”
“ အို မလိုချင်ရင် မရအောင်နေပေါ့ ။ ဒါတော့ အရုပ်ဆိုးလွန်းပါတယ် ”
“ ဪ .. ဒါတော့ ပန်းရံသမားတွေပဲ ။ စီးပွားရေး ချောင်လည်တယ် ဘယ်ရှိမလဲ ။ ခုဆို စားပေါက်တစ်ပေါက် တိုးလာပြီ ။ သနားစရာ ကောင်းတယ်နော် ”
သူမသည် စုစုထက် တော်သွားပေပြီ ။ စုထက် ဘဝကို ပိုနားလည်ပေပြီ ။ သူမသည် စုအား တွေးစရာဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ပေးခဲ့၏ ။ စု မြင်ဖူးခဲ့သည်ကတော့ ရုပ်ရှင်တွေ ထဲမှာ မိန်းမက ယောက်ျားနားကို ကပ်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြော လိုက်ရင်ပဲ ‘ သားသားလား ၊ မီးမီးလား ’ ဆိုပြီး ထခုန်မြူး ပျော်တာပဲ တွေ့ဖူးသည် ။ ယခုလို အဖြစ်မျိုး မကြုံဖူးခဲ့ ။ ခုတော့ ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာပဲ ထရိုက်နေရပေသည် ။ ကလေးကို မချစ်လို့တော့ ဟုတ်မည်မထင်ပေ ။ စုစု ခေါင်းထဲသို့ မေးခွန်းပေါင်း များစွာ ပြုံဝင်လာ၏ ။ စုစု အတွေးစကို အမြန် ဖြတ်ပစ်ရလေသည် ။
“ မိန်းမကအေ ရိုက်တာကို အော်ရုံအော်နေတာ ။ ပြန် မလုပ်ဘူး ။ ငါသာဆို ဘယ်ရမလဲ ။ ဟောသလို ဟောသလို ” ဟု ဆိုကာ လက်မောင်းကို ပင့်၍ အမူအရာတွေ လုပ်ပြ၏ ။ ထို့နောက် သတိရပြီး ပြန်ငြိမ်သွားကာ ...
“ ငါ့ယောက်ျားလည်း ဒီလိုပဲ ၊ ရိုက်တာမှ မပြောနဲ့တော့ ”
ထိုအခါ ကျွန်မကလည်း အားကျမခံ
“ အဲဒီတော့ အစ်မက ဟောသလို ပြန်မရိုက်ဘူးလား ” ဟု သူ့အမူအရာအတိုင်း ပြန်လုပ်ပြလိုက်သည် ။ သူမက ရှက်ရယ် တစ်ချက်ရယ်ပြီး ...
“ ငါက ပြန်မလုပ်ဘူးအေ့ ၊ ကလေးဆွဲပြီး အမေ့အိမ် ဆင်းလာခဲ့တာ ” ဟု ပြောသည် ။ ထို့နောက် ...
“ ယောက်ျားတွေက ကောင်းတဲ့ ကောင်တွေ မဟုတ်ဘူး ” ဟု သံဝေဂရသံနှင့် ဆိုသည် ။
“ ကဲ တော်ပါပြီ အစ်မရယ် ။ အစ်မလည်း အိမ်ထဲဝင်ပါတော့ ။ မိုးလည်းချုပ်ပါပြီ ။ သွားလည်း ကြည့်မနေပါ နဲ့တော့ ” ဟု ဆိုကာ အိမ်ထဲ အတင်းဆွဲသွင်းခဲ့ရသည် ။
••••• ••••• •••••
“ အစ်မ ဟိုနားမှာ ပစ္စည်းတစ်ခု သွားဝယ်ချင်လို့ စုနဲ့ အဖော်လိုက်ခဲ့ပေးပါ ” ဟု ခေါ်လိုက်သော အချိန်က သူမ မျက်နှာသည် အလွန်အမင်း ပြုံးရွှင်သွားသည် ။ ဟီ .. ဟိ ဟု တစ်ချက် ရယ်လိုက်ပြီး ထဘီကို အမြန်လဲလိုက်သည် ။ စု ကတော့ အစ်မလိုပင် ရင်းနှီးနေပြီမို့ “ အပြင်ထွက်ရမှာမို့ စိတ်ညစ်နေပြီ ထင်တယ် ” ဟု ခပ်တိုးတိုး စလိုက်သည် ။ ထိုအချိန်မှ စ၍ စိတ်ညစ်စရာနှင့် စတင် ကြုံရလေပြီ ။
တချို့သော ယောက်ျားလေးများသည် မိန်းကလေး မြင်ပါက အားရှိတိုင်း ပါးစပ်မှ တကျွိကျွိ မြည်နေတတ်၏ ။ ယခုလည်း ထိုသို့ဖြစ်ရာ မမြင့်ကလှည့်ကြည့်၏ ။ ဟိုက လျှာထုတ် ပြလိုက်သည် ထင်ပါ၏ ။ မျက်လုံးပြူးကာ -
“ အမလေးတော် ၊ ငါ့ကို လျှာထုတ်ပြတယ် ” ဟု စု အား လာပြောတော့သည် ။ စုစု အကြီးအကျယ် စိတ်ဆိုး သွားရပြီ ။
“ အစ်မက ဘာလို့ ပြန်ကြည့်တာလဲ ”
“ မသိဘူးလေ ငါ့ကို ခေါ်တယ်မှတ်လို့ ”
“ အစ်မ ဘယ်တော့မှ ပြန်မကြည့်ရဘူး မှတ်ထား ၊ အဲဒီ လူမျိုးတွေက မိန်းကလေး မြင်ရင် စချင်ပြီး အရှက်သိက္ခာ မရှိတဲ့ လူတွေ ၊ ဒါကို အစ်မက ပြန်ကြည့်နေစရာ မလိုဘူး ”
ဟု စုစုက ပစ်ပစ်ခါခါ ခပ်ငေါက်ငေါက် ပြောပစ်ရသည် ။ ဒါမှလည်း ငြိမ်မည် မဟုတ်လား ။ ထိုအခါ သူမက -
“ ဟုတ်လား ”
“ အင်း ဟုတ်တယ် ။ ( စုက ဘေးမှ လျှောက်သွားသော လူတစ်ယောက်အား ညွှန်ပြလိုက်ပြီး ) သူ စုစုတို့ကို ခုနကလို စလား ”
“ ဟင့်အင်း မစဘူး ”
“ ဘယ်စမလဲ ကိုယ့်သိက္ခာကို ယ်ထိန်းတဲ့သူတွေဟာ ဒီအလုပ်မျိုး ဘယ်လုပ်မလဲ ။ တော်ပြီ အစ်မနဲ့ သွားရတာ သိပ်စိတ်ညစ်ဖို့ ကောင်းတာပဲ ”
သူမ ငြိမ်ပြီး နောက်မှ လိုက်လာသည် ။ အသက် ၁၉ နှစ် အရွယ်က အသက် ၃၀ ကျော်ကို ပြန်ထိန်းရသလို ဖြစ်နေပေပြီ ။ စုစု လည်း တော်တော် ပြောလိုက်ပြီးမှ သနားသွားသည် ။ သူမသည် ဘာမှ နားမလည် ပါတကား ။ အတော့်ကို လူအကြောင်း နားလည်အောင် သင်ပြရပေဦးမည် ။ ဒါဟာ သူမရဲ့ နားလည်မသိတတ်မှုလေး တစ်ခုပဲဟု ကြိုးစားပြီး ဖျောက်ပစ်မိတော့သည် ။
••••• ••••• •••••
“ ဟာ အစ်မ ထဘီပြောင်းပြန်ကြီး ဖြစ်နေတယ် ။ ပြန်ပြင်ဝတ်လိုက်ဦး ”
“ ဝတ်ပါဘူး ၊ ဒီအတိုင်း ဝတ်နေကျပဲဟာကို ”
“ ဘယ်ဟုတ်မလဲ အစ်မရဲ့ ။ ပြန်ဝတ်ပါ ။ ထဘီ ပြောင်းပြန်ကြီး မဝတ်ကောင်းပါဘူး ၊ ပြင်ဝတ်ပါ အစ်မရဲ့ ”
“ ဝတ်နိုင်ပါဘူးအေ ၊ ရွာမှာ ဒီလို ဝတ်နေကျပဲ ။ တစ်ဖက်ဝတ်ပြီးရင် နောက်တစ်ဖက် လှန်ဝတ်လိုက်တာပဲ ”
“ အို စိတ်ညစ်စရာ အစ်မရယ် ”
စုစု တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးပါ ။ စိတ်ထဲတွင်လည်း အလွန် ထိခိုက်သွားလေသည် ။ စုတို့ ဘယ်လို လူမျိုးနဲ့ လာတွေ့ နေပြီလဲ ။
“ အစ်မမှာ ထဘီ မရှိလို့လားဟင် ၊ စုတို့ ပေးမှာပေါ့ ။ ဒီလိုတော့ မဝတ်ပါနဲ့နော် အစ်မနော် ”
သူမသည် ပြုံးကာ လက်နှစ်ချောင်း ထောင်ပြသည် ။ နှစ်ပဲ ရှိတယ်ပေါ့ ။ စုစု အပြေးအလွှား ထဘီ ၊ အင်္ကျီတွေ သွားထုတ်ရသည် ။ စုစု အစ်မများကလည်း လုံချည်ရော ၊ အင်္ကျီပါ ရက်ရောစွာ ပေးပစ်ကြသည် ။ သူ့အကျင့် ပြင်ပါစေလေ ။
မပြင်ပါ ။ နောက်တစ်နေ့လည်း ထဘီပြောင်းပြန်ကြီးပဲ ဝတ်ပါသည် ။ စုစု လည်း ပြောမရပါ ။ ထိုပုံစံ မြင်တိုင်း စုစု စိတ်ထိခိုက်ရသည် ။ မဝတ်ကောင်းဘူးဟုသာ စိတ်ထဲမှာ စွဲထင်နေ၏ ။ ထဘီပြောင်းပြန်ဝတ်သူကြီး စုတို့ အိမ်မှာ ရှိနေပါကလားဟု စိတ်မချမ်းမသာ ဖြစ်ရ၏ ။ တစ်နေ့တော့ သူမသည် ထဘီပြောင်းပြန်ကြီး ပြန်ဝတ်ကာ အကြော်ကြော်ပေးနေသည် ။ စုစုလည်း နောက်မှ ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲ ရွံ့သလိုဖြစ်လာကာ -
“ အစ်မက ကြောက်စရာကြီး ”
“ ဘာဖြစ်လို့လဲ ”
“ ထဘီပြောင်းပြန်ကြီး ဝတ်လို့ ”
သူမလည်း ရှိန်းသွားပုံရ၏ ။ မျက်နှာပျက်သွားကာ စုစုအား လှည့်မကြည့်တော့ပေ ။ စုစုလည်း သူမ ဘေးမှ အသာ ထထွက်လာခဲ့သည် ။ နောက်ပိုင်း ထဘီပြောင်းပြန် ဝတ်တာ သိပ်မတွေ့ရတော့ပေ ။
တော်ပါသေးရဲ့ ။
••••• ••••• •••••
“ ဒီကောင်မကလည်း ချူပ်ချူချာ နိုင်လိုက်တာ ”
သည်စကားသည် မမြင့်က စုအစ်မကို ပြောလိုက်သော စကားဖြစ်၏ ။ သူမကတော့ ရင်းနှီးစွာ ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည် ။ အစ်မကလည်း သဘောကျကာ တဟားဟား ရယ်နေသည် ။
“ အစ်မ ကိုတော့ ယဉ်ကျေးအောင် သင်ရဦးမယ် ။ ဒီလို မပြောရဘူး အစ်မရဲ့ ။ စုတို့မို့လို့ ခံတာ ၊ တခြားသူဆို ဘယ်ရမလဲ ”
ထိုအခါ သူမက ပြုံးစိစိ လုပ်နေ၏ ။ တစ်မျိုးပါလား သင်ရဦးမည် ။ အတော်ကလေးကို စုံအောင် သင်ရဦးမည် ။ သူမသည် အလုပ်ကို မခိုမကပ် လုပ်တတ်သူ ဖြစ်၏ ။ အစစ အရာရာလည်း စိတ်ချရသူ ဖြစ်၏ ။ ရောက်တဲ့ အရပ်မှာလည်း ပျော်အောင်နေတတ်သူ ဖြစ်၏ ။ အင်း တစ်ခုပါပဲ ။ အနေအထိုင် အပြောအဆို မတတ်တာ တစ်ခုပါပဲ ။ ဒါကိုတော့ စုတို့က နားလည်ခွင့်လွှတ်ရပေမည် ။
“ အစ်မ အစ်မသားလေး မလွမ်းဘူးလား ”
အဖြစ်ကတော့ ဒီလိုတောင် မေးယူရတဲ့ အဖြစ်ပါပဲ ။ သူကတော့ သူ့အလုပ် ၊ သူ့အကျင့်နှင့် ပျော်နေ၏ ။ ရွာကို အကုန် မေ့နေပြီ ထင်ရ၏ ။ ဒါပေမဲ့ -
“ ရော့ကြည့်စမ်း ၊ ငါ ဒါလေးပဲ ကြည့်ပြီး အလွမ်းဖြေနေရတာ ”
စုစု လှမ်းယူပြီး ကြည့်လိုက်ရာ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်နှင့် ၆ နှစ်အရွယ်ကလေးတစ်ယောက် ယှဉ်ပြီး မတ်တတ်ရပ်နေသည် ။
“ ဒါက ငါ့ညီမအေ့ ၊ ဒါက ငါ့သားပေါ့ ။ ဘုန်းကြီးကျောင်းမှာ နေတာ ။ ကျောင်းမထားနိုင်ပါဘူး ။ ဘုန်းကြီးက သေစာရှင်စာတော့ သင်ပေးလိမ့်မပေါ့ ။ ငါ့သားက အတတ်သားဟဲ့ သိလား ။ ငါ ဒီကိုလာခါနီး ၊ အမေ ဘယ်သွားမလို့လဲတဲ့ ၊ အကြာကြီး မနေနဲ့တဲ့ ”
စုစု တော်တော် အံ့သြမိသည် ။ သူမကို ကြည့်ရသည်မှာ မလွမ်း သလိုလို ၊ သတိမရ သလိုလို ။ တကယ်တော့ သူမ၏ စိတ်ထဲမှာ အမှတ်တရရ ဖြစ်နေလိမ့်မည် ။ တမ်းတမ်းတတ ဖြစ်နေလိမ့်မည် ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခွန်းမျှ မပြောပါ ။ ခုလို မေးမှပဲ သိရတော့သည် ။ သူမသည် ခံစားမှုကို ဖုံးဖိနိုင်စွမ်း ရှိသူပါတကား ။ သူမကို စုစု သနားသွားမိသည် ။ လေးစားသွားမိသည် ။ ပိုရင်းနှီးသွားမိ၏ ။
••••• ••••• •••••
မမြင့်သည် စာတတ်သူ မဟုတ်ချေ ။ သေစာရှင်စာပင် မဖတ်တတ်ချေ ။ တစ်နေ့ စု စကားစပ်မိရင်း -
“ အစ်မ စာတတ်သလား ”
“ ဟင့်အင်း မတတ်ဘူး ”
“ ကျောင်းနေဖူးလား ”
“ နေဖူးသားပဲ ၊ သုံးခါတောင် ”
“ ဟာ ဒါဆို နည်းနည်းတော့ တတ်မှာပေါ့ ၊ ကကြီး ခခွေးရော ”
ခေါင်းကို သွက်သွက်ခါအောင် ခါပြသည် ။
“ ဒီလိုဆို စု သင်ပေးမယ်လေ ”
“ အမလေး တတ်ဖို့ကံ မပါလို့ မတတ်တာ ။ ဘယ်လိုမှ သင်မရဘူး ”
“ ဒါဆို အစ်မနာမည်ရော ရေးတတ်လား ”
“ ရေးတတ်တယ် ‘ အ ’ သုံးလုံးသင်တန်းတုန်းက တတ်သွားတာ ။ ဒီတစ်လုံးပဲ ရတယ် ”
မဝိုင်းတဝိုင်း လက်ရေးနှင့် ‘ မမြင့် ’ ဟု ရေးပြသည် ။
“ ဘယ်ဆိုးလို့လဲ အစ်မရဲ့ ။ အစ်မ စာတတ်နိုင်ပါတယ် ။ သင်စမ်းပါ ”
သို့သော် သူမသည် လုံးဝစာသင်ချင် စိတ်မရှိပါ ။
“ မရပါဘူးအေ ” ဟုသာ ခပ်ညည်းညည်း ပြော၏ ။ သူမ ရှေ့ စုစု စာသွားရေးမိလျှင်လည်း “ ညည်းမလဲ စာတွေပဲ တကုပ်ကုပ် ရေးနေ ။ ဘာတွေ မှန်းလည်း မသိဘူး ၊ အလကားပါအေ ရှုပ်ပါတယ် ”
စုစု ပြန်ရှင်းပြမနေတော့ပါ ။
“ ဘာတွေမှန်း သိချင်ရင် အစ်မ စာသင်ပေါ့ ” ဟု တစ်ခွန်းတည်း ပြန်ချေပခဲ့သည် ။ ထိုအခါမှသာ မမြင့် အသံ တိတ်တော့၏ ။
••••• ••••• •••••
တစ်နေ့
ထိုနေ့က မမြင့် ငိုသည် ။ စုအစ်မ လာပြောစက စုစု ယုံတောင် မယုံချင်ပေ ။ ဒီလောက် ပျော်ပျော်နေတတ်သည့် အမျိုးသမီး ။ တစ်ချိန်လုံး ပြောင်စပ်စပ်နှင့် ရွှင်ပျလွန်းသော အမျိုးသမီး မမြင့် နှင့် ငိုခြင်းသည် မအပ်စပ်ချေ ။ ထို့ကြောင့် စုစု အံ့သြမိခြင်းဖြစ်သည် ။
“ အစ်မ ဘာဖြစ်လို့လဲ ၊ ဘာလို့ ငိုရတာလဲ ”
“ ဓာတ်လိုက်လို့အေ့ ” ငိုရင်း ပြောပါသည် ။
“ အစ်မက ရေစိုလက်နဲ့ သွားကိုင်တယ်ထင်တယ် ။ လျှပ်စစ်ကို ဂရုစိုက်ရတယ် အစ်မရဲ့ ။ စုတို့ ပြောသားပဲ မဟုတ်လား ”
“ မဟုတ်ဘူးအေရဲ့ ၊ အဲဒါ ငါ့အမေက ငါ့ကို ရိုက်တာ ”
စုစုလည်း မေးမယ့်သာ မေးနေရသည် ၊ စကတည်းက ခပ်ရယ်ချင်ချင် ။ စုစုရဲ့ ဇာတ်လိုက်မသည် စု ရှေ့မှာ ငိုကြီးချက်မ ဖြစ်နေပေပြီ ။ ခုလည်း ပြောပြန်ပြီ ပေါက်တတ်ကရ ။ စုလည်း မနေနိုင်တော့ဘဲ ရယ်မောပစ်လိုက်ကာ -
“ ကဲ ပြောစမ်းပါဦး ၊ ရွာကနေ ဘယ်လို လာရိုက်သတဲ့လဲ ”
“ ငါက အိမ်မှာ သိပ်ဆိုးတာအေ့ ။ အမေနဲ့ ဖြောင့်ဖြောင့် စကားမပြောဖူးဘူး ။ ဘုနဲ့ဘောက်ပဲ ။ တစ်ချိန်လုံး ရန်ဖြစ်နေတာ ။ ခု ဒီအလာလည်း တစ်ညလုံး ရန်ဖြစ်ကြတာ ။ ဒီလာတာလည်း အမေ့ကို အသိမပေးခဲ့ဘူးအေ့ ။ ခုတော့ အမေက ငါ့ကို ရိုက်ပြီ ။ ငါ အမေ့ကို သတိရတယ် ”
စုစုလည်း ဘာမှ ပြန်မပြောမိတော့ပေ ။ မမြင့် ငိုနေပုံကိုသာ ထိုင်ကြည့်မိတော့သည် ။ မမြင့်သည် သူတစ်ပါး အပေါ်တွင်မတော့ အလွန်ကောင်းပါကလား ။ ခိုင်းလိုက်လျှင်များ တစ်ခါမျှ ညည်းဖူး ၊ ငြူစူဖူးသည်မရှိချေ ။ “ အေး အေး လုပ်ပေးမယ်နော် ” ဟု ‘ အေး ’ ချင်းထပ်အောင် သ ဘောကောင်းလေသည် ။ အလုပ်ကိုလည်း ခိုင်းသည့်အတိုင်း တစ်သဝေမတိမ်း လုပ်တတ်၏ ။ ကျိုးနွံသော အလုပ်သမားတစ်ယောက်ပင် ဖြစ်၏ ။
သို့သော် မမြင့်သည် အိမ်မှာတော့ အလွန်ဆိုးသူတစ်ယောက်အဖြစ် ပါဝင်ခဲ့ရ၏ ။ မိဘ၏ ဆုံးမမှုကို မနာခံသော သမီးဆိုးတစ်ယောက် အနေနှင့် ဇာတ်ကို ကခဲ့ရ၏ ။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အရွဲ့တိုက်သော မိန်းကလေး အဖြစ်နှင့် ခံယူခဲ့ရ၏ ။ ဒါသည်ပဲ သူ့ကံတရား ၊ လောကဓံတရားတို့က သည်နေရာမှာ သည်လိုနေ ၊ ဟိုနေရာမှာ ဟိုလိုနေဟု ညွှန်ပြထားလေရော့သလား ။ ယခု မမြင့် တစ်ယောက် သူ့အမှားကို ပြန်သတိပြုမိစပြုပြီ ။ မိဘကို ချစ်ခင်ကြင်နာသော စိတ်နှင့် ကြည့်တတ်ပေပြီ ။ ပတ်ဝန်းကျင်ကိုလည်း ကြည်လင်သော စိတ်နှင့် မြင်တတ်ပေပြီ ။
အကယ်၍ မမြင့် ရွာသို့ ပြန်မည် ဆိုလျှင်လည်း စုစု အပြစ်တင်ဖြစ်တော့မည် မဟုတ်ပါ ။
သို့သော် စုစု စိတ်မညစ်မိအောင်ကိုမူ အတော်ကို ကြိုးစားယူရလိမ့်ဦးမည် ထင်သည် ။
▢ မိုးချိုသင်း
📖 ရုပ်ရှင်တေးကဗျာ မဂ္ဂဇင်း
၁၉၉၀ ၊ မေ
