❝ ကမ်းလက်သင့်နိုး ❞
( သတိုး )
ကိုလတ် အိမ်ပြန်လာတော့မည်ဟု သတင်းသဲ့သဲ့ ကြားရုံမျှနှင့် မေမေကတော့ ဝမ်းသာအူမြူးနှင့်တော့သည် ။
မောင်နှမတွေ ထဲမှာ ကိုလတ်ဟာ မိဘအပေါ် အသိတတ်ဆုံး ၊ အနစ်နာခံငဲ့ညှာတတ်ခဲ့ဆုံး ။ ပြီး မေမေ အားကိုး ချစ်မြတ်မဆုံးသော သားတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်သည် မဟုတ်လား ။ ကိုလတ် တစ်ယောက် အိမ်နှင့် ခွဲခွာဝေးလှမ်းခဲ့တာပင် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုမျှ မကတော့ပြီ ။ ကြားထဲမှာ ခဏ တစ်အောင့် ဆိုသလို အိမ်ပြန်လာတတ်သေးသော်လည်း ဘယ်တော့မှ တစ်ပတ် ၊ ဆယ်ရက် ပြည့်အောင် မနေ ။ ဖေဖေ နာတာရှည်ရောဂါဖြင့် အိပ်ရာထဲ လဲနေစဉ် မှာတောင် ခဏငယ်မျှသာ ရောက်လာ ပြေးပြန် သွားခဲ့တာဖြစ်သည် ။ ဖေဖေ ဆုံးပါးခဲ့ချိန်တုန်းကလည်း အသုဘရက်လည်အောင်ပင် မစောင့်နိုင်အားခဲ့ ။ ဖေဖေ့ ရုပ်အလောင်း မြေချပြီးသည်နှင့် သုတ်ခြေတင် ပြန်ပြေးသွားခဲ့သည် ။ မေမေ့အား ဒရောသောပါး ဦးသုံးကြိမ် ပုဆိန်ပေါက် ချကာ ခရီး ဆောင်အိတ် တန်းဆွဲ ၊ ပြန်ပြေး သွားခဲ့တာမို့ ဆုပေးစကားပင် မပြီးဆုံးလိုက်ရသည့် မေမေ ကတော့ အကြောင်း စပ်ဆိုင်တိုင်း တဖျစ်တောက်တောက် စကားနာထိုးတတ်ခဲ့သေးသည် ။
“ သူ့အလုပ်က ခွင့်မရ ဘူးတဲ့ မေမေရဲ့ ။ ကိုလတ် အကြောင်းလည်း သိသားနဲ့ ။ အလုပ်ကို သိပ်စွဲလမ်းတာလေ ”
“ ချစ်စ ၊ ခင်စ မိန်းမနဲ့ ရက်ရှည်မခွဲနိုင်လို့ ဖြစ်မှာပါ အေ ”
မေမေက ပြုံးမဲ့သည် ။ ကိုလတ် တစ်ယောက် ထိုမိန်းကလေးနှင့် နှစ်အရှည်အကြာ အတူ နေခဲ့ကြတာ မေမေ့အား ပေးမသိခဲ့ ။ လက်ထပ်လိုက်ကြပြီ ဆိုလေမှ မဖြစ်မနေ အသိပေးခဲ့ရတာဖြစ်သည် ။
“ ဘယ်အမျိုးအနွယ်မှန်း ၊ ဘယ်ကမှန်းလည်း မသိ ”
မေမေက သူ့စိတ် အငြိုအငြင်ကို ဖော်ပြခဲ့လေလျှင် ...
“ သူ့ဘဝသူ စီမံဖန်တီး တတ်မှာပါ မေမေရယ် ။ ကိုလတ်လည်း ငယ်တော့တဲ့ အသက်အရွယ်မှ မဟုတ်ဘဲ ”
ပြေရာပြေကြောင်း ပြောမိသော်လည်း စိတ်အတွေးမှာ တော့ တစ်ရှည်တစ်လျား ဆန့်ပွား မျှော်ကြည့်မိခဲ့ပါသည် ။ ကိုလတ် နှင့် သူ့ ပဝါပါးပါးမလေးတို့သည် ကိုယ့်မြေရေကို ခွာစွန့်ကာ တစ်ပြည်ရပ်ခြားမှာ ဝမ်းစာရှာဖွေရသူ ဘဝတူတွေတော့ မှန်ပါရဲ့ ။ ဒါပေမဲ့ လူမှန်း သိတတ်စ ၊ အမိအဖတွေ လက်ထက် ကတည်းက အိမ်မှန်းယာမှန်း မသိ ၊ ဇာတိမေ့လျော့စွန့်လွှတ်ကာ တစ်ပြည်ရပ်ခြား မှာသာ ကြီးပြင်းခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်တဲ့ ။
“ မြန်မာစကားရော ပြောတတ်သေးရဲ့လား ”
Video Chat မှာ ကိုလတ် နှင့် စကားပြော ဖြစ်ခဲ့လျှင်တော့ ကိုလတ်၏ နောက်ပါးက မျက်နှာနုဖွေးဖွေးလေးကို ပြုံးငေးမိတော့သည် ။ ဝှေ့ယမ်းနှုတ်ဆက်ရန် လက်တစ်ဖက် အမှတ်မဲ့ မြှောက်တက်သွားတော့မလို ဖြစ်ပြီးမှ သတိတရ ရှက်လန့်စွာ လက်အစုံကို စားပွဲအောက်သို့ ထိုးဝှက် လိုက်ရသည် ။ မြန်မာစကား တစ်ခွန်းတစ်စ ဆိုဖြစ်လျှင် တော့ စကားသင်စ တိုင်းရင်း သူတစ်ယောက် မြန်မာစကား ပြောနေသလို ခပ်ဝဲဝဲမို့ နည်း နည်းတော့ အားစိုက်နားထောင်ရပါသည် ။ သူကိုယ်တိုင်က မြန်မာစကားကို စိတ်မဝင်စားခဲ့တာ ဖြစ်မည် ။ ပုံမှန်အခြေအနေမှာ တိုင်းခြားဘာသာ စကားကိုသာ လည်မွတ်စွာ ပြောလေ့မြဲလည်း ဖြစ်ပုံရပါသည် ။ ပြီး မြန်မာမှု ၊ မြန်မာ့ အလေ့များနှင့်လည်း အကျွမ်းတဝင် ရှိပုံ မပေါ် ။ ကိုလတ် ကလည်း ...
“ မြန်မာလို ပြောရင် သူ့ ပြန်ရှင်းပြနေရတာနဲ့ မတွင်ဘူးဟာ ။ ဟိုက စကားပဲ ပြောဖြစ်ကြတော့တယ် ”
မေမေ မသိအောင် သက်ပြင်းသာ မျဉ်းရှိုက်ရတော့သည် ။
••••• ••••• •••••
“ သားသမီးတွေ မွေးထားလည်း အရေးအကြောင်း ကြုံရင် လက်လှမ်းတမီမှာ တစ်ယောက်မှ မရှိကြပါဘူး ”
တစ်ခါတစ်ရံတော့ မေမေက အားငယ်စွာ စိတ်လွတ်လက်လွတ် ရေရွတ် ညည်းတွားတတ်သေးသည် ။
“ မေမေ အထွေးလေး တစ်ယောက်လုံး ရှိသေးတယ်လေ ။ အထွေးက မေမေ့သမီး မဟုတ်ဘူးလား ။ အထွေးကို ကျတော့ မေမေက အားမကိုး ဘူးပေါ့ ဟုတ်လား ”
မေမေသည် ထိုအခါကျမှ အထွေးလေးအား သနား အားနာသလို မျက်ဝန်းတွေကို မလုံမခြုံ ဝှက်ကွယ်ကာ စကားတွေ ဟိုရောက် ၊ သည်ရောက်ဖြင့် ဖြေရှင်းလို့ပဲ မဆုံးတော့ ။ အထွေး၏ ကွယ်ရာမှာတော့ ...
“ အထွေးလေး တစ်ယောက်တောင် မစွမ်းမသန်မို့ ကြံဖန် ကျေးဇူးတင်ရတော့မလိုပဲ ။ သူများတွေလို သန်စွမ်း ကျန်းမာရင် သူလည်း ကျုပ် အနား ဘယ်နေမှာတုံး ။ ခု လောက်ရှိ သူ့အစ်ကို ၊ အစ်မတွေ ခြေရာ နင်းပြီပေါ့ ”
ထိုစကားတို့ တစ်ဆင့်ကြားဖြင့် အထွေး၏ နားသို့ ပေါက်ကြားရလေလျှင် အထွေး ကတော့ ကိုယ့်ဘဝကို နာကျင် ခံစားရသည်ထက် မေမေ့ကို သာ အသနား ပိုရတော့သည် ။
အထွေးတို့ မောင်နှမ ငါးယောက်မှာ ကိုကြီး က မြို့သူနှင့် အိမ်ထောင်ကျကာ အိမ်မှ အလျင် ခွာခဲ့သူဖြစ်သည် ။ ဇနီးသည်က သားဦးကိုယ်ဝန် ကို မွေးဖွားပြီး လောကမှ စောစီးစွာ စွန့်ခွာခဲ့လေလျှင် သား ငယ် နီတာရဲလေးကို မေမေ့ လက်အပ်ကာ ခြေဦးတည့်ရာ လွင့်ပြန်တော့သည် ။ ထို့ နောက် မမကြီးက သျှောင် နောက် ဆံထုံး ပါခဲ့ပြန်သည် ။ ဒါပေမဲ့ ကိုလတ် ၊ မမငယ် နှင့် အထွေးတို့ မောင်နှမ သုံးယောက် အပြင် မြေးဦး အမွန် ပုလုကွေးလေးလည်း ရှိနေ သေးသည်မို့ မေမေ့ အဖို့ မသိ သာလှသေး ။
ထိုအချိန်မှာ ဖေဖေ လည်း သန်မာဖျတ်လတ်ဆဲ ။ ဖေဖေတို့ ထုံးဖိုတွေလည်း အရှိန်ပြင်းပြင်း လည်ပတ် ကောင်းနေဆဲ ။
အထွေးတို့၏ ရွာကလေးက မြစ်နှင့် မလှမ်းဝေးသော ချောင်းကမ်းနံဘေးမှာ ရှိပေမဲ့ တောင်ကုန်းမြင့်မြင့်တွေ ခြံရံနေပြန်သော ဥယျာဉ်ရွာကလေး ဖြစ်သည် ။ ခြံဝန်းကျယ်တိုင်းမှာ ဖြောင့်မတ်မြင့် မားစွာ အုပ်ဖွဲ့ပေါက်ရောက် ကြသော ထီးရိုးဝါးရုံ ၊ ဝါးပိုး ဝါးရုံတို့ဖြင့် စိမ်းညို့အေးမြနေ ခဲ့ဖူးသည် ။ ပင်ဝါးရုံတို့ အကြားမှ တောင်ကုန်းတောင် ပို့မြင့်မြင့်များမှာ အထွေးတို့ ကလေးဘဝက ပြေးတက် ပြေးဆင်း ခုန်ပေါက်မြူးထူး ပြေးဆော့ခဲ့ဖူးသော်လည်း လူကြီးများ၏ အလစ်ကို ချောင်းကာသာ ဆော့ကစား ခွင့်ရခဲ့တာဖြစ်သည် ။ တောင် ပို့တွေပေါ်မှာ ပြေးဆော့နေ သော ကလေးတစ်စုကို မြင် လျှင် ရွာထဲက မည်သည့် လူကြီးမဆို စိတ်ပူပန်လေ့မြဲ ၊ စိုးရိမ်တကြီး တားမြစ်လေ့မြဲ ။ တောင်ပို့ထိပ်ဖျားတွင် ရေတွင်းပျက်ကြီး တစ်ခုလို နက်ရှိင်းသော တွင်းနက်ကြီးများ ကိုယ်စီ ရှိနေနှင့်သည် လေ ။ ထုံးဖိုအဟောင်းများ ဖြစ်ပါသည် ။
အထွေးတို့ ရွာကလေး၏ ချောင်းတစ်ဖက်ကမ်းမှာ ထုံးကျောက်ချပ်တွေ အလွှာ အထပ်လိုက် ရှိနေနှင့်သည် ။ ထိုကျောက်တုံးအချပ်ကြီး များအား လှေငယ်များဖြင့် ချောင်းကို ကူးဖြတ်၍ သယ် ယူပြီး တစ်ရွာလုံးနီးပါး ထုံး ဖုတ်ခဲ့ကြသည် ။ ထို့ကြောင့် ရွာရှိ တောင်ကုန်း ၊ တောင်ပို့ မှန်သမျှ ထုံးဖိုချည်းသာဖြစ် တော့သည် ။ တောင်ကုန်းမြင့်၏ ထိပ်ဖျားမှာ တွင်းဝ အချင်း ငါးလံခန့် ၊ စောက်အနက် လူ အရပ် နှစ်ပြန်စာ တွင်းနက် ကြီးကြီး တူးရသည် ။ ထိုတွင်း နက်နက်၏ အခြေမှစကာ အရွယ်စုံ ထုံးကျောက်ချပ် ၊ ကျောက်တုံးကြီးများကို အလယ်မှာ မီးခိုးခေါင်းတိုင် သဏ္ဌာန် ဖယ်ချန်ကာ နံဘေး မှ ရံလျက် စနစ်တကျ ၊ အကြားအလပ် မရှိအောင် စီစီညီညီ ဆင့်စီရသည် ။ ကျောက်တုံးစီသူသည် လုပ်သက်ရင့် ၊ လုပ်ငန်းကျွမ်းကျင်ရန် လိုအပ်ပြီး ပညာပါလှသည်ဟု ဖေဖေက ပြောဖူးသည် ။ စီညီမြင့် က မောက်လာတော့ ကျောက်တုံးပုံမို့မို့ကလေးသည် တောင် ကုန်းထိပ်ဖျားမှ ထပ်မံထွက် ပေါ်လာသော အမြင့်တစ် တောင်ခန့်ရှိ တောင်ထွတ် အသစ်ကလေးနှယ်ပင် ။ ထိုးထွက်မို့မောက် လာသော ထို ကျောက်စီပုံကလေးကို ကောက်ရိုး ၊ နွားချေး ၊ ရွှံ့တို့ဖြင့် လေလုံအောင် ရောနှောလိမ်းကျံကာ “ မံ ” ပေးရပြန်သည် ။
တောင်ကုန်း၏ နံဘေး တစ်ဖက်ကို ပြင်ညီနံရံဖြစ်လု နီးပါး လှီးဖဲ့ဖြိုချကာ တောင် နံရံအောက်ခြေနားမှာ ထင်းမီး ထိုးရန် လေဝင်ပေါက်လည်း ဖောက်ထားပါသေးသည် ။ ထုံးကျောက်တုံးများ အားလုံး ထင်းမီး အပူရှိန်ဖြင့် လေး ဆယ့်ငါးရက်ခန့် အပူပေးပြီးလျှင် ရေဖြင့် ဆွတ်လောင်းထိ ရုံမျှဖြင့် မွမွကြေကာ မဖောက် ထုံးမှုန့်ဖြူဖြူ ရတော့သည် ။
အထွေးတို့၏ ရွာလမ်း တစ်လျှောက်နှင့် အိမ်နံရံများ ၊ ဓနိအိမ်အမိုးများမှာ ထုံးမှုန့်များ လွင့်ဝဲဖွေးဖုံ နေခဲ့ဖူးတာဖြစ်သည် ။ မိုးအခါတွင် ပင် တံစက်မြိတ်မှ ကျသော မိုးရေကို ခံယူသောက်သုံးရန် မရဲသော်လည်း ရေတွင်းရေ ကန်များနှင့် အစားအစာ ၊ ပြီး ... ရှူသွင်းလိုက်သော လေထုထဲမှာ ထုံးမှုန့်အမှုန် အမွှားတွေ ပျော်ဝင်ရောနှော နေလေမလားဟု ဘယ်သူမှ စေ့စေ့ငုငု တွေးမကြည့်ခဲ့ကြ စဖူး ။
လူနေအိမ်တွေ ကြားမှာ ထုံးဖိုများ ရှိနေခြင်းသည် မအပ်လျော်မှန်း ၊ ကျန်းမာရေး အတွက် အန္တရာယ်ကို ဖိတ် ခေါ်ရာရောက်မှန်း ကြားဖူး နားဝ ရှိသော်လည်း ဘယ်သူကမျှ အရေးတယူ ဂရုမပြုအားကြပါပေ ။ မွေးဖွားလာသော ကလေးများ အတွက်လည်း စိုးရွံ့ပူပန်ကြရုံသာရှိ သော်လည်း ကလေးတိုင်းမှာတော့ ပုံမှန်ဖွံ့ဖြိုးလာခဲ့ကြ သည်ဟုသာ လိုရာဆွဲကာ မရေရာလှသော အကောင်းမြင်စိတ်ကို မွေးထားလိုက်ကြ တော့သည် ။
အထွေးတို့ နှယ် လူဖြစ်လာ ကတည်းက ကျိန်စာသင့်ကာ ကံကွက်ကျားမိရသူတွေကို မျက်မြင်ဖြစ်သော်လည်း ခဏသာ အုန်းတသည်းသည်း ၊ ရက်အတန်ကြာလျှင် မေ့ ပျောက်ထားနိုင်ကြပြန်မြဲ ။
အထွေးလေး ၏ မျက်ဝန်းများကို မျက်နှာစိမ်းများက စတွေ့စမှာ ကြောင်တောင်ကန်း ဟုပင် အထင်ရောက်ခဲ့ကြတာဖြစ်သည် ။ အထွေးသည် မွေးစကတည်းကပင် မျက်ဝန်းမှာ မျက်ဆန်နက်ကလေး ရှိပင်ရှိငြား အရောင် မထင်ရှား ။ မျက်ဖြူသားထက် သိသာရုံမျှ ကြည်နောက်နောက် မီးခိုးရောင် အလွှာပါးကလေး ဖုံးကာ ထားသလို ထင်ရတာ ဖြစ်သည် ။ သို့ပေမဲ့ အမြင်အာရုံလည်း တစ်စုံတစ်ရာ မချွတ်ယွင်းသည်မို့ ကျေးဇူးတင်ရမည် ။ သို့သော် အထွေး၏ လက်အစုံသည် လက်ဖျား နေရာမှာ လက်သည်းခွံ မပါ ၊ တချို့ လက်ချောင်းလေးများမှာ အရိုးပါရုံမျှမို့ ပိန်ဖျော့ ကျုံလှီလျက် လက်ဖျားထိပ်တွင် တိုတိကာ ဘောလုံးငယ်လေး သဖွယ် သီးထနေခဲ့သည် ။
သားသမီး လေးယောက်တုန်းက တထိတ်ထိတ် ပူပန်စိုးရိမ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း အမှတ်မဲ့ မခိုးမခန့် နေနိုင်ဆဲ ဖေဖေသည် အထွေးဆုံးသမီး ကျလေမှ အရှိုက်ထိကာ ခံခက်မွှန်ထူလျက် ထုံးဖိုသူကြီး ဘဝကို လမ်းစဖြတ်နိုင်ခဲ့တော့တာဖြစ်သည် ။
••••• ••••• •••••
ကိုလတ် တစ်ယောက် ရန်ကုန်သို့ ရောက်လာခဲ့သည့်တိုင် မေမေ့အား ပေးမသိရဲခဲ့သေး ။ စားသောက်ဆိုင်ကြီး တစ်ခုမှာ နှစ်ရှည်လများ ခြေစုံ မတ်မတ်ရပ်ကာ အသားတွေ တုံးတစ်ခုတ်ထစ်ခဲ့ရသော ကိုလတ်သည် အပြန် လမ်းတစ်လျှောက် အစန့်သား လဲလျောင်းလျက်သား လိုက်ပါလာခဲ့ရတာ ဖြစ်ပါသည် ။ ခါးနာရာမှ အစပြုကာ အကြောညပ်သလိုလို စ,ဖြစ်တာဟု ကိုကိုကြီးက ဝေဝါးစွာ ဆိုလေလျှင် အထွေး ကတော့ ပူပန်ပျာယာ နှင့်တော့သည် ။ ကိုလတ်အား မေမေ နှင့် မတွေ့ခင် အထူးကုဆရာဝန်ကြီးများနှင့် တိုင်ပင်ပြသရန် ရန်ကုန်တွင် ရှိနေသော မမလေးက စီစဉ်နှင့်ရသည် ။
မမလေးတို့ ၊ အထွေးတို့က မောင်နှမတွေ ထဲမှာ ကိုလတ် ကိုသာ အတွယ်တာဆုံး ဖြစ်သည် ။ သူတို့၏ အနွံတာခံသူကလည်း ကိုလတ် သာပဲ မဟုတ်လား ။
ဖေဖေ တစ်ယောက် ထုံးဖိုလုပ်ငန်းကို နားလိုက်ပြီး နောက်ပိုင်း လယ်ယာလုပ်ငန်း အစပြုခဲ့လျှင် ထိုလယ်ပွဲအား ဦးစီးရသူမှာ ကိုလတ် သာ ဖြစ်ခဲ့သည် ။ ထိုအချိန်မှာ ကိုကိုကြီး နှင့် မမကြီး တို့က သူ့အိုးသူ့အိမ်နှင့် ဖြစ်နှင့်ကြပြီ ။
“ ငါးသလောက်ပိုက် တစ်ဖောင်လောက် လုပ်ပေးပါလား အဖေ ”
လယ်ယာလုပ်ငန်း ပါးချိန်တွေမှာ ခုနစ်စဆက်သော ငါးသလောက်ပိုက် တစ်ဖောင် ၊ လှေ တစ်စီးဖြင့် မြစ်လယ်မှာ စုန်ဆန်ကာ ပိုက်မျှောနေတတ် ပြန်တော့ပြီ ။ ငါး အရအမိ များ သော လရာသီတွေ ဆိုလျှင် လယ်လုပ်ချိန် ဖြစ်သော်လည်း ထွန်ပြေးငင်လိုက် ၊ ပိုက်ပြေးဆွဲလိုက်ဖြင့် တစ်ယောက်တည်း ပြေးလွှား လွန်းထိုးနေတော့တာဖြစ်သည် ။
ကိုလတ် တစ်ယောက် ပုဆိုးရေစို မခြောက်စတမ်း ပင်ပန်းတကြီး ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ကံမျက်နှာသာ မပေးခဲ့ပါပေ ။ ရာသီဥတုတွေ ဖောက်ပြန် ၊ မိုးလေ မမှန်သောကြောင့် စပါးအထွက် မကောင်းခဲ့တော့ လယ်စရိတ်မျှ မကျေ ။ မြစ်ထဲမှာသာ နေအိပ်တော့ကာ နေ့နေ့ညည ပိုက်တစ်ဖောင်ဖြင့် စုန်ဆန်သော်လည်း ငါးကဖြင့် အရုပ် ရေးယူရတော့ မလောက် ဖြစ်တော့သည် ။ ဆွဲလွဲချေးငှား ထားခဲ့ရသော အကြွေးငွေတို့ အတိုးပေါ်အတိုး ဆင့်ကာ ကိုလတ်၏ တံငါလှေကလေး လှော်ရင်း နှစ်လုပြီ ။
ဖေဖေက သူ ကျောခိုင်း စွန့်ခွာခဲ့ရာ ထုံးဖိုများဆီ လည်ပြန်ငေးသော်လည်း ရွာမှာ ထုံးဖိုတွေ တတိတိ ပြိုပျက်ခဲ့ပြီ ။ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်မှာ မဖောက်ထုံး ဈေးကွက်က ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ။ ဈေးကွက် ရှိနေလည်းပဲ ထုံးကျောက်ကုန်ကြမ်းက အလျင်လို မပေါများတော့ ။ ပြီး လောင်စာ ထင်းမီး အတွက် အားကိုးပြုခဲ့ရသော ဒီရေတောတွေလည်း ပြန်းတီးခဲ့ပြီ မဟုတ်လား ။ ထုံးဖုတ်ရာတွင် လောင်စာထင်းမီး အဖြစ် အသုံးပြုသော တယောပင်ကို အထွေးတို့ပင် ခုအခါ မမြင်ဖူးကြတော့ပြီ ။ ဗြူးပင် တစ်ပင်စ ၊ နှစ်ပင်စ တော့ လူတစ်ရပ် သာသာ အပင်ပြန်ပေါက်ကလေးတွေ ချောင်းကမ်းနံဘေးမှာ ကျဲကျဲပါးပါး မြင်ရတတ်ပါသေးသည် ။
“ ကိုလတ် အလုပ်သွား လုပ်မယ့်နေရာက အဝေးကြီးမှာတောင်လား ”
“ သိပ် မဝေးပါဘူး အထွေးရယ် ၊ ကိုလတ်က ပညာမတတ်တော့ အိမ်နဲ့ အဝေးကြီးခွဲပြီး အလုပ်လုပ်ရမှာပေါ့ ။ အထွေးလေးက အိမ်နဲ့ မခွဲချင်ရင် ပညာကို ကြိုးစားသင်ရမယ် သိလား ။ အလုပ် လုပ်ပြီး ပိုက်ဆံရရင် ကိုလတ် အထွေးလေးဖို့ ဂါဝန်လှလှ လေး ဝယ်ပို့လိုက်မယ်နော် ”
“ ကိုလတ်က ဘယ်တော့ ပြန်လာမှာလဲ ”
အဲသည်စဉ်က ကိုလတ် အထွေးကို ပြန်မဖြေခဲ့ဘူး ထင်သည် ။
••••• ••••• •••••
“ ကိုလတ် တစ်ယောက် ရှိပေလို့ပဲ ” ဟု အနက်ရသော သံတူကြောင်းကွဲ စကားသည် အထွေးလေးတို့ မိသားစုကြား မှာ ရေလဲသုံးနေကျ ဝေါဟာ ရသာ ဖြစ်တော့သည် ။ ရွာမှာ အလယ်တန်း အောင်ပြီးနောက် အထွေးလေးအား မြို့မှာ ဘော်ဒါထားခဲ့သည့်နှစ်များတွင်လည်း ဖေဖေနှင့် မေမေတို့ အခွင့်သင့်သလို တစ်လှည့်စီ ရွတ်ခဲ့ကြဖူးသည် ။ မမကြီးတို့ လင်မယား ကိုလတ် နောက် လိုက်ကာ ကိုလတ်၏ အဆက်အသွယ်ဖြင့် အလုပ်ခွင် ဝင်လေလျှင် သားနှင့်သမီးကို မေမေ့လက် အပ်ရင်း ထိုစကားကိုပဲ တွင်တွင် ဆိုသွားခဲ့ကြသည် ။ ကိုကြီး လည်းပဲ ကိုလတ်က လှမ်းခေါ်သောကြောင့် မလှမ်းချင်သလို လှမ်းရောက်သွားကာ လုပ်ငန်းခွင် အဆင်ပြေ ၊ အိုးအိမ်သစ်နှင့် အခြေကျနေ ကြောင်း သတင်းစကားပါး ရင်း ကိုလတ်၏ ကျေးဇူးကို တရရ ဆိုခဲ့ဖူးသေးသည်ပဲ ။
မိသားစုဝင် အားလုံးကို မချမ်းသာသည့်တိုင် ပူပန်ပင် ပန်းခြင်းမှ လွတ်မြောက်အေး ငြိမ်းအောင် ဘဝ၏ နုပျိုချိန် အားလုံးအား ကိုလတ် စတေး ပေးဆပ်ခဲ့တာ အထွေးလေး လည်း နားလည်ပါရဲ့ ။ ကျေးဇူးတင်ပါရဲ့ ။ ဒါပေမဲ့ ကိုလတ်က ငွေကိုသာ အလျဉ်မီအောင် ပို့ပေးပေမဲ့ လူကိုယ် တိုင်ကျတော့ တစ်ခေါက် တစ်ကျင်းမျှ အိမ်ပြန်ချင်စိတ်ပင် ပါးလျခဲ့တော့ပြီထင့် ။
ဖေဖေ ဆုံးပါးခဲ့ချိန်က ကိုလတ် ပြန်လာသောအခါ အထွေးလေး ကတော့ ကိုလတ် အား မလွတ်တမ်းကျစ်ကျစ် ဖက်ကာ တရှိုက်ရှိုက်ငင်ငင် သည်းသည်းလှိုက်လှိုက် ငိုချပစ်ခဲ့လိုက်တာပင် ။ ဖေဖေ့ အရိပ် ကွယ်ခဲ့ပြီ ကိုလတ်ရဲ့ ။ ကိုလတ် ရှိရင်တော့ အထွေး အားမငယ်ပါဘူး ။ အထွေးတို့ နဲ့အတူ ပြန်လာနေပေးပါ ကိုလတ်ရယ် ဟု ပြောချင်ပေမဲ့ ကိုလတ် စိတ်မဖြောင့်အောင်တော့ ပြောမထွက်ခဲ့ပါ ။
ရွာမှာ ကိုယ့်အစ်မ အရွယ်တွေကို ချစ်ခင်တွယ်တာမိပြီ ဆိုလျှင် ကိုလတ်နှင့် အောင်သွယ်ပေးချင်မြဲ ။
“ အထွေးတို့ အစ်ကိုက ရှာမှ ရှားနော် ”
အမွှမ်းတင် ရတာလည်း မမောပန်းနိုင် ။
“ ရှင့်အစ်ကိုက ဒီတစ်သက် ပြန်လာဦးမှကိုး ”
ရုတ်တရက် ရင်ထဲနင့် သွားသော်လည်း ...
“ အစ်မ ချစ်အောင်နေရင် ကိုလတ်က ပြန်မလာဘဲ ဘယ်နေနိုင်မလဲ ”
အထွေးကရော ချစ်အောင် မနေတတ်ခဲ့လို့များ ကိုလတ် အိမ်ပြန် မလာတာလားဟုလည်း ဆက်စပ်တွေး မိသေးသည်ပင် ။ အထွေး လိမ်လိမ်မာမာနေပါတယ် ကိုလတ်ရဲ့ ။ မေမေ့ကို မေးကြည့်ပါလား ။
မမငယ် လိုလည်း အလုပ် အကြောင်းပြပြီး မြို့ပေါ်တက် ၊ အဆောင်နေကာ ရည်းစားတွေ ပွေလိမ်မရှုပ်ဘူးလေ ။ တူ ၊ တူမတွေနဲ့လည်း တည့်အောင် နေပါတယ် ။ အနွံတာခံ ပြုစုယုယပါတယ် ။ သူတို့ကိုလည်း ချစ်တယ် ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခါတလေတော့ ငြိုငြင်မိတာပေါ့ ။
“ ကိုကြီးတို့ ၊ မမကြီးတို့ ကတော့ အကြော့သား နေနိုင်ကြတယ်နော် ။ မေမေ့ခမျာ ဘုရားသွား ၊ ကျောင်းတက်ရ မယ့်အရွယ် အိုကြီးအိုမ ကျမှ မြေးတွဲလဲနဲ့ ဟွန်း ”
“ ငါတို့လည်း ကိုယ့်သား ကိုယ့်သမီးနဲ့ ရင်အုပ်မကွာ နေချင်တာပေါ့ အထွေးရယ် ။ မတတ်သာလို့ပါဟယ် ။ ကြိုးလည်း ကြိုးစားနေပါတယ် ”
ဟွန့် နို့ဖြတ်ပြီး ထားခဲ့သော အငယ်ကောင် ပိုတိုးချစ်တောင် ပထမတန်း တက်နေရပြီ ။ သူတို့မှာ ကြိုးစားတုန်း ။ အထွေး ဆက်ပြောလျှင် မျက်ရည်လွယ်သော မမကြီးတစ်ယောက် မျက်ရည်ရွှဲ ပုလဲခဦးတော့မည် ။ မေမေ ကတော့ ...
“ သာတယ် ၊ နာတယ် တွက်ရမယ့် သူတွေလား အထွေးရဲ့ ။ ကျုပ်မြေးတွေကို ထိန်းခွင့်ရလို့ ကျုပ်က ပိုတောင် ပျော်သေးတယ် ။ သူတို့လည်း ငွေမှန်မှန် ပို့ပေးနေကြတာပဲ မဟုတ်လား ”
“ သူတို့ ငွေပို့မှလား ။ ကိုလတ် ပို့ပေးနေတာပဲ ”
ဒါပေမဲ့ အထွေး ချစ်မြတ်အားကိုးသော ကိုလတ် လည်း အိမ်ထောင်ကျသွားခဲ့ပြီ ဆိုတာ သိရလျှင်တော့ အထွေး တစ်ယောက် အားငယ် ဝမ်းနည်းမိပြန်တာ ကိုလတ် ပို့လိုက်မည့် လစဉ်ထောက်ပံ့ငွေ ရောက်မလာမှာ စိုး၍ မဟုတ် ရပါ ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုလတ် အား ချစ်မြတ်လျှင် ကိုလတ် နှင့်ပတ်သက်ရာ မိန်းကလေး ကိုလည်း ဖိတ်ကြိုပျူငှာရမည် ၊ နွေးထွေးလှိုက်လှဲရမည်ဟုတော့ အထွေး နားလည်ပါ၏ ။
••••• ••••• •••••
ကိုကြီး နှင့် မမကြီး၏ ယောက်ျားတို့က ကိုလတ်ကို ရန်ကုန်အထိ ပို့ပေးကြသည် ။ မမငယ်က အမေ့အိမ်သို့ ဆိုက် ဆိုက်မြိုက်မြိုက် ရောက်လာ နိုင်သည်အထိ တာဝန်ယူပေးသည် ။ သူတို့ အားလုံးလည်း ရောက်မဆိုက်ပင် အလုပ်ပြန် ဝင်ရန် နောက်လှည့်ပြန်ရန် ဖင်တကြွကြွ ရှိကြပြီ ။ ကိုလတ် တစ်ယောက်ကတော့ ဒရင်းဘက် ပေါ်မှာသာ လျောင်းစက် နေရချိန်တွေ များတော့သည် ။ ထိုင်နေလိုလျှင် လူအကူဖြင့် တွဲကူ ထူမပေးရသည် ။
အထွေး သာ သန်စွမ်းကျန်းမာသူ ဆိုလျှင်တော့ ကိုလတ်၏ ဝေယျာဝစ္စအလုပ် တို့ကို မညည်းမညူ လုပ်ကိုင် ပြုစု ပေးချင်ပါသည် ။ ကိုလတ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးအား အထွေး၏ လက်ပိန်ငေါငေါလေးတွေက ပွေ့ချီမ,ယူ နိုင်စွမ်း မရှိကြဘူးလေ ။ ထိုအခါ အမေ ဝင်ကူ ၊ တွဲမ ထူရလေလျှင် ကိုလတ် ခမျာ အမေ့အား အာနာအနေခက်ရပြန်တော့သည် ။ အထွေးကတော့ ယောက်မ အသစ်စက်စက်ကိုသာ မျက်စောင်းဝင့် ချင်မိတော့သည် ။
တကယ်ဆို ကိုလတ်၏ ဇနီးတစ်ယောက် အနေဖြင့် ကိုလတ်၏ ဝေယျာဝစ္စတို့ကို မျှကူ တာဝန်ယူသင့်သည်ဟု သူ့အသိမှာ မရှိဘူးလား ။ နံနက်လင်းလျှင် သူ့ကိုယ်သူ ကြော့ရော့ကော့ပျံအောင် ပြင်ဆင်ကာ ကိုလတ်အား ပီယဝါစာ နှုတ်စကားဖြင့် ကျီစယ်ကလူဖော်တော့ရပါသည် ။ ပြီး လျှင် ...
“ အလုပ် မရှိတော့ ပျင်းတယ်ကွာ ”
“ ရွာထဲ လျှောက်လည်ပါလား ။ ပိုတိုးချစ်တို့ မောင်နှမတွေကို အဖော် ခေါ်သွားလေ ”
ရွာထဲ လည်ရန် ဝေးလို့ ကိုလတ်အား သတင်းမေးမြန်း ရောက်လာကြသည့် အဆွေ အမျိုးများကိုပင် ပြုံးပြနှုတ် ဆက်ဖော် မရပေ ။ အရယ် အပြုံး ကင်းစွာ ငြိမ်သက် ကျောက်ရုပ်နှယ်သူမို့ နေ တတ်ပလေတယ် ။
“ သူက ဒီက ဓလေ့တွေ နဲ့လည်း စိမ်း ၊ ဘာသာစကားလည်း အခက်အခဲ ရှိတာကိုး ”
မေမေကတော့ ချွေးမ ဘက်သား ဖြစ်နေပြန်ပြီ ။ ဒါဆို အထွေးတို့ကို ကျတော့ရော ဘာကြောင့် ရင်းနှီးရောနှော မနေတာလဲ ။ တစ်အိမ်တည်း အတူ နေကြသူတွေ အကြား သူ တစ်ယောက်တည်း ရှိနေ သလို သူမို့ တသီးတခြား နေတတ်သည် ။
ကိုလတ် ကတော့ သူ့ ဇနီးအတွက် ဇာတ်လမ်းတွဲတွေ အထပ်လိုက် မြို့ကနေ မှာဝယ်ပေးရှာသည် ။ မြန်မာစာတန်းမထိုးသော သူတို့ဇနီး မောင်နှံသာ နားလည်သည့် ဘာသာစကားပြော ဇာတ် လမ်းတွဲများသည် အထွေး လေးတို့ တူဝရီး ၊ သားအမိ တွေ အတွက်တော့ ခဏငယ်မျှ ရပ်ကြည့်ရုံနှင့်ပင် စိတ်ပျက် လွန်းလှပြီ ။
“ စကားသံတွေကလည်း ပျစ်ချွဲချွဲနဲ့ ။ ပြီး သံဘူးထဲ လောက်စာလုံးထည့် လောက်သလို ကလောက် လောက်လောက်ပဲ ကြားတယ် ။ နားထဲ ယားကျိကျိကြီး ”
အထွေးလေးတို့ တူဝရီး တစ်တွေကတော့ ကွယ်ရာမှာ ရယ်မောကြ ၊ ဟားကြမြဲပင် ။ သို့ပေမဲ့ ဆိုလာပြားခေါင်မိုး ပေါ်တင်ကာ အိမ်မီးလည်း လင်းစေပြီး တီဗွီကလေးရှေ့ မော့ငေးနိုင်ရုံရှိတာဖြစ်သည် ။ တီဗွီ ၊ အောက်စက်က တစ်စုံသာ ရှိသည်ကြောင့် သူတို့နှစ်ယောက်ကို ဦးစားပေးကာ အထွေးတို့ တစ်တွေခမျာတော့ တီဗွီငတ်ရတော့သည် ။
“ ဦးဦးလတ်ကလည်း ဘယ်လိုမိန်းမ ယူလာမှန်း မသိဘူး ”
ညစဉ် အိမ်လည်ကာ တီဗွီကြည့်ရသောကြောင့် တူ ၊ တူမများက မကျေနပ်ချင် ။
အထွေး ကတော့ သူတို့ထက် ဆိုးလေသည် ။ တတ်မှတ်သမျှ ဖွယ်ရာစုံလင်အောင် ပြင်ဆင်စီမံကာ ထမင်းပွဲရှေ့ ရောက် စီစဉ်ပေးပေမဲ့ ထမင်းဝိုင်း ထိုင်လေတိုင်း ဒေါ်ရွှေချော၏ မျက်နှာက မကြည်သာ ။ မျက်နှာ ညိုလက်စနှင့်ပင် ကိုလတ် အနားသို့ သွားကာ တီးတိုးတွတ်ထိုးပြန်တော့သည် ။
အထွေးတို့ ဆန္ဒကတော့ မကျန်းမာချိန်လေးမှာ ကိုလတ် အား စိတ်ချမ်းသာ ငြိမ်းချမ်း စေချင်ပါသည် ။ အခုတော့ သူက လူမမာအား မပြုစု သည့်အပြင် လူမမာကပင် သူ့ အား တစ်ပြန် ဖေးမချော့မော့ နေရပြန်တော့သည် ။
“ နင်တို့ ငါတို့ မျက်စိနဲ့တော့ ဘယ်အဆင်ပြေမလဲ ဟယ် ။ သူတို့ချင်းတော့ ချစ်ချစ်ခင်ခင် အဆင်ပြေနေတာပဲ မဟုတ်လား ။ ဒီမှာတော့ သူ လည်း သူ့အလုပ် ၊ ကိုယ်လည်း ကိုယ့်အလုပ်နဲ့ မျက်ပြူးဆန်ပျာ မအားကြရှာတော့ ခြေဆုပ်လက်နယ် မိသားစုဝတ္တရား ဆိုတာတွေလည်း ပါးလျားကုန်တော့တာပေါ့ ”
“ လူနာအတွက် အကူ မရတာ အထွေးက မပြောချင်ပါဘူး ။ အခုက သူ့ အတွက်တောင် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်နေသေးတာ ”
မမကြီး ကတော့ နေသည့် အခိုက် ၊ စားသည့် အခိုက် အဆင်ပြေအောင် နေရမယ်တဲ့ ။ မမလေး ကလည်း ...
“ နင်တို့ မသင့်မြတ်ရင် ကိုလတ်ပဲ စိတ်ညစ်ရမှာပေါ့ ”
“ အထွေးတို့က သင့်မြတ်အောင် နေပါတယ် ။ အခုလည်း သူ့ကို ငြိုငြင်နေတာ တော့ မဟုတ်ပါဘူး ။ အဖြစ် ကိုသာ ဘဝင်မကျလွန်းလို့ပါ ”
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုလတ် ကိုတော့ စိတ်ချမ်းသာစေချင် မိပါသည် ။ ကိုလတ် တစ် ယောက် တဖြည်းဖြည်း ထိုင် နိုင် ၊ ထနိုင်လာ ၊ အိမ်ပေါ်မှာ အလူမီနီယံ တောင်ဝှေးကလေးနှင့် လမ်းစမ်းလျှောက်လာနိုင်ခဲ့တော့ အားလုံး ပျော်ရွှင်ကြည်နူးကြရပါသည် ။
••••• ••••• •••••
ကိုလတ်၏ သဘောအတိုင်း ဆိုလျှင်တော့ မေမေ့အိမ်မှာ ကြာကြာရှည်ရှည် နားနေချင်ပေဦးမည် ။ သို့သော် ကိုလတ်၏ ဇနီးချောကတော့ ဒီတစ်ခေါက် ရန်ကုန်ကို အသွား ၊ ဆေးပြကာ သောက်ဆေးယူ ၊ လေ့ကျင့်ခန်း အတွက် ညွှန်ကြားချက်တွေ မှတ်သား ကာ အိမ်မှ တစ်ပါတည်း ထွက်ခွာရန် စီစဉ်ထားနှင့်ပြီ ။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုလတ်သည် အထွေးတို့နှင့် တစ်ယောက်ဦးခေါင်း တစ်ယောက် နင်းကာ လူဖြစ်ဆင်းသက်လာကြသော်လည်း သူစိမ်း ဖက်လာချိန်မှာတော့ ဆိုင်သာဆိုင် လျက် မပိုင်တော့မှန်း နားလည် နိုင်ပါ၏ ။ သို့ပေမဲ့ ...
“ အထွေးရဲ့ လက်ကလေးတွေက အရိုး ပါမလာတော့ အမှတ်မဲ့ ထိမိကိုင်မိရင် ပျော့အိအိနဲ့မို့ အသည်းယားလို့တဲ့ ”
ကွယ်ရာ ပြောစကားကို အထွေး၏ နားသို့ အရောက် ပိုတိုးချစ် မှ တစ်ဆင့် သယ်လာ ပေးသူဟာ မမကြီး လား ၊ မမငယ် လား ။ ကိုလတ် မဟုတ်တာတော့ သေချာပါသည် ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အထွေး အဖို့တော့ သည်လို စကား ၊ သည်အတွေ့အကြုံမျိုးက ရိုးလှပါပြီ ။ မရိုးနိုင်တာကတော့ ရှက်ကြောက် နာကျင် မဖြစ်ရဘူးဟု မိမိ ကိုယ်ကို သတိပေး ၊ အား တင်းနေရင်းမှ တလှိုက်လှိုက် ကြေကွဲဆို့နစ် လာရခြင်းပင် ။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူမှ မသိ ၊ မရိပ်မိအောင် ကျိတ်ငိုရခြင်းမျိုးကို အထွေးက ကျွမ်းကျင်ပြီးသားလည်း ဖြစ်သေးသည် ။ ဒါဆို အထွေး တစ်ယောက် သူ သိမှတ်တတ်စွမ်းသမျှ နိစ္စဓူဝ ချက်ပြုတ်ကျွေးမွေးနေခဲ့တာတွေ အတွက်ရော သူ စိတ် သန့်သန့်နဲ့ မျိုကျခဲ့ရဲ့လား ။
သည်စဉ်က ကိုလတ် နှင့် နှစ်ကိုယ်ကြား တွတ်ထိုးသော စကားထဲမှာ ပြန်ချင်တယ် လိုလို ၊ အန်ချင်တယ် လိုလို မသဲမကွဲ နားစွန်နားဖျား ကြားဖူးတာလည်း သတိရသည် ။
“ ငါလည်း အရင်လို မဟုတ်တော့ဘူး ။ နည်းနည်း လှုပ်ရင် မောဆာဆာကြီး ။ ခေတ်ကာလ သားသမီးတွေ ကလည်း နည်းနည်းမှ ပြော ကောင်းတာတွေ မဟုတ်ဘူး ။ အထွေးသာ မရှိရင် နင်တို့သားသမီးတွေကို ငါ ဘယ်လို တာဝန်ယူနိုင်မလဲ ”
အမေ့ထံမှ လက်လှမ်းလာသော ဖုန်းကို အထွေးက နားမှာ ကပ်လိုက်လျှင် မမကြီး က ...
“ ကိုကြီးရော ၊ ကိုလတ် တို့စုံတွဲရော ရောက်နေကြတာလေ ။ နင် ကိုလတ်နဲ့ ပြောလိုက်ဦး ”
“ ကိုလတ် နေကောင်းပြီလား ” ဟု မေးရင်း အထွေး၏ အသံကလေး တိမ်ဝင်သွားရကာ နှုတ်ခမ်းကို နာနာဖိကိုက်လျက် အသံတိတ် ကျိတ်ရှိုက်မိလျှင် ကိုယ်ကလေးက သိမ့်သိမ့်တုန်နေပြန်သည် ။
“ အထွေးလေး ပင်ပန်းနေပြီလား ။ ရွာကျောင်းမှာ လုပ်အားပေး ဆရာမ ဝင်လုပ်နေတယ်ဆို ။ စာသင်ရတာရော အဆင်ပြေလား ”
“ ဟုတ် ”
အထွေးက စာသင်ကောင်းတယ်လို့တော့ ပြောကြတာပဲ ကိုလတ်ရဲ့ ။ တချို့ ကျောင်းသားတွေကတော့ အထွေးရဲ့ လက်ချောင်းက လေးတွေကို ကြောက်လို့တဲ့ ။ ရွှတ်နောက်နောက် ကျောင်းသားတွေကတော့ ဝှိုက်ဘုတ်မှာ အထွေး စာရေးရင် တီးတိုး ရယ်ပွဲဖွဲ့ကြပြန်ရော ။ ဘာပဲ ဖြစ်ဖြစ် သူတို့ အားလုံး အထွေးကို ချစ်လာအောင် ၊ အထွေးရဲ့ သင်ကြားမှုကို လက်ခံလာအောင် အထွေး ကြိုးစားနိုင်ပါတယ် ။ ဒါပေမဲ့ ...
“ ဒီမှာ အထွေး နဲ့ စကားပြောချင်လို့တဲ့ ။ ဘယ်သူဖြစ် မယ် ထင်သလဲ ” ဟူသော ကိုလတ်၏ စကားအဆုံးမှာ ...
“ ဟဲလို အထွေးလေး ရေ ။ သတိရနေပါတယ် ” ဟူသည့် ချွဲချွဲအီအီ မပီကလာ စကားသံကို အထွေး တစ်ယောက် ရူးမိုက်စွာ စောင့်လင့် နားစွင့်နေမိသော်လည်း တစ်ဖက်မှ ဖုန်းချသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည် ။
⎕ သတိုး
📖ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း
နိုဝင်ဘာ ၊ ၂၀၁၇
