❝ ပေသီးဝိုင်း ပျက်သွားခြင်း ❞
( ဆင်ဖြူကျွန်းအောင်သိန်း )
ပေသီးတန်းသည် မျက်စိ မကြည်လင်သူ၏ အမြင်ဝါးသည့်ပမာ ရှည်လျားဆင့်ပွားနေလေ၏။ စင်စစ် ကစားသူ ငါးယောက်။ တစ်ယောက်လျှင် သုံးလုံးကြေး ဖြစ်သောကြောင့် ၁၅ လုံးစီ တန်းထားခြင်း ဖြစ်၏။ ဖြောင့်တန်းအောင် စီထားသောအခါ စည်းကြောင်း၏ နောက်မှ ပေသီးတန်းကို ရှေ့ဆုံး ‘ခေါင်လုံး’ တစ်လုံး သာ မြင်ရပြီး ‘ကုပ်လုံး’ မှစ၍ နောက်အလုံးများမှာ အရိပ်ဖြစ်နေလေတော့၏။
သည်ပေသီးတန်းကို ပစ်ရန် ‘ဒုံစည်း’ ရှိသည်။ ရှေ့စည်းမှ ဆယ်တောင်ခန့် အကွာတွင် တည်ရှိသည်။ ဖုန်ထဲတွင် နက်နက်ကြီး ရေးခြစ်ငြား သုံးယောက်လောက် တက်နင်းလျှင် ပျက်သွားပြီ။ ထပ်ခြစ်ရပြီ။
“ဟေ့ကောင်၊ စည်းကို တက်မနင်းပါနဲ့ဆိုမှကွာ”
ကိုကိုကြီးသည် ‘ဖုန်စီးကြောင်း’ ပေါ်သို့ ခြေချလာသော အောင်ဘာလေကို တွန်းပစ်ရာက စည်းကြောင်းပေါ် ဖနောင့်တင်သည်။ လက်ထဲမှ ‘သံဒိုး’ ဖြင့် ပစ်ရန် လက်လွှဲလိုက်သည်တွင် ကိုကိုကြီး၏ လက်ကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ဆွဲထား၏။ လှည့်ကြည့်သောအခါ မိုးမင်း။ ချွေးစေးနှင့် ဖုန်များ ပူးပေါင်းကာ လည်ပင်းတွင် အရစ်မည်းမည်း သုံးတန့် တန့်ထားသော မိုးမင်း။
“ဘာတုံးဟ”
လှည့်မေးသူ ကိုကိုကြီးမှာလည်း ခြေဖမိုးမှ မျက်နှာအထိ ဖုန်ကြေးတက်နေ၏။ သည်ဖုန်ကို ထိုးဖောက်လျက် ချွေးစေးများ ထွက်လာသည့်အခါ ဖုန်ထဲတွင် ရွှံ့ပန်းကလေးတွေ ပွင့်ရွှန်းနေလေ၏။
“ဘာရမတုံးကွ၊ မင်းမှ ‘ဗွေ’ မဟုတ်တာ”
“ဘာပြုလို့ ဗွေ မဟုတ်ရမှာတုံး၊ နောက်ဆုံး နှစ်လုံးကျန်တာ ငါပဲ လှမ်းခေါက်ပြီး ‘ခွင်သိမ်း’ တာကို ဟာ၊ ဒီကောင် ဘာပေါက်တာတုံး”
မိုးမင်း မရေမရာ ဖြစ်သွားကာ စွပ်ကျယ်စုတ် မည်းမည်းသည်းသည်းကို ဝတ်ထားသော ပုကွကွ မည်းမည်းလုံးလုံး သူငယ်ကို လှည့်မေး၏။
“ဟုတ်လား မျိုးသိန်းနိုင်”
“မသိတော့လားကွာ”
“ဒါဖြင့် မင်းက ဘာတုံး ကဲ”
“ငါက ‘လယ့်နောက်’ ပဲကွ”
အလယ်သမား ရှာမတွေ့သဖြင့် ကိုကိုကြီးမှာ တန်းလန်းကြီး ဖြစ်နေ၏။ ဥဩပျို၏ သာယာသော ခွန်းချိုကိုမျှ မခံစားနိုင်။ ကောက်ရိုး သုံးလေးမျှင်နှင့် အဝတ်စုတ်တစ်စတို့ ဆွဲကိုင်သူ မရှိဘဲ ထကသော ‘လေပွေပျိုး’ ရှုခင်းကို ကြည့်ပြီး ဟားတိုက်ရန်လည်း သတိမရ။
“ကဲ ကနေ့ ငြင်းနေလို့ မပြီးကြသေးဘူးလားဟေ့”
ကိုကိုကြီး၏ စိတ်မရှည်မှုသည် မောင်ဦး ကိုလည်း ကူးစက်သွားကာ “မအေတွေ” တစ်ချက် ဆဲပြီးမှ “ဟုတ်ပါတယ်ကွာ” ညည်းညည်းတွားတွား ဆိုသည်။
“အကဲဆုံးက မိုးမင်းကွာ၊ မိုးမင်းရဲ့အောက်မှာ မျိုးသိန်းနိုင်၊ အဲ ငါက ‘ဘိတ်’ ဟုတ်ပြီလား”
“ဘိတ်က ကိုကြီးပါဟ”
“မင်းအဖေကြီးက ခွင်သိမ်းသွားတော့ ‘ဗွေဆော်’ ဖြစ်သွားပြီ”
ထိုသို့ အရည်လည်သွားကာ ပစ်ခွင့်ရပြီဖြစ်ငြား ကိုကိုကြီး တစ်ခွန်း တိုင်းထွာဆဲရေးပြီးမှ လက်ထဲရှိ သံဒိုးကို ပစ်လွှတ်သည်။ မြေကြီးနှင့် ဆောင့်လိုက်၊ ပုဆိုးနှင့် ပွတ်လိုက် အလုပ်ခံရဖန် များသောကြောင့် သံဒိုး အလုံးမှာ အဂ္ဂိရတ်ဆရာ၏ ဓာတ်လုံးအလား လက်လက်တောက်နေသည်။
ပြောင်လက်သော သံဒိုးသည် လေထဲသို့ ပြေး ထွက်လာသည်။ စည်းနှင့် အနီးဆုံး ခေါင်လုံးပေါ် တည့်တည့်သာ ကျသွားလျှင် ပေသီး အားလုံးကို သူရမည်။ သူရမည်ကို သိသော လိုချင်စိတ်ကြောင့် ကိုကိုကြီးသည် ခါးကို ဘယ်ဘက်သို့ ယိုင်နွဲ့ပေးငြား သံဒိုးက ညာဘက်လက်သုံးလုံးကွာတွင် ကျသည်။ မြေပြင်ပေါ် ကျသော သံဒိုးမှာ ဘေးသို့ စဉ်ထွက်မသွား။ ကိုကိုကြီးကို ကျီစယ်လိုရော့ထင်၊ ပေသီးတန်းပေါ်က ကျော်လွှားခုန်ပေါက်သွား၏။ ခေါင်လုံးကိုမထိ၍ ‘ကုပ်’ လုံးကို ထိလည်းမနည်းပါ။ ၁၄ လုံး ရမည်။ ကုပ်ကို မထိငြား၊ ‘ကုပ်နောက်’ ကို ထိလျှင်လည်း ၁၃ လုံး ရနိုင်သေးသဖြင့် ဆယ်လုံးပင် အနိုင်ပေါ်သေး၏။ သို့ ကြောင့် ကိုကိုကြီးသည် ပါးစပ်ရွဲ့ကာ ခေါင်းငဲ့ကာ၊ ခါးညွှတ်ကာ သံဒိုးကို သွားစေချင်သော အရပ်သို့ အမူအရာဖြင့် ထိန်းချုပ်၏။ သို့သော် သံဒိုးကား မည်သည့် ပေသီးကိုမျှ မထိဘဲ ပြေးသွားလေပြီ။
“ဟေ့ တကယ်စားမယ့် လယ်သမားကွ၊ တစ်ယောက် သုံးလုံးစီ ထုတ်ထားကြ”
မိုးမင်းက အသံသေးကလေးဖြင့် ကြုံးဝါးသည်။ သံဒိုးကို မြေကြီးနှင့် ပွတ်သည်။ လက်ဝါးထဲ တံထွေး ထွေးသည်။ ကိုကိုကြီး နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ရင်း “လူက ညစ်ပတ်ရတဲ့အထဲ လက်ဝါးကလည်း ပုပ်စော်နံနဲ့၊ တို့အနား မကပ်နဲ့ကွာ” အော်ဟစ် သရော်သည်။
မိုးမင်း ကြားဟန်မပြပါ။ ခါးကုန်းလျက် သံဒိုးကို လွှတ်သည်။ ဒိုးသည် အားလုံးမက်မောသော ‘ခေါင်’ ပေါ်သို့ ဖြောင်းခနဲ အသံပေးကာ ကျရောက်၏၊ ကိုကိုကြီး၏ ရင်ထဲတွင် ပူခနဲဖြစ်၏။ ကိုယ် လိုချင်သော အရာကို ပြိုင်ဘက် ယှဉ်ဘက်က ယူသွားပြီ မဟုတ်လား။ သို့တစေ ကိုကိုကြီး ချက်ချင်း ပြုံးသည်။ ဟားခနဲ တအား အော်ပြီးမှ ရယ်မောသည်။
“သေပြီကွ၊ သေပြီဟေ့”
ခေါင်လုံးနှင့် လူ၏ ကြားတွင် ရေးခြစ်ထားသော ရှေ့စည်းရှိသည်။ ပစ်လိုက်သော ဒိုးသည် ရှေ့စည်း၏ ဟိုဘက်မှာသာ ကျရမည်။ သည်ဘက်တွင် ကျပါက သေသည်။ မိုးမင်း၏ ဒိုးသည် စည်း၏ ဟိုဘက်မှာ ကျသည် မှန်ငြား ပေသီးကို ဖြောင်းခနဲ ထိအပြီး၌ ရှေ့သို့ ဆက်မပြေး။ နောက်သို့ ခုန်ထွက်ရာ စည်း၏ သည်ဘက်သို့ ရောက်သွားလေ၏။
ရယ်မောသံများ ညံသွားသည်နှင့်အမျှ မိုးမင်းမှာ ကိုယ့်နဖူးကို ကိုယ်ထုသည်။ တောက်ခေါက်သည်။ အောင်ဘာလေက ဖုန်နှင့် ချွေးတို့ ‘တလိန်းထိုး’ နေသော လက်ကြီးဖြင့် ခါးပိုက်ထောင်ထဲမှ ပေသီးတစ်ဆုပ်ကို မိုးမင်း မျက်နှာနား လာဖြန့်၏။
“မင့် ပေးမလို့ ထုတ်ထားတာ ရော့၊ ဪ သေသွားပြီလား၊ ဝမ်းသာလိုက်တာ၊ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ထားမှာတုံး”
မိုးမင်းက ပေသီးတွေကို လှမ်းပုတ်သည်။ အောင်ဘာလေက တိမ်းရှောင်ရယ်မောနေစဉ် မျိုးသိန်းနိုင်က ‘ဒိုးစည်း’ ပေါ် လာရပ်၏။
“ဘယ်လိုတုံးဟေ့၊ ငါအလှည့်လား”
“တန်ရာတန်ရာ လုပ်ပါကွ၊ ပေသီးတွေ ‘သန’ ကုန်တော့မှာပဲ”
အောင်ဘာလေ ပြေးလာပြီ။ မျိုးသိန်းနိုင်ကို ခြေဖြင့် ကန်သည်။ စည်းပေါ်တွင် ကျကျနနရပ်ကာ အားရပါးရ ချိန်သည်တွင် “ဟေ့ မှန်ရင် မရဘူးနော်၊ ဒါပဲ” ပြောသဖြင့် ဟန်ပျက်သွား၏။ ပြောသူမှာ မောင်ဦး။
“ဘာလဲ ငဦး၊ ဘာကြောင်တာလဲ”
“ကြောင်တာ ကြွက်တာ မမေးနဲ့၊ မင့် ခြေထောက်ကို မင်းကြည့်”
အောင်ဘာလေ ငုံ့ကြည့်သည်။ စည်းရှေ့သို့ ခြေ တစ်ဖဝါးစာ ကျူးနေသည်။ သို့အတွက် ပျက်လုပျက်ခင် ဖြစ်နေသော စည်းကြောင်းကို ဖနောင့်ဖြင့် ပြန်ခြစ်ပြီးမှ သေသေချာချာ ပစ်သည်။ သံဒိုးသည် ခေါင်နှင့် ဝေးစွာသော နေရာတွင် ကျ၏။ မကျေမနပ် တောက်တက် ခတ်ဆဲတွင် ဖြောင်းခနဲ ထိမှန်သံ ကြား၏။ ဝမ်းသာအားရ ပြေးသွားသည်။ ပေသီးတန်းမှာ အရာမယွင်း။ ပုံမပျက်။
“ဟ ဘာကို မှန်တာပါလိမ့်”
“မြေကြီးကို မှန်တာလေ”
ကိုကိုကြီး၏ညီ မောင်မောင်ထွေးသည် ဝိုင်းဘေးတွင် ရှိ၏။ သူနှင့် ပေသီးတန်းမှာ တစ်လံမျှသာ ဝေးကွာသဖြင့် သူ အကုန် မြင်သည်။ အကုန် သိသည်။ အောင်ဘာလေ၏ ဒိုးက နောက်ဆုံးအလုံးကို ထိမှန်ကာ မောင်မောင်ထွေး၏ ပုဆိုးကြားတွင် ခိုနေ၏။ အရင်းပြုတ်သောကြောင့် ထိုင်နေရရှာသူက ပုဆိုးကြား ဝင်လာသော ပေသီးကို အဘယ်မှာ ထုတ်ပေးပါမည်နည်း။
“မသထာရေစာ တစ်လုံးတည်း မှန်တယ်၊ အဲဒါ ကလေးတောင် ပျောက်ရတယ်လို့ကွာ”
ဝိုင်းဘေးတွင် ကုန်းကုန်းကွကွ လုပ်နေသည့်အတွက် မျိုးသိန်းနိုင်က လှမ်းအော်၏။
“ဖယ်ကွာ၊ ဖယ်ကွာ၊ ငယ်ထိပ် တည့်တည့်ကို ပစ်လိုက်မယ်”
မျိုးသိန်းနိုင်သည် ငယ်ထိပ်ကိုလည်း မပစ်နိုင်၊ ပေသီးကိုလည်း မထိ၊ လက် ‘တို’ သွားသည်။ လက်တိုသည်ကို လက်ထဲက ဒိုးလွတ်လျှင် လွတ်ချင်း စိတ်က သိသည်။ “သွားပြီ” မြည်တမ်းမိသည်။ မြည်တမ်းသံနှင့် အညီပင် ဒိုးက စည်း၏ သည်ဘက်မှာ ကျပြီး ‘သေ’ တော့၏။
“နှစ်လောင်း ရှိသွားပြီဟေ့၊ ကဲ ငဦး၊ မင်းလည်း သေလိုက်စမ်း”
ကိုကိုကြီးက ဝမ်းသာအားရ အော်သည်။ သူ့ဒိုးသည် အဝေးဆုံးသို့ ရောက်သည်။ ထို ‘အကဲဆုံး’ လူသည် ဦးစွာ ပစ်ရမည်။ အရာယွင်းရုံသာ ယွင်းသေးသော ပေသီးတန်းကို ဦးစွာ ပစ်ခွင့်ရခြင်းသည် မျှော်လင့်စရာ ပျော်ရွှင်စရာ အလွန်ကောင်းချေ၏။ မောင်ဦး သည် ဒုံစည်းပေါ်တွင် ဖနောင့်ထောက်ကာ စဉ်းစား၏။ ကိုကိုကြီးထက် ဦးစွာ ပစ်ခွင့်ရအောင် အကဲဆုံး နေရာကို ယူရမည်လော။ မည်သူမျှ ထိအောင် မှန်အောင် မပစ်နိုင်လျှင် အသာကလေး ကျုံးယူနိုင်သော အနီးဆုံး နေရာကို ယူမည်လော။ ကိုကိုကြီးသည် ဝါး သုံးရိုက်ခန့် ဝေး၏။ အောင်ဘာလေသည် ဝါးနှစ်ရိုက် သာသာ ဝေး၏။ သို့သော် အပြန်တွင် စည်းတား မထားသောကြောင့် မြေပေါ်တွင် လှိမ့်ပြီးလည်း ဒိုးကို လွှတ်ခွင့်ရှိ၏။
“ကဲကွာ ကဲကွာ နေဝင်တော့မယ်”
ကိုကိုကြီးသည် လက်ယားနေပြီ။ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်သည်။ မောင်ဦး ဒိုးကို လွှတ်သည်။ သို့သော် တည့်တည့်မပစ်၊ အပေါ်သို့မြှောက်ပြီး ပစ်သည်။ သူ့ထက် ကဲမည့်သူ မရှိတော့ကြောင်း သေချာ သွားငြား ကိုကိုကြီး စိတ်မအေးနိုင်သေး။ မြှောက်ဒိုး ကလည်း ထိနိုင်မှန်နိုင်သေး၏။ မောင်ဦး၏ ဒိုးကလည်း အကျီစားသန်သည်။ ကုပ်လုံးနှင့် ခေါင်လုံး၏ ကြားတွင် ကျသည်။ တစ်လုံးကျော်ပြီး ခုန်သည်။
ကမူကလေးကို တိုက်မိသဖြင့် ပေသီးတန်းထဲသို့ မြွေလိမ်မြွေကောက် ဝင်သည်။ ဟိုအလုံးကို ထိတော့မည့် ယောင် သည်အလုံးကိုတိုးတော့ တိုက်တော့မည့် ဟန်၊ အသည်းယားအောင် ကစားပြီးမှ ဖုန်ထဲတွင် ဝပ်၏။ စည်းဖြင့် ပစ်ရစဉ်က ကိုကိုကြီး ဗွေ၊ ယခု စည်းမပါဘဲ ပစ်ရာတွင်လည်း ‘အကဲဆုံး’ ဖြစ်သောကြောင့် ကိုကိုကြီးပင် ဗွေ။ သံဒိုးကို ကိုင်ကာ သည်ဘက်မှ လှိမ့်ရ ကောင်းနိုး၊ ဟိုဘက်မှ လှိမ့်ရကောင်းနိုးနှင့် မြေကြော အနေထားကို ကိုကိုကြီး လေ့လာကာ လမ်းရှာနေစဉ် မောင်မောင်ထွေး ကမန်းကတန်း ထရပ်၏။
“အစ်ကို ခဏခဏ”
အော်သံပေးလျက် ပေသီးတန်းဘေးသို့ ပြေးကပ်သည်။
“အရေးထဲမှာကွာ”
သေသွားသဖြင့် နောက်တစ်ပွဲ အမြန်စရန် စိတ်စောနေသော မျိုးသိန်းနိုင်က ရှုံ့မဲ့ပြီး ညည်းသည်။ မောင်မောင်ထွေးသည် ပေသီးတန်း ဝဲယာရှိ သစ်ရွက်တွေကို ကောက်ပစ်သည်။ ဖုန်တွေကို ကုန်းမှုတ်သည်။ ဒိုးလွှတ်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသူအား လက်ကာပြရင်း ပေသီးတန်း မဖြောင့်သောကြောင့် ပြင်ဆင်ပြီး စီပေးရလေဟန် လုပ်သည်။ ပေသီးတန်း ဘေးမှ ဆုတ်ခွာသွားသော မောင်မောင်ထွေး လက်ထဲ၌ ပေသီးတစ်လုံး ပါသွားသည်။ မည်သူမျှ သတိမထားမိ။ ကိုကိုကြီး ထံသို့သာ အာရုံရောက်နေကြ၏။
ကိုကိုကြီး၏ လက်ထဲမှ သံဒိုးသည် ခုန်ပေါက် ပြေးလွှားလာ၏။ ပစ်သူက ထိအောင်မှန်အောင် လှိမ့်လိုက်ငြား သံဒိုး ကျော်သွားချိန်တွင် ကိုကိုကြီး ဟင်းခနဲ သက်ပြင်းချမိ၏။ သွားပြီ တစ်လှည့်။ ကိုကိုကြီး အောက်မှ လူက အောင်ဘာလေ။ ကိုကိုကြီး လှိမ့်သော ဘက်မှ သူ မလှိမ့်။ အခြားတစ်ဖက်မှ လှိမ့်သည်။ လက်ကို ကားသည်။ ခါးကို နွဲ့သည်။ ခေါင်းကို စောင်းသည်။ သို့ရာတွင် ပေသီးတန်းမှာ နကမ္ပတိ။
“ဘယ်လိုဖြစ်သွားတာပါလိမ့် ဟူး”
နောက်ဆုံးလူကား မောင်ဦး ပေတည်း။ ခေါင်လုံး နှင့် သူနှင့် တစ်လံမျှသာ ကွာသည်။ ခြေလှမ်းကျဲကြီးဖြင့် လှမ်းအပြီးတွင် လက်ကို မြေကြီးမှာ ထောက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ခြေနှစ်ချောင်းက လက်ကို ခွပြီးဖြစ်၊ လက်ထဲက သံဒိုး လွှတ်ပြီး ဖြစ်သွားသည်။
ဝါးခနဲ ဝမ်းသာအားရ ရယ်အော် အော်ကြသည်။ မောင်ဦးရင်ထဲမှာ ဟာခနဲ ပူခနဲ ဖြစ်သွား၏။ မုချ ထိရမည်၊ မှန်ရမည်၊ ကိန်းသေ တွက်ထားမိသဖြင့် ပေါ့မိသည့်အတွက် ခေါင်လုံးသို့ မထိ။ ခေါင်လုံးကို ထိမှ ‘ခွင်လုံး’ ပိုင်မည် မဟုတ်လား။ ခေါင်လုံးကို ချော်လွဲပြီး နောက် ထိစရာတိုက်စရာ မရှိတော့ချေ။ သွားပြီ သေချာပေါက် ၁၁ လုံး မြတ်မည့် အလှည့်ကြီး လွဲရလေပြီ။ သည်လိုဆိုလျှင် အစကပြန်ပြီး အားလုံး ကစားရလိမ့်မည်။ ထိုအခါ လောဘကြီးသော မောင်ကိုကြီးက ‘တစ်ယောက် နှစ်လုံးစီ ထပ်ထည့်မယ်’ အသံပေးသည်။
“မထည့်ဘူး၊ မထည့်ဘူး”
“သည်တိုင်းပဲ ကစားမယ်”
မိုးမင်းနှင့် မျိုးသိန်းနိုင်တို့ ကန့်ကွက်သံပေးရင်း ဒုံစည်းဘက်လျှောက်လာကြစဉ် အသံတစ်သံ ကြားရ၏။
“နေကြဦးဟေ့၊ ငါ ပါဦးမယ်”
ထွန်းထွန်းအေး ဖြစ်သည်။ “ဘယ်လောက် ကြေးတုံး” မေးသဖြင့် အနီးရှိ မောင်မောင်ထွေးက ဝင်ဖြေရသည်။ သို့ရာတွင် ထွန်းထွန်းအေးက လူစေ့စပ်။ စီ ထားသော ပေသီးအရေအတွက်နှင့် ကစားသူ အရေအတွက်ကို တိုက်ကြည့်သည်။
“ဟေ့ သုံးလုံးကြေးဆို၊ ငါးယောက်ကို ၁၅ လုံးရှိရမှာပေါ့”
“အောင်ဘာလေ တစ်လုံး မှန်ထားတယ်ကွ”
“သည်လိုဆို ၁၄ လုံးရှိရမှာ၊ အခု ၁၃ လုံးပဲ ရှိပါကလား”
အောင်ဘာလေသည် ဦးစွာ ချဉ်းကပ်လာပြီး ရေတွက်ကြည့်သည်။ မောင်မောင်ထွေးကား ပေသီးဝိုင်းတို့၏ အကျင့်ကို သိသူပီပီ မုဆိုးဒူးထောက် အနေအထားဖြင့် အသင့်ပြင်ထား၏။
“ဟုတ်တယ်ဟေ့၊ ထည့်တုန်းက ဘယ်သူ လျှော့ထည့်တုံး”
အောင်ဘာလေ ပါးစပ် မပိတ်မီ မောင်ဦးနှင့် မိုးမင်းတို့ ပြေးလာကြသည်။ ကိုယ့်အရင်းကို ကိုယ် ကောက်ရန် ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ဖြစ်နေကျမို့ အောင်ဘာလေ ကုန်းကောက်သည်။ မျိုးသိန်းနိုင် ပြေးလာပြီး တွန်းသည်။ မောင်ကိုကြီးက နောက်ဆုံးက။ မောင်ဦးနှင့် မိုးမင်းတို့ တစ်ယောက်လျှင် သုံးလုံးစီ ကောက်သွားပြီ။ ဝမ်းလျားထိုး လဲသွားသော အောင်ဘာလေ၏ ဗိုက်အောက်သို့ မျိုးသိန်းနိုင်က နှိုက်သည်။ အောင်ဘာလေက အနှိုက်မခံ။ သူတို့ နှစ်ယောက် လုယက်နေစဉ်တွင် ပေသီးတန်းကြီး ပျောက်သွားပြီ။
“ဟောသည်မှာ ကြည့်၊ ငါ့အရင်း ငါယူတာ”
မိုးမင်းက ပေသီးသုံးလုံး လက်ဝါးပေါ် တင်ပြသည်။ မောင်ဦးက အားကျမခံ ပြသည်။
“ဒါဖြင့် ကျန်တဲ့ ရှစ်လုံးက ဘယ်မအေ”
“အစ်ကို.. အစ်ကို၊ သည်မှာ ကျွန်တော် ကောက်ထားတယ်”
မောင်မောင်ထွေးက ဆုံးအောင် အဆဲမခံ။ ဖုန်မှုန့် တစ်ဆုပ်နှင့် ပေသီးသုံးလုံးကို မောင်ကိုကြီး၏ လက်ထဲသို့ လာထည့်သည်။ မောင်ကိုကြီး ငြိမ်သွားငြား၊ အောင်ဘာလေနှင့် မျိုးသိန်းနိုင် မငြိမ်နိုင်။ နှစ်ယောက် ပေါင်းမှ နှစ်လုံးသာ ရသူတွေ။
“မောင်ထွေး၊ မင်း မရှုပ်နဲ့ကွာ”
ရှာမရသည့် အဆုံးတွင် မောင်မောင်ထွေးကို မဲကြသည်။
“မရှုပ်ပါဘူးဗျာ၊ အစ်ကို့အရင်းပဲ ကောက်ပေးတာပါ”
“ဆုတ်ကွာ နောက်ဆုတ်”
မောင်မောင်ထွေး ဆုတ်ပေးပါသည်။ ပေသီး လေးလုံး ရလိုက်ပြီမို့ ကြည်ဖြူစွာ ဆုတ်ပေးပါသည်။
“ကိုင်း … ထည့်ကြဟေ့၊ ဟောသည်မှာ ငါးလုံး”
နောက်တစ်ပွဲ ပွဲသစ် စတင်ရန်အတွက် ပေသီး သုံးလုံး ဦးစွာစီသူမှာ မောင်ကိုကြီး။ သူ့အရင်း သုံးလုံးကို စည်းဝိုင်းရေးခြစ် မှတ်ထားရာက ခါးအဆန့်တွင် ကျောပြင်ပူ၏။ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထွက်ပေါ်လာသော အသံမှာ ကျောပြင်ပေါ်သို့ ဝါးခြမ်းပြား ကျသံ။
“နွားတွေကို တိုက်စရာ ရေမရှိဘူး။ ကစားဦးကွာ ကစားဦးကွာ”
ကိုထွန်းရသည် ကျောပြင်ကြီးကို အားရပါးရ ရိုက်အပြီးတွင် အားမရသေးသဖြင့် ထပ်ဆင့်ကာ လွှဲရိုက်သည်။ မောင်ကိုကြီး ခါးကော့လိုက်သဖြင့် ဖင်ကို ရိုက်မိသည်။ တတိယအချက်မှာကား မောင်ကိုကြီး ပြေးပြီမို့ ခြေဖနောင့်ကိုသာ ရိုက်မိတော့သည်။
“ဟိုကောင် ဘယ်သွားတုံး၊ နွားစာလောက်မှ လုံလောက်အောင် မစဉ်းချင်ဘူး၊ နွားစာလောက်မှ မှန်မှန် မကျွေးချင်ဘူး”
ဟိုအကောင်မှာ မောင်မောင်ထွေး ဖြစ်၏။ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်လုံး လူပျင်းတွေချည်း ဖြစ်သည်။ သို့အတွက် ဖအေ ရောက်လာပြီး ရိုက်ခြင်းဖြစ်၏။ မောင်မောင်ထွေးသည် သူ့အစ်ကို၏ တင်ပါးပေါ်သို့ ဒုတိယ ဝါးခြမ်းပြားချက် ကျကတည်းက သူ့အစ်ကို ထည့်ထားသော ပေသီးသုံးလုံးကို ယူကာ ပြေးခဲ့သည်။ နွားစာစဉ်းသော စင်ပေါ်တွင် ကောက်ရိုးတစ်ထုံး ဖြေပင် မဖြေရသေး။ စင်ရှေ့ ‘အစာကျရေတံလျှောက်’ အောက်က တောင်းထဲတွင် စဉ်းဖတ်များ ပြည့်လုပြည့်ခင် ရှိသည်။ မောင်မောင်ထွေး ဝမ်းသာသွားသည်။ တောင်းကို ဆွဲယူကာ နွားတင်းကုပ်တွင်း ဝင်ခဲ့သည်။ တောင်းကို နွားစာခေါင်းထဲသို့ သွန်လိုက်စဉ် ဖြောင်းခနဲ၊ ဖြောင်းခနဲ ဝါးခြမ်းပြားနှစ်ချက် ကျောပေါ်သို့ ရုတ်တရက် ရောက်လာသည်။
“နွားစာခေါင်းကို မဆေးဘဲ ထည့်ဦးကွာ၊ ထည့်ဦးကွာ”
နွားစာတောင်း လွတ်ကျသည်။ မောင်မောင်ထွေး ပြေးသည်။
“နွားစာခေါင်းထဲက ရေကျန်တွေ၊ အစာကျန်တွေက ပုပ်သိုးနေတာတွေ။ ဒါလေးတောင် မဆေးနိုင်တော့ဘူးလား”
ကိုထွန်းရသည် သားသမီးကို ရိုက်ခဲ၏။ ရိုက်ရန် ဝေးစွ။ ဆဲဆိုမြည်တွန်ခြင်းပင် နည်းလှသည်။ ယခု သော်ကား လူက နေမကောင်း၊ နွားတစ်ရှဉ်းကို မိန်းကလေးပင် နိုင်နိုင်ပါလျက် သားနှစ်ယောက်က အငတ် ထားသည်။ လင်းကတည်းက ကောက်ရိုးကို ဝါးနေရသော နွားနှစ်ကောင်မှာ ဝမ်းအချိုင့်သားဖြင့် အစာကို မျှော်နေပြီ။
နေမကောင်းသူသည် နေကောင်းသူထက် စိတ်တိုသည်။ သို့ဖြင့် ဒေါသဆောင်ကာ ပေသီးဝိုင်းသို့ လိုက်လာပြီး ရိုက်ပစ်သည်။ ထွက်ပြေးသူ အကြီးကောင် ‘ဆိုင်းထမ်း’ ဆွဲကာ ချောင်းထဲ ဆင်းသွား သဖြင့် သက်သာငြား၊ မောင်မောင်ထွေး မသက်သာ။
“ပြေးလို့ လွတ်မလားဟင်”
“ကြောက်ပါပြီ အဖေရ”
ကြောက်ပါပြီ ပြောရင်း တဲထဲသို့ နောက်ဆုတ် နောက်ဆုတ်နှင့် အဝင်တွင် မချောစိန်က အိုးဖုတ်သော လက်ခတ်ဖြင့် ဆီးခေါက်၏။
“ကျက်သရေမရှိတဲ့ အသံကြီးနဲ့ လာမငိုနဲ့၊ သွား တစ်သက်လုံး ပြန်မလာနဲ့၊ သင်္ချိုင်းကုန်းစာ”
ကျွန်းသား လက်ခတ်ဒဏ်ကို လက်ဝါးဖြင့် ပွတ်နေဆဲ၌ ကိုထွန်းရ၏ ဝါးခြမ်းပြားက ရပ်မနေ။ ပြေးဝင်လာသည်။ ခေါင်းကို တစ်ချက် အထိတွင် မောင်မောင်ထွေး ထွက်ပြေးခဲ့၏။
“ဘယ်ပြေးမလို့တုံး၊ လာခဲ့”
“ကြောက်ပါပြီ အဖေရ”
အော်လျက် နောက်လှည့်ကြည့်သည်။ ကိုထွန်းရ ဆက်လိုက်လာသဖြင့် ဘတို့ အိမ်သို့ ပြေးခဲ့သည်။ ယောက္ခမကို ရိုသေသောအားဖြင့် အဖေ ကျန်နေခဲ့တန်ရာ၏။ သို့သော် မနေပါ။
“မင်း ပြေးနိုင်တာ ဒါအစွမ်းကုန်လား မောင်မောင်ထွေးရ”
“ကြောက်ပါပြီ အဖေရ”
အမေကြီးသည် လှေကားအောက်၌ မန်ကျည်းသီး ထုနေသည်။ အိမ်အောက်သို့ ငုံ့ဝင်ကာ ရီးကျီးဒန်၏ ကျောဘက်သို့ ဝင်ရောက်ခိုလှုံ၏။
“သွား မလာနဲ့၊ တယ်လေ ငါလုပ်လိုက်ရ။ ‘ပျင်းခေါင်တိုင်’ အရိုးမရှိတဲ့ ပက်ကျိတွေ”
မန်ကျည်းသီး ထုရာတွင် အသုံးပြုသော ကျောက်ခဲ ရှည်မျောမျောနှင့် လှည့်ခေါက်သည်။ အရှောင်မြန် ပေ၍ မထိ။
“ဘယ့်နှယ်တော် ဖအေ နေမကောင်းတာ ပြုစုဖို့ ဝေးလို့၊ နွားတောင် ကျွေးရမှန်း မသိတဲ့ဟာတွေ၊ ကြုံဖူးပေါင်တော်”
ယောက္ခမ၏ အားပေးအားမြှောက်သံ ပြုသံကြားသဖြင့် ကိုထွန်းရက အိမ်အောက်သို့ ခေါင်းငုံ့လျက် ဝင်လာ၏။ မောင်မောင်ထွေး မနေနိုင်ပြီ။ မည်သည့် နေရာသို့ ပြေးရပါမည်နည်း။ ဘသည် နွားတင်းကုပ် အစပ်၌ နွားစာစဉ်းလျက် ရှိသည်။ မောင်မောင်ထွေး ရီးဆေးရိုးထံ ပြေးလာသည်။ လက်ဝဲဘက်တွင် ဖြန့်ကျင်းထားသော ကောက်ရိုးထဲ ဝင်ထိုင်ပြီး ဘကို ဖက်ထားသည်။ ဘကို ဖက်ထားရင်းက ဖအေကို လှမ်းကြည့်သည်။ ကြည့်ခိုက်တွင် ဘ၏ ပျော့ဖတ်သော လက်ကြီးက မောင်မောင်ထွေးကို ဖက်ထားသည်။ အို ... စိတ်ချမ်းသာလိုက်တာ၊ လုံခြုံလိုက်တာ။
“သားကလည်း သားပဲကွ၊ လူဆိုတာ ကိုယ့်အရွယ်နဲ့ တန်တဲ့အလုပ်၊ နိုင်တဲ့အလုပ်ကို လုပ်ရတယ် သားရဲ့။ ပျင်းတာ အကျင့်ပါသွားရင် မကောင်းဘူး၊ လိမ္မာပါ သားရယ်”
ဘ၏ အေးချမ်းခြင်းသည် မောင်မောင်ထွေး၏ ရင်ထဲတိုင် စီးဆင်း၏။ အဖေ့ကို မျှော်ကြည့်သောအခါ တနွဲ့နွဲ့နှင့် ကျောခိုင်းသွားပြီမို့ ခါးကြား၌ လိမ်ထားသော ပေသီးများကို စမ်းသပ်ကြည့်ရန် သတိရ၏။ ကြံဖန်ခိုး ဝှက်ထားရသည့် ပေသီးခုနစ်လုံး မရှိတော့ပြီ။
▢ ဆင်ဖြူကျွန်းအောင်သိန်း
📖 ကိုဆေးရိုး ပေါင်းချုပ်
