❝ ဟေ့ ဖေဖေ ❞
( ပီမိုးနင်း )
လွတ်လပ်သော လေသည် ရှူရိုက်ရခြင်း၌ အဘယ်မျှလောက် ချိုအေးသည်ကို မောင်ဘရုံမှာ ယခု ပထမ သိခြင်းဖြစ်လေ၏ ။ ရှေးအခါက လွတ်လပ်ခဲ့သော ဘဝ ပျော်ချင်းတိုင်းပျော် ၊ ရွှင်ချင်တိုင်းရွှင် ထင်သလို အသက်မွေးခဲ့လေရာ ၊ အပျော်တို့ ဘာဝ မဝနိုင်သော ဓမ္မတာအတိုင်း ပျော်၍ သာနေရမှ စိတ်၏ သုခကို ခံစား ရသကဲ့သို့ စိတ်၌ မှတ်ထင်ခဲ့ခြင်းကြောင့် လွတ်လပ်ခြင်း သက်သက်၏ အနှစ်အရသာကို မသိ ။ လွတ်လပ်သော လေ၏ ချိုမြိန်ခြင်း အရသာကို ခံစားရမှန်း မသိ ။ သောက်စားပျော်ပါးလောင်း ကစား၍ မနေရဘဲ ၊ လွတ်လပ်စွာ နေရခြင်းကို အကျဉ်းထောင်ထက် ဝန်လေးသည် ဟု မှတ်ထင်ခဲ့လေ၏ ။
မယားမယ်ဖြူကို လောင်းကစားခြင်းဖြင့် ရှာကြံ မငတ်ရုံမျှ ကျွေးမွေးခဲ့၏ ။ နောက်ဆုံး၌ လောင်းကစား၍ ငွေကြေး မရသောအခါ မယားသည်ကို လုယက်တိုက်ခိုက်၍ ကျွေးတော့မည်ဟု ကြံစည်မိလေရာ ၊ တစ်ခါခိုး တစ်ခါမိ ဟူသော စကားကဲ့သို့ ပုလိပ်၏ လက်သို့ ကွိခနဲ ရောက်ပြီး၍ ရန်ကုန်ထောင်ကြီး၌ ၇ နှစ် အကျခံခဲ့ရပြီး နောက် ယခု လွတ်၍ လာသော အခါကျမှ နောင်တကြီးစွာ ရလျက် လူဟောင်း ပျောက်၍ လူသစ်ရောက်ကာ ရိုးသားသော အသက်မွေးနည်းဖြင့် ချစ်လှသော မယားသည်ကို ရှာကြံ၍ ကျွေးပါတော့မည်ဟု စိတ်ကို ဒုန်းဒုန်းချလိုက်ရာ ၊ လွတ်လပ်ခြင်းလေကို ရှူရှိုက်ရုံမျှနှင့် ၊ လွန်စွာမှ အရသာရှိပါပေသည်တကား ဟူသော အသိကို ရလေ၏ ။ ၇ နှစ် ခံရသော ဒဏ်သည် အခြား များစွာသော သူတို့ကို မကောင်းမှု၌ ကျွဲပခုံးထစေသော်လည်း ဘရုံ တစ်ယောက်ကိုမူကား ပွန်းပဲ့ရှနာခြင်းကိုသာ ဖြစ်စေပြီးနောက် အသားနုတက်သကဲ့သို့ လူဟောင်းဘဝသို့ ရောက်စေလေသတည်း ။
မဖြူနှင့် အကြောင်းပါပြီးနောက် ၃ နှစ်မျှမကြာ သေးမီ အမှုဖြစ်ပွား၍ မယားနှင့် ကွဲသွားခြင်း ဖြစ်လေရာ ၊ ချစ်တုန်းခင်တုန်း ရွှင်ပြုံးတုန်းအခိုက်မှ ကွေကွင်းခြင်း ဖြစ်ရသဖြင့် အသည်းကို ဓားနှင့် ဟက်သလို ဖြစ်ခဲ့လေ၏ ။ ထိုဒဏ်ရာအနာသည် ထောင်ဒဏ် ၇ နှစ်ထက် ပိုမိုပြင်းထန်သည်ဟု စိတ်၌ အောက်မေ့ခြင်းသည် သံဝေဂကို အထူး ဖြစ်စေလေသတည်း ။
သို့ဖြစ်လေရာ ဘရုံမှာ ထောင်ဒဏ် အပြင် မယားကွဲဒဏ်ကို ခံခဲ့ရလေရာ ထောင်ဒဏ်အပြစ်ကို ခံနေကြ လူများနှင့်မတူ ၊ အထူးပိုမို၍ ထိုဒဏ်သည် လေးလံပြင်းပြခြင်း ဖြစ်လေ၏ ။
ယခု လွတ်၍ လာခြင်း၌ကား ၊ ခံခဲ့ရသော ဒဏ် ပြင်းသလောက် ပျော်ရွှင်အားတက်ခြင်းသည် ပိုမိုကြီးမားလေ၏ ။ ထောင်ထဲ၌ အကျဉ်းခံနေခဲ့ရစဉ် လွတ်လပ်စွာ နေခဲ့ရသော ဘဝကို အဖန်ဖန်ပြန်လှန် စဉ်းစားကာ ဥပဒေကို ကျူးလွန်ရသောအလုပ်များ၏ တစ်ဝက်မျှ စိတ်ပင်ပန်း ကိုယ်ပင်ပန်းခံ၍ စီးပွားကို ရှာရလျှင် အဘယ်မျှလောက် ကြီးပွားဖြစ်ထွန်းမည့် နည်းလမ်းများကို အကွင်း အကွင်း မုန့်တီဟင်းပမာ အခါခါ ထင်မြင်လေ၏ ။ သို့ထင်မြင်တိုင်း နှောင်အိမ်သံချိုင့်၌ အချခံရသော ခြင်္သေ့ ပမာ မခံ မရပ်နိုင်အောင် ဖြစ်ခဲ့လေ၏ ။
ထောင်က လွတ်လျှင် အဘယ် အလုပ်ကိုလု ပ်မည် ၊ အဘယ်အကြံကို ကြံမည်ဟု စိတ်၌ အမျိုးမျိုးကြံစည်ကာ လွတ်ရက်ကို တွက်မျှော်၍ နေခဲ့လေသတည်း ။
ယခုသည်ကား တွက်မျှော်ခဲ့သော ရက်ထူးရက်မြတ် ၊ မင်္ဂလာရှိသော ရက်ကြီးသို့ ရောက်၍ လာခဲ့လေ၏ ။ ဘရုံမှာ လူ့ဘဝ၌ အသစ် မွေးဖွား၍ လာသူ ကဲ့သို့ ဖြစ်လေ၏ ။ အကျဉ်းထောင်သည် သင်္ချိုင်းနှင့် တူခဲ့၏ ။ ယခုသည်ကား သင်္ချိုင်းမှ ပြန်၍ရှင်လာသူကဲ့သို့ စိတ်၌ မှတ်ထင်ရလေသတည်း ။
မီးရထား ဘူတာများကို တစ်ဘူတာ ပြီး တစ်ဘူတာ မှတ်၍လာ၏ ။ ဤဘူတာပြီး ဟိုဘူတာ ၊ ငါ့မိန်းမ၏ ရွာက ဘယ်နှဘူတာမျှသာ ကျန်တော့တာပဲဟု ဘူတာတွေကို လက်ချိုး၍ ရေတွက်ခဲ့လေရာ မိမိ၏ ရွာနှင့် နီးဖို့ မြို့ကလေးကို အဝင်ဖြစ်သော လမ်းကြီးကို မီးရထား မဆိုက်မီကပင် တင်ကြို၍ မြင်ရလျှင် မြင်ရချင်း ၊ ရင်ထဲမှာ လှိုက်ဖို၍ သွားလေ၏ ။ လွန်ခဲ့သော ၇ နှစ် အခါက ထိုဘူတာသို့ လက်ထိပ်သံကြိုးများနှင့်လာခဲ့ရ၏ ။ ယခု ထိုဘူတာကို ပြန်၍ ရောက်ရခြင်းသည်ကား အဘယ်မျှလောက် ခြားနားသော လာရောက်ရခြင်းဖြစ်သည်ကို ဆင်ခြင်ကာ ဘရုံ၏ နှလုံးသည် အတောင်ပေါက်သော ငှက်ပမာ ဖြစ်၍ လာလေ၏ ။ ဘူတာသို့ သွားသော စိမ်းစိုသော ကုက္ကိုပင်တွေ မိုးကာသည့် ဖြောင့်စင်းသော လမ်းမှာ မိုးကျစ အခါ ဖြစ်သဖြင့် ညိုမှိုင်းအုံဆိုင်း၍ နေလေ၏ ။ ရှေးကနှင့် ခြားနားခြင်း မရှိချေ ။ ဒိုင်အာကီနှင့် ဒီစတြိတ်ကောင်စီသည် တိုးတက်ပြောင်းလဲခြင်းကို များစွာပြုခဲ့သည် မဟုတ်ချေ ။ ထိုလမ်း၏ အရှေ့ဘက် သုံးလေးမိုင်ကွာသော မိမိ၏ ရွာဘက်ကို လှမ်းမျှော်၍ ကြည့်လေ၏ ။ ရထားပေါ်မှ ပြေးဆင်းကာ ရွာသို့ ပြေးချင်၏ ။ တစ် လျှောက်လုံး နှေးသော မီးရထားသည် သည်းညည်း မခံနိုင်အောင် ပို၍ နှေး၏ ။ မကြာမီရထားသည် မီးရထား ရုံရှေ့၌ ရပ်လေ၏ ။ ဘရုံသည် ပေါ့ပါးသောခြေဖြင့် ကလေးပမာ ခုန်ဆင်းပြီး လက်မှတ်စစ်ကို တိုးဝှေ့ကာ ဘူတာမှ ထွက်သွားလေ၏ ။
မိမိ၏ ရွာကို လှမ်းမျှော်၍ ကြည့်သောအခါ ညို့မှိုင်းစိမ်းစိုသော နေရာ၌ စိမ်းစိုခြင်းအစား ကျဲသော အုန်းပင်သစ်ပင်တို့၏ ထိပ်နား၌ လေထဲတွင် လှုပ်ရှားကာ သိသိသာသာ လွင့်ပါး၍ နေသော တိမ်ခိုးလိုလို မြင်ရလေ၏ ။ ထိုတိမ်တို့သည် သွန်းလောင်းမည့် မိုးနှင့် များစွာ မတူချေ ။ ၇ နှစ် အတွင်း၌ ရွာ၏ အသွင်သည် အတော်ပင် ပြောင်းလဲ၍ သွားပေသည်တကားဟု အောက်မေ့မိလေ၏ ။ မြို့ကလေးမှာမူကား ၇ နှစ် အခါကနှင့် မတူ ၊ ခြားနား လူသူ များလျက် နေသည်ကို တွေ့ရ၏ ။ ထိုများစွာသော လူတို့သည် ရှေးက လူများနှင့် မတူ ။ အချင်းချင်း တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြောက်ရွံ့သော မျက်လုံး များနှင့်ကြည့်သည်ဟု မှတ်ထင်ရလေ၏ ။ မိမိ သိသောသူ များမှာ မတွေ့ရချေ ။ ဟင့်အင် အဘယ်သို့သော ပြောင်းလဲခြင်းပေနည်း ။ ငါ မရှိသောအခိုက်မှာ လူတွေ အတော် တိုးလာပါကလားဟု အောက်မေ့မိလေ၏ ။ သို့သော်လည်း မည်သူ့ကိုမျှ နှုတ်ဆက်ခြင်း မပြု ။ မည်သူကမျှလည်း မိမိကို မနှုတ်ဆက် ၊ ယနေ့ ကျောင်းပိတ်မှ ပိတ်ပါ့မလားဟု မျှော်တွေးကာ ၊ ကကြခုန်ကြရမလား ၊ သို့မဟုတ် ဝမ်းနည်းကာ အတန်းထဲသို့ မဝင်ရလေမလားဟု စောင့်စားသော ကျောင်းသားကလေးများနှင့်တူသော လူများသည် အဘယ်လို လူတွေများလဲဟု အောက်မေ့ရုံမျှ အောက်မေ့မိ၏ ။ အခြား တစ်စုံတစ်ရာကိုမျှ တွေးတောဖို့ သတိမရ ။ မယ်ဖြူ ကိုသာ ထင်မြင်ကာ ရွာဘက်သို့ ခြေလှမ်းသွက်သွက်နှင့် တောလမ်းကို လိုက်၍ သွားလေ၏ ။
သို့သွားရာ ကျွဲစားကျက်ကို ကျော်သောအခါ ရွာဘက်သို့ နီး၍ သွားလေ၏ ။ တိမ်ခိုးများသည် မီးခိုးများ ဖြစ်၍ လာလေ၏ ။ မိမိ အဖော်များနှင့် ဖဲရိုက်နေကြ ဖြစ်သော ဇရပ်အိုကြီး တစ်ခုသည် ရှိနေကြနေရာ၌ မရှိ ။ ပြာများ မီးသွေးများကိုသာ တွေ့ ရလေ၏ ။ ထိုအခါ ထိုနေရာကို ရပ်၍ ကြည့်ကာ ဆင်ခြင်လျက် သင်္ခါရကို ထင်မြင်လေ၏ ။
ထိုနေရာ၌ တစ်အောင့်ကလေးမျှ ရပ်ပြီး ရှေ့သို့ ဆက်လက်၍ သွားရာ တောစပ်ကလေး တစ်ခု အပြင်သို့ ရောက်လျှင် လယ်ပြင်များသို့ ရောက်လေ၏ ။ စပါးပင်များ အစား သန်စွမ်းသော မြက်များနှင့် ရောစပ်သော စပါးပင်များကို တွေ့ရလေ၏ ။ ရွာ နေရာမှာလည်း ရှေးကနှင့် မတူ ။ အမှတ်တရ မြင်နေကြဖြစ်သော အဆောက်အဦ အချို့ကို မတွေ့ရတော့ချေ ။ မီးလောင် ပျက်စီးသော အိမ်နေရာများစွာတို့ကို တွေ့မြင်ရလေ၏ ။ ထိုအခါကျမှ ထိုအရပ်၌ သောင်းကျန်းခြင်းများ ဖြစ်ကြောင်း သတိရလေ၏ ။ ထိုအခါ၌ ငါတို့ ရွာလည်း စက်ကွင်းထဲ ပါလေသလားဟု တွေးကာ ထိတ်လန့်ခြင်း ဖြစ်လျက် မဖြူ အတွက် ပူပင်ခြင်းဖြစ်၍ လာလေသတည်း ။
ထိုအခါ ရွာသို့ ရောက်အောင် အမြန် ပြေးလေရာ မီးလောင်လျက် မငြိမ်းသေးသော အိမ်အနည်းငယ်ကို တွေ့ရလေ၏ ။ တစ်ရွာလုံးမှာ ကပ်ရောဂါ နှိပ်စက်သဖြင့် ပျက်စီးထွက်ပြေးကြရာ အိမ်များသာ ကျန်သော ရွာကဲ့သို့ ဖြစ်၍နေသည်ကို တွေ့ရှိရလေလျှင် ဒူးချောင်၍ မတ်တတ်မှ လဲတော့မလိုဖြစ်သွားလေ၏ ။
ထကြွသောင်းကျန်းခြင်းများ၏ သတင်းကို ထောင်ထဲ ကြားခဲ့ရသော်လည်း မြို့နှင့် အတော်နီးသော ဤရွာမှာမူ အေးချမ်းလိမ့်မည်ဟု ထင်မိလေ၏ ။ ယခုမှာမူကား မိမိ ထောင်မှ မလွတ်မီ တစ်ရက်နှစ်ရက် အတွင်းကမှ ပြောင်းလဲခြင်း ဖြစ်သည်ကို ယခုမှ သိရလေသတည်း ။
မဖြူ ရှိသေးရဲ့လား ။ မဖြူ လူဆိုးများ၏ စော်ကားခြင်းကို ခံရပြီးနောက် တောတောင်သို့ ဆောင်ယူသွားခြင်းကို ခံရလေသလား ။ ထွက်ပြေး ရှောင်ရှားလွင့်ပါး သွားလာ တည်ရာမရ ၊ ဆင်းရဲဒုက္ခ အမျိုးမျိုးတို့နှင့် တွေ့ ရှာရ လေသလား ။ ဘယ်များကို ရောက်နေပါလိမ့်မလဲ စသည်ဖြင့် ထွေရာ များစွာ တွေးတောကာ ကြီးစွာသော ပူပန်ခြင်း ဖြစ်၍ လာလေ၏ ။
အိမ်များကို လှည့်လည် ကြည့်ရှုလေရာ မည်သူကိုမျှ မတွေ့ မမြင်ရ ။ တောကျီးကန်းကြီးများ တအာအာနှင့် နေသည်ကို လည်းကောင်း ၊ ဇရပ်ပျက်များပမာ သွေ့ခြောက်သော အိမ်များပေါ်၌ စာငှက်ဆက်ရက် အနည်းငယ်တို့သည် အစာရှာ၍ နေကြသည်ကို လည်းကောင်း တွေ့ရလေ၏ ။ တစ်ရွာလုံးမှာ သုသာန်ပမာ ဖြစ်၍ နေလေသတည်း ။
ဘရုံသည် အခြား အိမ်များကို ကြာစွာ မကြည့် ၊ မိမိ၏ အိမ်သို့ သွားလေရာ ထို့အတူ သွေ့ခြောက်ဆိတ်ငြိမ်လျက် အတွင်းဘက်ရှိ စပါးပင်အနီး၌ ဝပ်၍နေသော ကြောင်နက်ကြီး တစ်ကောင်ကိုသာ မြင်ရလေ၏ ။
ဘရုံသည် ကြမ်းပေါ်၌ ရပ်ကာ ရှေးအခါက နေကြ ထိုင်ကြဖြစ်သော အခြေအနေတို့ကို ပြန်၍ ထင်မြင်လေ၏ ။ လူမရောက်သော ကန္တာရသို့ မတော်တဆ တစ်ကိုယ်တည်း ရောက်သောသူသည် ၊ ထိုမျှလောက် အားငယ်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ ။ မယ်ဖြူ အဘယ်မှာ နေပါသနည်းဟူသော အမေး ကိုသာ ထပ်ခါထပ်ခါ မေး၍ နေလေ၏ ။ စပါးပုတ် အပါးသို့ ကပ်ကာအတွင်းသို့ ငုံ့၍ ကြည့်လိုက်သောအခါ ပေါက်၍ နေသော အမိုးမှ သက်ဆင်းသော ကောင်းကင်ရောင် ခပ်မှေးမှေး၌ မထင်ရှားသော အရာတစ်စုံကို မြင်ရလေရာ သေချာစွာ စိုက်ကာ ကြည့်လေသော် မယ်ဖြူ အဝတ်ချုပ်နေကျ ဖြစ်သော ချုပ်စုံကလေး တစ်ခုကို တွေ့ ရှိရလေ၏ ။
ထိုချုပ်စုံကလေးကို လှမ်း၍ ကိုင်ယူကာ ကြည့်လေရာ ၊ ချုပ်စုံ၏ ထိပ်အဝတ်ဖုမှာ နီသောသိုးမွေးစ ကလေးကို မြင်ရသဖြင့် ဆွဲယူလိုက်ရာ သိုးမွေးကလေး ပတ်ရစ်၍ ထားသော အပ် ဖြစ်၍နေလေ၏ ။ ထိုအရာကို ကိုင်သော လက်သည် ၊ နှာခေါင်းသို့ အလိုအလျောက် ရောက်၍ သွားလေရာ မယ်ဖြူ၏ ဦးခေါင်းမျက်နှာမှ ရနေကြဖြစ်သော သနပ်ခါးနံ့သာနံ့လိုလို ခရေပန်းနံ့နှင့် ရောစပ် ပေါ်ထွက်လေ့ရှိသော မယ်ဖြူ၏ ဦးခေါင်းမှ ထွက်ပေါ်သည့် အနံ့လိုလို ရရှိလေရာ ရင်ထဲမှာ ဆို့၍ သွားပြီး မျက်လုံးများမှာ ဝေ၍ လာလေ၏ ။
ထိုအခါ မိုးဦးကျအခါ မယ်ဖြူကို ခိုး၍ ပြေးပြီး ပုန်းအောင်းရာ နေရာအနီး ခရေပင်အောက်၌ လင်မယား နှစ်ယောက် ခရေပန်းများ ကောက်သည်ကို သတိရလေ၏ ။ ထိုအခါ အပ်နှင့် သိုးမွေးစကို အင်္ကျီအတွင်း၌ ထိုးပြီး အိမ်ပေါ်မှ လေးလံစွာ ဆင်း၍ လာလေ၏ ။
ရွာထဲ၌ ခွေးဝင်စား တစ်ကောင်တလေကိုမျှ မတွေ့ရချေ ။ ဘရုံ ထောင်မကျမီ အခါက ကြက်ဝိုင်း ၊ ဖဲဝိုင်း ၊ ကစားဝိုင်းတို့ အပြင် ၊ ယခုလို မိုးကျစအခါမှ ဒုန်းဝိုင်း တွေနှင့် ဆူဆူညံညံ လွန်စွာမှ ပျော်စရာကောင်းသော ရွာမှာ တိတ်ဆိတ်လျက် အိမ်များအစား ဇရပ်တွေ ကျန်စေသည်ကို ဘရုံသည် ဆင်ခြင်ကာ လွန်စွာကြေကွဲခြင်း ဖြစ်လေ၏ ။ ဘရုံ၏ စိတ်၌ ထိုရွာ ထိုမြေ ထိုနေရာသည် ဖွားရာဇာတိ ဖြစ်လေရာ ဤကဲ့သို့ နစ်နာစွာ ပျက်စီးပြောင်းလဲသည့် အခြေအနေကို မြင်ရသောအခါ မိမိ အချစ်ဆုံးသော မယား ကြေကွဲသလောက်နီးနီး ကြေကွဲခြင်း ဖြစ်လေ၏ ။
ဆိတ်ငြိမ်သော ရွာထဲ၌ ကျီးကန်း ၊ ဆက်ရက် ၊ စာကလေးငှက်တို့ကို လည်းကောင်း ၊ ရွာပေါ်၌ ဝဲပျံလျက် ရှိကြသော စွန်ရဲငှက်တို့ ကို လည်းကောင်း တွေ့ရှိရသော အခါ တစပြင်သုသာန်ထက်ပင် ပိုမို ငြိုငြင်ဖွယ်ရာ ဖြစ်၍ နေသည်ဟု မှတ်ထင်ရလေ၏ ။ ရွာကြီးမှာ အသက် မရှိသော ကိုယ်ခန္ဓာ အလောင်းကဲ့သို့ လည်းကောင်း ၊ တလား ပျက်ကဲ့သို့ လည်းကောင်း ဖြစ်၍နေလေ၏ ။ ထိုရွာထဲ၌ ခွေးဝင်စား တစ်ကောင်ကိုမျှ မတွေ့ ရှိရချေ ။ အစာငတ်လို့ ထိုရွာကြီး၌ ကြွက်များသော် မှီခိုရာ မရသကဲ့သို့ ဖြစ်၍ နေလေသတည်း ။
ဘရုံသည် တစ်ကိုယ်တည်း တစ်ဖက်သော ရွာစွန်း၌ ထိုင်ကာမှိုင်၍ တွေဝေငေးမော တွေးတောရင်း မိမိ၏ အင်္ကျီ၌ ထိုးချိတ်၍ ထားသော သိုးမွေးစကလေးနှင့် အပ်ကို ဖြုတ်ကာ ထူးခြားသော အနံ့အသက်ကို ရှူရှိုက်လိုက်ရာ ခရေပင်ကို သတိရသည်နှင့် ထိုင်ရာမှ ထပြီးလျှင် အရှေ့ဘက် ညိုမှိုင်းသော သည်တောကလေးဘက်ကို မျှော်၍ ကြည့်လိုက်လေ၏ ။ မဖြူကို ခိုးပြေးစဉ်က ထို ခရေပင် အနီး ယာတဲကလေး၌ တည်းခိုသည်ကို တွေးမိလေ၏ ။ ထိုယာတဲကလေးမှာ ချုံပိတ်ပေါင်းတွေ ကာရံလျက် အမိုးထိပ်ကလေးကို မြင်ရလေ၏ ။
ဦးဘိုးမောင်တို့လည်း ရှိတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး ထင်ပါရဲ့လေ ။ ငါ သွားပေမယ့် အလကားနေမှာပါပဲဟု အောက်မေ့သော်လည်း ထိုနေရာသည် ဘရုံ၏ စိတ်နှလုံးကို ကြိုးတပ်၍ ဆွဲသည့်အလား ပြင်းထန်စွာ ဆွဲခေါ်လေ၏ ။ သို့ဖြစ်သောကြောင့် ဦးဘိုးမောင်တို့ လင်မယားကို တွေ့လိုတွေ့ငြားဟု အောက်မေ့ကာ လျှောက်၍ သွားလေ၏ ။
စိုပြည်မည်းမှောင် စိမ်းရောင်ပိတ်ဆို့သော ခရေပင် အောက်၌ ကောက်သူခူးသူ တစ်ယောက်မှ မရှိသဖြင့် ခရေပင်အောက်တွင် ပန်းမွေ့ရာ ခင်း၍ ထားသလို ဖြစ်၍ နေသည်ကို တွေ့ရှိရလေ၏ ။ လတ်ဆတ်သော ပန်းတို့သည် အထပ်ထပ် ရှိနေကြလေ၏ ။ နိမ့်သောအကိုင်းများမှာ အပွင့်တို့နှင့် ဖွေး၍ နေလေ၏ ။
ဘရုံသည် အတန်ကြာစွာ ပန်းပင်၏ အောက်၌ ထိုင်ကာ အတိတ်ကာလနှင့် ယခု မိမိ တွေ့ရှိရသော မျက်မှောက်အခြေအနေကို ယှဉ်ပြိုင် စဉ်းစားကာ ပြောင်းလဲခြင်း သဘောကို တွေးတောပြီး သံဝေဂ ရ၍ နေလေသတည်း ။
မဖြူနှင့် အတူ ပန်းကုံးကို သီကာ မဖြူ၏ ဦးခေါင်း ကို မိမိကိုယ်တိုင် လက်နှင့် ပတ်၍ ပေးသည်ကို တွေးမိလေ၏ ။ ထိုအခါ မဖြူကို တွေ့လျှင် ပေးရအောင်ဟု အောက်မေ့ကာ အနီးအပါးရှိ ဝါးပင်၏ အကိုင်းကို ဖဲ့ကာ ဝါးမျှင်ကလေး တစ်ခုကို ခွာပြီးလျှင် ခရေပန်းများကို သီလေ၏ ။
အတန်ငယ် ကြာ၍ ခရေပန်းများကို သီပြီးသော အခါ ၊ အတန်ငယ် ကွာလှမ်းသော တဲဘက်သို့ သွားလေ ၏ ။ သို့သွားခိုက်တွင် လမ်းနားဘေး တောစပ် ဘင်္ဂလား သရက်ပင်ကလေး တစ်ပင်အောက်သို့ ရောက်သွားရာ သရက်ပင်ကလေး သိမ့်ခနဲ ဖြစ်ပြီး သရက်ရွက်များ၌ ကပ်၍ နေသော မိုးပေါက်များသည် ဘရုံ၏ ဦးခေါင်းပေါ် သို့ ကျ၍ လာလေ၏ ။ ဘရုံသည် လှည့်၍ ကြည့်လိုက်သောအခါ သရက်ပင်ပေါ်မှ လျှော၍ ကျလာသော သေး ငယ်သော သဏ္ဌာန်ကလေး တစ်ခုကို တွေ့မြင်ရလေ၏ ။ ထိုသဏ္ဌာန်မှာ ဂျာစီအင်္ကျီမည်း နယ်ရောင်အပြာကလေး ကို ပေါင်လယ်အထိ ဝတ်၍ ထားသော ရောင်ကလေးနှင့် အသက်ဝင်သည့် အရုပ်ပမာ တူလှစွာသော သဏ္ဌာန် ဖြစ်၍ နေလေ၏ ။
“ မင်းဘယ်ကလဲ ”
“ အနော့်ကို မေးသလား ၊ အနော် တစ္ဆေ မဟုတ်ဘူး ဂျာ့ ။ ခင်ဗျား အကြောက်နဲ့ ။ ခင်ဂျား ဘာလုပ်လာလဲ ” ဟု ညစ်ပေသော မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းကလေးကို မော့ကာ ပြောလေ၏ ။
- “ အို … ငါက တစ္ဆေများလားလို့ကွယ် ကြောက်လိုက်တာ ၊ နို့မင်း ဘယ်ကလဲ ”
“ အနော့်ကို မေးသလား .. အနော်ဟို အနားကပေါ့ ” ဟု ပြောကာ သရက်ပင် မန်ကျည်းပင်စုစု ရှိရာသို့ မည်းနက်သော လက်ကလေးကို ဆန့်ကာပြပြီး မည်းနက်ပေရေသော လက်ကလေးနှစ်ဖက်ကို ဝမ်းဗိုက်မှာ သုတ်လေ၏ ။
ဘရုံသည် ထိုနေရာကို ကြည့်လိုက်လေရာ သစ်ပင်များ၏အကြားမှ အိမ်ငယ်ကလေးတစ်ခု၏ အပိုင်း တစ်ပိုင်းကို မြင်ရလေ၏ ။
“ ဪ ဟိုမှာ မင်းနေသကိုး ၊ မင်းအမေ ဘယ်သူတဲ့လဲ ”
“ အနော့် အမေ မမလို့ ခေါ်တာပေါ့ ၊ အနော့်အမေ ဟိုမှာ ရှိတယ် ”
“ မင်းအဖေက ဘယ်သူလဲ ”
“ အနော့်အဖေ ဘဘကြီးပေါ့ ”
“ အခု မင်းအဖေ ဘဘကြီး အိမ်မှာရှိသလား ”
“ ချိတယ် ”
“ မင်းနာမည်ကော ”
“ အနော့် နာမယ် ကြမ်းပိုးလို့ ခေါ်ပါတယ် ”
“ ဘာခေါ်တယ် ၊ ကြမ်းပိုးဆိုရင် မင်း ကိုက်တတ်မှာပေါ့ ”
“ အနော် မကိုက်ဘူး ၊ ကိုက်တဲ့ ကြမ်းပိုး မဟုတ်ဘူး ။ အခု မောင်လှမိုးလို့ မမက ခေါ်တယ် ။ ဘဘကြီးက ကြမ်းပိုးလို့ ခေါ်တယ် ။ ခွေးညိုရယ် ၊ အောင်သိန်းရယ် ၊ ခွေးမရယ်က အနော့်ကို ကြမ်းပိုးလို့ ခေါ်တယ် ။ အနော် ကြမ်းပိုး မဟုတ်ဘူး ။ ခင်ဗျားနာမည်ကော ဘာလဲ ”
“ နောက်တော့မှ ပြောမယ် ။ လာ မင်းတို့အိမ်ကို သွားရအောင် ”
ဘရုံသည် ကလေး၏ လက်ကို ကိုင်လျက် နှစ်ယောက်သား ချောင်းငယ်ကလေးပေါ်၌ ခင်း၍ ထားသော တံတားကလေးပေါ်ကို ဖြတ်၍ အိမ်ဘက်သို့သွား ကြလေ၏ ။ တံတားကလေးမှာ ချည့်နဲ့ ယိမ်းယိုင် လှုပ်ရှား၍ ပြင်းထန်သော တောင်ကျရေဟုန်တွင် ပြိုလဲ လိုက်ပါ၍ သွားရမည့် နီးကပ်သော နေ့ရက်ကို ဆိုင်းငံ့၍ နေသည်နှင့် တူလေ၏ ။ ချောင်းတစ်ဖက်ကမ်းသို့ ရောက်သောအခါ ကလေးသည် ရှေ့က ပြေးလေ၏ ။ ထို့နောက် အဘယ်ကို ပျောက်ကွယ်၍ သွားသည်ဟု မသိလိုက်ရချေ ။ ဘရုံသည် အိမ်ဘက်သို့ ကပ်သွားပြီးလျှင် ခြံစည်း ရိုးအပြင်မှ အတွင်းရှိ ငှက်ပျောပင်များ၏ အကြားကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ပြတင်းပေါက်အတွင်း၌ မြင်ရသော အရာသည် မူးယစ်တွေဝေခြင်းကို ဖြစ်စေလျက် ခြေနှင့် ရပ်၍ နေရာမှာ ဦးခေါင်းနှင့် ရပ်သလို စိတ်ထဲ၌ မိမိကိုယ်ကို ဇောက်ထိုးမိုးမျှော် ဖြစ်၍သွားသည်ဟု မှတ်ထင်မိလေသတည်း ။
ကွပ်ပစ်ပေါ်၌ တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်၍နေသူသည် မိမိ၏ သူငယ်ချင်း ထွန်းလှ ဖြစ်လေ၏ ။ ၎င်း၏ ရှေ့၌ လက်ဖက်ရည်အိုးနှင့် ပန်းကန်လုံးများ ရှိလေ၏ ။ ပန်းကန်ပြားတစ်ချပ်မှာ လက်ဖက်ရည်နှင့် မြည်းသော စားစရာ တစ်မျိုးကို တွေ့ရှိရလေ၏ ။ ၎င်း၏ အနီး၌ ပုဆစ်တုပ်ကာ ထိုင်လျက် လက်ဖက်ရည်ကို ငှဲ့ပေးရင်း မိမိ ကိုယ်တိုင်လည်း သောက်၍ နေသူမှာ ဘရုံ၏ မိန်းမ မဖြူ ကိုယ်တိုင် ဖြစ်၍ နေလေ၏ ။
ဘရုံသည် မျက်တောင် မခတ်ဘဲ ကြည့်၍ နေလေ၏ ။ ထွန်းလှက ပန်းကန်ပြားထဲ၌ ရှိသော စားစရာကို လက်ဖက်ရည်ဇွန်းကလေးနှင့်ယူ၍ မြည်းရင်း ၊ ပြုံးရွှင်သောမျက်နှာနှင့် မဖြူအား တစ်စုံတစ်ရာကို ပြောလေ၏ ။ မဖြူ ကလည်း သဘောကျဟန်နှင့် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြုံးရယ်လျက် တစ်စုံတစ်ရာကို ပြန်၍ ပြောရင်း အခြား ဇွန်းတစ်ခုနှင့် စားစရာကို ယူ၍ စားလေ၏ ။ ချောင်းဘက် သို့လည်း မေးငေါ့ကာ လက်တစ်စုံတစ်ရာကို ပြလေ၏ ။
မဖြူမှာ ရှေးကနှင့် မတူ ၊ မပြုမပြင် ကပိုကရို နေသော ဆံပင်နှင့် ပိုမိုချစ်ဖွယ်ရာ ကောင်း၍ နေခြင်းသာ ခြားနားလေ၏ ။ ရှေးကထက် တိုး၍ ကြီးလာဟန် ရှိသော်လည်း ရုပ်ရည်မပျက် ကိုယ်ရည်စစ်လျက် ပိုမို၍ ကြည့်ကောင်းသည်ဟု ဘရုံ၏ စိတ်၌ မှတ်ထင်လေ၏ ။
ထိုအခိုက်တွင် ထွန်းလှ၏ ပခုံးထက်သို့ ပိုးကောင် တစ်ကောင် တက်၍ လာလေသလား မသိရ ။ မဖြူက လက်နှင့် လှမ်း၍ ပုတ်ချလိုက်လေ၏ ။
ဒင်းက မမ ၊ ထွန်းလှက ဘဘကြီး ဆိုတာပါပဲဟု ဘရုံ၏ စိတ်ထဲ၌ အောက်မေ့ကာ အသည်းထဲ၌ နာကျင်၍ သွားလေ၏ ။
ငါ့မရှိတဲ့ အခိုက် ငါ့မယားကို ယူထားတာပဲ ၊ ငါက သူငယ်ချင်းရယ်လို့ စိတ်ချယုံကြည်ပြီး ငါမရှိခိုက်မှာ ကြည့်လိုက်ပါ ရှုလိုက်ပါလို့ မှာသွားမိတာဟာ ငါ့မိန်းမကို မယားလုပ်ပါလို့ မှာသလို ဖြစ်နေပါပကော ။ မဖြူမှာတော့ မိန်းမသားမို့ နီးစပ်လို့ မှားရင် မှားပါစေတော့ ၊ ဒင်းက ငါ့သူငယ်ချင်း ။ ဒင်းထက် ချစ်ခင်ယုံကြည်တာ ဘယ်မှာမှ မရှိ ။ ဒင်းဒီလို လုပ်ရက်တာဟာ ။ အင်မတန်မှ ရိုင်းစိုင်းရက်စက်တာပဲဟု စိတ်ထဲ၌ တွေးဆကာ ဒေါသမီး ပြင်းထန်စွာ တောက်လောင်၍ လာလေ၏ ။
ထိုအခိုက်တွင် မဖြူသည် ပန်းကန်ပြားကို ကိုင်ယူကာ စားစရာ ထည့်ဖို့ရန် ထ၍ သွားလေရာ ထွန်းလှသည် တစ်ယောက်တည်း လက်ဖက်ရည်ကို ဆက်လက် သောက်၍ ကျန်နေလေ၏ ။ ထို့လက်ဖက်ရည် သောက်ရင်း တစ်စုံတစ်ရာကို သတိရသော အသွင်ဖြင့် ဦးခေါင်းကို ထောင်လျက် ၊ တောင်မြောက်လေးပါးကို ကြည့်ပြီး မဖြူရေ ကလေး ဘယ်မှာလဲ ဟု မေးရာ
ရှင် ... ဟု သာယာစွာ ထူးသောအသံသည် ဘရုံ ၏ နားထဲသို့ ချိုအေးစွာ ဝင်၍ သွားလေ၏ ။ သို့သော်လည်း ထိုအသံ၏ ချိုအေးခြင်းသည် မီးကဲ့သို့ နားကို လောင်မြိုက်သည်ဟု မှတ်ထင်ရလေ၏ ။
“ ကြမ်းပိုးကလေးလေ ၊ အသံ မကြားပါကလား ”
“ ကစားနေတယ် ထင်ပါရဲ့ ။ တယ် လည်တဲ့ ကလေးကိုး ”
“ လည်တာက ကိစ္စမရှိပါဘူးဟယ် ။ ချောင်းရေတွေက လျှံလိုက်တာ ၊ ကြည့်စမ်းပါဦးဟယ် ၊ အသံပလံများ နားထောင်ပါဦး ”
ဘရုံသည် ထိုစကားကို ကြားရ သောအခါ အင်း အဟုတ်ကို ငယ်လင်ငယ်မယား ကျနေပါကလားနော်ဟု အောက်မေ့ကာ တစ်အိမ်လုံးကို မီးလောင်တိုက်သွင်း၍ ပစ်ချင်သလို ဖြစ်သောကြောင့် လက်၌ ရှိသော ခရေပန်းကုံးကို ဆုပ်ချေ၍ ပစ်မည်ဟူသော အကြံနှင့် ကြည့်မိလေ၏ ။ ထို့နောက် ဆုပ်ချေခြင်း မပြုဘဲ အံကြိတ်ကာ သက်မကြီး ချပြီး ထက်သန်သော မျက်နှာထားနှင့် ဒင်းကို သ,တ်မည် ငါ၏ အချစ်ဆုံးမယား ကိုတော့ ငါမသ,တ် ၊ သစ္စာမဲ့တဲ့ခွေးသားကို သူထိုင်နေတဲ့ နေရာမှာ ကိစ္စတုံး စီရင်မယ်ဟု စိတ်ကို တင်းပြီး အိမ်ထဲသို့ ဝင်၍ သွားလေ၏ ။
ထွန်းလှသည် ၎င်းကို မြင်သောအခါ ငေးစိုက်၍ နေလေ၏ ။ ယီးတီးယားတား ဖြစ်၍ နေသော အသွင် ရှိလေ၏ ။ ဘရုံ သည်လည်း စကားမပြောဘဲ မျက်လုံး ပြူးလျက် ဘီလူးသဘက် ပူးကပ်သော မျက်နှာထားနှင့် ထွန်းလှကို ကြည့်၍ နေလေ၏ ။ ထွန်းလှသည် ဘရုံ၏ မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေရာမှ လှုပ်ရှားခြင်းကို ပြုလိုက်လေ၏ ။ တွေဝေငေးမော တွေးတော၍ နေလေ၏ ။
“ မင်း ဘရုံ မဟုတ်လား ။ လွတ်လာမှကိုး ”
“ အေး - ငါ လွတ်လာတယ် ” ဟုပြောကာ ထွန်းလှ၏ နံဘေး၌ အမှတ်တမဲ့ ချထားသော ဓားရှည်ကို စိုက်ကာ ကြည့်လိုက်လေ၏ ။
ထွန်းလှသည် ၎င်း၏ အမူအရာကို မြင်က ကြောက်ရွံ့သော အသွင်နှင့် နေလေ၏ ။
“ သူငယ်ချင်းရဲ့ ဘာလုပ်မလို့လဲ ” ဟု ထွန်းလှက မေးလေ၏ ။
“ ငါဟာ ထောင်တစ်သက်တစ်ကျွန်း သွားတာ မဟုတ်ဘူးကွဲ့ ။ စက်တိုင်ကို သွားတာလည်း မဟုတ်ဘူး ၊ တစ်နေ့ ပြန်လာရမယ် ဆိုတာ မင်း မသိဘူးလား ”
“ သိပါတယ် သူငယ်ချင်းရယ် ၊ အခု မင်းလွတ်လာတယ် မဟုတ်လား ”
“ အေး - ငါလွတ်လာပြီ ။ မင်း ဘာပြောစရာ ရှိသေးသလဲ ။ မင်း ဦးခေါင်းနဲ့ ကိုယ်ကို အိုးစားကွဲအောင် လုပ်လိုက်မယ် ။ ကောင်းရာ သွားချင်ရင် ရတနာသုံးပါးကို ဆင်ခြင် အခု စီရင်ချက်ချမယ် ”
“ အမယ်လေး လာကြပါဦး ။ ကယ်ကြပါဦး - ကျွန်မ သားကလေး ရေနစ်နေပါတယ် ။ ကယ်ကြပါ ” ဟူသော မဖြူ၏ အသံသည် နှစ်ယောက်စလုံး၏ နားထဲသို့ ရောက်လာလေ၏ ။ ဘရုံသည် ဓားကို လွှတ်၍ ချလေ၏ ။
“ သွားလေ ကယ်ချေလေ ” ဟု ထွန်းလှကို ပြောလေရာ ထွန်းလှသည် ယီးတီးယားတားဖြစ်၍ နေလေ၏ ။ နေရာမှ မရွှေ့ဘဲ မျက်လုံးဝိုင်း၍ နေလေ၏ ။
“ သွားလေ ကယ်ချေလေ ။ မင်းသား သေလိမ့်မယ် ” ဟုပြောပြီး ဘရုံသည် ပြေးထွက်၍ သွားလေ၏ ။ ရေတွေ ဘောင်လျှံလျက် တစ်ဟုန်တည်း စီး၍ နေသော ချောင်းထဲသို့ ဘရုံသည် ခုန်ဆင်း၍ ချလိုက်လေ၏ ။
ကလေးသည် မြုပ်တစ်ချက် ၊ ပေါ်တစ်ချက် ချာချာလည်လျက်သွားလေ၏ ။ မကြာမီ ကလေးကို ဖမ်းမိလေ၏ ။ ဘရုံတို့သည် မျော၍ လာသော တုံးတစ်ခုကို တွယ်မိကြလေ၏ ။ ကိုင်း ... ဟေ့ ကြမ်းပိုး ၊ ငါ့ ခါးပတ်ကို တွယ်လိုက်နော် မလွှတ်နဲ့ ၊ ကြောက်သလား ” ဟု ဘရုံက မေးလေ၏ ။
“ ခင်ဗျား ဟိုလူကြီးလား ။ ဟိုလူကြီး ချစ်ရင် အနော် အကြောက်ဘူး ”
“ မောသလား ။ ရေမွန်းသလား ”
“ အနော် ရေသောက်ရတယ် ။ ဝနေပြီ ဗိုက်ပူနေဘီ ၊ ကြောက်စရာကြီးနော် ၊ အနော် သစ်တုံးကို စီးချင်လိုက်တာ ”
“ အေး … စီးရမယ် ”
“ အခု ဘယ်ကို စီးသွားမလဲ ”
“ ပင်လယ်ကိုပေါ့ကွဲ့ ၊ မင်း လိုက်မလား ”
“ ခင်ဂျား သွားရင် အနော်လဲ လိုက်မှာပေါ့ ”
“ အေး နောက်မှ လှေနဲ့ သွားမယ် ။ အခု ကမ်းပါးကို တက်ကြစို့ ။ သတိထားနော် ”
“ တိတ်ကြော်တာဘဲနော် ။ ကမ်းပေါ်က လူတွေ ကြည့်နေတယ် ။ ဟော မမရယ် ၊ ကြေးလာ - ကြေးလာတယ် ”
မကြာမီ ရေကြော တစ်ခုတွင် လိုက်ပါကာ ကမူ တစ်ခုသို့ ရောက်ကြလေ၏ ။ ကမ်းပေါ်က လူတစ်ယောက်က ဝါးလုံးကို ထိုး၍ ပေးသဖြင့် ကမ်းသို့ ရောက်ကြလေ၏ ။ မဖြူသည် ပြေး၍ လာလေ၏ ။ ဘရုံသည် ကလေးကို မဖြူ၏ ရှေ့၌ချရင်း လက်မှ မကျသေးသော ပန်းကုံးသည် မဖြူ ခြေဦးသို့ လွတ်၍ ကျလေ၏ ။ ပန်းကုံး ရေထဲသို့ မကျသေးသည်ကို ဘရုံ သတိမထားမိချေ ။ မဖြူ၏ ရှေ့၌ ကျကာမှ သတိရလေ၏ ။ သို့သော်လည်း ၎င်း ပန်းကုံးကို ပြန်၍ မကောက်တော့ဘဲ ခြေနှင့် နင်းပြီးလျှင် နောက်သို့ ချာခနဲလှည့်ကာ ထွက်သွားလေ၏ ။
မဖြူသည် ကလေးကိုသာ ဂရုစိုက်၍ နေသဖြင့် မိမိ၏ သားကလေးကို ကယ်သော သူသည် အဘယ်ကဲ့သို့သောသူ ဖြစ်သည်ကို သတိမထားမိဘဲ နေလေ၏ ။ ကလေးကိုသာ ပွေ့ချီကာ အမယ်လေး သားရယ် ကံကြီးလို့ မသေတာပါကလား သားရဲ့ အခု ဘယ့်နှယ်နေသလဲ စသည်ဖြင့် ပြောဆိုကာ ရင်သွေးကိုသာ ဂရုစိုက်၍ နေလေ၏ ။ ဤမျှလောက် စီး၍နေသော ရေထဲမှ မိမိ၏ သားကလေးကို ပြန်၍ ရသည်ကို မယုံကြည်နိုင်အောင် ရှိလေ၏ ။ သို့ဖြစ်သောကြောင့် မိခင်၏ လက်ပေါ်ကျကာမှ ပျော့နဲ့၍ နေသော ကလေးမှာ အသက်ရှိသေးရဲ့လားဟု ဂရုစိုက်ကာသာ နေလေ၏ ။ အတန်ငယ်ကြာမှ ကယ်ဆယ်သူကို သတိရသဖြင့် ကြည့်လိုက်သောအခါ မရှိတော့သည်ကို သိရလျက် တောင်မြောက်လေးပါးကို ကြည့်လေ၏ ။ အနီးအပါးရှိ အခြားလူများကိုသာ မြင်ရလေ၏ ။ ထိုလူများသည်ကား ယခင်က ဤနယ်တွင် ဆိုးတိုက်သောင်းကျန်းနေသော ဓားပြဗိုလ် တစ်ယောက်ကို ဖမ်းဆီးရန် လာသူများ ဖြစ်ကြလေရာ ၎င်းတို့ကို မေး၍ ကြည့်သောအခါ သွားပြီ မရှိဘူးဟု ပုလိပ်သားတစ်ယောက်က ပြောလေ၏ ။
တစ်ယောက်က “ ဒီအကောင်ဟာ ဒီနယ်မှာ ဆိုးနေတဲ့ သူခိုးဓားပြ ဗိုလ်ထင်ပါရဲ့ဟေ့ ။ တို့ လိုက်ကြည့်ရအောင် ။ ဒီအကောင် တော်တော်ရဲတယ် ။ လူပုံကလည်း ခေါင်းတုံးနဲ့ ၊ အသားညိုမည်းမည်းနဲ့ ၊ တော်တော်ကြီးတဲ့ လူကွဲ့ ။ ဧကန် တို့ထင်တဲ့ အတိုင်း ဟုတ်ပုံရတယ် ။ ဒါကြောင့် တို့လာတာ မြင်လို့ ချက်ချင်း ထွက်ပြေးဟန် တူတယ် ။ ဒီအကောင် ဘယ်ဘက်ကို ပြေးသလဲဟေ့ ”
“ ဟိုတောဘက်ကို ထွက်သွားတာပဲ ။ လာလိုက်ကြည့်ရအောင် ” ဟု ပြောပြီး လိုက်ကြလေ၏ ။ မဖြူသည် သားကလေးကို ပွေ့ချီလျက်ငေးရပ် ကာနေရင်း မြေပေါ် သို့ငုံ့၍ ကြည့်လိုက်သောအခါ ပန်းကုံးကို တွေ့မြင်ရလေလျှင် ကောက်၍ ကြည့်လေ၏ ။ စွတ်စိုလျက်ရှိသော ပန်းကုံးကို နမ်း၍ ကြည့်လေ၏ ။ မွှေးကြိုင်လတ်ဆတ်သော အနံ့သည် ဘရုံနှင့် မိမိ ခိုးရာသို့ လိုက်၍သွားသော လရာသီကို သတိဉာဏ်သို့ ဆောင်ယူ၍ပို့လေရာ မဖြူ၏ ရင်ထဲမှာ အေးတစ်ခါ နွေးတစ်လှည့်နှင့် ငေးမောတွေဝေကာ နေရင်း ဪ ကိုဘရုံ .. ကိုဘရုံ ။ ဒီလ ဒီရာသီပါပဲကလားဟု တွေးကာ မျက်ရည်ကလေးများ လည်၍ လာလေ၏ ။ ထို့နောက်မှ ကိုဘရုံ လွတ်ဖို့ရန် တစ်နှစ်သာသာ လောက် လိုသေးတာပဲ ။ ငါ့သားကလေး ကယ်တာ ကိုဘရုံပဲ ဖြစ်လေရော့သလား ။ ကိုဘရုံ လွတ်ဖို့ အခါတော့ နီးတာပဲ ၊ သို့သော်လည်း မကြာမီက လွတ်လာတဲ့ ကိုထွေး ကတော့ ကိုဘရုံ ထောင်ထဲမှာ သေပြီလို့ ပြောတာပဲ ။ သေကြောင်းလည်း ထောင်က စာ မရဘူး ။ ကိုဘရုံ မဟုတ်ပါဘူး ထင်ပါရဲ့လေ ။ ဟုတ်ရင် ဒီလို ထွက်သွားမယ် မဟုတ်ပါဘူး စသည်ဖြင့် တွေးတောလေ၏ ။
သို့တွေးတောရင်း ထိုင်လိုက်သောအခါ ဖက်ရွက်ကလေး တစ်ခု၏ အနားအောက်၌ ပေါ်၍နေသော အရာကလေး တစ်ခုကို မြင်ရသဖြင့် တစ်ဖန် ကောက်ယူကာ သေချာစွာ ကြည့်ရင်း အမျိုးမျိုးအဖုံဖုံ စဉ်းစား၍ နေရှာလေသတည်း ။ အဘယ်ပုံ ဖြစ်ပါသလဲ ။ ဘယ့်နှယ်ဟာလဲ ။ ဘယ်သူလဲ ။ ဒီလူဟာ ဘာပြုလို့ အခုလို ချက်ချင်း ထွက်သွားသလဲ ။ ဧကန် ဓားပြ ထင်ပါရဲ့ဟုတွေးလေ၏ ။ တွေးသော်လည်း မိမိ၏ သားကလေးကို ကယ်ဆယ်သူ ဖြစ်သောကြောင့် မိမိ၏ အတွေးဖြင့် အခြားသူတို့ကို သတိမပေးချေ ။
ထိုအခိုက်တွင်ပင် ပုလိပ်သား နှစ်ယောက်သုံးယောက် ထပ်မံ၍ ရောက်လာသောအခါ ဒီက ပုလိပ်သားတွေ ဘယ်ဘက်ကို သွားကြသလဲဟု မဖြူအား မေးကြလေ၏ ။
“ ကျွန်မ မသိဘူး ၊ ကျွန်မသားကလေး ရေနစ်လို့ လူတစ်ယောက် ကယ်တာပဲ ”
“ ကယ်ပြီး ချက်ချင်း ပျောက်သွားတယ်လို့ပြောတယ် ဟုတ်သလား ”
“ ပုလိပ်တွေကို မြင်လို့ လန့်ပြေးတာပဲ ”
တစ်ယောက်က “ ညပြော အောက်ကြည့် နေ့ပြော နောက်ကြည့်တဲ့ ။ ဒီဓားပြဗိုလ်ဟာ ကိုယ်ပျောက်တဲ့ အကောင်လို့ ပြောကြတယ် ။ ဒီအနားမှာ ရှိချင်ရှိမှာ ။ ငါတို့ကို လှည့်စားနေတယ် ထင်တယ် ။ မင်း မကြောက်ဘူးလား ”
“ တွေ့ကရာတွေ မပြောစမ်းပါနဲ့ကွယ် ။ ကိုယ် ပျောက်တယ်ဆိုတာ မင်းယုံသလား ၊ အလကားစကား တွေပါ ”
ဤကဲ့သို့ ပြောဆိုကြပြီးလျှင် ပုလိပ်သားများ ထွက်၍ သွားကြလေ၏ ။ မဖြူက ကျွန်မသားကလေးကို ကယ်တဲ့ လူပါရှင် ၊ လူဆိုး ဟုတ်မယ် မထင်ပါဘူး ။ ချမ်းသာပေးကြပါ ဟု လှမ်း၍ ပြောပြီး ၎င်းတို့ သွားရာ ဘက်သို့ မျှော်ကြည့်ကာ သားကလေးကို ချီပွေ့လျက် ပြန်သွားလေ၏ ။
အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ ထွန်းလှ၏ ရှေ့၌ ကလေးကို ချလေ၏ ။ မိမိ ကောက်၍ ရသော ပန်းကုံးကို ပြလေ၏ ။
ထွန်းလှသည် ပန်းကုံးကို ကြည့်လေ၏ ။ ထို့နောက် ပန်းကုံးကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကလေးကိုသာ ပွေ့ချီယုယ ဂရုစိုက်၍ နေလေ၏ ။
ဘရုံသည်ကား မိမိမှာ မယားအတွက် ထောင် အကျဉ်း၌ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဆင်းရဲဒုက္ခခံခဲ့ရပါလျက် မယား ဖြစ်သူမှာ လွတ်လပ်စွာ အပြင်၌ တခြားယောက်ျား နှင့် ပျော်ရွှင်ပေါင်းသင်း၍နေတာပဲဟု အယူရှိကာ စိတ်နာလျက် ၊ မယားကို ချစ်သည့်အတွက် မယား၏ ကလေးကို ကယ်ဆယ်ပြီး သစ္စာမဲ့သော မယား၏ မျက်နှာကို ကြာရှည်စွာ မကြည့်နိုင်ရှာသဖြင့် ခြေဦးတည်မိရာသို့ ထွက်သွားပြီးလျှင် စွတ်စိုသော အဝတ်များ ခြောက်မှ တော်ရာ ကို သွားမည်ဟု အောက်မေ့ကာ တောအုပ်တစ်ခု၌ ခို၍ နေလေ၏ ။
ထိုအခါသည်ကား နေကလေး သာလျက် စိမ်းစို နုပျိုသောတောမှာ လွန်စွာ ဆိတ်ငြိမ်သာယာခြင်း ဖြစ်လေ၏ ။ လူသူနှိပ်စက်ခြင်းကို မခံရသော တောကြက် တောငှက်တို့သည် တောသီးတောပန်းတို့၏ ရသာရနံ့၌ ပျော်ပါး မြူးရွှင်လျက်နေကြလေ၏ ။ ဘရုံသည် ရွှေသီး ရွှေခိုင်ပမာ ဝါဝင်းသော ကနစိုးပင် တစ်ပင်အောက်တွင် ထိုင်၍ နေလေ၏ ။ မွန်းလွဲ နေရောင်တွင် လျင်မြန်စွာ သွေ့ခြောက်မည့် အဝတ်တို့ကို ကြည့်၍ နေလေ၏ ။ နေကလေးကလည်းသာသာ ၊ လေကလေးကလည်းတဖြာဖြာမို့ ၊ မကြာမီ ငါ့အဝတ်တွေ ခြောက်မှာပဲ ၊ ခြောက်ရင် ဤကျေးဇူးမဲ့သော လူတော့ လူ့ဘဝမှာ ငါမထားဘူးဟု တွေးတောကြံစည်ကာ ဒေါသနှင့် ထိုင်၍ နေလေ၏ ။
သို့နေခိုက်တွင် ထိန်းထိန်းဖိုင်းဖိုင်း ဟု မြည်သော သေနတ်သံများကို ကြားရလေ၏ ။ နားနှစ်ဖက် အနီး၌ ကျည်ဆန်တို့သည် တဝီဝီမြည်သံ ပွတ်သီ၍ သွားကြလေ၏ ။
ထိုအခါ လှန်း၍ထားသော အဝတ်များကို ပြေးယူ ပြီးဝတ်လေ၏ ။ ထိုအခိုက်တွင် ပေါင်ကို ကျည်ဆန် ထိမှန်သဖြင့် လဲလေ၏ ။ လဲသည်နှင့် တစ်ပြိုင်တည်း ပုလိပ်သားများ ရောက်၍ လာပြီး ဝိုင်းအုံထူမကာ ထမ်းယူ၍ သွားကြသည်ကိုကား သတိမရ ဖြစ်လေတော့သတည်း ။
သတိရ၍ လာသောအခါ ဆရာဝန် ဆရာမတွေ ဝိုင်းရံလျက်များစွာ ဂရုစိုက်၍ နေကြသည်ကို တွေ့ရှိ ရလေ၏ ။ သို့သော်လည်း ဘရုံမှာ ဆရာဝန်တွေ ဆရာမတွေဟု သေချာစွာ မသိရ ။ မိမိ အဘယ်ပုံဖြစ်၍ အဘယ်ကို ရောက်ပြီး အဘယ်သူတွေက အဘယ်အတွက် အဘယ်မျှ လောက် ဂရုစိုက်၍ နေကြသည်ကို စဉ်းစားကြံဆ၍ မရဘဲ ရှိနေလေ၏ ။
ထောင်ထဲမှာ ရှိစဉ်က တစ်ခါ မကျန်းမမာသဖြင့် ဆေးရုံ၌ ဆေးကုခြင်းကို ခံရသည်၏ အဆက်လိုလို စိတ်၌ အောက်မေ့ထင်မြင် စဉ်းစားကာနေလေ၏ ။ သို့စဉ်းစားလေရာ ၊ မိမိ၏ အဖြစ်အပျက် အစီအစဉ်ကို သတိရလေ၏ ။ တောထဲ၌ တစ်ကိုယ်တည်း လုံချည် အင်္ကျီများကို နေလှန်း၍ နေခိုက်မှာ ဖြစ်ပျက်ပုံများသည် ကွင်းကွင်းကွက်ကွက် ထင်ပေါ်၍ လာလေ၏ ။ သို့သော်လည်း ဘရုံ၏ စိတ်၌ လေးလံသော အရာတစ်ခု ပေါ် ပေါက်၍ လာသည်မှာ ငါ့ကို လူဆိုး မှတ်ထင်၍ ပုလိပ်သားများ အထင်မှားပြီး ၊ သေနတ်နှင့် ပစ်ဖမ်းကြတာပဲ ၊ ဟိုနယ်မှာ ငါ မရှိတုန်း သောင်းကျန်းနေတဲ့ ဓားပြလူဆိုးများ ရှိဟန် တူတယ် ၊ ခုပုံဖြင့် သက်သေမပြနိုင်သော ငါသည် ထောင် ကိုပဲ ပြန်ရမလား ၊ ငါ ထောင်ကို ပြန်မည်ဟု ထွန်းလှကို ပြောမိသည်မှာ နိမိတ် ဖြစ်၍နေပေသည်တကားဟူသော အတွေးသည် ဖြစ်လေ၏ ။
ထိုကဲ့သို့ တွေးတောနေစဉ် ဖေဖေ ဖေဖေ ဟု ခေါ်သော သာယာသော အသံကလေး တစ်ခုကို ကြားရလေ၏ ။
ဘရုံသည် ထိုအသံကို ကျက်မိသလိုလို ဖြစ်၏ ။ ကြမ်းပိုး အသံပါကလားဟု တွေးမိ၏ ။ သို့သော်လည်း သူ့အဖေ တစ်ခုခုဖြစ်လို့ ဆေးရုံ ရောက်နေသလား ။ ငါ သူ့ကို ကယ်သည့် အတွက် ၊ ငါ့ကို လာပြီး ကြည့်ကြရာမှာ သူ့အဖေ ပါလာလို့ ခေါ်ခြင်းလားဟု တွေးတောလေ၏ ။
ဖေဖေ ဖေဖေ ဟု ခေါ်သော အသံကလေးသည် နီးကပ်၍ လာလေ၏ ။ လျင်မြန်သော ခြေသံကလေးသည် ခုတင်ခေါင်းရင်းဘက်သို့ ကပ်၍ လာလေ၏ ။ ဘရုံသည် နားစိုက်ကာ စဉ်းစား၍ နေလေ၏ ။ ထိုအခိုက်တွင် ကလေးသည် ခုတင်သို့ ပြေးကပ်၍ လာပြီးလျှင် မိမိ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ကိုယ်ကလေးကို ပစ်လှဲ၍ ချလိုက်လေ၏ ။ ဘရုံသည် ကလေးကို ပွေ့ယူကာ မိမိ၏ ရင်ဘတ် ပေါ်သို့ ဆွဲတင်လေ၏ ။ တွတ်တီးတွတ်တာ ပြောဆို၍ ကလေး၏ မျက်နှာကို မိမိ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ လက်နှစ်ဖက်နှင့် ကိုင်၍ တင်ကာ နမ်းရှုပ်လေ၏ ။
“ ဖေဖေ ” ဟု ကလေးသည် ခေါ်ရင်း ဘရုံ၏ လည်ပင်းကို အားရပါးရ ဖက်ရင်း ရင်ဘတ်ကို တအား စီးလေ၏ ။
ထိုအခိုက်တွင် “ ဟဲ့ဟဲ့ မောင်လှမိုးကလေး နင့်ဖေဖေ ခြေထောက် ကျိုးသွားမယ် သတိထား ” ဟု ပြောကာ ပြေး၍ လာသော အော်သံနှင့် ခြေသံကို ကြားရလေ၏ ။ ဘရုံသည် သာလွန် အံ့သြ၍ နေလေ၏ ။ အနည်းငယ်မျှသော စဉ်းစားဆင်ခြင်ခြင်း၏ အလင်းရောင်သည် စိတ်၌ ပေါ်၍ လာလေ၏ ။ အဘယ်သို့သော အခြင်းအရာပေနည်း ။ ဤကလေးသည် ငါ၏ ကလေးပင် ဖြစ်လေသလား ။ ဤကလေး၏ သွက်လက်ရဲရင့်ပုံကို ထောက်လျှင် အခြားသူ၏ ကလေးနှင့် မတူ ငါ၏ကလေး ဖြစ်ရာ၏ ။ ဤကဲ့သို့ ဖြစ်လျှင် ဟိုအကောင်ဟာ ဘယ်နည်းဖြင့် ပါဝင်၍ နေရမည်နည်း စသည်ဖြင့် တွေးတောဆင်ခြင်လိုက်သောအခါ လွယ်ကူသော ရှင်းလင်းချက်ကို ရရှိလေ၏ ။ သို့ပင် ရှင်းလင်းချက်ကို ရရှိသော်လည်း တစ်ဖက်၌ ရှိသော ရှုပ်ထွေးခြင်းသည် ပိုမို၍လာလေ၏ ။ ထိုရှုပ်ထွေးခြင်းသည်ကား ဒင်း ဟိုလူရဲ့မယားပဲ ၊ ဘယ်အတွက်နှင့် အဖေလို့ အခုလို ရဲတင်းစွာ ပြောသင့်ပါသနည်းဟူသော စိတ်ကူးဉာဏ် စဉ်းစားခြင်း၏ အရှုပ်အထွေး ဖြစ်လေ၏ ။
သို့တွေးတော၍ နေခိုက်တွင် မဖြူသည် အပါးသို့ ရောက်၍ လာလေ၏ ။ ဘရုံသည် ၎င်း၏ မျက်နှာကို တည့်တည့်ကြည့်၍ နေလေ၏ ။ မဖြူသည် မျက်နှာကို တည့်မတ်စွာ စိုက်ကာကြည့်လျက် ခုတင်ပေါ်၌ တစောင်း ထိုင်ပြီး
“ ကိုဘရုံ တော်တော် သက်သာပြီ မဟုတ်လား ။ ကျွန်မ နေ့တိုင်း လာတာပဲ ။ ကိုဘရုံ သတိမရဘူး ၊ ကျွန်မ ကိုလည်းမသိဘူး ။ ကိုဘရုံ မှန်းလည်း ကျွန်မ မသိလိုက်ဘူး ”
“ အခု မင်း ဘာပြုလို့ သိသလဲ ”
“ သူတို့ ဖမ်းလာတာ ကျွန်မ မြင်လို့ သေသေချာချာ ကြည့်လို့ သိတာပေါ့ ”
“ မင်းအရင်က သေသေချာချာ သတိရရင် အခုလို တောင်ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး ”
“ ကျွန်မ သေသေချာချာ သတိမရဘူးလို့ ကိုဘရုံကို ဘယ်သူ့ပြောသလဲ ”
“ ဘယ်သူမှ ပြောဖို့ မလိုပါဘူး ။ ငါ သိပါတယ် မဖြူရယ် ၊ မင်းတို့ မိန်းမများဟာ ဒီလိုချည်းပါပဲ ထင်ပါရဲ့ကွယ် ”
“ ဘာလဲ ကိုဘရုံရဲ့ ၊ ကိုဘရုံ ကျွန်မကို ဘာတွေ ပြောနေတာတုန်း ။ ကျွန်မကတော့ အားရဝမ်းသာနဲ့ … ” ဟု မျက်ရည်များလည်လျက် ဘရုံ၏ လက်တစ်ဖက်ကို ဆုပ်မလို ပြုရင်း ပြောလေ၏ ။
ဘရုံက လက်ကို ဖယ်ကာ “ မကိုင်ပါနဲ့ မဖြူ ၊ မင်း အနား ငါကပ်ရတာ မီးလို ပူတာပဲ ”
ထိုအခါ မဖြူသည် အတိအလင်း ငိုလေ၏ ။
“ ကျွန်မမှာ ဘာအပြစ် ရှိလို့လဲရှင် ၊ ဘယ်နှယ့်စကားကို ပြောတာလဲ ကျွန်မ ဘယ်သူနဲ့ ညားနေလို့လဲ ”
“ မိန်းမတို့ မာယာကို ငါသိပါတယ် ၊ မဖြူရယ် ကလေးတစ်ယောက်လုံးကို ငါ ကယ်လာလို့မှ ငါ့ကို အသိအမှတ် မပြုတဲ့ မိန်းမကလားကွယ် ”
“ ဪ ကိုဘရုံ ကျွန်မ ဘယ်သူ ကယ်တယ်လို့ သိမှ မသိရခင် ကိုဘရုံ ပျောက်ပြေးတာပဲ ။ ဒါနဲ့ ကျွန်မကို ထင်တဲ့ လူတွေနဲ့ ပေးစားရသလား ”
“ မပလီပါနဲ့ကွယ် ၊ ထွန်းလှဟာ မင်းယောက်ျား မဟုတ်ရင် ဘယ်သူလဲ ။ ငါ့က သူ့သားကို ကယ်ပြီး ကောင်းမှုတစ်ခုကို ပြုမိလို့ ရှိမှဖြင့် သည်ကယ်ဆယ်တဲ့ ကောင်းမှုကို မကောင်းမှုနဲ့တော့ မချေမဖျက်ပါဘူးလို့ အောက်မေ့ပြီး ငါထွက်သွားတာဟေ့ မဖြူရဲ့ ၊ ငါ မသိဘူး မှတ်သလား ။ မင်း လင်ကို ငါသ,တ်တော့မလို့ပဲ ”
“ ဘယ်သူလဲတော့ ကျွန်မလင် ၊ ကိုဘရုံ ရှင် ဘာတွေကို ပြောနေတာလဲ ”
“ မင်းနဲ့ ညားနေတဲ့ လင်ကို မင်းမသိဘူး ၊ ကလေးက သက်သေခံပြီးပါ မဖြူရယ် ၊ မင်း ငါ့ကို မပလီပါနဲ့ ၊ ငါက လူဆိုးထောင်ထွက် ၊ ထွန်းလှကတော့ လူကောင်းပါ ”
မဖြူသည် ရင်ဘတ်ကို လက်နှင့် တီးခတ်ပြီး မျက်နှာကိုပိတ်ကာ ငိုရာမှ ရယ်မောပြီး
“ မဟုတ်ဘူး ။ ကိုဘရုံ - ကိုဘရုံ အထင်လွဲတာပါ ။ ကိုထွန်းလှ အဖေ အမေက ကျွန်မကို ကြည့်မယ့်လူ မရှိလို့ ကျွန်မကို ကြည့်ထားတာပါ ။ ကိုထွန်းလှလည်း သာမန်သူ မဟုတ်ပါဘူး ။ ဒီနယ်မှာ ဆိုးရွားသောင်းကျန်းနေ့တဲ့ ဓားပြဗိုလ် လူဆိုးကြီး၏ လက်ချက်ကြောင့် သေနတ်မှန်လို့ ခြေနှစ်ဖက်စလုံး ကျိုးနေပါတယ် ။ ထိုင်ရာက ထနိုင်ရှာသူ မဟုတ်ပါဘူး ။ အဲဒီ ဓားပြဗိုလ်ကြီးကို ဖမ်းဖို့ရာ ပုလိပ်များလည်း အထူးကြိုးစားနေကြရပါတယ် ။ အခုလည်း မောင့်ကို အထင်မှား၍ ပစ်မိကြတာ ဖြစ်ပါတယ် ။ ဒီ ကိုထွန်းလှကိုလည်း ကျွန်မက မောင်လိုဘွားလို ကြည့်ရှု ပြုစုနေရတာပါ ။ ကိုဘရုံ မမေးမစမ်းဘဲ သူတစ်ပါးကို အရမ်း ပြစ်မှားလို့ တောထဲမှာ အခုလို သေနတ်ပစ် ခံရတာပါပဲ ၊ ဒါကြောင့် ယခု ကိုဘရုံမှာ လက်ငင်း အပြစ် ရနေပါပြီ ။ ဒီစိတ်တွေကို ဖျောက်လိုက်ပါ ” ဟုပြောကာ အားရပါးရ ရယ်မောလေ၏ ။
ထိုအခါကျမှ ဘရုံ သတိရပြီး
“ ဟင် .. ဟုတ် လား ဒီလိုလား ဒီကြမ်းပိုးကလေးဟာ ဒီလိုဖြင့် ငါ့ … ”
“ ဒါပေါ့ရှင့် … ရှင် သွားတုန်းက ရက်လေးဆယ် ရပါသေးတယ် ။ ဖြစ်ရလေတယ် ကိုဘရုံ ... ဒါထက် ရှင် လွတ်ဖို့ နှစ်မပြည့်သေးပါကလား ”
“ ငါထောင်ထဲမှာ နာမည်ကောင်းရခဲ့တယ် ”
ထိုအခိုက်တွင် ကလေးက “ ဟေ့ ဖေဖေ ... လာ ရေကူးသွားရအောင်လေ ” ဟု လက်ကိုဆွဲကာ ပြောလေ၏ ။
ထိုအခိုက်တွင် ထွန်းလှ၏ ဖခင်နှင့် မိခင်တို့ ရောက်လာကြလေ၏ ။ အမယ်ကြီးက ဘရုံကို အားရဝမ်းသာ နှုတ်ဆက်ကာ အသက်ချမ်းသာသည့် အတွက် ဝမ်းသာကြောင်း မဖြူက တစ်နေ့မှ မမေ့ဘဲ နေ့စဉ်ရက်ကို မှတ်ကာ ဘရုံ လွတ်မည့်ရက်ကိုသာ မျှော်၍နေကြောင်း ၊ ကလေးကို မိမိတို့၏ သား ထွန်းလှက မွေးရင် အခုထက် ပိုမို၍ ချစ်မည် မဟုတ်ကြောင်း ၊ ထွန်းလှသည် ကလေးကို သားကလေးပမာ ချစ်ခင်ဂရုစိုက်ကြောင်းများကို အားရပါးရ ပြော ၍ပြလေရာ ဘရုံ၏ စိတ်ထဲ၌ ရှင်း၍သွားပြီး ကလေးကို မိမိ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ဆွဲတင်ကာ အားရပါးရ ယုယစွာ နမ်းရှုပ်လေသတည်း ။
▢ ပီမိုးနင်း
📖 ကဝိမျက်မှန် မဂ္ဂဇင်း
စက်တင်ဘာ ၊ ၁၉၃၁
