❝ အချစ်နှင့် သူ၏ စံပယ် ❞
( မိုးရည်နိုင် )
အချစ်၏ အဓိပ္ပာယ်ကို မေးလျှင် ကျွန်တော် မဖြေတတ်ပါ ။ ဒြပ်ပေါင်းတစ်ခုလို ပါဝင်သည့်ပစ္စည်း ၊ အချိုးအဆကို ဒြပ်ခွဲခန်းတွင် စမ်းသပ်၍လည်း ရနိုင်သည့်အရာ မဟုတ် ။ အိုင်းစတိုင်း ဖော်ထုတ်ခဲ့သော ဖော်မြူလာကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော နျူကလိယ စွမ်းအင်မျိုးလည်း မဖြစ်နိုင် ။ နှလုံးသားနှင့် ဆိုင်သော ခံစားမှု ဖြစ်သဖြင့် နားလည်ရန် ခက်လှသည် ။ သို့သော် အချစ်ကြောင့် ဖြစ်ပွားခဲ့သော စစ်ပွဲ ၊ ထီးနန်းစွန့်လွှတ်ခဲ့သော ဘုရင် ၊ ဘဝကို စတေးခဲ့သော ဖြစ်ရပ်များက အချစ်၏ စွမ်းအားကြီးမားမှုကို သက်သေထူနိုင်ပါသည် ။ အမှန်ဆိုရလျှင် ကျွန်တော့် အနေဖြင့် အချစ်အကြောင်းကို တွေးတော ဆန်းစစ်နေရမည့် အရွယ်လည်း မဟုတ် ၊ ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားနေရန်လည်း မသင့် ။ ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်သော ဘဝတွင် နေသားကျနေသည်မှာ ကြာခဲ့ပါပြီ ။
“ ကိုမောင် ကိုယ်မြန်မာနိုင်ငံ ပြန်ရောက်နေတယ် ။ မင်းနဲ့ တွေ့ချင်တယ် ။ နေရာနဲ့ အချိန်ကို viber က ပို့လိုက်မယ် ”
နှစ်ပေါင်းများစွာ ကွဲကွာနေသော သူငယ်ချင်း ကျော်မင်းသူ ။ သူနှင့် မတွေ့ရသည်မှာ ဆယ်စုနှစ် နှစ်ခုပင် ကျော်ရော့မည် ။ သူ့ထံမှ မက်ဆေ့ချ်က နှလုံးသားကို ထိပ်ပုတ်ပြီး နှိုးလိုက်လေသလား ။ ငယ်ရွယ်နုပျိုစဉ်က အကြောင်းများကို ပြန်သတိရလာသည် ။ ရင်မခုန်တော့သော်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားမိသည်ကိုတော့ ဝန်ခံလိုပါသည် ။
••••• ••••• •••••
ကျော်မင်းသူ အကြောင်း တွေးမိသည်နှင့် ဖျတ်ခနဲ သတိရလိုက်သည်က သူနှင့် ‘ မ ’ ပထမဆုံး ဆုံတွေ့သောနေ့ ။ ကျွန်တော် မမေ့ပါ ။ ဘုန်းကြီးကျောင်း ဝင်းထဲသို့ လင်ခရူဇာကား တစ်စီး ဝင်လာတော့ သူနှင့် ကျွန်တော် ဘုန်းကြီးကျောင်း အပေါ်ထပ်မှာ ရှိနေကြသည် ။ တနင်္ဂနွေနေ့တိုင်း ‘ မ ’ နှင့် သူ့ မိခင် ဒေါ်သက်ထားဆွေတို့ ဆွမ်းပို့လာနေကျ ဖြစ်သဖြင့် ကျွန်တော့်အတွက် မဆန်းသော်လည်း သူ့အတွက် မြင်ကွင်း အသစ်ဖြစ်နေသည် ။ ခရေပင်ကြီး အောက်မှာ ရပ်လိုက်သော ကားပေါ်မှ ‘ မ ’ က ဆွမ်းချိုင့်ဆွဲ၍ ဆင်းလာသည် ။ သည်နေ့ ဒေါ်သက်ထားဆွေ မပါ ၊ ယာဉ်မောင်း အဘကျော် လိုက်ပို့သည်ကို တွေ့ရ၏ ။ ‘ မ ’ က ဘေးဘီကို မကြည့်ဘဲ မနှေးလွန်း မမြန်လွန်းသော ခြေလှမ်းဖြင့် လျှောက်လာသည် ။ ခြေတစ်လှမ်း ကုဋေတစ်သန်းနှုန်း ထက်တော့ နည်းနည်းမြန်မည် ထင်သည် ။ မည်းမှောင်သော ဆံကေသာသည် ခါးသိမ်သိမ်ကို ကျော်၍ တင်ပါးပေါ် ဝဲကျနေသော်လည်း ကိုယ်လုံးအလှကို ဖုံးကွယ်နိုင်ခြင်းမရှိ ။ ခြေလှမ်းလိုက်တိုင်း လေနှင့်အတူ လှုပ်ယမ်းသွားသော ဆံနွယ်စတို့သည် ကဗျာဆန်နေသေးတော့သည် ။ ဦးခေါင်းထက် ညာဘက်ဆံကေသာတွင် စံပယ်ပန်းကို ပန်ထားသည် ။ မထူမပါး မျက်ခုံး ၊ ကော့ရွှန်းသော မျက်တောင် ၊ နို့နှစ်ရောင်အသားတို့သည် သူ့အလှကို ထင်းခနဲ မြင်သာစေသည် ။ ကျွန်တော် ‘ မ ’ အလှကို တစ်ခါမှ ခုလို စေ့စေ့စပ်စပ် မကြည့်ဖူးခဲ့ပါ ။ မကြည့်ရဲသောကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်ပါသည် ။ ကျွန်တော့် ဘေးမှ ကျော်မင်းသူကို လှည့်ကြည့်မိသောအခါ မှင်တက်မိသူပမာ မလှုပ်မယှက် ။
‘ မ ’ ပြန်သွားချိန်တွင် ကျော်မင်းသူ ထံမှ မေးခွန်းတွေ တရစပ် ဝင်လာသည် ။ “ နာမည်ရင်း ဟေမာစိုးလွင် ၊ သူ့ကိုယ်သူ ‘ မ ’ ဟု သုံးလေ့ရှိ သဖြင့် ‘ မ ’ ဟုသာ အမည်တွင်သည် ။ ဆရာတော်၏ ဒကာရင်း ဦးစိုးလွင် ၊ ဒေါ်သက်ထားဆွေတို့၏ တစ်ဦးတည်းသောသမီး ၊ မိဘတွေက ချမ်းသာသည် ၊ တက္ကသိုလ် တက်နေသည် ။ ကျွန်တော် သည်ထက် ပိုမသိပါ ။ သူ့မှာ ချစ်သူရှိသလား ဆိုသော မေးခွန်းက ကျွန်တော့်အတွက် အခက်ခဲဆုံး မေးခွန်းဖြစ်သည် ။ မနက်လင်းကတည်းက ကျောင်းဝေယျာဝစ္စလုပ် ၊ အချိန်တန်လျှင် ရုံးသွား ၊ ပြန်လာချိန်တွင် သင်တန်းတက် ။ သည်အလုပ်တွေနှင့် နေ့စဉ်ကျင်လည်နေရသော ကျွန်တော့် အနေဖြင့် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူတစ်ဦး၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာထိ လိုက်မသိနိုင်ပါ ။ ‘ မ ’ လို ချောမောလှပသည့် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူတစ်ယောက်တွင် ချစ်သူမရှိသေးရန် မျှော်လင့်ချက်သည် ဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန်နည်းကြောင်းကိုတော့ သူ စိတ်ပျက်သွားမည်စိုးသဖြင့် ဖွင့်မပြောလိုက်ပါ ။
‘ မ ’ အကြောင်းကို သူကိုယ်တိုင် စုံစမ်းမည်ဟု ဆိုသည် ။ အလုပ်တစ်ခုကို မဖြစ်မနေ လုပ်တတ်သည့် သူ့စရိုက်ကို သိသဖြင့် မအံ့ဩမိပါ ။ ပြီးတော့ သူက အချိန်တွေ ပိုနေသူ ။ မန္တလေးမှ ဆင်းလာပြီး သူ့ဦးလေးအိမ်မှာ နေကာ နိုင်ငံခြား အလုပ်သွားလုပ်ဖို့ စောင့်ချိန်မို့ သူ့မှာ အလုပ်မရှိ ။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း အကြောင်းတွေ စုံစမ်းလာ သည် ။ မြန်မာစာ အဓိကဖြင့် နောက်ဆုံးနှစ် တက်နေသည် ။ ကဗျာစာပေဝါသနာပါသည် ။ စံပယ်ပန်းကြိုက်သည် ။ ‘ မ ’ တွင် ချစ်သူ မရှိသေးဆိုသည့် အချက်က သူ့ အတွက် အားတက်စရာဖြစ်သွားသည် ။ ပြီးတော့ သူ ဆုံးဖြတ်ချက်ချသည် ။ “ ချစ်ရေးဆိုမည် ။ စံပယ်ပန်း ခုနစ်ကုံးပေးပြီး ချိန်တွင် ‘ မ ’ အချစ်ကို ရစေရမည် ။ ရဲရင့်ပြတ်သားသော သူ့ချစ်အဓိဋ္ဌာန်ကြောင့် ကျွန်တော် ထိတ်လန့် သွား၏ ။ တစ်ခါတစ်ခါ သူများနှင့် မတူအောင် တွေးခေါ်လုပ်ကိုင်တတ်သော သူ့ကို ချီးကျူးရမည်လား ၊ ရှုတ်ချပြစ်တင်ရမည်လားပင် မသိတော့ ။ သူ့စရိုက်အတိုင်း ဇွတ်တရွတ်လုပ်သည့်အခါ ‘ မ ’ က အသာတကြည် လက်မခံခဲ့ပါက ဆရာတော် မျက်နှာ ပျက်ရမည် ။ ကျွန်တော်လည်း ဘုန်းကြီးကျောင်းက ဆင်းပြေးရပြီး ဘုံပျောက်မည့်ကိန်း ဖြစ်သည် ။ သူ့ကိုလည်း တားမရနိုင်မှန်း သိသဖြင့် ဆင်ဆင်ခြင်ခြင်လုပ်ရန်သာ သတိပေးနိုင်တော့သည် ။
••••• ••••• •••••
ကျော်မင်းသူ၏ နှလုံးသားစစ်ဆင်ရေးအတွက် လိုအပ်သော လက်နက်ခဲယမ်းမီးကျောက်တွင် စံပယ်ပန်းက အဓိကဖြစ်နေသည် ။ နောက်ဆုံးတော့ စံပယ်ပန်းရရှိရေးက ကျွန်တော့်တာဝန် ဖြစ်လာသည် ။ ကျွန်တော် ပြေးမြင်လိုက်သည်က ဘုန်းကြီးကျောင်းဝင်းအတွင်း ခရေပန်း လာကောက်တတ်သည့် ဆံရစ်ဝိုင်းနှင့် အမြဲတမ်း ပြုံးနေတတ်သော ရွှေရည် ဖြစ်သည် ။ သနပ်ခါးကို အမြဲတမ်း ပါးကွက်ကျား ထားတတ်သော်လည်း ပါးပြင်ပေါ်မှ စံပယ်တင်မှဲ့ကို အထင်းသား မြင်နေရသည် ။ သူက ကျောင်းနှင့် မလှမ်းမကမ်း စံပယ်ခြံမှာ မိသားစုနှင့် အတူနေသည် ။ ခြံမှ ထွက်သည့် စံပယ်ပန်း ၊ ခရေပန်း ၊ ပန်းမျိုးစုံကို ရပ်ကွက်ထဲ ၊ ဈေးထဲ ၊ ကားဂိတ်တို့တွင် ပန်းရောင်းရင်း ကိုးတန်းတက်နေသူ ဖြစ်သည် ။ စာနားမလည်လျှင် လာမေးတတ်သဖြင့် ကျွန်တော်နှင့် ရင်းနှီးသည် ။
တနင်္ဂနွေ တစ်ရက်တွင် ကျော်မင်းသူကို စံပယ်ခြံခေါ် သွားပြီး ရွှေရည်နှင့် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်၏ ။ ကျော်မင်းသူ၏ စစ်ဆင်ရေးကို ပြောပြ တော့ ရွှေရည် စိတ်ဝင်စား သွားသည် ။ စံပယ်ပန်းလိုချင်သည့် အချိန်တွင် ရအောင် ကူညီမည်ဟု အားတက်သရော ပြောသည် ။
“ အစ်မကြီးက ချောသလားဟင် ကိုကြီးမောင် ”
“ ဘုံကြိုးပြတ်တဲ့ ဒေဝီ နတ်မျိုးနွယ် ဆိုတဲ့ သီချင်း ရွှေရည် ကြားဖူးတယ် မဟုတ်လား ”
“ အဲဒီလောက်တောင် ချောသလား ကိုကြီးကျော် ”
ရွှေရည်က ကျွန်တော့် စကားကို ကျော်မင်းသူကို လှမ်းပြီး အတည်ပြုသည် ။ ကျွန်တော့်ကို ကိုကြီးမောင် ဟု ခေါ်နေကျမို့ ကိုကြီးကျော် ဟု အခေါ်ခံလိုက်ရသော ကျော်မင်းသူ ရှုံ့မဲ့သွား၏ ။
“ ဟာ နင်လုပ်တာနဲ့ ငါက အရက်သမား ၊ ကြက်သမားနတ် ဖြစ်နေပြီ ”
“ ဒါဆိုလည်း ကိုကြီး ဗျတ္တလို့ ခေါ်မယ်လေ ”
ရွှေရည်က သွက်သွက် လက်လက် ပြောတော့ ကျော်မင်းသူ တဟဲဟဲဖြစ်သွားသည် ။
“ စံပယ်ဆိုတာ အမျိုးမျိုးရှိတယ် ကိုကြီးဗျတ္တရဲ့ ။ ရွှေစံပယ် ၊ စံပယ်လည်ဆံ ၊ ကြက်ရုံးကြီး ၊ ကြက်ရုံးကလေး ၊ ဘိတ်ကြီး ၊ ဘိတ်ကလေး ၊ ဆယ့်နှစ်ရာသီစံပယ် ။ ရွှေစံပယ်က အပွင့်ကြီးတယ် ၊ အထပ်များပြီး စိပ်တယ် ။ သူက အရမ်းမွှေးတာ ။ စံပယ် လည်ဆံကတော့ ပွင့်ချပ်က သေးသေးရှည်ရှည်လေး ။ အနံ့က နည်းနည်းပျော့တယ် ။ ကြက်ရုံးကြီးက ရွှေစံပယ်နဲ့ ဆင်တယ် ၊ အထပ်တော့မများဘူး ၊ သူလည်း မွှေးတာပဲ ။ ကြက်ရုံးကလေးကတော့ ကြက် ရုံးကြီးလိုပါပဲ ၊ အပွင့်ငယ်တာပဲ ကွာတယ် ။ ဘိတ်ကြီးက အပွင့်ကြီးပြီး အထပ်များတယ် ။ ဘိတ်ကလေးကလည်း ဘိတ်ကြီးလိုပဲ အပွင့်တော့ ငယ်တယ် ”
“ ဆယ့်နှစ်ရာသီ စံပယ်ဆိုတာကကော ”
“ ဪ အင်း သူက တစ်နှစ်လုံးပွင့်တာ ။ ပွင့်ဖတ်သေးပြီး ကျဲတယ် ။ သင်းသင်းလေး မွှေးတယ် ”
“ အေး … အဲဒီဆယ့်နှစ် ရာသီစံပယ် အချိန်မရွေး ရနိုင်မလား ”
“ ရနိုင်တာပေါ့ ၊ စံပယ်ပန်းရဖို့က သမီးတာဝန် ၊ အစ်မကြီးဆီက အချစ်ရဖို့က ကိုကြီးဗျတ္တတာဝန် စိန်လိုက်လေ ”
ရွှေရည်က စိန်ခေါ် တော့ ကျော်မင်းသူ ရယ်နေ သည် ။ ကျော်မင်းသူက သူ့ စစ်ဆင်ရေး ရေရှည်စစ်ပွဲ ဖြစ်သွားနိုင်သဖြင့် ဆယ့်နှစ်ရာသီ စံပယ်ကို ရွေးလိုက်ပုံရသည် ။ ရွှေရည် ကတော့ စံပယ်ပန်းဝယ်မည့် ဖောက်သည် ရသဖြင့် ပျော်ရွှင်နေ၏ ။ ကပ်စေးနှဲသည့် ကျော်မင်းသူ အကြောင်း သိထားသည့် ကျွန်တော်က ပန်းဖိုး အကြွေး ကျမည့်အရေးအတွက် ရင်လေးနေသည် ။
••••• ••••• •••••
တစ်ပတ်အကြာတွင် စစ်ဆင်ရေး စ , နိုင်ခဲ့သည် ။ ကျော်မင်းသူက သူ၏ စံပယ်ပန်းကုံး ‘ မ ’ လက်ထဲ ရောက်သွားပုံကို အသေးစိတ် အစီရင်ခံသည် ။ သူ တက္ကသိုလ်နယ်မြေသို့ အခေါက်ခေါက် အခါခါ သွား၍ မြေပြင်အနေအထားကို လေ့လာခဲ့သည် ။ ‘ မ ’ ကျောင်းတက်သည့်ရက် ၊ စာသင်ချိန် ၊ စာသင်ခန်းတို့ကို အတည်ပြုပြီးတော့မှ ‘ မ ’ အခန်းထဲ ဝင်ခါနီးတွင် စံပယ်ပန်းကုံးကို ခုံစောင်းထဲတွင် အစထုတ်၍ ထားခဲ့သည် ။
“ မင်း စံပယ်ပန်းကုံးက ‘ မ ’ လက်ထဲ ရောက်တယ် ပြောနိုင်လို့လား ”
“ ငါ မလှမ်းမကမ်း ရေတမာပင်အောက်က စောင့် ကြည့်နေတာကွ ။ စံပယ်ပန်းကုံးကို တစ်ချက်နမ်းလိုက်ပြီးမှ အိတ်ထဲထည့်လိုက်တာ ”
“ စံပယ်ပန်းသည်ဆီ ပြန်သွင်းဖို့ ရောင်းတမ်းဝင်မဝင် စစ်ဆေးတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ ”
“ ဟေ့ကောင် ထောင်တန်တဲ့စကား ရယ်ပြီး ပေါ့အောင်မလုပ်စမ်းနဲ့ကွာ ”
ထိုနေ့က တစ်နေ့လုံး သူ ‘ မ ’ ကို ဘယ်လောက်ချစ် ကြောင်း ၊ ဘယ်လောက်မြတ်နိုးတွယ်တာကြောင်း ၊ ‘ မ ’ က လွဲလျှင် ဒီတစ်သက် ဘယ်သူ့ကိုမှ ချစ်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ကြောင်း နားကြားပြင်း ကတ်လောက်အောင် ပြောနေသည် ။
“ ဘာလဲကွ ၊ တစ်ယောက်ဆို တစ်ယောက် ၊ ပိတောက်ဆို ပိတောက်လား ”
“ ဟေ့ကောင် ပိတောက်က တစ်နှစ်တစ်ခါ ပွင့်တာကွ ။ ငါ့အချစ်က တစ်သက်မှ တစ်ခါ ပွင့်တာ ”
“ မင်း ‘ မ ’ လင်ယူသွားရင်ကော ချစ်နေဦးမှာလား ”
“ တော်ကွာ နိမိတ်မရှိ ၊ နမာမရှိ ။ တခြား ပြောချင်တာ ပြော ၊ ‘ မ ’ အပေါ် ချစ်တဲ့ ငါ့ အချစ်ကို မထိပါးနဲ့ ”
ကျွန်တော် ပြောသမျှ ခွန်းတုံ့ပြန်လေ့ မရှိသော သူသည် ‘ မ ’ အကြောင်းနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် ဆတ်ဆတ်ထိမခံ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရ၏ ။
ကျော်မင်းသူ၏ ဒုတိယ မြောက် စံပယ်ပန်းကုံးသည် ‘ မ ’ ထံရောက်ရန် အချိန်များစွာ ယူခဲ့ရသည် ။ ‘ မ ’ က ထိုင်ခုံ အတည်တကျ မထိုင်တော့သဖြင့် သူ၏ ဗျူဟာက မထိရောက်တော့ ။ စံပယ်ပန်းကုံး တခြား ကျောင်းသူ၏ လက်ထဲရောက်သွားပြီး အလွဲလွဲ အချော်ချော် ဖြစ်သွားခဲ့ သည် ။
ကျော်မင်းသူက တနင်္ဂနွေနေ့ ဆိုလျှင် ကျွန်တော်နှင့် တစ်နေ့လုံး အချိန်ကုန်တတ်သည် ။ ညနေ သူ ပြန်ချင်တော့မှ သူ့ဝမ်းကွဲညီ သူရကို ကားနှင့် လာကြိုရန် ဖုန်းဆက်ခေါ်သည် ။ တစ်ရက် သူ့ကိုခေါ်ရန် သူရကား ဝင်လာစဉ် ကျွန်တော့်ထံသို့ ဒေါ်သက်ထားဆွေထံမှ ဖုန်းဝင်လာသည် ။ တစ်ရပ်ကွက်လုံး မီးလာနေပြီး သူတို့ တစ်အိမ်တည်း မီးပျက်နေသဖြင့် လျှပ်စစ်သမားလွှတ်ပေးရန် ဖုန်းဆက်ခြင်းဖြစ်သည် ။ ခါတိုင်း လွှတ်နေကျ ရုံးမှ လျှပ်စစ်သမား ဆက်သွယ်၍ မရ ။
“ ငါ သွားမယ် ”
ကျော်မင်းသူကို လှည့်ကြည့်တော့ အတည်ပေါက် ပြောနေသည်ကို တွေ့ရသည် ။
သူ ဘီအီးဘွဲ့ကို လျှပ်စစ်နှင့် ရသည်ကို မေ့နေခဲ့သည် ။ ကျွန်တော့် ခွင့်ပြုချက်ကို သူ မစောင့်တော့ပါ ။ သူရ ကားပေါ် အမြန်တက်ပြီး ထွက်သွားကြသည်ကိုသာ ငေးကြည့်နေလိုက်ရ၏ ။ သူ၏ ဒုတိယမြောက် စံပယ်ပန်းကုံးသည် ‘ မ ’ ၏ စာကြည့်စားပွဲ သို့မဟုတ် မြင်သာသည့် တစ်နေရာတွင် ရောက်နေမည်ကို အတပ် သိလိုက်၏ ။
ထိုရက်နောက်ပိုင်း ကျော်မင်းသူ၏ ဇာတာတွင်ဂြိုဟ်စီးဂြိုဟ်နင်း ကောင်းပုံ မရပါ ။ ‘ မ ’ တို့အိမ် မီးမပျက်သည်မှာ လနှင့်ချီ ကြာသွားသည် ။ အချစ်နှင့်ပတ်သက်၍ စိတ်ရှည်တတ်သောသူမို့ နောက်ထပ် စံပယ်ပန်းကုံး ပေးရန် နည်းပေါင်းစုံနှင့် ကြံရွယ်နေသည် ။ သူ ဘယ်လို စုံစမ်းထားသည် မသိ ၊ ‘ မ ’ မွေးနေ့က ဇွန်နှစ်ဆယ့်ကိုးမှန်း သူသိနေသည် ။ ‘ မ ’ မွေးနေ့မှာ တတိယမြောက် စံပယ်ပန်းကုံးနှင့် မွေးနေ့ဆုတောင်းကဗျာ ပေးဖို့ အလုပ်ရှုပ်နေသည် ။ သူ့ ဇာတ်ရှုပ်က ကျွန်တော့်ကို လည်း အေးအေးနေခွင့် မပေး ။ သူက ကဗျာတွေ စာတွေနှင့် အလှမ်းဝေးသူမို့ ကဗျာစပ်ပေးဖို့ ကျွန်တော့်ကို အပူကပ်သည် ။ လက်ဖက်ရည်တိုက်ရမည်ဟု ပြောတော့ မုန့်ပါကျွေးမည်ဆိုသည့် ကတိပါရလိုက်သည် ။ သူက အချစ် အတွက်ကျတော့ သဒ္ဓါတရားတွေ ထက်သန်နေသည် ။
ကျွန်တော် ရုံးက ပြန်လာသည့် အချိန်တွင် သူ လက်ဖက်ရည်ဆိုင် သွားဖို့ အဆင်သင့် ဖြစ်နေသည် ။ ရွှင်မြူးတက်ကြွနေသော သူ့ အမူအရာကို မြင်သည်နှင့် သူ အဆင်ပြေခဲ့သည်ကို သိလိုက်၏ ။ ကျွန်တော်က ရေမိုးချိုးပြီး အချိန်ဆွဲနေတော့ စိတ်ရှည်ပုံမရတော့ ။ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကို ဇွတ်ဆွဲခေါ်တော့သည် ။ ဆိုင်ရောက်တော့လည်း သူ့မွေးနေ့လက်ဆောင် ပေးသည့်အကြောင်း အဆင် ပြေမပြေ မမေးဘဲ မဆီမဆိုင် ကိစ္စတွေ လှည့်ပတ်ပြောနေတော့ သူ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ဆဲတော့၏ ။
“ ငါက ‘ မ ’ ကျောင်းမဆင်းခင် ပက်ကင်ထုပ်ထည့်နိုင်အောင် ကားနား ကပ်သွားတယ်ကွ ။ ကံဆိုးချင်တော့ ကားမောင်းတဲ့ အဘက လက်ဖက်ရည်သောက်က ပြန်လာတာနဲ့ တိုးပါလေရော့ ။ ငါ့ကို ဘာလုပ်မလို့လဲ ဘာညာနဲ့ ဟောက်တယ် ”
“ မင်းကလည်း ကားပစ္စည်းဖြုတ်ခိုးမယ့်ပုံ ပေါက်နေမှာကိုး ”
ကျွန်တော် နှိပ်ကွပ်သည်ကို သူ အလေးမထား ။ သူ့ဇာတ်လမ်းကို သူ ဆက်သည် ။
“ ငါလည်း ချက်ချင်းတော့ ထူပူသွားပြီး ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိဘူး ။ နောက်မှ အကြံရပြီး ‘ မ ’ က သူငယ်ချင်းတွေ ပေးတဲ့ လက်ဆောင်တွေ သယ်ဖို့ ထည့်စရာ ယူခိုင်းလို့ပါ အဘလို့ ပြောလိုက်ရတယ် ။ အဲဒီတော့မှ ငါ့ကို ယုံသွားပြီး ကားနောက်ဖုံးဖွင့်ရှာ တယ် ။ အဲဒီအချိန်မှာ ကား တံခါး အသာဖွင့်ပြီး ‘ မ ’ ထိုင်တဲ့ ခုံပေါ်မှာ ပက်ကင်ထုပ်ကို အသာတင်လိုက်ရတယ် ။ သူ ထည့်စရာ မတွေ့တော့မှ ရပါတယ် အဘ ၊ ကြွပ်ကြွပ်အိတ်နဲ့ ပဲ ထည့်ခဲ့တော့မယ် ဆိုပြီး အမြန်လစ်ထွက်ခဲ့ရတယ်ကွ ”
သူက မွေးနေ့ဆုတောင်း ကဗျာကို ခံစားချက်အပြည့်နှင့် ခပ်တိုးတိုး ရွတ်ပြနေသည် ။
“ ဇွန်နှစ်ဆယ့်ကိုး
မိုးရေစက်တွေနဲ့အတူ
စံပယ်ဖြူဖြူတွေဖူးပွင့်
လေသင့်ရာမွှေးချိန်ရဲ့
မွေးနေ့ရှင် ‘ မ ’
ထာဝရ ချမ်းမြေ့
ပျော်ရွှင်နိုင်ပါစေ ”
သူ ကဗျာရွတ်သံကို ကျွန်တော် ကြိုက်သော လက်ဖက်ရည် ချိုဆိမ့်နှင့် စားပွဲပေါ်မှ ဆိတ်သားပတ် ပန်းကန်ဆီကို အာရုံ ရောက်နေသည် ။ သည်ပွဲက စိတ်က မရောက် ။ ကျော်မင်းသူ၏ တတိယမြောက် စံပယ်ပန်းကုံး အောင်မြင်စွာ ပေးနိုင်သည့် အထိမ်းအမှတ်ပွဲလား ။ ကျွန်တော့်ကို မွေးနေ့ဆုတောင်းကဗျာ စာမူခ ချီးမြှင့်သည့်ပွဲလားတော့ မခွဲခြားတတ်ပါ ။
••••• ••••• •••••
ကျော်မင်းသူက သူ့ကို ‘ မ ’ နှင့် မိတ်ဆက်မပေးသဖြင့် ကျေနပ်ပုံ မရပါ ။ သူ့ အကြောင်းတွေ ‘ မ ’ ကို ပြောစေချင်သည် ။ ‘ မ ’ နှင့် ရင်းနှီးချင်သည် ။ ကျွန်တော့် အနေဖြင့် ညီအစ်ကိုရင်းလို ချစ်သည့် သူငယ်ချင်းကို အကူအညီပေးရန် ဝန်မလေးပါ ။ ကျွန်တော်နှင့် ‘ မ ’ က သူ ထင်သလိုရင်းနှီးသည့် ဆက်ဆံရေးမဟုတ် ။ ဆရာတော်၏ ခိုင်းစေမှုဖြင့် ‘ မ ’ နှင့် ‘ မ ’ မိသားစုကိစ္စကို အကြိမ်ကြိမ် အကူအညီပေးဖူးသော်လည်း ‘ မ ’ နှင့် မေးထူးခေါ်ပြော အဆင့် ထက် မပိုခဲ့ ။ ‘ မ ’ က ထိုကျေးဇူးတွေကြောင့် ကျွန်တော်နှင့် ရင်းနှီးလိုပုံရပါသည် ။ သို့သော်လည်း ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက် အနေနီးသွားမည်ကို ဆရာတော် စိုးရိမ်နေသည်ကို ရိပ်မိသဖြင့် တတ်နိုင်သမျှ ခပ်ဝေးဝေးနေခဲ့သည် ။ ငယ်စဉ်ကတည်းက မိဘနှစ်ပါး မရှိတော့သည့် အချိန်တွင် ဆရာတော့် အရိပ်ကို ခိုလှုံကြီးပြင်းလာရသူမို့ မျက်နှာရိပ် မျက်နှာကဲကို ကြည့်၍ နေတတ်ခဲ့သည် ။ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်း အဆုံးကို ကြည့်၍ မိုးနှင့် မြေပြင် ဆုံစည်းမည် ထင်ပြီး စိတ်ကူး မယဉ်စေချင်သည်မှာ ဆရာတော်၏ စေတနာ ဖြစ်ပါလိမ့်မည် ။
‘ မ ’ နှင့် ကျွန်တော် ဆုံတွေ့ချိန်သည် ဆွမ်းချိုင့်လှယ်ပြီး သူ့အနားမှာ သွားချသည့် အချိန်ပိုင်းလေးမျှသာ ဖြစ်သည် ။ များသောအားဖြင့် ဒေါ်သက်ထားဝေ ပါလာ တတ်သည်မို့ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ပြုံးပြနှုတ်ဆက်ရန်ပင် ခက်ခဲလှသည် ။ ထိုတဒင်္ဂ အချိန်လေးတွင် ကျော်မင်းသူ က ‘ မ ’ အပေါ် ဘယ်လောက် ချစ်နေကြောင်း အချစ်ဋီကာ ချဲ့နေဖို့ မဖြစ်နိုင်ပါ ။
တနင်္ဂနွေတစ်ရက်မှာတော့ ‘ မ ’ တစ်ယောက်တည်း ဆွမ်းပို့ ရောက်လာခဲ့သည် ။ ဆရာတော်လည်း ဆွမ်းစား ကြွနေသဖြင့် ကျောင်းမှာ မရှိ ။ ကံဆိုးစွာပင် ကျော်မင်းသူလည်း ရောက်မလာခဲ့ပါ ။ ကျွန်တော် ဆွမ်းချိုင့်ချပြီး ပြန်လှည့်မည် ဟန်ပြင်စဉ် -
“ ကိုမောင် ခဏ ”
‘ မ ’ ခေါ်သံကို ခပ်တိုးတိုး ကြားလိုက်ရသည် ။ ‘ မ ’ မှာ ပြောစရာရှိပုံရသဖြင့် ကားရပ်ထားရာ ခရေပင်အောက်သို့ လိုက်ပို့ရသည် ။
“ ကိုမောင်တို့ ကျောင်းက ဆွမ်းလာပို့တဲ့ သူတိုင်းကို စံပယ်ပန်းကုံး လက်ဆောင် ပေးလားဟင် ”
“ ဟင် ဘာလို့လဲ ‘ မ ’ ”
“ ပြီးခဲ့တဲ့ တနင်္ဂနွေက ‘ မ ’ ဆွမ်းချိုင့်ထဲ စံပယ်ပန်း ကုံး ပါလာလို့ ။ လေဘယ်လေးတောင် ချိတ်ထားလိုက်သေး ၊ ဖို့သ်တဲ့ ”
‘ မ ’ က ခပ်တိုးတိုးရယ်လိုက်သည် ။ ကျွန်တော့် အလစ်အငိုက်တွင် ကျော်မင်းသူ လျှပ်တစ်ပြက် လှုပ်ရှားသွားသည်ကို သိလိုက်သည် ။ သူ့စတုတ္ထမြောက် စံပယ်ပန်းကုံး ။ ကျွန်တော် စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် ‘ မ ’ မျက်နှာကို လှမ်းကြည့်မိသည် ။ အလိုမကျသည့် ဒေါသအရိပ်အယောင် မတွေ့ရတော့မှ စိတ်အေးသွားသည် ။
“ ကိုမောင့်လူကို ကိုမောင် မြှောက်ပေးတာလား ”
“ မဟုတ်ရပါဘူး ‘ မ ’ ရယ် ”
သူ့အမေးကို ပျာပျာသလဲ ငြင်းလိုက်မိသည် ။
“ စာမေးပွဲ နောက်ဆုံး ရက်က ‘ မ ’ အပြန်ကို လမ်းမကြီးဘေး ကံ့ကော်ပင်အောက်က ကိုမောင့်လူ စောင့်နေတယ် ။ မိုးတွေ သဲသဲမဲမဲ ရွာချလိုက်တာတောင် နေရာက မရွေ့ဘူး ။ ‘ မ ’ လာတာ မြင်တော့ အပြေးရောက်လာတယ် ။ ‘ မ ’ ကို ချစ်ခွင့်ပန်တာပါတဲ့ ။ သူ့ရဲ့ ပဉ္စမမြောက် စံပယ်ကုံးပါတဲ့ ”
“ လက်ခံလိုက်သလား ‘ မ ’ ”
ကျွန်တော့် အမေးကြောင့် ကျွန်တော့်ကို နားမလည်သလို လှမ်းကြည့်ပြီး မပွင့်တပွင့် ရယ်သည် ။
“ မယူလိုက်က မိုက်လို့ ထင် ၊ ယူလိုက်က ကြိုက်လို့ ထင်ဆိုတဲ့ နန်းတွင်းသူ မယ်ခွေရဲ့ ဒွေးချိုးလေးကို ကိုမောင် ဖတ်ဖူးတယ်မဟုတ်လား ။ ‘ မ ’ ယူလိုက်ပါတယ် ။ ဒါပေမဲ့ ‘ မ ’ အဖြေ မဟုတ်သေးဘူးနော် ။ စံပယ်ပန်းလေးတွေကို ‘ မ ’ အရမ်းချစ်တာ ။ သူတို့ကို ‘ မ ’ ရင်ထဲက အချစ် အမုန်းရဲ့ သင်္ကေတ မဖြစ်စေချင်ဘူး ”
“ တကယ်တော့ သူ ‘ မ ’ အပေါ် မေတ္တာစစ်နဲ့ ချစ်တာပါဗျာ ၊ အဲဒါတော့ ယုံစေချင်တယ် ”
ကျွန်တော့် အသံက နည်းနည်းတုန်ခါနေသလား မသိ ။ ‘ မ ’ က ကျွန်တော့်ကို စူးစူးစိုက်စိုက်ကြည့်သည် ။ ကျွန်တော် ‘ မ ’ အကြည့်ကို ရင်မဆိုင်ရဲသဖြင့် ခရေပင်ကြီးကို မော်ကြည့်နေမိသည် ။
“ ကိုမောင် ကိုမောင့်လူ ဆီက အောင်သွယ်ခ ဘယ်လောက်ရသလဲ ဟင် ”
သူ့အမေးကို ဖြေစရာ စကား ရှာမရ ။ အောင်သွယ်ခတဲ့လား ။ ရယူခြင်းလား ၊ ပေးဆပ်ခြင်းလား မဝေခွဲနိုင်ပါ ။ မပြောဝံ့ ၊ မပြောရက် ၊ မပြောသင့်တော့သော စကားတို့ကို ရင်ထဲမှာ သိမ်းထားလိုက်ရသည် ။ ပွင့်ခွင့်မရ အငုံဘဝမှာပင် အခူးခံရသည့် စံပယ်ပန်းလေးတွေအကြောင်းက အတွေးထဲကို ဘယ်လို ရောက်လာသည် မသိ ။ ‘ မ ’ ကားပေါ် တက်သွားပြီး ကားက ကျောင်းပေါက်ဝမှ ထွက်သွားသည်အထိ ငေးငေးငူငူ ရပ်နေမိသည် ။
••••• ••••• •••••
ကျော်မင်းသူ၏ ဆဋ္ဌမ မြောက် စံပယ်ပန်းကုံး ‘ မ ’ ထံ ရောက်သွားသည့်အချိန်သည် ဆွတ်ပျံ့လွမ်းမောဖွယ် မဖြစ်ခဲ့ပါ ။ ထိုအချိန်သည်တွင် ‘ မ ’ သည် ဆေးရုံ သီးသန့်ခန်း ခုတင်ပေါ်တွင် ရှိနေခဲ့သည် ။ သားအိမ်တွင် အကျိတ်တွေ့ သဖြင့် ဆေးဝါးကုသမှု ခံယူနေရချိန် ၊ ဘိုင်အိုစီအဖြေကို ရင်တမမ စောင့်နေရသည့် အချိန် ။ ကျော်မင်းသူ စင်ကာပူ သွားခါနီး ‘ မ ’ ကို ဆေးရုံပေါ်မှာပင် နှုတ်ဆက်သွားခဲ့သည် ။ သူ့စံပယ်ပန်းကုံးလေးကို ခုတင်ခေါင်းရင်းမှာ ချိတ်ဆွဲထားခဲ့သည် ။
နောက်ရက် ကျွန်တော် ဆေးရုံရောက်သွားတော့ ‘ မ ’ အားယူပြီး ထ , သည် ။ ကျော်မင်းသူ ပေးခဲ့သည့် စံပယ်ကုံးလေးတွေ စုထည့်ထားသော ယွန်းသေတ္တာကို ကျွန်တော့်ထံ ပေးသည် ။ ကျွန်တော် ‘ မ ’ ဘာလုပ်စေချင်သည်ကို ရုတ်တရက် နားမလည်ပါ ။
“ သူ့ဆီကို ပို့ပေးပါ ကိုမောင် ၊ သူ ပေးခဲ့တဲ့ စံပယ် ပန်းကုံးလေးတွေရယ် ၊ ‘ မ ’ ရဲ့ အဖြေရယ်ပါ ”
‘ မ ’ သည် သူ့ရောဂါကို အဆုံးစွန် တွက်ထားလေပြီ လား မသိပါ ။ ကျော်မင်းသူကို အဖြေမပေးလိုက်နိုင်မှာကို နောက်ဆံတင်းနေပုံရသည် ။ ခေါ်နေကျ ကိုမောင့်လူ နာမ်စားသည် “ သူ ” ဟု ပြောင်းသွားသည်ကို သတိပြုမိသည် ။ ‘ မ ’ ရဲ့လူ ဖြစ်သွားပြီလား ။ နှလုံးသားသည် ကျောက်စိုင်ကျောက်ခဲ မဟုတ် ၊ အသွေးအသားနှင့် တည်ဆောက်ထားသည်မို့ ယွန်းသေတ္တာထဲမှ ‘ မ ’ ၏ အဖြေကို နှလုံးသားဖြင့် ခံစားနားလည်လိုက်သည် ။
“ ကိုမောင့်လူကို ပြန်မတောင်းတော့ဘူးနော် မျက်စိစွန်မှာ စိုးလို့ ”
‘ မ ’ စိတ်လက်ပေါ့ပါးစေလိုသဖြင့် အရွှန်းဖောက်ရသည် ။ ကျွန်တော့်စကားကို နားလည်သဖြင့် သူ အားယူ၍ ပြုံးသည် ။ ဖျော့တော့ပါးပြင်သည် ရှက်သွေးကြောင့် ပန်းနုရောင် ပြေးသွားသည် ။ ပြီးတော့ အဝေးကို ရီဝေသောမျက်လုံးဖြင့် ကြည့်နေ၏ ။ ဧည့်သည်တွေ တဖြည်းဖြည်း များလာသဖြင့် နှုတ်ဆက်ပြီး ပြန်ခဲ့သည် ။
ကျွန်တော်သည် ‘ မ ’ ဆန္ဒပြည့်ဝစေရန် ယွန်းသေတ္တာလေးကို စိတ်ချရသော လူကြုံဖြင့် ကျော်မင်းသူထံ အရောက်ပို့ပေးခဲ့ပါသည် ။ ကျော်မင်းသူ တစ်ယောက် မိုးကို ဒူးနှင့် တိုက်ချင်လောက်အောင် ပျော်နေပေလိမ့်မည် ။ ‘ မ ’ အချစ်ကို ပိုင်ဆိုင်လိုက်ရသဖြင့် စကြဝဠာတစ်ခုလုံး ပိုင်ဆိုင်လိုက်ရသည်ဟု ထင်နေမည်လား မသိ ။
သို့သော် ပျော်ရွှင်ရသော ရက်တို့ မရှည်ကြာခြင်းကတော့ သူတို့နှစ်ဦး၏ ချစ်ကြမ္မာကိုသာ ယိုးမယ်ဖွဲ့ရုံသာ ရှိတော့၏ ။ ‘ မ ’ ၏ ဘိုင်အိုစီ အဖြေသည် အင်အားပြင်းထန်သော မုန်တိုင်းတစ်ခုလို ကျော်မင်းသူ ကြည်နူးပျော်ရွှင်မှု ၊ မိသားစု၏ မျှော်လင့်ချက် ၊ ‘ မ ’ ၏ လှပသော အနာဂတ်ဘဝတို့ကို အလဲလဲ အပြို ပြိုဖြစ် တိုက်ခတ်မွှေနှောက် သွားခဲ့သည် ။ ဘန်ကောက် ဆေးရုံတွင် ခွဲစိတ်ကုသပြီး သားအိမ်ထုတ်လိုက်သော်လည်း ပျံ့နှံ့နေသော ကင်ဆာဆဲလ်တို့ကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပါ ။ ‘ မ ’ မိဘတို့က ငွေကြေးအမြောက်အမြား အကုန် အကျခံကာ သမီး ဖြစ်သူ၏ အသက်ကို လုဖို့ ကြိုးစားမှုသည် အရာမထင်တော့ ။ နောက်ဆုံးတော့ သေခြင်းတရားက အနိုင်ယူကာ ‘ မ ’ ၏ အသက်ကို ချေဖျက်သွား တော့သည် ။
‘ မ ’ အသုဘသည် လူကုံထံ အသိုင်းအဝိုင်းမို့ ပရိသတ်တွေ ကြိတ်ကြိတ်တိုး နေသည် ။ ခေါင်းဘေးတွင် လွမ်းသူ့ပန်းခွေတွေ ထပ်နေ၏ ။ အသက် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် ကွယ်လွန်သွားသဖြင့် ကရုဏာ သက်နေကြသည် ။ တရားသံဝေဂ ယူသူတွေလည်း ရှိ၏ ။ ကျွန်တော်ကတော့ ‘ မ ’ အဖြစ်ကို ကြည့်ပြီး ရင်ထဲတွင် မွန်းကျပ်နေသည် ။ ကျော်မင်းသူ့ထံ သတင်းမပို့ခဲ့ပါ ။ အွန်လိုင်းမှာ သူ တွေ့ပြီးရော့မည် ။ သူ ဘယ်လောက် ဝမ်းနည်းကြေကွဲနေမည်ကို မမှန်းဆနိုင်ပါ ။
ကျွန်တော် ခေါင်းဘေး တွင် ရပ်ရင်း ဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်နေရာ မျှော်လင့်မထားသော မြင်ကွင်းကြောင့် တစ်နေရာတွင် အကြည့် ရပ်တန့်သွား သည် ။ ခေါင်းရင်းတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော စံပယ်ပန်းတစ်ကုံး ။ ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ရပ်နေသူတွေ ၊ ငိုကြွေးနေသူတွေ ၊ ခုံမှာထိုင်နေသူတွေကို ကျီး ကန်းတောင်းမှောက် အပြေးအလွှား လိုက်ကြည့်သည် ။ ကျွန်တော်ရှာသူကို မတွေ့ သဖြင့် လူအုပ်ကြားမှ ခန်းမ အပြင်ဘက်သို့ တိုးဝှေ့ထွက်လာခဲ့သည် ။
“ ကိုမောင် ”
ကျွန်တော် လှည့်ကြည့် လိုက်တော့ ပခုံးပုတ်ခေါ် လိုက်သူက ကျော်မင်းသူ့ညီ သူရ ။
“ မင်းအစ်ကိုကော ”
“ လေယာဉ်ကွင်းသွားပြီ အစ်ကို ၊ ကျွန်တော် လိုက်ပို့ပြီး ပြန်လာတာ ”
“ ဒီကောင်ကွာ ငါ့ကိုတောင် မစောင့်တော့ဘူး ”
“ သတင်း ကြားကြားချင်း ပြန်လာတာ အစ်ကို ၊ မနက်ဖြန် ရုံးတက်ရမှာမို့ လေယာဉ်မီအောင် ပြန်သွားတာ ၊ အစ်ကို့ကို မတွေ့နိုင်တော့ဘူးလို့ မှာသွားတယ် ”
ကျွန်တော် သူရနဲ့ စကားဖြတ်ကာ ခန်းမထဲ ပြန် ဝင်လာခဲ့သည် ။ မီးသင်္ဂြိုဟ်ရန် သယ်ဖို့ ပြင်ဆင်နေကြပြီ ။ ကျွန်တော် လူအုပ်ကြားထဲ တိုးဝှေ့ပြီး စံပယ်ပန်းကုံးကို ဖြုတ်လိုက်၏ ။ စံပယ်ပန်းကုံးမှ ဆဲဗင့် ဟု ရေးထားသော လေဘယ်ကပ်ကလေးက လှုပ်ခါနေသည် ။ ကျော်မင်း သူ၏ သတ္တမမြောက် စံပယ်ပန်းကုံး ။ အလုပ်တစ်ခုကို မဖြစ်မနေ လုပ်တတ်သော သူငယ်ချင်းကတော့ သူ့ချစ် အဓိဋ္ဌာန်ကို အောင်မြင်အောင် ဆောင်ရွက်သွားခဲ့သည် ။ တမလွန်က ‘ မ ’ သိနိုင်ပါ့မလား ။ ခန်းမအပြင်ရောက်တော့ ကျော်မင်းသူဆီက ဖုန်းဝင်လာသည် ။ ရုတ်တရက် မကိုင်မိ ။ ဆို့နင့်ကြေကွဲနေမည့် သူ့အသံကို မကြားရက်သော ကြောင့် ဖြစ်သည် ။
••••• ••••• •••••
မြို့ထဲမှ အထွက် လမ်းမ ကြီးအတိုင်း မောင်းလာပြီး လမ်းဆုံ မရောက်မီ ညာဘက် လမ်းသွယ်ထဲသို့ ချိုးဝင်လိုက်သောအခါ ကျွန်တော် နှစ်အတန်ကြာနေခဲ့သော ဘုန်းကြီးကျောင်း နေရာကို ရောက်သည် ။ ထိုစဉ်က ဘုန်းကြီးကျောင်းဘေးရှိ ရပ်ကွက်သည် ဓနိမိုး ၊ ထရံကာ အိမ်ငယ်များဖြင့် ပြည့်ကျပ်နေသည် ။ မီးအကြီးအကျယ် လောင်သွားသဖြင့် မီးခိုးတလူလူနှင့် စိတ်မချမ်းမြေ့ဖွယ် မြင်ကွင်းကို တွေ့ခဲ့ရသည် ။ ယခုအခါတွင် အထပ်မြင့် တိုက်များ ၊ ပန်းခြံများ ၊ ဈေးဆိုင်ခန်းများ ၊ စားသောက်ဆိုင်များဖြင့် လူစည်ကားသော နေရာအဖြစ် ပြောင်းလဲခဲ့ပေပြီ ။ မှောင်ရီပျိုးစအချိန်တွင် ရောင်စုံမီးတို့ဖြင့် ပြိုးပြက်နေသည် ။
ကျွန်တော် ကျော်မင်းသူနှင့် ချိန်းထားသော စားသောက်ဆိုင် အပေါ်ထပ် သီးသန့်ခန်းသို့ ဝင်လိုက်သောအခါ အသားဖြူဖြူ ၊ ဝဖိုင့်ဖိုင့် ၊ ထိပ်ပြောင်ပြောင် လူတစ်ယောက် ဖန်ခွက်ထဲသို့ ဝိုင်ငှဲ့ နေသည်ကို တွေ့ရ၏ ။ သူ့ကို သေချာကြည့်ပြီး ငယ်ရုပ်ကို မနည်းဖမ်းယူရသည် ။ ကျွန် တော့်သူငယ်ချင်း အချစ်သမားကြီး ကျော်မင်းသူ ။ ကျွန်တော့်ကို မြင်တော့ ထိုင်ရာမှ ထ , ပြီး ဖက်လဲတကင်း နှုတ်ဆက်သည် ။
“ ကိုမောင် မင်းကြိုက်တာ ထပ်မှာကွာ ”
စားပွဲပေါ်တွင် အမြည်း မျိုးစုံ ၊ ဟင်းမျိုးစုံ ၊ ဝိုင်ပုလင်း ၊ ဘလက်လေဘယ် ၊ အချိုရည်တွေက လိုသည်ထက်ပင် ပိုနေပါသည် ။ သူ ဇာတ်မြုပ်နေ ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ် ကျော် ကာလသည် ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက် ဘဝကို အလုံးစုံပြောင်းလဲစေခဲ့ပါသည် ။ ကွဲကွာနေစဉ်က ဘဝပုံရိပ်တို့ကို ပြန်ပုံဖော်နေကြရ၏ ။ ငယ်ဘဝ အကြောင်းတွေကလည်း ပြောမကုန်နိုင်ကြ ။ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်၏ အမှတ်တရတို့ ပြောစရာ ဆုံမှတ်သည် ‘ မ ’ အကြောင်း ဖြစ်နေခြင်းက မဆန်းပါ ။ ကျော်မင်းသူ ရင်ထဲတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ သိမ်းဆည်းထားခဲ့ရသော ခံစားချက်တို့သည် အယ်လ်ကိုဟောကြောင့် အရှိန်ပိုရနေသည် ။
“ မင်း မြန်မာနိုင်ငံကို ပထမဆုံး ပြန်လာတာလား ”
“ အေး ဟုတ်တယ် ။ ငါ ပီအာကျတယ် ၊ အိမ်ထောင် ကျတယ် ။ သမီးသုံးယောက် ရနေပြီ ။ ခု မိသားစုနဲ့ မြန်မာနိုင်ငံအနှံ့ ဘုရားဖူးဖို့ ၊ လည်ပတ်ဖို့ ခွင့်ယူပြီး ပြန်လာတာ ။ တော်ကြာ ငါ့မိသားစု ရောက်လာကြလိမ့်မယ် ”
ကျွန်တော်တို့ စကားဝိုင်းအရှိန်မြင့်နေစဉ် အသားဖြူဖြူ ၊ ဆံပင်ကုပ်ဝဲနှင့် ချစ်စဖွယ် မိန်းကလေးငယ် သုံးယောက် “ ဖေကြီး ” ဟု သံပြိုင်ခေါ်ကာ အခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်လာကြသည် ။ ပြီးတော့ ကျော်မင်းသူ ဘေးကို ပြေးကပ်သွားကြ၏ ။
“ ကိုယ့်သမီးတွေလေ ၊ ဒါက သမီးကြီး မိုးစံပယ် ၊ ဒီဘက်က သမီးလတ် နွေစံပယ် ၊ သူကတော့ သမီးအငယ်ဆုံးလေး ဆောင်းစံပယ် ”
“ မင်္ဂလာပါ ဦးဦး ”
နာမည်တွေကို ကြားရသဖြင့် အံ့သြစိတ်ဖြင့် ငေး ကြည့်နေရာ ကျော်မင်းသူ သမီးလေးတွေ သွက်သွက် လက်လက် နှုတ်ဆက်သံ ကြောင့် “ မင်္ဂလာပါသမီးတို့ရယ် ” ဟု ပြန်နှုတ်ဆက်လိုက်ရသည် ။ ကျော်မင်းသူ၏ စံပယ်ပန်းအပေါ် အစွဲအလမ်း ကြီးမှုကို အသိအမှတ်မပြု ၍ မရတော့ ။ သူ့နှလုံးသားက ဒဏ်ရာ အမာရွတ်သည် စံပယ်ပန်းပုံများ ဖြစ်နေမလားဟု ရှာရှာဖွေဖွေ တွေး လိုက်သေးသည် ။ ထိုအမာ ရွတ်သည် ဆယ့်နှစ်ရာသီ စံပယ်ပန်းပုံ ဖြစ်ပေလိမ့်မည် ။
“ သမီးတို့ မေမေကော ”
“ ကားပတ်ကင်ထိုးနေ တယ် ဖေကြီး ၊ ဟော မေကြီး လာပြီ ”
သမီးကြီး စကားမဆုံး မီမှာပင် ဖြူဖြူသန့်သန့် ပြည့်ပြည့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည် ။ မျက်မှန်တပ်ထားသဖြင့် ပို၍ ခန့်ထည်နေသည် ။ ဂုဏ်သရေရှိ မြန်မာအမျိုးသမီး တစ်ယောက်ဟုသာ ကောက် ချက်ချမိသည် ။
“ အဲဒါ ကိုယ့်အမျိုးသမီး ကိုမောင် ။ ချစ်ရေ ကိုယ့်ချစ်သူငယ်ချင်း မောင်မောင် ”
ကျော်မင်းသူက မိတ် ဆက်ပေးသဖြင့် နှုတ်ဆက်ရန် အထ , တွင် ယိုင်သွားသဖြင့် ခုံနောက်မှီကို လှမ်းကိုင်လိုက်ရသည် ။ ဘလက်လေဘယ် တန်ခိုးကြောင့် အမြင်တွေ မှုန်ဝါးရီဝေနေသည် ။ သူစိမ်းအမျိုးသမီး ရှေ့တွင် ဣန္ဒြေမဆည်နိုင်သဖြင့် ရှက်သလို ဖြစ်သွား၏ ။ ကြိုးစား၍ ကိုယ်ကို မတ်ပြီး လက်ဆွဲ နှုတ်ဆက်လိုက်၏ ။
“ နေကောင်းတယ်နော် ကိုကြီးမောင် ”
ကျွန်တော့်ကို ရင်းရင်းနှီးနှီး ခေါ်လိုက်သည့် အသံ ။ အဝေးမှ စကားသံကို ကြားရသည့်နှယ် ။ အံ့သြစိတ်ဖြင့် စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်လိုက်သည် ။ အမျိုးသမီးက ကျွန်တော့်ကို ခပ်ပြုံးပြုံး ကြည့်နေသည် ။ ပါးပြင်ပေါ်မှ စံပယ်တင်မှဲ့သည် တစ်လုံး ဖြစ်လိုက် ၊ နှစ်လုံးဖြစ်လိုက် ။ အခန်းတစ်ခုလုံး စံပယ်နံ့ သင်းထုံသွားသလို ထင်လိုက်သည် ။
⎕ မိုးရည်နိုင်
📖ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း
နိုဝင်ဘာ ၊ ၂၀၁၉
