❝ အဲဒီနေ့က ကျွန်တော့်အဖေ သေပြီးရှင်တယ် ❞
( နေကောင်းကင်နီ )
အဲဒီနေ့ညက ကျွန်တော့်အဖေ ဆုံးတယ် ။ ကျွန်တော် အနားမှာ မရှိပါဘူး ။ ရှိလည်း မရှိနိုင်ခဲ့ဘူး ။ ရန်ကုန်ဆေးရုံကြီးက အမေ ဆက်တဲ့ ဖုန်း ဝင်လာတော့ ကျွန်တော် နည်းနည်းလေး ငိုင်သွားမိတယ် ။ တကယ်ဆို တကယ် နည်းနည်းလေးပါပဲ ။ အဖေ ဆိုတဲ့အရာ သေဆုံးခြင်းက ကျွန်တော့်အတွက် မကြည့်ချင်တဲ့ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ကို ဇာတ်သိမ်းမှ ကြည့်လိုက်ရတာမျိုး လောက်ပဲ ။ ပထမဆုံး သတိရမိတာက ဆေးရုံမှာ အဖေနဲ့ အတူတူ ရှိနေမယ့် အမေ ။ အမေ ဘာဖြစ်မလဲ ကျွန်တော် သိပ်သိချင်တယ် ။ အမေ ငိုနေမှာလား ။ ကျွန်တော် စိတ်ထဲ ကျိတ်ပြီး ဆုတောင်းနေတာကတော့ အမေ မငိုစေဖို့ဘဲ ။ ဘာလို့ ငိုနေမှာလဲ ။ မငိုလောက်တဲ့ အကြောင်းအရာတွေ အမေ့ ရင်ထဲမှာရော ကျွန်တော်တို့ ရင်ထဲမှာပါ နင့်နင့်သီးသီး ရှိနေပြီးသားပဲ ။
“ မင်းအဖေတော့ သွားပြီဟေ့ ”
ဝမ်းနည်းသံ မဟုတ်တဲ့ အသံနဲ့ ဝင်လာတဲ့ အမေ့အဖေ ၊ ကျွန်တော့် အဘိုးအသံကို ကြားတော့ စိတ်ထဲ ဟာတာတာ သလိုတော့ ဖြစ်သွားသား ။ လူတစ်ယောက် သေဆုံးခြင်းမှာ ငိုကြွေးဖို့တောင် တာဝန် မယူနိုင်ခဲ့တာက အဲဒီ လူရဲ့ အတိတ်က တခြားသူတွေကို ရယ်စရာတွေ မပေးခဲ့လို့ပေါ့ ။
ဘာအဓိပ္ပာယ်မှန်း မသိတဲ့ အိမ်တွင်းအုန်းကို ဖြုတ်ချပြီး အဘိုး ထွက်သွားတဲ့အထိ ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကို နှစ်ယောက် တစ်ယောက် မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်ရင်း စကားတော့ ခဏလောက် မပြောနိုင်ခဲ့တာ သေချာတယ် ။
“ အဖေ သေသွားပြီတဲ့ ”
“ အင်း သေသွားတာပဲ ကောင်းပါတယ် ”
ကျွန်တော့်အဖေ ဆုံးခြင်းက အဲဒီလောက်ပဲ ။
••••• ••••• •••••
“ ဝုန်း ”
ထမင်းစားပွဲဝိုင်းက အဖေ့ရဲ့ အင်အားအောက်မှာ ပိုးလိုးပက်လက် လန်သွားတယ် ။ အမေ့ပေါ်မှာ ဟင်းဖတ်တချို့ က ချက်ချင်း ဆိုသလို ။ ကြားဖူးနေကျ ၊ မြင်ဖူးနေကျပေမဲ့ ကျွန်တော် ကတော့ ငေးကြည့်နေရုံပဲ ။ တီဗွီကို ကြည့်ရင်း လောကကို မေ့နေတဲ့ ညီလေး မျက်နှာက တီဗွီကို ပိတ်လိုက်ရင်း အရွယ်နဲ့ မလိုက်အောင် အခြေအနေကို နားလည်စွာ အနားကို တဖြည်းဖြည်း တိုးသွားတယ် ။
“ မင်း ဘာအချိုးလဲ ”
“ ဒါလေးတောင် မလုပ်ပေးနိုင်ရအောင် မင်းမှာ အားကိုး ရှိနေတယ်ပေါ့ ဟုတ်လား ”
အဖေ့အသံက သူတို့ မကြားချင်တဲ့ အာလေးလျှာလေး အသံပေါ့ ။
အမေ့ကို ကြည့်လိုက်တော့ ဖန်တစ်ရာတေနေတဲ့ ဇာတ်လမ်းမို့ ဘာမှ ထိပ်တိုက် မပြောချင်တဲ့ ဟန်ပါပဲ ။ တိတ်ဆိတ်စွာနဲ့ ကြမ်းပြင်ကို ရှင်းလင်းဖို့ပဲ ပြင်နေတယ် ။
“ မလုပ်ပါနဲ့ ဖေကြီးရယ် ”
ထုံးစံအတိုင်း ညီလေးက သူ တတ်သလောက်လေးနဲ့ လေပြေထိုးဖို့ကြံတယ် ။ ဟုတ်ပါတယ် ၊ အဲလိုမျိုး အချိန်တိုင်း ညီလေးက ငိုမဲ့ငိုမဲ့နဲ့ သက်သာရာ သက်သာငြား လေပြေထိုးနေကျ ။ တကယ်ဆို တစ်နေ့တာရဲ့ ညဆိုတာ ရောက်တိုင်း ကျွန်တော်တို့ ကြောက်ရွံ့နေကျ ။ တစ်နေ့လုံး တစွပ်စွပ် မြည်အောင် လောင်းထည့်လာခဲ့တဲ့ နှုန်းက ညဆိုရင် ရေချိန်ထက် ကျော်နေပြီပေါ့လေ ။ နေညိုတာနဲ့ ရွာမှာ အိမ်တံခါးတွေကို ပိတ်ရသလိုမျိုး ကျွန်တော်တို့ စိတ်တွေ ချဉ်စူးစူး အနံ့အောက်မှာ ပိတ်ပစ်ခဲ့ရတယ် ။ ရယ်မောဖို့တောင် တစ်ယောက် မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်ပြီး မဝံ့မရဲ ဖြစ်ရတဲ့ ခံစားမှုမျိုး ။ အပြစ်မရှိ အပြစ်ရှာမယ့် ရီဝေဝေ မျက်လုံးတွေအောက်မှာ ကျွံသွားတဲ့ စကားတစ်ခွန်းက အခုလို ထမင်းဝိုင်း တစ်ဝိုင်းကို မှောက်သွားအောင် လုပ်နိုင်တယ်လေ ။
“ ဟင် ပြောလေကွာ ”
“ မလုပ်ပါနဲ့ ဖေကြီးရယ် ”
အမေ့ရဲ့မျက်နှာက မျက်ရည်တွေနဲ့ လန်တက်သွားတယ် ။ အဖေရဲ့ ဆံပင်ဆောင့်ဆွဲလိုက်ခြင်းရယ်ပါ ။ ညီလေးကလည်း အဝေးကို လွင့်သွားတယ် ။
“ တောက် ”
သားကြီး ဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော့် စိတ်ထဲ ဘာတွေ ဖြစ်သွားမလဲ ။ စိတ်ထဲက ခံပြင်းမှုနဲ့အတူ ခြေထောက်တွေ တဆတ်ဆတ် တုန်ခါလာမိတယ် ။ မျက်ရည်တွေ ဝဲနေတဲ့ အမေက စကားတွေ ထပ်ပြောနေရင် ဘာဖြစ်မလဲ ဆိုတာ ကြိုသိနေတော့ ယိုင်ထိုးနေတဲ့ အဖေ့ လက်ထဲက မရုန်းဘူး ။
“ အေးပါဟာ နောက်မပြောတော့ပါဘူး ”
ပြီးတော့ ကျွန်တော် ဘာတွေဖြစ်ပြီလဲ ဆိုတာ သိတဲ့ အမေက ကျွန်တော့်ဘက် လှည့်ကာ ဘာမှ မပြောမိဖို့ မျက်ဝန်းတချို့နဲ့ ခေါင်းခါ ပြတယ် ။ ဟုတ်ပါတယ် ၊ ကျွန်တော် ဝင်ပါမိရင် အသားနာမှာက ကျွန်တော်ပဲ ဖြစ်မှာပဲ ။ အဖေ ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ် အောက်မှာ တစ်ခုခု လုပ်လို့ ရခဲ့ရင်တောင် ငရဲ ဆိုတာက အလွတ်ပေးမှာမှ မဟုတ်တာ ။ အဲ့ထက် ပိုဆိုးတာက အတားအဆီး တစ်ခုက ရှိနေသေးတယ် ။ ကျွန်တော်က ဘာမှ မလှုပ်ရှားနိုင်တဲ့ အာရုံကြောရောဂါသည် ။
“ အဖေ ကျွန်တော်တို့ကို မချစ်ပါဘူး ”
တစ်ခါတစ်ခါ အဲဒီလိုမျိုးနဲ့ ပြီးဆုံးသွားပေမဲ့ တစ်ခါတစ်ခါကျတော့ မပြီးဆုံးခဲ့ဘူး ။
••••• ••••• •••••
တစ်နေ့တာလုံး မူးယစ် နေတဲ့ အဖေဟာ အရက်ခွက်ကို နှုတ်ခမ်းကပ်တဲ့ အချိန်မှာပဲ အိမ်မှာ ရှိခဲ့တယ် ။ အလုပ်ဆို ဘာတစ်ခုမှ မလုပ်နိုင်တော့ အလုပ်က ထွက်မှန်း မသိ ထွက်လိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာလည်း အရက်ပုလင်းက ၂၄ နာရီ အိပ်ရာဘေးမှာ အသင့် ရှိနေတာပါပဲ ။ အားလုံး အလုပ်ကိုယ်စီ ၊ ကျောင်းကိုယ်စီ သွားနေရတဲ့ အချိန်မှာ အိမ်တစ်အိမ်တည်းမှာ ဘာမှ မလှုပ်ရှားနိုင်တဲ့ ကျွန်တော်ရယ် မူးနေတဲ့ အဖေရယ် နှစ်ယောဏ် တည်း ။ ဒီတော့ အဖေရဲ့ ဒဏ်တွေ ကျွန်တော်သာ အသိဆုံးပေါ့ ။
အဖေ သန်သန်မာမာ ရှိနေခဲ့တဲ့ အချိန်ကဆို ဘယ်အချိန် ဘယ်လို ရှာမှန်း မသိတဲ့ ပြဿနာတွေကို အမေ့ကို ပြန်ပြောပြဖို့ ကျွန်တော် နားစွင့်နေမိတယ် ။ အရက်သောက်ဖို့ ဘယ်သူ့ဆီမှာ ဘယ်လို အကြောင်းပြချက်နဲ့ ပိုက်ဆံ ချေးပြီး ပြန်မဆပ်လို့ ။ ဘယ်မှာ အကြွေးတွေ ယူပြီး ဘယ်မှာ ဘာဖြစ်လို့ ။ အိမ်ထဲမှာ ရှိတဲ့ အချိန်ဆိုလည်း အိမ်ထဲမှာ ရှိလို့ပေါ့ ။ ဘယ်အချိန် အိမ်ထဲက ပစ္စည်းတွေ ယူသွားပြီး အပေါင်ဆိုင် ပို့လိုက်မလဲ ရင် တထိတ်ထိတ်နဲ့ ။ အမေ့ထဘီတွေ ၊ ကျွန်တော့်ရှပ်အင်္ကျီတွေ ၊ ထမင်းချိုင့်တွေ ဆိုလည်း ဒီနည်းနဲ့ပဲ ကုန်ခဲ့တာပဲ ။ ကြာတော့လည်း အမေက ပြန် မရွေးနိုင်လို့ အပေါင်ဆုံး ထားလိုက်တော့ အိမ်မှာ ပစ္စည်းတွေ ရှားရှားလာတယ် ။ ဒီတော့ ရရင် ရသလို အပြင် ထွက်ထွက်ပြီး ဟိုအကြောင်းပြ ၊ ဒီအကြောင်းပြ ပိုက်ဆံ ချေးတဲ့ ဇာတ်လမ်းက ပိုပိုပြီး အသက်ဝင်လာတယ် ။
မနေနိုင်လို့ ကျွန်တော်က အသံနဲ့ တားရင် အသံတွေ ဆူညံဆူညံ ဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံး ကျွန်တော့်အသား နာရုံက လွဲလို့ ဘာမှ အဖတ်မတင်ခဲ့တော့ အမေ့ရဲ့ စကားကို နားထောင်ပြီး လုပ်သမျှ ကြည့်နေလိုက်တယ် ။ ပြီးရင် တစ်နေ့တာရဲ့ စောင့်ကြည့်မှုဇယားတွေကို အမေ့ကို ပြောပြပြီး လိုအပ်တဲ့ မဖြစ်မနေ ပစ္စည်းတွေကိုတော့ ဘောက်ချာတွေ လိုက်သိမ်း ထားရတာပေါ့ ။
ဒီလောက် ခက်ခဲနေတဲ့ ဘဝမှာ ကိုယ်လုပ်ချင်ရာ ကိုယ် လုပ်တာ အဖေ ကျွန်တော်တို့ကို မစာနာသလို ကျွန်တော့် ကိုလည်း မသနားပါဘူး ။
တစ်ခါတလေ အဲဒီလို ပြီးဆုံးသွားပေမဲ့ တစ်ခါတလေတော့ မပြီးဆုံးခဲ့ပြန်ဘူး ။ လောကမှာ အဖေ ဆိုတာ ဘာလဲ ၊ အိမ်ထောင်စု တစ်ခုမှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ မငဲ့ဘဲ ကိုယ် လုပ်ချင်ရာ ကိုယ် လုပ်ပြီး ထင်ရာစိုင်းတတ်တဲ့ သူတွေကို အဖေလို့ ခေါ်သလား ။ ခေါ်ထိုက်သလား ။ ကျွန်တော် မသိဘူး ။ အဖေဟာ အဖေပဲ ဆိုတာတော့ အဖေ ခဏခဏ ပြောတယ် ။ ကျွန်တော် နားမလည်နိုင်စွာ ခေါင်းလည်း ခဏခဏ ညိတ်မိခဲ့တယ် ။ ကျွန်တော့် စိတ်ထဲမှာတော့ အဖေ ဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ သိပ်ကြောက်ခဲ့ရတဲ့ အချိန်မရွေး ပေါက်ကွဲနိုင်တဲ့ မီးတောင် တစ်ခုပဲ ။ ဆုပ်လည်းစူး ၊ စားလည်းရူး ဘဝမှာ မြေကြီး ပစ်ချမရ ၊ ရေပြင် ပစ်ချမရ ဗြဟ္မာ ဦးခေါင်း တစ်လုံးလိုပဲ သဘောပေါက်နေမိခဲ့တယ် ။
ကွာရှင်းဖို့ အမေ့ကို ပြောတော့ မင်းတို့အတွက် မကွာရှင်းနိုင်ဘူးတဲ့ ။ ဒါ အမေ့ ကံကြောင့်ဖြစ်တဲ့ ကိစ္စမှာ မင်းတို့ကို အဖေ ရှိရဲ့သားနဲ့ အဖေမဲ့အောင် မလုပ်ချင်ဘူးတဲ့ ။ ကျွန်တော် နားမလည်ဘူး ။ အဖေ ဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ အတွက် လိုမှ မလိုအပ်တော့တာ ။ ဒါကို ဘာကြောင့် အတင်း တွယ်ကပ်နေဦးမှာလဲ ။ အမေရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက် အတိုင်း ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်တို့ ဘဝက ဘယ်လောက် အချိန်ကြာကြာ ညှိုးငယ်ထိတ်လန့်မှုတွေ သိမ်ငယ်မှုတွေနဲ့ နေနေရဦးမှာလဲ ။ အဖေ ကလည်း ကျွန်တော်တို့ကို လိုအပ်တာ မဟုတ်ဘူး ။
တစ်ခါတစ်ခါတော့လည်း ကျန်ရှိတဲ့ နေ့ရက်တွေကို အဲ့ဒီလို ပြီးဆုံး မသွားစေချင်မိဘူး ။
••••• ••••• •••••
ကြာလာတော့လည်း ကျွန်တော်တို့ ခါးက ခဏခဏ စည်းနှောင်ရပါ များလွန်းတော့ ကျစ်လျစ်သန်မာခဲ့တယ် ။ ကျွန်တော်တို့ သန်မာခဲ့သ လောက် အဖေကတော့ တစ်စတစ်စ ပျော့ခွေယိုင်နဲ့ လာတယ် ။ ၂၄ နာရီလုံးလုံး ထမင်းမစား ဘာမစားနဲ့ အသောက် မပြတ်ခဲ့တော့ အဖေ့ ကိုယ်လုံးက အရိုးသာသာပဲ ရှိတော့တယ် ။ အရက် သောက်ဖို့ ဝယ်ဖို့က လွဲပြီး နေရာက မထတော့သလို ဆေးရုံကို တက်လိုက် ဆင်းလိုက်နဲ့ ကလည်း အကြိမ် မရေတွက်နိုင်တော့ဘူး ။ ဆရာဝန်က အရက်ကို မသောက်တော့ဖို့ ညွှန်ကြားပေမဲ့ သူ့အမိန့်က လွဲပြီး ဘယ်သူ့ အမိန့်ကိုမှ မနာခံတဲ့ အဖေက ဘယ်တော့မှ မလိုက်နာခဲ့ ။ အသည်းအသန် ဖြစ်လိုက် ဆေးရုံသွားလိုက် ၊ ခဏနားလိုက် ၊ ပြန်သောက်လိုက် ။ ဂျာအေး သူ့အမေရိုက် သလို ဖန်တစ်ရာတေ နေတာပါပဲ ။ အရင်လို ဝူးဝူးဝါးဝါး စိတ်ညစ်ရအောင် ပေါက်ကွဲတာတွေ မရှိတော့ဘူး ဆိုပေမဲ့လည်း အရင် ဒုက္ခတွေနဲ့ မတူတဲ့ ဒုက္ခတွေက ထပ်ဝင်လာတာပါပဲ ။ ကျောက်ကပ်က သုံးစားမရတော့လောက်အောင် ပျက်စီးနေပြီ ဆိုတော့ ဆီးသွားချင်ရင် နေရာတင် ထွက်ကျ ၊ ဝမ်းသွားချင်ရင် နေရာတင် ထွက်ကျတာပါ ။ ထုံးစံအတိုင်း အိမ်မှာ ဘယ်သူမှ မရှိ ၊ ဘာမှ မလုပ်နိုင်တဲ့ ကျွန်တော်နဲ့ ပဲပေါ့ ။ အရင်က ပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့အရက်သမား ဆိုတဲ့ ဂုဏ်အောက်မှာ မျက်နှာ ငယ်ရတာ တစ်မျိုး ၊ အခု အရက်သမား လူမမာ ဆိုတဲ့ အောက်မှာ သိမ်ငယ်ရှက်ရွံ့ရတာတစ်မျိုး ။ ဘယ်အရာမှ မကောင်းခဲ့ပါဘူး ။
“ ကံဆိုးလိုက်တာ ” ဆိုတဲ့ အများရဲ့ ကျွတ်သပ်သံ အောက်မှာ ကျွန်တော် ကတော့ မိသားစုအစား အဖေကို တစ်မျိုးပြီး တစ်မျိုး နာကြည်းမုန်းတီး နေခဲ့မိတယ် ။ တစ်နေ့တာလုံး ချေးသေးတွေနဲ့ လူးနေခဲ့တဲ့ နေရာတစ်ခုမှာ ဘာကို အပြစ်တင်ခဲ့လို့ တင်ရမလဲ ။ ပြန်လာရင် လူမမာ နှစ်ယောက်ကို ပြုစုရတဲ့ အမေနဲ့ ညီလေးကို အဖေ အားမနာဘူး ။ ဘာကိုမှလည်း မလုပ်ပေးနိုင်ခဲ့သလို တစ်ဖက်က နှောင့်ယှက်နေတဲ့ လုပ်ရပ်ဆို အဖေ သိမှ သိရဲ့လား ။
ပို ဆိုးလာတဲ့ အချိန် တစ်ခုမှာ အဖေ အရက် သိပ်မသောက်နိုင်တော့ဘူး ။ ဒါပေမဲ့ ဒဏ်ရာတွေ ဦးနှောက်ကိုပါ ထိခိုက်လာတော့ အဖေ့ရဲ့ အသိစိတ်တွေ ပိုပို လွတ်ကင်းလာတယ် ။ အဲလို လွတ်ကင်းလာတဲ့ အချိန်မှာတော့ လူမမာ တစ်ယောက်လို အိမ်မှာ မနေတော့ဘဲ မိုးရွာကြီးထဲလည်း အနွေးထည် ဝတ်ပြီး စာအုပ် တစ်အုပ်နဲ့ လျှောက်သွားလို သွား ၊ စောင်ကြီး ပတ်ပြီး လှည်းတန်း လို နေရာမျိုးမှာ ယိုင်ထိုးယိုင်ထိုးနဲ့ ။ တစ်ခါတစ်ခါလည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို မဟန်နိုင်တော့ ရောက်ရင် ရောက်တဲ့ နေရာမှာ ငုတ်တုတ် ။ တစ်ခါတစ်ခါ လဲနေလို့ သိတဲ့ သူတွေက လိုက်ပို့တဲ့ အခါမျိုးတွေကလည်း ရှိသေးတယ် ။ လမ်းလယ်ကောင်မှာ ပုဆိုးမနိုင် ၊ ပဝါမနိုင်တဲ့ အဖေ့အကြောင်း တစ်ယောက်ယောက်က လာပြောရင် ကျွန်တော့် စိတ်တွေ ဘယ်လိုမှန်း မသိဘူး ။ ကိုယ် ကိုယ်တိုင်လည်း မသယ်နိုင်တဲ့ အခြေအနေ တစ်ခုမှာ မတော်လို့ နေရာတစ်ခုမှာ လူမသိ သူမသိ လဲကျနေရင် အမေနဲ့ ညီလေး အခက်တွေ့မှာ စိုးလို့ ဘာလို့ ပြောမရ ဆိုမရ လျှောက်သွားနေတာလဲ ဆိုပြီး ကျွန်တော် တားသေးတယ် ။ အမေနဲ့ ညီလေးကလည်း တားတယ် ။ ဒါပေမဲ့ အချည်းအနှီးပဲ ။
တောင်ရောက်မြောက်ရောက် စကားတွေနဲ့ အာဟာရ အတွက် ကွေကာအုပ် တစ်ခွက်တောင် မဝင်နိုင်တဲ့ အခြေအနေမှာ မနက်ဆို ယိုင်ထိုး ယိုင်ထိုးနဲ့ စာအုပ်တစ်အုပ် ကိုင်လို့ ထွက်သွားပြီ ။ ထွက်သွားတိုင်းလည်း ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ လိုက်မတားနိုင်ခဲ့ဘူးလေ ။ ဘယ်ကို သွားပြီး ဘာတွေ လုပ်လဲ ။ အဖေ ကိုင်ကိုင်သွားတဲ့ စာအုပ်က ဘာစာအုပ်လဲ ။ အဖေ သွားသွားပြီး ဘာတွေ လုပ်တာလဲ ။ မေးဖို့ထက် ပြန်ရောက်လာပါ့မလား ၊ ဘယ်နေရာမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေပြီလဲ ဆိုတာ အားလုံးအစား ကျွန်တော် ပူပန်မိနေတယ် ။ အဖေကတော့ ကျွန်တော်တို့ အတွက် ဘာဆို ဘာမှ ပူပန်ပုံ မရပါဘူး ။
ခုတော့ ကျွန်တော်တို့ မိသားစုရဲ့ ဒုက္ခတွေ ချုပ်ငြိမ်းတဲ့နေ့ ရောက်လာခဲ့ပြီ ။ အဖေ သေသွားပါပြီ ။ အိပ်နေတဲ့ နေရာပေါ်မှာ တက်သလိုလို သတိလစ်နေခဲ့ပြီး ဆေးရုံပို့လိုက်တဲ့ နောက်ပိုင်း ကျွန်တော့် မျက်စိရှေ့က အဖေ ဆိုတာ ခဏ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးတော့ အခုတော့လည်း ထာဝရ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ။ တခြားသူတွေရဲ့ ပြောပြောနေကျ မိဘရဲ့ နောက်ဆုံးမျက်နှာ ဆိုတာကို ကျွန်တော် မမြင်လိုက်ရလို့ ဝမ်းနည်းလည်း မဖြစ်မိပါဘူး ။ အဖေရဲ့ သေဆုံးခြင်းက ကျွန်တော်တို့ မိသားစုအတွက် ကြီးကြီးမားမား ကွယ်ပျောက်သွားခြင်းမျိုးမှ မဟုတ်တာ ။
ညကြီးသန်းခေါင်ပဲ အမေ ဆေးရုံက ပြန်လာတယ် ။ အမေ ကျွန်တော် မျှော်လင့်သလိုပဲ မငိုပါဘူး ။ အဖေဆုံးပြီ ဆိုတဲ့ သတင်းက အိမ်အနား တစ်ဝိုက်မှာ ပျံ့သွားတော့ အမေ ပြန်အလာမှာ သတင်း ဝိုင်းမေးတဲ့ သူတွေနဲ့ စည်နေတယ် ။ အားလုံးရဲ့ မျက်နှာမှာလည်း သာမန်လူ တစ်ယောက် သေဆုံးခြင်းလို သိပ်ပြီး ဝမ်းနည်းပက်လက် မရှိကြပါဘူး ။ အမေ အထဲ ဝင်လာတော့ ငိုင်နေတဲ့ ကျွန်တော့် ဘေးနား ဖုတ်ခနဲ စာအုပ်လေး တစ်အုပ် ပြုတ်ကျလာတယ် ။
အဖေရဲ့ စာအုပ် ၊ ဟုတ်တယ် ၊ အဖေ ကိုင်ကိုင် သွားတဲ့ စာအုပ်လေးပါပဲ ။
တစ်ချိန်လုံး လက်က မချတာ ခုထိလည်း အဖေနဲ့ အတူ ပါသွားတဲ့ ပုံပါပဲ ။ ကျွန်တော် မောနေတဲ့ စိတ်နဲ့ အတူ စိတ်ပြေလက်ပျောက် ဖွင့်ကြည့်ဖို့ စိတ်ကူးလိုက်တယ် ။ အထဲမှာ ကျွန်တော် မှတ်မိနေတဲ့ အဖေ့ လက်ရေးကို မညီမညာကို တွေ့လိုက်ရတယ် ။ အဖွင့်မှာတင်ပဲ ...
“ ငါ့သား မြန်မြန် နေကောင်းလာပါစေ ... ”
“ ဘုရားမှာ သွားသွားပြီး ဆုတောင်းရမယ် ”
တဲ့လေ ။
ကျွန်တော် နေရာမှာပဲ ချာချာလည်သွားခဲ့ပါတယ် ။
“ အဖေ အဖေ သွားသွားနေတဲ့ နေရာ နေရာက ”
“ အဖေ လုပ်လုပ်နေတဲ့ အရာ အရာတွေက ”
လွတ်ကင်းသွားတဲ့ အသိစိတ် တစ်ခုက မှတ်မှတ်ရရ စွဲထင်နေတာ နေမကောင်းတဲ့ ကျွန်တော် ဆိုတဲ့ သားတစ်ယောက် ပဲလား ။
ခုတော့ ဒီလိုပဲ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ ။
••••• ••••• •••••
အဖေ ကျွန်တော့်ကို ချစ်ခဲ့လား ။ ချစ်ခဲ့မှာပါ ၊ ကျွန်တော် ငယ်သေးလို့ မသိတာ နေမှာ ။
အဖေ ကျွန်တော့်ကို ဂရုစိုက်စကားတွေ ပြောခဲ့သလား ။ ပြောခဲ့မှာပါ မသိတာ ကျွန်တော် မကြားလို့ ဖြစ်မှာပါ ။
အဖေ ကျွန်တော့်ကို ဖေးမခဲ့သေးလား ။ ဖေးမခဲ့မှာပါ ၊ မသိတာ ကျွန်တော် မသိလို့ ဖြစ်မှာပါ ။
အဖေ ကျွန်တော့်ကို စောင့်ရှောက်ခဲ့သလား ၊ စောင့်ရှောက်ခဲ့မှာပါ ၊ မသိ တာ ကျွန်တော် အိပ်ပျော်နေချိန်မို့ ဖြစ်မှာပါ ။
အဖေ ကျွန်တော့်ကို အားပေးခဲ့သလား ။ အားပေးခဲ့မှာပါ ။ မသိတာ အဲဒီအချိန် ကျွန်တော် ကြောက်နေလို့ ဖြစ်မှာပါ ။ ကျွန်တော် လုပ်နိုင်ခဲ့သလား ၊ မေးခဲ့တဲ့ အချိန် လုပ်နိုင်ခဲ့တယ် သားလို့ အဖေ ဖြေခဲ့သလား ။ ဖြေခဲ့မှာပါ မသိတာ အဲ့ဒီအချိန် ကျွန်တော် ဉာဏ်မမီတဲ့ အချိန် ဖြစ်နေလို့ နေမှာပါ ။
အဖေ ကျွန်တော့်ကို သနားခဲ့ရဲ့လား ။ သနားခဲ့မှာပါ ၊ မသိတာ ကျွန်တော် မမြင်မိခဲ့တာ နေမှာပါ ။
မွေးဖွားလာတာကို တောင်းပန်စရာ မလိုပေမဲ့ အဖေရဲ့ သေဆုံးခြင်းကိုတော့ တောင်းပန်ပါတယ် အဖေ ။ အဖေ ကျွန်တော်တို့ကို ပူပန်ခဲ့ရဲ့လား ၊ လိုအပ်ခဲ့ရဲ့လား ဆိုတာကတော့ စာအုပ်လေးကပဲ ကျွန်တော့်ကို ပြောပြနေမှာပါပဲ ။
တကယ်တော့ အဖေ ဆိုတာ ပြည့်စုံတဲ့ လူသားတစ်ယောက် မဟုတ်ပါဘူး ။ ဒါပေမဲ့ သားသမီးကို ချစ်တဲ့ အချစ်မှာတော့ ဘယ်လို အဖေမျိုး မဆို ပြည့်စုံနိုင်ပါတယ် ။ ခု ကျွန်တော် မကျဘူးလို့ ထင်မိတဲ့ မျက်ရည် ကျွန်တော့် ဆီ က ။
▢ နေကောင်းကင်နီ
📖ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း
၂၀၁၄ ဩဂုတ်
