❝ ငါးရက် ဆယ့်တစ်နာရီ ❞
☐ ညီပုလေး
သူ လာနေတာ ခပ်လှမ်းလှမ်းက တွေ့ ကတည်းက ကားအော်ဒါ ငှားဖို့ လာတာပဲ ဆိုတာ ဖိုးညို တွက်ပြီးသား။ ကိုဆန်းထွန်းဦးက ဖိုးညိုရဲ့ ဖောက်သည်၊ ဖိုးညိုရဲ့ ဟိုင်းလတ်ကားကို ငှားစီးနေကျ။
ထင်တဲ့ အတိုင်းပဲ ကားအော်ဒါကိစ္စ လာတာ၊ သဘက်ခါ မနက်စောစော တောင်ကြီး တက်ချင်သတဲ့။ နှစ်ရက်ပဲ ကြာမယ်၊ ဈေးနှုန်းက ဖိုးညိုနဲ့ သူ၊ အထူး ပြောစရာ မလိုတဲ့လူ။ သူ့ လုပ်ငန်း အဆင်ပြေရင် ပြေသလို သာသာထိုးထိုး ပေးတတ်တယ်လေ။ ကြက်တန်းက ကိုဆန်းထွန်းဦးရဲ့ ကားပစ္စည်းဆိုင်ကလည်း တော်တော်ကို အရှိန် ရနေပြီ။ တိုယိုတာ၊ ဒတ်ဆန်းနဲ့ ဒိုင်နာ ပစ္စည်းချည်း ရောင်းတဲ့ ဆိုင်ကလေး။ တောင်ကြီးကို ဘာသွားလုပ်မှာလဲ မေးရင် လေကုန်မယ်၊ အောက်မေး ညောင်းမယ်၊ ဖိုးညို သဘောပေါက် ပြီးသား။
အမှန်တော့ ဒီရက်ပိုင်းက ကားအော်ဒါ ပါးတဲ့ ရက်မို့ ဖိုးညိုက တောင်ကြီးမှ မဟုတ်ဘူး။ သင့်တင့်တဲ့ ဈေးရရင် ကမ္ဘာလည်း ပတ်မှာပဲ။ ဒိုင်ခွက်ထဲက ကီလိုမီတာနှုန်းပြတဲ့ မီတာညွှန်တံက အညောင်း မိနေတာ ကြာပြီ မဟုတ်လား။ ကိုဆန်းထွန်းဦး ချိန်းတဲ့ မနက်မှာ ဖိုးညိုက မှာထားတဲ့ အချိန်ထက် ငါးမိနစ် စောပြီး ရောက်သွားတယ်။ ကိုဆန်းထွန်းဦးကလည်း အသင့်ပဲ။ ကားပေါ် ကို ပစ္စည်းတွေ တင်ကြတော့ လက်ဆွဲအိတ် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးတွေကို ကားခေါင်မိုးပေါ်က ခြံကလေးတွေပေါ် တင်ပြီး မိုးကာနဲ့ အုပ်လိုက်တယ်။ နည်းနည်း လေးတဲ့ လက်ဆွဲအိတ်တွေ ကိုတော့ ကိုဆန်းထွန်းဦးက အောက်မှာပဲ ထားလိုက်ပါတဲ့။ ဖိုးညို ရိပ်မိတယ်။ အဲဒီ အိတ်တွေက ပိုက်ဆံတွေ ထည့်လာတဲ့ အိတ်တွေပဲ ဖြစ်ရမယ်။ လေးတဲ့ ခရီးဆောင် လက်ဆွဲအိတ် က အားလုံး လေးလုံး တိတိ။
တောင်ကြီး လိုက်မယ့် ခရီးသည်က ကိုဆန်းထွန်းဦးနဲ့ သူ့ဇနီး မလေး။ မလေးက ကိုယ်လေးလက်ဝန်ကြီးနဲ့။ ပြီးတော့ ကိုဆန်းထွန်းရဲ့ အဒေါ် ဒေါ်ဒေါ်ရှိန်နဲ့ သား မောင်သင်္ကြန်။ မောင်သင်္ကြန်က ဝေါ့ကင်းရှူးလည်ရှည်နဲ့ ဂျင်းဘောင်းဘီကျပ်ကျပ် ကို ဝတ်ထားတယ်။ အသက် နှစ်ဆယ်ကျော်ရုံ ရှိမယ်။ ဒေါ်ဒေါ်ရှိန်နဲ့ အတူ ပွဲဈေးတွေ လိုက်နေတဲ့ လူငယ်။ ဒေါ်ဒေါ်ရှိန် ကလည်း ဖိုးညိုနဲ့ မစိမ်းပါဘူး။ တောင်ကြီး အရင် အခေါက်တွေ တက်တုန်းက လိုက်ပြီး ဈေးဝယ်နေကျ။ ဒေါ်ဒေါ်ရှိန်က ဘုရားပွဲတွေမှာ စောင်တွေ၊ ခြင်ထောင်တွေ၊ အနွေးထည်တွေ၊ မျက်နှာသုတ်ပဝါတွေ၊ စပို့ရှပ်တွေ၊ ဘလောက်စ်တွေ ရောင်းတဲ့ ဘုရားပွဲလိုက် အထည်ကုန်သည်ပဲ။ ဈေးချိုထဲမှာ သမီးတွေက ဆိုင်ခန်း တစ်ခန်းနဲ့ ပြည် တွင်းဖြစ်ရော နိုင်ငံခြားဖြစ်ပါ ရောင်းကြတာလေ။ အခုလည်း မကွေးပွဲ ပြီးလို့ ညောင်ဦးပွဲ ကူးလာတာ။ အထည်တွေ ထပ်ဖြည့်စရာ လိုလို့။ ဒါပြီးရင် ရေနံချောင်းပွဲ ဆိုလား ကူးရမယ်တဲ့။
ကူမဲက အထွက်မှာ ကားဘီးပေါက်လို့ စပယ်ယာဘီး လဲ တပ်ရတာရယ်၊ မိတ္ထီလာ မှာ ဘီးဖာလို့ အချိန် နည်းနည်း ဖင့်သွားတာရယ် တောင်မှ တောင်ကြီးကို အစော ရောက်တယ်။ ကိုဆန်းထွန်းဦးက သူ လုပ်စရာ ရှိတာတွေ မြန်မြန်ထက်ထက် သိမ်းကျုံး လုပ်တတ်တယ်။ သူ့ အဖို့ တစ်ရက် ဆိုရင် တစ်ရက် အရောင်းအဝယ် က အရေးကြီးတယ် မဟုတ်လား။ မန္တလေးဆိုင်ကလည်း မလွှဲသာလို့ ပိတ်ပစ်ခဲ့ရတာ။
ကိုဆန်းထွန်းဦးက စပ်စံထွန်းလမ်း ဟော်ကုန်း ထဲက ကားပစ္စည်းဆိုင် တစ်ဆိုင်မှာ ခဏ ဆင်းပြီး စကားပြောတယ်။ ဆိုင် ထဲက ပြန်ထွက်လာတော့ ဆိုင်ရှင်နဲ့ သူနဲ့ ချစ်စကြင်စ ဇနီးမောင်နှံလို တစ်ယောက် လက်ကို တစ်ယောက် လက်ဆုပ်လို့ ထွက်လာခဲ့တယ်။ ပြီး တော့ ဟိုလူက စူပါကပ်ဆိုင်ကယ်နဲ့ ရှေ့ သွားနှင့်တယ်။ ဖိုးညိုက ဆိုင်ကယ်နောက်ကို ကား မောင်းပြီးလိုက်ရတယ်။ ကံရှေ့ရပ်ထဲကို ဦးတည် သွားရတယ်။ ခြံဝင်းတံခါး ပိတ်ထားတဲ့ တစ်ထပ်တိုက်ကလေး တစ်လုံးရှေ့မှာ ရပ်ပေးရတယ်။ ဆိုင်ကယ်ဟွန်းသံ ကြားတော့ ဘောင်းဘီရှည် ဝတ်ထားတဲ့ လူငယ် တစ်ယောက်က ပြေးပြီး ခြံဝင်းတံခါးကို ဖွင့်ပေးတယ်။ အဲဒီ တိုက်ကလေးမှာ ချေခဲ့တဲ့ ငွေကို တစ်သိန်းခွဲ လောက်ရှိမယ်။ တစ်သိန်း တော့ ကောင်းကောင်း ကျော်မယ်။ ဆယ်တန် အစည်းတွေ။ ဟိုလူတွေက ငွေစက္ကူတွေရဲ့ အခေါက်တွေ အစည်းတွေလောက်ပဲ ရေကြည့်ပြီး ဂုန်လျှော်တုအိတ်ကြီးထဲ ထည့်လိုက်ကြတယ်။ အိမ်ရှင်တွေက နိုင်ငံခြားကော်ဖီမှုန့်နဲ့ ဖျော်တဲ့ ကော်ဖီနဲ့ ကိုဆန်းထွန်းဦးတို့ကို ဧည့်ခံတယ်။ ဒေါ်ဒေါ်ရှိန် ကတော့ ကားမူးနေတာနဲ့ အတော်ပဲ ကော်ဖီပူပူလေး သောက်လိုက်မှ သက်သာ သွားသတဲ့။
ဖိုးညိုတို့ တောင်ကြီးကို တက်သွားကြတဲ့ နေ့က ၃၀ ရက် အောက်တိုဘာ သောကြာနေ့။
နောက် တစ်နေ့တော့ ကိုဆန်းထွန်းဦးက သစ်တောရပ်ကွက်ကို အမောင်းခိုင်းတယ်။ အဲဒီကို မမောင်းခင် ဈေးဝင်ပြီး ကောက်ညှင်းထုပ်တွေ ဝယ်သေးတယ်။ ဒေါ်ဒေါ်ရှိန် ဆင်းဝယ်တာ တစ်ပွေ့တစ်ပိုက်ကြီး ပြီးတော့ ကိုးမြို့ရှင်နတ်နန်းကို မောင်းခိုင်းတယ်။ ကောက်ညှင်းထုပ်တွေက အဲဒီ နန်းမှာ ကိုးကြဖို့ ဆိုတာ ဖိုးညို မတွေးမိဘူး။ ကိုးမြို့ရှင်နတ်နန်းထဲက တူဝရီး နှစ်ယောက် သပြေပန်း ကိုယ်စီ လက်က ကိုင်ထွက်လာပြီး ကိုဆန်းထွန်းဦးက ဖိုးညို ထိုင်တဲ့ဘက်က နေရောင်ကာတဲ့ အပြားကလေး ကြားမှာ သပြေပန်းတွေ ညှပ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ လက်အုပ်ချီပြီး ဆုတောင်းတယ်။ ပြီးတော့မှ သစ်တောရပ်ကွက်ထဲက ကုန်းမြင့်ကလေးမှာ ဆောက်ထားတဲ့ နှစ်ထပ်တိုက်ကလေးဆီကို အမောင်းခိုင်းတယ်။ ကုန်းက တော်တော် မတ်တာမို့ ကားနဲ့ တောက်လျှောက် မတက်နိုင်ပေဘူး။ ဒါကြောင့် ကိုဆန်းထွန်းဦးက ငွေတွေ ထည့်ထားတဲ့ အိတ်ကြီးကို ပခုံးမှာ ချိတ်ပြီး ဆင်းသွားတယ်။ ပြန်လာတော့ အိတ်ခွံချည်းပဲ ပြန်ပါလာတယ်။ ပြုံးလို့။
ဦးကြီးခမ်းရပ်ကွက်ဘက် မောင်းခိုင်းတော့ ဒါနောက်ဆုံး ကျန်တဲ့ လက်ဆွဲအိတ် အပြာကြီး ကိစ္စနေမှာပဲလို့ ဖိုးညို တွေးမိတယ်။ ဦးကြီးခမ်းရပ်ကွက်က အိမ်က အဲဒီနေ့ နေ့လယ်စာကို သူတို့ တာဝန် ယူပါရစေတဲ့။ ဒေါ်ဒေါ်ရှိန်က ဒုက္ခ မရှာနဲ့။ ငါတို့ ဈေးဝယ်ရဦးမှာ။ ဈေးဝယ်ရင် အချိန်က အကန့်အသတ် ရှိတာ မဟုတ်ဘူး။ နေပါစေလို့ ကားပေါ်ကနေ လှမ်းပြောတယ်။ အိမ်ရှင်တွေကလည်း ကြာချင် သလောက်ကြာပါစေ သူတို့ စောင့်နေပါ့မယ်တဲ့။ ကိုဆန်းထွန်းဦးကတော့ အဲဒီ နှစ်ထပ်တိုက်ကလေးမှာ နေခဲ့တယ်။ မလေးကတော့ ဒေါ်ဒေါ်ရှိန်နဲ့အတူ အောက်ဈေးမှာ ဈေးဝယ်ရအောင် လိုက်လာခဲ့တယ်။
မှတ်မှတ်ရရ အဲဒီနေ့က အောက်တိုဘာ ၃၁ ရက် တန်ဆောင်မုန်းလဆန်း ၁ဝ ရက် စနေနေ့ နောက် လေးငါးရက် ဆိုရင် မြို့လုံးကျွတ်နွှဲကြမယ့် တောင်ကြီးတန်ဆောင်တိုင်ပွဲက စတော့မယ်။ ဒီပွဲ အတွက် စတေ့ချ်စင်တောင် ဆောက်နေပြီ။ မသိုးသင်္ကန်း ရက်ဖို့ ရက်ကန်းစင်တွေလည်း ရောက်နေကြပြီ။ တချို့အရပ်တွေက ရှမ်းအိုးစည်သံ တဗိန်းဗိန်း နဲ့ အသံပေးနေကြတယ်။ မီးပုံးပျံတွေ ချိုးတဲ့ လူတွေက ချိုးနေကြပြီ။ တချို့က မီးပုံးပျံ အသေးလေးတွေ စမ်းလွှတ်နေကြရဲ့။ တောင်ကြီး တန်ဆောင်တိုင် ဆိုတာ သိပ်စည်တဲ့ ပွဲ။ မန္တလေးသင်္ကြန်လိုပဲ။ မရောက်ဖူးသေးတဲ့ လူတွေက ကြိုးစားပြီး ရောက်အောင် လာကြတယ်။ တစ်ခေါက် ရောက်ပြီးရင် နောက်တစ်ခါ မလာဘဲ မနေနိုင်ဘူး။ အဝေးရောက်နေတဲ့ တောင်ကြီးသူ တောင်ကြီးသားတွေလည်း ဒီရက်တော့ မရောက် ရောက်အောင် ပြန်နေကျ။
ဒေါ်ဒေါ်ရှိန်တို့ ဈေးထဲ ရောက်တော့ ဈေးက စည်ရမယ့် အချိန် စည်ရမယ့် ရက်၊ လခချရက်၊ ကျောင်းပိတ်ရက်၊ ရုံးပိတ်ရက်။ ဈေးဝယ်က နည်းနေတယ်။ ဆိုင်ရှင်တွေက ကား ထိုးဆိုက်ကတည်းက ဖိတ်ခေါ်တဲ့အကြည့်နဲ့ မျှော်ကြည့်နေကြတာ။ ဒေါ်ဒေါ်ရှိန် တို့က သူ့ ဖောက်သည် ဆိုင်တွေ ဆီ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားကြတယ်။ ဖိုးညိုလည်း ပစ္စည်းစု၊ အထုပ် ထမ်းရအောင် လိုက်သွားလိုက်တယ်။ ဈေးထိပ်မှာ လည်း မောင်းသံ တနောင်နောင် အိုးစည်သံ တဗိန်းဗိန်း နဲ့။ ဈေးဆိုင်တန်းတွေက လည်း သူ့အတန်းနဲ့ သူ ပဒေသာပင်သီးတဲ့ လူတွေ က သီးကြတုန်း။ တချို့ကလည်း ပဒေသာပင် သီးပြီးလို့ ခင်းကျင်းထားပြီ။
ဒေါ်ဒေါ်ရှိန်က ပထမဆုံး သူ့ ဖောက်သည် ခြင်ထောင်သည် ကိုကျောက်ခဲတို့ ဆိုင်ကို သွားတယ်။ ကိုကျောက်ခဲကလည်း ဒေါ်ဒေါ်ရှိန်ကို မြင်တော့ ဝမ်းသာသွားလိုက်ပုံက ပျောက်နေတဲ့ အဖိုးတန် ပစ္စည်း ပြန်တွေ့သလိုမျိုး။ ကိုကျောက်ခဲရဲ့ ဆိုင်ကလည်း ထိုင်းဘက်က လာတဲ့ခြင်ထောင်တွေ ဆိုင်ခန်းနဲ့အပြည့် ရှိတဲ့ အပြင် ပိုနေလို့ ခြင်ထောင်ဘေထုပ် ၃ ထုပ် ဆိုင်အပြင် ချထားရသေးတယ်။ ဘုန်းကြီးတံဆိပ်၊ တိုက်တံဆိပ်၊ နေကြာပန်းတံဆိပ်၊ မြင်းတံဆိပ်၊ တံဆိပ် ကို စုံလို့ ဒေါ်ဒေါ်ရှိန် ဝယ် လိုက်တာ။ အဝါရောင်၊ ပန်းရောင်၊ အဖြူရောင်၊ စစ်စိမ်း၊ အပြာနု၊ အရောင်တွေ လည်း အစုံ၊ ခြင်ထောင်အလုံး သုံးဆယ်လောက် ဝယ်တယ်။ ပြီးတော့ ပါလာတဲ့ ဆာလာအိတ်တွေထဲ ထည့်ခိုင်းခဲ့တယ်။
ထီးတော့ ဒေါ်ဒေါ်ရှိန် ဖောက်သည်ဆိုင်က အမျိုးစုံအောင် မရှိလို့ ချာလီ ဆယ်လက်ပဲ ဝယ်ပြီး ကလေးဆောင်း အော်တိုမက်တစ် နဲ့နောက်ဆုံးပေါ် ဆိုတဲ့ အကြားကြားက အလက် နှစ်ဆယ်။ တစ်ပွင့်တည်းစံက ငါးလက် ဝယ်ခဲ့တယ်။ ထီးတွေကို ထီး ထည့်တဲ့ ဂျပ်သေတ္တာလေးထဲမှာ စုထည့်ပြီး ကိုကျောက်ခဲ တို့ဆိုင်မှာ သွား စုထားရတယ်။ စီလွန် ချည်ထုပ်တွေ လည်း တစ်လှေကြီး ဒေါ်ဒေါ်ရှိန်က ဝယ်တယ်။ သခွားရောင်၊ ကြံရည်ရောင်၊ ပိတုန်းရောင်၊ သင်္ကန်းရောင် အရောင်စုံပဲ။ တစ်ပေါင်ကို ၂၀၅ ကျပ်နဲ့ ရောင်းတဲ့ ဆိုင်လည်းပါရဲ့။ တချို့ဆိုင်က ၂ဝဝ ကျပ် ဖောက်သည်ဈေးပဲတဲ့။ ဒေါ်ဒေါ်ရှိန် ကိုတော့ အများကြီး ပို မဆိုကြပါဘူး။ မောင်သင်္ကြန် လွယ်ထားတဲ့ အိတ်ထဲက ဆယ်တန် အထုပ်တွေ ဆိုတာ ခုန်ခုန်ထွက်သွား လိုက်ကြတာ။ အလကား ဝေပစ်နေသလားလို့ ထင်ရတယ်။
ကိုစီတို့ ဘီဘဲလ်တို့ အထည် နှစ်ဆယ်စီလောက် ဝယ် လိုက်သေးတယ်။ နယ်မှာ ပြန် ရောင်းကောင်းမယ့် အရောင်၊ အပေအတေ ခံမယ့် အရောင်၊ အသားညိုတဲ့ သူတွေ ကြိုက်မယ့် လိုက်မယ့် အရောင်တွေ ရွေးပြီး စည်းခိုင်းလိုက်တယ်။ အဲဒီ အထုပ်တွေလည်း ဖိုးညိုပဲ ကိုကျောက်ခဲတို့ ဆိုင် သွားပို့ထားရတယ်။ မောင်သင်္ကြန်ကလည်း ကူညီသယ်ပေးပါတယ်။ အားနာလို့ ထင်တယ်။ ကိုဖိုးညို၊ ကိုကျောက်ခဲတို့ ဆိုင်မှာပဲ ပစ္စည်းစောင့် နေရစ်ပါတော့တဲ့။
ကိုကျောက်ခဲတို့ ဆိုင်ထောင့်မှာတော့ ကထိန် အတွက် ပဒေသာပင် သီးနေတုန်း။ ပဒေသာပင် ၃ ခုကို ဖိုခနောက်ဆိုင် ထားပြီး အဲဒီ အပေါ် က လှူဖွယ်ဖြစ်တဲ့ မုံရွာစောင်တွေနဲ့ ဖုံးထားတယ်။ ပလတ်စတစ် ဆပ်ပြာခွက်ရောင်စုံကို ကြိုးနဲ့ သီပြီး တွဲလောင်းချထားတယ်။ ပြက္ခဒိန် ကလည်း ၄၊ ၅၊ ၆ ခု ကျပ်တန် အသစ်ကလေးတွေ ကတော့ ကြိုးနဲ့ သီထားတာ လေထဲမှာ တဖျပ်ဖျပ်နဲ့ ပဒေသာပင်ရဲ့ အလယ်မှာမှ ဆောင်းဘောက် တစ်လုံး ထည့်ပြီး ကက်ဆက် ဖွင့်ကာ ဧည့်ခံဖျော်ဖြေနေတယ်။ တချို့ ဆိုင်တွေကလည်း အခုမှ အလှူငွေ လာထည့်ကြတုန်း ကိုကျောက်ခဲ ဇနီးကလည်း သုံးထပ်ပြား ပေါ်မှာ ကုသိုလ်ရှင် နာမည်ကို ရေးပြီး အလှူငွေစာရင်း ပါ ကာယကံရှင် ရှေ့တင် ချက်ချင်း ရေးလိုက်တယ်။ ဆောင်းဘောက်ထဲက ထွက်နေတဲ့ ဟေမာနေဝင်း ရဲ့သီချင်းသံလေးက မြူးမြူးကြွကြွ နဲ့။ ကိုကျောက်ခဲဆိုင်နဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်က ဂျင်းဘောင်းဘီတို့ ဂျင်းဂျက်ကက်တို့ ရောင်းတဲ့ လူက ဟေမာနေဝင်းရဲ့ ပရိသတ် ထင်ပါရဲ့။ ဒိပြင် အဆိုတော်တွေရဲ့ အခွေ သူ့မှာ ရှိပုံ မရဘူး။ သူက ကက်ဆက်ကို မတိုးမကျယ်ကလေး ဖွင့်ထားတယ်။ ကိုကျောက်ခဲ ကတော့ ထမင်း စားနှင့်တယ်။ သူ့ ဇနီးက နောက်မှ စားမယ့်ပုံ။ ဖိုးညိုကို တောင် ထမင်း ဝင်စားဖို့ ခေါ်သေးတယ်။ ဟေမာလေးရဲ့ “ မင်းကြောင့် ” ဆိုတဲ့ သီချင်းက ရုတ်တရက် ရပ်သွားတယ်။ ဖိုးညိုက မျက်နှာချင်းဆိုင်က ကက်ဆက် ကိုင်တဲ့ လူကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိတယ်။
ဆောင်းဘောက်ထဲက စံတော်ချိန် တီးလုံးသံ ချက်ချင်း ထွက်ချလာတယ်။ ၁၁ နာရီတောင် ထိုးပါပေါ့လား။ မြန်မာ့အသံက သတင်း လာတော့မယ်။
ကိုကျောက်ခဲက စားလက်စ ထမင်းပန်းကန်ကို ချထားလိုက်တယ်။ ဈေးရောင်းဈေးဝယ်သူတွေ အားလုံးလည်း ဗီဒီယိုစက်က ခဏ ရပ်တဲ့ ( ပေါ့စ် ) ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်တဲ့ခါ အရုပ်တွေ ရပ်သွားသလိုမျိုး ရပ်သွားတယ်။ ဆောင်းဘောက်ထဲက ထွက်လာမယ့် စနေနေ့ လယ်ဘက် သတင်းကို နားစွင့်လိုက်ကြတာ ဆက်ကပ်ထဲက ခြင်္သေ့တွေ ကြာပွတ်သံကို နားစွင့် နေကြသလိုမျိုး။
သတင်း ကြေညာသူက နေ့လယ်ဘက် သတင်းတွေရဲ့ သတင်းခေါင်းစဉ်တွေကို ဖတ်နေတယ်။ ပြည်တွင်းသတင်း ခေါင်းစဉ် ပြီးလို့ နိုင်ငံခြား သတင်းခေါင်းစဉ်လည်း ရောက်ရော ရေဒီယိုသံ တိတ်သွားပြီး ဟေမာနေဝင်းရဲ့ စွဲမက်စရာ ကောင်းတဲ့ သီချင်းသံကလေး ဆောင်းဘောက်ထဲက ပြန် ခုန်ထွက်လာတယ်။
ကိုကျောက်ခဲက ထမင်းပန်းကန်ပြားကို ပြန်ပြီး ကောက် ကိုင်လိုက်တယ်။ ဗီဒီယိုစက်က ခဏ ရပ်တဲ့ ပေါ့စ်ခလုတ်ကို ပြန် နှိပ် လိုက်သလိုမျိုး လူတွေ ပြန် လှုပ်ရှားလာကြတယ်။ ဟိုးဈေးထိပ်က ရှမ်းအိုးစည်သံလည်း တဗိန်းဗိန်း နဲ့ ...။
☐ ညီပုလေး
📖 သာရ မဂ္ဂဇင်း
၁၉၈၈၊ မတ်