အကာတောမှာ ဗျာမော

❝ အကာတောမှာ ဗျာမော ❞
           ( ကိုရိုးကွန့် )

ယဉ်ယဉ် တစ်ယောက် အိမ်ထောင်ပြုဖို့ လုံးဝ မစဉ်းစားခဲ့ရိုး အမှန် ။ ယဉ်ယဉ် သည် ထာဝစဉ်ပြင်ဆင် ခြယ်သ နေတတ်သော မိန်းမတစ် ယောက် မဟုတ်သလို အမြဲတစေ ပစ်စလတ်ခတ် နေတတ်သော မိန်းမလည်း မဟုတ်ပေ ။ သနပ်ခါးရေကျဲ ၊ ဆံပင်တစ်ပတ်လျှိုဖြင့်သာ နေတတ်သော ယဉ်ယဉ် ။ စကားနည်းသလို အပေါင်းအသင်း သူငယ်ချင်းနည်းသော ယဉ်ယဉ် ။ ရည်းစားထားဖို့ထက် ဘွဲ့ရဖို့ကိုသာ အာရုံစိုက်ခဲ့သော ယဉ်ယဉ် ။ ဘွဲ့ရလျှင် မိဘကို တစ်ပြန်တစ်လှည့် ( တတ်အားသမျှ ) လုပ်ကျွေးမည်ဟု စိတ်ထက်သန်ခဲ့သော ယဉ်ယဉ် ။ အလုပ်လည်း မြန်မြန်ရသည့် ဝါသနာလည်း အလွန်ပါသည့် ကျောင်းဆရာ လုပ်မည်ဟု စိတ်ကူးခဲ့သော ယဉ်ယဉ် ။

ရည်ရွယ်တိုင်း မဖြစ်သလို ၊ မရည်ရွယ်ပဲနှင့်လည်း ဖြစ်လာတတ်ပါသည် ။

ယဉ်ယဉ် တစ်ယောက် အိမ်ထောင်ရှင်မ ဖြစ်နေပြီ ။

••••• ••••• •••••

“ ယဉ်ယဉ် .... ပြီးပြီလား ၊ ခြောက်နာရီ ထိုးလုပြီနော် ”

“ ဟုတ်ကဲ့ အစ်ကိုကြီး ၊ ပြီးပါပြီ ”

ယဉ်ယဉ်ခင်ပွန်း ဦးမြင့်နိုင်သည် သူ့ကို အစ်ကိုကြီး ဟု ခေါ်ရန် သွန်သင်ထားသဖြင့် သူ့ အလိုအတိုင်း လိုက်ခေါ်ရသော်လည်း ခံတွင်း မတွေ့ လှသေးပေ ။

ယခုအခါ ယဉ်ယဉ် အသက် ၂၂ နှစ်ကျော်ခဲ့ပါပြီ ။ ယခင်နှစ်က ဘွဲ့ရတော့ ၂၁ နှစ် ။ ဘွဲ့ရပြီး လပိုင်း အတွင်းတွင် မမျှော်လင့်ဘဲ အိမ်ထောင် ကျသည် ။ အိမ်ထောင်ကျကတည်းက သူ့ကို အစ်ကိုကြီး ဟု ခေါ်ရန် သင်ခဲ့သော ဦးမြင့်နိုင်သည် ယဉ်ယဉ်နှင့် သက်တမ်း ၁၉ နှစ် ကွာခြားသည် ။

အစ်ကိုကြီး ဟု ခေါ်လျှင် ဦးမြင့်နိုင် ခေါင်းမှ ထိုးထောင်ထွက်နေသော ဆံပင်ဖြူတို့က လှောင်ပြောင်မှာလား ၊ ပျော့တွဲနေသော အသားအရည်တွေက ရယ်မောကြမှာလား ၊ ဘေးလူတွေက မဲ့ရွဲ့ကြမှာလား ၊ တွေး၍ တွေး၍ ရှက်ခဲ့သေးသည် ။

ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ကြိုက်သော ယဉ်ယဉ်က ဦးမြင့်နိုင် ဟုသာ ခေါ်ချင်သည် ။ အစ်ကိုကြီး ဟု ခေါ်ရသည်မှာ ကလက်တက်တက်နိုင်သည်ဟု ထင်၏ ။ အဆင်အသွေး တောက်တောက်ပပ ၊ ပန်းပွင့်လှလှလေးတွေ ပါသော အင်္ကျီမျိုးကို ခုံမင်နှစ်သက်စွာ ဝတ်ဆင်ခြင်းဖြင့် ကျဆင်းလာသော အသက်ကို ကျားကန်နေသည့် ဦးမြင့်နိုင်သည် အစ်ကိုကြီး မှ အစ်ကိုကြီး အခေါ်ခံချင်နေ၏ ။

သူ့ဆန်စား ရဲမှ ဟု အားတင်းကာ အစ်ကိုကြီး ဟု မနှစ်မမြို့ ခေါ်ခဲ့သည်မှာ တစ်လခန့်သာ ရှိသေးသည် ။ ထိုအခါ ကွမ်းစားလွန်းသဖြင့် နီရဲနေသော သွားကြီးများ အထင်းသား ပေါ်အောင် တဟဲဟဲ ရယ်ရင်း ‘ သည် လိုမှပေါ့ ညီမလေးရယ် ’ တဲ့ ။

ယဉ်ယဉ် ကလည်း ညီမလေး ဟူသော စကားလုံးသည် တရားဝင်ဖြစ်သွားမှာ စိုးရိမ်သဖြင့် ပျာပျာသလဲပင် ....

“ အို ယဉ်ယဉ် ကို ယဉ်ယဉ် ပဲ ခေါ်ပါ ၊ ညီမလေးတွေ ဘာတွေ မလုပ်ပါနဲ့  ၊ ဖေဖေ မေမေတို့က သမီးလို့ မခေါ်ဘူး ၊ ယဉ်ယဉ် ပဲ ခေါ်တယ် ၊ မောင်လေး ညီမလေးတွေလဲ မမ လို့ မခေါ်ဘူး ၊ ယဉ်ယဉ် ပဲ ခေါ်တယ် ၊ ဒါကြောင့် ယဉ်ယဉ် ကတော့ ယဉ်ယဉ် လို့ ခေါ်တာပဲ ကြိုက်တယ် ”

ခုရှုပ်မှ နောင်ရှင်း ပြတ်ပြတ်ပင် ပြောခဲ့သည် ။ ထိုအချိန်က မျက်နှာ ထားတည်တည်ဖြင့် ယဉ်ယဉ် ပြောခဲ့မိ၍ တဟဲဟဲ ရယ်နေသော ဦးမြင့်နို င်သည် ရုတ်တရက် ဘရိတ်အုပ်နင်းခံရသော ကားကြီးလို အရှိန်ကောင်းစဉ် တုံ့ခနဲ ရပ်သွားသည် ။ ယခုထိုမျက်နှာကြီးကို ပြန်လည်မြင်ယောင်မိပြီး ရယ်ချင်လာသဖြင့် ပြုံးမိသည် ။

“ ဘာတွေ သဘောကျပြီး ပြုံးနေတာလဲ ယဉ်ယဉ်ရဲ့ ”

“ ဪ ..... ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး ၊ သွားမှာသာ သွားပါ အစ်ကိုကြီးရယ် ၊ ယဉ်ယဉ် ပြီးပါပြီ ”

ပြန်လှည့်လာသော အစ်ကိုကြီးကို ဇွတ်တွန်းပြီး အိပ်ခန်းထဲက ထွက်ရသည် ။ ထိုသို့မှ မလုပ်လျှင် နွားအိုမြက်နုကြိုက်ကြီးသည် ဝမ်းကစ်(စ်) တူးကစ်(စ်) လုပ်ချင် လုပ်နေဦးမည် ။

သူနမ်းလျှင် ယဉ်ယဉ် အလွန် စိတ်ပျက်သည်  ။

••••• ••••• ••••• 

ယဉ်ယဉ်တို့တွင် ဘာပစ္စည်းမှ ယူစရာ မလိုပါ ။ ကျော့ကျော့မော့မော့ပင် အိမ်မှ ထွက်၍ အေးအေးဆေးဆေးပင် ဟီးနိုးကားပေါ် တက်သည် ။ ခရီးသည် တချို့လည်း ရောက်နေပြီ ။ အစ်ကိုကြီး၏ တပည့်တစ်ဦးက လက်မှတ်ကို စောစောစီးစီး ကြိုတင်ယူပေးထားသဖြင့် နေရာကောင်း ( စိတ်ကြိုက်နေရာ ) ရသည် ။ အစ်ကိုကြီးသည် အဆင်းအတက် လွယ်ကူရန်ဟူသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ရှေ့တံခါးပေါက်နားက နှစ်ယောက်ထိုင်ခုံကို ကြိုက်သည် ။ ကွမ်းစားတတ်သော အစ်ကိုကြီးက ပြတင်းပေါက်ဘက်ခြမ်းတွင် နေရာယူသည် ။

ယနေ့လို တနင်္ဂနွေနေ့ ညနေမျိုး ဆိုလျှင် ပဲခူးမှ ရန်ကုန်သို့ ပြန်ကြသော အစိုးအရအမှုထမ်း များပြားသဖြင့် လက်မှတ်စိတ်ချရန် ကြိုတင် ဝယ်ရသည် ။ အစ်ကိုကြီးသည် အစိုးရအမှုထမ်း မဟုတ် ။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ကုန်သည်လော ၊ ကုန်သည် စစ်စစ်ဟုလည်း ပြော၍ မရပြန် ။ သို့သော်လည်း လူအများ သိသည်မှာ ကုန်သည် ပွဲစား ။ ထို့ကြောင့် ကုန်သည် ဟု အပေါ်ယံ ရှပ် ခေါ်လျှင် ရ၏ ။

ကားမထွက်မီ အစ်ကိုကြီးသည် ကွမ်းတမြုံမြုံ ဝါးလိုက် ၊ ပစ်ခနဲ ထွေး လိုက်ဖြင့် အတော် ဟုတ်နေသည် ။ အလုပ်ကိစ္စတွေ စဉ်းစားနေဟန်တူ ပါသည် ။ ယဉ်ယဉ်မှာ တွေးစရာ မရှိသဖြင့် ရှေ့တံခါးပေါက်မှ တက်လာ သော ခရီးသည်များကို ငေးမောကြည့်မိသည် ။ ယဉ်ယဉ်နှင့် သိသူ တစ်ဦးမှ မပါ ။

မသိဆို ပဲခူးသည် ယဉ်ယဉ်မြို့မှ မဟုတ်ဘဲ ။ ယဉ်ယဉ်က ပျဉ်းမနားသူ ၊ အစ်ကိုကြီးက ပဲခူးသား ။ ရန်ကုန်နှင့် ပဲခူးမှာ မဝေးလှသေးသော်လည်း ရန်ကုန်တက္ကသိုလ် ကျောင်းထွက် ယဉ်ယဉ်သည် ပဲခူးသို့ ပထမဆုံး အကြိမ် ရောက်ဖူးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည် ။ အစ်ကိုကြီး၏ အလုပ်အကိုင်က ရန် ကုန်မှာသာ ရှိသည်မို့ ရန်ကုန်မှာ အနေများခဲ့သည် ။ ရန်ကုန်ဖြစ် ပြီးရော ၊ မြို့နယ်အစွန်အဖျား ချောင်းကမ်းနံဘေးတွင် တဲထိုးထားခြင်းမဟုတ် ၊ မြို့လယ်မှာ တိုက်ခန်းကျယ်ကြီးနှင့် အကျအန ထားသည် ။

တစ်သက်လုံး ပျဉ်ထောင်အိမ်နှင့် နေခဲ့ရသော ယဉ်ယဉ် သည် အစ်ကိုကြီးနှင့် ညားခါမှ တိုက်ခန်းကြီးနှင့် ဖြစ်လာသဖြင့် ပျော်ပါသလား ။ မပျော်ပိုက်ပါ ။ ယဉ်ယဉ် တစ်ယောက် လင်ရ ကံကောင်းသည်ဟု အများ ကတော့ ပြောကြသည် ။ အစ်ကိုကြီး အကြောင်း ခရေစေ့တွင်းကျ မသိသေး သမို့ ပြောခြင်းဖြစ်ပေမည် ။ သူ့မယား ဖြစ်သည့် ယဉ်ယဉ် ဆိုလျှင် သိသည်မှာ မကြာသေး ။ သည်တော့ ဖေဖေ ၊ မေမေနှင့် တကွ ဆွေမျိုး သားချင်းများ ၊ သူငယ်ချင်းများ မသိသည်မှာ မဆန်းပေ ။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် ကားထဲတွင် လူပြည့်လာသည် ။ နှစ်ယောက် ထိုင်ခုံတန်းများ၏ အလယ်တွင် လူသွားလမ်း ရှိသည် ။ ထိုလမ်းပေါ်တွင်  “ ကြားခုံ ” ဟု ခေါ်သော ခွေးခြေများ ချထားသည် ။ အများအားဖြင့် ထိုကြားခုံများကို လက်မှတ်ကြိုတင်ဝယ်မထားမိ၍ နေရာ မရသော ခရီးသည်များ အတွက်သာ ဖြစ်၏ ။ ကားခပေးရသည့် တန်ဖိုးချင်း အတူတူ ကျောမှီ မပါသော ကြားခုံကို မည်သူ ထိုင်ချင်ပါမည်နည်း ။

သို့သော် ယဉ်ယဉ် ဘေးနားရှိ ကြားခုံမှ တစ်ပါး တစ်ကားလုံး နေရာပြည့်ပြီ ။ ညနေခြောက်နာရီ ထိုးပြီမို့ ကားလည်း စတင်ထွက်ခွာပြီ ။

••••• ••••• •••••

ယဉ်ယဉ် ခရီးသွားလျှင် ဘုရားတရားကို အာရုံပြုသည် ။ အန္တရာယ်ကင်းဂါထာ ရွတ်ဆိုသည် ။ ဟိုဘက်တွင် ရွှေသာလျောင်း ၊ ဟိုနားတွင် ရွှေမော်ဓော ၊ ဟိုရှေ့တွင် ဟင်္သာကုန်း စသည်ဖြင့် မျှော်မှန်း ရော်ရမ်းကာ စိတ်ထဲမှ ရှိခိုးကန်တော့သည် ။

ဘုရားတရားနှင့် ဝေးကွာလွန်းသော အစ်ကိုကြီးသည် ကားထွက်သည် နှင့် ငိုက်ပါပြီ ။ သူ့အဖို့ သည်ခရီး သည်လမ်းသည် အခေါက်ခေါက် အခါခါ သွားနေကျမို့ အလွန်ရိုးတာလှပြီ ။ ထို့ကြောင့် နောက်ဆုံးလက်ကျန် ကွမ်းဖတ်ကို ထွီခနဲ ထွေးကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှုခင်းကိုလည်း မကြည့်တော့ဘဲ ငိုက်မြည်းနေသည် ။ အစ်ကိုကြီး၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် ဘုရား , တရား အစား ငွေကြေးအသပြာများ သာ ရှိနေပေမည် ။

ယဉ်ယဉ် တို့မှာ ယှဉ်တွဲနေရသော်ငြား တစ်ယောက်တစ်ကမ္ဘာစီ ဝေးကွာသည် ။ မြားနတ်မောင်သည် ဘာ့ကြောင့်များ အသွင်မတူသော ယဉ်ယဉ် တို့ကို တွဲစပ်ပေးသနည်း ။ မကြိုက်တိုင်း ပြင်လို့ မရသော အမှုကိစ္စတွင် မြားနတ်မောင်သည် ဘယ်အကြောင်းကြောင့် မဆင်မခြင် ပြုလေသနည်း ။ အချစ်ကို ပစ်ခါထားခဲ့သည့်အတွက် ယဉ်ယဉ့် ကို စိတ်ဆိုးပြီး မတော်မတည့် စီစဉ်ပေးလေသလား ။

ဟီးနိုးကားကြီးသည် မြို့ပြင်ကို လွန်၍ “ စာကလေးကွင်း ” သို့ ရောက်သောအခါ သိမ့်ခနဲ ရပ်သွားသဖြင့် ယဉ်ယဉ် အတွေးအာရုံတို့ အဆက်ပြ တ်ရသည် ။

ကားစပယ်ရာက လမ်းပေါ်မှ လူကို “ ရန်ကုန်လား ” ဟု လှမ်းမေးသည် ထိုသူက ခေါင်းညိတ်ပြသည် ။ တစ်ဆက်တည်း တက်လည်း တက်သည် ။ ယဉ်ယဉ် အနီးရှိ ကြားခုံကို ကားစပယ်ရာက လက်ညှိုးထိုးပြသည် ။ ထိုင်လေ ဆိုသောသဘော ။ တက်လာသူသည် ယဉ်ယဉ် နှင့် ကြားခုံကို ရောထွေး ကြည့်ပြီး စပယ်ရာကို ပြောသည် ။

“ မထိုင်တော့ပါဘူးဗျာ ၊ လမ်းလျှောက်တာနဲ့ စာရင် ကားစီးရတာပဲ တော်လွန်းလှပါပြီ ။ ကျွန်တော် ဒီအဝမှာပဲ ရပ်လိုက်ပါ့မယ် ”

“ ထိုင်စရာရှိ ထိုင်ပေါ့ ငါ့ညီရ ၊ မင်းက အပေါက်ဝမှာ ရပ်လိုက်လို့ မတော်တဆ လိမ့်ကျပြီး သေသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ ၊ ငါတို့မှာ ကြားထဲက အချောင်အလုပ်ပြုတ် ၊ ထောင်ကျမှာ ”

“ ဘာဗျ ... ထောင်ကျမှာ ဟုတ်လား ၊ သည်လိုဆိုလည်း ထိုင်ပါ့မယ်ဗျာ ” ဟု ပြောကာ ဝင်ထိုင်သည် ။

စနစ်တကျ သက်သောင့်သက်သာ ထိုင်ခြင်း မဟုတ်ပေ ။ ယဉ်ယဉ်ကို အားနာ၍ ထင်ပါသည် ။ ခပ်လွဲလွဲ တစောင်းကြီး ထိုင်သည် ။

သူသည် အသက်အစိတ် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရှိပေမည် ။ သင့်တင့်သော အဝတ်အစားနှင့် ဖြစ်သည် ။ သူ့တွင် လွယ်အိတ်တစ်လုံးလည်း ပါသည် ။ သူ့လွယ်အိတ်ကို ပေါင်ကြားတွင် ညှပ်ထားသည် ။

သူသည် ကားရှေ့တံခါးပေါက်ကို မျက်နှာမူ၍ ကားလာရာနှင့် ကန့်လန့်အနေအထား ထိုင်သည် ။ ယဉ်ယဉ်တို့ မှာ ကားသွားရာဘက်ကို မျက်နှာမူ၍ ကားနှင့် အလိုက်သင့် အနေအထား ထိုင်သည် ။ ထို့ကြောင့် ယဉ်ယဉ် ရှေ့တည့်တည့်တွင် နီးကပ်စွာ ရှိနေသည့် သူ့ကို မကြည့်သော်လည်း မြင်နေရသည် ။

မတိုမရှည် သူ့ဆံပင်သည် ဆီနှင့် ဝေး၍ သွေ့ခြောက်သည် ။ အသားအရည်မှာ နေလောင်ခံ ထားရဟန်ရှိ၏ ။ ခြေဆံလက်ဆံရှည်၍ အရပ်မြင့်မားသူ တစ်ဦး ဖြစ်၏ ။

ထိုင်နေစဉ်မှာပင် သူ့ဒူးရှည်ကြီးသည် ယဉ်ယဉ် ကို လာလာ ထိတတ်သည် ။ ထိုအခါ သူသည် ဂရုပြုမိဟန်ဖြင့် ဖယ်ရှားရှာသည် ။

ကွင်းပြင်ကြီးမှ တစ်ပါး ဘာမျှ ထူးခြားစွာ ကြည့်စရာ မရှိသည့် ကားပြင်ပမြင်ကွင်းကြောင့် ခေါင်းလှည့် မကြည့်တော့ဘဲ ကားရှေသို့ မျက်နှာမူလိုက်တိုင်း ယဉ်ယဉ်၏ အမြင်အာရုံထဲသို့ သူ့ပုံလွှာသည် တိုက်ရိုက်ဝင်လာသည် ။

လေအတိုးတွင် သူ့နဖူးပေါ် အုပ်ဝဲကျနေသော ဆံပင်တို့ အထက် ထောင်ကာ လပ်သွားသည် ။ ဆံပင်အောက်ရှိ သူ့နဖူးပြင်မှ နဂိုအသား အရောင်ကိုမြင်တွေ့ရသည် ။ တော်တော်လေး ဖြူသည် ။ ပါး ၊ နှာခေါင်း စသော နေထိသော နေရာများမှ အရောင်အသွေးနှင့် တခြားစီ ။ “ သည်လူ ဘာလို့ သည်လောက်တောင် နေလောင်ထားပါလိမ့် ” ဟု မဆီမဆိုင် တွေးမိသည် ။

သူ၏ ထူသောမျက်ခုံး ၊ အတန်ငယ်ကျယ်ဝန်းသော မျက်စိအိမ် ၊ ယောက်ျားဖြစ်ပါလျက် ကော့ကွေးနေသော မျက်တောင် ၊ ပေါ်လွင်ဖြောင့်တန်းကာ အဖျားတွင် လုံးစုစုလေး ဖြစ်သွားသည့် နှာခေါင်း ၊ ပိရိပါလွှားသော နှုတ်ခမ်းအစုံ ၊ သွယ်သော မျက်နှာကျပုံအရ လူရည်မွန် လူရည်သန့်မှန်း အသွင်ကြည့်ရုံဖြင့် သိသာပေသည် ။

ပေါင်ပေါ်တွင် တင်ထားသည့် သူ့လက်ချောင်းများမှာ အနုပညာရှင် လက်မျိုး ရှည်ရှည်သွယ်သွယ်လေးတွေဖြစ်သည် ။

အမေးပုစ္ဆာ တစ်ခုသည် ယဉ်ယဉ့် ခေါင်းထဲ လက်ခနဲ ပေါ်လာသည် ။ “ အနုပညာသမားဟု ထင်ရသော လူရည်သန့်တစ်ဦးသည် အဘယ့်ကြောင့် နေလောင်ထားသော အသားအရေ ရှိပါသနည်း ” ။ ယဉ်ယဉ် ဉာဏ်မမီခဲ့ ။ တွေးလေ ဝေးလေပင် ။

တွေး၍ မရသောအခါ ရှေ့သို့ ကြည့်သလိုလို ဘာလိုလိုဖြင့် သူ့မျက်နှာကို မြင်သာပေါ်လွင်အောင် ကြည့်ပြန်သည် ။ ယဉ်ယဉ် ကြည့်သည်ကို သူမသိဟု ထင်၍လည်း စူးစူးရဲရဲ ကြည့်ခဲ့မိသည် ။

သူစိမ်း ယောက်ျားတစ်ဦးကို စေ့စေ့ကြည့်မိခြင်းသည် ယဉ်ယဉ် အဖို့ ပထမဆုံးအကြိမ်သာ ဖြစ်ကြောင်း ကျိန်ဆိုဝံ့ပါသည် ။

ဪ ... ကိုလူချောရယ် ၊ ရှင့်မျက်နှာဟာ တစ်ခါ ကြည့်ပြီးရင် နှစ်ခါ သုံးခါ ပြန်ကြည့်ချင်တဲ့ မျက်နှာမျိုးပါလားနော် ၊ ရှင့်မျက်နှာဟာ ပန်းချီ ကားကောင်း တစ်ချပ်လိုပဲ ဖွဲ့စည်းပုံမှန်တယ် ၊ အသွေးအရောင် မျှတတ ယ် ၊ ဟုတ်ပြီ ၊ ဟုတ်ပါပြီ ၊ တွေးလို့ ရပြီ ၊ ရှင်ဟာ ပန်းချီဆရာ ဖြစ်ရမယ် ၊ နေပူထဲမှာ အချိန်ကြာမြင့်စွာ ပန်းချီဆွဲခဲ့လို့ မျက်နှာနဲ့ လက်တွေမှာ နေလောင်ထားတာ ဖြစ်ရမယ် ။ အို .. ရှင်ရယ် ဘာလို့ များ နေပူထဲမှာ ပန်းချီဆွဲရတာလဲကွယ် ၊ ကျွန်မ ရှင့်ကို အနားမှာ ထီးမိုးပေးမယ်လေ ၊ ပြီး တော့ အရိပ်ထဲမှာ ၊ အခန်းထဲမှာ ဆွဲချင်ယင် ကျွန်မ ကိုယ်ဟန်ပြမယ်လေ ။

ဘုရား ... ဘုရား ၊ ယဉ်ယဉ်စိတ်တွေ ဘယ်အတိုင်းအတာထိ လွင့်မျောသွားပါလိမ့် ၊ ယဉ်ယဉ် အတွေးများ သူ့အာရုံအသိထဲ ဝင်သွားပြီလား  ၊ ယဉ်ယဉ်သည် လွတ်လွတ်လပ်လပ် တွေးရအောင် အပျိုလည်း မဟုတ် ၊ ဘေးနားတွင် အိပ်ငိုက်နေသော ကာမပိုင် လင်ယောက်ျားကြီး ရှိနေသည် ။

ယဉ်ယဉ်သည် လျှပ်ပေါ်လော်လည်သော မိန်းမ မဟုတ် ၊ ဘုရားတရားကြည်ညိုကိုင်းရှိုင်းသော မိန်းမ ။ ဆွေမျိုးအသိုက်အဝန်း ကြားတွင် ဗို င်းကောင်းကျောက်ဖိကလေးဟု သတင်းမွှေးသော ယဉ်ယဉ် က ဘာလို့ များ တိတ်တဆိတ် ဖောက်ပြန်မိပါလိမ့် ။

“ အို .... ရှင် ၊ ဒါတွေဟာ ရှင့်ကြောင့် ၊ ရှင့်အကြောင်းကို မတွေးဘူး ၊ ရှ င့်ကို မကြည့်ဘူး ၊ ကျွန်မဟာ ဣန္ဒြေရှင်မိန်းမပါ ၊ နာမည်ကိုက ယဉ်ယဉ်ပါတဲ့ ရှင် ၊ ယဉ်ကျေးတဲ့ သူလေးပါ ”

ပိုက်ဆံအိတ်ကို ဖွင့်ပြီး အတွင်းမှ စိပ်ပုတီးကို ထုတ်သည် ။ မျက်လုံးကို ဇွတ်မှတ်သည် ။ အနိစ္စ .... ပုတီးတစ်လုံး ၊ ဒုက္ခ ... ပုတီးတစ်လုံး ကျ ကျလာသည် ။

ဒုက္ခ ၊ ဒုက္ခ လွင့်မျောနေသောစိတ်ကို ဖမ်းချုပ်ရသည်မှာ သိပ်ခက်ပါလား ။

••••• ••••• •••••

“ ငါညီ ... ကားခ ”

သူသည် ဂိတ်မှ လက်မှတ်ဝယ်ပြီးစီးသူ မဟုတ်သောကြောင့် သူ့ထံမှ ကားခငွေကို စပယ်ရာက တောင်းသည် ။

ယဉ်ယဉ် လက်ချောင်းထိပ်တွင် လိမ့်လူးနေသော ပုတီးစေ့များ ရပ်တန့်သွားသည် ။ စကားသံသည် ယဉ်ယဉ့် မျက်လုံးကို ဆွဲဖွင့်သည် အကြည့်သည် သူ့အပေါ်သို့ ဒိုင်းခနဲကျလေပြီ ။

သူသည် အူကြောင်ကြောင် မျက်နှာပေးဖြင့် စပယ်ယာကို ကြည့်နေသည် ။ စပယ်ယာက သူ မကြားဘူး ထင်၍  “ ကားခ - ကားခ ” ဟု ပို၍ ခပ် ကျယ်ကျယ် ပြောသည် ။ သူသည် ယောင်တောင်တောင် လုပ်နေဆဲပင် ။ ထို့နောက် ယဉ်ယဉ့် ဘက်သို့ ရှက်ရွံ့စွာလှည့်ကြည့်ပြီး သူ့ လွယ်အိတ်ထဲ လက်နှိုက်သည် ။

လက်ထုတ်လိုက်သောအခါ ပိုက်ဆံအိတ် ထွက်လာမည်ဟု ယဉ်ယဉ် ထင်ထားသည်  ။ မဟုတ်ပေ ။ အင်္ဂလိပ်ဝတ္ထုစာအုပ်ထွက်လာသည် ။ ဪ ... စာအုပ် ဖွင့်လိုက်လျှင် စာအုပ်ကြားထဲမှ ပိုက်ဆံတွေတော့ ထွက်လာမှာပဲဟု ထင်လိုက်ပြန်သည် ။ မဟုတ်ပြန် ။ စာရွက်ခေါက်လေး တစ်ရွက် ပေါ်လာသည် ။ သူသည် ထိုစာရွက်ကို ဖြန့်၍ စပယ်ရာကို ပေးသည်  ။

“ ကိုယ့်လူ ၊ ဒါက ဘာစာရွက်လဲ ”

သူသည် ချက်ချင်း မဖြေ ။ ယဉ်ယဉ် ကို ရှက်ရွံ့စွာကြည့်သည် ။ သူနှင့် အနီးဆုံးမှာ ယဉ်ယဉ် သာ ရှိသည် ။ သည့်အပြင် မားမားမတ်မတ် လန်း လန်းဆန်းဆန်းနှင့် မျက်လုံးဖွင့်ထားသည်မှာ ယဉ်ယဉ် တစ်ဦးသာ ဖြစ် သည် ။ တစ်ကားလုံးရှိ လူအများစုမှာ ငိုက်မျဉ်းနေကြသူနှင့် ကားအပြင်ကို ငေးမောနေသူနှင့် ။

“ အဲဒါ အဲဒါ ..... ထောင်ထွက်လက်မှတ်ပါ ၊ ပိုက်ဆံ မပါ ၊ မပါ ”

“ ဘာ .... ထောင်ထွက်လက်မှတ် ဟုတ်လား ” ဟု ယဉ်ယဉ် နုတ်ဖျားမှ ထွက်လုထွက်ခင်တွင် သတိချွန်းဖြင့် အနိုင်နိုင် ထိန်းအုပ်လိုက်ရသည် ။

စပယ်ရာကြီးသည် စာနာသနားစွာဖြင့် “ ရပါတယ် ညီလေးရာ ၊ ရော့ - မင့်စာရွက် ” ဟု ဆိုကာ ပြန်ပေးသည် ။ သူ့မျက်နှာသည် ငုံ့လျှိုးလျက် ။

‘ ရှင်ရယ် .... ရှင့်ရုပ်ရည်နဲ့ ရှင့်နှုတ်ထွက်စကားဟာ ဆန့်ကျင်ဘက်တွေပါလား ၊ ကျွန်မ ရုတ်တရက် အိပ်ပျော်ပြီး အိပ်မက်မက်နေတာ မဟု တ်ပါဘူးနော် ၊ တကယ်တော့ ရှင်ဟာ အနုပညာသမားဖြစ်စေ ၊ ကျောင်းဆရာဖြစ်စေ ၊ အရာရှိငယ်တစ်ဦး ဖြစ်စေ ဖြစ်ရမှာပေါ့ရှင် ’

ယဉ်ယဉ့် အတွေးကို ဘယ်သူမှ မကြားမှန်း သိလျက်နှင့် နံဘေးမှ အစ်ကိုကြီးကို မလုံမလဲစိတ်ဖြင့် စောင်းငဲ့ကြည့်မိသည် ။ ယဉ်ယဉ် နှင့် ဘာမှ မဆိုင်သလို တစ်ဖက်သို့ ခေါင်းကြီး လိမ်ပြီး အိပ်စက်နေသည် ။

အစ်ကိုကြီး အေးဆေးစွာ အိပ်နေချိန်တွင် သူသည် ရှက်ရွံ့စွာ ထိုင်နေရသည် ။ ပြစ်ဒဏ်ကြွေးကို ချွေးဖြင့် ပေးဆပ်ပြီးပြီမို့ ရှက်ရွံ့နေစရာ မလိုတော့ပေ ။ ယဉ်ယဉ် အစ်ကိုကြီးသာ တထိတ်ထိတ် နေရမည့်သူ ဖြစ်ပေသည် ။

ယဉ်ယဉ့် စိတ်သည် အတိတ်သို့ လွင့်သွားပြန်သည် ။

••••• ••••• ••••• 

နောက်ဆုံးနှစ် စာမေးပွဲဖြေပြီးသောအခါ ပျဉ်းမနား သို့ ပြန်လာခဲ့သည် ။ စာမေးပွဲတွင်း၌ အိပ်ရေးပျက်ခဲ့သမျှ အဆောင်တွင် ဟင်းကောင်း မစားခဲ့ရသမျှ အိမ်ရောက်မှ အတိုးချကာ စာရင်း အိပ်ရင်းဖြင့် ပျော်ရွှင်နေမိသည် ။ တစ်ပတ်ခန့် ယဉ်ယဉ် ကို လွှတ်ထားပြီးနောက် မေမေသည် ယဉ်ယဉ် အိမ်ထောင်ပြုရေးကို ပြောလေသည် ။

“ ယဉ်ယဉ် အခုဆို ကျောင်းပြီးပြီနော် ၊ ကျောင်းမှာ ချစ်သူတွေ ဘာတွေ ရှိခဲ့ပြီလားကွယ် ။ ရှက်မနေနဲ့နော် ၊ မေမေ့ကို အမှန်အတိုင်း ပြောပါကွယ် ။ ရှိခဲ့ရင် မေမေတို့ စုံစမ်းပြီး သင့်တော်ရင် လက်ထပ်ပေးမယ် ”

“ ချစ်သူလည်း မရှိဘူး ၊ အိမ်ထောင်လည်း မပြုချင်သေးဘူး မေမေ ”

“ မေမေပြောမယ့် စကားကို လေးလေးနက်နက် စဉ်းစားပါ ယဉ်ယဉ် ၊ မေမေတို့ အိမ်ရဲ့ စီးပွားရေးကို သမီး သိပါတယ်နော် ။ မေမေတို့ ဟန်သာ ရှိတယ် အဆံ မရှိတော့ဘူး ။ ယဉ်ယဉ်အဖေက ဆယ့်နှစ်ရာသီလုံးလုံး လူမမာကြီး ဖြစ်နေပြီ ။ မေမေ့လို အဘွားကြီးဟာ ပြေးလွှားပြီး စီးပွားမရှာနို င်တော့ဘူးကွယ် ။ မေမေတို့ စားစရိတ်တွေ ၊ ယဉ်ယဉ်နဲ့ မောင်လေးတွေ ရဲ့ ကျောင်းစရိတ်အတွက် ချေးခဲ့ ငှားခဲ့ရတာတွေ ၊ ဒီအိမ်နဲ့ မြေကို ရောင်းရတော့မယ့် အခြေထိ ရှိနေပြီ ။ ကျန်တဲ့ မောင်နှမ ငါးယောက်ရဲ့ ရှေ့ဆက်ရမယ့် ပညာရေးကလည်း ရှိသေးတာမို့ ၊ အင်း ... တိုတို ပြောရရင် ယဉ်ယဉ်ကို ဦးမြင့်နိုင် က လက်ထပ်ချင်တယ်တဲ့ကွယ် ”

“ ဟို ဟို ယဉ်ယဉ်တို့ အိမ်ကို ကြံသကာ လာလာဝယ်တဲ့ လူကြီးလား ”

“ ဟုတ်တယ် ယဉ်ယဉ် ၊ ချစ်သူရည်းစား မရှိသေးရင် မငြင်းစေချင်ဘူး ။ ဦးမြင့်နိုင်ဟာ လူပျိုလူလွတ်ပါကွယ် ။ သဘောသကာယလည်း ကောင်းရှာပါတယ် ”

နူးညံ့ညင်သာသော မေမေ့စကားသံသည် ပိုးကြိုးပျော့ပျော့လေးနှင့် တူပါသည် ။ သို့သော် ယဉ်ယဉ်ကို ရစ်ပတ်ထားသည်မှာ ရုန်း၍ လှုပ်၍ မရအောင် ခိုင်ခံ့တင်းကျပ်လှပါသည် ။ သမီးကြီးယဉ်ယဉ် အစတေးခံလို က်ရပါသည် ။

ယဉ်ယဉ် တစ်ယောက် ရန်ကုန်က သူဌေးတစ်ဦးနဲ့ ရသွားလေရဲ့ ဟု ဝမ်းသာအားရ ပြောကြသည် ။

ရောင်းချရတော့မည့် ယဉ်ယဉ်၏ ပျဉ်ထောင်အိမ်အိုကြီးသည် နုပျိုသစ်လွင်သော သိန်းကျော်တန် တိုက်ကြီးဘဝရောက်ရသည် ။ ယဉ်ယဉ် မှ လွဲ၍ မိသားတစ်စုလုံး ( ဆွေမျိုးများပင် ပါမည် ထင်ရဲ့ ) ပြုံးပျော်ကြလို့ ။

လက်ထပ်ပြီးပြီးချင်း ယဉ်ယဉ် ကို ရန်ကုန်ခေါ်သွားသည် ။ နဂိုကမူ ယဉ်ယဉ်သည် အစ်ကိုကြီးကို ရိုးရိုးကုန်သည်ပွဲစားဟု ထင်ခဲ့သည်  ။ ရှေ့ပိုင်းမှ ကြံသကာ ၊ ငရုတ် ၊ ကြက်သွန် ပွဲရုံလုပ်ငန်းမှာ ဟန်ပြသာ ဖြစ်၍ နောက်ပိုင်းမှာ လောင်းကစားဝိုင်းနှင့် အရက်ပုန်းချက်ခြင်းသည် အဓိက စီးပွားရေးဖြစ်ကြောင်း အမှတ်မထင် ( မတော်တဆ ) သိခဲ့ရသည် ။ငွေကြေးကိုင်ကာ ပိရိစွာ လုပ်ကိုင်နေသဖြင့် သိသူ အလွန်ရှားပါးသည် ။ ယဉ်ယဉ် သိသည်ပင် ဘာမှ မကြာသေး ။

သိတော့ တိုး၍ တိုး၍ ယဉ်ယဉ် စိတ်ညစ်ရသည် ။

••••• ••••• •••••

ဪ ... ထိုသို့သော သူမျိုးမှာ အပူအပင် ကင်းရှင်းစွာ အိပ်နေနိုင်သည် ။ ကိုလူချောမှာ သူ့ရုပ်ရည်နှင့် မလိုက်ဖက်အောင် ဘာလို့ ဒုစရိုက်သမား ဖြစ်ခဲ့ရသနည်း ။ သူသည် စာရိတ္တပျက်ပြား၍ ၊ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်၍ ပြစ်ဒဏ်ကျခံရခြင်း ဟုတ်ချင်မှ ဟုတ်မည် ။ မဟုတ်မခံစိတ်ဖြင့် ဒေါသအလျောက် ရုတ်တရက် ပြုမှားမိသောကြောင့် ထောင်ကျခဲ့ရတာ ထင်ရဲ့ ဟု သူ့ဘက်မှ လိုက်၍ ယဉ်ယဉ် ဖေးဖေးမမ တွေးလိုက်သည် ။

သူသည် ကိုယ်ကျင့်တရား ကောင်းမွန်ပုံရပါသည် ။ ယခုထိ ယဉ်ယဉ် ကို သေသေချာချာ မကြည့်သေးဘူး ။ သာမန်မျှသာ ကြည့်သွားဖူးသည် ။ မိန်းမတစ်ယောက်ကို ငွေကြေး ၊ အဝတ်အထည် ၊ အလှပြင်ပစ္စည်းများ စုပုံပေးခြင်းဖြင့် ယောက်ျားတစ်ယောက် တာဝန် ကျေပြီ ။ ချစ်ရာရောက်သည်ဟု ထင်မှတ်နေဟန်ရှိသော အစ်ကိုကြီး၏ ဗုံးပေါလအော ဝယ်ပေးထားမှုကြောင့် ယဉ်ယဉ်မှာ အပျိုဘဝကထက် ဝတ်တတ်စား တတ်နေပြီ ။ ဆံပင်တွေ ဟိုက ဖြတ် သည်က ညှပ် ၊ မျက်နှာကို ဟိုဟာတွေ လိမ်း သည်ဟာတွေ ခြယ်ဖြင့် ကြွေရုပ်လေးလို လှပနေပြီ ။ သည် အလှကို သူသည် သတိပြုမိဟန်ကောင်းပါသည် ။

ယဉ်ယဉ်ကို မကြည့်သည် သာမက ထိမိမှာ စိုး၍ ကျုံ့ကျုံ့ယုံ့ယုံ့ ထိုင်နေသော သူ့ကို သနားလာသည် ။

“ ရှင် သက်သာသလို နေပါ ၊ ကားနဲ့ လူနဲ့ အပြည့်ဆိုတော့ ပခုံးချင်း လက်မောင်းချင်း ပေါင်ချင်း ထိမိမှာပေါ့ ၊ ထိပါစေလေ ၊ ခရီးသွားစဉ်မှာ ဒီ လိုပေါ့ ” ဟု ယဉ်ယဉ် ပြောလိုက်ချင်သည် ။

မိန်းမသားက ဖွင့်ပြောလို့ ဖြစ်ပါ့မလား ၊ သူ သိဖို့ ကောင်းသည် ။

အင်းတကော် ရောက်သောအခါ ကားခေတ္တရပ်သည် ။ တံခါးဝအနီးရှိသူသည် အလျင် ဆင်းသည် ။ လှုပ်ရှားသံ ၊ ဆူညံသံများကြောင့် အစ်ကိုကြီး ခေါင်းထောင်လာသည် ။

“ ယဉ်ယဉ် ၊ ကျန်းမာရေးအတွက် အောက်မဆင်းတော့ဘူးလား ၊ အစ်ကိုကြီးတော့ ကွမ်းယာ ဝယ်လိုက်ဦးမယ် ”

အစ်ကိုကြီးနှင့်အတူ ယဉ်ယဉ်လည်း အောက်ဆင်းသည် ။ ထိုအခါ လမ်းတစ်ဖက်ရှိ ရေအိုးစင်သို့ ဦးတည်သွားနေသော သူ့ကို ယဉ်ယဉ် မြင် သည် ။ ပိုက်ဆံ မပါသော သူ့အတွက် စားစရာ ဝယ်ရန် သတိရလိုက်သည် ။

ကျန်းမာရေးအတွက် ဆောင်ရွက်ပြီးသောအခါ လက်ဖက်ရည်ဆိုင် ထဲမှ ကိတ်မုန့်အချပ်များ ဝယ်၍ စက္ကူဖြင့် ထုတ်ယူလာခဲ့သည် ။

“ အစ်ကိုကြီး ၊ စားဦးမလား ”

အစ်ကိုကြီးသည် မေးကို အပေါ်မြှင့်ပြီး ကွမ်းငုံထားသော နှုတ်ခမ်းကြီးကို ထော်၍ ဟင့်အင်း ဟု အသံပြုကာ ခေါင်းယမ်းပြသည် ။ သဘောမှာ ကွမ်းစားထားလို့ မစားတော့ဘူးဟု ပြောခြင်းဖြစ်သည် ။

ကားသည် ခဏရပ်နားပြီး ဆက်လက် ထွက်လာသည် ။ အစ်ကိုကြီး မလစ်သေးသဖြင့် ယဉ်ယဉ်မှာ သူ့ကို မုန့်အပေးရ ခက်နေသည် ။ မုန့်များကို အလကား ကိုင်ထားလျှင် မကောင်းတတ် သဖြင့် တို့တိတို့တိ ဖဲ့ကာ စားနေရသည် ။

ပိုက်ဆံ မပါသော လူတစ်ယောက်အတွက် စားစရာ ဒါနပြုခြင်းသည် ကုသိုလ်ကောင်းမှု တစ်ခု ဖြစ်သည် ။ သို့သော် ယဉ်ယဉ်ခင်ပွန်း ရှေ့တွင် ကုသိုလ်ပြုခြင်းကို မဆောင်ရွက်ရဲဘဲ အိပ်ငိုက်မည့် အချိန်ကို ရင်တထိ တ်ထိတ်ဖြင့် ဘာကြောင့် စောင့်စားနေမိသနည်း ။ မိန်းမ ဖြစ်ရသည်မှာ မလွယ်ပါလား ။

မကြာမီကာလတွင် အစ်ကိုကြီးသည် ကွမ်းဖတ်များကို ထွေးထုတ်ပြီး ၊ အိပ်ငိုက်စ ပြုပြီ ။ ယဉ်ယဉ် သူ့ကို ကြည့်သည် ။ အစ်ကိုကြီးကို ပြန်ကြည့်သည် ။ ဇက်ကျိုးကျကာ အစ်ကိုကြီး၏ ခေါင်းမှာ ယိမ်းထိုးနေသည် ။

“ ဒီမှာ မုန့်စားပါလား ”

ဘာတွေ တွေးနေသည် မသိ ၊ သူ မကြားပေ ။ ထို့ကြောင့် အရဲစွန့်ပြီး လက်ဖျားလေးဖြင့် သူ့ကို တို့ပြီး ပြောလိုက်သည်  ။

“ ဒီမှာ ဒီမှာ ရှင့် ၊ မုန့်စားပါလို့ ”

“ ဪ ... ကျွန်တော့် ပြောတာလား ၊ တော်ပါပြီဗျာ ၊ မဆာပါဘူး ”

သူကသာ မဆာဘူး ပြောနေတယ် ။ သူ့အစာအိမ်အတွင်းမှ လေများနှင့် ( စောစောက သောက်ခဲ့သော ) ရေတို့ ပြေးလွှားဆော့ကစား၍ ( အလိုက်ကန်းဆိုး မသိသော ) သူ့ဗိုက်သည် ဂွီခနဲ မြည်သံ ထွက်လာသည် ။ ထို အသံကို ယဉ်ယဉ် ကြားသည် ။ ယဉ်ယဉ် ကြားမှန်းလည်း သူသိသည် ။ သူ ရှက်နေသည် ။

“ ရော့ ယူပါရှင် ”

ဗိုက်ထဲက တဂွီဂွီမြည်အောင် ဆာလောင်နေသူသည် ခေါင်းယမ်းပြနေသည် ။

မုန့်ထုပ်ကြီး တစ်ခုလုံးကို သူ့လွယ်အိတ်ပေါ် တင်ပေးလိုက်သည် ။ သည်လိုတော့လည်း သူ မငြင်း ။ ယူသည် ။ ကျေးဇူးတင်ဟန်ဖြင့် မျက်လုံး ဝင့်ကြည့်သည် ။

မုန့်ကို အငမ်းမရ မစားချေ ။ သွားနှင့် အသာအယာ ကိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းစေ့ကာ ဝါးသည် ။ အမှုန့်များ မကျစေရန် မေးအောက်တွင် လက်ဝါးခံ၍ စားသည် ။ တစ်ချပ်ပြီး တစ်ချပ် ကုန်အောင်စားသဖြင့် ယဉ်ယဉ် ကျေနပ်သည် ။

“ သိုင်းကျူး ”

သူ ဗိုလ်လိုမှုတ်သည် ။

သူသည် ထိုစကားတစ်လုံးမှ လွဲ၍ ဘာမှ မပြောတော့ပေ ။ ယဉ်ယဉ် ကလည်း သူ့ကို စကားတွေ အများကြီး ပြောစေချင်သည် ။ မေးခွန်းတွေ အများကြီးလည်း မေးချင်သည် ။ နာမည် ဘယ်လို ခေါ်သလဲ ။ ဘာလုပ်သလဲ ။ ပညာအရည်ချင်း ဘယ်လောက်လဲ ။ ဘာကြောင့် ထောင်ကျသလဲ ။ အခုဘယ်က လာပြီး ဘယ်ကို သွားမှာလဲ ။ အို - သူနှင့် ပတ်သက်သော စကားတိုင်းကို စိတ်ဝင်စားသည် ။

‘ ရှင်ရယ် .... ကိုတေမိရယ် ၊ စကားနည်း ရန်စဲ ဆိုတဲ့ စကားပုံတစ်ခု ကြားဖူးပါတယ် ။ ရှင့်မှာ ထောင်ကျဖို့ ဘာလို့များ ရန်များ ခဲ့ရတာလဲ ။ မတွေးတတ်အောင်ပါပဲရှင် ။ ကျွန်မလို မိန်းမချောနဲ့ စကားလက်ဆုံ မကျချင်ဘူးလား ။ များများ မပြောရရင် နေပါစေ ။ ကျွန်မတို့ နာမည် လေးတွေနဲ့ လိပ်စာလေးတွေ ပြောရအောင်နော် ’

ယဉ်ယဉ် မျက်လုံးအကြည့်ကို သံစဉ်များ အဖြစ် သူ ပြန်လည်သရုပ် ဖော်တတ်လျှင် ထိုအတိုင်း ကြားရမည် ။

သူက ဘာသာပြန်အနက် မဖွင့်တတ်တော့လည်း အခက်သား ။

••••• ••••• •••••  

ကားသည် ရန်ကုန်နယ်နိမိတ်ထဲ ဝင်လာသည် ။ ခရီးသည် အချို့သည် နီးစပ်ရာတွင် ဆင်းကြသည် ။ သူများတွေ ဆင်းတိုင်း အပေါက်ဝရှိ ကြားခုံတွင် ထိုင်ရသော သူ့မှာ ဖယ်ပေးနေရသည် ။ သူ မဆင်းသေးသရွေ့ သူ့ကို ယဉ်ယဉ် မြင်နေရသည် ။ စိတ်ချမ်းသာသည် ။ ဖြစ်နိုင်လျှင် သူ ကွယ်ပျောက် မသွားစေချင် ။

သို့သော် တစ်ချိန်ချိန်တွင် သူ ဆင်းမည် ။ သူ သွားမည် ။ ဘယ်သွားမှာလဲ ၊ ဘယ်မှာလဲ ငွေကြေး ။

ငွေ ... ငွေ ။ သူ့ကို ပိုက်ဆံနည်းနည်း ပေးလျှင် ကောင်းမည် ။ သူ လိုရာ သုံးပါ ၊ သူဝယ်စားချင်တာ ဝယ်စားပါ ။

သူ့ကို မည်သို့ ပေးမည်နည်း ။ ယောက်ျားချင်းသာ ဆိုလျှင် ‘ ရော့ဗျာ ... ခင်ဗျားမှာလည်း ဒုက္ခ ရောက်လာတာ ဆိုတော့ သည်ငွေကို လမ်းစရိတ်အဖြစ် ယူသွားပါ ’ ဟု ပြောလိုက်လျှင် ဖြစ်သည် ။ ယောက်ျားနှင့် မိန်း မ ဆိုသည့် အတားအဆီးကြောင့် ဤသို့ ပေး၍ မဖြစ် ။ ငွေ ပေးလိုက် ၊ မုန့်ကျွေးလိုက် လုပ်နေသဖြင့် သူသည် ယဉ်ယဉ့် ကို ဘယ်လို မိန်းမစားမျိုး အဖြစ် မြင်မည်နည်း ။

ယဉ်ယဉ်က စိတ်ထဲမှသာ တပ်မက်ခြင်း ဖြစ်ချင်ဖြစ်မည် ။ ယဉ်ယဉ် အပြုအမူကြောင့် မိန်းမဣန္ဒြေကို အပွန်းအပဲ့ မခံနိုင်ပေ ။ ယဉ်ယဉ်သည် မိန်းမဉာဏ်ကို ပါးပါးလွှာ၍ သုံးသည် ။

ပိုက်ဆံအိတ်ထဲမှ လက်ကိုင်ပဝါကို ထုတ်သလို ပြု၍ နှစ်ရာတန် တစ်ရွက်ကို လက်ကိုင်ပဝါနှင့် ရောနှောယူပြီး ငွေကို အောက်သို့ ကျစေသည် ။ လိုသလိုပင် သူ့ခြေထောက်နား ကျသည် ။ သူ မမြင်သေးပေ ။ မြန်မြန်မြ င်ပါစေ ။

လေတိုး၍ ပိုက်ဆံက သူ့ခြေထောက်ကို တဖျပ်ဖျပ် ရိုက်ခတ်သောအခါ သူ ငုံ့ကြည့်သည် ။ ကောက်ယူလိုက်သည် ။ မမြင်ဟန်ဆောင်၍ ယဉ်ယဉ် တစ်ဘက်သို့ လှည့်နေသည် ။

“ ဒီမယ်ခင်ဗျာ ၊ ဒါဟာ ခင်ဗျားပိုက်ဆံလား ”

“ ဟင့်အင်း ... ကျွန်မဟာ မဟုတ်ဘူး ၊ ရှင်တွေ့တာ ရှင်ယူပေါ့ ”

“ ကျွန်တော့်ဟာ မဟုတ်ဘူးဗျ ၊ ဟိုကားစပယ်ယာကြီး ကျနေသလား ။ ဗျို့ ဆရာကြီး ဒီပိုက်ဆံ ခင်ဗျားဟာလား ”

စပယ်ယာကြီးသည် ဇဝေဇဝါဖြစ်ကာ သူ့ပိုက်ဆံများကို ထုတ်၍ ရေတွက်သည်  ။ ကိုလူချော ကြည့်ရသည်မှာ ယူမည့်ပုံ မပေါ် ။ ဟိုလူ့မေး သ ည်လူ့မေးနှင့် မဆိုင်သူ လက်ထဲ နှစ်ရာတန်ကြီး ရောက်သွားနိုင်သည် ။ အခြားသူတစ်ဦးဦး အချောင်ရယူသွားမည်ကို ယဉ်ယဉ် မလိုလား ။ သူ မယူသည့် ယဉ်ယဉ့် ငွေကို ယဉ်ယဉ် ပြန်ယူရမည် ။

“ ဪ ... ဒီမှာ ဒီမှာ ကျွန်မပိုက်ဆံပါ ။ ခုနလက်ကိုင်ပဝါ ထုတ်တုန်းက ကျသွားတယ်ထင်တယ် ၊ ကျေးဇူးပါပဲရှင် ”

နှစ်ရာတန် လှမ်းပေးသည့် သူ့လက်မှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း လှမ်းယူသည့် ယဉ်ယဉ် လက်မှာ တဖျပ်ဖျပ် တုန်ခါနေသည် ။

ရင်တွင်းခံစားမှုနှင့် လက်တို့သည် တိုက်ရိုက်ဆက်သွယ်မှုရှိပါသလား ။

••••• ••••• •••••

ကားသည် ဆင်းလိုသူများကို ချ၍ လာရာ ရှစ်မိုင် ခြောက်မိုင်ခွဲ တို့ကို ကျော်လွန်ပြီ ။ အင်လျားကို ဖြတ်တိုက်လာသော ညဉ့်လေညင်းသည် ကားထဲသို့ အလုအယက် တိုးဝင်လာသည် ။ တက္ကသိုလ်ဝန်းကျင်ကို ရောက်ပြီ ။ ယုဒသန်ရိပ်သာရှေ့ မှတ်တိုင်တွင် ကားရပ်သည် ။

မပြောမဆို သူ ဆင်းသွားသည် ။ သူ အောက်ရောက်မှပင် သူဆင်းသွားသည်ကို ယဉ်ယဉ် သိရသည် ။ ယဉ်ယဉ်ကို တစ်ချက်ကလေးမှပင် ကြည့်မသွား ။ ညအမှောင်ထုထဲသို့ လွယ်အိတ်လွယ်၍ တိုးဝင်ပျောက်ကွယ်သွားသည့် သူ့ကို နှမြောတသစွာ ငေးမောနေမိသည် ။

အော်ခေါ်လိုက်လျှင် ကောင်းမလား ၊ ပြေးဆင်းလိုက်သွားရ ကောင်းမလား ။

“ ရှင်ရယ် .... ရှင် ဘယ်သွားမှာလဲ ၊ ကျွန်မကို မခေါ်နိုင်တော့ဘူးလားဟင် ။ ကျွန်မလည်း ရှင်နဲ့ ဘဝတူ ထောင်ကျတစ်ဦးပါပဲရှင် ၊ ဒါပေမဲ့ ရှင့်မှာ လျှော့ရက်တွေ ရှိတယ် ။ လွတ်ရက်လည်း ရှိတယ် ။ ကျွန်မမှာ လျှော့ရက်မရှိဘူး ၊ လွတ်ရက်လည်း မမြင်ဘူး ။ ပြီးတော့ ကျွန်မလေ ဘာပြစ်မှုမှလည်း မကျုးလွန်ပါဘူး ။ ကျွန်မကို စာနာပါရှင် ။ ကျွန်မကို သနားပါရှင် ။ ကျွန်မကို ကယ်မပါရှင် ။ အို - ရှင့်မှာလည်း ရှင့်ဒုက္ခနဲ့ ရှင့်အပူနဲ့ ဆိုတော့ ကျွန်မကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကယ်မမှာလဲ ။ ကျွန်မကို ဘယ်သူမှ မကယ်နိုင်တော့ဘူးလားရှင် လူသားတွေ မစွမ်းဆောင်နိုင်တော့ဘူးလား ”

ဘုရား ... ဘုရား ၊ ဟီးနိုးကားရှေ့ပိုင်း ကားမောင်းသူ ခေါင်းပေါ်တည့်တည့်တွင် ဘုရား ရုပ်ပွားတော်ပုံကို ဆွဲချိတ်ထားသည် ။ ယဉ်ယဉ် မျက်နက်ဝန်းကို အထက်သို့ရွေ့လျားလိုက်စဉ် အမှတ်မထင် တွေ့မြင်မိသည် ။ တစ်လမ်းလုံး ယဉ်ယဉ် သတိမထားမိ ။ ယဉ်ယဉ် အမြင်အာရုံများကို ဘာတွေက ဖုံးကွယ်ခဲ့သနည်း ။ ယဉ်ယဉ် အဖြစ်အပျက် အစအဆုံးကို ဘုရားသခင် သိမြင်တော်မူပေမည် ။ ယဉ်ယဉ် ရှက်ကြောက်ခြင်းကို တစ်ပြိုင်နက် ခံစားလိုက်ရသည် ။

“ ဘုရားသခင် ၊ တပည့်တော်မကို ခွင့်လွှတ်ပါဘုရား ၊ ကိုယ်တော်ရှင် သာလျှင် တပည့်တော်မကို ကယ်မတော်မူနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်ပါသည် ဘုရား ၊ တပည့်တော်မသည် သမ္မာဝါစာ ကို ဆိုပါမည် ၊ သမ္မာအာဇီဝ အမှု ကို ပြုပါမည် ၊ သမ္မာ သတိ ထားပါမည် ၊ သမ္မာ သမာဓိ ကို စောင့်ထိန်းပါမည် ဘုရား ၊ တပည့်တော်မကို ကယ်မတော်မူပါဘုရား ”

ဘုရားရှင်ကို လက်အုပ်ချီ၍ တောင်းပန် အားကိုးမိသည် ။ ဘုရားပုံတော်က စကားမပြောသော်လည်း ဘုရားစကားကို ယဉ်ယဉ် နားထဲ ကြားယောင်လာသည် ။

“ သဗ္ဗေ သတ္တာ ကမ္မသကာ ”

ဟုတ်မှန်သည် ။ သဗ္ဗေ သတ္တာ ကမ္မသကာပါပဲ ။

ဘယ်ဆီဘယ်ဝယ်သို့ ဘယ်အခြေအနေဖြင့် ထွက်သွားမှန်း မသိသော သူ့အပေါ်တွင် တွယ်တာစိတ် ၊ တမ်းတစိတ် ထားနေလျှင် အကျိုးရှိ ပါမည်လော ။

ပြန်လည် မရနိုင်တော့သော အခြေအနေနှင့် မရောက်သေးသည့် အခြေအနေများကို တမ်းတမောလျခြင်းဖြင့် ရေပွက်ပမာ ခဏတာ နေရမည့် တိုတောင်းလှသော လူ့ဘဝချိန်တာကို အကျိုးမဲ့ ကုန်ဆုံးခြင်းသည် သင့်တော်ပါသလော ။

သမ္မာအာဇီဝ မဟုတ်သော အသက်မွေးမှုဖြင့် ကြီးပွားချမ်းသာနေသော အစ်ကိုကြီး အတွက် မကောင်းမှုကို ဖုံးကွယ်ရန် ဆိတ်ကွယ်ရာသည် ထာဝရ ရှိနေမည်လေ ၊ ရှိမည် မဟုတ် ။ သံသရာ တကွေ့ကွေ့တွင် မိမိပြုသော ကောင်းကျိုး မကောင်းကျိုး အလျောက် ခံစား စံစားရမည် မလွဲဧကန် ။

ထိုသို့ဖြင့် ယဉ်ယဉ်သည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဆုံးမသည် ။ တင်းကျပ်နေသော စိတ်များကို ဖြေလျော့သည် ။ သူ့အပေါ် မျှော်မှန်း တမ်းတစိတ်ကို ချိုးနှိမ်သည် ။

ဟီးနိုးကားကြီး ဆက်လက်ထွက်ခွာလာသည် ။ အသံလွှင့်ရုံမှ မီးဖွေးဖွေးကို မြင်တွေ့ရသည် ။ မကြာမီ ဟံသာဝတီအဝိုင်းကို ရောက်တော့မည် ။ ဪ .... ဟိုနားမှာ ကြံတောပါလား ၊ သင်္ချိုင်းပါလားဟု အမှောင်ထု ထဲသို့ ရော်ရမ်းကြည့်သည် ။ ယဉ်ယဉ် ကျောထဲမှ စိမ့်ခနဲ ဖြစ်သွားသည် ။ ကြက်သီးမွေးညင်းများပင် ထောင်ထသည် ။ သင်္ချိုင်းကို ကြောက်ခြင်း မဟုတ် ၊ မိမိ ကိုယ်ကို ကြောက်လန့်မိခြင်း ဖြစ်သည် ။

ယဉ်ယဉ်သည် ပိုက်ဆံအိတ်ထဲမှ စိပ်ပုတီးကို ဒုတိယအကြိမ်မြောက် ဆွဲထုတ်သည် ။ ယဉ်ယဉ်၏ လက်ညှိုးနှင့် လက်မ ကြားတွင် ပုတီးစေ့များကို ဝေ့ဝိုက်လိမ့်လျောစေသည် ။

တစ်ဖက်မှ ပုတီးစေ့များ တက်လာစဉ် တစ်ဖက်တွင် ကျဆင်းနေသည် ။ ရှေ့တက်နေသော ပုတီးစေ့များသည် စောစောက လျှောကျခဲ့သော ပုတီးစေ့များပင် ဖြစ်သည် ။

ဗျာပါရ အမောတွေ လှိုက်ဆူ နေခဲ့သော ယဉ်ယဉ်၏ စိတ်နှလုံးတို့သည် အေးငြိမ်းချမ်းသာမှုကို တဖြည်းဖြည်း ရရှိလာပြီ ။

▢  ကိုရိုးကွန့်
📖 စန္ဒာ မဂ္ဂဇင်း
      ၁၉၈၅ ၊ ဇန်နဝါရီလ

ငါ့လင်

❝ ငါ့လင် ❞
( ပီမိုးနင်း )

မသန်းသည် လင့်အပေါ်၌ ပြုအပ်သော မယားဝတ် ဟူသမျှ အကုန်ကျေပွန်သူ ဖြစ်လေသဖြင့် သိသူအပေါင်းတို့က ချီးမွမ်းကြလေ၏ ။

လင်ဖြစ်သူ စာရေးကြီးကိုဝေမှာ အလုပ်မှ အိမ်သို့ အဘယ်ခါမျှ တိုက်ရိုက် မပြန် ၊ အလုပ်မှ ငါးနာရီဆင်း ၊ အရက်ဆိုင်မှာ နှစ်နာရီ ၊ သုံးနာရီလောက် ထိုင်ကာ အခြား အဖော်များနှင့် ခွက်လှည့်ကြဲကာ အိတ်ထဲ၌ ငွေစ ဟူ၍ တစ်ပြား မကျန် ဖြူကာ ပြာကျကာမှ အိမ်သို့ ပြန်လာလေ့ရှိလေ၏ ။

မသန်းသည်ကား ငြိုငြင်ခြင်း မရှိ ။ “ ငါ့ယောက်ျား ပညာတတ် ၊ မတော်တာကို အရမ်း မလုပ်ပါဘူး ၊ သူ အသိသားပဲ ၊ ဒုက္ခ ဖြစ်အောင် မလုပ်ပါဘူး ” ဟု အောက်မေ့ကာ လောကွတ်ပျူငှာ နှင့် ခြေဆုပ်လက်နယ် ပြုကာ “ ကိုဝေ ပြီးတော့မှ ထမင်းစားပါလား ” ဟု မမေးရုံ တမည် ရှိရှာလေ၏ ။

အသိမိတ်ဆွေများက “ ညည်းယောက်ျားကို ပြောဦး ၊ လွန်နေပြီ ၊ လခ တစ်ရာ့အစိတ် ဆိုတာ ညည်း လက်ကို ဘယ်နှစ်ပြား ရောက်သလဲ ၊ သူ့မှာတော့ ပျော်လို့ပါးလို့ ၊ ညည်းမှာတော့ တမျှော်မျှော်နှင့် ” ဟူသော စကားမျိုးဖြင့် သတိပေးကြသည့်အခါ မသန်းက “ ကျုပ်ယောက်ျားအကြောင်း ကျုပ်သိပါတယ် ၊ မပြောလာကြပါနဲ့ ၊ ကျုပ်ယောက်ျား ပညာတတ် လူလိမ္မာပါ ၊ လူရမ်းကား မဟုတ်ပါဘူး ၊ လူဆိုတာ အပေါင်း အသင်း ရှိမှ ကြီးပွားတာရှင့် ၊ အပေါင်းအသင်းနှင့်ဆိုတော့ သောက်ရ ၊ စားရတာမျိုးပဲ ၊ အခု ကာလ လူနုံ ၊ လူအ တွေသာ မသောက်တာ ၊ လူတိုင်း ကိုဝေတို့လို သောက်နိုင်တာ မဟုတ်ဘူးရှင့် ၊ ဗျစ်တစ်လုံး ဆိုရင် အမြည်းနှင့် ဘာနှင့် တစ်ကျပ်ကျော်ကျော်လောက် ကုန်သွားတာ ၊ ဂုဏ်အသရေ ရှိလူများမှ ဘိလပ်အရက်ဆိုင်မှာ ဝင်ထိုင်နိုင်တာ ၊ ကျုပ် ယောက်ျားက ရှင်တို့တွေလို အကြမ်းပိုင်းသမား မဟုတ်ဘူးတော့ ၊ ဝီစကီပိုင်းသမား ” ဟု ပြန်၍ ပြောလေ့ရှိ၏ ။

မသန်းမှာ အပျိုဖြစ်စဉ်က အငြိမ့်သည်မများ ဆိုသော အရက်သမား လင်မျှော်တာကို ကြားရဖူးသဖြင့် အရက်မူးတတ်သော လင်တစ်ယောက်ကို ရပြီး ထိုတေးမျိုးကို ဆိုကာ တမျှော်မျှော် နေရလျှင် အငြိမ့်သည်မ မှာ အတွေးအထင် မိမိ မှာမှ တကယ် ဖြစ်မှာပဲ ဟု အခါခါ တွေးခဲ့လေ၏ ။

တွေးခဲ့ရသည်နှင့်အညီ အမူးသမား စာရေးကြီး ကိုဝေ နှင့် တွေ့သောအခါ “ သင်း ငါ့ဥစ္စာဘုံ ” ဟု ကုတ်၍ အရဆွဲ လိုက်ရာ တစ်ခါတည်းကို သူနှင့် ရကတည်းက မင်္ဂလာဆောင် ပြီးသော ပထမစ၍ အရက်ပုလင်းကို လောင်းထဲ့၍ ပေးခဲ့စေ၏ ။

အဘယ်မျှပင် ညဉ့်နက်အောင် စောင့်ရစေကာမူ ပူဆူ ခြင်းမရှိပေ ။ သို့မပူမဆူခြင်းကြောင့် အချို့သော မိန်းမများလို အထောင်းအထု အရိုက်အနှက် မခံရသည်ကား မှန်၏ ။ သို့သော်လည်း မိန်းမကောင်းအား ကြီးလျှင် ယောက်ျားအများ ငြီးငွေ့ တတ်သည့် ထုံးစံအတိုင်း မောင်ဝေ မှာ အိမ်ကို ပျင်းစရာ နေရာကြီး မှတ်ထင်ကာ “ ဘာလုပ်မလဲ ၊ ပြီးမှ ရေချိုးမလား ၊ ဘာညာကလေး စားပါဦးလား ”  စသည့် စကားများကို ပြောလာသည့် အခါ၌ပင် “ မင်းအေးအေး နေစမ်းပါကွယ် ၊ ငါ အလိုရှိရင် ခေါ် လိုက်မယ် ” ဟူ၍ ပြောရလေ၏ ။

မသန်းမှာ မောင်ဝေ၏ စိတ်၌ ၊ သဘော ကောင်းအားကြီး သဖြင့် အပေါစား ဖြစ်၍ လာလေ၏ ။ “ အပေါစား ဖြစ်သောအခါ ပေါင်းသင်းရခြင်းမှာပင် အရသာ မရှိတော့သည့် အနေသို့ ရောက်သဖြင့် ဤ ဒုန်နာတေးမ နှင့် နေရတာ အနှစ်သာရ မရှိ ၊ ခပ်ထက်ထက် ၊ ခပ်ဆတ်ဆတ် မိန်းမ တစ်ယောက်လောက်များ ပေါင်းလိုက်ရရင် သိပ်အရသာ ရှိမှာပဲ ” ဟူ၍ပင် တွေးမိလေ၏ ။

မောင်ဝေမှာ တစ်နေ့ထက် တစ်နေ့ အိမ်သို့ အပြန် ညဉ့်နက်၍ လာလေ၏ ။ မသန်းမှာကား လင်ဖြစ်သူ မလာမချင်း အိမ်၌ လုပ်စရာ ၊ ကိုင်စရာ ရှိသမျှကို မငြိုမငြင် လုပ်ကို၏ ။ “ ချုပ်စရာ ဖာစရာ ရှိသမျှကို ဖာခြင်း ၊ ချုပ်ခြင်း ၊ လျှော်ဖွပ်စရာ ရှိသမျှကို လျှော်ဖွပ်ကာ ပင်းမင်းခဝါကိုမျှ မပေးဘဲ ကိုယ်တိုင် ကော်တင်၍ မီးပူတိုက်ခြင်းများကို တိုက်ချွတ်ခြင်း ” စသည့် အလုပ်များကို လုပ်၍သာ နေလေ၏ ။

လင်ဖြစ်သူကိုကား “ တစ်ခွန်းတစ်ပါဒမျှ အပြစ် မပြော ၊ မယားဝတ် ငါးပါး မက အပါး တစ်ရာ ကျေပွန်သော “ အမရာ ၊ ကိန္နရီ ၊ မဒ္ဒီ ၊ သမ္ဘူ တော်လေးဆူ ” အဖြစ်မျိုးကို တစ်ယောက်တည်း အကုန် အရယူလျက် နေလေ၏ ။

တစ်ခါတစ်ရံ လင်ဖြစ်သူနှင့် အိမ်သို့ မူးရစ်လိုက်ပါ လာသော အဖော်ကမူကား “ ခင်ဗျားမိန်းမ အင်မတန် တော်ပါ ပေတယ်ဗျာ ၊ ချီးမွမ်းလောက်ပါပေတယ် ၊ ကျုပ်တို့ အိမ်က မိန်းမများတော့ အခု အိမ်ရောက်သွားရင် ဆူဖို့ ၊ ပူဖို့ ဆောင့်ကြောင့်ကြီး ထိုင်စောင့်နေတာ ၊ သူရဲမကြီးလို မြင်ရပါလိမ့်မယ်ဗျား ” ဟု ပြောလေ့ရှိ၏ ။

ထိုစကားကို ကြားလေ မသန်းမှာ မိန်းမမြတ် အဖြစ်သို့ မြင့်သည့်ထက် မြင့်စွာ ရောက်လေလေ ဖြစ်လေ၏ ။

ညတစ်ည၌ မောင်ဝေ ပြန်မလာ ။ သူငယ်ကလေး တစ်ယောက် ရောက်၍ လာပြီး စာတစ်စောင်ကို ပေးလေ၏ ။ ထိုစာမှာ ...

“ မသန်း ငါလည်း ဘာဖြစ်တယ် မသိဘူး ၊ မင်းကတော့ အင်မတန် ကောင်းတာပဲ ၊ မင်းမှာ ဘာအပြစ်မှ မရှိဘူး ၊ ငါ အိမ်ကို ပြန်ရမှာ သိပ်ပျင်းတာပဲ ၊ သည့်အတွက် မမျှော်လင့်နှင့်တော့ ၊ ငါ ပျော်ရာမှာ နေဖို့သာ အခွင့်ပေးပါ ၊ ငါ့သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်တော့ သူ့မိန်းမ ဆူအားကြီးလို့ အိမ်ကို မပြန်ဘူး ၊ သူ လာရင် ငါ့လို သဘောထားပြီးသာ လက်ခံလိုက်ပါတော့ကွယ် ”
                   ဝေ

မသန်း မှာ ထိုစာကို ဖတ်ရလျှင် တော်လေးဆူ ဘဝမှ ကြိုးပြတ်၍ ကျလေတော့ သတည်း ။

▢  ပီမိုးနင်း
📖 လမ်းညွှန်ဂျာနယ်
      အတွဲ ၂ ၊ အမှတ် ၆၅
      ဒီဇင်ဘာ ၊ ၁၉၃၄

မွန်းတည့်ချိန်တွင် ရွာသည့် မိုးခါးရေနှင့်အတူ ကြွေလွင့်သွားသော

❝ မွန်းတည့်ချိန်တွင် ရွာသည့် မိုးခါးရေနှင့်အတူ ကြွေလွင့်သွားသော ❞ 

     ( လမင်းမောင်မောင် )

ဟိုး ... တောင်ဘက်မှာ ညို့မှိုင်းတက်လာနေတဲ့ မိုးသားတိမ်တိုက်တွေကို တစ်ချက် မော့ကြည့်လိုက်ပြီးမှ စက်ဘီးပေါ်က အဆင်း တုန်ယင်မောဟိုက်နေတဲ့ ရင်ကို တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားရင်းက သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို ချလိုက်ရပေမဲ့ အမောက နှစ်ဆလောက် ပိုတိုးလာတယ်လို့ ညိုမ ထင်မိတယ် ။ ရှက်ရွံ့ခြင်း ၊ သိမ်ငယ်ခြင်း ၊ ယူကျုံးမရ နှမြောတသခြင်းတွေနဲ့ လေးလံနေအောင် ဖိသိပ်ခံထားရတဲ့ ဒီ ရင်တွေ နောင်လည်း ဘယ်တော့မှ အမောပြေမှာ မဟုတ်တာကို ကြိုသိထားလို့လည်း ပိုလို့ မောရခြင်းပါ ။ ခြံတံခါးဝကနေ အတွင်းဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ မပူမနွေး နေရောင်အောက် ၊ ပန်းပေါင်းစုံ ဥယျာဉ်ကြီးရဲ့ ဟိုဘက်မှာ နန်းတော်ကြီးတမျှ ကြီးမား ခမ်းနားလိုက်တဲ့ တိုက်အိမ်ကြီး ။ ညိုမ အတွက်ကတော့ သားရဲတွင်းကြီး ဒါမှမဟုတ် ယဇ်ပလ္လင် နန်းတော်ကြီးပဲ ဖြစ်မှာပါ ။ ဒီခြံကြီးထဲကို ဝင်ဖို့ ညိုမရဲ့ခြေလှမ်းတွေ လေးလံနေကြသလို အတွင်းစိတ်ကလည်း နောက်ကြောင်းကို ပြန်ပြေးနေမိတာပါ ။ ငိုခဲ့ရလွန်းလို့ မျက်ရည်တွေလည်း ထွက်မရနိုင်တော့ဘူး ထင်ပါရဲ့ ။

ဒီအိမ်ကြီးကို လာခဲ့ရတာ ပေးဆပ်မှု တစ်ခု အတွက် ၊ အို မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ဘူး ရယူမှုလည်း ပါတယ်လို့ ညိုမ ဇွတ်အတင်း တွေးမိလိုက်တယ် ။ ဟုတ်တယ် ညိုမ အတွက် နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်ပြေးချင်စိတ်ကို အလို မလိုက်ရဲလောက်အောင်ကိုပဲ ဒီ ကြီးမားခမ်းနားလှတဲ့ ဝင်ပေါက်ကြီးဟာ ထွက်ပေါက် တစ်ခုလည်း ဖြစ်လို့ နေပြန်တယ် ။ ဒီထွက်ပေါက်က လွဲလို့ ညိုမ မှာရော ညိုမ ဖေဖေနဲ့ မောင်လေး ၊ ညီမလေးတို့ မှာပါ အခြား ထွက်ပေါက်ဆိုတာ လုံးဝ ရှာမတွေ့တော့တဲ့ အဆုံးမှာမှ ညိုမ ဒီကို လာဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ရတာပါ ။ ခုလောက်ဆို အဲဒီ လူကြီး ညိုမ ရောက်နေတာကို သိနေလောက်ရောပေါ့ ။ တိမ်စိုင်တိမ်လိပ်ကြီးတွေက တရွေ့ရွေ့နဲ့ ညိုမထက်ကောင်းကင် မှာ စုဝေးဖို့ ကြိုးစားနေကြတာများလားပဲ ။ မိုးသက်လေ အေးအေးက ဝေ့ဝဲတိုက်ခတ်လာပေမဲ့ ညိုမ ရင်ထဲက ဘဝနဲ့ ရင်းရတဲ့ အပူကိုတော့ဖြင့် မအေးစေနိုင်ကြပါဘူး ။ လူခေါ်ဘဲလ်ကို နှိပ်ဖို့ရာ တုန်ယင်နေတဲ့ ညိုမရဲ့လက်ချောင်းလှလှလေးတွေ လှမ်းလိုက်တော့ လူက ယိုင်ချင်သလိုလို ဖြစ်သွားတာကြောင့် ကပျာကယာ စက်ဘီး ဒေါက်ကို ပြန်ထောက်လိုက်ရသေးတယ် ။ ဒီလောက်တောင် စုတ်ပြတ်နေတဲ့ စက်ဘီးကလေးမှာ ဒီဒေါက်ကလေး ခိုင်ခိုင်မာမာ ရှိနေတာကိုပဲ ကျေးဇူးတင်ရသေးတော့ ။ ဘဲလ်ရှိရာ ဒုတိယအကြိမ် ကြိုးစားလက်လှမ်းလိုက်ချိန်မှာတော့ ရင် တစ်ခုလုံး တစ်စစီ ပြိုကွဲကုန်ကြသလို ခလုတ်ကလေးကို နှိပ်လုလု လက်ညှိုးကလေးဟာ လေထဲမှာ တန်းလန်း တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ ။

••••• ••••• •••••  

လှံထမ်းလာတာ မြင်ရပေမဲ့ ကံထမ်းလာတာ မမြင်ရဘူး ဆိုတဲ့ စကား ရှိပေမဲ့လည်း ညိုမတို့ အတွက်တော့ အဲဒီ မမြင်ရဘူးဆိုတဲ့ ကံ ဆိုတာကြီးက တစ်ခါဖူးမျှ မျက်နှာသာပေးတာ မခံခဲ့ရဖူးပါ ။ ညိုမ အသက် ၁ဝ နှစ်လောက်မှာ နှစ်ဖက်စလုံးက အဘိုးအဘွားတွေ ရှေ့ဆင့်နောက်ဆင့် ကွယ်လွန် ၊ အဖေနဲ့ အမေတို့က မိုးခေါင်ရေရှားဒေသမှာ ဘယ်လိုမှ အဆင်မပြေတော့ တစ်ရွာမပြောင်း သူကောင်းမဖြစ် ဆိုတဲ့ စကားပုံကို မျက်စိစုံမှိတ် ယုံခဲ့ကြတဲ့အတိုင်း ရှိသမျှ ဆယ့်နှစ်ရာသီ ပပ်ကြားအက်မြေကွက်လေးတွေ ၊ ပိန်ခြောက်ကပ် နွားလေးတွေကို ရောင်းချပြီး ဒီဒေသကို ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ကြတာပါပဲ ။ ရှိစုမဲ့စု ဆင်းရဲသားဆွေမျိုးတွေကတော့ ကံချပေးတဲ့ ရွာမှာပဲ နေခဲ့ကြတော့တာ အဆက်အသွယ်လည်း ပြတ်ကရောပဲ ။ ဒီတောင်ပေါ်ဒေသကလေးကို အဖေ့မိတ်ဆွေ ပန်းရန်ဆရာကြီး တစ်ယောက်ရဲ့ အကူအညီနဲ့ ဈေးပေါပေါ မြေကွက်ကလေးဝယ် ၊ လေးပင်နှစ်ခန်းထရံကာ အိမ်ဆောက် ၊ အဖေက ညနေတိုင်း ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ ၊ ပန်းတွေ ၊ ယာခင်းတွေထဲ ဈေးချိုချိုနဲ့ လိုက်ကောက် ၊ အမေက ဈေးထဲ တစ်နေကုန် ထိုင်ရောင်း ၊ ညိုမတို့ မောင်နှမသုံးယောက် အူစိုခဲ့ ၊ အပူအပင်ကင်းကင်း ပညာသင်နိုင်ခဲ့ကြပါတယ် ။ ညိုမ ရှစ်တန်း စတက်တဲ့ နှစ်မှာပဲ တစ်ရွာပြောင်းလို့ သူကောင်း မဖြစ်ဘဲ သေချင်တဲ့ကျား တောပြောင်း ဆိုတဲ့ စကားပုံ အိမ်ရှေ့ကို ရောက်လာတော့တယ် ။ အသက်လေးဆယ့်ငါးနှစ်အရွယ် ညိုမရဲ့မိခင် ဒေါ်စိန်အေး တစ်ယောက် ရေချိုးမှား ဦးနှောက်သွေးကြော ပြတ်လို့ ရုတ်တရက် ကောက်ကာငင်ကာ ကွယ်လွန်ခဲ့သော ညိုမ ငိုခဲ့ဖူးတဲ့ မျက်ရည်တွေထဲမယ် မိုးသည်းသည်း အမေ့အသုဘ မြေချတဲ့နေ့က မိုးရေတွေနဲ့ အပြိုင် စီးကျခဲ့တဲ့ မျက်ရည်တွေက အခါးသက်ဆုံးပါပဲလေ ။ အဖေက ညိုမကို ကျောင်းဆက်ထားပေးခဲ့ပါတယ် ။ ညနေကျောင်းက အပြန် ညိုမက ယာခင်းတွေထဲ ဟင်းသီးဟင်းရွက် အစုံနဲ့ ပန်းတွေ လိုက်ဝယ် ၊ အဖေက ဈေးထဲမှာ တစ်နေကုန် ရောင်းပြီး လောကဓံကို ရင်ဆိုင်အန်တုခဲ့ကြတယ် ။ ညိုမ ထက် လေးနှစ် ငယ်တဲ့ မောင်လေးက ခြောက်တန်း ၊ ခြောက်နှစ်ငယ်တဲ့ ညီမကလေးက စတုတ္ထတန်း တက်နေကြပြီ ။ မနက် အစောကြီး အဖေ ဈေးသွားရင် ထမင်းချိုင့် ထည့်ပေးနိုင်အောင် ညိုမ မနက်အစောကြီး ထမင်းဟင်း ထချက်ရတယ် ။ မောင်လေးနဲ့ ညီမလေးတို့အတွက်လည်း ကျောင်းကိစ္စ စီမံလုပ်ကိုင်ပေးရတယ် ။ ဆယ်တန်းကျောင်းသူ ဘဝမှာပဲ ရှိနေသေးတဲ့ ညိုမ အစ်မကြီး အမိအရာ ရောက်နေခဲ့ပြီ ။ စာတော်တဲ့ စာရင်းထဲမယ် ညိုမ မပါပေမဲ့ သူများတွေလို ကျူရှင် မယူဘဲ တစ်နှစ်တစ်တန်းတော့ မှန်မှန်အောင်ခဲ့တာချည်းပဲ ။ ဆယ်တန်းကို အောင်အောင်ဖြေပြီး အနည်းဆုံး အဝေးသင်တက္ကသိုလ်က ဘွဲ့တစ်ခုခု ရအောင် ယူချင်တာက ညိုမရဲ့ မကြီးမားလှတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ရိုးရိုး ကလေးရယ်ပါ ။ ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာဆိုတာကြီးက ညိုမတို့ ဘက်မှာ ဘယ်တုန်းကမှ ရပ်တည်ဖေးမခဲ့တာ မရှိခဲ့တဲ့ အတိုင်း ဒီနှစ်နှစ်အတွင်းမှာ အသက်ငါးဆယ် ဝင်စ အဖေ ဦးစိုးအောင် တစ်ယောက် မကြာခဏ နေမကောင်း ဖြစ်လာတတ်တယ် ။ စနေ ၊ တနင်္ဂနွေ ကျောင်းပိတ်ရင် သူများတွေ အချိန်ပို တက်ကြပေမဲ့ ညိုမက အဖေ့ကို အိမ်မှာ နားခိုင်းပြီးတော့ ဈေးထဲမှာ ဈေးရောင်းရသူပါ ။ ဒါပေမဲ့ ညိုမ ပျော်တယ် ။ ကျေနပ်တယ် ။ မိသားစုကို ကူညီရတာ ကုသိုလ် တစ်ခုလို့ ညိုမက ခံယူထားသူပါ ။ ဒါ့အပြင် ဈေးထဲက ဗဟုသုတတွေကိုလည်း ညိုမက ဘာသာရပ် တစ်ခုလိုပဲ သဘောထားတာ ဆိုတော့ ပင်ပန်းတယ် မထင်ဘူးပေါ့ ။

မြွေပူရာ ကင်းမှောင့် ဘူးလေးရာ ဖရုံဆင့် ဆိုသလို ညိုမ ဘဝထဲကို ကံကြမ္မာဂြိုဟ်ဆိုး တစ်ခုက မခေါ်ဘဲ ရောက်လာပြန်တယ် ။ ညိုမ ကိုးတန်းစတက်တဲ့နှစ် ၊ မိုးတွင်းကြီးပေါ့ ။

“ ညိုမ နင့်အဖေ ကားတိုက်ခံရလို့ ဆေးရုံရောက်နေတယ် ” တဲ့ ။

စာသင်ခန်းဝကနေ လိုရင်း တဲ့တိုး အော်ပြောလာတဲ့ အိမ်နီးချင်း ပန်းရန်ဆရာရဲ့ မိန်းမ ၊ အမေသန်းခင် စကားလုံးတွေက စာသင်နေတဲ့ ညိုမကို ခဏမှင်တက် သွားစေခဲ့ပြီးမှ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုတွေနဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမှ ဘာမှ မပြောနိုင်ဘဲ စာသင်ခန်းထဲက ပြေးထွက် ၊ ဆေးရုံ ရှိရာကို စက်ဘီးနဲ့ အပြေးနင်းခဲ့ရတဲ့နေ့ကလည်း အစိုး မရတဲ့ တောင်ပေါ်မိုးက သဲကြီးမဲကြီးနဲ့ ရွာချလို့ ။ 

ကံကောင်းတယ်လို့ ဆိုရမှာက အဖေ အသက် မသေဘဲ ခြေသလုံးရိုးပဲ ကျိုးသွားခဲ့တယ် ။ မနက်အစောကြီး ဆိုတော့ တိုက်သွားတဲ့ ကားကိုလည်း မမှတ်မိခဲ့ပါဘူး ။ ကားဆရာကလည်း တိုက်ပြီး မောင်းပြေးသွားခဲ့တာကိုး ။ “ ကံပေါ့ သမီးရယ် ” ဆိုတဲ့ စကားကို အဖေ ဆိုနိုင်ခဲ့ပေမဲ့ ဆေးရုံမှာ ရက်တွေ ကြာခဲ့တော့ ညိုမတို့ ရှိစုမဲ့စုကလေး ကုန်တဲ့ အပြင် ကာလပေါက်ဈေး နည်းနည်းတန်လာတဲ့ မြေကွက်ကလေးကို ပန်းရန်ဆရာကြီးရဲ့သူဌေး ၊ အဲဒီကို ကျန်ကျောင်း ဆိုတဲ့ လူကြီးဆီမှာ အပေါင်ထားခဲ့ရတယ်လေ ။ မွေးမြူရေးခြံတွေ ၊ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းတွေနဲ့ ချမ်းသာလှတဲ့ အဲဒီလူကြီးရဲ့ နာမည်ရင်းကိုလည်း ညိုမ မမှတ်မိပါဘူး ။ ကျန်ကျောင်း နဲ့ တူလို့ ကျန်ကျောင်း လို့ ခေါ်ကြတာတဲ့ ။ အသက်လေး ဆယ်ဝင်ကာစ လူပျိုကြီးပါ ။ ညိုမ ကတော့ ကျန်ကျောင်းကား မကြည့်ဖူးသလို အခုခေတ် ကိုရီးယားကား ဆိုတာလည်း မကြည့်ဖြစ်ပါဘူး ။ အိမ်မှာ တီဗွီနဲ့ တူတာဆိုလို့ မီးခြစ်ဘူးခွံတောင် မရှိ ။ ညိုမက သူများအိမ် သွားကြည့်ဖို့လည်း လုံးဝစိတ်မကူး ၊ မရှိတဲ့ အချိန်တွေထဲက စာကျက်ဖို့ အဓမ္မလုယူနေရတာနဲ့ ညိုမ မှာ မအားလပ်နိုင်ခဲ့ပါဘူး ။ မိခင် မရှိတော့ပေမဲ့ ရိုးသားလွန်းလှတဲ့ အဖေ့ ဆုံးမမှု အောက်မှာ ညိုမက ဗိုင်းကောင်းကျောက်ဖိ တကယ့်ကို ပိပိပြားပြား မြန်မာမကလေး စစ်စစ် ၊ ရွာကတည်းကထား ခဲ့တဲ့ ဆံတောက်ပုံကလေးကိုတောင် ခုထိ ထားနေတုန်း ။ သူများတွေလို ကောက်လိုက်ဖြောင်လိုက်လည်း မလုပ်ချင် ၊ ဆံပင်ကို ညှပ်လည်း မညှပ်တတ် ၊ ညိုမ ဆံပင်အုံကြီးက လှလွန်းလို့ လူတကာက ငေးကြည့်ရတာ ။ မိန်းမ တို့ဘုန်း ဆံထုံး ဆိုတာ အမေက မကြာခဏ ဆုံးမခဲ့ဖူးတာ မှတ်မိနေဆဲ ။

ကျောင်းစာနဲ့ အိမ်ရဲ့ စားဝတ်နေရေးက လွဲရင် ဘာမှ မသိတဲ့ အရိုင်းသက်သက် ညိုမဟာ ညိုပြာညက် အသားအရေ ၊ မျက်ခုံးမျက်လုံး နှာတံစတာတွေက ပေါ်လွင်ထင်ရှား လှပရုံမက ပုရိသတွေငေးရမယ့် ကိုယ်ခန္ဓာ အချိုးအစားကလည်း ပင်ပန်းလှတဲ့ ဘဝကနေ ရယူနိုင်ခဲ့ တယ် ထင်ပါရဲ့  ။ ညိုမကို ‘ ကုလားဆင်ချောချောတာ ’ လို့ ကျောင်းက ဆရာမတွေက ခဏခဏ ချီးမွမ်းတာခံရတယ် ။ ကျောင်းသူအချင်းချင်းလည်း ငေးကြရ ၊ အချို့က တမင် မနာလိုဖြစ်ကြရတဲ့ ဒီ ညိုမရဲ့ အလှတွေကြောင့် အိမ်ပေါင်ခြံပေါင် စာချုပ်ပြည့်ခဲ့တာကိုတောင် ကိုကျန်ကျောင်း ဆိုတဲ့ လူကြီးက အိမ်က အဖယ်မခိုင်းသေးဘဲ မနှစ်က တစ်နှစ် တိုးပေးခဲ့ရုံမကဘူး ၊ အဖေ့အိတ်ထောင် ထဲမယ် ခြင်္သေ့တွေ လိုအပ်ချိန်တိုင်း ရောက်ရောက်လာတတ်တယ် ။ ခြေတစ်ဖက် သိပ်မကောင်းတော့တဲ့ အဖေ ဒီလတွေ အတွင်း ပိုလို့ ချူချာလာတယ် ။ ဈေးလည်း ခဏခဏ ပျက်လာခဲ့ပြီလေ ။ ရောဂါရှာဖွေတော့လည်း အမည် တိတိကျကျ မသိရ ။ ချောင်းတွေ ဆိုးပြီး တဖြည်းဖြည်း ပိန်ချုံးလာခဲ့တယ် ။

ညိုမ ဆယ်တန်းဖြေတာ အဆင်ပြေအောင် ကိုကျန်ကျောင်းက မြေကွက်ကို မသိမ်းတာလို့ အဖေက ပြောပြတယ် ။ မောင်နှမသုံးယောက်ရဲ့ စားဝတ်နေရေး ၊ ပညာရေးစရိတ်တွေအတွက် ညိုမ မသိအောင် အဖေဟာ ကိုကျန်ကျောင်း ဆီက လိုတဲ့ငွေ မကြာခဏ ယူခဲ့ရတယ် ဆိုတာ နောက်မှ ညိုမ သိခဲ့ရတယ် ။ ညိုမကို တွေ့တိုင်း လည်း မျက်ရစ်မပါတဲ့ မျက်လုံးမှေးမှေးတွေနဲ့ ကိုကျန်ကျောင်းကြီးဟာ စူးစိုက်ကြည့်နေတတ်တာ ။ ကြာတော့ ညိုမ လည်း သိလာခဲ့ရပါတယ် ။ ဒီတောင်ပေါ်မြို့မှာ ကိုကျန်ကျောင်းတို့လို နောက်ဆုံးပေါ် ပါဂျဲရိုးကား အသစ်ကြီးတွေ စီးနိုင်တဲ့ သူဌေးတွေ အများကြီး ရှိတယ် ။ သူတို့နဲ့ ကင်းတဲ့ ညိုမတို့လို ဆင်းရဲသားတွေ ဆိုတာလည်း အရှားသားကလား ။ သူတို့ကျ ဘဝပေးကုသိုလ် ကောင်းလိုက်ကြတာ ။

“ အဲဒီ ကျန်ကျောင်းက ဆယ့်ခြောက်နှစ်ပန်း ဝယ်တဲ့ နေရာမှာ နာမည်ကြီး ။ အဲဒီထက် တစ်နှစ် နှစ်နှစ် ပိုငယ်တဲ့ ပန်းဆိုရင်လည်း ဝယ်တာပဲတဲ့တော် ၊ ပန်းက ငယ်လေ လှလေ သူက ဈေးကောင်းပေးလေပဲတဲ့ ” 

အမေသန်းခင် ဆီက ထူးဆန်းလှတဲ့ စကားတွေ ကြားခဲ့ရစဉ်က ညိုမ နားရှက်လိုက်တာ လွန်ရော ။ အဲဒီ လူကြီးဆီကို ပန်းရောင်းချင်သူတွေ တန်းစီနေကြတယ် လို့လည်း ကြားရတယ် ။ ဘယ်လို ရောင်းလို့ ဘယ်လို ဝယ်သလဲ ဆိုတာ ညိုမ ဉာဏ်မမီသလို တွေးတောင် မတွေးရဲခဲပါ ။ သူတို့ ပြောတဲ့ ပန်း ဆိုတဲ့ ဈေးကွက်ရဲ့ ကာလပေါက်ဈေး ဆိုတာကိုလည်း ညိုမ မတွက်ဆတတ်ခဲ့ပါဘူး ။ ယာခင်းထဲက ပန်းကလေးတွေကိုတော့ ညိုမက ဘယ်လို ဝယ် ၊ ဘယ်လို ရောင်းရမလဲ ဆိုတာ တီးမိခေါက်မိတော့ ရှိပါရဲ့ ။ ငါးရာဖိုး ပန်းစည်းကို နှစ်ရာတန် အစည်း ဆယ်စည်းလောက် ရအောင် ညိုမ စည်းတတ်တယ် ။ ပန်းက လတ်ဆတ်လေ ဈေးခေါ်လို့ ကောင်းလေပဲ ၊ အရင်းကျေ ပြီးရင် ကျန်တဲ့ ပန်းတွေကို သုံးစည်း ငါးရာနဲ့ ရောင်းလို့ ရသေးတယ် ။ သုံးလေးရက် ရေစိမ်ထားရင်လည်း ပန်းက လန်းဆန်းနေတတ်တယ် ။ ဒါပေမဲ့လို့ အရောင်လွင့်စ ပြုလာရင် ခပ်နွမ်းနွမ်း ဖြစ်လာရင်တော့ ရောင်းလို့ မကောင်းတော့ဘူး ။ ဒီသဘောလောက်သာ သိတတ်တဲ့ ညိုမ တစ်ရက်သား ကျောင်းက အပြန်မှာတော့ အဖေနဲ့ အဲဒီလူကြီး အချီအချ ပြောနေကြတာကို ညိုမ နားနဲ့ ဆတ်ဆတ် ကြားခဲ့ရပြီးပါပြီ ။ သူတို့ ပြောကြတဲ့ ဈေးကွက်ဝင်ပန်း ဆိုတာ သက်မဲ့ပန်းမှ ဟုတ်ပါပဲကလား ။ အသက်ရှိတဲ့ ဖူးငုံသစ် အဖို ဆိုလို့ ယင်ဖိုမသန်းသေးတဲ့ ပန်း ၊ သူတို့ ဝေါဟာရအရကတော့ ... ‘ ဈေးကွက် ’ တဲ့ ။ အို ညိုမမှာ ရှက်လိုက်ရတာ ။ အဲဒီနေ့က အဖေ ညစာ လုံးဝမစားဘဲ ငေးငိုင်နေခဲ့တာ ညိုမ သတိပြုမိ ခဲ့တယ် ။ ညဉ့်နက်တဲ့အထိ အိပ်မပျော်တဲ့ ညိုမ ၊ အဖေ့ အခန်းထဲက ကျိတ်ပြီး ငိုရှိုက်နေသံကိုလည်း ကြားခဲ့ရတယ် ။ အဖေ့ကို သနားသလို ဘာကိုမှန်းမသိ ညိုမ ကြောက်ရွံ့နေခဲ့မိတယ် ။ ကိုကျန်ကျောင်း ပြောခဲ့တဲ့ ညိုမတို့ရဲ့ ဘဝ အနေအထား အမှန်ကို ထောက်ပြခဲ့တဲ့ စကားလုံးတွေထဲမယ် အရောင်းအဝယ် ဈေးခေါ်သံတွေဟာ ညိုမရဲ့ နားထဲက တစ်ဆင့် ဖြူစင်နုနယ်လှတဲ့ နှလုံးသားထဲမယ် ဗုံးတွေ ဆက်တိုက်ပေါက်ကွဲနေကြသလိုပါပဲ ။

“ ခင်ဗျားတို့ ရွာပြန်ရင်လည်း ခိုကိုးစရာ မရှိတော့ဘဲ ကျုပ်အကြွေးတွေကလည်း ရှိသမျှ အကုန် ပေးရင်တောင် မကျေတော့ဘူးလေဗျာ ။ ကျုပ် တောင်းဆိုတာ လိုက်လျောရင် အကြွေးတွေ အကုန် လျော်ပေးမယ် ။ ဒီနေရာဟာ ခင်ဗျား အပိုင် ပြန်ဖြစ်စေရမယ် ။ ဒါ လက်ရှိ ပေါက်ဈေးထက် ကိုးဆဆယ်ဆ ပိုနေတယ် ဆိုတာ ခင်ဗျားလည်း သိပါတယ် ။ ကျုပ်တို့က အာဏာကုန် ဈေးပေးရင် ခုနစ်ပုလင်း ၊ ရှစ်ပုလင်း ၊ အလွန်ဆုံး တစ်ပုံးထက် မပိုဘူး ။ ခင်ဗျားသမီး ညိုမက အရမ်း ...”  

မျက်ရည်တွေ ကြားက ညိုမရဲ့နားတွေကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ပိတ်ထားရင်း အိပ်မပျော်တဲ့ညကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရတယ် ။ နောက်ပိုင်းလည်း ညိုမ အတွက်ရော အဖေ့ အတွက်ပါ အလွန်တရာ ရှည်လျားတဲ့ ညတွေပဲ ဖြစ်ခဲ့ရပြီလေ ။

အပျိုစင်တစ်ယောက်ရဲ့ဘဝဆိုတာ သက်မဲ့ပန်းကလေး တစ်ပွင့်ရဲ့ ဘဝလောက်တောင် တန်ဖိုးမရှိ မလုံခြုံတော့ဘူး ဆိုတာဟာ ဘဝတစ်ခုပဲ ဖြစ်သလား ညိုမ မဝေခွဲတတ်တော့ဘူး ။ လောကကြီး ဘယ်လောက် ပွင့်လင်းလွတ်လပ်ပြီး ဘယ်လောက်ထိ ဇောက်ထိုးမိုးမျှော် ဖြစ်နေပြီလဲ ၊ ညိုမ စဉ်းစားမိရင်း ကိုယ့်ဘဝကို စိတ်နာလာမိ တယ် ။ ခိုကိုးအားထားရာ ဆိုတာလည်း စိတ်ကူးနဲ့တောင်မှ မျှော်မှန်းလို့ မရနိုင်တော့ဘူးလား ။ ညိုမ ဘဝကို ဘယ်လို ဘယ်သူ ကယ်ပါ့မလဲ ။

“ တောင်မင်းမြောက်မင်း မကယ်နိုင်တဲ့ ကာလကြီးပါ သမီးရယ် ။ ဟိုက လူတွေလည်း ကျပ်တည်းလိုက်ကြတာ ။ ရွာပြန်ပြီး သူများမြေကွက်ထဲ တဲထိုးနေရလည်း ခဏပဲ အဆင်ပြေမှာ ။ ရာသီဥတုကလည်း မကောင်းတော့ လုပ်ကိုင်စားလို့လည်း မလွယ်ဘူး ။ ကလေးတွေ ကျောင်းကိစ္စလည်း ပိုခက်သွားမယ် သမီး ” 

ကျန်းမာရေးမ ကောင်းတဲ့ ကြားက ရွာကို တစ်ညအိပ် သွားပြီး ပြန်လာတဲ့ အဖေ ၊ ညိုမ အတွက် မျှော်လင့်ချက် ဘာမှ ယူဆောင်မလာနိုင်ခဲ့ပါဘူး ။ မျက်ရည်တွေ ဝဲနေတဲ့ ကြားက ညိုမကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်ထဲမှာ အားကိုးတကြီး အရိပ်တွေ ရောယှက်နေလေသလား ။ အခြေအနေ အမှန်ကို ညိုမ သိထားပြီးသား ဆိုတာ အဖေကလည်း ရိပ်မိပုံပါပဲ ။ ရှေ့ဆက်ရမယ့် ခိုကိုးရာမဲ့ အိမ်ရာမဲ့ အနာဂတ်ဆိုးကြီးဟာ ညိုမကို ခြောက်လှန့်နေသလို လာမယ့် ဘေး ပြေးတွေ့ဖို့ရာကလည်း ညိုမ အတွက်တော့ ငရဲခန်းထဲ ခုန်ဆင်းရမယ့် အဖြစ် ။ အမေ မွေးထားတဲ့ လက်ခြေတွေ ပခုံးတွေနဲ့ ဘယ်ဝန်ထုပ်ကို မဆို လုပ်ကိုင် ထမ်းရွက်ပြီးတော့ ဖြေရှင်းရမယ် ဆိုရင်ဖြင့် ညိုမ အသက်ထွက်ချင် ထွက်သွားစမ်းပါစေ ဖြေရှင်းလိုက်ချင်လှပါဘိတော့ ။ ဒီအနေအထား အတိုင်း အချိန်လည်း ဆွဲမရတော့တာလည်း ညိုမက နားလည်ပြီးသားပါလေ ။ 

“ တို့မိန်းမသားတွေရဲ့ ဣန္ဒြေဆိုတာ ရွှေနဲ့ စက်ပြီးတောင် လဲလို့ မရဘူးလို့ စာစကား ရှိခဲ့ကြတယ် ။ သမီးတို့ ငယ်သေးတယ် ၊ ကိုယ့်ဘဝကိုယ် တန်ဖိုးထားကြ ၊ စာလည်း ကြိုးစားကြ ။ ရည်မှန်းချက်ကြီးမားမှ တော်ကာ ကျမယ်ကွယ် ” 

မြန်မာစာဆရာမရဲ့ စကားကို ညိုမ လေးစား လက်ခံ အားကျခဲ့သူပါ ။

“ အချိန်ဆွဲမယ် မကြံနဲ့ ညီမလေး ။ မင်း လိမ္မာလျှို့ဝှက်တတ်ရင် ဘယ်သူမှ သိစရာ မလိုဘဲ ပြဿနာတွေ ပြေလည်သွားမှာပါ ။ အဲဒီနေ့ နေ့ပိုင်း ကျောင်းမတက်ဘဲ လာခဲ့ပါ ။ ညနေကျောင်းဆင်းချိန် ပြန်ခွင့်ပြုမယ် ။ မင်း လိုက်လျောရမှာက အဲဒီရက် အဲဒီအချိန်ကလေးပဲ ။ စာချုပ်စာတန်းတွေ အကုန်လုံး သန့်ရှင်းပြီးသား ဖြစ်စေရမယ် ။ မင်း မလာရင်တော့ နောက်ရက်က စပြီး ငါ့ဘက်က လုပ်စရာ ရှိတာကို တကယ် လုပ်ရလိမ့်မယ် ။ တစ်ရက် ထပ်မစောင့်နိုင်ဘူး ” 

ညိုမ ကျောင်းအသွား လူပြတ်တဲ့ လမ်းမှာ ကားရပ် စောင့်ပြီး ပြောလာတဲ့ ကိုကျန်ကျောင်းရဲ့ စကားလုံးတွေ ။ ဘဝတစ်ခု ဒါမှမဟုတ် မိသားစုတစ်ခု အတွက် အသက်ရှည်ရပ်တည်ရေး ၊ လူတန်းဝင်နေထိုင်နိုင်ရေး ပြဿနာ တစ်ခုမှာ ဘယ်အရာက ပိုပြီး ထိရောက်အောင် ဖြေရှင်းပေးနိုင်ပါသလဲ ။ ဒီဖြေရှင်းပေးနိုင်တဲ့ အရာကို ရဖို့ရာ အတွက် တစ်စုံတစ်ရာ ပေးဆပ်မှုမှာ အရောင်အသွေးတွေ ရောယှက်နေတတ်ပါသလား ။ ကျားတစ်ကောင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေလို စူးရဲပြင်းပြလွန်းတဲ့ ကိုကျန်ကျောင်းရဲ့ မျက်လုံး အကြည့်တွေ ၊ ကမ်းလှမ်းမှုတွေမှာတော့ မာယာတွေ ၊ ပရိယာယ်တွေ မပါဝင် ၊ အပေးနဲ့အယူ သက်သက် ။ ဒါကို သန့်ရှင်းတယ် ၊ ပွင့်လင်းတယ်လို့ အချို့က ဂုဏ်ပုဒ်တပ်ကြလေရဲ့ ။ အဲဒီ ကျားရဲ့ ရှေ့မှာ အရည်ပျော်ဆင်း ခစားရမယ့် နေ့ရက်ဆိုတာကြီးကို ညိုမ ကမ္ဘာ့ကမ္ဘာ အဝေးဆုံးကို ပို့ထားနိုင်စွမ်းချင်လှတယ် ။

••••• ••••• •••••

အဖေကတော့ မနက်အစောကြီး ကတည်းက ညနေက ညိုမ လိုက်ဝယ်ထားတဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကို တောင်းထဲထည့် စက်ဘီးနဲ့ တင်ပြီး ထွက်သွားခဲ့တယ် ။ ဟိုးခပ်ဝေးဝေးကို ရောက်သွားတဲ့အထိ အဖေ့ ချောင်းဆိုးသံကို ညိုမ ကြားနေခဲ့ရသေးတယ် ။

“ မောင်လေးနဲ့ ညီမလေး ညနေ ပြန်လာလို့ ဗိုက်ဆာရင် ဒီမှာ ပြင်ထားတဲ့ဟာ စားနှင့်ကြနော် ။ မမ ပြန်မရောက်ခင် အဖေ ပြန်ရောက်လာခဲ့ရင် ဒီနေ့ အချိန်ပိုရှိတယ်လို့ ပြောထားပေးနော် ” 

အငယ်နှစ်ယောက်က အိမ်နဲ့ သိပ်မဝေးတဲ့ အလယ်တန်းကျောင်းမှာ တက်ကြတယ် ။ လိမ္မာပြီး စာတော်တဲ့ မောင် ၊ ညီမလေးတို့ရဲ့ ဘဝ အနာဂတ်ကို လှပစေချင်သလို ဘဝကို ပညာတတ် တစ်ယောက် အဖြစ် ရပ်တည်ချင်တာဟာ ညိုမရဲ့ ငယ်အိပ်မက်ပါ ။ လောကဓံတွေ ကြားက ဖြတ်သန်းရယူခဲ့တဲ့ ပညာရေးကို ညိုမ ခရီး ဆက်ချင်တယ် ။ အဖေ့ အတွက် မောင်လေး ၊ ညီမလေး အတွက် ၊ ပြီးတော့ ညီမ ကိုယ်တိုင် အတွက်လည်း ပါပါတယ် ။ သတ္တိတွေ ၊ ခွန်အားတွေ မွေးရမယ်လေ ။ ညိုမမှာ ရွေးစရာလမ်း ဆိုတာ ရှိမှ မရှိတော့ဘဲဟာ ။ မရွေးဘဲ လျှောက်ရမယ့်ခဏတာလမ်းကို တွေးပြီး မောင်လေး ၊ ညီမလေးရဲ့ ကျောပြင်ကို ငေးကြည့်ကျန်ရစ်ရင်း ညိုမ ငိုရပြန်ပါပြီလေ ။

••••• ••••• •••••

ရုပ်ပြီးသား လက်ကို ဘဲလ်ရှိရာ နောက်တစ်ခါ လှမ်းလိုက်တော့ နှိပ်လုလု လက်ညှိုးကလေးက လေထဲမှာ တဆတ်ဆတ် တုန်နေရှာလေရဲ့ ။ အဲဒီအချိန်မှာ စောစောက တိမ်စိုင်တိမ်လိပ်ကြီးတွေဟာ အရည်ပျော်ကျလာကြပြီး ညိုမရဲ့ မျက်ရည်တွေနဲ့ ရောထွေးကုန်လေရဲ့ ။ သတ္တိတွေ အစား ကြောက်ရွံ့စိတ် ၊ ရှက်စိတ်တွေက ပိုလို့ ကြီးစိုးလာကြတယ် ။ ညိုမ တစ်ကိုယ်လုံးလည်း တုန်ယင်နေကြပါပြီ ။ မွန်းတည့်နေရောင် ဘယ်ပျောက်သွားလေပြီလဲ ။ ဒီလိုအချိန် ၊ ဒီဒေသ ၊ ဒီရာသီမှာတော့ မွန်းတည့် နေရောင် ကွယ်ပျောက်တတ်တာဟာ ထုံးစံ ဖြစ်နေပါပြီ ။ မိုးရေနဲ့ မျက်ရည်တွေ ကြား ဝိုးတဝါး ရပ်နေမိဆဲမှာ လမ်းထဲကို မောင်းဝင်လာတဲ့ ကားကြီး တစ်စီးရဲ့ အသံကြား လိုက်ရချိန်မှာ ညိုမရဲ့စိတ်တွေကို အတွေးဆိုး တစ်ခုက ရုတ်ခြည်းဝင်ရောက်လာခဲ့ပေမဲ့ ညိုမ စိတ်ကို ထိန်းလိုက်တယ် ။ ဟုတ်တယ် ၊ ညိုမ လုပ်စရာ တာဝန်တစ်ခု ။ အို ဝဋ်ကြွေး တစ်ခုကို ပေးဆပ်လိုက်ပြီး ရယူမှုကို လက်ခံရဦးမယ် ၊ မိသားစု အတွက် ၊ ညိုမ အတွက်ကတော့ တွေးနေဆဲမှာ ခြံတံခါးကြီးဟာ တဖြည်းဖြည်း ပွင့်ဟလာတာကို ညိုမ တွေ့လိုက်ရတယ် ။ ဒါပေမဲ့ သေချာတယ် ညိုမရဲ့ ညာဘက် လက်ညိုးကလေးကတော့ ဘဲလ်ကို မနှိပ်မိသေးဘဲ မိုးထဲရေထဲမှာ တဆတ်ဆတ် တုန်ရင်း ရပ်တန့်နေဆဲ ။

 ▢  လမင်းမောင်မောင် 

📖 ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံ မဂ္ဂဇင်း 

     ဇွန်လ ၊ ၂၀၁၃

ဓား

 

❝ ဓား ❞
( မနှင်းဖွေး )

သိပ်မကြာသေးသော ကာလက ဓား ဝတ္ထု သုံးပုဒ် ဖတ်ဖြစ်သည် ။ မင်းဆွေ၏ ဓား ၊ နိုင်ဇော်၏ ဓား နှင့် ကြူးနှစ်၏ ဓား တို့ဖြစ်သည် ။

••••• ••••• •••••

မင်းဆွေ၏ ဓား ကိုတော့ စာအုပ်စင် ရှင်းရင်း မေ့မေ့ပျောက်ပျောက် ဖြစ်နေသော စာအုပ်လေးကို ပြန်တွေ့သဖြင့် ဖတ်ဖြစ်ခြင်း ဖြစ်သည် ။ သိပြီးဖြစ်ကြသည့်အတိုင်း

မင်းဆွေက သူ့ ဓား ကို ၁၉၄၂ ခုနှစ် ၊ ဒုတိယကမ္ဘာစစ်ကြီး ပြီးခါစ အင်္ဂလိပ်အပြေး ၊ ဂျပန်အဝင် ခေတ်ကာလကို နောက်ခံပြု၍ မျိုးမြင့်ရန်နောင် ၊ မြဒင် နှင့် မြင်မြင် ( မြင့်မြင့် မဟုတ်ပါ ) တို့ကို အဓိက ဇာတ်ဆောင်ပြု၍ ရေးသားထားသော ဝတ္ထုဖြစ်သည် ။ မျိုးမြင့်ရန်နောင်ကို အင်းဝခေတ် မင်းကြီးရန်နောင်၏ အနွှယ်တော် ၊ ဇာတိသွေး ဇာတိမာန်တို့ဖြင့် မျိုးချစ်စိတ် ဟုန်းဟုန်းထ , နေသော လူငယ်တစ်ဦး အဖြစ် လည်းကောင်း ၊ မြဒင်ကို အင်္ဂလိပ်အလိုတော်ရိ ၊ ကိုယ်ကျိုးအတွက် ဆိုလျှင် မည်သူကို မဆို သစ္စာဖောက်ဖို့ ဝန်မလေးသော တစ်ကိုယ်ကောင်းသမားအဖြစ် လည်းကောင်း ၊ မြင်မြင် ကို ခေတ်မီမီ ချောမောလှပကာ ကျန်းမာသန်စွမ်းသော မြန်မာအမျိုးသမီးလေး တစ်ဦး အဖြစ် လည်းကောင်း ပုံဖော် ရေးဖွဲ့ထားသည် ။ ထိုဇာတ်ကောင် သုံးဦးဖြင့် သုံးပွင့်ဆိုင် အချစ်ဇာတ်လမ်း တစ်ပုဒ် ဖန်တီးကာ ထိုခေတ် ၊ ထိုကာလ၏ နိုင်ငံရေး အခြေအနေ ၊ လူမှုဆက်ဆံရေး ပုံသဏ္ဌာန် ၊ စိတ်အနေအထားနှင့် ဘဝနေဟန် စသည်တို့ကို ပေါ်လွင်စေရန် ဇာတ်ကွက် ၊ ဇာတ်လမ်း ခပ်စိပ်စိပ်ဖြင့် ထင်ဟပ်ခြယ်မှုန်းထားသည် ။ ဝတ္ထု၏ ဦးတည်ချက်မှာ တစ်ပါးကျွန် မဖြစ်ရေး ၊ မျိုးချစ်စိတ်ဓာတ် ထက်သန်ရေးပင်ဖြစ်ပြီး ယင်းစိတ်ဓာတ် ကို “ ယိမ်းနွဲ့ပါးဓား ” ဖြင့် နိမိတ်ပုံပြုထားသည် ။

ဝတ္ထု၏ အခင်းအကျင်း ၊ ဇာတ်လမ်းဇာတ်ကွက်ဆင်ပုံ ၊ ဇာတ်ကောင်စရိုက် ဖော်ပုံတို့မှာ နှောင်းခေတ် ရေးနည်းရေးဟန် ဖြစ်သဖြင့် ယနေ့ခေတ် စာပေအမြင်နှင့် ကြည့်လျှင်တော့ ဝတ္ထုသည် အနည်းငယ် လွန်ကဲ ( over ) ဖြစ်နေသည်ဟု ကျွန်မ ဖတ်ရင်း ခံစားမိပါ သည် ။

သို့သော် တစ်ဖက်မှ ပြန်တွေးပြန် လျှင်လည်း ထိုဝတ္ထုသည် ပေါ်ဦးပေါ် ဖျား မြန်မာခေတ်ပေါ် ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်ဖြစ် သဖြင့် ချွတ်ယွင်းချက် ၊ အားနည်းချက် အနည်းနှင့် အများ ရှိနေနိုင်မှာ ဖြစ်ပါသည် ။ ယင်းချွတ်ယွင်းချက် ၊ အားနည်းချက်များကို ထောက်ပြ၍ အပြစ် မတင်စကောင်းဟုလည်း ယူဆပါသည် ။ စာရေးဆရာက သူ့ ဇာတ်လိုက်များကို အများနှင့် မတူ ၊ တစ်မူ ထူးခြားအောင် ပုံဖော်ထားသည် မဟုတ်လား ။

သို့သော် ထိုခေတ် ၊ ထိုအခါက လူငယ်များ အသည်းခိုက်အောင် စွဲမက်ကြသည့် ပြကွက်များလည်း ပါဝင်နေ သည်ကို တွေ့ရသည် ။ ဥပမာ - မျိုးမြင့်ရန်နောင်၏ ဘုရားရှေ့ သန္နိဋ္ဌာန် ပြုသော စတိုင် ။

မျိုးမြင့်ရန်နောင်သည် ဘုရားဆောင်ရှေ့တွင် ဒူးနှစ်ဖက်ထောက်ကာ လက်နှစ်ဖက်ကိုပိုက်ပြီး ဦးခေါင်းငိုက်စိုက် ချထား၏ ။ ဘုရား ကြည်ညိုနေသည်ဟု ဆိုရန်မှာလည်း သူ့ အမူအရာသည် ဗုဒ္ဓဘာသာထုံးစံ မဟုတ် ။ ပိုက်ထားသော လက်တစ်ဖက်တွင် ပြောင်သော ဓားကိုပါ ဆုပ်ကိုင်ထား၏ ။ ကျောက်စီဓားအိမ်မှာလည်း သူ၏ ဘေးကြမ်းပြင်ပေါ် လဲလျောင်းနေ၏ ။ မျိုးမြင့်ရန်နောင် သည် ခေတ္တမျှ ငုံ့နေရာမှ ဘုရားမျက်နှာတော်အား တဖြည်းဖြည်း မော့ဖူးပြီး “ ငါ့မှာ တာဝန်များစွာ ရှိသည် ။ ကုန်းပေါ် မှာ သေသေ ၊ ရေထဲမှာ သေသေ ၊ လေထဲမှာ သေသေ အထွတ်အထိပ်မှာ ငါနေ မည် ။ လာမည့်ဘေး ပြေး၍ မရှောင် ၊ တွေ့အောင် ငါသွားမည် ။ အိမ်သည်ကို ဧည့်သည် မစော်ကားရ ။ ရန်သူကို လက်စားချေအံ့ ၊ အာမဘန္တေ ” တဲ့ ။

ယင်း အမူအရာသည် ခေတ်စကားနှင့် ဆိုရလျှင် လူငယ်ကြိုက် “ ခပ်မိုက်မိုက်ဒီဇိုင်း ” ဟု ဆိုချင်ပါသည် ။

ဝတ္ထု နိဂုံးပိုင်းကတော့ ကြေကွဲစရာပင် ။

စစ်ထွက်ယောက်ျား မျိုးမြင့်ရန်နောင် ပြန်လာတော့ သူ့မှာ မျက်လုံးတစ်ဖက်နှင့် ခြေတစ်ဖက် ပါမလာတော့ချေ ။ မြင်မြင် နှင့် မြဒင် အိမ်ထောင်ကျ၍ ခြောက် လသားအရွယ် သားလေး တစ်ယောက်ပင် ထွန်းကားနေပြီ ဖြစ်သည် ။ သို့သော် ကလေး၏ ရုပ်ရည်က မျိုးမြင့်ရန်နောင် နှင့် ချွတ်စွပ် ။

နောက်ဆုံးတော့ မျိုးမြင့်ရန်နောင် ၏ လက်မောင်းသွေးဖြင့် စာရွက်ပေါ် ရေးထားသော “ တိုးမြင့်ရန်နောင် ” ဟူ သော စာလုံးပါ စာရွက်လိပ်နှင့်အတူ မင်းကြီးရန်နောင်၏ မြလက်စွပ်တန်း လန်းဆွဲထားသော ရွှေကြိုးကို ကလေး လည်ပင်းမှာ စွပ်ပေးပြီး မျိုးမြင့်ရန်နောင် က ချိုင်းထောက် တဒေါက်ဒေါက်နှင့် အပြီး ထွက်သွားသည့် ဇာတ်သိမ်းသည်ကား စာဖတ်သူကို လွမ်းမောရင်နင့် ကြေကွဲစေတော့သည် ။

ခြုံ၍ ဆိုရလျှင် မင်းဆွေ၏ ဓား သည် ထိုခေတ်ထိုအခါက မြန်မာစာဖတ် ပရိသတ်၏ အသည်းနှလုံးကို ဆွဲကိုင်လှုပ်ယမ်း စေခဲ့သော အနုပညာ ဖန်တီးချက် တစ်ရပ် ဖြစ်သည် ။ ထို့ကြောင့်လည်း ဂျပန်ခေတ်အတွင်း ဖွဲ့စည်းထားသော မြန်မာစာရေးဆရာ အသင်းကြီးက ယင်းဝတ္ထုကို အကောင်းဆုံးဝတ္ထု အဖြစ် သတ်မှတ်၍ ဗွေဆော်ဦး ဝတ္ထု ရှည်ဆုကို ချီးမြှင့်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည် ။ မြန်မာဝတ္ထုရှည် သမိုင်းအကြောင်း ဆွေးနွေးလျှင်လည်း မင်းဆွေ၏ ဓား က ချန်လှပ်ထား၍ မရစကောင်းသော ဝတ္ထု တစ်ပုဒ်ဖြစ်နေသည် ။

••••• ••••• •••••

ဒုတိယ ဓား ကတော့ နိုင်ဇော်၏ သီလဝံသဓား ဖြစ်သည် ။

မျိုးချစ်စိတ်ကိုပင် “ ဓား ” အဖြစ် နိမိတ်ပုံ ယူထားသော သီလဝံသဓား သည် ရာဇဝင်နောက်ခံ ဝတ္ထုရှည်ဖြစ်သည် ။ အင်္ဂလိပ် - မြန်မာ ဒုတိယစစ် မတိုင်မီ အကြိုကာလ ၊ စစ်ပွဲကာလ ၊ စစ်ပွဲအပြီးကာလ တို့ကို နောက်ခံပြု ရေးဖွဲ့ထားသည် ။

ရာဇဝင်နောက်ခံ ဝတ္ထုပီပီ သမိုင်းတွင် အထင်အရှား ရှိခဲ့သော ဇာတ်ကောင်များနှင့် စာရေးဆရာ၏ စိတ်ကူးဖြင့် ဖန်တီးထားသော ဇာတ်ကောင်များကို အံဝင်ခွင်ကျ လှလှပပ ရက်ရှယ်၍ ပုံဖော်ထားသည်ကို တွေ့ရသည် ။ သမိုင်းဇာတ်ဆောင်များ ၊ စိတ်ကူးဇာတ်ဆောင်များသည် ဇာတ်လမ်းနှင့်အတူ ဟန်ချက်ညီညီ ဝင်ရောက် လှုပ်ရှားသောအခါ ဝတ္ထုသည် ရုပ်လုံးကြွ အသက်ဝင် လာပြီး အဖြစ်အပျက်များက မျက်စိရှေ့တွင် ရုပ်ရှင်ပြကွက် သဖွယ် ကွင်းကွင်းကွက်ကွက် မြင်လာစေပါတော့သည် ။

ပုဂံမင်း ထီးနန်းစိုးစံစဉ် ကာလဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ ပုဂံမင်းနှင့်အတူ မင်းတုန်းမင်းသား ၊ ကနောင်မင်းသား ၊ ဗိုလ်မြတ်ထွန်း ၊ တောင်တွင်းကြီးမြို့ဝန် မင်းရဲမင်းခေါင်ကျော် ( မင်းသားကြီး ဦးကျောက်လုံး ) ၊ ကျီဝန်ဦးပွား ၊ အမရပူရ မြို့ဝန် ဘိုင်ဆတ် ၊ မြို့စာရေး မောင်ပိန် စသူတို့၏ ဘဝသရုပ်နှင့် အကျိုးအကြောင်း ၊ အဆိုးအကောင်း စရိုက်လက္ခဏာများကို စုံစုံစေ့စေ့ဖတ်ရှုရသည် ။

အလားတူ နယ်ချဲ့အင်္ဂလိပ်အရာရှိများ ဖြစ်ကြသော အိန္ဒိယအစိုးရ၏ ဘုရင်ခံချုပ် လော့ဒါလဟိုဇီ ၊ ဝိတိုရိယ ဘုရင်မ ရေတပ်၏ ဗိုလ်မှူးချုပ် ကွန်မိုဒို လင်းဘတ် ၊ ဗိုလ်ချုပ် ဂေါ်ဒွင် ၊ ဗိုလ်ချုပ် အော်စတင် ၊ ဗိုလ်ကြီး လတ်တာ ၊ စစ်ကဲ မောင်ထော်လေးတို့ အကြောင်းကိုလည်း တို့ထိ သိရှိရပြီး နယ်ချဲ့တို့၏ အကြံပက်စက်မှု ၊ ဆိုးညစ်ယုတ်မာမှုတို့ကိုလည်း တအံ့တသြ ဖြစ်ရသည် ။

ဒါလဟိုဇီ နှင့် သူ့ဆရာ တင်ပယ်လ် တို့ စကားပြောခန်း တစ်ခုတွင် သူတို့ နယ်ချဲ့ သိမ်းပိုက်ထားသော နိုင်ငံများ အပေါ် ထားရှိသော သူတို့၏ သဘောထားကို ဤသို့ ဖော်ပြထားသည် ။

“ သူတို့ကို ပညာတော့ သင်ပေးရမယ် ။ သူတို့ အဆင့်နဲ့ ဗြိတိန်အဆင့် သိပ် မကွာအောင်ပေါ့ ။ အဆင့် သိပ်ကွာရင် အုပ်ချုပ်ရ ခက်တယ်လေ ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ကို ကျွန်ပညာပဲ သင်ပေးမှာမို့လို့ ဗြိတိန် ရဲ့ အဆင့်ကိုတော့ သူတို့ ဘယ်တော့မှ ရောက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး ။ ဒီမှာ စက်ရုံ တွေ ဆောက်ပေးထားတာလည်း သူတို့ တိုးတက်စေချင်လို့ မဟုတ်ဘူး ။ ဗြိတိန် မှာရှိတဲ့ အလုပ်သမားတွေ အတွက် ကူရှင် ခံပေးထားတာ ။ ဆင်းရဲပင်ပန်းတဲ့ အလုပ်တွေ မှန်သမျှ ဒီကလူတွေ လုပ်ပါစေ ။ ဈေးပေါပေါနဲ့ ခိုင်းလို့ရတယ် ။ အလုပ်သမား အခွင့်အရေး မတောင်းတတ်တဲ့ ၊ ဉာဏ်တုံးတဲ့ လူတွေချည်းပဲ ။ ခိုင်းစမ်းပါ ။ ဒါမှ ဗြိတိန်က အလုပ်သမားတွေ သက်သာသွားမယ် ။ တနင့်တပိုးရတဲ့ အကျိုးအမြတ်တွေနဲ့ ဗြိတိန်က လူတွေ လူနေမှု အဆင့်အတန်း ပိုမြင့်သွားမယ် ။ နည်းပညာတွေ သူတို့ တတ်သွားမှာ မစိုးရိမ်ပါနဲ့ ။ သူတို့ရလိုက်မယ့် နည်းပညာဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ ဟောင်းလို့ စွန့်ပစ်လိုက်တဲ့ ပညာပဲ ဖြစ်မှာပါ ”

ဝတ္ထုထဲမှ ဇာတ်ကောင်များ၏ စကားပြောခန်းဖြစ်သည် ။ ဒါလဟိုဇီက ထိုကဲ့သို့ အမှန်တကယ် ပြောခဲ့သည်လား ၊ စာရေးဆရာ၏ အတွေးစိတ်ကူးပဲလား မသိပေမဲ့ ဖတ်ရင်းနှင့် နယ်ချဲ့တို့ အပေါ် ခံပြင်း ဒေါသစိတ် ဝင်မိသည် ကတော့ အမှန်ပင် ဖြစ်သည် ။

ဤဝတ္ထုကြီးသည် ဇာတ်ဆောင် များသည်နှင့်အမျှ ဇာတ်ကွက်စိပ်စိပ်ဖြင့် အနုစိတ် ခြယ်မှုန်းထားသဖြင့် ရှည်လျားလှသည်ဟု ပြော၍ရသလို တဝကြီး ဖတ်လိုက်ရသည်ဟုလည်း ဆိုနိုင်ပါသည် ။ စာအုပ်အရွယ်က ၈ ချိုး ၊ စာမျက်နှာ ၆၄၄ မျက်နှာရှိသည် ။ ကတ်ထူဖုံးဖြင့် အခန့်ချုပ် ချုပ်ထားသဖြင့် စာအုပ်က ခံ့ညားသားနားလှသည် ။ ဆရာ နိုင်ဇော် လက်မှတ်ထိုးပြီး လက်ဆောင်ပေးစဉ်က စာအုပ်အထူကို ကြည့်ပြီး လန့်ဖျပ်သွားကာ တော်တော်နှင့် မဖတ်ဖြစ်ခဲ့ ။ တစ်လောကမှ အချိန်ယူ ဖတ်ဖြစ်ခဲ့ပြီး ဝတ္တုကြီး ပြီးဆုံးသွားသောအခါ ဟင်းအမည် စုံလှသော ထမင်းစားပွဲကြီးမှာ အားရပါးရ လွေးလိုက်ရသလို မြိန်မြိန်ရှက်ရှက် ကျေကျေနပ်နပ်ကြီး ဖြစ်သွားရပါသည် ။

ဤဝတ္ထုကြီးသည်လည်း ၂၀၁၃ ခုနှစ်အတွက် အမျိုးသားစာပေဆုကို ဆွတ်ခူးလိုက်သော ဝတ္ထုရှည် ဖြစ်ခဲ့ပါသည် ။

••••• ••••• •••••

တတိယ ဓား က ကြူးနှစ်၏ ဓား ဖြစ်သည် ။

ကြူးနှစ်က ၂၀၁၆ ခုနှစ် ၊ ဇွန်လထုတ် ရုပ်ရှင်တေးကဗျာ မဂ္ဂဇင်းတွင် ဓားသမား ဟူသည့် ခေါင်းစဉ်ဖြင့် ဝတ္ထုတိုတစ်ပုဒ် ရေးသားခဲ့သည် ။

အိမ်ထောင်ရေး ဖောက်ပြန်ပြီး မလုံမလဲ ဖြစ်နေသော မိန်းမတစ်ယောက်နှင့် သူ့ရည်ရွယ်ချက်နှင့်သူ ဓားသွေးနေသော ယောက်ျားတစ်ယောက်တို့ အကြောင်းဖြစ်သည် ။

ခင်မာစန်းက စိုစိုပြည်ပြည် ဖွံ့ဖွံ့ထွားထွားနှင့် ကလေးနှစ်ယောက် မအေ ဟု မထင်ရလောက်အောင် ချောမောပြေပြစ်သော လှိုင်သာယာ အထည်ချုပ်စက်ရုံမှ အလုပ်သမ ။

သူ့ယောက်ျား မြင့်နိုင် ကမူ ပိန်ပိန်လှီလှီ ၊ မွဲမွဲခြောက်ခြောက် ၊ နက်နက် ကြုတ်ကြုတ်နှင့် အရွယ်မတိုင်မီ လူအိုနံ့ ထွက်နေသော ပန်းရန် ၊ လက်သမား ကြုံရာအလုပ် လုပ်နေရသည့်သူ ။

ခင်မာစန်းနှင့် စက်ရုံ တစ်ခုတည်း ၊ ဌာနခွဲ တစ်ခုတည်း တာဝန်ကျသူက အသားဖြူဖြူ ၊ ကိုယ်လုံးထွားထွား ၊ မျက်လုံးတောက်တောက်နှင့် မောင်မောင်ညွန့် ။

ခင်မာစန်းနှင့် မောင်မောင်ညွန့်က မကြာခဏ ချိန်းတွေ့သည် ။ ဘယ်လောက်ပဲ လျှို့လျှို့ဝှက်ဝှက် ၊ သိုသိုသိပ်သိပ် ချိန်းတွေ့ကြသည် ဆိုစေ ခင်မာစန်း အိမ်ပြန်လာသည့်အခါ မြင့်နိုင်က အင်္ကျီချွတ်ကြီးနှင့် အဝတ်လျှော်ခုံ အင်္ဂတေမှာ ဓားကြီး တစ်လက်ကို တရွှီးရွှီး ၊ တရွှမ်းရွှမ်း သွေးနေသည်ကို မြင်လျှင် သူ့မှာ ကျောထဲ စိမ့်စိမ့် နေတတ်သည် ။

ခင်မာစန်းက စိတ်မလုံမလဲနှင့် “ ဓားတွေ ဘာကြောင့် ဒါလောက် သွေးနေတာလဲ ၊ ဘာလုပ်ဖို့လဲ ” ဟု မေးတိုင်း မြင့်နိုင်က ဤသို့ ဖြေသည် ။

“ ခုတ်ဖို့ ၊ ထစ်ဖို့ ဓားကောင်းကောင်း လိုလို့ပေါ့ဟ ”

မြင့်နိုင် အဖြေက ခင်မာစန်းကို ပို၍ တုန်လှုပ်ချောက်ချားစေသည် ။

ဓားကလည်း တစ်လက်တည်း မဟုတ် ။ ပန်းပဲဖိုမှ ထုတ်ပြီးစ အကြမ်းထည် ဓားမကြီးလည်းပါသည် ။ ဂေါ်ရခါးဓားလိုလို ၊ ထန်းလှီးဓားလိုလို ဓား ကောက်ကြီးလည်း ပါသည် ။ ဆက်ပြီး ငှက်ကြီးတောင်ဓားကဲ့သို့ ရှည်မျောမျော ဓားရှည်ကြီး ကိုလည်း မြင့်နိုင် သွေးနေ ပြန်သည် ။

ဓားတွေ မြင်တိုင်း ခင်မာစန်း ဇောချွေးပြန်သည် ။

“ ရှင့်မလဲ အလုပ်မရှိ အလုပ်ရှာ ၊ ဒီဓားတွေပဲ သွေးနေတာပဲ ”

ခင်မာစန်းက ဘာမှ မဖြစ်သလို အသံကို ထိန်းပြီး ပြောတော့ ...

“ လိုအပ်ရင်သုံးဖို့ သွေးထားတာလေ ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ ”

မြင့်နိုင်က ဓားသွေးမပျက် ခေါင်းကြီး ငုံ့လျက် ဖြေသည် ။

“ ဒီအိမ်မှာ အဲဒီလို ဓားမျိုး သုံးဖို့မှ မလိုတာ ”

“ လိုတဲ့အခါ လိုလာမှာပေါ့ ။ ဘယ်ပြောနိုင်မလဲ ”

ခင်မာစန်း အသက်ရှူ မှားပြီး ရင်တွေ ထိတ်လာသည် ။ စိတ်ထဲ မအီမသာ ၊ သရိုးသရီ ဖြစ်လာသည် ။ ဓားတွေကြည့်ပြီး သူ ကြောက်နေသည် ။ ဓားသွေးသံ ကြားရတိုင်း သူ တုန်လှုပ်သည် ။

နောက်ဆုံး မအောင့်နိုင် ၊ မအည်းနိုင်တော့သဖြင့် သူ့ကို ခြောက်လှန့်နေသော ဓားတစ္ဆေအကြောင်း မောင်မောင်ညွန့်ကို ရင်ဖွင့်သည် ။

သူက တုန်တုန်ခိုက်ခိုက် ဖြစ်နေသလောက် မောင်မောင်ညွန့် က အလေးမထား ရယ်မောလျက် “ စန်း စိတ္တဇဖြစ်နေတာပါ ” ဟု ခပ်ပေါ့ပေါ့ ပြန်ပြောသည် ။ မြင့်နိုင်က ဓားတွေကို မြည့်နေအောင်သွေး ၊ လက်ကိုင်ရိုးတွေတပ် ၊ အိပ်ခန်းခြေရင်း ထရံမှာ တန်းစီ၍ ထိုးညှပ်ထားသည် ။ ခင်မာစန်း အဖို့ကတော့ အိပ်ခန်းထဲ ဝင်တိုင်း တစ္ဆေသုံးကောင်က သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေသလို သွေးပျက်မတတ် ခံစားနေရသည် ။

မောင်မောင်ညွန့်နှင့် တွေ့သည့် အခါ ခင်မာစန်းက ...

“ ကျွန်မ ကြောက်တယ် ကိုညွန့် ရယ် ။ ကျွန်မကို တစ်နေရာရာ ခေါ်သွားရင် ကောင်းမယ်ထင်တယ် ” ဟု မျက်ရည်စနှင့် တောင်းပန်သည် ။

“ အဓိပ္ပာယ်မရှိ မင်း တွေးကြောက် နေတာကိုး ။ ကိုယ်တို့တွေက အပျိုပေါက် ၊ လူပျိုပေါက် မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သတိရဦး ”

ထိုနေ့က သူတို့နှစ်ယောက် စကားများ ရန်ဖြစ်ကြသည် ။ ခင်မာစန်း ငိုပြီး ပြန်လာသည် ။

မြင့်နိုင်က မျက်လုံးတွေနီ ၊ မျက်ခွံတွေ မို့ပြီး ပြန်လာသော ခင်မာစန်းကို မကြည့်အား ။ အသွားကော့ကော့နှင့် ဓား မောက်လေးတစ်လက်ကို ထုံးစံအတိုင်း မောကြီးပန်းကြီး သွေးနေပြန်သည် ။

ခင်မာစန်းက သူ့လင် ဓားသွေး နေသည်ကို မကြည့်ဘဲလည်း မနေနိုင် ။ မြင့်နိုင် အနီး သွားရပ်သည် ။

“ ငါ့ဓားတွေ မကြာခင် အသုံးတည့်တော့မယ်ဟ ၊ သိလား ခင်မာစန်း ”

ခင်မာစန်း ခေါင်းကြီးသွားသည် ။

“ ငါ အလုပ်တစ်ခု ရလာတယ် ၊ ဥက္ကံ အရှေ့ဘက်မှာ ။ အဲဒီမှာ သူဌေးတစ်ယောက် ရော်ဘာခြံ လုပ်နေတယ် ။ နှစ်ရှည် စီမံကိန်းတဲ့ ။ အဲဒီမှာ ငါ အလုပ် လုပ်ရမှာ ။ လစာလည်း ကောင်းတယ် ။ နေစရာ အိမ်လည်း ပေးမယ် ။ ရေမီး အစုံအလင်တဲ့ ။ နင်လည်း အလုပ်လုပ်ချင် လုပ်လို့ရမယ်တဲ့ ”

ခင်မာစန်းက ရပ်နေရာမှ တံခါးပေါင်ကို မှီရင်း ခပ်ဖြည်းဖြည်း ထိုင်ချသည် ။

“ အဲဒီ ရော်ဘာခြံက ရိုးမတောင်ခြေနဲ့ နီးတယ်လေ ။ ထင်းခုတ်ဖို့ ၊ ဝါးခုတ်ဖို့ ငါ့ဓားတွေ အသုံးဝင်ကြတော့မှာ ။ ထင်းခုတ်ဝါးခုတ် ရောင်းပြီး အပိုဝင်ငွေ ရှာရင် တို့မိသားစု ချောင်လည်ပြီပေါ့ဟာ ။ အဲဒီ ခြံနားမှာ ရွာကျောင်းလည်း ရှိတယ် ။ ငါ့သားတွေ ကျောင်းတက်ဖို့လည်း မပူရတော့ဘူး ။ ဟန်မကျဘူးလား ခင်မာစန်း ”

မြင့်နိုင် လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲကြီး ပြောနေပုံ ၊ ရွှင်ရွှင်မြူးမြူး ဖြစ်နေပုံကို ခင်မာစန်း အကြောင်သား ငေး၍ ကြည့် နေသည် ။

“ ငါ့ဓားတွေက ထင်းခုတ်ဖို့ ၊ ဝါးခုတ်ဖို့ သိပ်ကောင်းတဲ့ ဓားတွေပေါ့ကွာ ”

မြင့်နိုင်က ရယ်ပြော ပြောသော အခါ ခင်မာစန်းက လိုက်ရယ်သည် ။ သို့သော် သူ့ရယ်သံက ငိုသံကြီးပါနေသည် တဲ့ ။

ဝတ္ထု ထိုနေရာတွင် ဆုံးသည် ။

••••• ••••• •••••

ကြူးနှစ်၏ ဓားကို ဖတ်ပြီး ကျွန်မမှာ ငိုရမလို ၊ ရယ်ရမလို ဖြစ်သွားသည် ။ သူ့ဝတ္ထုက လေးနက်သလိုလို နှင့် ဟာသ ဖြစ်နေသည် ။ ဟာသလိုလိုနှင့် လေးနက်နေပြန်သည် ။

••••• ••••• •••••

ဓား ဝတ္ထုများမှ ကျွန်မ ရလိုက် သော ခံစားသိမှာ ..

ဓားသည် အမှန်တရားဖြစ်သည် ။

ဓားသည် သစ္စာတရားဖြစ်သည် ။

ဓားသည် ဖြောင့်မတ်တည်ကြည်ခြင်း၏ သင်္ကေတဖြစ်သည် ။

ဓားသည် အမျိုးချစ်စိတ် ၊ နိုင်ငံချစ်စိတ်၏ နိမိတ်ပုံ ဖြစ်သည် ။

ဓားသည် မကောင်းမှု မှန်သမျှကို အောင်နိုင်ခြင်း ပြယုဂ်ဖြစ်သည် ဟု ။

••••• ••••• •••••

စာပေဝါသနာရှင် သားငယ် သမီး ငယ်လေးများက ရံဖန်ရံခါ ကျွန်မကို Auto သို့မဟုတ် အမှတ်တရ စာစုလေးများ ရေးခိုင်းတတ်သည် ။ ထိုအခါ ကျွန်မ ကြိုက်၍ မှတ်သားခဲ့သော ဆိုစကားလေး တစ်ပိုဒ်ကို မကြာခဏ ရေးပေးဖြစ်သည် ။

“ ကလောင်သွားသည် ဓားသွားထက် ပိုထက်သည် ။ ထက်သည့် ပစ္စည်း ကိုင်တွယ်သည့်အခါ အထူး ဂရုစိုက်ရန် လိုသည် ” ဟူသည့် စာပိုဒ်လေးပင် ဖြစ်ပါသည် ။

⎕ မနှင်းဖွေး
📖ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း
     နိုဝင်ဘာ  ၊ ၂၀၁၇

ပါးရိုက်မှု

 ❝ ပါးရိုက်မှု ❞

   ( ပီမိုးနင်း )

ကိုမြစ်သည် အိမ်ခေါင်းရင်း၌ ထိုင်ကာ စာရင်းများကို တွက်၍ နေလေ၏ ။

ထိုစာရင်းမှာ အထည်စာရင်းများ ဖြစ်လေ၏ ။ ၄င်း၏ အလုပ်မှာ ရွာဖြစ် ချည်ထည်များကို အရပ်ရပ်သို့ လှည့်လည်၍ နောက်ပါ တပည့် ဖိုးတေ နှင့် ရောင်းချသော အလုပ် ဖြစ်လေ၏ ။ 

လက်တစ်ဘက်က ဝံသာနုဆေးပေါ့လိပ် ၊ လက်တစ်ဘက်က ခဲတံနှင့် စာရင်းကိုတွက်၍ နေသောကြောင့် ပါး၌ ယားကျိကျိ ဖြစ်သည်ကိုမှ ပွတ်သပ်ရန် မအားပေ ။ လက်ယာဘက်၌ ထိုင်ကာ စာရင်းများကို ကြည့်၍ နေသော တပည့်ဖိုးတေ အား ငါ့ ဘယ်ဘက်ပါးက ယားလိုက်တာ တပည့်ရယ် ။ ဘာများ ဖြစ်ချင်ပါလိမ့် ။ မိပန်း ကလည်း အင်မတန် နှုတ်သီးကောင်းတဲ့ကောင်မ ။ အထည်ခြောက်ထည် အတွက်လည်း စာရင်း မရဘူး ။ စကားတော့ များလိမ့်မယ် ထင်တာပဲ ။ ဆရာကလည်း စိတ်မြန်မြန်နဲ့တော့ ဒီကနေ့ ခက်လိမ့်မယ် ထင်တယ် ။

အင်း ဘယ်ဘက်ပါး ယားရင်တော့ ပါးရိုက် ခံရတတ်တယ်လို့ ကြားဖူးတာပဲ ဆရာ ။

ခွေးမသား ။ နင် ပြောရင် မရေမရာချည်းဘဲ ၊ ဘာလို့ ပါးရိုက်ခံရမှာတုံး ။

မပန်း ကလည်း စိတ်တို ။ အထည် ခြောက်ထည် ကလည်း ပျောက်နေ ။ ဆရာ့ ဘယ်ဘက်ပါး ကလည်း ယား ။ ဒါမှ စကားများပြီး ပါးရိုက် မခံရရင် လောကမှာ ပါးရိုက်မှု ဘယ်တော့မျှ ဖြစ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး ။

ပါးရိုက်ရင် ပါးဖိုး ငါးကျပ် ။ ငါလို အရပ်လည်ပြီး ချည်ထည်ရောင်းတဲ့ ဂုဏ်သရေရှိ လူကြီးလူကောင်း ဆိုရင်တော့ တစ်ဆယ်အောက် နည်းမှာ မဟုတ်ဘူး ။ ပျောက်တဲ့ အထည် အတွက် ကျေချင်လို့ပေါ့ ။

ဒါတော့ ဒါပေါ့ ဆရာ ။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်က ဆရာကောင်းဖို့ နိမိတ်ဖတ်တာပါ ။ ပါးဖိုး ပေမယ့် ပါးကြည့်ပြီး လျော်ရတာ ။ ဆရာ့ပါးမျိုး ဆိုတော့ တစ်ဆယ် ကျိန်းသေပေါ့ ဆရာ ။ လူမျိုး လေးပါး ၊ ပါးမျိုး လေးပါး ရှိတာပဲ ။

ဟုတ်စေနော် ၊ ငါ ပါးရိုက်ခံရစေ ၊ ပါးဖိုး တစ်ဆယ် ရစေ ၊ မရရင် ခွေး မသား နင် အသေမှတ် ။ အခုတစ်ခေါက် တွံတေး အထိ လိုက်တဲ့ အသွားအပြန် ၊ နင့်အတွက် တစ်ဆယ်လောက်ပဲ ကျမယ် ။ ငါ ပါးရိုက် မခံရလို့ ငွေတစ်ဆယ် မရရင် နင့် ငွေတစ်ဆယ် အဆုံးမှတ် ။

နို့ ဆရာ ပါးရိုက်ခံရလို့ ပါးဖိုး တစ်ဆယ်ရရင် ကျွန်တော့် အတွက် ဘယ်လိုလဲ ။

နင့် ငွေတစ်ဆယ် နင် ရပေါ့ ။

တယ်ဟုတ်တဲ့ ဆရာ ။ တယ်သမာသမတ်ဖြစ်တဲ့ ဆရာ ။ ဆရာ့ မှာတော့ ရလည်းရ ။ ကျွန်တော်တော့ မနိုင်ရင် ဆုံး ။ နိုင်ရင် မရလား ဆရာရယ် ။

အေး နိမိတ်ဖတ် ကောင်းတာကိုး ။ ဆုံးပေါ့ ။ ဘာလုပ်တတ်ရမလဲ ။

ဖိုးတေ မှာ များစွာ စိတ်လေး၍ သွားလေ၏ ။ ခက်ပြီ ။ ငါတော့ ဂွပဲ ။ မဦးမချွတ် ပြောမိတာ ။ ငွေတစ်ဆယ်တော့ အမြတ်ရဖို့ လမ်းမရှိ ။ တစ်ဘက်သတ် ကိန်းကြီး မိတော့တာပါကလား စသည်ဖြင့် တွေး၍ နေလေ၏ ။

ဆရာမြစ်သည် ရူးပေါပေါ တပည့်အား ကစား၍ ပြောခြင်း ဖြစ်လေရာ ဇမ္ဗူဒိပ် နိမိတ်တဲ့ ။ ဒီအကောင် ရူးရူးပေါပေါနဲ့ လွှတ်ခနဲ ပြောလိုက်တာ မှန်များ နေလေမလား ။ မိပန်း ကတော့ ညှာမှာ မဟုတ် ပြောတော့မှာပဲ ။ ငါကလည်း စာရင်း မပြနိုင် ၊ အပြောကိုလည်း ငါက ခံမှာ မဟုတ် ။ မခံလို့ နင်ပဲငဆ ဖြစ်ကြရင် သူက လင်ဂုဏ် ၊ သားဂုဏ် ၊ ရက်ကန်းစင်အစိတ်ဂုဏ်နဲ့ ငါ့ကို ဧကန် ပါးရိုက်တော့မှာပဲ စသည်ဖြင့် တွေးလေရာ ဂဏန်းများမှာ သာ၍ပင် ရှုပ်လျက် တွက်၍ မရနိုင်အောင် တွေး၍ နေလေ တော့သတည်း ။

ထိုအတွင်း မိန်းမတစ်ယောက် ရှေ့သို့ ရောက်လာ၍ တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်လျက် ဂဏန်းများကို ကြည့်လေ၏ ။

ဆရာမြစ် မှာလည်း ၄င်း၏ ခက်တရော်သော မျက်နှာကို ကြည့်ကာ မျက်နှာပျက်၍ နေလေ၏ ။ ပါးမှာလည်း တိုး၍ တစစ်စစ် ယားလေရာ သာ၍ပင် စိတ်ပူလေ၏ ။ ယနေ့တော့ ဧကန် တွေ့တော့မှာပဲဟု တွေးလေ၏ ။

ထိုင်နေသော မိန်းမက ဂဏန်းများကို ကြည့်ပြီးနောက် မျက်နှာကို သေသေချာချာ ကြည့်ပြီး တွက်လို့ မပြီးသေးဘူးလားဟု တိုတိုတုတ်တုတ် မေးလေ၏ ။

ဆရာမြစ် သည် စကား မပြော ။ ဂဏန်းများ ကိုသာ ဂရုစိုက်၍ နေလေ၏ ။

ထိုင်လာသောမိန်းမသည် မျက်နှာကို စိန်းစိန်းကြည့်ပြီး လက်ယာဘက်နှင့် ဆရာမြစ်၏ ပါးကို ဖြန်းခနဲ ချလိုက်လေ၏ ။ ထို့နောက် ၄င်းမိန်းမသည် မိမိ၏ လက်ဝါးကို ဖြန့်ကာ သွေးနီနီကို ကြည့်ပြီး မှတ်ကရော့ ၊ ငါ့ဖေဖေ့ ပါးကို ကိုက်တဲ့ ခြင် ။ လာ ဖေဖေ ၊ ပြီးမှ တွက် ၊ ထမင်းစားမယ် ဟု ပြောပြီး ထ၍ သွားလေ၏ ။

 ▢  ပီမိုးနင်း

📖 လမ်းညွှန်ဂျာနယ် 

      အတွဲ ၂ ၊ အမှတ် ၅၇ 

     ၂ ၊ နိုဝင်ဘာ ၊ ၁၉၃၄

မသေရုံ ... ရွှေဘုံကြီးမှာ ... လ

 

❝ မသေရုံ ... ရွှေဘုံကြီးမှာ ... လ ❞
( မောင်သင်းထုံ - ကျောက်မဲ )

“ တူမကြီးရယ် ... မနေ့ညက အဖြစ်တွေ ‘ ကြား ’ မဟုတ်လား ၊ ပြော မပြောချင်ပါဘူး ‘ ကြီးတော် ’ ဖြင့် ရှက်ရှက်လွန်းလို့ ”

ပြောတဲ့သူက အိမ်ရှင် အဒေါ်ကြီးပါ ။ အသက်က ငါးဆယ် ကျော်ကျော် ခြောက်ဆယ် နီးပါးလောက် ။ လူက အသားဖြူဖြူပေမဲ့ ပိန်ပိန်ပါးပါး ၊ ပုသေးသေး ။ စကားပြောတော့ ပြောသာ ပြောရတာ သူ့ခမျာ အားရပါးရ မရှိလှပါဘူး ။ မရှိဆို ‘ အံကပ် ’ အံပုံ ၊ သွားအတုတွေနဲ့ ပြောရတာကလား ။ ကိုယ် ပြောတဲ့ စကား တစ်ဖက်လူ နားလည်အောင် မနည်း ကြိုးစားပြီး ပီသအောင် ပြောရပါတယ် ။ အခုမှ ကျင့်သားရခါစ ရှိပါသေးတယ် ။ အဒေါ်ကြီးက ပြောပြ တိုင်ပင်တဲ့ သူကတော့ အိမ်နီးနားချင်း ၊ အိမ်ငှား ၊ အသက် သုံးဆယ် အရွယ်လောက် အိမ်ထောင် ရှိတဲ့ ‘ မရွှေစင် ’ ဆိုတဲ့ မိန်းကလေးပါ ။ တကယ်ဆိုရင် ပြောတဲ့ အဒေါ်ကြီးနဲ့ မရွှေစင်တို့ အရွယ်က သားအမိအရွယ် ၊ မြေးမြစ် အရွယ်လောက် ရှိနေပါပြီ ။ အဒေါ်ကြီး မှာတော့ သူ ရင်ဖွင့်ချင်တဲ့ စကား ၊ ပြောချင်တဲ့ စကားကို ‘ ပေါ့ ’ သွားအောင်လို့ ပြောရတာပါ ။ တကယ်လည်း နီးနီးနားနားမှာ မိန်းမဖော် ၊ ကိုယ်နဲ့ သက်တူရွယ်တူက ရှိမနေလေတော့ ၊ ခက်တာက မပြောဘဲနဲ့လည်း မနေနိုင်တော့ အထက်ကလို ရင်ဖွင့် ပြောရတော့တာပေါ့ ။ ရပ်ကွက် ( ၁ ) မှာမှ အဒေါ်ကြီးတို့ အိမ်က နှစ်ထပ်တိုက်အိမ်ပါ ။ အိမ်ဆောက်တော့ လမ်းမတန်းကနေ ကားသံ ဘာညာ မကြားရအောင်ရယ် ၊ ဖုန်မှုန့် ဘာညာ မဝင်ရအောင်ရယ်ဆိုတဲ့ စိတ်ကူးနဲ့ အိမ်ကို ခြံဝင်းရဲ့ ခပ်နောက်ကျကျဆီမှာ ဆောက်ထားခဲ့ပါတယ် ။ အဒေါ်ကြီးတို့ မိသားစုမှာက သားနှစ်ယောက် ၊ သမီးနှစ် ယောက် ရှိပါတယ် ။ အကြီး ဆုံးသားက အားကိုးရမလား အောက်မေ့ပါတယ် ၊ အိမ် ထောင်ရက်သားကျတော့ တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်ရဲ့သမီးကြီး နဲ့ အိမ်ထောင်ကျပြီး ဆံထုံး နောက် သျှောင်ပါသွားလိုက်တာ ဟိုမှာ မန်နေဂျာ ဘာညာ ဖြစ် မဖြစ်တော့ဖြင့် မသိပါ ဘူး ၊ မြင်တဲ့လူတွေ ပြောကြတာ သန့်ရှင်းရေး လုပ် ၊ တံမြက်စည်း လှည်းနဲ့ သူ့ခမျာ မအားရပေါင်ဗျာလို့ ပြောသံကြားရတယ် ။ အဲဒါသာ ကြည့်တော့ ၊ အိမ်မှာတုန်းက အမှိုက်တစ်စ ၊ သစ်ရွက် တစ်ရွက်တောင်မှ မကောက်တဲ့ ကောင်က ပြောပါတယ် ။

“ ဘာဖြစ်ရမှာလဲကွယ် ၊ အိမ်က မင်းတို့ ဦးကြီး ဆိုတာပေါ့ ဒီအသက်အရွယ် ရောက်နေတာတောင်မှလေ ”
   
အဒေါ်ကြီးက မရွှေစင် ကို ပြောချင်တဲ့ စကားကို ထြုံပိုင်းထုံ့ပိုင်း ဆက်ပြောပြီးတော့ တစ်ခါ နားသွားပြန်ပါတယ် ။ အဒေါ်ကြီးရဲ့ သားသမီး ဆိုတာက အကြီးဆုံးက သားပါ ။ နောက်တစ်ယောက်က သမီး ၊ နောက် အောက်က သား ၊ အငယ်ဆုံးကတော့ သမီးပါ ။ အချိန်တန် အရွယ် ရောက်တော့ ရှေ့ဆင့်နောက် ဆင့် အိမ်ထောင်ကျကုန်တယ် ဆိုပေမဲ့ ဒုတိယသမီး အိမ်ထောင်ကျတော့ အဒေါ် ကြီးတို့ အဖေ အမေတွေ ဆိုတာ အဲဒီ သမီးကြီးရဲ့ အိမ် ထောင်ဖက်ကို လုံးဝ သဘောမတူပါဘူး ။ အလုပ်အကိုင် ၊ ပညာမရှိ ။ နောက်ပြီးတော့ ဘာသာခြားကလည်း ဖြစ်ပြန် ဆိုတော့ သူတို့ နှစ်ယောက် ထွက်ပြေးကြပြီး အချိန်တန်တော့ အဒေါ်ကြီးတို့ အိမ် ပြန်လာ အပ်ပါတယ် ။ ဒါပေမဲ အဒေါ်ကြီးတို့ ၊ ဦးလေးကြီးတို့က ဘူးဆို ဖရုံမသီးတော့ဘဲ လုံးဝ သဘောမတူ ၊ အိမ်ရိပ်တောင်မှ အနင်းမခံဘဲ သေခန်း ဖြတ်ခဲ့ကြပါတယ် ။ ဒါတွေက မရွှေစင်တို့ ဒီအဒေါ် ကြီးတို့ အိမ်ငှား အဖြစ် မရောက်ခင် ဟိုကမ္ဘေကမ္ဘာက ဖြစ်ခဲ့တာတွေပါ ။ ပြောချင်တာက အဒေါ်ကြီး ၊ ဦးကြီးတို့မှာ အသက်တွေသာ ကြီးလာကြပေမဲ့ အားကိုးအားထား သားသမီးက မရှိဘူး ဆိုတာကို ပြောချင်တာပါ ။

ဟုတ်တယ် ။ အဒေါ် ကြီးပြောမှ မရွှေစင် စဉ်းစားမိတယ် ။ မနေ့ညက ဒုန်းဒုန်း ဒိုင်းဒိုင်းနဲ့ အသံတွေ ကြားရပါတယ် အောက်မေ့တာ အဒေါ် ကြီး ပြောပြတဲ့ အကြောင်းလို့ မထင်မိဘူးရယ် ။ မရွှေစင်တို့ ငှားနေတဲ့ အခန်းက လမ်းဘေး နဲ့ တအား ကပ်နေတော့ ဒါ အချိန်မတော်ကြီးမှာ ထော် လာဂျီ မောင်းတဲ့ အသံများ လား ၊ ဒါမှမဟုတ် နောက်နားက တရုတ်အိမ်တွေက အိမ်ပြန်တာ နောက်ကျတော့ မနက်အတွက် ချက်ရပြုတ်ရအောင် ထင်းတွေ တအုန်းအုန်း ထခွဲနေကြတာ နေမှာရယ်လို့ ထင်နေတာရယ် ။ ဪ ... လက်စသတ်တော့ အဒေါ် ကြီးတို့ အိမ်ထဲက ကြားရတဲ့ အသံတွေပါလား ။ အချိန် မတော်ကြီးကျမှ ပြောပါတယ် ။

အိမ်ရှင်အဒေါ်ကြီးက ဦးလေးကြီးထက် အသက် ကြီးပုံ ရတယ် ။ အဒေါ်ကြီးက ခြောက်ဆယ် ဆိုရင် ဦးလေးကြီးက ငါးဆယ့်ငါး အကျော် လောက် ရှိဦးမှာရယ် ။ ငယ်ငယ်တုန်းက မြင်းမောင်း ၊ လားမောင်း အလုပ်ကြမ်းတွေ လုပ်ခဲ့တော့ လူဆိုတာ ထောင် ထောင်မောင်းမောင်းကြီးရယ် ။ အားခွန်ဗလကလည်း ခုထိကို ထမ်းဟယ်ပိုးဟယ် လုပ်နိုင် တုန်းရယ် ။ အလုပ် လုပ်နိုင်မှတော့ အစားကလည်း စားနိုင်တုန်းပေါ့ ။ အဒေါ်ကြီး ဆိုတာ နဂိုကမှ ခပ်ပိန်ပိန် ၊ အစားအသောက် ကလည်း ဇီဇာကြောင် ၊ စားတော့လည်း ကြောင်စာလောက် ဆိုတော့ ငယ်ငယ်တုန်းတော့ ဒီအဒေါ်ကြီးရဲ့ပုံစံ ဘယ်လိုရှိမယ် မဆိုနိုင်ဘူး ။ ခုတော့ ပိန်ပိန်ပါးပါး ၊ လေလာ ရွက်လှုပ် ကလေးရယ်ပါ ။ အရွယ် ကောင်းတုန်းကဖြင့် အဒေါ် ကြီးက ‘ တော ’ ဈေးပတ် လိုက်ရောင်းတယ် ။ ဦးလေးကြီးက မြင်းမောင်း ၊ လား မောင်း ၊ ပစ္စည်းအငှားသယ် တဲ့ အလုပ် လုပ်တယ် ။ ခုလို အသက်အရွယ်တွေ ကြီးလာရတော့ လူတွေ ဆိုတာ အိုမင်း မစွမ်း ရှိလာရောပဲ ။ တခြား သူတွေလိုမျိုး သွေးတိုး ၊ ဆီးချို ဆိုတဲ့ တွဲဖက်ရောဂါတွေကလည်း စွဲကပ်လာပြန်တော့ နှစ်ထပ်တိုက်ကြီးနဲ့ နေနေရတယ်သာပြောတာ ရွှေကျောင်းပြောင်ပြောင် ဝမ်းခေါင်ခေါင် ဖြစ်ရတော့တာပေါ့ ။ သားသမီးတွေ မွေးထားပြီးမှ အားမကိုးရ ၊ အထောက်အပံ့က မရတော့ ဝင်ငွေရမယ့် နည်းလမ်းလေး ရှာကြံကြတဲ့အခါ တွေ့တာ ကတော့ အိမ်ရှေ့မှာ အိမ်မကြီးနဲ့ လမ်းဘေးကျန်တဲ့ မြေနေရာလေးမှာ အိမ်တန်းလျား ဆောက် ၊ အခန်းဖွဲ့ပြီးမှ အိမ်ခန်း ငှားစားကြရတယ် ။

မရွှေစင်တို့ အခန်းက အနောက်ဘက် အစွန်ဆုံး အခန်း ၊ မရွှေစင်ရဲ့ ယောက်ျားက လခစား လုပ်တယ် ။ သားသမီးက သုံးယောက် ၁၅ ပေ ပေ ၂၀ အခန်းလေးထဲမှာပဲ အိပ်စရာ စင်ရှိတယ် ။ ဒီအထဲ မှာပဲ ထမင်းချက် ၊ ဒီအခန်း ထဲမှာပဲ ဧည့်ခန်း ဖြစ်သလို နေကြရတယ် ။ ပေးရတဲ့ လခနဲ့ တော့ ‘ သင့် ’ ပါတယ် ။ ‘ စပေါ်  ’ မရှိဘူး ။ မရွှေစင်တို့နဲ့ ကပ်လျက် အခန်းက ကျောင်းသူ ကျောင်းသား မောင်နှမတစ်တွေ ကျောင်းတက်ဖို့ လာနေကြတာ ။ ဟင့် အင်း အဖေတို့ အမေတို့က ရွာမှာ စိုက်ပျိုးရေး အလုပ်တွေ ရှိနေကြတော့ ဆီ ပို့ရင်း ၊ ဆန် ပို့ရင်း ၊ ဟင်းချက်စရာ ပေးရင်း ၊ အိမ်လခပေးရင်းက တစ်လ မှ တစ်ခါ ဒါမှမဟုတ် နှစ်လ မှ တစ်ခါ လာကြတာ ဆိုတော့ မရွှေစင်တို့က ကိုယ့်သားသမီးတွေ ထိန်းရင်း ပြုရင်းက အိမ်နီးနားချင်း ကလေးတွေပါ ကူညီထိန်းသိမ်း စောင့်ရှောက်ပေးရပါတယ် ။

ဟိုဘက်က ကျန်ခဲ့တဲ့ အခန်းတွေ ဆိုတာကလား ကားသမားလင်မယား တစ်ခန်းရယ် ၊ မူကြိုဆရာမတို့ တစ်ခန်းရယ် ဒါပဲလား ရှိပါတယ် ။ အဲဒီအထဲကမှ အိမ်ရှင် အဒေါ်ကြီးက မရွှေစင်တို့ အခန်းရယ် ၊ မရွှေစင်က ခင်မင်ရင်းစွဲ ရှိတာရယ်ကြောင့် မနေ့ညက သူတို့ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အကြောင်းရင်းကို မခြွင်းမချန် ပြောတာပါ ။

ဒီနေရာမှာ မိန်းမတွေနဲ့ ယောက်ျားတွေ အာသဝေါ ကုန်တဲ့ နေရာမှာ မိန်းမတွေက ပိုပြီး ကုန်လွယ်ကြတယ်လို့ ကြားဖူးရဲ့ ။ အဒေါ်ကြီးနဲ့ ဦးလေးကြီးတို့ အဖြစ်ကို ကြည့်လေ ။ ဦးလေးကြီးက စားနိုင်သောက်နိုင်နဲ့ ကျန်းမာ သန်စွမ်းနေတုန်း ရှိသေးရဲ့ ။ အဒေါ်ကြီး ဆိုတာ စားတော့ ‘ အံကပ် ’ တပ်ထားတဲ့ သွားတွေနဲ့ စားရတော့ အစာက ကောင်းကောင်း မကြေချင် ။ အစာ မကြေတော့ အာဟာရ မဖြစ် ။ အာဟာရ မဖြစ်တော့ သားစိတ်မယားစိတ်တွေက မရှိတော့ပါ ။ ပုတီးစိပ် ၊ တရားထိုင် ဖြစ်နိုင်ရင်တော့ ဘဝရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်တွေ မှာ အေးအေးချမ်းချမ်းသာ နေချင်ပါတော့တယ် ။

ဦးလေးကြီးကတော့ အစားအသောက် ကြူးတယ် ။ မြေပဲဆန်လို အဆီအအိမ့်တွေ ကြိုက်တယ် ။ ထန်းလျက် ၊ သကြား အချိုလည်း စားတယ် ။ အရေးထဲ သူတို့သား လူပျို နေမကောင်းတုန်းက အိမ်ကို ဒေါက်တာအောင်ဝင်း ပင့်ပြီး ဆေးသွင်းတုန်းက ဆရာနဲ့က ခင်မင်ရင်းစွဲ ရှိနေတော့ အဲဒါ ဦးလေးကြီး ဆိုတာ ဈေးသွားရင်း ဖြစ်ဖြစ် ၊ လမ်းလျှောက်ရင်း ဖြစ်ဖြစ် ဝင်လည်ဖြစ်တယ်လေ ။

“ ဆရာ ... ကျုပ် ထမင်းစားသောက် မကောင်းလို့ အားဆေးလေး ပေးပါဦး ” ဆိုပြီး ဘားပလက်ပြားဝါ တာတာလေးတွေ တောင်းပြီး စားတတ်တယ် ။ စီဗစ်တို့ ၊ ဖြူရာမင်းဘီစီတို့လို ဘာပဲ တောင်းတောင်း အားဆေးသာ ဖြစ်ပလေ့စေ ဦးလေးကြီး ကတော့ ဆရာဝန်ဆီမှာ တောင်းတော့တာပါပဲ ။ ဆရာဝန်ကလည်း လူကြီးကို အားဆေး ဘာညာ ပေးရတာ ကုသိုလ်ရပါတယ်လေ ဆိုပြီး ပေးပါတယ် ။ အနည်းနဲ့ အများပေါ့ ။ ဒီလိုနဲ့ မရွှေစင်တို့ ငှားနေကြတဲ့ အိမ်ရှင် ဦးလေးကြီး တစ်ယောက်ဟာ စားကောင်း သောက်ကောင်းနဲ့ ခွန်အားတွေ ရှိချင်တိုင်း ရှိနေတော့တာပေါ့ ။

သားသမီး အကြီးတွေ တောင်မှ အိမ်ထောင်ကျလို့ ခွဲနေကြပေမဲ့ အဒေါ်ကြီးတို့ကတော့ အဘိုးကြီး အဘွားကြီး နှစ်ယောက် အခန်းခွဲ မအိပ်ကြသေးပါဘူး ။ ပြောရရင် ဒါကလည်း ဦးလေးကြီးရဲ့ ဆန္ဒလည်း ပါပါတယ် ။ နောက်ပြီးတော့ စဉ်းစား ကြည့် ၊ သမီးအငယ်ဆုံးလေး ကလည်း လားရှိုးသား တစ်ယောက်နဲ့ အိမ်ထောင်ရက်သားကျတော့ လားရှိုးကို ကောက်ကောက်ပါအောင် လိုက်သွားခဲ့ပါရောလား ။ ဘယ်ကလာ အဒေါ်ကြီး ၊ ဦလေးကြီးတို့မှာ ကူဖော်လောင်ဖက် ရှိတော့လို့တုံး ။ ဒီတော့ ဦးလေးကြီးက အဒေါ်ကြီးကို ပြောပါတယ် ။ တို့မှာ တစ်အိမ်လုံးမှ ဒီအဘိုးကြီး ၊ အဘွားကြီး နှစ်ယောက်တည်း ရှိတဲ့ဟာကို မတော် ညရေးညတာများ ဖျားနာနေမှဖြင့်ကွာ ဆိုတာနဲ့ အဘွား ကြီးကလည်း ဟုတ်ပါတယ်လေ ဆိုပြီး မခွဲအတူ အိပ်ခဲ့ကြတာ အခုထက်ထိပါ ။

အဒေါ်ကြီးတို့ နှစ်ယောက်ကို အိမ်စရိတ် ရအောင်ဆိုပြီး သားသမီးတွေက စားစရိတ် ထောက်ပံ့ကြပါတယ် ။ ဒါပေမဲ့ အဒေါ်ကြီး ဆိုတာ နဂိုကတည်းက ဈေးရောင်းခဲ့တဲ့သူဆိုတော့ ခု လည်း ထမင်းဟင်း ချက် စားရုံ အလုပ်ရှိတာ ။ ကျန်တဲ့ အချိန်တွေမှာ ပျင်းပါတယ်လေ ဆိုပြီး မြို့မဈေးကြီးထဲ သွား ၊ မုန်ညင်းချဉ် ၊ တိုဟူးဖြူလေး ရောင်းတန်ရောင်း ၊ ပဲပုပ်ပြား ၊ စွန်တံခြောက်လေး ရောင်းလိုရောင်း ၊ ဈေးထွက် နေရတော့ တစ်ဖက်က ဝင်ငွေလည်း ရ ၊ အပျင်းလည်း ပြေ ၊ အချိန်ကုန်လည်း သက်သာတာပေါ့ မဟုတ်ဘူးလား ။ ဟော ဒါပေမဲ့ ဈေးထဲမှာ တစ်နေကုန် တငုတ်တုတ်တုတ်နဲ့ နေနေတုန်းကတော့ ကိုယ်က ‘ ဇော ’ နဲ့ ဈေးဝယ် မျှော်တဲ့ စိတ်နဲ့မို့သာ မသိသာပေမဲ့ အိမ်ရောက်လို့ ထမင်း လည်း စားပြီးရော ကျောခင်း လိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် လူက အိပ်ချင်လာပါရောပဲ ။ တစ်နေကုန်ဆိုတော့ နောက်ကျောတွေ တက်တာကိုး ။ အဲဒီမှာ ပြဿနာက စ,တော့တာပါပဲ ။ အဒေါ်ကြီး ဈေးထွက်ချိန်မှာ အိမ်မှာ ကျန်ခဲ့တဲ့ ဦးလေးကြီးက ထမင်းဟင်း ချက်တယ် ၊ အိမ်သန့်ရှင်းရေးလုပ်တယ် ။ အိမ်ဝင်းထဲမှာ မြက်ပေါက် ၊ အမှိုက်မီးရှို့ပေါ့ ။ အချိန်တန်တော့ ဈေးထမင်းပို့သွား ၊ ပြန်လာ ၊ ရေမိုးချိုး ၊ တစ်ရေးတစ်မော အိပ်ထားတော့ ညဆိုရင် အတော်နဲ့ကို မအိပ်တော့ပါဘူး ။ အရေးထဲ ဦးလေးကြီး ဆိုတာက ငယ်မူတွေ ပြန်ပြီး အဒေါ်ကြီးကို ဟိုထိဒီထိ လုပ်တော့ ပင်ပန်းနေလို့ အိပ်ချင်နေတဲ့ အဒေါ် ကြီး ဆိုတာ စိတ်တိုစိတ်ဆိုးပြီး ရန်ဖြစ်ရတော့တာပေါ့ ။ ဒီ အသက်အရွယ် ကုသိုလ်ရ အောင် တရားစာအုပ်တွေ ၊ တရားခွေတွေ ဝယ်ထားပေးလည်း တရားအသိ မရှိပါဘူး ။ ခက်လိုက်တဲ့ လူနှယ် ။

“ တစ်ညသားများ သိလား မရွှေစင်ရယ် ... သူနဲ့ မအိပ်ရကောင်းလား ဆိုပြီး မင်းတို့ဦးလေးက ဘာလုပ်တယ် မှတ်သတုံး ” ဆိုပြီး ပြောပြပါတယ် ။

ဦးလေးကြီးက အဒေါ် ကြီးကို တို့ကနန်း ဆိတ်ကနန်း လုပ်တော့ စိတ်တိုပြီး အိပ်မရတာနဲ့ ရွှေစင်တို့ရဲ့ အဒေါ်ကြီးဟာ တစ်ခါတည်း အိပ်ခန်းက ထွက် ၊ အိမ်ရှေ့ ဧည့်ခန်းထဲလာ ၊ အိမ်ရှေ့က ဧည့်သည် စောင်သည်လာရင် အိပ်ရပြုရအောင် ထားတဲ့ ခုတင်ပေါ် သွားအိပ် နေလိုက်ပါတယ် ။ ဦးလေးကြီးက အခန်းထဲ ပြန်လာအိပ်ဖို့ ခေါ် ပေမဲ့ အဒေါ်ကြီးက ပြန်မလိုက်ဘဲနေတော့ ဦးလေး ကြီးဆိုတာ ဘာလုပ်တယ် မှတ်လို့တုံး ။ အိမ်မှာ ရှိတဲ့ လက်သမားသေတ္တာထဲက လွှတစ်လက်ကိုယူ ၊ အဒေါ် ကြီး အိပ်နေတဲ့ ခုတင်ရဲ့ ခြေထောက်တစ်ခုကို လွှနဲ့တိုက် ဖြတ်နေတာနဲ့ အဒေါ်ကြီး ခမျာတော့ ကျွန်းခုတင်တိုင်လေး ပျက်ရချေလားဆိုပြီး တွေးမိပြီး နှမြောလို့ ဦးလေးကြီး ခေါ်ရာ လိုက်အိပ်ခဲ့ရတဲ့ အကြောင်း ပြောပြပါတယ် ။

အဒေါ်ကြီးတို့ မိသားစုမှာ သား တစ်ယောက် ၊ သမီး နှစ်ယောက် အိမ်ထောင်ကျ သွားခဲ့ပေမဲ့ အခုနောက်ဆုံး လားရှိုးသားနဲ့ အိမ်ထောင်ကျတဲ့ သမီးရဲ့အထက်မှာ သား တစ်ယောက် ကျန်ပါသေးတယ် ။ သူကတော့ လူပျိုပါ ။ အသက်က သုံးဆယ်လောက် ရှိနေပါပြီ ။ အလုပ်က အရောင်းအဝယ် အလုပ် ဆိုတော့ ခရီး ထွက်နေရတာ များပါတယ် ။ အဒေါ်ကြီးတို့ ဆိုတာ လောဘကြီးပြီးတော့ အိမ်ကြီးကို နှစ်ထပ်အိမ် အကြီးကြီး ဆောက်ထားပေမဲ့ ဘယ်ကလာ လူကနည်း ၊ ပူကလည်း ပူတော့ အိမ်ပေါ် ထပ်မှာ ဘယ်သူမှ မအိပ်ပါဘူး ။ မအိပ်တာ ၊ လူမနေတာ ကြာတော့ အပေါ်ထပ် ဆိုတာ ဖုန်တွေမှာ လက်လေးသစ်လောက် ရှိနေပါပြီ ။

အောက်ထပ်မှာက အဘိုးကြီး အဘွားကြီး အိပ်ခန်း ၊ သူတို့သား အိပ်ခန်း တစ်ခန်း ၊ မီးဖိုက တစ်ခန်း ၊ ဧည့် သည်က တစ်ခန်းလားပဲ ရှိပါ တယ် ။ ခရီးထွက်နေတဲ့ ‘ သား ’ အိမ်မှာ မရှိရင်တော့ အခန်းတံခါး ပိတ်ထားလိုက် တာပါပဲ ။ သားက အိမ်မှာ ရှိ ရင်လည်း တစ်ပတ် ဆယ်ရက် ထက် မပိုပါဘူး ။ နောက်တစ်ခါ ခရီးထွက်သွားပြန်ရောပဲ ။ သား အိမ်မှာရှိရင် သီချင်းသံ ၊ တီဗွီ ဘာညာ ဖွင့်သံ ကြားရပေမဲ့ တခြား ရက်တွေမှာတော့ အဒေါ်ကြီးတို့ အိမ်မှာ မှောင်ကြီးမည်းမည်းထဲ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက် နေတာတွေက များပါတယ် ။ ဧည့်သည် စောင်သည်လည်း မလာပါဘူး ။ အိမ်နီးနားချင်း ဆိုတာကလည်း လူငယ်တွေ ဆိုတော့ လူကြီးတွေချည်း ရှိတဲ့ အဒေါ် ကြီးတို့ အိမ်ဟာ တိတ်ဆိတ်မှုက ကြီးစိုးလို့ နေပါတော့တယ် ။

“ မရွှေစင်ရယ် ဒီ စိတ်တွေက တယ် ကြောက်စရာ ကောင်းတာပါလား ။ မပြောသင့်မှန်း မသိ ၊ ပြောသင့်မှန်း မသိ ... ပါ ဆို နေ .. ” ဆိုပြီး အဒေါ်ကြီးက သူ့အဖြစ်ကို မရွှေစင်ကို ပြောပြပြန်ပါတယ် ။ အဲဒီနေ့က အိမ်မှာ အဒေါ်ကြီးတို့ရဲ့ သားကလည်း ရှိနေပါတယ် ။ ည ဆယ့်နှစ်နာရီခွဲလောက်မှာ ဦးလေးကြီးက အဒေါ်ကြီးကို အိပ်လို့ မရအောင် နှောင့်ယှက်နေတာနဲ့ စိတ်တိုပြီး သူ့လက်က လွတ်ရင်ပြီးရော ဆိုတဲ့ စိတ်နဲ့ အိပ်ပျော်နေတဲ့ သား ဖြစ်သူရဲ့ အခန်းထဲဝင် ၊ ခုတင် အလွတ် တစ်ခုမှာ ဝင်အိပ်တာကို အပြင်ကနေ ဦးလေးကြီးက အတင်းလိုက်ခေါ် ၊ ပိတ်ထားတဲ့ အခန်းတံခါးကို အပြင်ကနေ တဝုန်းဝုန်းထု ခေါ်လို့ မရတော့ အပြင်ကနေ ရုန့်ကြမ်းတဲ့ စကားတွေ ပြော ၊ မင်းက ငါနဲ့ မအိပ်ဘဲ ဘယ် လင်ငယ်နဲ့ အိပ်ချင်လို့လဲ အတင်းအော်ပြောနေတာနဲ့ အဒေါ်ကြီးလည်း ညကြီး သန်းခေါင် ရှက်တာနဲ့ ဦးလေးကြီး နောက် လိုက်ခဲ့ရပုံတွေကို ပြောပြပါတယ် ။

“ ကြီးတော်က ဦးလေးကို စားကောင်းသောက်ဖွယ် တွေ ကျွေးသလားမှ မသိတဲ့ ဟာ ... ”

“ ထူး မကျွေးပါဘူးတော် ၊ သူလိုငါလို ဟင်းပဲ ချက်ကျွေးတာပါ ”

ဦးလေးကြီးက ကြီးတော် ထက် အသက် ငယ်တော့ ကျန်းမာတယ် ၊ စားနိုင် သောက်နိုင်တယ် ။ ငယ်က တည်းက အလုပ်ကြမ်း လုပ် လာတော့ ခုထိ စားနိုင် သောက်နိုင်တုန်းရယ် ။ ရွှေစင် က စားတဲ့သောက်တဲ့ အကြောင်း ပြောမှ ကြီးတော် သတိထားမိတာ တစ်ခုရှိတယ် ။ ဦးလေး မြေပဲဆန် ကြိုက်တယ် ။ အသက်ကြီးလာတော့ နှစ်ယောက်စလုံး အနွေးဓာတ် လိုတယ် ဆိုပြီး ‘ ကစော် ’ ချက်စားကြတာလည်း ရှိတယ် ။ တစ်ပတ် တစ်ခါလောက်ပါ ။ ကစော်ဖတ် ဆိုတာက ဆန်ကို အချဉ်ဖောက် ၊ အရက်လုပ်တာမျိုးပေါ့ ။ ခုတော့ အရက် မဖြစ်ခင် ဆန်အချဉ်ဖတ်ကို ဈေးကနေ ဝယ်လာ ၊ အိမ် ရောက်တော့ ကျိုချက် ၊ သကြားထည့် ၊ ကြက်ဥ ဖောက်ထည့် စားရတဲ့ အစား မျိုးပါ ။ သောက်လိုက်စား လိုက်ရင် ချဉ်တင်တင် ၊ ချိုတိုတို ၊ ပူရှိမ်းရှိမ်း ၊ အီလည်လည် နဲ့ အားဖြစ်တဲ့ အစာပါ ။ လူမမာတွေ ကျွေးရတာမျိုးပါ ။ အိမ်ရှေ့က မရွှေစင်လေး ပြောပြမှ သတိထား မိတယ် ။ ကစော်ချက် ဆို ဦးလေးကြီးက သိပ်ကြိုက်တာကလား ။ နောက်ဆို တဖြည်းဖြည်း လျှော့ကျွေးမှ ပုံတော်မှာပါ ။ ဟုတ်တယ် ၊ နင်တို့ရဲ့ ဦးလေးကြီး ဆိုတာလေ ဒါတွေကြောင့် သူ့စိတ်တွေက အရွယ်နဲ့ မမျှအောင် နုပျိုနေလေသလားမှ မသိတာနော် ။

တစ်လောကတော့ လားရှိုးမှာ အိမ်ထောင်ကျတဲ့ သမီးငယ်တို့ လင်မယား ၊ သူတို့ ကားလေးနဲ့ အိမ်အလည် ရောက်လာကြတယ် ။ သူတို့ ရောက်တော့ အိမ်မှာ အဒေါ် ကြီးတို့ နှစ်ယောက်တည်း အဘိုးကြီး အဘွားကြီး နိစ္စ ဓူဝ ချက်ပြုတ်စားသောက် နေ ရတာ မြင်တော့ မဖြစ်သေးပါဘူးဆိုပြီး အိမ်အတွက် ကူဖော်လောင်ဖက် ထမင်းချက် ၊ အဝတ်လျှော် အိမ်ဖော်မလေး တစ်ယောက် ရှာပေးကြတယ် ။ မိုင်းစံရွာက ‘ အေးရွှေ ’ တဲ့ ။ ဆယ့်လေးငါးခြောက်နှစ် လောက် ရှိကရော့မည် ။ ထွားထွား ၊ ပြားပြား ၊ ဖြူဖြူကြီး ၊ ထင်ထင်ပေါ်ပေါ်ကြီးရယ် ။ အလုပ်လုပ်တာ ‘ လေး ’ ပေမဲ့ သမီးတို့ ငှားပေးသွားတာ ဆိုတော့ အဒေါ်ကြီးက ဘာမှ မပြောပါဘူး ။ အနေအထိုင် ၊ အပြောအဆို သင်ပေးတယ် ။ နောက်တော့ အချက်အပြုတ်ပါ သင်ပေးတယ် ။ မဆိုးဘူး ။ ကြာတော့ အဆင်ပြေသွားကရောပဲ ။ ဒီလိုနဲ့ နေလာလိုက်တာ လေးငါးခြောက်လကြာတော့ လားရှိုး သမီးက မီး ဖွားဖို့ကိစ္စ ပေါ်လာတာနဲ့ လှမ်းခေါ်တော့ အဒေါ်ကြီးဟာ ဦးလေးကြီးကို အိမ်မှာ ထားခဲ့ပြီး သမီးရှိရာ လားရှိုးကို ပြေးခဲ့ရပါတယ် ။ သမီးအရေး အတွက် လာရတော့ အဒေါ် ကြီးမှာ ဦးလေးရဲ့ အနှောင် အဖွဲ့ကနေ လွတ်လာတော့ စိတ်ချမ်းသာတာပေါ့ ။ ပျော်တောင် ပျော်သေးတယ် ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ရက်ကနေ နှစ်ရက် ၊ နှစ်ရက်ကနေ သုံးရက် ကြာလာတော့ အိမ်မှာ ကျန်ခဲ့တဲ့ ဦးလေးကြီးကို စိုးရိမ်လာရော ။

ဦးလေးကြီးရဲ့ စိတ်ရိုင်းတွေ ကြောင့်ပါ ။ အိမ်မှာက သူတို့ မြေးအရွယ် ၊ သမီးအရွယ် မိန်းမပျိုလေး တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့တာကို အဒေါ်ကြီး စိတ်မချဘူး ။ တစ်မြို့တည်းမှာ နေတဲ့ သားကြီးရဲ့ သားသမီးတွေက ည ည သူတို့ အဘိုးအိမ် လာစောင့်ပေးကြမယ်လို့တော့ ပြောပါတယ် ။ လာရော စောင့်ကြရဲ့လား ။ ကလေးတွေ ဆိုတာ ကာရာအိုကေတို့ ၊ ဂိမ်းတို့ ကစားတာကလည်း မက်ကြပါသနဲ့ ။ ဒါတွေ စဉ်းစားမိတော့ အဒေါ်ကြီး လူကသာ လားရှိုး ရောက်နေတာ စိတ်က အိမ်ပြန်ရောက်နေပြီရယ် ။ အဒေါ်ကြီးဟာ အစကတော့ သမီးငယ် ဆီမှာ ပျော်ရင် ပျော်သလောက် နေလိုက်မယ်လို့ စိတ်ကူးပြီးမှ အိမ်မှာ ကျန်ခဲ့တဲ့ ဦးလေးကြီးကို စိတ်မချတာနဲ့ သမီးငယ် မီးထွက်ပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း အိမ်ပြန်လာခဲ့လိုက်တယ် ။ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ အေးအေးဆေးဆေးပါ ။ ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား မကြားမှ အဒေါ်ကြီး ‘ ဟင်း ’ ချနိုင်ပါတော့တယ် ။ မနေ့ညက အဖြစ်ကတော့ ဦးလေးကြီးက အဒေါ်ကြီးကို သူနဲ့ အတူ မအိပ်ရကောင်းလား ဆိုပြီး ပူညံပူညံ လုပ်နေတာနဲ့ နားအေး ပြီးရော ဆိုပြီး မီးဖိုချောင်ထဲ ဝင်အပုန်း ဦးလေးကြီးက စိတ်ဆိုးလို့ နောက်ကနေ လိုက်ပြီး မီးဖို ချောင် ကျွန်းတံခါးကို ရဲတင်း နဲ့ လိုက်ခုတ်လို့ တဝုန်းဝုန်း ဆူညံတဲ့ အသံတွေ ထွက်ရတဲ့ အကြောင်း အဒေါ်ကြီးက မရွှေစင်တို့ကို ပြောပြပါတယ် ။

ဦးလေးကြီး ပြောပါတယ် ။ သူ အပျော်အပါး ကြိုက်ရင် ၊ ခေတ်ပေါ် ရောဂါ မကြောက်ရင် ပျော်စရာတွေ ရှိပါတယ် ။ အဲဒီလိုလည်း မဟုတ်ဘူး ။ အိမ်က မိန်းမပျိုလေးကိုလည်း မကောင်းတဲ့ စိတ်မထားပါဘူး ။ အိမ်က ဦးလေးကြီး အမြဲ နှိပ်စက်နေ တာကတော့ အဒေါ်ကြီးကိုပါ ။ အိမ်ထောင်ရှင်တွေ အားလုံး သိကြပါ ။ ညသန်းခေါင် လင်မယား ရန်ဖြစ်ကြပြီ ဆိုရင် များသောအားဖြင့် ... ။ ဟုတ်တယ် ။ အဲဒါကြောင့် အဒေါ် ကြီး ပိုရှက်ရတာပေါ့ ။ မရွှေ စင်ရယ် ... အဒေါ်ကြီး အဖြစ်က ... ။ အေး ... ကွယ် ... ။

⎕ မောင်သင်းထုံ ၊ ကျောက်မဲ ၊
📖ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံ မဂ္ဂဇင်း
     ဩဂုတ် ၊ ၂ဝ၂ဝ

‘ ထွန်း ’ သူ

 

༻  ‘ ထွန်း ’ သူ  ༺

ဆွေမျိုးမိဘတွေ ထဲမှာ မရှိတဲ့ အသက်မွေး ဝမ်းကျောင်းမှု လုပ်ငန်းမျိုး လုပ်တဲ့သူ ၊ ထူးထူးခြားခြား ပြောင်မြောက်တဲ့ အလုပ် တစ်ခုကို လုပ်ကိုင်တဲ့ သူကို ‘ ထွန်း ’ တယ်လို့ ပြောကြတယ် ။

ဆရာလေး ကိုစိုးညွန့်အောင်က ရန်ကုန်သား ။ သဘင့်မြို့တော်လို့ တင်စား ခေါ် ကြတဲ့ မန္တလေးမှာ အကနည်းပြဆရာ လာလုပ်နေတယ် ။ မန္တလေးမြို့က နာမည်ကြီး လူငယ် မင်းသား ၊ မင်းသမီးတွေ ကိုစိုးညွန့်အောင် ဆီမှာ တပည့်ခံတယ် ။ သဘင်လောကမှာ ဆရာလေးက အမည် တစ်လုံးနဲ့ ထင်ရှားပါတယ် ။

“ မိဘတွေရဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းက အိတ်ချုပ်လုပ်ငန်း ၊ သားရေအိတ်တွေချုပ်တာ ။ သဘင်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး မွေးချင်းထဲ မှာလည်း မရှိဘူး ။ ဆွေမျိုးသားချင်းထဲ မှာလည်း မရှိဘူး ”

ကိုစိုးညွန့်အောင်က သူ့ဘဝ အကြောင်း ပြောပြတယ် ။

“ ဘယ်လို ဝါသနာ ပါသွားတာလဲ ”

“ ဝါသနာသန္ဓေ တည်တာကတော့ ကလေးဘဝတုန်းက အပြင်မှာ ကတဲ့ မင်းသားကြီးတွေ လိုက်ကြည့်ရင်းနဲ့ ဝါသနာ ပါသွားတာ ”

“ ငယ်ငယ်က ဇာတ်ပွဲတွေ လိုက်ကြည့်သလား ”

“ ငယ်ငယ်က ဇာတ်တွေ လိုက်ကြည့်တယ် ။ အိမ်ရောက်ရင် ကတယ် ။ အစ်ကိုက ရိုက်တယ် ၊ ထိုးတယ် ။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်ပွဲမဆို သွားကြည့်တယ် ။ အရွယ်က ၁၀ နှစ် ကျော်ကျော် ”

“ ဘယ်မင်းသားတွေ ကြည့်ခဲ့သလဲ ”

“ ဦးချမ်းသာတို့ ၊ ဦးမိုးဝင်းတို့ ၊ မန္တလေးသိန်းဇော်တို့ပေါ့ ”

ထို ဇာတ်မင်းသားတွေကို လေးလေးစားစား ရှိမှုက သူ့လေသံမှာ ပေါ်လွင်နေတယ် ။

“ ညဆိုရင် ၂း၃ဝ ထ ၊ နှစ်ပါးသွား ကြည့် ၊ အိမ်ရောက်ရင် ရိုက်ခံထိ ”

ကျွန်တော်တို့ ပြိုင်တူ ရယ်မောမိတယ် ။

“ အစ်ကိုက ဆူ ၊ ဆဲ ၊ ထိုး ။ အဖေကတော့ မပြောဘူး ။ အဖေက ဝါသနာ နည်းနည်းပါတယ် ။ အစ်ကို လစ်ပြီဆိုရင် ပုဆိုးတွေ ၊ စောင်တွေကို ကန့်လန့်ကာကာ ၊ ညီမလေးနဲ့ နှစ်ပါးသွားက ၊ အဲဒါလောက် ရူးခဲ့တာ ”

ကျွန်တော်က သူ ငယ်စဉ်က သဘင်ကို အရူးအမူး နှစ်သက်ခဲ့တာကို စိတ်ဝင် စားလို့ မေးတယ် ။

“ ကျွန်တော်တို့ ငယ်ငယ်က ရန်ကုန်မှာ လူမည်းကြီး ဆိုတာ ခေတ်စားလိုက်သေးတယ် ။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော်တို့ အနီးအနားမှာ ရွှေမန်းသဘင် ဦးချမ်းသာက ကနေတာ ။ ဒေါပုံ အားကစားကွင်းမှာ ။ လူမည်းကြီးက လူတွေ ဖမ်းသ,တ်တယ် ပြောနေတာ ဟုတ် ၊ မဟုတ်တော့ မသိဘူး ။ လူတွေကတော့ ကြောက်ရွံ့ ထိတ်လန့်နေတာပေါ့ ။ အိမ်ကလည်း အခြေအနေ မကောင်းဘူး ။ အပြင် မထွက်နဲ့ တားထားတာ ။ ဒါကို ကျွန်တော်က ညမှာ ပွဲခိုးကြည့်တယ် ။ အပြန်ကျ အချခံရတာပေါ့ ”

ကိုစိုးညွန့်အောင်က ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်တယ် ။

“ အိမ်က အနုပညာကို အားမပေးဘူး ။ အိတ်ချုပ်လုပ်ငန်းပဲ လုပ်စေချင်တာ ။ အောက်က ဘီးလုံးလေးတွေနဲ့ ကျားခေါင်းတံဆိပ်အိတ်တွေ ကျွန်တော့်မိဘက ချုပ်တာ ။ အဝတ်အစား ထည့်တဲ့ အိတ် ။ ကလေးဘဝ ကတည်းက ကျွန်တော်လည်း လုပ်ရတယ် ။ အစဖြတ် ကတ်ကြေးညှပ် ၊ စက်လည်း ချုပ်တတ်တယ် ။ ဝါသနာမပါဘဲ လုပ်နေရတော့ အဆင် မပြေဘူးပေါ့ ”

ဆရာလေးက ပြောရင်း ခပ်တွေတွေလေး ငေးသွားတယ် ။ သူ မလုပ်ချင်ဘဲ လုပ်ခဲ့ရတဲ့ လုပ်ငန်းခွင်ကို စိတ်အာရုံက ရောက်သွားပုံရတယ် ။

ကျွန်တော်က သူ အတန်းကျောင်းပညာ သင်ယူခဲ့တဲ့ အကြောင်းကို မေးခွန်း ထုတ်တယ် ။

“ ကျွန်တော်တို့ မိသားစုက စီးပွားရေးသမား ဆိုတော့ အလယ်တန်းလောက် ရောက်ရင် ထုတ်လိုက်တာ ။ မောင်နှမသားချင်း ခြောက်ယောက် ရှိတာ ။ အားလုံး အိတ်ချုပ်လုပ်ငန်းထဲ ဝင်လုပ်ရတယ် ။ ရေးတတ် ၊ ဖတ်တတ်ရင် ကျောင်းထွက် ၊ ကျွန်တော် ကတော့ ရှစ်တန်း အထိ ဆက်တက်တယ် ”

“ အနုပညာလောကထဲ ဘယ်လို ရောက်လာသလဲ ”

“ အိမ်က မသိအောင် အလုပ် လျှောက်လိုက်တာ ။ မန္တလေး အနုပညာ ကဇာတ်ထဲက လူလိုတယ်လို့ သတင်းစာကြော်ငြာ တွေ့ လို့ လျှောက်တာ ။ သူက ပန်တျာကျောင်းဆင်းကို ဦးစားပေးတာ ”

“ ဆရာလေးက ကတတ်ပြီလား ”

“ မကတတ်သေးဘူး ။ ကျောင်းကပွဲတို့ ၊ ရပ်ကွက်ဘုရားပွဲတို့ အိမ်က မသိအောင် ခိုးကဖူးတယ် ”

“ အိမ်က မိသွားဖူးလား ”

သူ ရယ်တယ် ။

“ မိဖူးတာပေါ့ ။ ကတာ မိရင် ရိုက်တာပဲ ။ အိမ်က ရှင်ပြုအလှူ လှူတော့ ဒါလောက် ကချင်တဲ့ကောင် ကစမ်းတဲ့ ။ အိမ်က ခွင့်ပြုချက်နဲ့ အဲဒီတစ်ကြိမ် အားရပါးရ ကဖူးတယ် ”

“ မကတတ်သေးဘဲ ကဇာတ်မှာ အလုပ် လျှောက်တာ ရသလား ”

“ ပန်တျာ ကျောင်းဆင်းတွေနဲ့ ယှဉ်ပြီး အရွေးခံရတာ ။ အင်တာဗျူး ဖြေတော့ သီချင်း ဆိုတတ်သလား ၊ ကတတ်သလား ၊ မန္တလေး လွှတ်ရင် သွားနိုင်ရဲ့လား မေးပြီး ရွေးလိုက်တာ ”

“ မန္တလေးမှာ နေရတာလား ”

“ ၁၉၉၂ ခုနှစ် ၊ ရှစ်လပိုင်းမှာ မန္တလေး လာခဲ့ရတာ ။ အဲဒီတုန်းက အသက်က ၁၉ နှစ် ၊ အပြင်မှာ သူများ ကတာ ကြည့် ကခဲ့ပေမဲ့ တကယ်ကတော့ အခက်အခဲတွေ တွေ့ပြီ ။ အခြေခံကဗျာလွတ် ဆိုတာ စသင်ရတယ် ။ ကျွန်တော့် ခံယူချက်က မဖြစ်ဖြစ်အောင် လုပ်မယ်ပေါ့ ။ သူများ နှစ်ခါ လေ့ကျင့်ရင် ကျွန်တော် လေးခါ ကတယ် ”

“ အဆင်ပြေရဲ့လား ”

ဆရာလေးက မဖြေဘဲ နည်းနည်း ဆိုင်းသွားတယ် ။

“ မျက်ရည်တောင် ကျဖူးတယ် ။ ကျောင်းဆင်း မဟုတ်တော့ နည်းနည်း အနှိမ်ခံရတယ် ။ အကသင် ၊ အကကျင့်တာ လက်တွေ့ မဟုတ်ဘဲ ဘေးကပဲ ထိုင်ကြည့်ရတာ ။ ကိုယ်က မိဘ သဘောမတူဘဲ လာခဲ့တာ ။ ဒီမှာ ရောက်တော့ အနှိမ်ခံနေရတယ် ။ ခန့်မယ့်သာ ခန့်ထားတယ် ။ ကိုယ်က လူပိုကြီးလိုပဲ ဖြစ်နေတာ ”

သူက သူ့အကြောင်းကို ထက်သန်စွာ မနားတမ်း ဆက်ပြောတယ် ။

“ နန်းတွင်းက နိုင်ငံခြားဧည့်သည် ဧည့်ခံပွဲတို့ ၊ တိုင်းမှူးပွဲတို့ ဆိုရင် ကိုယ်က ကချင်လိုက်တာ ။ ဒါပေမဲ့ မသုံးဘူး ။ ချန်ပစ်ခဲ့တာ ။ ဘယ်အချိန်မျိုးမှ သုံးသလဲ ဆိုတော့ ရွေးထားတဲ့ လူတွေ နေထိုင်မကောင်း ဖြစ်မှ သုံးတာ ”

“ စသုံးတော့ ဘယ်နေရာက ပါရတာလဲ ”

“ ယောက်ျားလေး ယိမ်းအကထဲကပါ ။ ကိုယ်တိုင်ကလည်း စည်းစနစ်က သိပ်မကျဘူး ။ ကြိုးစား ကရတယ် ။ ပြင်ရတယ် ။ နန်းတွင်း ဧည့်ခံပွဲတွေမှာ ယိမ်းထဲ သုံးရင်း သုံးရင်းနဲ့ နောက်ပိုင်းကျ တစ်ကိုယ်တော် အကတွေမှာ ပွဲထုတ်ခံလာရတယ် ။ နှစ်ပါးပြိုင်တို့ ၊ မင်းသားပြိုင်တို့ တစ်ယောက်တည်း ကရတာလေးတွေ ဦးစားပေး ထုတ်တာ ”

“ လူကြီးက အသိအမှတ် ပြုလာပြီပေါ့ ”

“ တဖြည်းဖြည်းတော့ လက်ခံလာတယ် ။ ကိုယ်ကလည်း ကျောင်းဆင်းတွေနဲ့ စိန်ခေါ်ပြီး ကတာ ။ အကမှာ စင်ရော်တောင်အက က တကယ် ပင်ပန်းတာ ။ လှအောင် ကဖို့ မလွယ်ဘူး ။ အဲဒါ စိန်ခေါ်ပြီး ကတယ် ”

“ နောက်ပိုင်းကျတော့ ”

“ နောက်ပိုင်းကျတော့ ပန်တျာကျောင်းက ကျောင်းသားတွေကိုပါ ကိုယ်က သင်ပေးရတယ် ။ မခံချင်စိတ်နဲ့ တစ်နေ့ ဆရာ ဖြစ်ရမယ်လို့ အားခဲထားတာ ”

“ လစာနဲ့ နေရတာ အဆင်ပြေသလား ”

“ လခက ခုနစ်ရာ့ငါးဆယ် ( ကျပ် ၇၅၀ ) ပဲ ရတာ ။ နေစရာ အဆောင်တော့ ပေးထားတယ် ။ အခက်အခဲကတော့ ပေါင်းစုံပါပဲ ”

“ နန်းတွင်းဧည့်ခံပွဲ အပြင် အခြားမှာ ကပြရတာတွေလည်း ပြောပါဦး ”

“ အထက်မြန်မာပြည်တော့ မြို့ရွာပေါင်းစုံ နှံ့နေအောင် သွားရတယ် ။ နိုင်ငံခြား ပွဲကတော့ ၁၉၉၇ ခုမှာ စင်ကာပူက စတယ် ”

“ အရွေးချယ် ခံရဖို့ အခက်အခဲ ရှိသလား ”

“ ကျွန်တော်တို့ ပြင်ပက ဝင်တဲ့သူတွေကို ငါးနှစ် မရွေးဘူး ။ ပန်တျာကျောင်းဆင်း ဆိုရင် နှစ်နှစ်နဲ့ ရွေးတယ် ။ နိုင်ငံခြားသွားဖို့ အတွက် ကျောင်းဆင်း ဦးစားပေးပဲ ။ ကျွန်တော်တို့ ကဇာတ်ထဲမှာ မင်းသားလေးတွေ ၃ဝ လောက် ရှိတယ် ။ ငယ်ငယ် ချောချောတွေ ချည်းပဲ ။ ကျွန်တော်က နောက်ဆုံးက ”

သူက ပြောပြီး ဟက်ခနဲ တစ်ချက် ရယ်တယ် ။ ကျွန်တော်က သူ့နိုင်ငံခြား အတွေ့ အကြုံကို မေးတယ် ။

“ နိုင်ငံခြားကို ကျွန်တော်တို့ ရူးခဲ့ကြတယ် ။ ရောက်ဖူးချင်တယ် ။ သွားရမယ် ဆိုတော့ ရင်ခုန်ပါတယ် ။ ခုတော့ စင်ကာပူ နှစ်ခေါက် ၊ အိန္ဒိယ နှစ်ခေါက် ၊ ပြင်သစ် ၊ ဗီယက်နမ် ၊ အင်ဒိုနီးရှား ၊ တရုတ်နိုင်ငံတွေ သွားခဲ့ပြီးပြီ ”

ပြည်တွင်းမှာ ကပြခဲ့ကြရတဲ့ ပွဲတွေထဲမှာ အဝေးဆုံး သွားခဲ့ရတဲ့ ပွဲအကြောင်း မေးတော့ ချင်းပြည်နယ် ၊ ဟားခါးမြို့လို့ ဆိုတယ် ။

“ ဟားခါးမှာ ကတုန်းက ၁ဝ ရက် ကြာတယ် ။ အေးလွန်းအားကြီးလွန်းလို့ ရေ နှစ်ခါပဲ ချိုးခဲ့ရတယ် ”

ဆရာလေးက ရယ်ပါတယ် ။

ကျွန်တော်က သူ ပါဝင် ကပြခဲ့တဲ့ အခန်းကို မေးတယ် ။

“ ကျွန်တော် ပါရတာက တစ်ကိုယ်တော် အနေနဲ့ မင်းသားတစ်ယောက်တည်း စိတ်ကြိုက် ကတယ် ။ ဇော်ဆိုရင် တောဇော် နဲ့ နန်းဇော် ရှိတယ် ။ ရှေ့က တစ်ယောက်က တောဇော် ဆိုရင် ကျွန်တော်က နန်းဇော် ကတယ် ။ ရာမ သမင်လိုက်ခန်း ဆိုရင် တောက်လျှောက် သမင် နေရာက ကတယ် ”

ရာမ သမင်လိုက်ခန်း ကရာမှာ သမင် အဖြစ်က သူက ဦးခေါင်းမှာ သမင်ခေါင်း ကို စွပ် ၊ သမင်လေး တိမ်းရှောင် ပြေးပုံ ဇာတ်ခုံပေါ်မှာ ဒူးထောက် ထိုင်ရင်း ခုန်ကာ ရွှေ့ကာ သရုပ်ဆောင် ကပြရတာကို မြင်ယောင်ပါတယ် ။ ကျွန်တော်က သမင်အကရဲ့ ခက်ခဲပုံကို မေးတယ် ။

“ သမင်က ခုန်ဆွ ခုန်ဆွ ပြေးတယ် ။ ဒူးထောက်လျက် ခုန်ရတာ ။ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက ဝပ်ပြီး သွားရတာ ။ မကတတ်တဲ့ အချိန်မှာ ဒူးနာတယ် ၊ ခါးနာတယ် ။ သမင်က ဝပ် နေမှ လှတာ ။ ဒူးထောက်လျက် ခုန်လိုက် ပြုလိုက်နဲ့ အပေးအယူ မျှအောင် ကရတာ ”

“ ဆရာလေးတို့ လေး ငါး ဆယ်ည ဆက်တိုက် ကရတာ ။ ခါးနာနေရင် ဘယ့်နှယ်လုပ်လဲ ”

“ ဆရာတွေကတော့ ဒီည လျှော့ကပေါ့ကွာတဲ့ ။ အလုပ်ထဲ ရောက်လို့ သမင် တီးလုံးသံ ကြားတာနဲ့ ခါးနာ ၊ ဒူးနာတွေ အားလုံး မရှိတော့ဘူး ။ ပျောက်ထွက်သွားတယ် ။ ဈာန်က စီးမျောသွားတာ ။ ပြီးမှသာ ဆေးပြန်လိမ်းရတာ ”

သူက ရယ်မောတယ် ။

ဆရာလေး ကိုစိုးညွန့်အောင်က ယခုအခါ အက ပြန်သင်ပေးနေတယ် ။ သူ ဘယ်လို အကသင်ဆရာ ဖြစ်လာသလဲ ။

“ ကျွန်တော်က သွက်လည်း သွက်တော့ အက သင်ချင်သူတွေ ရောက်လာတယ် ။ အစကတော့ သင်္ကြန်ယိမ်း အဖွဲ့ တွေ ၊ နောက်တော့ ဆိုကရေးတီး ပြိုင်ပွဲဝင်မယ့် သူတွေ ။ စသင်ရတာ ကတော့ ပိုင်ပိုင် ဆိုတဲ့ ကလေး ”

ပိုင်ပိုင်က ဆိုကရေးတီး ပြိုင်ပွဲမှာ ရွှေတံဆိပ်ပေါင်း များစွာရတဲ့ ထူးချွန်တဲ့ သူပါ ။ ကျွန်တော်က ပိုင်ပိုင် ကို သိတဲ့ အကြောင်း သူ့ကို ပြောပြတယ် ။

ဆရာလေးက ပိုင်ပိုင်ကို စသင်ခဲ့ပုံကို ပြန်ပြောပြတယ် ။

“ သူ့အမေက သင်ခိုင်းလို့သာ ပိုင်ပိုင်က သင်တာ ၊ ဝါသနာမပါဘူး ။ ကျွန်တော် ကလည်း တစ်ခါမှ မသင်ပေးဖူးဘူး ။ ကျွန်တော်က ကလေးရဲ့ အင်အားကို မသိဘူး ။ ငါတောင် ဒါလောက် ကနိုင်သေးတာ ။ မင်းလည်း က ဆိုတဲ့ စိတ်က ဖြစ်နေတာ ။ ကလေးတွေကို သင်ရင်း သင်ရင်းနဲ့မှ ကလေးဆီက ပညာ ပြန်ရတာ ”

ကိုစိုးညွန့်အောင်က ကလေးတွေကို သင်ပြပေးရင်း ကကွက်သစ်လေးတွေ ရလာပုံကို ဆက်ပြောတယ် ။

“ အကပြောင်းပြန်လေးတွေ ၊ စုံကလေးတွေ ရှိတယ် ။ တကယ်တမ်း ကရင် ကလို့ မရဘူး ။ ကလေးတွေကို သင်ရင်း သူတို့က ခြေလက်တွေ မှားပြီး ပြောင်းပြန်တွေ ဖြစ်ကုန်ရော ။ စုံပြိုင် ကကွက်တွေ ရလာတယ် ”

“ ဆရာလေး ကလေးတွေ သင်ရတာ ခက်သလား ”

“ ကျွန်တော်က ကလေးတွေရဲ့စိတ်ကို အရင် ကြည့်တယ် ။ သူ့အမေက အက သင်ပေးဖို့ လာအပ်ရင် ကျွန်တော်က ဆော့ခိုင်းတာ ။ ဆော့ဆော့ ၊ ဆော့တာ ကြည့်တယ် ။ ဒီကလေးက အေးအေးဆေးဆေး ဆော့တတ်တာလား ။ မျောက်ရှုံးအောင် ဆော့သလား ။ အကသင်ရင် အပူ ၊ အအေး ပြန်ကြည့်ပြီး ပေးတာ ”

သူ့ပုံစံကို မြင်ရတာ ရိုးရိုးအေးအေး ။ သဘင်သမား ပုံစံပေါ်တယ် ။ ကျွန်တော်နဲ့ တွေ့တဲ့ နေ့က အင်္ကျီအဝါရောင်နုနုလေး ဝတ်ထားတယ် ။ အင်္ကျီအိတ်ထောင်ထဲမှာ ကွမ်းထုပ်နဲ့ ။

ကျွန်တော်က ငွေကြေးနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သူ့လောဘကို မေးခွန်းထုတ်တယ် ။

“ ကျွန်တော်က တစ်ယောက်တည်း နေတာ ၊ စီးပွားရေး မလိုပါဘူး ။ ဝန်ထမ်း ဆိုတာ ရာထူး လိုချင်ကြတယ် ။ ကျွန်တော့် စိတ်ပေါ့ ။ သူများနဲ့လည်း မဆိုင်ပါဘူး ။ ကိုယ် လုပ်တဲ့ အနေအထားမှာ ခု လက်ထောက်ကထိက ၊ တော်ပြီ ။ လုပ်ငန်းလေး ကောင်းကောင်းမွန်မွန် လုပ်ရတယ် ။ တော်ပြီ ”

သူ့ဘဝမှာ အခက်အခဲ အကျပ်အတည်း မကြုံဖူးဘူးလား ။

“ ကြုံဖူးတာပေါ့ ။ ပြင်သစ် သွားမယ် ဆိုတုန်းက မသွားခင်မှာ လေးငါးခါ လောက် ဆန်ခါတင် ရွေးနေတာ ။ နေပြည်တော်မှာ ခြောက်လ နေရတယ် ။ ပြင်သစ် သွားတော့ နိုင်ငံတော်က ပေးပါတယ် ။ အအေးနိုင်ငံမို့ ၇၈၄ ကျပ် ( US $ 784 ) ပေးတယ် ။ နေပြည်တော်မှာ ခြောက်လ နေရတော့ ကျွန်တော့် အကသင်တန်းတွေလည်း ဖျက်ခဲ့ရတယ် ။ မနက် ရှစ်နာရီခွဲ ရုံးကားပေါ် တက် ၊ လေ့ကျင့် ၊ ည ၈းဝဝ နာရီကျော်မှ ပြန် ၊ နေပြည်တော်မှာ ခြောက်လတွင်း ဝယ်စားရတာ ကြွေးတွေ တင်ပြီး နှစ်နှစ်လောက် နာလန်မထူဘူး ”

ကျွန်တော်တို့ ပြိုင်တူ ရယ်မောမိတယ် ။

⎕ ကျော်ရင်မြင့်
📖ဘဝဇာတ်ခုံ ၁ဝဝ

ချစ်ရိုးအမှန်

 ❝ ချစ်ရိုးအမှန် ❞

    ( ပီမိုးနင်း )

( ၁ ) 

“ ဂုဏ်မတူလို့ မောင့်အမေနဲ့ အစ်ကိုများက သဘောမတူဘူး ဆိုတာ အစော သိပြီးပါ ။ လောကမှာ ငွေကိုး မောင်ရဲ့ ၊ ဂုဏ် မရှိရတဲ့ အထဲ ငွေ ကလည်း မရှိလေတော့ သဘော ဘယ်တူနိုင်ပါ့မလဲလေ ၊ ဓနဂုဏ်ပင် မရှိသော်လည်း သစ္စာသမာဓိ ရိုးသားဖြောင့်မတ်တဲ့ အမျိုးသမီးကလေးများ ထဲတွင်ဖြင့် အစော ဟာ တစ်ယောက် အပါအဝင်လို့ မှတ်စေလိုပါတယ် ။ အစော မှာတော့ ဘဝက အကြောင်းမသင့်လေတော့ အကောင်းနဲ့ မတိုက်ဆိုင်ပေဘူးပေါ့နော် အစောတို့က အဖြစ်က ပြည်ပန်းညို ချိုချင်ရက်နဲ့ ကြားက ဆားဖျက်တော့တယ် ဆိုတဲ့ ကိန်း ရောက်နေတော့တာပဲ ၊ အစောတို့မှာ ဘဝက ကုသိုလ် အကျိုးပေး ဆိုးလေသေးတော့ ဖြစ်သမျှအကြောင်း အကောင်းချည်း ထင်ရတော့မှာပါကလား ။ မောင့် အတွက် အစော မချိဘူးနော် ။ တစ်သက်လုံး မွေးခဲ့တဲ့ ကြက် တစ်မနက် ရိုက်လိုက်သလို အစောမှာ ကိုစိန်နဲ့ ငယ်စဉ်က အတူတူ ချစ်ခင်လာမိတော့ အစောမှာဖြင့် အလွန်တရာမှ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမိတော့တာပဲ မောင်ရယ် ” ဟု ဝမ်းနည်း အက်ကွဲသော အသံဖြင့် ယူကျုံးမရ ပြောရှာလေ၏ ။

ချစ်သူ၏ ပူဆွေးသောက ရောက်ရခြင်းကို မကြည့်ရက်နိုင်သော မောင်စိန်မှာ စိတ်သက်သာရာ မရရှာဘဲ

“ ဒီလောက်တောင် ဝမ်းမနည်းပါနဲ့ အစောရယ် ၊ အစောက ဒီလိုသာ စိတ်မကောင်းတာတွေ ပြောနေရင် မောင် ဘယ်တော့ စိတ်ချမ်းသာမလဲ အစောရဲ့ ။ အစော ကသာ စိုးရိမ်နေတာကိုး ၊ အစော အပြင်က လွဲလို့ မောင်က အသစ် မမြင်ပါဘူးကွယ် ။ လူချင်း တူသော်လည်း အသက်ရှူ ချင်းကွဲပါသေးတယ် ၊ အစော အတွက် မောင့်မှာ တစ်နေ့မှ မအေးပါဘူး ။ အိမ်က မိခင်ကြီးကိုလည်း အမျိုးမျိုး တောင်းပန်ရက်ပါပဲ ၊ အစော ကသာ အစော မိဘများကို ပြောပါ ။ အစော ဒီလောက်တောင် အထင်အမြင် သေးရင်ဖြင့် မောင်တော့ သေသာ သေချင်လိုက်တော့တာပါပဲ ၊ မောင် ကတော့ အစောကို ချစ်ရိုး အမှန်ပါ ။ မောင့်ကို အထင်အမြင် သေးလျှင်လည်း ဟောဒီ ဓားနဲ့ ရင်ဝကိုသာ ထိုးသတ်လိုက်ပါတော့ ။ ရော့ရော့ထိုးလေ ” ဟု မိမိ အင်္ကျီ ကို လှန်ပြီး အသင့်ပါလာသော ဓားမြှောင်ကို အစော သို့ ပေးသဖြင့် အစော မှာကား မျက်လုံးပြူးလျက် လက်နှင့် ကာရင်း “ အမယ်လေး မလုပ်ပါနဲ့ မောင်ရယ် အစော လူသ,တ်မှု ဖြစ်နေပါဦးမယ် ။ မောင့်ကို အစော ကြောက်ပါတယ် ၊ ဓားကို အထဲပြန်ထားလိုက်ပါ ” ဟု ပြောမှ မောင်စိန် တွင် ဓားမြှောင်ကို အိမ်ထဲသို့ ပြန်ထိုးထားလေ၏ ။ 

ထိုအချိန်ကား ဆောင်းနှောင်းနွေဦး ဖြစ်သော်လည်း ဥတုရာသီမှာ အေးချမ်းလျက် ရှိလေ၏ ။ ညဦးနှင်းများကလည်း တဝေဝေလေပြေကလေးကလည်း တသွေးသွေး တအေးအေး တိုက်ခတ်လျက်ရှိလေ၏ ။ လဆန်း ၇ ရက် လကလေးသည်ကား အနောက်ဘက် ဂေါယာကျွန်းသို့ ယွမ်းမည့်ဆဲဆဲ ရှိလေ၏ ။ သောကြာကြယ် တစ်လုံး သာလျှင်ကောင်းကင်ပြင်တွင် လူစွာ လုပ်၍ ငါ မင်းဘဲဟု သဘောထားကာ လင်းလျက်ရှိ၏ ။ တစ်ခါတစ်ရံ လေရူးကလေးများမှာ တောင်ဘက်ဆီမှာ စိုက်ထားသော ဆောင်တော်ကူး ညမွှေးပန်းအနံ့များ ယူလာသည့်ကို ချစ်သူနှစ်ဦး ရွှင်မြူးစွာ အနံ့ခံရလေ၏ ။ မောင်စိ န်မှာကား အစော အနားသို့ မသွားဘဲ ခပ်ဝေးဝေးက တန်းလျားပေါ်တွင် ထိုင်၍ နေလေ၏ ။ 

“ လာပါ မောင်ရဲ့ အစောကို စိတ်ကောက်နေတာလား ” ဟုပြောသောအခါ မောင်စိန်သည် အစော အနီးသို့ တိုးသွားလေ၏ ။ အစော၏ မျက်နှာမှာ ကျက်သရေမင်္ဂလာတို့ဖြင့် ပြည့်ဝလျက် ရှုမဝ ကြိုက်စရာ ၊ ချစ်မဝ နိုင်လောက်အောင် ကောင်းခြင်းငါးဖြာ အလီလီ ဖြည့်စွက်၍ ထားရန်ပင် မလိုတော့ချေ ။ ပြုံးချိုသော မျက်နှာ ကြည်လင်သောမျက်လုံး ဖြောင့်စင်းသောနှာတံ ၊ ဖြူစင်သောသွားတို့မှာ ပတ္တမြားစိန်စီထားသလို နီထွေးသော နှုတ်ခမ်းမှာ နီရဲနေလောက်အောင် ဆေးဆိုးထား သကဲ့သို့ ထင်ရလေ၏ ။ ဖွံ့ထွားသော ရင်အုံ တင်စုံ မျှစ်စို့ သဖွယ် ကား၍ ဆင်းသွားသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည် ကလည်း မြင်သူ အလုံး မက်လုံး ဆွနေသဖြင့် မောင်စိန် တည်း ဟူသော ကိုလူပျိုမှာ အသည်းကို လေဖြတ်သလို မူးမတတ် ရှိလေ၏ ။ ဤကဲ့သို့ မတုန်မလှုပ် ထူးဆန်းရှုပ် ထွေးနေစဉ် သွေးသစ်သွေးဆန်းများ လှုပ်ရှားသွားလာ လျက် မိမိ၏ စိတ်ကို မပိုင်တော့ သကဲ့သို့ အစော အားသာလျှင် စိုက်ကြည့်နေမိတော့၏ ။

“ ဘာများ ဖြစ်နေတာလဲ မောင်ရယ် ” ဟု အစောက ပြောရှာသော်လည်း မောင်စိန်တွင် အစော၏ မျက်နှာကလေးကိုသာ ငေးကြည့်နေပြီး တာရှည်စွာ ချစ်လာခဲ့ရသော အချစ်တို့မှာ ဆူတက်ပွားလာပြီး သဲတမန် ရေစား သကဲ့သို့ ဒလဟော စီးဆင်းပြီး 

“ အစောရေ ... အစောရဲ့ အစော အတွက်ကြောင့် ရူးရတော့မယ် ” ဟု ဆိုရင်း ... အစော၏ ကိုယ်ကလေးကို သိမ်းကျုံးဖက်လေတော့၏ ။ 

“ ဒီလိုနေရပြန်တော့လဲ စိတ်သက်သာရာ ရပါရဲ့ ၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်တော့များ ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင်ကြီး ချစ်ရပါမလဲ မောင်ရယ် ” ဟု အစောက မောင်စိန် ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ

ပြောရှာသဖြင့် မောင်စိန်မှာ အစော၏ ကိုယ်ကလေး တင်းကြပ်စွာပွေ့ရင်း “ အစောလေ အစောဟာ တယ်ခက်တယ် ။ ဟော အနောက်ဘက် ယွမ်းတော့မည်ဆဲဆဲ လကလေး အလင်းရောင် အေးချမ်းစွာ ပေးသလို အစော ကလည်း အေးအေး နေစမ်းပါ ။ အစော အတွက်ကြောင့် မောင် တစ်နေ့မှ စိတ်မအေးရဘူး ။ အစောနဲ့ ပေါင်းဖို့ ကြံစည်လျက်ပါပဲ အစောရယ် ။ အစောကို တောင်းပန်ချင်တာက မောင်နဲ့ တွေ့တဲ့အခါ အေးအေး နေဖို့ပါပဲ ” ဟု ပြောကာ ဝင်လုဆဲ ဖြစ်သော လကလေးအား ကြည့်လျက် နေလေ၏ ။

“ ပြောတော့ သိပ်ပြီး လွယ်တယ်နော် ၊ အစောက အေးချင်သမှ သိပ်ပြီး အေးချင်လို့ ရေခဲပေါ်တောင် ထိုင်နေချင်သေးတယ် ။ ခုဖြစ်နေရတာက မဖြစ်နိုင်တဲ့ ဘဝ ရောက်နေတာမို့ အစော ဒီလောက်တောင် ပူနေရတာပေါ့ မောင်ရယ် ၊ မောင်ကတော့ မသိဘူးနော် တွေးလေ တွေးလေ ဆွေးမပြေ ဘေးတွေဘီ စီးဝန်က ကြီးလွန်းလို့ တွေးလိုက်ရင် အေးကွက် တစ်ကွက်မှ မမြင်ဘူး သိရဲ့လား ။ အစော အတွက်တော့ မောင်က လွဲလို့ ဖွဲစကွဲသာ ယောက်ျားတွေကို အောက်မေ့ထားတယ် ၊ တော်တော်ကြာ မောင်ကသာ အသစ်မြင်လို့ အဟောင်း မေ့ပြီး ပြောင်းရွှေ့ဖို့ ကြံရင်ဖြင့် အစောမှာ လူ့ပြည် နေဖို့ လမ်းမရှိ တော့ပါဘူး မောင်ရယ် ” ဟု ပြောပြန်သဖြင့် မောင်စိန်က အစော၏ ပါးစပ်ကို လက်နှင့် ပိတ်ရင်း “ ဘာလို့ ပေါင်းဖို့ လွဲတဲ့ စကားတွေ ပြောရတာလဲ အစောရဲ့ ၊ အစောက မောင့်ကို ခုထက်ထိ မယုံသေးဘဲကိုး ။ မောင်တော့လေ အစော အတွက် ဒုက္ခတစ်ခုပါပဲ အစောရယ် ၊ အသစ်မြင် အဟောင်း မေ့ပြီး ပြောင်းရွှေ့မယ့် အစားထဲက မဟုတ်ပါ ဘူး ။ ငယ်စဉ် ကလေးအရွယ် ကတည်းက အစော အပေါ် မှာ ကိုစိန့် မေတ္တာ မယိမ်းမယိုင် ကျောက်စာတိုင်လို တည်မြဲခဲ့တာမို့ ဒီအရေးကိုတွေ့ပြီး ပူမနေစမ်းပါနဲ့ အစောရယ် ။ အစောနဲ့ မောင်ဟာ ထူးထူးခြားခြား သူများတွေ ထက် ထူးတာမို့ ၊ ဒီပူစကားတွေ မပြောဘဲ အေးအေးသာ နေစမ်းပါ ၊ အစောကို ပြောထားပါပကော ။ မောင် ကတော့ ချစ်ရိုး အမှန် ဘယ်သူ ဘယ်လို ဖျက်ကြပေမဲ့ ၊ ပျက်မယ့် အစားထဲကတော့ မထင်ပါနဲ့ ၊ အစောက ပူထွက်သာ တိုးပြီး ဆွေးပူနေတာကို အစောရဲ့ မပူပါနဲ့ မပူပါနဲ့လို့ ပြောနေတာ အစော ကမှ မရဘဲ ။ တွေးလို့သာ ပူနေရင် အေးကွက်ကို တစ်ကွက်မှမရှိဘူး ။ အရေးကြီးတာက အစော နဲ့ မောင် နဲ့ နောက်ကို တူပျော်ပျော်ကြီး ပြန်တွေ့ဖို့ ဖြစ်တဲ့ ဘဝ အဆိုး ဆိုလို့လဲ အပိုပဲ အစော သိတဲ့အတိုင်း နှစ်ဖက်မိဘများကလည်း အစောနဲ့ မောင့်ကို သဘော မတူ ၊ ဒါ့ကြောင့် တွေ့ရတဲ့ အချိန်ကလေးမှာ အေးအေးလူလူနဲ့ ပျော်ပျော်ကလေးမှာ စကားပြောနေရရင် မကောင်းပေဘူးလား အစောရဲ့ မိဘများဟာ ကိုယ့်ခန္ဓာ ကြီးသာ သူတို့ ပိုင်ကြတော့မပေါ့ အတွင်းစိတ်ကတော့ မပိုင်နိုင်ကြပါဘူး ။ နောက်ဆုံး တစ်နေ့ သူတို့ မပေးစားကော အစောရယ် လူချင်း ခွဲထားရုံပြင် သ,တ်ပစ်တောင် ဒီဘဝ မပေါင်းကြရရင် အသက်ဝိညာဉ်ချင်း ပေါင်းဖို့ မောင့် စိတ်ထဲမှာ ပိုင်းဖြတ်ပြီးသားပါ ။ အေးအေးသာ နေပါ အစောရယ် ၊ အစော က ပူပူနေက မောင် စိတ်မချမ်းသာလို့ပါ ” ဟု ပြောကာ အစော၏ မျက်နှာကလေးပေါ် မိမိ ၏ မျက်နှာကို အပ်လိုက်သဖြင့် အစော ကလည်း သွားကလေးများ ပေါ်အောင် ပြုံးရင်း “ အဲဒါတွေကြောင့် ပူမိတာပေါ့ ၊ ဒါတွေသာ မရှိရင် အစော မပူပါဘူး ။ အစောတို့ အဖြစ်က ဆိုးလွန်းလို့ ဘယ်လိုများ ဘဝပေး ဆိုးမှန်း မသိဘူးနော် ” ဟု ညည်းညူနေမိလေ၏ ။

ထိုကဲ့သို့ ချစ်သူနှစ်ဦး ကြည်နူးနေစဉ် အေးချမ်းသော လေပြေကလေးမှာ တအေးအေး ရှိလေ၏ ။ တသွင်သွင် တနောင်နောင်နှင့် လွမ်းဆွတ်ဖွယ် ကောင်းသော စေတီဆည်းလည်းသံကလေးများကို ကြားရလေ၏ ။ ထိုကဲ့သို့ လွမ်းဆွတ်ကြေကွဲသံကို ကြားရသောအခါ အသည်းဓားနှင့် ဆွဲခွဲသကဲ့သို့ ထင်ရလေ၏ ။ ဧရာဝတီ မြစ်ပြင်မှ တစ်ခါတစ်ရံ ဥသြသံများကို ကြားရသည့်ပြင် ကမ်းစပ်သို့ တဖတ်ဖတ်နှင့် လှိုင်းရိုက်သံများကိုလည်း ကြားရလေ၏ ။ ချစ်သူနှစ်ဦးတို့ တိတ်ဆိတ်သော ညအခါဝယ် အချစ်စည်းစိမ်ကို ယစ်မူးလျက် ရှိတော့၏ ။ လမင်းသည်ကား အနောက်ဘက်ကျွန်းသို့ ယွန်းသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် လောကကြီး တစ်ခုလုံးမှာ မှောင်၍ သွားလေ၏ ။

“ အစောရေ ... အချိန်လည်း အတော် နှောင်းသွား ပြီ ၊ ဒီနေ့ည ခွဲကြ ဦးစို့ရဲ့ ၊ နောက်တစ်နေ့ တွေ့ကြဦးစို့နော် ” ဟု ပြောကာ မောင်စိန်က မှီ၍ နေသော အစော၏ ကိုယ်ကလေးအား မ, ပေးသဖြင့် အစောမှာ ပြေကျလျက် ရှိသော ဆံပင်များကို ပြင်ထုံးရင်း “ မောင်ရယ် အချိန်တွေ သိပ်ဆွဲ မနေပါနဲ့နော် ” ဟုပြောကာ မောင်စိန်အား လှည့် ကြည့်လျက်ပင် သွားသည်ကို မှောင်ရိပ်တွင် ကွယ်ပျောက် သွားသဖြင့် မောင်စိန်လည်း အိမ်သို့ ပြန်ခဲ့လေသတည်း ။

••••• ••••• •••••

( ၂ )

မောင်စိန်နှင့် အစောတို့ မှာကား စလင်းမြို့ ဇာတိ ဖြစ်လေ၏ ။ မောင်စိန်မှာ စလင်းမြို့အစိုးရရုံး တစ်ရုံးမှ စာရေးကလေးမျှ ဖြစ်ရာ အစောနှင့် ငယ်စဉ်ဘဝ ၊ ကလေးဘဝကပင် မောင်ချစ်နှမချစ် ချစ်ခင်နေရာမှ အချိန်အရွယ် ရောက်လာသောအခါ သမီးရည်းစား ဘဝသို့ ရောက်ခဲ့လာလေတော့၏ ။ သို့သော် လူငယ်ချင်း မေတ္တာ မျှကြစေကာမူ နှစ်ဦးနှစ်ဖက် မိဘများကား ရောရောဝင်ဝင် ခေါ်ဆိုခြင်း မရှိသဖြင့် အစော၏ မိဘများကလည်း အစောအား မောင်စိန်နှင့် သဘောမတူ ၊ မောင်စိန်၏ မိဘများကလည်း အစောအား သဘောမတူနိုင်ဘဲ ရှိလေ၏ ။ မောင်စိန်တွင် အဖေ လုပ်သူ ငယ်စဉ်ကပင် ဆုံးရှာသဖြင့် မိခင်ကြီးနှင့် နေရရှာရာ ရှေးအခါက ဖခင်လက်ထက်တွင် ပစ္စည်းဥစ္စာ ပြည့်စုံစွာ ရှိစဉ်က မိဘစကား နားမထောင်က အရေးမကြီးခဲ့သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ ဥစ္စာပစ္စည်း နွမ်းပါး မီးစာဆီခန်း ဖြစ်နေသည့်အချိန်တွင် မိခင်ကြီးအား အသိ မပေးဘဲ ထွက်ခွာသွားပြန်လျှင် မိမိထက် မိုက်သောသူ လောကတွင် မရှိလောက်အောင် ထင်မှတ်မိသဖြင့် မိခင်၏ အလိုဆန္ဒသို့ သာလျှင် လိုက်လျောခဲ့ရလေ၏ ။ 

တစ်ဖန် အစောတို့ ဘက်က ကြည့်လိုက်ပြန်လျှင် ပစ္စည်းဥစ္စာ ဒီရေ အလား တိုးတက်လျက် မြို့ပေါ်တွင် တိုက်တာခြွေရံသင်းပင်းနှင့် နေနိုင်သော အခြေသို့ ရောက်ခဲ့လေ၏ ။ ထိုကဲ့သို့ အစောတို့တွင် အလင်းရောင် ရပြီး မောင်စိန်တို့ အဖို့တွင် အမိုက်မှောင် ချထားသကဲ့သို့ ရှိလေရာ ၊ မောင်စိန်မှာ ပညာကို သော်မှ ဆက်လက်၍ မသင်နိုင်ရှာဘဲ ၊ မင်းဘူးမြို့မှ ဆယ်တန်းတွင် ထွက်၍ အပြင်သို့ အလုပ် ဝင်လုပ်ရလေ၏ ။

ထိုကဲ့သို့ အလုပ်ပင် လုပ်ရသော်လည်း အစော အတွက် စဉ်းစားလိုက် ပြန်လျှင် နတ်ပြည်နှင့် ငရဲပမာ ကွာခြားကာ နေသဖြင့် တွေးလိုက်တိုင်း ဆွေးမိလေ၏ ။ အဆွေးအား ဖြေတန်သလေက် ဖြေကဲ့ပါသော်လည်း မပြေ ၊ ဖျောက်သော်လည်း မပျောက် အစော အတွက် တိုး၍သာ စိတ်နာမိလေတော့၏ ။ စိတ်နာလှသဖြင့် အချစ်ကြိုးအား ဖြတ်တောက်ရန် စိတ်ကူးမိသော်လည်း ငယ်စဉ်က ချစ်ခင်လာသော အစော၏ သဘောကို သိပြီး အားလျော်စွာ မိမိ၏ အတွက် ပူဆွေးသောက ရောက်ရမည့် အရေးကို တွေးပြီးသနားမိလေ၏ ။ ထို့ကြောင့် အစော အားလည်း ရက်စက်စွာ ဖြတ်တောက်ဖို့ ခဲယဉ်းရာ မိမိတို့ ဘဝသည် သေကွဲကွဲပြီး အလွမ်းအဆွေးနှင့် ဇာတ်သိမ်းရမည်ကို ရွံ့မိပြန်တော့၏ ။ မိမိက အစော မေတ္တာဖြတ်ရန် ကြံရွယ်သော်လည်း အစော မှာကား ရှေးကထက်ပင် ရင်းနှီးမေတ္တာမပျက် ချစ်လျက်နှင့်ပင် အားမငယ်ပါနဲ့ မောင်ရယ် ၊ မောင်တို့ဟာ ယောက်ျားတွေပဲ လောကကြီးက သင်္ခါရ လောကပါ ။ သုခံ ဒုက္ခံ လောကဓံ လို့ ဆိုတာ ဒါပဲ မောင်ရဲ့ ဒီလိုပေါ့ မြင့်ရာက နိမ့် နိမ့်ရာက မြင့်ကြတာပါပဲ ။ မောင့် အပေါ်မှာလေ အစောက အစကထက်ကို ပိုပြီး သနားမေတ္တာ ရှိလွန်းလို့ တစ်ပူတည်း ပူနေရတာပေါ့ မောင်ရဲ့ ၊ ဒီလောက်တောင် အားမငယ်ပါနဲ့ဟု အစော တောင်းပန်သံတို့မှာလည်း နားထဲက မထွက်ဘဲ ရှိရှာလေ၏ ။

ထို့ကြောင့် အစောနှင့် မိမိမှာ အလွန်တရာ မြင့်လှစွာသော ကျောက်ကမ်းပါးတွင် ရပ်၍ နေကြသည်နှင့် တူတော့သည်ဖြစ်ရာ ၊ မောင်စိန်တွင် အစော အတွက် ပူဆွေးခြင်း ဖြစ်ရလေလေ ရင်တွင်းတွင် အသည်းဆိုင် မီးဖြိုင်ဖြိုင် ထိုးထားသကဲ့သို့ ပူပြင်းရချင်း ဖြစ်ရလေ၏ ။ ထိုအခါမှ အချစ်၏ ဒုက္ခစက်ကွင်းမှ တဝဲဝဲတလယ်လယ်နှင့် အစော ကိုသာ မျှော်မှန်းတမ်းတလျက် ရှိစဉ် အစော၏ သတင်းသည် ရုတ်တရက် မောင်စိန်၏ နားသို့ ပေါက်လာသဖြင့် အစောမှာ မကြာမီ တောင်တွင်းကြီးမြို့ မှ ရာဇဝတ်အုပ် မောင်ဝင်း ဆိုသူနှင့် မိဘများက စေ့စပ်ထားသည်ဟု ကြားရသောအခါ မောင်စိန်တွင် ဆောက်တည်ရာမရ ရတက်မအေး ချစ်သူ အတွက် အဆွေးကြီး ဆွေးရရှာလေ၏ ။

“ အစောရေ အစော ပြောတာတွေဟာ မိုးနှင့် မြေကြီး ကွာချင်တိုင်း ကွာလှပါကလား အစောရယ် ။ အစောက အသစ်မြင်လို့ ပြောင်းရွှေ့ဖို့ ကြံတယ်ပေါ့လေ ၊ ကောင်းပါပေ့ နှစ်လင်စံမကြီးရဲ့ မောင်စိန် တစ်ယောက်ဖြင့် တင်ဆလံ ဆက်သွင်းရတော့မယ်နော် ၊ အစော အတွက် စိတ်နာလို့ အခက်တွေ့ ပိုတာ ၊ ကိုစိန် မျက်ရည်ကျဆင်းပါပေါ့လား အချစ်ရဲ့ ၊ ရက်စက်ပေတယ်နော် ၊ အစော ပြောတဲ့စကားတွေ စဉ်းစားမိသေးရဲ့လား ၊ ဒီဘဝမှာ လူချင်း မပေါင်းရတောင် နောင်ဘဝ ကျတော့ ဝိညာဉ်ချင်း ပေါင်းကြတာပေါ့ ဆိုပြီး အဟောင်း မေ့ပြီပေါ့လေ ။ အသစ်မြင်တဲ့ သူကြီးရဲ့ ။ ငါးစိမ်းမြင် ... ငါးကင်ပစ်လို့ ချောင်းကို ပစ်လို့ မြစ်ကို ရှာ ရေသာများ၍ ငါးမတွေ့ ၊ အဟောင်းကို ပစ်လို့ အသစ်ကိုရှာ ထွေလာ များပြီး ကြားမစေ့တတ်ပါဘူး အစောရယ် ၊ အစက အစော ကိုစိန်ကို ပြောသင့်ပါလျက် မပြောပါဘူး ။ အမယ်လေး မောင့်ကို အစောက အရင်ကထက် ပိုပြီး မေတ္တာရှိပါတယ်လေး ဘာလေးနဲ့ လျှာရိုး မရှိတိုင်း မပလီအိုးကြီးရဲ့ ပလီ နိုင်ပေတယ် ။ ဒါကြောင့် မိန်းမများဟာ ချိတ်သဏ္ဌာန် တူပြီး ယောက်ျားတည်း ဟူသော မီးနှင့် ဝေးမှဖြင့် မာတော့တယ်လို့ ပြောကြတာပဲကိုး ။ ကိုဝင်း ဆိုတဲ့ ယောက်ျားနဲ့ တွေ့တာနဲ့ အစော ပါသွားပြီပေါ့လေ ။ လောကကြီးမှာ နေလို့ မကောင်းတော့ပါကလား ။ အစော ... အစော ရက်စက်ပါပေတယ် ။ အစော ကိုစိန်ကို ပြောရင် ကိုစိန် နောက်မဆုတ်ရပါကလား အစောရဲ့ ။ တိတ်တိတ်ပုန်း သီးတဲ့ ရွက်အုပ်သီးလို အစော ကြံရက်ပေတယ်နော် ။ ကိုစိန်ဖြင့် အစောအတွက် အသက် မသေရုံ တမယ် ရှိပါပေါ့ ၊ ကိုစိန် တော့ဖြင့် အချစ်တံဆိပ် ခတ်နှိပ်ပြီးလို့ အစော က လွဲလို့ ဖွဲဆန်ကွဲ ရှိတော့တယ် ။ အစောရေ အစောရဲ့ ။ ကိုစိန် ရူးရတော့မယ်ထင်ပါရဲ့ အစောကို အစွဲကြီး စွဲခဲ့လေသမျှ လွဲကြတော့မယ် ထင်တယ် ။ ကိုစိန် ကတော့ ဖြစ်လေရာ ဘဝက အစော နဲ့ ပေါင်းရအောင် ဘုရားမှာ ဆုတောင်းပါ့မယ် ။ အစော သာ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နဲ့ အချစ် အရသာ ခံစားပေတော့နော် ၊ ကိုစိန် တစ်ယောက်ဖြင့် အားနွဲ့လို့ ခွေကြုံ မသေရုံ ရှိပါတော့တယ် အချစ်ကယ် ” ဟု အစော အား မောင်ဝင်း နှင့် အထင်မှား၍ ချစ်သူ အတွက် အထူးသဖြင့် အရူးကြီး ဖြစ်ရလေ၏ ။ 

ထိုကဲ့သို့ ချစ်သူအတွက် အဆွေးကြီး ဆွေးနေရရှာ သဖြင့် အစားအသောက် အအိပ် မမှန်ဘဲရှိရာ အစော အတွက် တွေးလိုက်တိုင်း အေးကွက်ပင် မမြင်နိုင်ရှာဘဲ စိတ်၏ ပူပန်ခြင်း သက်သာရာ မရဘဲ တိုးတိုးပြီးသာ အဆွေးတွေ ပင်လယ်ဝေပြီး မျက်ရည်နှင့် မျက်ခွက်ရှိရာ လေ၏ ။ လူမှာလည်း တစ်နေ့တခြား ပိန်ချုံးလျက် ညှိုးနွမ်းပြီးလာရာ ရှေးက ရုပ်ပင် မပေါ်ဘဲ ရှိသဖြင့် မောင်စိန် ၏ မိခင်ကြီးမှာ သားအတွက် ပူဆွေးခြင်း ဖြစ်ရရှာလေ၏ ။ 

“ လူကလေး မင့် ကြည့်ရတာ မေမေ စိတ်မသက်သာပါဘူးကွယ် ။ မေမေ့စကားကို နားထောင်ပါ ။ အစောကလေးတော့ သနားစရာပါပဲ ၊ ဒါပေမဲ့ အစော မိဘများက သွေးကြီးလွန်းလို့ အမေ့သား တခြား မိန်းမ ဆိုလျှင် အမေ့ ကိုယ်ကို ရောင်းပြီး ပေးဝယ်ရတောင် အမေ မငြင်းပါဘူးကွယ် ။ ခုတော့ အစောရဲ့အဖေ ကိုဘိုးခင် ဆိုတာက မာနကြီးလိုက်တာ ထိပ်ကို ရောက်နေတာပဲ ။ ဒီတော့ သူတို့က ဓနဂုဏ်ကလေး ရှိလို့ မော်နိုင်ကြွားနိုင်တဲ့ အခါ သားက သူ့သမီးကိုလည်း မလိုချင်ပါနဲ့ ” ဟု မိခင်ဖြစ်သူက ပြန်ပြောသောအခါ မောင်စိန်မှာ အစော၏ ဖခင် ခက်ထန်မာန ကြီးပုံများကို သတိရလေ၏ ။ သို့ရာတွင် အစော ပေါ်တွင် မိမိ အချစ်ကျောက်စာတိုင်သည်ကား မယိုင်မလဲ ခိုင်မြဲစွာ တည်ရှိသည်နေရာ အစော အား မောင်ဝင်း နှင့် စေ့စပ်သည်ကိုပင် အသည်းတွင် ကျွဲဝင်၍ ခတ်သည့်နှယ် ရှိတော့၏ ။ ထိုအခါမှ အခက်ကျကာ မိဘ နှင့် ချစ်သူ ဒွန်တွဲပြီး လွန်ဆွဲပွဲတွင် မိမိသည် မိဘနှင့် ချစ်သူ စပ်ကြား ဘယ်ဘက်က ဝင်၍ နွှဲရမည်ကို မတွေးတောနိုင်အောင် ရှိလေ၏ ။

“ စဉ်းစားပါ သားရယ် မိဘစကား နားထောင်ငြား သံပြားကျောက် စောင်း ကြိုသော်ပြောင်းရတယ် ။ သားသမီး အပေါ်မှာ မိဘက ကောင်းစားတာသာ မြင်ချင်တယ် ။ မကောင်းတာ ဘယ်မြင်ချင်လိမ့်မတုန်း ၊ သား အတွက် မေမေလည်း စိတ်မချမ်းသာဘူး ။ စလင်းမြို့မှာ မိန်းမချော ၊ မိန်းမလှတွေ အများကြီး ရှိပါတယ် သားရယ် ။ သား လိုချင်တဲ့ မိန်းမ အစော က လွဲလို့ လက်ညှိုးထိုး ပြပါ ။ မေမေ ပြောပေးပါမယ် ” ဟု မိခင်ကလည်း အတန်တန်ပင် ပြောဆိုဆုံးမ နေပြန်သဖြင့် မောင်စိန်တွင် ချစ်သူ အတွက် ရတက် မအေးဘဲ ရှိရလေ၏ ။

“ မေမေက ပြောတော့လည်း အလွယ်သားလား မေမေရယ် ။ အစောနဲ့ ကျွန်တော်ဟာ ငယ်စဉ်ကလေး ဘဝက တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ချစ်ခင်လာကြတော့ ခုမှ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် သစ်စိမ်းချိုး ချိုးရမယ် ဆိုတော့သဖြင့် အလွန်တရာမှ ဝမ်းနည်းမိတော့တာပဲ မေမေရယ် ... မေမေကို တောင်းပန်လိုတာက သားတို့ ချစ်ခြင်းကို မခွဲပါနဲ့လို့ တောင်းပန်ချင်တော့တာပဲ ” 

“ သားကတော့ ဟုတ်ပါတယ်လေ ၊ ဟိုက ဘယ်လို စီမံတယ်ဆိုတာ သားသိပြီ မဟုတ်လား သားရဲ့ ။ တောင်တွင်းက မောင်ဝင်း နဲ့ စေ့စပ်ထားကြတာ ” 

“ သူတို့ မိဘများက စပ်ပေမဲ့ အစော ကတော့ ပါမယ် မထင်ပါဘူး ။ မေမေရယ် ... အစော အချစ်ဟာ ကျွန်တော့် အပေါ်မှာ ခိုင်မြဲပါတယ် ” ဟု မိခင်ရှေ့တွင် တစ်မျိုး အားဖြင့် ပြောလိုက်ရသော်လည်း အစော၏ အကြောင်း ပြန်ပြောင်း တွေးလိုက်ရသော် အေးနိုင်သည်မရှိဘဲ ဆွေးရတော့သည်တည်း ... ။

သို့သော် မိမိက မည်သို့ပင် ဆင်ခြေကန်စေကာမူ အစော၏ သတင်းမှာ မြို့ပေါ်တွင် လျှံတက်လာသဖြင့် မောင်စိန်တွင် အခက်ကြီး ခက်လျက် ရှိနေတော့၏ ။ “ ရှေးရှေးက အစောတို့ ပစ္စည်းဥစ္စာ နွမ်းပါးစဉ်က ဂုဏ်မတူ လို့ မောင့်အမေနဲ့ အစ်ကိုများက သဘောမတူဘူး ဆိုတာ အစော သိပြီးပါ ။ လောကမှာ ငွေကိုး မောင်ရဲ့ ... ” စသည်ဖြင့် အစောက ပြောခဲ့သည့် စကားများကို မောင်စိန် ကြားယောင်ပြုသောအခါ မိန်းမများကို အမုန်းကြီး မုန်းမိလေ၏ ။ 

“ အေးလေ ယခုတော့ မြို့ပေါ်မှာ ပစ္စည်းဥစ္စာ ပြည့်လာပြီ ဆိုတော့ ငါ့လို အဖေမဲ့သားကို အရေးယူတော့မယ် မဟုတ်ဘူးပေါ့... ” 

ခုတော့ဖြင့် ပြောင်းပြန် ဖြစ်နေပကောလား အစောရယ် ... အစောတို့ ဆင်းရဲစဉ်က ကိုစိန် မပစ်ပယ်ခဲ့သော်လည်း အစော ချမ်းသာလို့ ကိုစိန် ဆင်းရဲတဲ့အခါ အစော ပြစ်ပယ်တာ ကောင်းပါပေရဲ့ ၊ စိမ်းပြီပေါ့လေ ။ အစောဟာ မြစိန်းပင် ကြိုးနဲ့ ခက်သည်ပမာ အစော ဆိုတဲ့ လှမျိုးခက် စိမ်းပြီနော် မြမျိုးရွက်စိမ်းပင်မှာ အစောဟာ စိမ်းလာပြီ ထင်ရဲ့ ၊ ရင့်ရင့်ကြီး ရက်စက် ။ တစ်ဖက်သား မသနား ညှာပြီး ၊ အစော စိမ်းဖြတ်စာ ထိုးလိုက်ပြီ ထင်ပါရဲ့ အစော ရယ် ၊ မြရည်လှည့်တဲ့ အစိမ်းလွှာမှာ အစောကညှာစက စိမ်းညှာနဲ့ အစိမ်းကွာကွာ မဟဲ့လို့ အစောက စိတ်ပိုင်းဖြတ်ပြီပေါ့လေ ။ အစော အတွက် သဘောမှာဖြင့် နှစ်ယောက်စိမ်း စိမ်းမှာဖြင့် စိမ်းကြတာပေါ့နော် ။ အစော ကမှ ကိုစိန် အတွက် မျှော်လင့်ချက် မရှိရင်ဖြင့် ကိုစိန်ဟာ အစောကို မျှော်ကိုးလို့ အကျိုးရှိမယ် မထင်ပါတော့ဘူး ။ အစော အတွက် ချစ်ရက်နဲ့ ခွဲခွာပြီး မလွှဲသာ လွှဲသာ အသည်း နာနာနဲ့ပဲ ပုလဲညှာကို ခွဲရတော့မယ် ။ အစော ဆိုတဲ့ အချစ်ဦး ပျိုတမေဟာ တစ်ကိုယ်ရေ ကောင်းမွန်စွာပင် စလင်း ဆိုတဲ့ နဂရာမြို့မှာ စံရစ်ခဲ့ပေတော့ ကိုစိန် တစ်ယောက်ဖြင့် အစောကို ချစ်တဲ့စိတ် ပြေပျောက်အောင် ကြံရတော့မယ် ။ အစော သဘော ထင်ရာ ပြုနိုင်ပါစေဆိုပြီး ကိုစိန် တစ်ယောက် ရပ်ဝေးကို လှမ်းရတော့မယ် ၊ ရပ်ဝေး ဆီ ရောက်နေသော်လည်း အစော ဆိုတဲ့ အချစ်ဦးကလေး တစ်ယောက် ကျန်းမာပါစေ ဆိုပြီး သပြေခက်ကယ်နဲ့ ဖေမပျက် တောင်းဆုပန်ပါ့မယ် ။ လွမ်းစိတ်က ပွေလာ ပြန်သော်လည်း နွမ်းလျက်ပင် မဖြေနိုင် အကြောင်းမျှလို့ ပေါင်းကြရအောင်ဖြင့် ဟိုနောက်နောင် သံသရာမှာ အစောနဲ့ ကိုစိန် ဆိုတဲ့ ကံနှစ်ထွေဟာ ဆုံပါစေလို့ ဆုတောင်းရတော့မယ် ဟု ချစ်သူတို့ ဓမ္မတာ မောင်စိန်မှာ အစောတွက် ၊ စလင်းတွင် နေချင်သော စိတ် မရှိတော့ဘဲ ၊ တစ်ရပ်တကျေး ဝေးရာသို့ သွားလိုသော ဆန္ဒ ပေါ်လာလေ၏ ။ သို့ရာတွင် ချစ်သူကလေး မျက်နှာ မြင်နေရလျှင်ဖြင့် စိတ်ဆင်းရဲခြင်းမှ ပျောက်စေတော့ဟု ဖြေဆည်ကာ နေကဲ့သော်လည်း ကြာလေကြာလေ ဖြေ မပြေဘဲ ရွှေဝက်ဗျိုလည်နဲ့ ရွဲသလဲနဲ့ စီစီစားရမည် မသဒီတယ် အဆီမို့ နှမြော ဟူသော တေးထပ်ကလေး ပုံပမာ အစော အား ပြစ်လည်း မပြစ်ဝံ့ ၊ ယူလဲ မယူနိုင် အကြံမှာလည်း မပြိုင်လာသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင်ကား မိခင်ကြီးအား ကန်တော့ပြီးလျှင် အလုပ်မှ နုတ်ထွက်ကာ တခြားတရပ် ထွက်ခွာသွားရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်မိလေသတည်း ။

••••• ••••• ••••• 

( ၃ )

ကုသိုလ် အကုသိုလ်ကံ အကျိုးပေးမှုကား လူတစ်ယောက်လျှင် တစ်မျိုးစီ ဖြစ်ပေတော့၏ ။ လူတို့တွင် ကြံစည်ရက်နှင့်လည်း မအောင်မြင် မကြံစည်ရက်နှင့်လည်း ဖြစ်ပျက်လာတတ်ရကား မောင်စိန် မှာ အခြား တစ်ရပ် တစ်ရွာသို့ ပြောင်းရွှေ့မည်ပြုစဉ် အထက်အစိုးရ မင်းများ၏ အမိန့်အရ ကျောက်ဆည်မြို့တစ်ခုသော ရုံးတွင် လက်နှိပ်စက်စာရေး နေရာတွင် ရွှေ့ပြောင်းရန် အမိန့်ရသဖြင့် ပြောင်းရတော့ ဆိုသောအခါ၌ကား မိမိ ချက်ကြွေ ဇာတိနေရပ်ကလေးမှ မခွဲချင် မခွာရက်အောင် ဖြစ်ရလေတော့၏ ။ ထိုအခါမှ ချစ်သူကလေးအား နှုတ်ဆက်လိုသဖြင့် မိုးချုပ်စေရန်သာ ဆုတောင်းမိတော့၏ ။

တောင်လေကလေးကတ သုံသုံ မြောက်လေက တသွေးသွေးနှင့် တအေးအေး တိုက်ခတ်လျက် ရှိလေ၏ ။ ကဆုန်လရာသီ ရောက်သဖြင့် ဥသြ ဥသြနှင့် ထနောင်ပင်ပျိုမှ ချိုသာစွာ တွန်မြူးလိုက်သော အသံ သည်ကား စလင်းမြို့ကလေးအား သိမ်းကျုံး၍ ဖုံးလွှမ်း သွားသည် ထင်ရလေတော့၏ ။ တပေါင်းလက ရွက်ကြွင်းရွက်ကျန်ဟောင်းကလေးများသည် တဖြတ်ဖြတ် ကြွေကျ၍ ရွက်သစ်ရွက်နုကလေးများ ပေါ်ပေါက်လာရာ ရာသီ၏ ကြည်နူးဖွယ်ရာ အသွေးများသည် မောင်စိန် အား ချော့မြူ၍ နေလေတော့၏ ။ မောင်စိန်သည် စလင်းမြို့ကလေးတွင် မွေးဖွားခဲ့သော်လည်း ရှေးက ယခုကဲ့သို့ ဂိမ္မန္တ ခါနွေဦးတွင် လွန်စွာ ပျော်မြူးကဲ့သော်လည်း ယခု အခါ ကြည်နူး လွမ်းဆွတ်ဖွယ် နွေရာသီကို မသိသကဲ့သို့ ရှိသည့်ပြင် ပြာလဲ့လဲ့ ဖြူတူတူ ဆိုင်းနေသော မြူနှင်းလွင်များကို မကြည့်ချင်ဖြစ်တော့၏ ။

အစောထံ ထိုနေ့ညတွင် လျှောက်သွားသော်လည်း အစောတို့ တစ်အိမ်လုံးပင် တောင်တွင်းကြီးသို့ သွားကြကြောင်း သိရသောအခါ ထိပ်မြွေ ခဲသလို မူးမိုက်တွေဝေ သွားလေ၏ ။ 

“ ဩော် လက်စသတ်တော့ သမီးပြ သမက်လောင်း အကြည့်သွားကြတာကိုး ၊ စိမ်းပြီ အစော ချင်းစိမ်းနဲ့ မိဿလင် သူကြင်မှ ကိုယ်ကြင်တော့မယ် ။ အစော အတွက် မျှော်ကိုးပြီး လာတာ သဲထဲ ရေလောင်း သလောက်မှ အကျိုး မရှိပါကလား အစော သဘောတိုင်း ပြုကြပေတော့ ကိုစိန်လဲ သွားပြီနော် ။ ခုဟာ နောက်ဆုံး လာခြင်းပဲ အစောရဲ့ ” ဟု ချစ်သူအား စိတ်နာကား နောက်တစ်နေ့တွင် ကျောက်ဆည်မြို့သို့ ထွက်ရန် ခရီး ပြင်ဆင်လေ၏ ။

“ သွားတော့မယ် သူငယ်ချင်း ထန်းသီးကြွေခိုက် ကျီးနင်းလိုက် ဆိုသလို ကြံစည်နေရာမှာ ခုလို အဆင်သင့် အလုပ်နဲ့ ပြောင်းရတာ အထူးသဖြင့် ဝမ်းသာမိတာပါပဲ ။ ကျွန်တော် သွားကဲ့သို့ ရှိမှဖြင့် သူတို့ အရိပ်အကဲကို ကြည့်ပြီး ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ဆီ စာရေးစမ်းပါနော် ” ဟု မောင်စိန်သည် သူငယ်ချင်း ဖြစ်သည့် မောင်ဘအောင် အား မှာကြားလျက် ရှိလေ၏ ။

“ တားလို့ မရမှဖြင့် သွားတာပေါ့လေ အလုပ် အတွက် သွားရမယ့် လမ်းကို တားလို့လည်း မဖြစ်ပါဘူး ။ စလင်းရဲ့ အကြောင်းကိုတော့ ခင်ဗျားထံ မကြာ မကြာ စာထည့်ပါမယ် ၊ ဒါနဲ့ အစောရဲ့မိဘများက သွေးကြီပေမဲ့ အစော ကတော့ သွေးကြီးမယ် မထင်ပါဘူး ထင်ပါရဲ့ ။ စဉ်းစားပြီး ကိုယ့်တရား ကိုယ် ဆုံးဖြတ်တာပေါ့ ကိုစိန် ၊ မှာစရာကလေးများ ရှိသေးသလား ”

“ မှာစရာ အထွေထူးရယ်လို့ မရှိပါဘူးဗျာ ၊ လာလို့ တွေ့မှဖြင့် အစောကို တွေ့လိုဇောနဲ့ အိမ်သွားတဲ့အခါ မတွေ့ရလို့ များစွာမှပဲ ဝမ်းနည်းပါတယ် ဆိုတဲ့ အကြောင်း ပြောပြလိုက်ပါနော် ။ အစော တစ်ယောက်ကိုဖြင့် သေတောင် မမေ့နိုင်တဲ့ အကြောင်း ချစ်ရိုး အမှန်ပါပဲ ဆိုတာလည်း ပြောပြလိုက်ပါ ”

“ အင်း ... ခင်ဗျားတို့ အတွက် ကျွန်တော်ပါ စိတ်မကောင်းပါဘူး ခင်ဗျာ ၊ လူငယ်တွေ အေးချမ်းချင်ရက်နဲ့ လူကြီးတွေကြောင့် ခုလိုဒုက္ခ တွေ့ကြတာပဲ ၊ အစော ကတော့ ခင်ဗျားကို မေတ္တာစစ်နဲ့ ချစ်ရိုးအမှန် ထင်ပါရဲ့ ” 

“ ဒါကတော့ သူ့သဘောကိုး ကိုဘအောင် အစကတော့ မေတ္တာစစ်နှင့် ချစ်ခဲ့သော်လည်း ခုနေအခါ သူ့မိဘများက ဖြားယောင်းတာနဲ့ပါများ သွားလေရော့သလား မသိဘူး ။ မိန်းမဆိုတာ အခက်သားလားဗျာ ။ မြစ်များဟာ ကောက်ကွေ့ သလို မိန်းမများ စိတ်ဟာ ကောက်ကွေ့တာလား ။ ဟိုပဒုမဇာတ်တော်မှာ ကြည့်လေ ပေါင်တိုကို စုံမက်တာနဲ့ ပဒုမမင်းသား ချောက်ထဲ တွန်းချခဲ့တယ် ။ ကိန္နရာဒေဝီဟာ လင်ကြီးရှင်ဘုရင် ရှိရက်နဲ့ ငဆွံ့ကို သွား ကြိုက်တယ် မဟုတ်လားဗျ ၊ အစောနဲ့ ကျွန်တော်ဟာ သမီးရည်းစား ဘဝသာ ရှိသေးတာ သူ့သဘောက ဘယ်လို လိုက်လျောနေတယ် ဆိုတာ ကျွန်တော် ဘယ်သိမလဲ ၊ တော်ပြီဗျာ မ,နောက်လိုက် မိုက်ဘက်ပါတယ် ။ ရှေးဟောင်း သာဓကတွေကို ပုံသက်သေ ပြထားတာ ကြည့်ပါလား ၊ ကုသမင်းဟာ ပပဝတီ မိန်းမချော တစ်ယောက်ကြောင့် ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရတယ် ။ တောင်ငူက နတ်ရှင်နောင် ဟာလည်း ဓာတုကလျာမင်းသမီး အတွက် ဘယ်လောက် ဒုက္ခခံပြီး ဆက်ဆံရတယ် ဆိုတာ ခင်ဗျား အသိသားပဲဗျာ ။ ခင်ဗျားလည်း ရာဇဝင် ဗဟုသုတ ပြည့်စုံတဲ့ သူပဲ ။ တစ်ထွာပြော တစ်တောင် မြင်ရမပေါ့ တော်ပြီ ကိုဘအောင် သူ့အတွက် စိတ်မကောင်းလွန်းလို့  ” ဟု မောင်စိန်သည် အစော အား ကရုဏာဒေါသော အလျောက် ပြောဆိုမိလေ၏ ။

“ မဟုတ်ဘူး ကိုစိန် စဉ်းစားပြောပါ ။ နောင်လွန်ပြီး မှ သတိတရားရလို့ မကောင်းဘူး ၊ ပုဂံပြည် အနော်ရထာမင်းဟာ မစဉ်းစားဘဲ စောမွန်လှ မိဖုရားကို နှင်ထုတ်မိသည့်အတွက် နောင်တရတာလည်း အသိ မဟုတ်လား သူငယ်ချင်း ။ နော်ရတာမင်း ပင် နောင်တော် စုက္ကတေးမင်း ကို မစဉ်းမစား ဖြိုခွင်း လုပ်ကြံမိခြင်းကြောင့် ခြောက်လ တိုင်တိုင် နောင်တတရား ရတာလည်း တစ်ဌာန ပုဂံပြည် နရပတိစည်သူမင်းသား ဝေဠုဝတီမိဖုရား အတွက် နောင်တော်နှင့် ကျွန်ယုံတော် သူရဲကောင်း အောင်စွာ တို့ကို ကွပ်မျက်ပြီး အနန္တသူရိယ ပညာရှိ အမတ်ကြီးတောင် မစဉ်းစားဘဲ ကွပ်မျက်မိလို့ ဘယ့်ကလောက် နောင်တတရား ရပြီး စိတ်မကောင်း ဖြစ်ရတယ်ဆိုတာ ကိုစိန် သိသားပဲ ၊ ပြီးတော့ ပုဂံပြည် မင်းခွေးချေး လက်ထက်မ ဟုတ်လား မိဖုရား စောလုံကလေးကို မဆင်မခြင် မစူးစမ်း ဖိုထိုး သတ်စေလို့ အမိန့်ပေးခဲ့ပြီး စောလုံကလေး သေတဲ့အခါ စောလုံ ... စောလုံ ‘ အစောရေ ’ လို့ မယားတရူးကြီး ဖြစ်နေတာကွ ကိုစိန် စဉ်းစားနော် ကိုစိန်လည်း အစော အတွက် နောင်တ တန်ရနေပါဦးမယ် ။ စိတ်ကို ဒီလောက်တောင် မပိုင်းဖြတ်ပါနဲ့ ကျွန်တော် မေးပြီး အကျိုးအကြောင်း စာရေးလိုက်ပါမယ် ” ဟု မောင်စိန်အား ချော့မော့ရတော့၏ ။

နောက်တစ်နေ့ ရောက်လာသော ဆွေမျိုး သူငယ်ချင်းရင်းနှီးသူတို့နှင့်အတူ စလင်းမှ ဆင်ဖြူကျွန်း သင်္ဘောဆိပ်သို့ ကားနှင့် လာခဲ့ကြလေ၏ ။ ပြည်ကုတို့ ဖြစ်သော ‘ မင်းလတ် ’ သင်္ဘောသည်ကား ဆိပ်ကမ်းတွင် အသင့် ဆိုက်ပြီးသား ဖြစ်လေ၏ ။ သင်္ဘောဆိပ်သို့ ရောက်ပြန် သောအခါ မိခင်ကြီး နှင့် မခွဲရက်အောင် ရှိလေ၏ ။ ထို့ကြောင့် လိုက်ပို့ကြသော မိခင်နှင့် ဆွေမျိုးများအား ကန်တော့နေစဉ် ငယ်စဉ်က အတူတကွ နေကဲ့သို့ ၎င်းတို့ မျက်နှာများမှာ ကြည့်လိုက်တိုင်း ရွာတော့မည့် မိုးအုံဆိုင်း နေသလို မျက်ရည်များ ရစ်ဆိုင်းပြီး ငိုမဲ့မဲ့သာ တွေ့ရသော ကြောင့် မောင်စိန်မှာ ၎င်းတို့ ဘက်သို့ မျက်နှာကိုပင် မလှည့်ဝံ့ဘဲရှိလေ၏ ။ ထိုအချိန်သည်ကား ဧရာဝတီမြစ်သည် လှိုင်းကလေး တဖွေးဖွေးနှင့် တအေးအေး ရှိလေ၏ ။ ပြာလဲ့ညိုမောင်သော ကောင်းကင်ပြင်တွင် ဝါဂွမ်းဆိုင်ကလေးများကို လေဝှေ့နေသကဲ့သို့ တလိပ်လိပ် တက်နေသော တိမ်ဖြူများ၏ အရိပ်သည် သဲသောင် ကမ်းစပ်အနီးတွင် တရိပ်ရိပ်ထင်စေလေ၏ ။ မျက်စိအဆုံး ကြည့်လိုက်ပြန်လျင် သောင်ရိပ်သည် ရေပေါ်တွင် ထင်လျက် ရေ၌ ကျက်စားကုန်သော ဝမ်းဘဲစနိုက် ၊ ပျံလွှား အစရှိသည့် ငှက်ကလေးများမှာ ရေပေါ်တွင် ပျံဝဲလျက် ရှိလေ၏ ။ ကမ်းတစ်ဖက် ထန်းသရက်များဖြင့် ပြည့်စုံနေသော ရွာကလေးများမှ မနီးမဝေး ကမ်းသောင် တွင် ရေအိုး ကိုယ်စီနှင့် မြစ်ဆိပ်သို့ ရေခတ်ရှာကြသော ရွာသူအပျိုကလေးများမှာ ရေးရေးမှေးမှေး ဂရုစိုက်၍ ကြည့်လျှင် မြင်ရလေ၏ ။

သင်္ဘောဆိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နေရာများ ယူပြီး ဆွေမျိုးရင်းချာများအား နှုတ်ဆက်ရလေ၏ ။ “ သူငယ်ချင်းရေ စိတ်ချပါရစေနော် ” ဟု မောင်စိန်၏ အစ်ကွဲ ထွက်ပေါ်လာသောအသံမှာ မောင်ဘအောင်၏ အသည်း နှလုံးကြား ပစ်သွင်းသလို ရှိလေ၏ ။ “ စိတ်ချပါ သူငယ်ချင်းရာ ” ဟု ပြောလိုက်ရ သော်လည်း စိတ်တွင် မသက်မသာ ဖြစ်ရလေ၏ ။ သင်္ဘောသည် ထွက်စ ပြုလာရာ ကမ်းမှ တဖြည်းဖြည်း ခွာမှန်းမသိ ခွာလေ၏ ။ ကမ်းမှ လိုက်ပို့ကြသောသူများ ဆူညံအောင် အော်ဟစ်နှုတ်ဆက် ကြသဖြင့် ၎င်းတို့အား ရီဝေသော မျက်စိဖြင့် ပြန်ကြည့်ကာ လက်ပြန်ပြစဉ်တွင်ပင် သင်္ဘောသည် ကမ်းမှဝေးကာ မြစ်လယ်သို့ ရောက်လာခဲ့ရာ တောစွယ် တောင်စွယ် တို့ကို ကျောပေးရင်း ဆင်ဖြူကျွန်းနှင့် စလင်းမြို့ကလေးများ ပျောက်ကွယ်သွားရာ မောင်စိန်တွင် အသည်းနှလုံး ပျက်ပြုန်းမတတ် ၊ အပူလုံးကြွပြီး ယူကျုံးမရ ဖြစ်ကာ “ အစောရေ အစော ”  ဟုသာ မြည်တမ်းမိလေတော့ သတည်း ။

••••• ••••• ••••• 

( ၄ )

တန်ဆောင်းမုန်းဆီက မောင်ဘုန်းကိုတဲ့ မျှော်မိတယ် ၊ လနတ်တော် ကျ မျှော်ရသူ မလာလို့ လပြာသို တပို့တွဲရယ်နှင့် ရှောင်လွှဲတာ မိန်တပေါင်းကိုတော့ ပြောင်းပေါ့သက်ကယ် တန်ခူးကဆုန် ကျပြန်တော့ တစ်ဦးလုံ မကြုံရတာမို့ နယုန်လဆီက သက်ဝေရယ် မျက်ရည်လည်ပါလို့ ဝါဆိုကျူး ။ လဝါခေါင် ကြွလာပေါင် တော်သလင်းရယ်နှင့် မျှော်ရင်းပင် ကျွတ်သီတင်းမှာတော့ လွတ်ကင်းကာ ဗလာပယ်လို့ မဟာနွယ် သခင်ရဲ့ကောင်း ပါပေ့ ။ ကညာနွယ် ယဉ်နွဲ့နှောင်းမှာ အမယ်မင်း ခေါင်းဆယ့်နှစ်လ ၊ အတဲ့မကျနိုင်ဘု အရွဲ့ သမ္မတကြံတယ်လို့ နှမ စိတ်ကူး ။

သက္ကရာဇ် ဦးခေါင်း ရွှေ့ပြောင်း၍ နှစ်ဟောင်းစွန့်ပြီး နှစ်သစ်ရောက်လေပြီ ၊ ထိုအချိန်မှာ တောင်ဆီမှ မိုးတွေ ညိုနေလေ၏ ။ တောင်လေကလည်း တဖြူးဖြူး တိုက်ခတ်လျက် ရှိလေ၏ ။ ကောင်းကင်၌ ဝါဂွမ်းဆိုင်ကြီး ဆွဲထားသလို နေသော သိမ်ဖြူများမှာ ပြေး၍နေလေ၏ ။ ချစ်သူအတွက် မျက်ရည်စက်လက် ယူကျုံးမရ ချစ်ခြင်း ဒုက္ခဝေဒနာကို ခံစားရသဖြင့် မျက်ရည်များသည် ပုလဲဥကလေးတွေလိမ့်လိမ့်ကျသလို မျက်နှာပေါ်တွင် ပါးနှင့် နှာတံ အကြား တအား စီးဆင်း ကျလာကုန်၏ ။ ငိုရဖန် များသဖြင့် မျက်လုံးကလေးများ နီလျက် ရှိလေပြီ ၊ ရှေးအခါက ပြည့်ဖြိုး ချစ်စရာကောင်းခဲ့သော မျက်နှာကလေးမှာ ပါးရိုးကလေးများ ပေါ်ကုန်ပြီ အသားအရေများလည်း ချောင်ကျသွားသဖြင့် အစော အား မှတ်မိသူများပင် မရှိတော့ ပုံပေါက်၍ နေတော့သဖြင့် အစော မှာ အဖြစ်ကို တွေးတော ဝမ်းနည်းလျက် တောင်ဆီက ညို့နေသော မိုးသားများ ကြည့်ရင်း အထက်ပါ လေးဆစ်ကလေးကို သီဆိုမိလေ၏ ။ 

မောင်ဘအောင် မှာလည်း အစော ထံ ရောက်လာ သဖြင့် အစော မှာ မောင်ဘအောင် ကို မြင်လေ ကိုစိန် ကို သတိရလေ၏ ။

“ ကိုဘအောင်ရယ် ကိုစိန် ပြောတာကလေးများ ပြန်ပြောင်းပြီး ပြောစမ်းပါဦး ။ သူတော့ အစောကို မေ့ပြီထင်တယ် ။ အစောကို အထင်လွဲ သွားတာပါ ။ လူလည်း မပေါ် စာလည်း မလာနဲ့ အစောကို စိမ်းကားရက်စက်သွားပြီ ထင်ပါရဲ့ ။ မူလက အေးအတူပူအမျှ ဆိုပြီး ခုတော့ သူတစ်ယောက်တည်း အေးအေးကလေး ထွက်သွား တာ တော်ရော့လား ၊ တစ်လုံးရှိ တစ်ချမ်းစီ တစ်ချမ်းရှိ တစ်စိတ်စီသဘောထားပါမယ် ဆိုပြီး ခုတော့ အစောကို သက်သက် ဒုက္ခရောက်ရအောင် လုပ်သွားတာပါပဲ ၊ တစ်နှစ် ကြာရင် ပြန်လာခဲ့မယ် ဆိုပြီး ခုထက် ထိမလာသေးပါကလား ။ အစောကို မိဘများကလည်း ဒီနှစ်ကုန်လို့ ကိုဝင်း ကျောင်းဆင်းရင် အစောကို လက်ထပ် ပေးတော့မယ်တဲ့ ” 

“ အနို့ နေ့ပါဦး ။ ကိုဝင်းက ဆပ်ကျောင်းက မဆင်းရသေးဘူးလား ” 

“ မဆင်းရသေးပါဘူး ၊ အစောတော့ သေသာ သေလိုက်ချင်တော့တာပဲ အစောကို အလွဲထင်ပြီး သွားတာ မခံနိုင်ဘူး ကိုဘအောင်ရယ် ကျောက်ဆည်ကို လိုက်ကြစို့လား ... ”

“ လာပါလိမ့်မယ်ကွယ် စောင့်ကြည့်ကြသေးတာပေါ့ ၊ ကိုစိန် ဟာ ဒါလောက် မရိုင်းပါဘူး ။ သွားခါနီးတုန်းကတောင် အစော အတွက် စိတ်မကောင်း ဖြစ်ရှာသေးတယ် ။ အလွန်ဆုံး ၃ လလောက် စောင့်ကြည့်သေးတာပေါ့ ။ အားမငယ်ပါနဲ့ ” ဟု မောင်ဘအောင် က အားပေးရှာသော်လည်း အစောတွင် ရင်ထဲ ဟာလျက် ရှိလေ၏ ။

တပေါင်းက ကူး၍ မိုးသား လဲလေပြီ ။ ရွက်သစ်တွေ ဝေလို့ ရွက်ဟောင်းတွေ ကြွေပြီး ခအောင်း ပွင့်သော အချိန် မောင်စိန် ထံမှ စာတစ်စောင်မှ မရောက်လာ ။ အစော မှာကား မျှော်လင့်တုန်းပင် တန်ခူးကဆုန် မိုးတွေ အုံပြီး ပိတောက် အင်ကြင်းပန်းတွေက တဝေဝေ ၊ မိုးကလည်း ခပ်စွေစွေ လွမ်းတုန်း ရွာသော မိုးပေတကား ။ အစော မှာကား မောင်စိန် အား မျှော်တော်ဇောနှင့် မောရှာ တုန်းပင် ၊ ကိုဘအောင် ရှင်လည်း ကျွန်မကို ညာတာပဲ ၊ တစ်နေ့တစ်လံ ပုဂံ ဘယ်ပြေးမလဲ ဆိုသလို တစ်နေ့ တစ်နေ့နဲ့ ရက်တွေ ရွေ့လာပါပေါ့လားဟု မောင်ဘအောင်အား အစော က ပြောသောအခါ အစော အတွက် အသနားဖက်မိလေ၏ ။

မိမိက စာထည့်ပါသော်လည်း မောင်စိန် ထံမှ စာမလာ သို့အတွက် အစောအား အဖြေရ ကျပ်နေလေ ၏ ။ 

“ မကြာပါဘူး အစောရာ အလွန်ဆုံး ဒီတစ်လပေါ့ ၊ ကိုဘအောင် သူငယ်ချင်းအကြောင်း ကောင်းကောင်းကြီး သိပါတယ် ။ ဟောဟို တောင်ဘက်က မိုးတွေညိုလို့ တခြိမ်းခြိမ်း တဒိန်းဒိန်းနဲ့ လွမ်းတုန်း မိုးရွာမှဖြင့် သူ ဘယ်နည်းနဲ့မှ မနေနိုင်ဘူး ၊ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့ အစောရယ် ” ဟု အားပေးသော်လည်း ကဆုန်က နယုန် ရောက်လာပြီ ဖြစ်သဖြင့် မိုးသားကလေးများမှာ တဖွားဖွားကျလျက် ရှိချေပြီ ။ နယုန်လ မှာဖြင့် သပြေပန်းတွေက ဝေနေသဖြင့် အစောမှာ ရေချမ်းနှင့် ဘုရားကပ်မိလေ၏ ။ စလင်းတူးမြောင်း ဆည်ကြီးမှာလည်း တောင်သူများအား ရေဖွင့်ပေးပြီ ဖြစ်သဖြင့် လယ်သမားများမှာ ပျော်ရွှင်၍ မဆုံးသော်လည်း အစော အတွက်မှာကား မောင်စိန် ပေါ် မလာသဖြင့် နုံး၍ နေလေပြီ ။ နယုန်က ကျော်လွန်၍ ဝါဆို ဝါခေါင် ရေဖောင်ဖောင်တွင် ကောက်ပင်တွေ စိုက်ကျ ကုန်ပြီ ပျိုးထောင် ထွန်ကြဲနှင့် ဒွန်တွဲပြီး လုပ်သည့်အချိန် တွင် မောင်စိန် က မပေါ်လာ မိုးသားတွေ တောင်က ညို့ တက်လျက် မိုးကြီး သည်းစွာ ရွာပြီး လယ်ပြင်များတွင် ရေတဖွေးဖွေးနှင့် ကောက်စိုက်မတွေ သီချင်းတကျော်ကျော်နှင့် ပျော်နေချိန်တွင် မောင်စိန် တွင် မြုပ်မြဲပင် ဖြစ်သဖြင့် အစော မှာ အားလျော့ပြီး မျက်နှာကလေး ညှိုးလေပြီ ။ မောင်စိန် မှာ သတင်းပင် မကြားရသေးချေ ။

“ ဘယ်မတုန်း ကိုဘအောင်ရဲ့ ရှင့်လူလာတာ ” ဟု ငိုမဲ့မဲ့ ပြောသော အစော၏ မျက်နှာကလေးကို မြင်ရသော အခါ မောင်ဘအောင်ပါ ရောပြီး မျက်ရည်လည်လာ လေ၏ ။ 

“ သူက တစ်နှစ် တစ်ဆောင်း နေပြီး ပြန်လာမယ် ပြောတာပဲ အစောရဲ့ ။ ခုပုံဆို သူ ဘယ်များ လွင့်နေတယ် မသိဘူး ။ ကိုဘအောင် သူတို့အိမ် မေးကြည့်ပါဦးမယ် ” ဟု ပြောရသော်လည်း အစောကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ဝမ်းထဲတွင် ဗလောင်ဆူပွက်လျက် ရှိသည်ကို သိရသဖြင့် အစော အတွက်ပါ ရောပြီး စိတ်မကောင်းဘဲ ဖြစ်ရလေ၏ ။ ကောက်သီးဝါဝင်း တော်သလင်း ဟု ဆိုသည့် အတိုင်း တောနယ်က စပါးပင်များ ဝါဝင်း၍ နေကုန်ပြီ ။ မောင်စိန် ထံမှ အကျိုးအကြောင်း မသိရ ။ သီတင်းကျွတ်လ ရောက်လာသဖြင့် တစ်ဖန်ထပ်မံ၍ မျှော်မိတော့၏ ။ သီတင်းကျွတ်ကုန် တန်ဆောင်မုန်းနှင့် နတ်တော်လ သဇင်ပန်းတွေ ပွင့်သော်လည်း ဝမ်းမသာနိုင် ။ ပြာသို ခွာညိုနှင့် တပို့တွဲ ပေါက်လဲတွေ ငုံစီစီ ဖူးတံကချီသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အစောမှာ အရူးတစ်ပိုင်း ဖြစ်ရရှာလေ၏ ။ 

မိဘများမှာလည်း သမီးအကြောင်း မမေး အစော ကလည်း တဆွေးထဲ ဆွေးနေလေ၏ ။ မောင်ဝင်း ကား ဆပ်ကျောင်းဆင်းချိန် နီးလေပြီ ။ ချစ်သူကို မျှော်ကိုး သော်လည်း ရွှေလည်တိုင် ဖော့ရိုး ကျိုးမတတ် ရှိရှာလေပြီ ။ မိဘများက မေးလိုက်သည့်အခါ တော်ရုံနှင့် ဖြေလိုက် ရသော်လည်း မိမိ၏ အမူအရာမှာ တစ်နေ့တခြား ရွေ့လျားစ ပြုလာလေ၏ ။ ထို့ကြောင့် မိဘရှေ့၌ ဟန်သာ လုပ်ရသော်လည်း တစ်ယောက်တည်း နေရသောအချိန် တွင် မျက်ရည်နှင့်မျက်ခွက် ဖြစ်ရလေ၏ ။ မိမိတို့အချစ် မှာ သာမန်မျှ အချစ် မဟုတ်ဘဲ တကယ့် မေတ္တာစစ်ဖြစ်ခဲ့ကြရာ မောင်စိန် သာ ပြန်မလာပါက အစော မှာ သေဖွယ်ရာသာ အကြောင်းဖြစ်၏ ။ သို့ဖြင့် တမှိုင်မှိုင်တတွေတွေ ငေးမောနေရသည့်လျော်စွာ စားဆို၍ စားလိုက်ရသော် လည်း အဟာရ မဖြစ် သွားဆို၍ သွားလိုက်ရသော်လည်း ရောက်မှန်း မသိ ၊ ထိုင်ဆို၍ ထိုင်ရသော်လည်း အကြောင်း မရှာနိုင် ၊ အိပ်ဆို၍ အိပ်ရသော်လည်း မပျော်ဘဲ ရှိလေတော့၏ ။ တစ်ခါတစ်ရံ လကလေးက ခပ်သာသာ ပြတင်းပေါက် ဖွင့်၍ ကြည့်လိုက်သည့်အခါများတွင် ပန်းခြံတွင်း၌ မောင်စိန် နှင့် ခရေပင်ကြီး အောက်တွင် ချစ်တင်းနှီးနှောကဲ့သော အကြောင်းအရာများ ပေါ်ပေါက် လာလေ၏ ။ ယခင်က အေးချင်းတိုင်း အေးပြီး ပျော်ချင်တိုင်း ပျော်ရွှင်ချင်တိုင်း ရွှင်ကဲ့သော လရောင်မှာ ယခုအခါ မီးတောက်မီးလျှံကဲ့သို့ ဖြစ်စေလျက် အသည်းနှလုံး မီးမြိုက်သည့် ပုံပမာ ၊ မကျွမ်းရုံတမည် ရှိတော့၏ ။ ထို့ကြောင့် ကြိတ်မှိတ်၍ ငိုရလွန်းသဖြင့် မျက်ခွက်နှင့် ခေါင်းအုံး မျက်ရည်စက်လက် ခွာ၍ မရသောကြောင့် ခေါင်းအုံးလည်း ဆွေးလေပြီ ။ ဪ ... အစော အစော ဟု အတွင်းဆွေး ဆွေးနေရသော်လည်း တစ်နေ့တွင် သားအမိ နှစ်ယောက် နှီးနှောသံမှာ .. 

“ သမီး ကောင်းစေလိုလို့ ပြောတာပဲလေ ၊ သမီးဟာ ငယ်တဲ့ အရွယ်လည်း မဟုတ်တော့ မေမေတို့ ပြောစရာ မလိုဘူး ထင်ပါရဲ့ ၊ သမီး သဘောကသာ ဘယ်လို သဘောရတယ် ဆိုတာ မေမေ့ ပြောစမ်းပါ ”

“ သမီးကတော့ မေမေတို့ စကား မြေဝယ်မကျ နားထောင်မှာပါပဲ ။ ဒါပေမဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကိစ္စဟာ အရေးကြီးဆုံးမို့ သမီး စဉ်းစားပရစေဦး မေမေရဲ့ ၊ သမီး စဉ်းစားပြီးတော့ မေမေတို့ သဘောအတိုင်း စီမံပါ ” 

သို့ ပြောလိုက်ရ သော်လည်း အစောတွင် မောင်စိန် ဘက်က ဆွေး၍ မောင်ဝင်း အတွက်က မအေးဘဲ ရှိလေ၏ ။ 

လူတို့တွင် ဒုက္ခတစ်ခု ကြုံတွေ့ရသောအခါ၌ တစ်ခု ပြီး တစ်ခု ဆက်ကာသာ လာခြင်းမှာ လောက၏ ဓမ္မတာပင်ဖြစ်၏ ။ အစော မှာ မောင်စိန် အတွက် ရတက်မအေး ပူဆွေးနေရစဉ်ပင် မိခင် ဖြစ်သူက မောင်ဝင်း အား ယူရန် အတင်း တိုက်တွန်းလျက် ရှိလေ၏ ။ သို့နှင့် ရေနစ်သူ ဝါးကူ၍ ထိုးသည်နှယ် အစောမှာ ကြံရာမရ မောင်စိန် အား သာလျှင် လာပါစေဟု ဆုတောင်းလိုက်မိလေ၏ ။ 

တစ်နေ့မှ တစ်ရက် တစ်ရက်မှတစ်လ လပေါင်း ရင့်ညောင်း၍ လာလေပြီ ။ မောင်စိန်ကား အစောထံသို့ အကျိုးအကြောင်းလည်း စာမရေး ၊ ချစ်သူအတွက် မျှော်တော်ဇောနှင့် မောရှာရသော အစော လည်း မချိလေပြီ ။ “ ဪ ယောက်ျား ယောက်ျား ဖောက်ပြားတဲ့ အစားပါ ကလားနော် ၊ ငါးစိမ်းမြင် ငါးကင်ပစ် အသစ်မြင် အဟောင်းမေ့ပြီး ပြောင်းရွှေ့ဖို့ကြံတာပါကလား ” ဟု မောင်စိန်ကို ကြိတ်ကာသာ စိတ်နာမိသော်လည်း မိမိတို့ အချစ်မှာ စိတ်နာစရာ အကြောင်းလည်း မရှိပြီ ဖြစ်သောကြောင့် မချစ်ဘဲ ပစ်ခွဲဖို့ မရနိုင် ဖြစ်လေ၏ ။

သို့နှင့် တစ်နှစ် ကုန်ခန်းလာခဲ့ရာ မောင်ဝင်း ဆပ် ကျောင်းမှ ဆင်း၍ စလင်းနယ်သို့ ရာဇဝတ်အုပ် အဖြစ်နှင့် ပြောင်းလာရမည်ကို သိသောအခါ များစွာ အခက်ကျ တော့၏ ။ ရှေးက တောင်တွင်းမြို့တွင်ဟု သိရသောအခါ ထိုမချစ်မနှစ်သက်သော သူ၏ မျက်နှာအား မည်ကဲ့သို့ ကြည့်ရပါအံ့တော့နည်း ။ မချစ်မနှစ်သက်သော သူအား မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကလေးကို အပ်ရတော့မည် ။ ရှေးက ကြည်ဖြူစွာနှင့် မောင်စိန်အား ပြေပြစ်လှသော ကိုယ်ကလေးအား ပုံပေးခဲ့သော်လည်း မောင်ဝင်း အတွက်မူ မကြည်မဖြူနိုင်အောင်ပင် ရှိတော့၏ ။ 

ထိုကဲ့သို့ အချစ်ဟောင်း အကြောင်း ပြန်ပြောင်းပြီး တွေးနေစဉ် မိခင်ဖြစ်သူ အခန်းတွင်းသို့ ဝင်လာပြီး 

“ သမီး ခုထက်ထိ စဉ်းစားလို့ မရသေးဘူးလား သမီးရယ် မေမေတို့စကား နားထောင်ပါ ။ သားသ မီးအပေါ်မှာ မိဘဆိုတာ ဆင်စီးပြီး မြင်းရံတာသာ မြင်ချင်တာပါ ။ ဆင်နင်းပြီး မြင်းကန်တာ မမြင်ချင်ပါဘူး ။ သမီးမေမေတို့ စိတ်ချမ်းသာအောင် လုပ်ပါ ။ တောင်တွင်း ရွှေအိုးရပ် ၊ မောင်းတိုင်ရပ် ၊ အုန်းတောရပ်က မောင်ဝင်း ဆွေမျိုးတွေ ဒီကနေ့ မိကျောင်းရဲက သင်္ဘောနဲ့ ပါကြပါလိမ့်မယ် သမီးရယ် ။ သူတို့ လာတဲ့အခါ ကြည်ကြည်ဖြူဖြူနဲ့ ဧည့်ခံပြီး စကားပြောပါ ။ ဒီလိုပေါ့ သမီးရယ် ရည်းစားတစ်ထောင် လင်ကောင်တစ်ယောက်လို့ ဆိုထားသေးတာပဲ ၊ သမီး ရည်းစား တစ်ယောက်သာ ရှိသေးတာ ပူမနေပါနှင့် ” ဟု ... မိခင်ဖြစ်သူက ပြောလိုက်သောအခါ ကိုယ်ချင်း မစာလိုက်လေခြင်းဟု ဝမ်းနည်းမိလေ၏ ။ 

မင်္ဂလာဆောင်ရန် ရက်သည်ကား နီးကပ်၍ လာလေပြီ အစော မှာ ရင်တွင်းမှာ ဖိုလျက် ရှိလေ၏ ။ ထိုအတောအတွင်း မောင်စိန်၏ သူငယ်ချင်း မောင်ဘအောင် ကို မျှော်ပါသော်လည်း မပေါ်လာ ၊ အကြောင်း မေးကြည့်သောအခါ မောင်စိန်အား အရှာလိုက်သွား ကြောင်း သိရသဖြင့် အားတက်မိတော့၏ ။ 

မဏ္ဍပ်ဆောက်ရန်အတွက် ဝါးခွဲသံ ၊ ဆောက်သံ ၊ တူသံတို့မှာ ဆူညံလျက် ရှိတော့၏ ။ ထိုအသံများ ကြားရ လေလေ ငရဲပြည် သွားရမည့်အသံများဟု အလား စိတ်တွင် ထင်မြင်မိတော့၏ ။ မောင်ဝင်း မှာကား ပျော်၍မဆုံး ရုပ်ကလည်း ခပ်ပြောင်ပြောင် အပိုးကထောင်ထောင် ဆတ်ကျောင်းသား ဖြစ်သဖြင့်လည်း စိတ်ကခတ်ကြွကြွ ဖြစ်နေလေရာ အစော မှာ ဒီသတ္တဝါနှယ် ၊ ဘယ်လို လူစား ပါလိမ့်ဟု တွေးထင်မိလေ၏ ။ မောင်ဝင်း မှာကား နုကညာပျို တစ်ပါးနှင့် စုလျားရစ်ပတ်ရန် အချိန်နီးလေလေ သဘောကျရှာကာနေလေ၏ ။

နောက်ဆုံး၌ လက်ထပ်မင်္ဂလာ ပြုလုပ်ရန် ရက်သို့ ဆိုက်ရောက်တော့၏ ။ အစောမှာ ဖြေဆည်ခြင်းကာ မတတ်နိုင်တော့ချေ ။ စိတ်ကို ပြေပျောက်အောင် ဖြေသော်လည်း မပြေ ၊ ဖျောက်သော်လည်း မပျောက်ရှိလေ၏ ။ ရိနဲ့ နွမ်းလျ သောကတွေ ဖြိုင်ဖြိုင် အပူမီးတွေ တလှိုင်လှိုင်နှင့် ထလာသောကြောင့် အိပ်ရာမှ ထကာ ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လာခဲ့လေ၏ ။ ပြေကျနေသော ဆံပင်များကို တစ်ပတ် သျှိုထုံးရင်း ပြတင်းပေါက် ဘောင်ပေါ်တွင် လက်ထောက် ကာ ဆန်းသစ်စ ရှစ်ရက်လကလေးကို ကြည့်၍ နေလေ၏ ။ ပြာလဲ့လဲ့ ဖြူတူတူ သီတဂူလရောင်ကလေးမှာ အခန်းတွင်းသို့ ပြေးဝင်ရှာလေ၏ ။ နေ့ခင်းက ဆူဆူညံညံနှင့် လက်ထပ်ပွဲအတွက် တီးကျမှုတ်ကျသော တူရိယာများမှာလည်း ရပ်သည် မရှိ ဆူညံ၍ နေတော့၏ ။ အစော တွင်ကား မိမိ၏ မျှစ်စို့သဖွယ် ကိုယ်ကလေးကို မောင်ဝင်း လက်သို့ ဝကွက်၍ အပ်ရတော့မည်ကို ကြောက်ရွံ့ မိတော့၏ ။ ယနေ့ညဖြင့် မောင်ဝင်း၏ အစာ ဖြစ်ရတော့မည် ။ တစ်သက်လုံး အပျို စဉ်ဖြစ်ခဲ့လေသမျှ မြှုံးမိသော ငါးပမာ မောင်ဝင်း၏ ထင်သလို ပြုလုပ်ခြင်း ခံရမည့် အရေး မတွေးအောင် ရှိတော့၏ ။ ပူဗျာခပြီး နွမ်းလျသော ကိုယ်ကလေးကို အပေါက်ဝတွင် မှီထားရင်း ကမ္ဘာ တစ်ခွင်က အာဇဠာပြင်ကို ကြည်လင်သော လရောင် အောက်တွင် တွေ့မြင် ရှုမျှော်ရသောအခါ စိတ်ထဲတွင် လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ဝမ်းနည်းပူဆွေးခြင်း ဖြစ်ရလေ၏ ။ ငယ်ဖြစ် ငယ်နှောင်း အကြောင်းကြောင်းတွေ ပေါင်းလိုက် ပြန်သော် အဟောင်းတွေ ပေါ်ပေါက်လာသဖြင့် မောင်စိန် အား တိုး၍သာ အမှတ်ရမိလေ၏ ။

အချစ်ဦး မောင်စိန်နှင့် နောက်ဆုံး ခွဲခွာ၍ သွားကြရသော အချိန်သည်ကား ဤအချိန်မျိုး ငွေလရောင်ကလေး အိမ်ခေါင်မိုး ထိုးစဉ်အချိန် ဖြစ်ရာ ခရေပင်ကြီး အောက်၌ တစ်ယောက်နှင့် တစ်ယောက် ခါးကလေးဖက် ၊ လည်ချင်းယှက်ပြီး ချစ်သူနှစ်ဦး အချစ်ငွေ့ လှုံပြီး မခွဲချင်ဘဲနှင့် နေခဲ့ရသော်လည်း ယခုည အဖို့၌ မိမိ၏ ကိုယ်ကလေးမှာ မောင်ဝင်း၏ လက်သို့ အပ်ရတော့မည်ပါလားဟု မသက်မသာဖြစ်ခဲ့လေ၏ ။

ထိုအခိုက်တွင် ခရေပင်ကြီး အောက်သို့ လူနှစ်ယောက် ပုံသဏ္ဌာန် ရိပ်ခနဲ မြင်လိုက်ရသဖြင့် သေချာစွာ ကြည့်လိုက်ရာ ယောက်ျားတစ်ယောက် နှင့် မိန်းမတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်ကို သိရလေ၏ ။ လရောင်တွင် သေချာစွာ ကြည့်လိုက်သောအခါ ယောက်ျားမှာ မောင်စိန် ဖြစ်ကြောင်း သိရလေ၏ ။

ထိုအခါမှ အတိုင်းမသိ ဝမ်းမြောက်ကာ “ ကိုစိန် ... ကိုစိန် ” ဟု ခေါ်မိလေ၏ ။ မောင်စိန်လည်း အစော အား လက်ပြ၍ ခေါ်လေရာ အစော ပန်းခြံ အတွင်းသို့ ရောက်လျှင်ပင် မောင်စိန်အား ဖက်ပြီး စိမ်းရက်တယ်နော်ဟု ကြူကြူချကာ ငိုလေ၏ ။

ထို့နောက် တစ်ဖန် မိန်းကလေးဘက်သို့ လှည့်၍ “ သူက ဘယ်သူတုန်း ကိုစိန်ရဲ့ ” ဟု မေးလိုက်သောအခါ မောင်စိန်က “ မောင်ဝင်း ရဲ့ မိန်းမ မသန်း ဆိုတာလေ အစော ရဲ့ဈေးချိုထဲမှာ အထည်ရောင်းကြတယ် ။ ကိုစိန်နဲ့ မန္တလေးမှာ ကိုဘအောင် တွေ့ပြီး အကျိုးအကြောင်း ပြောတာနဲ့ မသန်း ကလည်း ဘယ်က သတင်းရသလဲ မသိဘူး ။ ကိုဘအောင်ကို မောင်ဝင်းဟာ မသန်းနဲ့ ဆပ်ကျောင်းနေစဉ်ကတည်းက လင်မယား ဖြစ်လာတာ သတင်းစာထဲက မိန်းမယူတော့မယ် ကြားလို့ စလင်း လိုက်ပါရစေ ဆိုတာနဲ့ ခေါ်လာခဲ့တာပါပဲ ၊ ... အစော ကော ” ဟု မောင်စိန် က မေးလိုက်လျှင် အစော လည်း ပါးပြီးသား ဖြစ်သည့်အတိုင်း “ အစောကို အထင်မလွဲနဲ့ အပျိုရေ မှဲ့တစ်ပေါက် မစွန်းရသေးဘူး ။ အရင်ကလည်း အထင်လွဲလို့ ကွဲကြရပြီ ။ ကဲ ... ကိုစိန် နောက် အစော လိုက်ခဲ့တော့မယ် ။ မသန်း ဟောဟို ပြတင်းပေါက် ဖွင့် ထားတာ အစော အခန်းပဲ အစောယောင် ဆောင်ပြီး အခန်းထဲ ဝင်နေပါ ” ဟု ပြောသဖြင့် မသန်း လည်း အစော ယောင်ဆောင်ကာ အစော၏ အခန်းတွင်းသို့ ရောက် နေလေ၏ ။

နှစ်ရှည်လများစွာ ကွဲကွာ၍ နေခဲ့ရသဖြင့် အစော မှာ အချစ်ငွေ့ ဆာ လောင်မွတ်သိပ်သော ၎င်း၏ ကိုယ်ကလေးကို မောင်စိန်၏ ရင်ခွင်တွင် ပြေးကပ်လျက် နှစ်ကိုယ့်တစ်ကိုယ် ဖြစ်၍ နေလေ၏ ။ နှစ်ဦးသားမှာ မမေ့နိုင်သော နှုတ်ဆက်ခြင်းဖြင့် နှုတ်ဆက်ကြလေ၏ ။ ချစ်သူ၏ ရင်ခွင်တွင် ဝမ်းနည်း ဝမ်းသာ ဖြစ်ရသော အစော မှာ မျက်ရည်နှင့် မျက်ခွက် ပါးနှင့် နှာတံ အကြား တအားစီးဆင်း နေသဖြင့် “ မငိုပါနဲ့ အစောရယ် ” ဟု မောင်စိန် က ပြောရှာသော်လည်း အစော မှာ ရှိုက်လျက်နှင့်ပင် “ ခုလို တွေ့ ရမှ မငိုဘဲ နေနိုင်ပါ့မလား ။ တစ်ဖက်သား အထင်လွဲ ပြီး စိမ်းရက်တာ တော်ရော့လား ၊ တွေးကြည့်ပါဦး ” ဟု အစော က ပြောသဖြင့် “ ကျောက်ဆည်မှာ ကိုစိန်ဟာ နေရပေမဲ့ အစောကို တစ်နေ့ မမေ့ပါဘူး ။ အစော ဆီ ပြန် လာမည့်ဆဲဆဲ ကိုဘအောင် ရောက်လာတာနဲ့ အဆင်သင့် မန္တလေးက လှည့်အလာ မသန်း ကလည်း သနားစရာ ပြောတာနဲ့ ကိုဘအောင် ခေါ်လာတာပါ ။ ကဲ ဒီတစ်ခါ မခွဲတမ်း ချစ်ကြစို့ရဲ့ ။ နှစ်ဦးစလုံးရဲ့အချစ်ဟာ ‘ ချစ်ရိုး အမှန် ’  မို့ ပြန်ပေါင်းရပြီ ။ ကဲထထ သွားကြစို့ ” ဟု မောင်စိန်က အစော၏ ကိုယ်ကလေး လရောင် အောက်တွင် ပွေ့ကာ ထွက်ခဲ့လေတော့သတည်း ။

နောက်တစ်နေ့တွင် မောင်ဝင်း မှာ မသန်း အား ပြန် တွေ့ရသောအခါ အရှက်ကြီး ရှက်ပြီး အစောတို့ အိမ်မှ မိုးမလင်းခင်ပင် မသန်း အား ခေါ်သွားသဖြင့် အစော၏ မိဘများမှာ မြွေပါလည်း ဆုံးသားလည်းဆုံး ဆိုသကဲ့သို့ သမက် အတွက် အရှက်တကွဲ ဖြစ်ရလေတော့သတည်း ။ 

 ▢  ပီမိုးနင်း

📖 ရွှေဗမာ မဂ္ဂဇင်း 

      ဒီဇင်ဘာ ၊ ၁၉၂၆