Ko Aung Naing Oo
စာပေ နဲ့ ဂီတ စွမ်းနိုင်သမျှတွေကို တင်ပြနေမည် ။ မြန်မာစာပေ မြန်မာဂီတ မြန်မာစကား မဝေဝါးအောင် ကြိုးစား စွမ်းဆောင်နေပါမည် ။
Wednesday, May 20, 2026
အစွန်းအထင်း
Tuesday, May 19, 2026
သူ့ မုဒိတာ
❝ သူ့ မုဒိတာ ❞
( သုမောင် )
မေတ္တာ ၊ ကရုဏာ ၊ မုတိတာ ၊ ဥပေက္ခာ ဆိုတဲ့ ဗြဟ္မစိုရ်တရား လေးပါးမှာ ဘယ်တရားက အရေးကြီးဆုံးလဲ ဆိုတာ သာမန်လူတွေ အဖို့ ဆုံးဖြတ်ရ ခက်ပါတယ် ။ လူကြီးသူမတွေ အဆိုအရတော့ ဥပေက္ခာတရားက အရေးကြီးဆုံးပါတဲ့ ဘာကြောင့်လဲ ဆိုတော့ အစီအစဉ် အလိုက်ဆိုရင် နောက်ဆုံးမို့လို့ ပါတဲ့ ။ နော့ပေမယ့် တရား တစ်ပါးစီဟာလည်း သူ့ဘာသာသူ အရေးကြီးပါသတဲ့ ။ ဒီနေရာမှာ လူတွေရဲ့ သဘာ၀တရားနဲ့ ယေဘုယျကို ပြောရရင်တော့ အဲဒီ တရားလေးပါး စလုံးကို ပွားများနိုင်ဖို့ ခက်သလို တစ်ပါးချင်းစီကို စောင့်ထိန်းဖို့တောင် မလွယ်ပါဘူး ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လူတွေဟာ မိမိ စိတ်ကလေး ကြည်လင်နေတဲ့ အခါမျိုးမှာတော့ ကိုယ် သန်ရာသန်ရာ တစ်ပါးပါးကို ပွားများနိုင်တတ်ကြပါတယ် ။ တကယ်တော့ လူဆိုတာ လောဘ ၊ ဒေါသ ၊ မောဟ ၊ မာန်မာနတွေ ဘယ်လောက်ပဲ ရှိနေပါစေ တစ်ခါတစ်ရံမှာတော့ ဗြဟ္မစိုရ်တရား တစ်ပါးပါးတော့ ပွါးတတ်ပါတယ် ။ ဆိုကြပါစို့ ၊ ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ ဘယ်လောက်ပဲ သဟဇာတ မဖြစ်တဲ့ သူပဲ ဆိုစေ ။ ကိုယ့်သားသမီး အပေါ်တော့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ မပျက်ပါဘူး ။ ဒီအတွက် မေတ္တာ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းလေးတော့ ပွားတယ် ဆိုရမှာပဲ ။ ဒီလိုပဲ ကိုယ့်ပြဿနာနဲ့ ကိုယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေတုန်းမှာပဲ နွမ်းပါးတဲ့ လူကို သနားကရုဏာသက်တတ်ပါသေးတယ် ။
ကိုင်း ... အကျယ်ချဲ့ရင်တော့ ရှည်ပါရော့မယ် ။
ဒေါ်အေးအုန်း နဲ့ ဒေါ်အေးဦး အမြွှာညီအစ်မ အကြောင်းပဲ ပြောပါရစေ ။
အထူးသဖြင့် ဒေါ်အေးဦး အကြောင်းပါ ။ သူ့ရဲ့ မုဒိတာပွားတတ်ပုံလေး ဆိုကြပါစို့ ။ သူရို့ ညီအစ်မက မရှိမရှားထဲကပါ ။ အများနည်းတူ လှူနိုင်တန်းနိုင် ၊ ပေးနိုင်ကမ်းနိုင် ဆိုပါစို့ ။ အမြွှာညီအစ်မ ဆိုတဲ့ အတိုင်း မိဘလက်ငုပ်အလုပ် နဲ့ မိဘတွေအိမ်မှာ အတူ နေကြတာပါ ။ ဒါပေမဲ့ ပြောကြကြေး ဆိုရင်တော့ ဒေါ်အေးဦး က အခရာပါ ။ အိမ်စီးပွားရေးကို သူကပဲ ဦးဆောင်တယ် ။ ပြီးတော့ သူက အိမ်ထောင်သည် လုပ်တတ်ကိုင်တတ်လည်း ရှိတယ် ။ အကြီးမ ဒေါ်အေးအုန်း ကတော့ အပျိုကြီးပါ ။ ထုံးစံအတိုင်း ရိုးရိုးအအပေါ့ ။ အမြွှာ ဆိုပေမယ့် စရိုက်သဘာဝကတော့ နည်းနည်း ကွာခြားတာ ပေါ့လေ ။
အထူးခြားဆုံး စရိုက်ကတော့ စောစောက ပြောသလို အငယ်မဒေါ်အေးဦးဟာ သူမတူအောင် မုဒိတာ ပွားတတ်တာပါပဲ ။ အကြီးမကတော့ မုဒိတာ မပွားတတ်ဘူး မဟုတ်ပါဘူး ။ ဘုရားနဲ့ တရားနဲ့မို့ စိတ်ထားကတော့ မြင့်မြတ်ပြီးသားပါ ။ နော့ပေမဲ့ အပျိုကြီး ဆိုတော့လည်း နည်းနည်းပါးပါးတော့ ကပ်စေးလေး ဘာလေး နှဲတာပေါ့ ။ ဒီတော့လည်း ကိုယ့်ဖို့ သိတတ်တာ ရှိတာပေါ့ ။ အငယ်မ ဒေါ်အေးဦး ကတော့ အိမ်မှာ ငွေကိုင်ပီပီ အပေးအယူ သဘောကို ပိုနားလည်တယ် ။ ငွေရေးကြေးရေးမှ မဟုတ်ဘူး တရားသဘော မှာလည်း မရှိလို့ မလှူ ၊ မလှူလို့ မရှိ ဆိုတာကို သဘောပေါက်တယ် ။ ညောင်စေ့လောက် လှူပေမယ့် ညောင်ပင်ကြီးလောက် ရတာ ကို သိတယ် ။
ဒေါ်အေးဦးဟာ အိမ့်စီးပွားရေးကိုတင် ကိုင်တွယ်တာ မဟုတ်သေးဘူး ။ အိမ်ထောင်မှုကိုလည်း နိုင်နင်းတယ် ။ ချက်ရေးပြုတ်ရေးကအစ ဆိုပါစို့ ။ အကြီးမကြီးကတော့ အပျိုကြီး ဆိုတာထက် လွန်ပြီး ရိုးရိုးအအကြီးမို့ ထမင်းဟင်း ခူးခပ်ပေးတာ ၊ တူ တူမတွေကို “ ဟဲ့ ဟဲ့ ” နဲ့ ဆုံးမနေတာလောက်ပါပဲ ။ သဘောကတော့ ဒေါ်အေးဦးဟာ သူ့အစ်မကို အိမ်ဦးခန်းထားပြီး ပူဇော်ထားသလိုပါပဲ ။ ချစ်လည်း သိပ်ချစ်ကြတဲ့ ညီအစ်မကိုး ။ ဒါတွင် မကပါဘူး ။ မိဘ လက်ငုတ် စီးပွားရေးကရတဲ့ အမြတ်အစွန်းထဲက တစ်မိသားစုလုံး စားဝတ်နေရေး ၊ အိမ်စရိတ် စတာတွေ နုတ်ပြီးရင် ပိုတဲ့ ငွေတစ်ဝက်ကို အစ်မကြီးကို ပေးပါတယ် ။ အိမ်မှာ ဘာမှ မလုပ်ရဘဲ အမြတ်တစ်ဝက် ပေးရတယ်လို့လည်း သဘော မထားဘူး ။ ပြောတာ ကြည့်ဦး ။ မုဒိတာ ပွားတတ်တာ ပြောပါတယ် ။
“ ငါ့အစ်မကြီးတို့ များ အတိတ်ကံ ကောင်းလိုက်တာနော် ” တဲ့ ။ သူ့ဘက်က လုပ်အား စိုက်ရတာကို ထည့်မတွက်ရှာဘူး ။ ဒီကြားထဲ သူ့ယောက်ျားရတဲ့ သီးသန့်ဝင်ငွေကိုလည်း သူ့မိသားစုအတွက် သုံးတဲ့ အပြင် ကြုံရင် ကြုံသလို အစ်မကြီးကို ဆင်သေးတာ ။ ဥပမာ သူ့ယောက်ျား လခထုတ်လို့ ဒေါ်အေးဦးအတွက် ထဘီတစ်ထည် ဆိုရင် အစ်မကြီးဒေါ်အေးအုန်းအတွက် တစ်ထည် ကန်တော့တာ ။
ဆိုကြပါစို့ရဲ့ ။ သူရို့ ညီအစ်မိသားစုဟာ ဘာမှ ပြောပလောက်အောင် ပြဿနာ မရှိခဲ့ကြပါဘူး ။ အထူးသဖြင့် အငယ်မ ဒေါ်အေးဦးရဲ့ အမြဲတမ်း မုဒိတာပွားနေတတ်တာကိုက အဆင်သင့်စရာဖြစ်ခဲ့ပါတယ် ။ ဒေါ်အေးအုန်း ကလည်း အားအားရှိ စိပ်ပုတီးစိပ်ပြီး မေတ္တာပို့နေတတ်ပြန်တော့ ဘုတ်နဲ့ ကျီးလို အလွမ်းသင့်နေကြတာပေါ့ ။
ဒီနေရာမှာ ဒေါ်အေးဦး မုဒိတာပွားတတ်ပုံလေးတွေကိုပဲ ဆက်ပြီး ပြောပြပါရစေတော့ ။
သူရို့ရဲ့ အိမ်ချင်းကပ်ရက်မှာ မိသားစုတစ်ခု ရှိတယ် ။ ပြောရရင်
ဒေါ်အေးဦးတို့ထက် နေနိုင်စားနိုင်ထဲကပါ ။ အဲဒီ အတွက်လည်း “ ဟဲ့ ... သူတို့က စုစုဆောင်းဆောင်းနဲ့ လိမ္မာတာကိုး ” လို့ ပြောတတ်သလို တစ်ဖက်အိမ်က သားသမီးတွေနဲ့ သူ့သားသမီးတွေ အရွယ် တူတွေမို့လည်း ပြိုင်တာဆိုင်တာ မရှိဘူး ။ ဆယ်တန်းစာမေးပွဲမှာ သူ့သားက ရိုးရိုးအောင်ပြီး ဟိုဘက်က သမီးက ဒီလေးလုံး ပါတာ မနာလို မဖြစ်တဲ့ အပြင် ဂုဏ်ပြုဆုတောင် သွားပေးလိုက်သေးတာ ။ ဟန်လုပ်တာ မဟုတ်ဘူး ။ နှစ်နှစ်ကာကာ ချီးမွေးတာ ။ ဧည့်သည် လာရင်တောင် ဟိုဘက်အိမ်က သမီးလေး တော်ကြောင်း ကြားက ဝင်ပြီး ချီးမွမ်းတာ ။ ဒီလို ပြောလို့ သူများတကာ မိဘမျိုးတွေလို “ တွေ့လား .. နင့်ကို ဟိုဘက်အိမ်က ကလေးရဲ့ ချေးကျွေးသင့်တယ် ” ဆိုတာမျိုး ဝေးရော ။ ယှဉ်ပြီး မပြောဘူး ။ ကိုယ့်သားကိုလည်း ချီးကျူးပျက်တာ မဟုတ်ဘူး ။ တက္ကသိုလ်ရတဲ့ လိုင်းမှာ ရိုးသားကြိုးစားဖို့ နဲ့ “ သားရယ် အမေ ဆိုရင် ဘွဲ့ ဝေးလို့ ဆယ်တန်းတောင် မရောက်ဖူးပါဘူး ” ဆိုပြီး ယောနိသောမနသိကာရ နှလုံးသွင်း သေးတာ ။
ဟော ... ဟိုဘက်အိမ်က ဒုတိယကောင် ဆယ်တန်းအောင်တော့ သူနဲ့ ရွယ်တူ သူ့သားက ကျရော ။ “ သားရေ ဆက်ကြိုးစား ” တဲ့ ။ “ အားမငယ်နဲ့ ” ဆိုတာတောင် ပါလိုက် သေးတယ် ။ ပြောချင်တာက မနာလို မဖြစ်နဲ့ ပေါ့လေ ။ တကယ့်စိတ်ရင်းနဲ့ကို ပြောတာ ။ ဒါတွင် မကသေးဘူး ။ ဟိုဘက်အိမ်ကကောင်က စင်ကာပူ ကျောင်းသွားတက်ချင်တယ် ဆိုတော့ သူရို့မိဘများက မော်တော်ကား ရောင်းပြီး ပို့ပေးရှာတယ် ။ ဒီတော့လည်း “ ဪ .... မိဘမေတ္တာများ ပြောပါတယ် ။ ကိုယ့်ဖို့ မကြည့်ဘူး ။ သားသမီး နောင်ရေး ကြည့်တာ ” တဲ့ ။ ဝင်ပြီး မုဒိတာ ပွားပေးတာ ။ အိမ်နီးချင်းမို့ ခင်မင်ရင်းစွဲနဲ့ မုဒိတာ ပွားပေးနေသလား ဆိုတော့ မဟုတ်သေးဘူး ။
“ အောင်မယ်လေး ငါ ဈေးဝယ်နေကျ ကန်စွန်းရွက်သည် နှစ်လုံး ပေါက်လို့ အတော် ရလိုက်တယ် ။ အဲဒါ ညည်း ရပ်တော့ ၊ ရတာလေးနဲ့ လုပ်ငန်းချဲ့ ဆိုပြီး ပြောခဲ့ရသေးတယ် ။ သူ့ခမျာ ဝါသနာပါလို့ရယ် မဟုတ်ရှာပါဘူး ။ သူ့ဘဝ တိုးတက်ချင်ဇောနဲ့ လုပ်ရရှာတာ ။ ခုတော့လည်း လမ်းဘေးဈေးသည် ဘ၀က ကျွတ်ပြီပေါ့ ” တဲ့ ။ နီးစပ်ရာ လူကို လျှောက်ပြောတော့တာပဲ ။ ဟုတ်ပါ့ ။ ဒေါ်အေးဦး ပြောပါတယ် ။
ပြောရဦးမယ် ။ သတင်းစာတွေ ၊ ဂျာနယ်တွေထဲ သိန်းပေါင်းဘယ်လောက် ဘယ်လောက်တန် အဆောက်အအုံကြီး စသဖြင့် လှူတဲ့ တန်းတဲ့ သတင်းများ ပါလာရင် “ သာဓု … သာဓု ... သာဓု” ဆိုပြီး အသံထွက် ရွတ်တော့တာပဲ ။
“ မောင်မင်းကြီးသားများ ရှေ့လျှောက် ဒီထက် ချမ်းသာပါစေ ။ နောက်ဘဝ နတ်ပြည်ရောက်ပါစေ” ဆိုပြီး ဆုတောင်းပေးရတာ အမောပဲ ။ “ တို့များလည်း ရှိမှဖြင့် လှူချင်လိုက်တာ ” ဆိုတဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ချင်တဲ့ စကားတောင် မပြောဘူး ။ မုဒိတာ ပွားနေတာ ။
ဒီလို သူများ ကောင်းစားတာ ၊ အခြေအနေ တင့်တာကိုမှ လိုက်ပြီး မုဒိတာ ပွားနေတာ မဟုတ်ဘူး ။ ပြောင်းပြန် မုဒိတာမျိုးလည်း ပွားတတ်သေးရဲ့ ။ ကိုယ့်ရပ်ကွက် မီးလာလို့ အိမ်ရှေ့ရပ်ကွက် မီးမလာတဲ့ အခါမျိုး အင်ဗာတာလေးတွေ ဟိုတစ်အိမ် ဒီတစ်အိမ် ထွန်းကြပြီ ဆိုရင်တော့ “ ဟိုဘဝက ဆီမီး လှူခဲ့တဲ့ အကျိုးပေါ့ ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အင်ဗာတာလေး ထွန်းနိုင်ရှာသားပဲ ” ဆိုပြီး ရှာကြံ အကောင်းမြင်ပါတယ် ။
နာဂစ်မုန်တိုင်းတုန်းကလည်း အရပ်ထဲ ငွေတိုးပေး ၊ အပေါင်ခံတဲ့ လူမျိုးခြား အိမ်ဝင်းထဲ မန်ကျည်းပင်ကြီး ဝုန်းဆို ပြိုလဲပါရော ။ အဲဒါ ဒေါ်အေးဦး တစ်ယောက် ညကြီးမင်းကြီး အူယားဖားယား ပြေးကြည့်ရှာတယ် ။ ပြန်လာတော့ ဘာပြောတယ် မှတ်သလဲ ။
“ ကံကောင်းတယ်ဟေ့ အိမ်ပေါ် မကျဘူး ။ ကြည့်နော် ... ဘာပဲပြောပြော ဘာလုပ်ငန်းပဲလုပ်တယ် ဆိုဆို မိသားစုစီးပွားရေးအတွက် အလှူဒါနလေးက မပြတ်တော့ နတ်မတာပဲ ။ အဲဒီ မန်ကျည်းပင် စဉ်းတီတုံး ဖြတ်ရောင်းရင် မနည်းရမှာ ” ရှာကြံပြီး အဆိုးထဲက အကောင်း ရှာတာ ။ မုဒိတာ ပြောင်းပြန် ။
ဒီလိုပါပဲ ။ ဒေါ်အေးဦးရဲ့ မုဒိတာပွားတတ်ပုံကတော့ ပြောရင် မဆုံးနိုင်ပါဘူး ။ အဲဒီလို မုဒိတာ ဆိုတဲ့ ( အရေးကြီးဆုံးပဲ ဆိုပါစို့ ) ဗြဟမ္မစိုရ်တရား တစ်ပါးတည်း ပွားနေရုံနဲ့ ဘယ်လောက်အမျိုးများသလဲ ဆိုတာ ပြောပါ့မယ် ။ ဖြစ်ချင်တော့ ဒေါ်အေးဦး မုဒိတာပွားလို့ အကောင်းဆုံး အခြေအနေ ဆိုပါစို့ ။ ဟုတ်ပါရဲ့ ။ မုဒိတာ ဆိုတာက မိမိမှ တစ်ပါး အခြားသူ အတွက် ပွားရတာ မဟုတ်လား ။ ကြည့်ပါ ။ ကံတရားများ အကျိုးပေးချင်တော့ အစ်မကြီး ဒေါ်အေးအုန်း ထီပေါက်ပါလေရော ။ ပေါက်တာမှ သိန်း ၅၀၀ ဆု ။ ဘာပြောကောင်းမလဲ ။ ဒေါ်အေးအုန်း ထက်တောင် ဒေါ်အေးဦးက ပိုပြီး ဝမ်းသာသေးတာ ။ လျှောက်ကြွားလိုက်ရတာလည်း ( ဂုဏ်ယူတာပေါ့လေ ) အမော ။ သဘောကတော့ သူ့အစ်မကြီးရဲ့ သီလ ၊ သမာဓိ ၊ မေတ္တာ ၊ ဘာဝနာ ၊ ဒါနအကျိုး ၊ ရှေးရှေးက ကုသိုလ် စသဖြင့်တဲ့လေ ။ ဒီနေရာမှာလည်း သူ့ကိုယ်သူနဲ့ နှိုင်းသေးတာ ။ ဘာတဲ့ “ ကျွန်မက စီးပွားရေးသောင်းကျန်းနေတာကိုး ၊ မမ လိုမှ ဘုရားတရား သေသေချာချာ အာရုံမပြုနိုင်တာ ” တဲ့ ။ အစ်မကြီးက “ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ညည်းတစ်ဝက် ဆိုင်ပါတယ်အေ ” ဆိုတာတောင် “ မမရေ အဖေ့လက်ငုတ်ဟာ ညီအစ်မ နှစ်ယောက် တစ်ဝက်စီ ဆိုင်တာပါ ။ ခုဟာ မမရဲ့ ရှေးကုသိုလ်နဲ့ ပေါ်လာတဲ့ ရွှေအိုးကြီးပါ ” တဲ့ ။ ဒါပေမဲ့ သူလည်း ပုထုဇဉ်ပဲလေ ။ လိုချင်မျက်စိတော့ ရှိတာပေါ့ ။ ဒါကြောင့် ရိုးရိုးသားသား ပြောရှာပါတယ် ။
“ မမ သဒ္ဓါရင် မမ တူ ၊ တူမတွေကို နည်းနည်းပါးပါး ပေးပါ ” တဲ့ ။ မနေပါဘူး ။ အစ်မကြီးကလည်း သူ့တူ ၊ တူမတွေ စီးဖို့ ဆိုပြီး ( စကားအလှ သုံးတာပေါ့ ) မော်တော်ကားတစ်စီး ဝယ်ပေးပါတယ် ။ ( အောက်ကားပါ )
ကိုင်း ... ဒီမှာတွင် မုဒိတာ အကျိုးတရား ပြီးပြီလားတဲ့ ။ ငွေကြေးဓန ကိစ္စကတော့ ပြတ်ပါရဲ့ ။ လူ့သဘော လူ့သဘာဝက မပြတ်တာပါပဲ ။ အင်း တိုတိုတုတ်တုတ်နဲ့ အကျဉ်းချုပ် ပြောရရင်တော့ “ ဒဲ့ ” ဆိုပါစို့ ။ အစ်မကြီး ဒေါ်အေးအုန်း ထီပေါက်တဲ့ နေ့ ညကစလို့ ဒေါ်အေးဦး အိပ်မရတဲ့ ရောဂါ စွဲကပ်တော့တာပါပဲ ။
စဉ်းစားလို့ မရတာက တစ်ပါးသူငါ အတွက် မုဒိတာ အမြဲပွားနေတတ်တဲ့ ဒေါ်အေးဦး ဟာ တစ်အူတုံ့ဆင်း အမြွှာညီအစ်မရင်းကျမှ မုဒိတာ မပွားနိုင်တဲ့ ကိစ္စပါ ။
“ အနေဝေးတော့ ခင် ၊ အနေနီးတော့ ကြဉ် ” ဆိုတာ “ ဝေးတသက်သက် ၊ နီးတကျက်ကျက် ” ဆိုတဲ့ စကားနဲ့ သိပ်မထူးပါဘူး ။
နော့ပေမယ့် သူရို့ ညီအစ်မရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ မပျက်တာပါပဲ ။ ဟော ... မေတ္တာဆိုတာက ဗြဟ္မစိုရ်တရား လေးပါးမှာ ထိပ်ဆုံးနော် ။ မုဒိတာ ကတော့ တတိယ ။ ကြားထဲမှာက ကရုဏာ ဆိုတာ ခံနေသေးတယ် ။ နောက်ဆုံးတော့ ဥပေက္ခာ ကလည်း ခြားနေပြန်တယ် ။ ကြည့်စမ်း ၊ မေတ္တာ နဲ့ မုဒိတာ ဟာ ကြားခံတွေကြောင့် အစေး မကပ် ၊ တစ်ထပ်တည်း မကျ ဖြစ်နေပါပေါ့ ။
ဪ ... တစ်ထပ်တည်း ကျဖို့ တကယ်တော့လည်း မေတ္တာ နဲ့ မုဒိတာ မလွယ်ပါ လား ။ အကယ်လို့ တစ်ထပ်တည်း ကျခဲ့ရင်လည်း ခေတ်စကားနဲ့ ပြောရရင် “ ပွဲသိမ်း ” ပေါ့ ။
စောစောက မြန်မာစကား ပြန်ဆက်ရရင် ...
“ ဝေးတသက်သက် နီးတကျက်ကျက် ” ဆိုတာက ရန်သတ္တရု ဖြစ်နေတာကို ပြောဟန် မတူဘူး ။ အတွင်းစိတ်မှာ “ ကျိတ် ” ခိုးလိုးခုလု ဖြစ်နေတာမျိုး ပြောတာ ထင်ပါရဲ့လေ ။
သူဌေး တစ်ယောက် ထီထပေါက်တာ ဆင်းရဲသားက မုဒိတာ ပွားနိုင်တယ် ။ ဒါမှမဟုတ် မနာလို ဖြစ်နိုင်တယ် ။ ဒါ သဘာဝကျပါတယ် ။ ဆင်းရဲသား ငွေတစ်သောင်းလောက် ကောက်ရတာကို သူဌေးက မုဒိတာ မပွားနိုင်ဘဲ မနာလို ဖြစ်တာကတော့ သဘာဝတောင် မကျပါဘူး ။
အနေနီးပေမယ့်
အခြေကြီးရင်တစ်မျိုးထင်
ပြောင်းပြန်မြင်တော့
အသွင်ပြောင်း ။
‘ မုဒိတာ ’ ဘုရားစကားရယ်က
လူ့ပြည်ရွာ တိုက်တစ်လွှားမှာ
ဆပွားစေ ... ကြောင်း ။ ။
▢ သုမောင်
📖 ကိုစံလွင် မစော ဝတ္ထုတိုများ
စိန်စိန့် မာန
❝ စိန်စိန့် မာန ❞
( ပီမိုးနင်း )
ပန်းပိတောက်တို့သည် လျှမ်းတောက်လျက် နေရောင်ကို မြှူပလီကာ သာယာသော နွေဥတု နံနက် ခင်းအချိန်ကို ရွှင်ပြုံးသာယာခြင်း ဖြစ်စေသတည်း ။
ထိုပိတောက်ပင်ကြီး၏ ရိပ်ငြိမ်သာယာ အေးချမ်း လှစွာသော အကိုင်းအခက်တို့၏ အလယ်တွင် မိန်းမပျို ၊ ယောက်ျားပျိုတို့နှင့် မိန်းမကြီးတစ်ယောက် နှစ်ယောက်သည် ကောက်ညှင်းဆိုင်းထုပ်များကို ထုပ်၍ နေကြလေ၏ ။ ကလေးသူငယ် အချို့တို့သည်လည်း ထိန်ဝေတောက်လျှမ်း မွှေးရနံ့ဖျန်းလျက် ပန်းပွင့်တို့ကို လောင်းပက်၍ နေသော ကြီးမားသည့် ထိုပိတောက်ပင်ကြီး၏ အောက်၌ လိုက်တမ်းပြေးတမ်း ကစား၍ နေလေ၏ ။ ၎င်းပိတောက်ပင်ကြီးနှင့် ဝါးတစ်ရိုက်မျှ ကွာဝေးသော နေရာသည်ကား အိမ်ရှေ့တံစက်မြိတ် ဖြစ်လေရာ ၎င်းတံစက်မြိတ် အနီးတွင် မီးဖို၌ တပ်၍ ထားသော သံပုံးကြီးမှ ဖြူစင်သော အခိုးတို့သည် လှပသော ပဲသီး စည်းကြီးပမာ ကွေ့ကာကောက်ကာ လေထဲတွင် ယိမ်းယိုင်ရင်း ကြည်လင်သော ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်၍ နေကြရာတွင် ကျက်စပြုသော ကောက်ညှင်းထုပ်များ၏ သင်းပျံ့သောရနံ့နှင့် ပိတောက်ပန်းတို့၏ ရနံ့သည် ရောစပ်ပေါင်းသင်းခြင်း ပြုကြလေသတည်း ။ အနီးအပါးရှိ သရက်ပင် ၊ မန်ကျည်းပင်ရိပ်များ၏ အောက်၌ကား လယ်ကိစ္စ ပြီးသဖြင့် အားလပ်လျက် ရောက်လာလတ္တံ့သော သင်္ကြန်အခါကြီး၏ အငွေ့အသက်ကို ခံလင့်ကာ ရယ်မော ပြောဆို၍ နေကြသူများသည် လည်းကောင်း ၊ အလှည့်ကျ သန်းတုပ်၍ နေကြသူများသည် လည်းကောင်း ၊ များမကြာမီက ဘိုးမောင်နှင့် ထွက်၍ ပြေးသော မယ်သုံ၏ အကြောင်းနှင့် ပတ်သက်ပြီး အရေးတကြီး ဆွေးနွေး၍ နေကြသူများသည် လည်းကောင်း တစ်စုံ တစ်ခုစီ ကြည်လင်သော လေထဲ၌ သာယာသော ရယ်မောသံတို့ကို လွှင့်၍ နေကြလေသတည်း ။
“ မစိန် .. ညည်းတို့ အိမ်ခေါင်းရင်းက မြန်မာပိန္နဲသီးကြီးဟာ ကြီးလုပါပကောအေ ၊ မွှေးလိုက်တာအေ ၊ မဆွတ်တော့ဘူးလား ” ဟု တစ်ယောက်သော မိန်းမကြီးက ကောက်ညှင်းထုပ်များကို ပြုတ်၍ နေသော အသက် နှစ်ဆယ်ခန့်ရှိ မိန်းမပျို အချောအလှလေး တစ်ယောက်အား မေးလိုက်လေ၏ ။
“ ကျွန်မက သပ်ရိုက်ပြီး အုပ်တာ မကြိုက်ဘူး ကြီးကြီးရဲ့ ။ သူ့ အလိုလို မှည့်မှ စားမယ်လို့ အပင်မှာပဲ ထားတယ် ”
“ ပိန္နဲသီးများဟာ လုံးကြီးပေါက်လှ အပျိုချောကလေးများနဲ့ အင်မတန် တူတယ်အေ့ ။ သတိထား မောင်မြင့် ကိုလည်း အားနာဦး ”
“ ကြီးကြီး ပြောတာကို ကျွန်မ နားမလည်ဘူး ။ နားလည်အောင် ပြောပါဦး ” ဟု စိန်စိန်က ပြောရင်း ကျက်ပြီးသား ကောက်ညှင်းထုပ်များကို ဆယ်ယူနေလေ၏ ။
“ ဪ …. ကြီးကြီးက သပ်ရိုက်မှ ကောင်းကောင်း မှည့်တာကို ဆိုတာပါ ။ သပ်မရိုက်ဘဲ အပင်မှာ ထားရင် ရှဉ့် ဖောက်တတ်တယ်အေ့ ။ ရှဉ့် ဆိုတဲ့ သတ္တဝါအကောင် မျိုးဟာ မျောက်ထက် တန်ခိုးကြီးတာမျိုးအေ့ ။ မျောက် ဟာ အုန်းသီးကို ရရင် ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဘူး ။ ရှဉ့် ကတော့ ဖောက်ပစ်လိုက်တာပဲ ။ အုန်းသီးကို ဖောက်တဲ့ ရှဉ့် ဟာ ဗမာပိန္နဲသီး အလုံးမျိုးကိုတော့ ဘာပြောစရာ ရှိမလဲ ”
စိန် ... “ ကျွန်မတော့ သပ်ရိုက်ထားမယ့်အစား ရိုက်သ,တ်တာ ခံမှာပဲ ” ဟု ပြောရင်း မောင်မြင့် ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်လေ၏ ။
ထိုအခါ ပတ်ဝန်းကျင် အနီးအပါး မနီးမဝေးရှိ မိန်းမများက ရယ်မောကြလေ၏ ။
မောင်မြင့်သည် အိမ်ပေါ်၌ ခြေတွဲလွဲချကာ ထိုင်ရင်း ခြေနှစ်ဖက်ကို ယမ်းလျက် စိန်စိန် ကို ကြည့်ကာ ပြုံး၍နေလေ၏ ။
“ မင်းကို ဘယ်သူမှ ရိုက်မသ,တ်စေရပါဘူး စိန်ရယ် ။ ဒီမှာ သက်တော်စောင့်ကြီး တစ်ယောက်လုံး ရှိပါတယ် ”
“ အိပ်ဖန်များကော မစောင့်ဘူးလား ” ဟု ဒေါ်ညိုက ပြောပြီး ပိန္နဲသီးကို သွားရောက် လက်နှင့် တီးခတ်ကြည့် ပြီး “ စိန်စိန်ရေ ... သပ်ရိုက်ဖို့ မလိုတော့ဘူး ။ စည်တော်သံ ပေါက်နေပြီ ဘယ့်နှယ်လုပ်မလဲ ”
“ စည်တော်သံပေါက်ရင် စားတာပေါ့ ဒေါ်ညိုရယ် ” ဟု ပြောလိုက်ရာ တောင်းလောက်နီးနီး ကြီးပြီး မွှေးကြိုင်သော ပိန္နဲသီးကြီးကို ဒေါ်ညို အညှာမှ ဖြုတ်၍ ခူးလိုက်ရာ အနီးအပါးရှိ ကလေးမိန်းမကြီးငယ်တို့သည် ပြေး၍ လာကြလေ၏ ။ မကြာမီ ဝိုင်းအုံကာ ပိန္နဲသီးကြီးကို နွားဖျက်သလို ဖျက်နေကြလေ၏ ။ စိန်စိန်သည် ပြေး၍ လာပြီးလျှင် ငှက်ပျောပင် တစ်ပင်မှ အရွက်ကို ခင်းကာ ဒေါ်ညို ရော့ရော့ .. သူတို့ဖို့ဟု ပြောကာ ငှက်ပျောဖက်ကို ပေးလေ၏ ။
ထို့နောက် စိန်စိန်နှင့် မောင်မြင့်သည် အိမ်ပေါ်၌ စကားပြောရင်း ပိန္နဲသီးကို စား၍ နေကြလေ၏ ။
ထိုအခိုက်တွင် ဆူညံသံများကို ကြားရလေ၏ ။
“ မမိုးဟဲ့ မမိုး … ကလေး ငိုနေတာ မကြားဘူးလား ”
“ ဟေ့ ... မိစု ဘယ်လင်နဲ့ စကားပြောနေလဲ ထမင်းအိုး ဆူနေပြီ ”
“ ဆွမ်းတော်ဗျို့ ”
“ မယ်တုတ်ရေ …. ကလေး နိုးနေပြီဟဲ့ ” စသည့် အော်သံခေါ်သံတို့ကို ကြားရလေ၏ ။ ငေးကာ စကား ပြော၍ နေကြသူတို့သည် ထ၍ ပြေးကြလေ၏ ။ စိန်စိန် နှင့် မောင်မြင့် သာ မီးဖိုနှင့် မနီးမဝေး နေရာတွင် ပိန္နဲသီး စားလျက် ကျန်ရစ်ကြလေရာ အညှာပြုတ်၍ ကျနေသော ပိန္နဲသီးကြီးမှာလည်း ကျန်ရစ်ခဲ့လေ၏ ။ ပိတောက်ပင် အောက်၌လည်း ဒေါ်ညို တစ်ယောက်သာ ကောက်ညှင်းထုပ်ကို ထုပ်ရင်း ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည် ။
စိန်စိန်သည် ၎င်းရွာ အနီးရှိ မြို့တစ်မြို့၌ ကျောင်းဆရာမ ဖြစ်ခဲ့ပြီးနောက် ယခုအခါ ဝါသနာပါသော ဝတ္ထု ၊ ကဗျာ ၊ သတင်းတို့ကို ရေး၍ ရန်ကုန်မြို့ ၊ မန္တလေး မြို့များ၌ ရှိသော မဂ္ဂဇင်း ၊ ဂျာနယ် ၊ သတင်းစာများသို့ ရေးသား ပေးပို့ရာ ကျောင်းဆရာမ ဖြစ်စဉ်က ရရှိသော လခ ငါးဆယ်ထက် ပိုမို၍ ရနေသောကြောင့် တစ်ကြောင်း ၊ စာရေးခြင်း အလုပ်၌ ဝါသနာ စူးစိုက်သဖြင့် ကျောင်းဆရာမ အလုပ်၌ မပျော်ပိုက်ဘဲ ငြီးငွေ့သဖြင့် လည်းကောင်း ဆရာမ အလုပ်မှ ထွက်လေရာ လွတ်လပ်ခြင်းကို ရစပြုသဖြင့် များစွာ ပျော်ရွှင်လျက် မြို့သူ၏ အလေ့အကျင့်တို့ကို ဖျောက်ဖျက်ကာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ပျော်စရာ အကောင်းဆုံးဟု မိမိ၏ စိတ်၌ အယူရှိသောကြောင့် တောသူတို့၏ အသုံးအနှုန်း အနေအထိုင်မျိုးနှင့် တင်းတိမ်၍ နေသူ ဖြစ်လေ၏ ။ ၎င်းမိခင် မုဆိုးမကြီးနှင့် အစ်မ တစ်ယောက်မှာ လယ်ပိုင် ၊ မြေပိုင် ၊ အိမ်ပိုင် ရှိသဖြင့် စိန်စိန် စာရေး၍ ရသော ငွေကလေးနှင့် ၎င်းတို့၏ လယ်မြေမှ နှစ်စဉ် ရရှိသော ဝင်ငွေကို ပေါင်းလိုက်သော် သား အမိ သုံးယောက်မှာ လေလွင့်ဖြုန်းတီးမည့်သူ မောင် အပို မရှိသဖြင့် ပိုသည်ထက် ပို၍ နေသည့်ပြင် ကောက်ညှင်းထုပ် ထုပ်၍ ဒေါ်ညိုကို ဈေးသို့ လွှတ်ကာ အရောင်းခိုင်းခြင်းဖြင့် မိတ်ဆွေဒေါ်ညိုအား ငွေဝင် မှန်သော အလုပ်ကို ပေးနိုင်ရုံမက မိမိတို့ မှာလည်း အပျင်းပြေ လုပ်ရင်းကိုင်ရင်း အပိုအမို သုံးစွဲကြရလေ၏ ။
မောင်မြင့် မှာမူ ကျောင်းနေစဉ် ၇ တန်း၌ ဆရာမကလေး စိန်စိန်၏ တပည့် ဖြစ်ခဲ့လေရာ အသက်အရွယ်ချင်း တူသဖြင့် လည်းကောင်း ၊ တစ်ရွာတည်းနေ တစ်ရေတည်းသောက် ဖြစ်ခြင်းကြောင့် တစ်ကြောင်း ၊ စာပေ ရေးသား စီကုံးခြင်း အလုပ်၌ ဝါသနာ တူညီခြင်းကြောင့် တစ်ကြောင်း ၊ အလွန်ချစ်ချင်၍ နေလေရာ ဆရာမကလေး ကျောင်းမှ ထွက်ပြီးနောက် မောင်မြင့်မှာ ကျောင်းမှ မထွက်သေးသော်လည်း အားလပ်သည့်အခါ ဆရာမကလေးထံ လာရောက်ကာ မိမိ ရေးသားထားသော စာများကို ပြခြင်း ၊ စိန်စိန် ရေးသားထားသော စာများကို ဖတ်ခြင်း အပျင်းပြေရာမှ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် အထူးအချွန် နီးစပ်၍ လာကြပြီးလျှင် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် မကြာခဏ မတွေ့ ရလျှင် မနေနိုင်သလို ဖြစ်၍ နေလေသတည်း ။
မောင်မြင့်သည် စိန်စိန်ကို လွန်စွာ အားကျလျက် စိန်စိန် ကဲ့သို့ နာမည်ရလျှင် သေပျော်ပြီဟု မှတ်ထင်၍ နေလေ၏ ။ ၎င်းစာပေ ရေးသားခြင်း အလုပ်မှ အပ စိန်စိန် နှင့် မောင်မြင့်သည် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် အဟုတ် တကယ် အမှန် မေတ္တာရှိကြောင်းကို ကောင်းစွာ သိကြလေ၏ ။ သိကြသော်လည်း မောင်မြင့်သည် ပညာအရာ၌ စိန်စိန်ဟာ မိမိထက် သာ၍ နေသဖြင့် တစ်နေ့ သူကဲ့သို့ ငါ ဖြစ်အောင် ကြိုးစားမည် ။ ကြိုးစား၍ ထမြောက် အောင်မြင်မှသာ သူ့ကို ငါ ယူမည်ဟု အောက်မေ့ကြံစည်ကာ စာရေးခြင်း အလုပ်ကိုသာ ကြိုးပမ်းအားထုတ်၍ လုပ်သောကြောင့် ကိုးတန်းကို မအောင်ဘဲ နှစ်နှစ်ကျော် ကြာ၍ နေလေ၏ ။ သို့ပင် စိတ်ဝင်စားလျက် သူလို ဖြစ်မှ သူ့ကို ငါ ယူမည်ဟု စိတ်ထဲမှာ အကြံပြုသော်လည်း အချစ်သည်ကား လူ့ပြည်၌ နေရသည်နှင့် မတူ ။ နတ်ပြည်၌ နေရသကဲ့သို့ မှတ်ထင်လောက်အောင် ကြီးမားသော စည်းစိမ်ကိုခံစား၍ နေရသကဲ့သို့ ထင်ရလေ၏ ။ စိန်စိန် ကျွေးသော အသီးသည် ကမ္ဘာပေါ်၌ ရှိသမျှသော အမွှေးအကြိုင်တို့ထက် မွှေးကြိုင်၍ နတ်သုဓာမက ချိုမြိန်၍ စိန်စိန်၏ လက်ကလေး တစ်ချက်မျှ ထိရခြင်း အရသာထက် မြတ်သော အတွေ့သည် ကမ္ဘာပေါ်မှာ မရှိချေ ။ စိန်စိန်၏ ကိုယ်ငွေ့သည် နွေအခါ အထူးချမ်းမြေ့စေ၍ ဆောင်းအခါ၌ သာခြင်းဖြစ်စေ၏ ။ တစ်ခါတစ်ခါ နီးကပ်စွာ စကားပြောရာ၌ စိန်စိန်သည် နတ်တို့၏ တူရိယာသံထက် သာယာလိမ့်မည်ဟု မှတ်ထင်ယုံကြည်လေသတည်း ။
သို့ဖြစ်သောကြောင့် ထိုနေ့၌ကား ငါ သူ့လို ဖြစ်အောင် စောင့်ရလျှင် အင်မတန် ကြာပြီး နေတော့မှာ ထင်ပါရဲ့လေဟု စိတ်၌ အောက်မေ့ကာ ဆရာမ ကျွန်တော် ကျောင်းထွက်တော့မယ် ။ ကျောင်းမှာ မနေချင်တော့ဘူးဟု ပြောလေ၏ ။
ဘာဖြစ်လို့လဲ ၊ ဆယ်တန်းအောင်အောင် မနေချင်တော့ဘူးလားဟု ပြောကာ ပိန္နဲသီးကို တစ်ပိုင်း ကိုက်ပြီး လက်၌ ကိုင်လျက် မောင်မြင့်၏ မျက်နှာကို ငေးကြည့်ကာ နေလေ၏ ။
မသင်နိုင်တော့ဘူး ထင်တယ် ဆရာမ ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ ဆိုတော့ကာ ဟောဒီလို ဖြစ်နေတာဟု ပြောကာ ဆရာမက လက်ထဲမှ ပိန္နဲသီးကို လျင်မြန်စွာ ယူပြီး ဆရာမ ကိုက်၍ ထားသော ကိုက်ရာပေါ်ကို ထပ်၍ ကိုက်ရင်း ဆရာမကို ပြုံးစိစိနဲ့ ကြည့်၍ နေလေ၏ ။
ဆရာမသည် ၎င်းကို အပြစ်တင်သော မျက်နှာပေးမျိုးနှင့်ကြည့်ကာ အလကား ။ ဒါ ရူးတာ သိရဲ့လား ။
အချစ်ဆိုတာ ရူးစေတတ်တာမျိုးပဲ ။ ဆရာမ မှာတော့ ဘာရူးမလဲ ။ စာရေးတတ်တာကိုး ... စာနဲ့ ညားနေတယ် ။
မြင့်ကော မရေးတတ်ဘူးလား ။
ရေးတတ်ပေမဲ့ သူများလို နိုင်ငံကျော် မဖြစ်သေးလို့ စိတ်ပျက်နေပါပြီ ။ စာနဲ့လည်း မညားနိုင်တော့ ပါဘူး ။ စာကိုလည်း မချစ်တော့ပါဘူး ။ တကယ်ချစ်တဲ့ လူနှင့်သာ အေးအေးနေချင်တော့တာပါပဲ ။
အေးအေးနေရင် ဘာလုပ်စားမလဲ ။
ဘာလုပ် စားရမလဲ ။ ကိုယ်ပိုင် လယ်ဧက သုံးရာ ရှိတယ် ။ လယ်ထောက်ခ မချဘူး ၊ ကိုယ်တိုင် သူရင်းငှားနဲ့ လုပ်စားမှာပေါ့ ။
ဒီလိုဖြင့် လယ်သူကြီးပေါ့လေ ။
“ ဟုတ်ကဲ့ ၊ လယ်ငှား လယ်သူကြီး မဟုတ်ပါဘူး ။ ကိုယ်ပိုင် လယ်လုပ်တဲ့ လယ်သူကြီးပါ ။ ဆရာမကတော့ လယ်သူကြီးအလုပ်ကို သေးနုပ်တယ် ထင်မှာပေါ့ ။ အယ်ဒီတာတို့ ၊ မင်းတိုင်ပင်အမတ်တို့ ၊ ဝတ်လုံတို့ ၊ ငါးထောင်စားတို့မှ ဟုတ်တယ် ထင်မှာပဲ ။
ဪ ... ဒီလိုလည်း မဟုတ်ပါဘူး ။ အေးအေးဆေးဆေး ကိုယ့်ဘာသာ စာရေးပြီး နာမည်လည်းရ ဝမ်းလည်းဝ နေတဲ့အခါမှာ သခင် တစ်ယောက် ၊ လင် တစ်ယောက်ကို အကြောင်းမဲ့ ရှာပြီး လုပ်ကျွေးသမှု ပြုလျှင် မိုက်ရာကျမှာ စိုးလို့ပါ ။
စင်စစ်အားဖြင့်သော်ကား စိန်စိန်သည် မောင်မြင့်ကို ချစ်ခင်၏ ။ သို့သော်လည်း မိမိလောက် ပညာ မရှိ ဟု မှတ်ထင်ကာ အညတရဖြစ်သော ရွာငယ် ဇနပုဒ်သား တစ်ယောက်ကို ယူရမည်အတွက် ရှက်သလို ဖြစ်၍ နေသောကြောင့် အစဉ်းစားကြီး၍ နေလေ၏ ။
ထိုကဲ့သို့ စကားပြောဆို၍ နေခိုက်တွင် စာပို့ကု,လား တစ်ယောက်သည် စာတစ်စောင်ကို လာ၍ ပေးလေ၏ ။ ထိုစာကို ဖွင့်၍ ကြည့်လိုက်သောအခါ အောက်ပါအတိုင်း တွေ့ရှိရလေ၏ ။
မိတ်ဆွေ ကိုမြင့်
မိတ်ဆွေ မှာထားသဖြင့် သတင်းစာတိုက်ရှင် တစ်ဦးထံ ပြောပြရာ အင်္ဂလိပ်သတင်းစာများကို မြန်မာလို ကောင်းစွာ ပြန်ချင်ရင် တစ်လ ကျပ် ၈ဝ လောက် စ၍ ပေးချင်သည်ဟု ပြောပါသည် ။ မိတ်ဆွေ ပြန်၍ ပေးထားသော ဩစတြီးယားပြည် ၊ စုံထောက်အရာရှိများ အကြောင်းကို ကျွန်တော် ပြကြည့်ရာ လွန်စွာ သဘောကျသဖြင့် မိတ်ဆွေကို အမြန် မှာဖို့ရန် ပြောပါသည် ။ သို့အတွက် အလုပ်ကို လက်ခံလိုလျှင် မြန်ချင်သမျှ မြန်စွာ ရန်ကုန် သို့ လာရောက်ပါမည့်အကြောင်း ။
မောင်သင်း
မောင်မြင့်သည် ထိုစာကို ဆရာမအား ပြရာ ဆရာမသည် များစွာ သဘောကျပြီး နာမည်ရအောင် ကြိုးစားဖို့ရန် အားပေးလေ၏ ။
နောက်တစ်နေ့ မောင်မြင့်သည် စိန်စိန် အား နှုတ်ဆက်ပြီးလျှင် ရန်ကုန်မြို့သို့ ထွက်သွားခဲ့လေသတည်း ။ ထိုနောက် တစ်နှစ်ကျော်ခန့် ကြာ၍ သွားလေ၏ ။ မောင်မြင့်သည် စိန်စိန်ကို တွေ့ရန် ရွာသို့ အားလပ်တိုင်း ပြန်၍ လာလေ၏ ။ စိန်စိန်မှာလည်း မောင်မြင့် အလုပ်လုပ်သော သတင်းစာ၌ မောင်မြင့်၏ ကူညီမှုကြောင့် ဆောင်းပါးများကို ရေး၍ ပေးသဖြင့် အတော်ကလေး နာမည် ပိုမို၍ ရလေ၏ ။ မောင်မြင့်မှာမူ အထူးနာမည် မရ ၊ ဘာသာပြန်ဆရာ အဖြစ်နှင့်သာ မထင်မရှား လုပ်ကိုင်၍ နေရရှာလေသတည်း ။
စိန်စိန်မှာ နဂရာစိန် ဟူသော အမည်ဖြင့် အတော်ပင် ရေးရသော်လည်း များစွာ တင်းတိမ်ရောင်ရဲခြင်း မရှိ ။ ဘယ်နည်းဖြင့် တစ်ဦးတည်း နိုင်ငံကျော်အောင် ကြိုးစားရမည် ကိုသာ ကြံစည်ခဲ့လေ၏ ။ သို့သော်လည်း တစ်ဦးတည်း နာမည်ကျော်မဖြစ် ။ မိမိကဲ့သို့ အတော်အတန် နာမည်ရသူ စာရေးဆရာတွေ များစွာ ရှိခဲ့သဖြင့် မိမိကိုယ်တိုင် အပေါ်၌ မကျေမနပ်သောစိတ် ပေါ်ပေါက်၍ နေလေသတည်း ။
မောင်မြင့်နှင့် တွေ့သည့် အခါမှာ ထိုအကျိုးအကြောင်းတို့ကို နှီးနှောလေရာ မောင်မြင့်မှာ ဗဟုသုတ အကြားအမြင် ရှိလာသဖြင့် စိန်စိန် အား များစွာ အကြံဉာဏ် ပေးလေ၏ ။ သို့သော်လည်း မောင်မြင့်၏ အမည်ဖြင့် တေးထပ်တစ်ပုဒ် ၊ ကဗျာတစ်ပုဒ် ၊ ဆောင်းပါးစာ တစ်ပုဒ်မျှ မရေးသောကြောင့် မောင်မြင့်၏ အကြံပြုချက် များကို များစွာ ကိုးစားအားထား မပြုရုံမက အချို့သော အကြောင်းများ၌ မောင်မြင့်နှင့် များစွာ အထင်အမြင် ကွဲလွဲ၍ နေလေ၏ ။
သည်လောက်တောင် ဘယ်အတွက် ၊ ဘယ်လောက် ပူရသလဲ ဆရာမရဲ့ ။ ရှေးက စိုက်ပေးသလောက် ဖြစ်ကြရတာပဲ ။ ဆရာမမှာ ကျော်စောဖို့ ကုသိုလ်ပါသလောက် ကျော်စောရမှာပေါ့ ။ ဒါတွေကို အသာထားပြီး ဝါသနာ ပါတဲ့ အလုပ်ကို ချစ်ချစ်ခင်ခင် လုပ်ရင်း ၊ ချစ်တဲ့သူ တစ်ယောက်နဲ့ ပျော်ပျော်ပါးပါး နေနေရတာဟာ အခုလို နေနေရတာထက် ပိုပြီး မကောင်းဘူးလား ပြောလေ၏ ။
သို့သော်လည်း စိန်စိန်၏ စိတ်၌ မောင်မြင့် အပေါ်၌ အထင်အမြင် ပိုမို၍ ယုတ်လျော့ပြီး အင်း မလုပ် ၊ အဲ မလုပ်သာ နေလေသည် ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မောင်မြင့် သတင်းစာတိုက်၌ အလုပ်လုပ်၍ နေရလျက် ကိုယ်တိုင် နာမည်တစ်ခု မရသည်မှာ စွမ်းရည်သတ္တိ မိမိ လောက် မရှိလို့ဘဲ ။ မိမိမှာ မိန်းကလေး ဖြစ်သောကြောင့်သာ အခုလို နေရသည် ။ မောင်မြင့်လို ယောက်ျားကလေး ဖြစ်ပြီး သတင်းစာတိုက်တစ်ခုခုမှာ ဝင်၍လုပ်ရ မည်ဆိုလျှင် ယခုထက် နာမည် ပို၍ကြီးမှာပဲဟု အစွဲ ပြုကာ ယုံကြည်၍ နေလေသတည်း ။
တစ်နေ့သ၌ စိန်စိန်သည် သတင်းစာ တစ်စောင်ကို ဖတ်၍ ကြည့်ရာ ဝတ္ထုရေးဆရာ အသစ်တစ်ယောက် ရေးသော ဝတ္ထုစာအုပ် အသစ်တစ်ခု အကြောင်းကို တွေ့ရှိရလေ၏ ။ ထိုဝတ္ထုနှင့် ပတ်သက်၍ သတင်းစာ အယ်ဒီတာများသည် များစွာ ချီးကျူး ရေးသားထားကြသည်ကို တွေ့ရှိရလေသတည်း ။
ထို့နောက် အခြား သတင်းစာ ၊ ဂျာနယ် ၊ မဂ္ဂဇင်း တို့ကို ဆက်လက် ဖတ်ကြည့်ရာ၌ ထိုစာရေးဆရာသစ် မောင်သိုင်း၏ နာမည်သည် တစ်ပြည်ထောင်လုံး အုန်းအုန်းကျွက်ကျွက် ဖြစ်၍ လာသည်ကို တွေ့ရှိရလေသည့်ပြင် သတင်းစာ ၊ ဂျာနယ် ၊ မဂ္ဂဇင်း ဟူသမျှတို့၌ လည်းကောင်း မောင်သိုင်း ရေးသော စာများ အမြဲ ပါရှိသည်ကို တွေ့ရ သောအခါ စိန်စိန်မှာ မခံချည့် မခံသာ ဖြစ်၍ နေလေသတည်း ။
အကြောင်းမူကား နှစ်ပေါင်းများစွာက အင်္ဂလိပ်စာ ၊ မြန်မာစာတို့ကို ဖတ်လျက် အမြဲမပြတ် ကြိုးစား ရေးသားခဲ့သော ငါ့မှာ ဤကဲ့သို့ မရ ။ မောင်သိုင်း ဆိုသူမှာ အဘယ်အခါကမှ နာမည် မကြားရဖူးဘဲလျက် ယခုလို ရုတ်တရက် ကျော်ကြားလာရလေခြင်း ။ သူနဲ့ ငါ ဘာများ ခြားနားသေးသတုံး ။ သူ ရေးတဲ့ စာမျိုးကို ငါ ရေးရင် မဖြစ်ဘူးလား စသည်ဖြင့် မခံမရပ်နိုင် ရှိနေလေ သတည်း ။
ထိုကဲ့သို့ မခံမရပ်နိုင်အောင် ရှိနေသည့် အတောအတွင်း မောင်မြင့် ရောက်၍ လာသောအခါ ထိုနိုင်ငံကျော် စာရေးဆရာကြီး မောင်သိုင်း၏ အကြောင်းကို ပြောဆိုကြလေရာ ၎င်းဆရာကြီး အကြောင်းနှင့် ပတ်သက်၍ စိန်စိန်က မေးသောအခါ မောင်မြင့်က လူကိုယ်တိုင် တစ်ခါမှ မတွေ့ရဖူးကြောင်း ၊ နာမည်ကိုသာ ကြားရကြောင်းနှင့် ပြောပြလေ၏ ။
သည်ဆရာကြီး နဲ့ စိန်စိန် တွေ့ရရင် အကြံကောင်း ဉာဏ်ကောင်းတော့ ရမှာပဲ ။ စိန်စိန် ဘယ်လို ကြံပြီး တွေ့ရပါမလဲ ။ တစ်ဆိတ် တွေ့ရအောင် ကြံမပေးနိုင်ဘူးလား ။ စိန်စိန် ရေးထားတဲ့ ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်ကို ပို့ကြည့်ချင်တယ် ။
သည်ဆရာကြီး လိပ်စာတော့ သတင်းစာတိုက်မှာ မှတ်ထားတာ ရှိမှာပဲ ။ သူနဲ့ စာပေးစာယူ အရှိသားကိုး ။ တိုက်က တစ်ဆင့် သူ့ဆီ ပို့ပေးပါ ဆိုရင် ရောက်မှာပေါ့ ။ ဆရာကြီးနဲ့ ပတ်သက်တာ ရှိရင် အယ်ဒီတာတွေ အင်မတန် ဂရုစိုက်ကြရတာပဲ ။
နောက် တနင်္ဂနွေ တစ်ပတ်လောက် ကြာသောအခါ စိန်စိန်သည် မိမိ ရေး၍ ထားသော ဝတ္ထုကို ၎င်း ဆရာကြီး၏ အထံသို့ ပို့သလေ၏ ။
သို့ ပို့ပြီးသည့်နောက် အဘယ်သို့သော ပြန်စာကို ရရှိမည်လဲဟု တွေးတောကာ အထိတ်ထိတ်နှင့် နေလေ၏ ။ နောက် လေးရက် ကြာသောအခါ စာရောက်လာလေ၏ ။ စိန်စိန်သည် ထိုစာကို တုန်လှုပ်သော လက်များနှင့် ဖောက်၍ ကြည့်လေရာ အောက်ပါအတိုင်း တွေ့လေ၏ ။
မိတ်ဆွေ ပေးပို့လိုက်သော ဝတ္ထုကလေး ကို ဖတ်၍ ပြီးပါပြီ ။ ဝတ္ထုကလေးကို သုံးရာ နှင့် ရောင်းချလျှင် ချက်လက်မှတ် ပို့လိုက်ပါ မည် ။ ပုံနှိပ်တိုက်ပိုင်ရှင် တစ်ဦးက ၎င်းဝတ္ထုကို ယူမည်ဟု ပြောပါသည် ။ စာပြန်လိုက်ပါ ။
မောင်သိုင်း
စိန်စိန်သည် ထိုစာကို ဖတ်ရသောအခါ လွန်စွာ အားတက်၍ သွားလေ၏ ။ အကြောင်းမူကား နိုင်ငံကျော် စာရေးဆရာ တစ်ယောက်က သေးငယ်သော မိမိ၏ ဝတ္ထုကလေးကို အဖိုး သုံးရာ ဖြတ်သည် ။ မိမိ အဘယ်အခါမှ မတွေးမခေါ် မမြော်မြင်သောအရာ ဖြစ်လေ၏ ။ ထိုဆရာကြီးသည် မတရားသဖြင့် ကျော်ကြားသည်ဟု မှတ်ထင်ခဲ့ခြင်းများသည် ပပျောက်၍သွားပြီး အဟုတ်တကယ် သိလို့ ကျော်စောပေခြင်းပဲဟု စိတ်ထဲ၌ ဝန်ခံလျက် ထိုစာကို ရင်၌ ပွေ့ပိုက်လေ၏ ။ နဖူး၌တင်ကာ အရိုအသေ ပြုလေ၏ ။ ထိုနောက် ဆရာကြီးအား အလွန် တရာ ကျေးဇူးတင်ကြောင်း တပည့်ကလေး တစ်ယောက် ဟု အမှတ်ထားပြီး အမှားအယွင်း ရှိက ပြုပြင်ပြင်ဆင်ပြီး လျော်ကန်သင့်မြတ်သလို စီမံပါမည့် အကြောင်း ဆရာကြီး၏ ခြေရင်းသို့ ကန်တော့ရန် လာရောက်ချင်လှသဖြင့် အခွင့်ရ၍ နေ့ကောင်းရက်သာကို သိရလျှင် အမြန်ပင် ရန်ကုန်မြို့သို့ လာရောက်ချင်ကြောင်း စသည်ဖြင့် လျင်မြန်စွာ ပြန်စာကို ရေးပြီး ကလေး တစ်ယောက်ကို ခေါ်၍ စာကို ရေစစ္စရီ ပြုလုပ်၍ ပို့ရန် လွှတ်လိုက်လေသတည်း ။
နောက်ရက်များ မကြာမီ ငွေသုံးရာတန် ချက်လက်မှတ် တစ်ခု ရောက်လာလေရာ စိန်စိန်မှာ မိမိ၏ ထူးချွန်သော ကံကြမ္မာကို မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ရှိရှာလေသတည်း ။
ထို့နောက် ၎င်းဆရာကြီးနှင့် စာပေးစာယူ များစွာ ပြုလုပ်ရသော်လည်း တွေ့ကြုံရန် အခွင့်မရသဖြင့် တစ်ဖန် စိတ်လက်မကျေမချမ်း ဖြစ်၍ လာပြန်လေ၏ ။
ဤဆရာကြီးသည် အလွန် မာနကြီးတဲ့ ဆရာကြီး နှင့် တူသည် ။ ငါ့ကို အဖက်လုပ်ချင်တဲ့ လက္ခဏာ မရှိဘူး စသည်ဖြင့် တစ်မျိုး ထင်မြင်ပြန်လေသတည်း ။
နောက် သုံးလေးလလောက် ကြာသောအခါ မိမိ ရေးသော ဝတ္ထု ထွက်ပေါ်၍ လာလေ၏ ။ ၎င်းဝတ္ထု အကြောင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ဆရာကြီးဦးသိုင်း၏ ချီးမွမ်း ထောမနာပြုသော စာများနှင့် ထင်မြင်ချက်များကိုပါ သတင်းစာများ၌ ဖတ်ရလေ၏ ။ မိမိ ထံသို့လည်း စာအုပ် ငါးဆယ် ရောက်လာ၍ အတိုင်းမသိ အားရဝမ်းသာ ဖြစ်ပြီးလျှင် မိမိ၏ အသိအိမ် ဆွေမျိုးထံသို့ ထို စာအုပ်များကို လက်ဆောင်အဖြစ်နှင့် ပေးပို့ရာတွင် မောင်မြင့် ကို မမေ့ ။ ၎င်းထံသို့လည်း စာတစ်အုပ်ကို ပို့လိုက်လေရာ မောင်မြင့်ထံမှ ကျေးဇူးအထူးတင်လျက် ထိုစာအုပ်နှင့် ပတ်သက်၍ များစွာ ချီးမွမ်းသော စာကို ရရှိလေ၏ ။
ထို့နောက် ရက်များမကြာမီ မောင်မြင့် ရောက်လာလေ၏ ။ စိန်စိန်သည် မောင်မြင့်အား များစွာ ကျေးဇူးတင်သည့်အကြောင်းများကို ပြော၍ ပြလေ၏ ။
အကြောင်းမူကား မောင်မြင့်က အကြောင်းပြု ဆက်သွယ်၍ ပေးသောကြောင့်သာ ထိုစာအုပ်ကို ဆရာကြီးဦးသိုင်း ထံသို့ ရောက်အောင် ပို့ရသဖြင့် ထိုစာအုပ် ထွက်ပေါ်၍ လာသည်ကို ပြော၍ ပြလေသတည်း ။
မြင့် ။ ။ “ ကျေးဇူးတင်စရာ မရှိပါဘူး ဆရာမရဲ့ ။ မိမိ ပညာရှိလို့သာ အခုလို ထင်ပေါ်ကျော်စောခြင်း ဖြစ်တာပါ ။ ပညာမရှိလျှင် သည်ဆရာကြီးလည်း တစ်စုံတစ်ရာ တတ်နိုင်ဖို့ မရှိပါဘူး ”
“ သည်ဆရာကြီး အသက် ဘယ်လောက် ရှိပြီလဲ ။ ကိုမြင့် တစ်ခါမှ မတွေ့ရဘူးလား ”
“ တွေ့ရပါပြီ ။ လူငယ်ငယ် ရှိပါသေးတယ် ။ လူပျို ပါပဲ ။ သနားကမား လူချောလို့ ဆိုရမှာပေါ့ ”
“ ဪ .. ဟုတ်လား ၊ ဘာမှ မကြီးသေးဘူးပေါ့ ။ စိန်က အတော်ကြီးပြီလို့ ထင်နေတယ် ” ဟု မျက်နှာ၌ ဝင်းထိန်တောက်ပစွာနှင့် ပြန်၍ ပြောလေ၏ ။
နိုင်ငံကျော် ဆရာကြီးဟာ ဘာမျှ မကြီးသေးဘူး တဲ့ ။ လူချော ၊ လူပျိုတဲ့ စသည်ဖြင့် တွေးတော၍ နေလေသတည်း ။
“ ဘယ့်နှယ်လဲ ဆရာမရဲ့ ။ နာမည်လည်း ရပြီ မဟုတ်လား ၊ ဘာလိုသေးသလဲ ။ ဆရာမလို ပညာသည်ကလေးမျိုးဟာ အနန္ဒာငါးနဲ့ တူပါတယ် ။ ချောင်းကြို မြောင်းကြားများမှာ နေလျှင် အမြီး လှည့်စရာရှိမှာ မဟုတ်ဘူး ။ ရန်ကုန်မြို့ကို ပြောင်းပါ ။ ကျွန်တော်လည်း လစာကလေး ၊ အိမ်ကလေး ရနေပြီ ။ ဘာသာပြန်ဆရာ သက်သက် မဟုတ်တော့ပါဘူး ။ အယ်ဒီတာ တစ်ယောက်ပါ ”
စိန်စိန်သည် စကားပြန်၍ မပြောဘဲ စဉ်းစားလျက် မောင်မြင့်ကို အံ့ဩသော မျက်နှာနှင့် ကြည့်ကာ အယ်ဒီတာကတော့ အယ်ဒီတာပဲ ။ နိုင်ငံကျော်တော့ မဟုတ်သေးဘူး ။ အခုလောက်ကျလို့ မကျော်ကြားလျှင် နောက် ကျော်ကြားဖို့ ရှိပါတော့မလားဟု တွေးကာနေလေ၏ ။
စိန်စိန်သည် မောင်မြင့်ကို ချစ်၏ ။ မောင်မြင့်ကို မိမိ ချစ်ကြောင်းကိုလည်း မိမိကိုယ်တိုင် ကောင်းစွာသိ၏ ။ သို့သော်လည်း သတင်းနာမည် ကျော်ကြားခြင်းကို များစွာလိုလားသော မာန်မာနသည် မောင်မြင့်နှင့် စိန်စိန်၏ စပ်ကြား၌ ပင်လယ်ကြီး ခြားသလို ခြား၍ နေလေသတည်း ။
“ ဆရာမ ရန်ကုန်မှာ နေလျှင် သာ၍ အတွေ့အမြင် များမယ် ၊ အသိပညာ တိုးမယ် ။ သည်တော့ သာပြီး ကျော်ကြားထင်ရှားမယ် မဟုတ်လား ။ ဘယ်အထိ စဉ်းစားဦးမှာလဲ ။ စဉ်းစားတဲ့ အချိန်တွေကို ရတတ်ပါတယ် ဆရာမရဲ့ ။ ခေါင်းညိတ်လိုက်စမ်းပါ ။ ဆရာမ ခေါင်း တစ်ချက် ညိတ်လိုက်လျှင် ကျွန်တော့် စိတ်နှလုံးပေါ်မှာ တင်နေတဲ့ ပိဿာလေးကြီးဟာ တစ်ခါတည်း ကျသွားမှာပါပဲ ။ ပြောစမ်းပါ ၊ ရန်ကုန်ကို လိုက်မယ် မဟုတ်လား ” ဟု မောင်မြင့်သည် စိန်စိန်၏ လက်ကလေးကို ကိုင်ဆွဲလေ၏ ။
စိန်စိန်က ပြန်၍ ရုန်းလျက် “ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး ထင်ပါရဲ့ မြင့်ရယ် ... နောက် သည်လို ကိုင်လား ဆွဲလားလုပ်လျှင် လက်ခံစကား မပြောဘဲ နေလိမ့်မယ် သိရဲ့လား ။ ဆရာနဲ့ တပည့် သိလား ။ အသက်ချင်း တူပေမဲ့ ဂုဏ်ချင်းမတူဘူး ။ စိတ်ထဲက မပြစ်မှားနဲ့ ။ ပြစ်မှားလျှင် ငရဲကြီးတတ်တယ် ”
“ မပြစ်မှားနဲ့ ဆိုတာက လွယ်လွယ်ကလေးရယ် ။ မပြစ်မှားဘဲ နေဖို့ဟာက မလွယ်ဘူး ။ ငယ်ငယ်ကလေးက အတူတူ ကစားပြီး အခုထက်ထိ အသည်းစွဲ ချစ်လာတဲ့သူ ဆရာမ ဖြစ်သွားတော့ သာပြီး ချစ်မိတာပဲ ။ အခုလို နာမည်ကျော်ကြား လာပြန်တော့ သာပြီး ချစ်ရတာမို့ ဆရာမ ကိုမှ ကျွန်တော် မရလျှင် သည်ဘဝမှာ ဘယ်မိန်းမ ကိုမှ မယူဘဲ တစ်သက်လုံး လူပျိုကြီး လုပ်နေတော့မှာပဲ ။ ဆရာမကို ယူမယ့် လူတစ်ယောက်ယောက် ပေါ်ပေါက်၍ လာလျှင်တော့ ကျွန်တော် ဘယ်လို လုပ်မိမယ်ဆိုတာ သေသေချာချာ မပြောနိုင်ဘူး ။ နောင်ခါကျမှ သိရမှာပဲ ”
“ တကယ် ကြောက်ရမှာလား ။ အယ်ဒီတာကြီး တစ်ယောက်လုံး လုပ်ပြီး သည်လို စိတ်သဘော သေးလျှင် စိတ်သဘော သေးတဲ့အတွက် ခံရမယ့် အပြစ်ဒဏ်ကို ထိုက်ထိုက်တန်တန် ခံရမှာပေါ့ ”
“ တကယ့်အချစ်ကို စိတ်သဘောသေးတဲ့ အပြစ်လို့ ဘယ်သူ ပြောသလဲ ။ ဆရာမက နာမည်သတင်း ကျော်ကြားတဲ့ အတွက် ကျွန်တော့်လို လူကို အဖက်မတန်ဘူး ထင်လျှင် နောင်ခါတော့ သိရမှာပါပဲ ” ဟု စပ်ဖြီးဖြီး ပြော လေ၏ ။
“ အဖက် မတန်ဘူးလို့ မြင့်ကို ဘယ်သူက ပြောသလဲ ။ မြင့်ကို ချစ်ပါတယ် ။ နို့ပေမဲ့ မြင့် ပြောတဲ့ အချစ်မျိုး မဟုတ်ဘူး ”
“ ဘယ်လို အချစ်မျိုးလဲ ”
“ ထောင့်ငါးရာ အချစ်မျိုး မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောတာပါ ”
“ ဆရာမ ကိုယ်ကို ဆရာမ လိမ်နေတာပါ ။ ဆွေမျိုး ဉာတိ မောင်နှမ အရင်းအချာ မဟုတ်တဲ့ မိန်းမနဲ့ ယောက်ျား များဟာ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ချစ်ကြတဲ့ အခါမှာ ထောင့်ငါးရာ မဟုတ်လျှင် သောင်းငါးထောင်လို့ ဆိုရမှာလား ။ ငါးရာ့နှစ်ဆယ့်ရှစ်သွယ် ဆိုတာမျိုးတော့ ဆရာမ မှာဖြင့် ကျွန်တော် မသိဘူး ။ ကျွန်တော့်မှာတော့ မရှိဘူး ။ ထောင့်ငါးရာက ပိုချင် ပိုမယ် ၊ လိုတော့ မလိုဘူး ”
ဆရာမ၏ မျက်နှာမှာ နီမြန်းလျက် “ ပြောရင် သည်လို အတင်း ဇွတ်တရွတ်ချည်းပဲ ”
“ အို ... တကတဲ ... ကြိုက်မရှက် ဆိုတာ ဘယ်သွား ထားဦးမှာလဲ ။ ဒါမျိုးဟာ ရှက်နေလို့ ရတာမျိုး မဟုတ်ဘူး ဆရာမရဲ့ ။ ဪ ... သိပြီ သိပြီ ရိပ်မိပြီ ။ ကျေးဇူးရှင် ဆရာကြီး တစ်ယောက် ရှိသေးပေတာကိုး ။ အကျော်နဲ့ အမော်ကိုး ။ သို့သော်လည်း သည်လို ကျော်သူနဲ့ မော်သူများဟာ လောကမှာ အင်မတန် တွေ့ခဲတာမျိုးပဲ ”
“ တော်ပါ ၊ တွေ့ကရာတွေ မပြောပါနဲ့ ။ တွေ့ကရာ လူနဲ့ လူကို မပေးစားပါနဲ့ ”
“ ဒါတော့ ဆရာမ စဉ်းစားကြည့်ပါလေ ။ အဟုတ် တကယ်မျိုမလို ချစ်တဲ့သူ တစ်ယောက်ကို မိမိ စိတ်ထဲမှာလည်း ချစ်ရဲ့သားနဲ့ ။ လက်ဖျားကလေး ထိတာကိုမှ မခံချင်ဘဲ ငြင်းဆန်နေရင် တခြား အကြံတစ်ခုခု ရှိလို့ ဆိုရမှာပေါ့ ”
“ ဘာအကြံမှ မရှိဘူး ။ လင် မယူချင်သေးလို့ ၊ ကိုင်း .. ဘာပြောဦးမလဲ ”
“ သာဓု ခေါ်ရမှာပေါ့ ။ တော်တော်ကြာတော့သာ ယူချင်လှချည်ရဲ့ ဖြစ်မနေပါနဲ့ ။ မောင်မြင့်တဲ့ သိရဲ့လား ။ ရန်ကုန်မြို့ကနေပြီး ကက်ကင်းဓာတ် ပြန်ရိုက်လိုက်မယ် ။ ဟန်ကြီးပန်ကြီးလုပ်တဲ့ ဆရာမကလေးဟာ ငိုက်ခနဲ ဖြစ်သွားစေ့မယ် ”
နောက်တစ်လလောက် ကြာသောအခါ ရန်ကုန်မြို့ရှိ သတင်းစာဆရာ ၊ စာရေးဆရာကြီးများအသင်းမှ ဖိတ်စာတစ်စောင် ဆရာမထံ ရောက်၍ လာလေ၏ ။
၎င်းဖိတ်စာ၌ နိုင်ငံကျော် စာရေးဆရာကြီးဦးသိုင်း က မြန်မာစာပေပညာ တိုးတက်ခြင်း ၊ ဆုတ်ယုတ်ခြင်း အကြောင်းကို ဟောပြောလိမ့်မည် ဖြစ်၍ စာရေးပညာကို လိုလားလိုက်စား လေ့ကျင့်သူများ ကြွရောက်နားထောင် ကြရန်ဟု ပါရှိလေသည် ။ စိန်စိန် ထံသို့ လာသော ဖိတ်စာ မှာမူကား နာမည်ရ စာရေးဆရာ ဖြစ်သဖြင့် အထူး စပါယ်ရှယ် ဖိတ်ကြားသောစာ ဖြစ်လေ၏ ။
ထိုစာရသောအခါ စိန်စိန်သည် အတိုင်းထက် အလွန် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်လေ၏ ။ အကြောင်းမူကား စာရေးဆရာ ပညာရှိတို့၏ အသင်းကြီးများကပင် မိမိကို အထူးဂရုဓမ္မပြု၍ ဖိတ်ကြားထားသည် ။ ဆရာကြီး ဦးသိုင်းသည် ငါ့အပေါ် အထူးမေတ္တာထားတဲ့ လက္ခဏာ ပဲ စသည်ဖြင့် တွေးတောမိလေသတည်း ။
ထိုအစည်းအဝေးကြီး ဖြစ်မည့် နေ့ရက်သည် နီးကပ်၍ လာလေ၏ ။ စိန်စိန်မှာ မိမိ၏ ဆရာကြီးကို တွေ့မြင်ရတော့မည်ဟု အားတက်ကာ ရိုးရိုးရွရွ ဖြစ်၍နေလေသည် ။ လူပျို ၊ လူရွယ် ၊ လူငယ် ၊ လူချော ၊ သားမရှိ ၊ မယားမရှိ ၊ နိုင်ငံကျော် ပညာရှိတဲ့ ။ ငါ့ ကိုလည်း သူ အထူး ဂရုစိုက်တယ် ။ ယခု သူ့ကို ငါ တွေ့ ရတော့မယ် ။ တွေ့ရင် ဘယ်လိုများ နေမလဲ မသိဘူး စသည်ဖြင့် တွေးကာ ရင်ထဲမှာ ဝေရမ္ဘာ လေဝှေ့လျက် နေလေသတည်း ။
ရန်ကုန်မြို့သို့ ရောက်သွားပြီးနောက် မောင်မြင့် ထံ အရောက်သွားလေ၏ ။ မိခင်နှင့်အ တူ မောင်မြင့်၏ အိမ်၌ တည်းခိုနေထိုင်လေ၏ ။ အစည်းအဝေး မဖြစ်မီ ညမှာ ညကို မြန်မြန် ကုန်လွန်စေအောင် မနည်းကြီး ကြိုးစားပြီး မျက်စိကို မှိတ်၍ အိပ်ရလေ၏ ။
မိုးလင်းသောအခါ မောင်မြင့်သည် အစေခံ ဖြစ်သူအား စိန်စိန်တို့ သားအမိကို ကောင်းစွာ ချက်ပြုတ်ကျွေးမွေးရန် မှာကြားပြီး စိန်စိန်အား အစည်းအဝေးနှင့် ပတ်သက်၍ စီမံစရာတွေ ရှိသဖြင့် မိမိ စောစော သွားရမည် ။ ဆယ်နာရီမှာ ဝိုင် - အမ် - ဘီ - အေအသင်းတိုက်ကို အရောက်လာပါဟု ပြောပြီး လက်ဖက်ရည်သောက်ပြီး နောက် စောစောစီးစီး အိမ်မှ ထွက်၍ သွားလေ၏ ။
စိန်စိန်သည် နာရီကိုသာ မကြာမကြာ ကြည့်ရလေ၏ ။ အစေခံသည် နံနက်စာကို ဟင်းအမျိုးမျိုး ချက်ပြုတ်ပြင်ဆင် ကျွေးမွေးသော်လည်း စိန်စိန်မှာ မစားနိုင်ချေ ။ ဝမ်းသာလုံး ဝ၍ နေလေ၏ ။ နာရီလက်တံသည် လွန်စွာ နှေးလေ၏ ။ သို့သော်လည်း အချိန်သည် တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်၍ လာလေသတည်း ။
ထိုအခါ စိန်စိန်သည် မိခင်နှင့် အတူ ဝိုင် - အမ် - ဘီ - အေ - တိုက်သို့ ထွက်သွားကြပြီးလျှင် အသင်းတိုက်သို့ ရောက်သောအခါ ရဟန်း ပရိသတ် ၊ လူပရိသတ် များစွာတို့ကိုလည်းကောင်း ၊ စင်မြင့်ပေါ်ရှိ ခန့်ညားသော ဆရာကြီး အချို့ကို လည်းကောင်း မြင်ရလေ၏ ။
စိန်စိန်မှာ များစွာသော ပရိသတ်တို့ အလယ်တွင် မြုပ်၍ နေလေ၏ ။ စင်မြင့်ပေါ်၌ ထိုင်၍ နေကြသူတို့ အထဲမှာ ဆရာကြီး ပါရှိမှာပဲ ။ ဘယ်ဆရာကြီးဟာ ငါ့ ဆရာကြီး ဖြစ်ပါလိမ့်မလဲ ။ လူပျို သနားကမားလို့ ကိုမြင့် က ပြောတယ် ။ အခုတော့ သနားကမား တစ်ယောက်ကမှ မတွေ့ရ ။ ပျိုပျိုရွယ်ရွယ်လည်း တစ်ကောင်မှ မရှိ ။ ခေါင်းပေါင်းကို ဖော့လုံးယောင်ပေါင်းပြီး ချည်ပုဆိုးရှည် ဒူးအထိဝတ် ထားတဲ့ ပိန်ပိန်ခြောက်ခြောက် ၊ သျှောင်ကျစ်စာ ကလိန်စေ့နဲ့ ဆရာညိုညိုကြီးဟာ ဆရာသိုင်း ဟုတ်မယ့် လက္ခဏာ မရှိပါဘူး ။ ဟို ဝဝတုတ်တုတ် အသားညို ပုပ်ပုပ်နဲ့ ပျဉ်ထောင်နံရံမှာ ရွှံ့ဆေးကို ပစ်ကပ်ထားသည်နှင့် တူသော လူရည် မချောတချောကြီးဟာ အနည်းဆုံး အသက် ငါးဆယ်တော့ ကျော်မှာပဲ ။ သူလည်း ငါ့ဆရာ ဟုတ်မယ် မထင်ဘူး စသည်ဖြင့် အကဲခတ်ကာ နေလေသတည်း ။
ထိုအခိုက်တွင် စင်မြင့်ပေါ်ရှိ လူများမှာ လှုပ်လှုပ်ရွရွ ဖြစ်၍ လာကြ၏ ။ ပရိသတ်များ တရွရွ ဖြစ်၍ လာကြ၏ ။ လက်ခုပ်လက်ဝါး တီးကာ ပဲ့တင်ခတ်လျက် ယောက်ျားပျို တစ်ယောက်သည် စင်မြင့်ပေါ်၌ အတွင်းဘက်မှ ပေါ်၍ လာလေသတည်း ။
စိန်စိန်သည် ၎င်းကို မြင်သောအခါ ကျောက်ရုပ်လို ဖြစ်၍နေလေ၏ ။ မျက်တောင်ခတ်ရမှန်း မသိ မေ့၍ နေလေ၏ ။ ကြက်သေသေလျက် အံ့သြခြင်းကြီးစွာ ဖြစ်၍ နေလေသတည်း ။
မကြာမီ ချယ်ယာမင် လုပ်သူက ထတဲ့၍ အပါး၌ ရပ်လာသော ထိုယောက်ျားပျိုအား လက်ဖြင့် ညွှန်ပြကာ ငယ်မည် ဦးမြင့် ၊ ယခု နိုင်ငံကျော် ဦးသိုင်း ဆိုတာ တခြားမဟုတ်ပါဘူး ။ ကျုပ်လက်ယာဘက်က ပုဂ္ဂိုလ်ပါပဲ ။ လူသာ ငယ် ၊ နာမည်က တုတ်ကြီးတဲ့ ခင်ဗျာ ။ တစ်ခေတ်မှာ နှစ်ယောက် မပေါ်တဲ့ အယ်ဒီတာ နိုင်ငံကျော် ဦးမြင့် ခေါ် ဦးသိုင်းက မြန်မာစာပေ ပရိယတ္တိ၏ တိုးခြင်း ၊ ဆုတ်ခြင်း အကြောင်းများကို ဟောပြောပါလိမ့်မည်ဟု စချီ၍ ပြောလိုက်လေရာ လက်ခုပ်သံတွေ ဆူညံ၍ သွားပြန်လေသတည်း ။
စိန်စိန်သည် မောင်မြင့်၏ လက်ချာများကို သေချာစွာ နားထောင်လေ၏ ။ လုံးစေ့ပတ်စေ့ အကုန်အစင် မှတ်မိလေ၏ ။ မောင်မြင့်၏ ခြေဟန်လက်ဟန်တို့နှင့် မျက်နှာထား အမူအရာတို့သည် စိန်စိန်၏ မျက်လုံးထဲမှာ မပျောက်နိုင်အောင် ထင်ပေါ်၍ နေလေသတည်း ။ အစည်းအဝေး ပြီးသောအခါ မောင်မြင့်မှာ နှုတ်ဆက်စကား ပြောဆိုသူတွေ ဝိုင်း၍ နေသဖြင့် စိန်စိန်မှာ အနားသို့ မကပ်နိုင်ဘဲ နေလေ၏ ။ သို့ဖြစ်သောကြောင့် မြင်းရထားတစ်စီးကို ငှားပြီး အိမ်သို့ အမြန် ပြန်သွားပြီးလျှင် ပက်လက်ကုလားထိုင်ပေါ်၌ ထိုင်ကာ မျက်လုံးများ မှေးပြီး ဖြစ်ပျက်ပုံကို တွေး၍ နေလေသတည်း ။
သို့တွေး၍နေရာ၌ မိမိ ကိုယ်ကို မိမိ အထင်ကြီးမိသမျှသော မာန်မာနတို့သည် အကုန်အစင် သက်လျှောကာ မိမိ၏ စိတ်ထဲ၌ ဆောက်လုပ်၍ ထားသော ဂုဏ်သတင်း နာမည်ကြီးခြင်း၏ တိုက်အိမ်ကြီးသည် ပြိုပျက်၍ သွားလေ၏ ။ အကြောင်းမူကား မိမိ၏ နာမည်ကလေးသည် စင်စစ်အားဖြင့် တကယ် အဖိုးတန်သောနာမည် မဟုတ် ။ မောင်မြင့်က တမင် လုပ်၍ ပေးသောကြောင့် ရရှိသော နာမည်ကလေးဖြစ်လေရာ မောင်မြင့်နှင့် စာလိုက်လျှင် မြင်းမိုရ်တောင်နှင့် တောင်ပို့ ဖြစ်သည်ကို တွေးမိလျက် ကြီးစွာ သံဝေဂရပြီး မာန်မာန ကျ၍ သွားလေသတည်း ။
ထိုအခိုက်တွင် လှေကားမှ ခြေသံကို ကြားရလေ၏ ။ မောင်မြင့်သည် အနားသို့ ရောက်၍လာသောအခါ စိန်စိန်သည် မျက်လုံးကို မဖွင့်ဘဲ မျက်နှာပေါ်၌ လက်မောင်းကို တင်ကာ အိပ်ပျော်ဟန် ဆောင်၍ နေလေ၏ ။ မောင်မြင့်သည် ကုလားထိုင် လက်ရန်းပေါ်၌ ထိုင်ကာ စိန်စိန်၏ လက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ကိုင်ယူလျက် စိန် ဟု ခေါ်လေ၏ ။
မကြာမီပင် မောင်မြင့်သည် စိန်စိန်ကို ထူမပွေ့ချီကာ ရင်ခွင်၌ တင်သိပ်လေရာ ဆရာမကလေး စိန်စိန်သည် သက်မကြီးချလျက် မောင်မြင့်၏ မျက်နှာကို မော့ကြည့်ကာ စိန် သည်နေ့က စပြီး စာမရေးတော့ဘူး ။ မြင့် မှာ ထမင်းချက် ကျွေးသူ ကောင်းကောင်း မရှိဘူးဟု ပြောရှာလေသတည်း ။
▢ ပီမိုးနင်း
📖 ဝတ္ထုပဒေသာ ပေါင်းချုပ် ( ၂ )
အချစ်စစ်၏ လေညင်းနုနု
❝ အချစ်စစ်၏ လေညင်းနုနု ❞
( နီနီနိုင် - သထုံ )
ကြက်သွန် ... ကြက်သွန် ...
မြင့်နိုင် ရေရွတ်လိုက်တယ် ။ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်တော့ မိုးသားတွေနဲ့ မည်းမှောင်နေတယ် ။
“ ဘုရား ဘုရား ”
ဒီတစ်ခါ ရွာရင်တော့ ကြက်သွန် ဖော်ခါနီးမှ ၊ အရင်းပြုတ်တော့မယ် ။ ကြက်သွန် စိုက်ရတာလည်း ရှုံးတစ်လှည့် ... မြတ်တစ်လှည့်ပါပဲ ။ မနှစ်က ဧကနှစ်ဆယ် စိုက်တာ အမြတ်တွေရလို့ ၊ လိုက်ထရပ် ကားတစ်စီး ဝယ်လိုက်တယ် ။ ဒီနှစ်တော့ ပထမအကြိမ် ရေဝပ်သွားလို့ အရှုံး ပေါ်တယ် ။ ခု ... နွေကြက်သွန်က မတ်လမှာ ဖော်ရတော့မယ် ။ ခုချိန် မိုးရွာရင် ဥအပုပ်တွေ များပြီး အရင်း ပြန်ပေါ်ပါ့မလား မသိဘူး ။
“ ကိုနိုင် သူများသမီးတွေ ရှင်ပြုကုန်ပြီ ၊ စုတို့ သမီးလည်း ကိုးနှစ်တည်း ရောက်လာပြီး နားသမင်္ဂလာ လုပ်ပေးချင်တယ် ကိုနိုင် ရယ် ”
ဇနီးသည် စုစုဝင်းရဲ့ စကားကြားယောင်လာတယ် ၊ မြင့်နိုင်တို့ အညာဓလေ့ဟာ သား ယောက်ျားလေး မွေးထားရင်ဖြစ်ဖြစ် ၊ သမီး မိန်းကလေး မွေးထားရင် ဖြစ်ဖြစ် ၊ လှူဖို့ အဓိကပဲ ဖြစ်သည် ။ နွေရောက်ရင် အိမ်ပြင်ဆောက်ဖို့ ။ ဘာညာသာရကာ အတွက် မစဉ်းစား ။ ကားဝယ်လိုက်တာကလည်း ကြက်သွန် သယ်ရတာ အဆင်ပြေအောင် မဖြစ်မနေ ဝယ်လိုက်ပေမယ့် စုစုဝင်းက တားသေးတယ် ။
“ ကိုနိုင် ... စုတို့သမီး နားသဖို့ မစဉ်းစားဘူးလား ။ ဘာလဲ သမီးအရင်း မဟုတ်လို့ မစဉ်းစားတာလား ”
မြင့်နိုင်တို့ အိမ်ထောင်သက် ဆယ်နှစ်အတွင်း သားသမီး မထွန်းကားလို့ စုစုဝင်းရဲ့ တူမအရင်းကို မွေးစားထားတာပဲဖြစ်တယ် ။ သမီးအရင်း ရှိသူများပင် သူတစ်ပါး သားသမီး မောင်ရင်လောင်းကို ထည့်ပြီး နားသကြသည် ။ မြင့်နိုင်တို့ အညာဓလေ့က အလှူပွဲတွေဆိုရင် ဖိတ်ကြားထားသူတွေက အလှူငွေ ပါဝင်ကြတယ် ။ ချစ်စရာဓလေ့ပါ ။
ခုတော့ မိန်းမကလည်း စကားနာထိုး မိုးကလည်း မြင့်နိုင် စီးပွားရေးကို ထိုးနှက်နေကြပြီလေ ။
“ ကိုမြင့်နိုင် ... ကိုမြင့်နိုင် ”
ဟော့ - လာပါပြီ အလုပ်သမားတွေ ။
“ မိုးအုံ့လို့ လာတာလား ။ ငါလည်း စိတ်ညစ်နေပြီကွာ ”
“ ဟုတ်တယ် ကိုမြင့်နိုင် ၊ ကျွန်တော်တို့ အခင်းမှာ သွားစောင့်မလို့ ဆရာကိုမြင့်နိုင် လိုက်မလား ”
“ အေးကွာ သွားကြတာပေါ့ ”
“ မိန်းမရေ - ကိုယ်အခင်းထဲ သွားဦးမယ်ဟေ့ ”
စုစုဝင်း ဆီမှ အဖြေမရခင် မြင့်နိုင်တို့ သုတ်သီးသုတ်ပျာ ထွက်လာကြတယ် ။
“ တောက် ... ဖော်ခါနီးမှကွာ ။ ဒီ တစ်ချီ မြတ်ပြီလို့ ထင်တာ ။ အမြတ်ရရင် မိန်းမက လှူမယ် တကဲကဲ လုပ်နေတာ ”
“ လေတော့ တိုက်လာပြီ ကိုမြင့်နိုင် ။ လေတိုက်ရင် မိုးသားတွေ လွင့်ကောင်းပါရဲ့ ။ အင်း ... ရာသီဥတုကလည်းဗျာ ဆောင်းကုန်စမှာ ဘယ်လို ဖြစ်ပါလိမ့် ”
မြင့်နိုင်နဲ့ လက်တွဲဖော် သောင်းထွန်းက ဆွေးဆွေးမြည့်မြည့် ပြောရှာတယ် ။ အခင်း ဖော်ပြီးရင် နောက်ဆုံးအရစ် အလုပ် သမားခ ရကြမှာလေ ။ ဒီတော့ သူတို့လည်း စိတ်ပူပြီပေါ့ ။ စုစုလင်း ကလည်း မွေးစားသမီးကို နားသမင်္ဂလာပြုရင် သောင်းထွန်းနဲ့ ဟန်တင်တို့ရဲ့ သားနှစ်ယောက် ကိုပါ ထည့်ပြုမယ် လို့ ကတိကဝတ် ပေးထားတာ ၊ အားလုံးက ကြက်သွန် စံချိန်မီ ထွက်ချင်ကြတယ် ။ ဈေးကောင်းလည်း ရစေချင်တယ် ။
“ ဟောဗျာ ... ပြောရင်းနဲ့ ရွာပြီ ။ ကိုဟန်တင် မြောင်းဖောက်ထုတ်ထားရအောင် ”
ကိုဟန်တင်ရော ကိုသောင်းထွန်းပါ ပေါက်တူး ကိုင်ကြလေပြီ ။ မိုးက သည်းကြီး မည်းကြီးတော့ မဟုတ်ပေမယ့် အခင်းတစ်ခု လုံးတော့ ရေဝင်လာပြီ ဖြစ်လို့ မြောင်းတွေ ဖောက်ပြီး အသင့်ရှိတဲ့ရေစုပ်စက်နဲ့ စုပ်ထုတ်နေရတယ် ။ တစ်နာရီ ကျော်ကျော် ရွာပြီးမှ မိုးတိတ်သွားတော့တယ် ။ အခင်းထဲမှာတော့ ရေနည်းနည်းပဲ ရှိတယ် ။ ရေ ဆိုတာကလည်း မြေကြီးထဲ စိမ့်ဝင်မှာလေ ။ ကြက်သွန်ခင်းတော့ မိုးဆက်မရွာမှ အပျက်အစီး နည်းမှာ ၊ နောက်ရက် ဆက် ရွာရင်တော့ တာ့တာ လုပ်ရတော့မယ် ။
မိုးမရွာပေမယ့် နေကြ ခြစ်ခြစ်တောက် မပူတော့ ရေဝပ် နေတာတွေ စုပ်ထုတ်ရပြန် တယ် ။ သုံးရက်နေမှ နေပွင့်လာတော့တယ် ။ အမြတ်အစွန်း အတွက် မသေချာတော့ဘူး ။
“ ကိုနိုင် ... ကြက်သွန် အခြေအနေ ဘယ်လို ရှိလဲဟင် ။ စုကတော့ ဆရာတော်ကို လျှောက်ထားပြီးပြီ ”
မြင်နိုင် စိတ်ညစ်သွားတယ် ။
“ အေးကွာ ... နောက် ၁၅ ရက်လောက် စောင့်ပြီးရင် နတ်တော့မယ် ၊ ပွဲစားက မိုးမရွာ ခင်ကတည်းက ၊ ၁၈ဝဝ နဲ့ ချုပ်ထားတာပဲ ။ အခုတော့ မသိသေးဘူး ။ စရန်လည်းယူထားတော့ ဒီဈေးပေးမှာပဲ ။ အဲ့အထွက် ကောင်းပါစေလို့ပဲ ဆုတောင်းရမှာပဲ ”
မြင်နိုင် အပြောကြောင့် စုစုဝင်း မျက်နှာလေး ညှိုးငယ်သွားတယ် ။
မြင့်နိုင်ဟာ ဇနီးသည်ရဲ့ လိုအင်ဆန္ဒ ပြည့်အောင် ချေးငှားပြီး လုပ်ပေးချင်ပါရဲ့ ။ အိမ်ထောင်ကျခါစကတည်းက ဒီကြက်သွန်ကို သာ စိုက်ပြီး ၊ ဘဝကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခဲ့တာ ဆိုတော့ ရှုံးတစ်လှည့် ၊ မြတ်တစ်လှည့်ပါပဲ ။ လှူမယ် ဆိုရင်တောင် သိန်း ၁ဝဝ အနည်းဆုံးပါ ။ ကိုယ်ပိုင်ငွေ သိန်းရှစ်ဆယ်လောက် ရှိမှ အဆင်ပြေနိုင်မယ် ။ သူတစ်ပါး အကူငွေကိုလည်း မျှော်လင့်နေလို့ မရဘူး ။ အသွားရှိရင် အပြန်ရှိတယ် ဆိုပေမယ့် ကိုယ်က သား သမီးအရင်း မဟုတ်တော့ ပြည့်ပြည့်ဝဝ ကူပါ့မလား ။ မိန်းမကတော့ တွက်နေတာပဲ ။ တွက်သာ တွက်တယ် စက်မရှိတဲ့ ဘဝရောက်မှာလည်း စိုးတယ် ။
ခက်တာက စုစုဝင်း မှာ မွေးချင်း နှစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ် ။ မိဘတွေ ကွယ်လွန်ကုန်ပြီ ။ သူ့အစ်မက ဆက်သွယ်ရေးဝန်ထမ်းနဲ့ အကြောင်းပါပြီး နေပြည်တော်မှာ လိုက်နေရတယ် ။ သမီးနှစ်ယောက် မွေးထားသူ ဖြစ်တယ် ။ မွေးချင်း များတာက မြင့်နိုင်ပဲ ၊ စုစုဝင်း က တူမအရင်း ဖူးပွင့်သူဇာ ကို တရားဝင် မွေးစား ကတည်းက မြင့်နိုင်အမေနဲ့ အစ်ကို ၊ အစ်မ ၊ ညီ ၊ ညီမတွေက သဘောကျခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလေ ။ ဒီတော့ မြင့်နိုင် မိသားစု ဘက်ကို အကူအညီ တောင်းလို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး ။ မြင့်နိုင် မိသားစုဝင်တွေ ဘဝင်မကျ တော့ စုစုဝင်းနဲ့ ယောက်မတွေကလည်း ဆက်ဆံရေး ကျဲသွားတယ် ။ ခေါ်ခေါ်ပြောပြောတော့ ရှိပါတယ် ။
ဒီလိုနဲ့ ကြက်သွန် ဖော်မယ့်ရက် ရောက် လာတော့ ပွဲစားဘိုထိန် ရောက်လာပြီ ။
“ ကိုမြင့်နိုင်ရေ ၊ ရက်လည်း ကျပြီ ပြီးသလောက် ဖော်လိုက်ရအောင် ”
“ လာပါ ဘိုဟိန် ၊ အဆင်သင့်ပါပဲ ”
မြင့်နိုင် အခင်းထဲ ရောက်တော့ ရင်တွေ ခုန်နေတယ် ။ ဒီအခင်းရဲ့အထွက်နှုန်းကို ပိဿာသုံးထောင် မှန်းထားတယ် ။ လျော့လည်း အချိန် ငါးဆယ်ပေါ့ ။ အရင်းနုတ်ပြီး သိန်းသုံးဆယ် အသာလေး ကျန်နိုင်တယ် ။ ပျိုးပင်တွေ ဈေးကြီး မိသွားလို့ ၊ နို့မို့ ဒီထက် ကျန်မယ် ၊ အခုတော့ မိုးကြောင့် မှန်းဆလို့ မရနိုင်တော့ဘူး ။
တကယ်ပါပဲ ၊ အခင်း နုတ်ပြီးချိန် အလေအလွင့် အပုပ်တွေများတော့ အရင်း မီရုံလေးပဲ ပြန်ရတော့တယ် ။ မြင့်နိုင် စိတ်ဓာတ် ကျလို့ မဖြစ် ၊ နွေကြက်သွန် အတွက် ပျိုး ထောင်ရောင်းတဲ့ ဝက်လက်ကို သွားတယ် ။ နောက်တစ်ချီ အတွက်ပေါ့ ။ ပြန်လာတော့ အမေ ခေါ်လို့လို့ မိန်းမကို ပြောပြလိုက်တယ် ။
“ စုရေ ... အမေခေါ်လို့ သွားရအောင် ”
အမေက မြင့်နိုင်ကို ခေါ်တော့ စုစုဝင်း လိုက်ရပြန်တယ် ။ သမီးကိုတော့ အိမ်နားက မရီလွင်တို့ဆီ ခဏ ထားခဲ့တယ် ။ မြင့်နိုင် အမေကလည်း ဒါးရယ်ကောင်း မှာပဲ နေတယ် ။ ကျန်ညီအစ်ကို မောင်နှမများက ဒါးရယ် ကောင်းမှာ နေသူ ရှိသလို ပုဏ္ဏားရွာမှာ နေသူလည်း ရှိရဲ့ ။ မြင့်နိုင် အထက်မှာ အစ်မကြီး မြင့်မြင့်ခိုင် ၊ အစ်ကိုကြီး ကိုတင့်နိုင် ၊ မြင့်နိုင် အောက်မှာ ညီတစ်ယောက်နဲ့ ညီမ နှစ်ယောက်ရှိတယ် ။
အမေဟာ မြေးဆယ်ယောက် ရှိနေပြီ ။ ပြီးတော့ အစ်မကြီးနဲ့ အတူနေသူ ဖြစ်တယ် ။ ဒီအိမ်နဲ့ ဝိုင်းဟာ ကွယ်လွန်သူ ဖခင်နဲ့ မိခင်ပိုင် အိမ်နဲ့ ဝိုင်းဖြစ်တယ် ။
“ လာ ... လာ ... သား ၊ ကြက်သွန် အခြေအနေ မကောင်းဘူးဆို ”
“ ဟုတ်တယ် အမေရယ် ၊ နွေကြက်သွန်ပဲ အားကိုးရတော့မယ် ”
“ အားမငယ်ပါနဲ့ သားရယ် ၊ ဒီလိုပဲပေါ့ ... ဪ .. သား .. အမေလည်း အသက် ခုနစ်ဆယ် ကျော်လာပြီ ၊ အမေ့သားတွေကို ပဉ္စင်းခံပေးပြီး မြေးထီးတွေကို ရှင်ပြုမယ် ။ မြေးမတွေကို နားထွင်းမယ် ။ အမေ စုဆောင်းထားတဲ့ ငွေကြေးကို မတည်လိုက်မယ် ။ သူစိမ်းတွေ မထည့်တော့ဘူး ၊ အမေ့ သွေးသားပဲ လှူမယ် ”
အမေ့စကားကြောင့် စုစုဝင်း ခေါင်းထောင်လာတယ် ။ ကျားတစ်ကောင်ကို ဆွပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားပြီပေါ့ ။
“ ဘယ်လိုအမေ ။ သွေးသားအရင်း ဟုတ်လား ၊ ကျွန်မတို့မှာ ကလေး မရှိလို့ ဒီလို ပြောလိုက်တာလားဟင် ... ကျွန်မလည်း ကျွန်မသမီးကို လှူဖို့ အားခဲထားတယ် ဆိုတာ အမေတို့ ကြားမှာပါ ။ ခုတော့ အမေတို့က အရင် ဦးအောင် လှူတယ် ။ ပြီးတော့ သွေးသား အရင်းတဲ့ ။ သမီးရဲ့ သမီးဟာ အမေ့သွေးသား မဟုတ်ပေမယ့် သမီးရဲ့ သွေးသားပဲ ”
စုစုဝင်းက ဒီလိုလူမျိုး ။ အနေအေးပေမယ့် မထင်ရင် မထင်သလို ပြောတတ်သူမို့ ၊ စုစုဝင်းနဲ့ ယူမယ် ဆိုတုန်းက အမေတို့ အစ်မတို့ ကန့်ကွက်ကြသေးတယ် ။
“ ဟဲ့ ... ညီမလေး ၊ ဒီလိုလည်း မဟုတ်ပါဘူးကွယ် ၊ ညီမသမီးကိုလည်း ထည့်ပါ ။ အလှူ လုပ်ခါနီး စိတ်ဝမ်းမကွဲပါနဲ့လား ၊ ကဲ ... မကြီး ပြောမယ် ။ ရဟန်း သုံးပါး ၊ ရှင်လောင်း ငါးပါး ၊ နားသ သုံးယောက် ဖူးပွင့် တစ်ယောက်နဲ့ဆို လေးယောက်ပေါ့ ။ အမေက သူစုထားတဲ့ ငွေသိန်းနှစ်ဆယ် မတည် ပေးတယ် ။ မကြီးတို့ မောင်နှမ ခြောက်ယောက် ထဲမှာ ရှိသူတွေက ပိုထည့်ပေါ့ ။ မကြီးက ဆယ့်ငါးသိန်းနဲ့ မြင့်နိုင် ကလည်း ဆယ့်ငါးသိန်းလောက်ထည့်ပေါ့ ။ ကျန်တဲ့ လူတွေက အနည်းဆုံး ဆယ်သိန်း မတတ်နိုင်ရင် ငါးသိန်းစီ ထည့်ကြပေါ့ ။ မိဘ ကျွေးဆပ်သလို သဘောထားပါ ”
မကြီး စကား ဆုံးတာနဲ့ စုစုဝင်း မတ်တတ် ရပ်လိုက်တယ် ။
“ ကျွန်မ မွေးစားသမီးက ဘာမှ မတော်စပ်တဲ့ အတွက် သွေးသားရင်းတွေ နားသထဲ မှာ မထည့်နိုင်သလို ၊ ငွေဆယ့်ငါးသိန်းလည်း မထည့်နိုင်ဘူး ။ အဲ ... ငါးသိန်းတော့ ကျွန်မမှာ ရှိတယ် ။ မနက်ဖြန် လာပေးမယ် ”
ပြောပြောဆိုဆို အိမ်ပေါ်က ဆင်းသွားတော့ မြင့်နိုင် ထလိုက်ရကောင်းနိုးနဲ့ ပေကတ်ပြီး ထိုင်နေလိုက်တော့တယ် ။
••••• ••••• •••••
“ စုစု ... မင်း ဘယ်လို လုပ်လိုက်တာလဲ ... ။ ငါ့မိသားစုတွေ ရှေ့မှာ အရှက်ခွဲရတယ်လို့ကွာ ... တောက် ”
မြင့်နိုင် ပေါက်ကွဲတော့ စုစုဝင်းက ငိုတယ် ။
“ စုတို့မှာ ကလေး မရှိတာကို နှိမ်စရာ ဖြစ်နေတယ် ။ အလှူထဲမှာလည်း ငါးသိန်းပဲ ထည့်နိုင်မယ် ။ ဟီး ... ဟင့် .. ဟင့် ”
“ ဒီလိုမလုပ်နဲ့ စုစု ... အစ်မကြီး ပြီးရင် မောင်နှမ ခြောက်ယောက် ထဲမှာ ငါတို့က ချောင်လည်တယ် ။ ဒီတော့ ဆယ့်ငါးသိန်း လောက်ထည့်မှ ကောင်းမယ် ။ မင်းလည်း ရှေ့နှစ် လှူပေါ့ ”
“ မလှူဘူး... စုသမီး ကိုလည်း မထည့်ဘူး ဒါကြောင့် ရှင့်မိဘအိမ် မသွားချင်တာ ၊ ရောက်တာနဲ့ သူ့မြေးတွေ အကြောင်း ချီးမွမ်းခန်းထုတ်လို့ မပြီးနိုင်ဘူး ။ ကျွန်မသမီး ကိုတော့ ဖုတ်လေတဲ့ငါးပိ ရှိတယ်တောင် မထင်ဘူး ၊ လူတစ်ယောက်ရဲ့အားနည်းချက်ကို ထိုးနှက်နေတာပဲ ”
မြင့်နိုင် စိတ်ညစ်သွားတယ် ။ ဘာပြောရမှန်း မသိ ။ မောင်နှမတွေကလည်း ပြောချင်စရာ ဖြစ်နေတော့ မြင့်နိုင် စုစုဝင်းကို အပြစ် မဆိုရက်ပြန်ဘူး ။
“ ဒီပွဲတော့ ဖြစ်အောင်သွားပါ စုရယ် ၊ တော်ကြာ ... အမေ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေပါ့မယ် ”
မြင့်နိုင်ဟာ စုစုဝင်းရဲ့ ခံစားချက်ကို သိလို့ ချော့ရပြန်တယ် ။ ဒီလိုနဲ့ အလှူပွဲ ဖြစ်မြောက်သွားတယ် ။ မြင့်နိုင်က ထည့်ဝင်ငွေကို စုစုဝင်း ဆီက မယူဘဲ ကြက်သွန် ပွဲစားဆီက ငွေဆယ့်ငါးသိန်း ချေးလိုက်တယ် ။ ဒါကို စုစုဝင်း ရိပ်မိလောက်တယ် ။ ဘာမှတော့ ထပ်မပြောဘူး ။
ရဟန်းထွက်တဲ့ အချိန် နွေကြက်သွန် စိုက်ဖို့ လုံးပန်းရပြန်တယ် ။ ပျိုးဝယ်ရတာနဲ့ မြောင်းဖော်ရတာနဲ့ ၊ အိမ်ကို မကပ်နိုင်ဘူး ။ ညဘက်မှ အိမ်ပြန်ရောက်တယ် ။
“ စုရေ ... ကိုယ် ထမင်း ဆာလာပြီ ”
စုစုဝင်းက ပြင်ဆင် ကျွေးတယ် ။
“ ကိုနိုင် ... သမီး ကျောင်းပိတ်တုန်း မမတို့ ရှိတဲ့ နေပြည်တော်ကို သွားချင်တယ် ”
ထမင်းလုတ် ပါးစပ်ထဲ ထည့်ခါနီး မြင့်နိုင် အံ့ဩသွားတယ် ။ ဒီလို ပြောပုံအရ ဒီနွေမှာ သူ မလှူတော့ဘူးလားလို့ အတွေး တစ်စ ဝင်လာတယ် ။
“ အင်း ... သွားလေ ။ ဘယ်တော့ သွားမှာလဲ ၊ ကိုယ်က မအားတော့ ... ”
“ ရပါတယ် ကိုနိုင် စုတို့ လိုင်းကားနဲ့ သွားမှာပါ ”
စုစုဝင်း စိတ်ပြောင်းသွားတဲ့ အတွက် မြင့်နိုင် ဝမ်းသာသွားတယ် ။ နောက်ရက်မှာ စုစုတို့ သားအမိကို နေပြည်တော် သွားဖို့ မန္တလေးကားကွင်း ပို့ပြီး ပြန်လာခဲ့တယ် ။ ပျော်သလောက် နေပါစေလို့ ထားလိုက်တယ် ။ နှစ်ပတ်လောက် အကြာမှာ ပြန် မလာသေးလို့ သူ့ဖုန်းဆက်ကြည့်တယ် ။ ဖုန်းက စက်ပိတ်ထားလို့ မရီးဆီ ဆက်တယ် ။
“ ဟဲ့ ... မောင်မြင့်နိုင် ၊ စုစု တစ်ယောက်တည်း ပြန်သွားပြီလေ ၊ သမီးလေးကို ကျောင်းဖွင့်ခါနီးမှ လာခေါ်မယ်တဲ့ ”
“ ဗျာ ”
“ မရောက်သေးဘူးလား ”
“ မရောက်သေးလို့ပါ မမ ”
မြင့်နိုင် အသံ တုန်ယင်နေတယ် ။ စုစု ဘာဖြစ်လို့ ... ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ မသိ ။ အမေနဲ့ မကြီးတို့ကို အရင်ဆုံး ပြောပြလိုက်တယ် ။
“ ဒုက္ခပါပဲ သားရယ် ။ ဘယ်လို လုပ်ကြမလဲ ”
“ မောင်လေး ... ရဲစခန်းတိုင်ထား ရအောင်လေ ။ မကောင်းဘူးလား ”
မကြီး ပြောမှ လုပ်သင့်တာကို သတိရပြီး ကျောက်ဆည်ရဲစခန်းမှာ လူပျောက် တိုင်ကြားရတော့တယ် ။ မြင့်နိုင် ရူးမတတ် ခံစားရတယ် ။ သေသည် ရှင်သည် မသိ ၊ တစ်ရက် မြင်နိုင် ဖုန်းဖွင့်လိုက်ချိန် မက်ဆေ့လေး ရောက်လာတယ် ။
“ ကိုနိုင် ...
သားသမီး ရအောင် နောက်မိန်းမ ယူပါ ။ မိသားစု အလယ်မှာ သားသမီး မထွန်းကားလို့ မျက်နှာငယ်ရမယ့် အဖြစ်မျိုး မခံပါနဲ့ ။ စု ရိုးသားစွာ ရုန်းကန်နေပါတယ် ”
“ တောက် ”
မြင့်နိုင် တောက်ခေါက်သံက ကျယ်လောင်သွားပါတော့တယ် ။ ပြီးတော့ အသံထွက်အောင် ငိုချလိုက်တယ် ။
••••• ••••• •••••
မြင့်နိုင် လုပ်ငန်း ချဲ့ထွင်လိုက်တယ် ။ ကြက်သွန်စိုက်ခင်းကို တပည့်များနဲ့ လွှဲပြီး ဖရဲ ၊ သခွား စိုက်သလို ကြက်သွန်လှောင်ခြင်း အလုပ်ကို တစ်စိုက်မတ်မတ် လုပ်တယ် ။ ဖရဲပေါ်ချိန် ကိုယ်တိုင် မူဆယ် တက်ရောင်းတယ် ။ ဒီလို သွားရောင်းတာလည်း အကြောင်းရှိတယ် ။ စုစုဝင်းများ ရောက်နေလေသလားလို့ ရှာရတာလည်း မောလှ တယ် ။
မြင့်နိုင် တစ်ယောက်တည်း စားဝတ်နေရေး စိတ်မချလို့ အမေ လာနေမယ်လို့ ပြောတာတောင် သူ လက်မခံဘူး ။ အဲ ... အမေ စိတ်ချမ်းသာအောင်တော့ ညစာ အတွက် ကြုံရင် ကြုံသလို ဝင်စားဖြစ်တယ် ။
ဒီလိုနဲ့ မြင့်နိုင် စီးပွားရေး ဦးမော့လာတယ် ။ ဒီတော့ အိပ်ကို အုတ်ညှပ် နှစ်ထပ် အိမ်ပြင်ဆောက်လိုက်တယ် ။ ပစ္စည်းတွေ ပြန်ပြီး နေရာချဖို့ လုပ်ရပြန်တယ် ။ စုစုဝင်း သေတ္တာကို နေရာချပြီးတဲ့အချိန်မှာ အတွေး တစ်ခုပေါ်ပြီး စုစုဝင်း သေတ္တာကို ဖွင့်ဖို့ သော့ ရှာပေမယ့် သော့မတွေ့တဲ့ အတွက် ပတ္တာကို ဖြုတ်လိုက်တယ် ။ အဝတ်အစားတွေ အစီအရီနဲ့ ပရုပ်နံ့ သင်းသင်းလေး ထွက်ပေါ်လာတယ် ။ စုစုဝင်းနဲ့ အဆက်အသွယ် မရတာ တစ်နှစ် ရှိပြီ ။ မရီး ဖြစ်သူက ညီမစိတ်နဲ့ မကျန်းမမာ ဖြစ်နေလို့ မြင့်နိုင် ငွေပို့ပေး လိုက်သေးတယ် ။ မရီး ဖြစ်သူရဲ့ခင်ပွန်းက အရာရှိငယ်တစ်ယောက်မို့ ဘဝကို ကျားကန်နေရတယ် ။
သဲလွန်စများ ရမလားလို့ သေတ္တာကို မွှေနှောက် ကြည့်တယ် ။ အင်္ကျီအထပ်ကို မလိုက်တော့ အောက်ဆုံးမှာ ဒိုင်ယာရီစာအုပ် တစ်အုပ် ။
“ အလို ... စုစုက ဒိုင်ယာရီတွေ ဘာတွေ ရေးလို့ပါလား ”
စိတ်ထဲက ပြောရင်း ... စာရွက်တွေ လှန်လှောကြည့်တယ် ။ အစမှာတော့ သားသမီး မရှိလို့ မျက်နှာငယ်ရကြောင်း ၊ ယောက္ခမနဲ့ ယောက်မ ၊ လင်ညီအစ်မတွေ အကြောင်း ရေးထားပြီး နောက်ဆုံးတစ်ပိုဒ် ဖတ်ရင်း မြင့်နိုင် ဒေါသတွေ ဆူဝေလာတယ် ။
“ ကိုနိုင်ရေ ... ဖွင့်ပြောချင်ပေမယ့် မပြောရက်လို့ မျိုသိပ် ထားလိုက်ပါတယ် ။ ကျောင်းမှာ သမီးဖူးပွင့်ကို ကိုနိုင့်တူမက ... နင်နဲ့ငါနဲ့ ဘာမှ မတော်ဘူး ။ ငါတို့ ဘွားဘွားကိုလည်း ဘွားဘွားလို့ မခေါ်နဲ့တဲ့ ။ သမီး ပြန်လာတော့ ငိုလိုက်တာ ကိုနိုင်ရယ် .. စု ရင်ထဲမှာ နင့်နေတာပဲ ”
မြင့်နိုင် အောက်က သန်းနိုင်သမီး အိချောခင် ပြောတာပဲဖြစ်မယ် ။ သန်းနိုင် မိန်းမ ဌေးဌေးဦး ဟာ စုစုကို အမြဲ ပြိုင်နေသူ ဖြစ်တယ် ။ စုရဲ့ ဒဏ်ရာဟာ မသေးပါလား ။ အစ်မနဲ့ မောင်နှမတွေ ၊ တူ ၊ တူမတွေ ဘယ်လောက်များ ထိုးနက်နေပါလိမ့် ။ မြင့်နိုင် အောက် သန်းနိုင် နဲ့ စုစုက ရွယ်တူ ဖြစ်သလို ကျောက်ဆည်မှာ ကျောင်းတက်တော့လည်း အတူတူ ။ သန်းနိုင်က စုစုဝင်းကို ရည်းစားစာ ပေးဖူးသလို စုစုဝင်းက ပြန်မကြိုက်တော့ အမုန်းကြီး မုန်းသွားတယ် ။ စုစုဝင်းနဲ့ မြင်နိုင် ကြိုက်တော့ အရင်ဆုံး တားသူက သန်းနိုင်ပဲ ။ သန်းနိုင် အိမ်ထောင်ကျ ကလေး မွေးပြီးတော့ ကလေး မမွေးသေးတဲ့ မြင့်နိုင် ကိုတောင် ...
“ ကိုလေးကလည်းဗျာ ... အမြုံမကို ကွာလိုက်စမ်းပါ ”
လို့ မကြာခဏ ပြောဖူးတော့ မြင့်နိုင် စုစုဝင်း ခံစားချက်ကို နားလည်လိုက်ပါပြီ ။ သားသမီး ရနိုင်သူတွေ ကလေးမွေးစားရင် သားသမီးရနိုင်တယ် ဆိုလို့ တူမလေးကို မွေးစားလိုက်ခြင်း ဖြစ်တယ် ။
ပြီးတော့ ဆေးစာအုပ် တစ်အုပ် တွေ့ ပြန်တယ် ။ ဆေးစာအုပ်လေး လှန်လှော ကြည့်ရင်း အမှတ်ရလာတယ် ။ စုစုဝင်း ... သူ့သူငယ်ချင်း ရှိရာ မန္တလေးမြို့သို့ ညအိပ် နှစ်ခေါက်လောက် သွားလာဖူးတာကို အမှတ်ရနေတယ် ။
“ စုရယ် ... ဆေးစစ်ချင်ရင် ကိုယ့်ကို ပြောပြပါလားကွယ် ၊ အတူတူ စစ်မှ ဖြစ်မှာပေါ့ ”
မြင့်နိုင် ရင်ထဲက ဆွေးဆွေးမြည့်မြည့် ပြောလိုက်တယ် ။
“ စုရေ နှစ်တွေ ပြောင်းပေမယ့် မင်းကို မမေ့နိုင်ပါလားကွာ ၊ မင်းသက်ရှိထင်ရှား ရှိရင် ကိုယ့်ဆီ ပြန်လာခဲ့ပါနော်
”
ထိုနေ့က မြင်နိုင် အလုပ် လုပ်ဖို့ စိတ်မပါတော့ဘူး
••••• ••••• •••••
“ သားရယ် ... စုစုဝင်း ထွက်သွားတာ သုံးနှစ်ကျော်လို့ လေးနှစ်ထဲ ရောက်ပြီ ။ သားလည်း အတော်လေး စုဆောင်းမိပြီပဲ ။ မိန်းမ ယူလိုက်ပါလား သားရယ် ”
မြင့်နိုင် ... အမေ့ စကားကြောင့် မအံ့ဩပါဘူး ။ တစ်နေ့ ဒီစကား ကြားရမယ် ဆိုတာ သိပြီးသားမို့ပါပဲ ။
“ မယူချင်သေးဘူး အမေ ... ။ သူ ပြန်လာရင်လာ .. မပြန်လာရင်တောင် အဖြူ အမည်း သဲကွဲပြီးမှ စဉ်းစားမယ် ”
“ အေးလေ သားသဘောပါပဲ ။ စုစုဝင်းက တော်တော် မိုက်တာပဲကွယ် ”
မြင့်နိုင် အံ့ဩသွားတယ် ။ အမေ ... ချွေးမကို စိတ်ပူရမယ့်အစား အပြစ်တင်နေသေးလို့ပါ ။
“ စုစုဝင်း မမိုက်ပါဘူး အမေ ၊ တကယ် မိုက်တာ အမေ့သမီးတွေ ။ စုစုဝင်း ကလေး မရတာကို အမြုံမ ဆိုပြီး ပြောတာ အမေ့သား သန်းနိုင်ပဲ ။ သူ့မိန်းမကလည်း စုစုဝင်းကို သန်းနိုင် .. ဟိုတုန်းက စိတ်ဝင်စားခဲ့တယ် ဆိုပြီး မနာလိုဘဲ ပြိုင်နေတာ ။ အမေ့ချွေးမတွေ ထဲမှာ စုစုဝင်းက အလှဆုံးမို့ မနာလိုတာ လည်း ပါတာပေါ့ .. ပြောရရင် အရှည်ကြီးပါ ”
“ အေးကွယ် .. အားလုံး မှားကြတယ်ပဲ မှတ်ပါတော့ သားရယ် ”
••••• ••••• •••••
ဖရဲကားနဲ့ မူဆယ် လိုက်သွားရင်း ကားတွေ ပိတ်ကုန်ပြီ ။ ဂုတ်တွင်းမှာ ကားတွေ အစီအရီနဲ့ သွားပြီး ကျောက်မဲ ရောက်ဖို့ မမှန်းနိုင် ။ အရင်ရက်က မပိတ်ဘူးဆိုလို့ စားစရာ အပိုထည့်မလာတော့ ဗိုက်ထဲမှာလည်းသံစုံတီးဝိုင်းက မြည်နေပြီ ။ ဖရဲကား အချိန်မီ ရောက်ဖို့လည်း အရေးကြီးနေတော့ မြင့်နိုင် စိတ်ညစ်ပြီပေါ့ ။
လေးနာရီခန့် ကားပိတ်ရာမှ ကားလမ်း ပွင့်သွားတော့တယ် ။
“ ကားဆရာကြီးရေ - ကျောက်မဲမှာ ရပ်ပြီး ထမင်းစားမယ်ဗျာ ”
ဒီလိုနဲ့ ကျောက်မဲထမင်းဆိုင်ကို ရောက်လာကြတယ် ။
“ ကြွပါဆရာတို့ ၊ ဘာဟင်းနဲ့ သုံးဆောင်မလဲ ”
ကောင်တာမှ အမျိုးသမီး ကြိုဆိုသံကို ကြားရတော့ မြင့်နိုင် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ့တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်တောင့်တင်းသွား သလို ခံစားလိုက်ရတယ် ။
“ စု ... စု မင်း ဒီမှာ ရောက်နေတာ လားကွာ ”
စုစုဝင်း ခေါင်းငုံ့နေတယ် ။ မျက်လုံးမှာ မျက်ရည် အပြည့်နဲ့ ။
ထိုအခိုက်မှာပင် ...
“ မေမေ ... သား အာလူးကြော် စားမယ် ”
သားသား ကပ်လာတဲ့ အတွက် စုစုဝင်း လန့်သွားတယ် ။
“ သား ... မမတွေနဲ့ သွားကစား ”
“ ဟင့်အင်း ... မေ့မေ့နားမှာပဲ နေမယ် ”
မြင့်နိုင် အံ့ဩသွားတယ် ။ ကလေးက မေမေတဲ့ ။ ဒါဆို စု အိမ်ထောင်ကျ နေပြီပေါ့ ။
ကလေးကို စိုက်ကြည့်လိုက်တော့ မြင့်နိုင်ကို ပြုံးပြတယ် ။ ကလေးက တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ တူသလိုလို ၊ ပါးတစ်ဖက် မှာလည်း ပြုံးလိုက်ရင် ပါးချိုင့်နဲ့ ။ မြင့်နိုင် သူ့ပါးကို ယောင်ယမ်းပြီး ကိုင်မိလိုက် တယ် ။
“ နန်းစောရေ ... ကောင်တာ ခဏ ထိုင်ပေး ။ လာ ကိုနိုင် ... အိမ်ထဲ ဝင်ပါဦး ”
မြင့်နိုင် စုစုဝင်း ခေါ်ရာ ဆိုင်နောက်ဘက်ရှိ တစ်ထပ်အိမ်လေးဆီ လိုက်သွားတယ် ။
“ ဒေါ်လေး ... လာပါဦး ”
ဒေါ်လေး ဆိုသူက အပြင် ထွက်လာတယ် ။
“ ဒေါ်လေး … ဒါ သမီး ပြောပြောနေတဲ့ ကိုနိုင်လေ ”
“ ဟယ် ... ဟုတ်လား ၊ ဝမ်းသာလိုက်တာအေ ။ ကံမကုန်တော့ ပြန်ဆုံကြပြီပေါ့ ။ ဖိုးလပြည့် အဖေ ပေါ်လာပြီပဲ ။ ဟဲ့ ... စုစု သူ့အဖေနဲ့ ကလေးကို တွေ့ပေးလိုက်လေ ”
“ ဗျာ ”
မြင့်နိုင် ဘာမှ နားမလည်တော့ပါ ။ ကလေးကို မြင်မြင်ချင်း သူ့ပုံရိပ်လေး ပြန်မြင် ရသလို ထင်ရတယ် ။ နှုတ်ခမ်း ၊ မျက်လုံး ၊ မျက်ခုံးတောင်သူနဲ့တူနေသယောင် ။ မြင့်နိုင်မှာ ပါးချိုင့် ပါသလို ကလေးမှာလည်း ပါးချိုင့်နဲ့ပါလား ။
ဒီတော့ မမေးမဖြစ် မေးလိုက်ရတယ် ။
“ စု ... အိမ်ထောင် ကျနေပြီလား ”
“ အို ... မဟုတ်တာ ကိုနိုင်ရယ် ။ စုက ကိုနိုင်သာ အိမ်ထောင်ကျနေပြီ ထင်နေတာ ”
“ ကိုယ် ... စုကို သေတဲ့အထိ စောင့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတာပါ ... ခုတော့ စုက ”
ထိုအခိုက် -
“ သား ... ကိုနိုင် ၊ အထင်မလွဲပါနဲ့ကွယ် ။ စုစု ဒီရောက်လာတာ မန်းလေးက တူမ လဲ့လဲ့အောင် ပို့လိုက်တာပါ ။ စုစု ဒီရောက်တော့ ပါတာလေးတွေ ထုခွဲပြီး ထမင်းဆိုင် အသေးလေး စဖွင့်ပြီး ကံလိုက်တယ်ပဲ ပြောရမလားမသိဘူး အခုလို ထမင်းဆိုင် အကြီးကြီး ပိုင်ဆိုင်လာတာပါ ။ ဒီရောက်တော့ စုစု ဓမ္မတာ မလာလို့ စစ်ကြည့်မှ ကိုယ်ဝန် ပါလာမှန်း သိတော့တယ် ။ မောင်နိုင့်ကို အကျိုးအကြောင်း ပြောပြဖို့ အဒေါ် တိုက်တွန်းပါတယ် ။ မောင်နိုင် ယုံတယ်ပဲထား ၊ မောင်နိုင့် မိဘတွေက မယုံမှာ စိုးလို့ ကိုယ်ယောင် ဖျောက်နေတာ ။ သားဖိုးလပြည့်က ဖအေနဲ့ တော်တော် တူတာပဲ ။ နေဦးခဏ .. အဒေါ် ပြမယ် ”
မြင့်နိုင် ခုမှ သတိရတော့တယ် ။ စုစုကို မြေလှန်ရှာတုန်းက မန္တလေးက လဲ့လဲ့အောင် ကို သူမမေးမိတာ နောင်တရလို့ မဆုံးဘူး ။
ဒေါ်လေး ဆိုသူက ဗီရိုထဲက စာရွက် စာတမ်းတွေ ထုတ်ပြတယ် ။ မွေးစာရင်း ဖြစ်နေတယ် ။ မွေးဖွားရက်ကို ကြည့်တော့ အိမ်က ထွက်သွားပြီး ကိုးလနီးပါးမှာ မွေးထားတာပဲ ... ဒါဆို ..
“ သား ... သား ... ဖေဖေ့ဆီ လာပါဦး ”
“ သားကို နာမည် ဘယ်လို ပေးထားလဲ စု ”
ကလေးက ချက်ချင်း မလာဘဲ သူ့အမေဘက် လှည့်ပြီး
“ သားနာမည် ဝေယံမြင့်နိုင်ပါ ဦးဦး ”
သွက်လွန်းတဲ့ သားပါလား ။ မြင့်နိုင် ရင်ထဲမှ ကမ္ဘာ့အကြီးဆုံး ရေတံခွန် စီးကျတာထက် သားအပေါ် စီးကျတဲ့ မေတ္တာဟာ တားမရပါ ။
“ မေမေ … ဒါ သားအဖေ ဦးမြင့်နိုင် လားဟင် ”
စုစုက ငိုနေရာမှ ...
“ ဟုတ်တယ်သား သားဖေဖေအရင်းပဲ ၊ ဖေဖေ ခေါ်နေတယ်လေ သွားလိုက် ”
သားက မြင့်နိုင် အနား ပြေးကပ်လာတော့ မြင့်နိုင် သားကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဖက်ထားရင်း ငိုချလိုက်မိပါပြီ ။
“ ရင်မှ ဖြစ်သောသား ... အသည်းပေါက်အောင် ချစ်တဲ့သား ”
မြင့်နိုင် ဘဝ ပြည့်စုံသွားရပြီလေ ။ ။
⎕ နီနီနိုင် ( သထုံ )
📖မဟေသီ ရုပ်စုံ မဂ္ဂဇင်း
စက်တင်ဘာ ၊ ၂၀၁၈
Monday, May 18, 2026
အလုပ်ကောင်းသူ
ဘဝရေစက်
❝ ဘဝရေစက် ❞
( ဂျာနယ်ကျော် မမလေး )
နှစ်ဆယ့်ငါးနှစ်မြောက် သွေးသောက် အထိမ်းအမှတ် အဖြစ် ဒေါ်ခင်လတ်က စာတစ်ပုဒ် ပေးရန် စာဖြင့် တောင်းသည် ။ နှစ်ဆယ့်ငါးနှစ်မြောက် သွေးသောက်ကို အရေးမထား၍ မဖြစ် ၊ သွေးသောက်နှင့် ရေစက်ဆုံခဲ့ရသော ကျွန်မ၏ လက်ရှိ ဘဝ အခြေအနေကို ဖုံးကွယ်ထား၍ မရ ။
ကျွန်မ စိတ်ထဲ၌ သွေးသောက်မဂ္ဂဇင်း နှစ်ဆယ့်ငါးနှစ် ပြည့်ပါပကောဟု စဉ်းစားမိတာနှင့် တစ်ပြိုင်နက် သွေးသောက်ကြောင့် ဆေးဆရာ ဖြစ်လာသော ကျွန်မ၏ ဆေးဆရာ သက်တမ်းကိုပါ ရေတွက် စဉ်းစားမိသည် ။
ဂျာနယ်ကျော် ဦးချစ်မောင် ကွယ်လွန်သွားပြီးနောက် ၁၉၄၆ ခုနှစ်က စ၍ မြန်မာ့ဆေးပညာကို သင်ယူ လိုက်စားခဲ့သည် ။ ထိုနှစ်က စ၍ ယနေ့အထိ ဓာတ်စာ စားခဲ့သည် ။ မျက်စိရှေ့၌ လူနာ တွေ့လျှင် မနေတတ်၍ ဤဓာတ်နည်းဖြင့် ကုသပေးခဲ့သည် ။ ဆေးဆရာကား မဖြစ်သေး ။
ဓာတ်စာ စားမှုကြောင့် လူမမာ ထင်ခံခဲ့သည် ။ ဓာတ်စာ စား၍ လူမမာ ထင်ခံခဲ့ရသော အဖြစ်ကို ( ယဉ်ကျေးမှုအသင်း ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ် ) မော်စကို လိုက်သွားပြီး အပြန်၌ လူမမာ မဟုတ်ရပါကြောင်း ရှင်းလင်းချင်၍ သွေးသောက် မဂ္ဂဇင်းတွင် “ တီဘီလား ” ဆောင်းပါးဖြင့် ရှေးဦးစွာ ရေးသား ဖော်ထုတ်ခဲ့သည် ။
သွေးသောက်၌ ပါဝင်သော “ တီဘီလား ” ဆောင်းပါးသည် မြန်မာ့ဆေးလောက နယ်ပယ်ထဲသို့ ခြေစုံပစ်၍ ရောက်သွားအောင် ပို့ဆောင် ပေးလိုက်သော ဆောင်းပါးတစ်ပုဒ် ဖြစ်လေသည် ။ “ တီဘီလား ” ဆောင်းပါးကို ဖတ်ကြပြီး ကျွန်မထံသို့ ရောဂါကုသပေးရန် လူနာ လာအပ်ကြသည် ။ ဤဆောင်းပါးဖြင့် အရပ်က ခန့်၍ ဆေးဆရာ တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည် ။
သွေးသောက်မဂ္ဂဇင်းတွင် “ တီဘီလား ” ဆောင်းပါး ပါပြီးသည့်နောက်ပိုင်းမှ စ၍ ယနေ့အထိ ကျွန်မမှာ ဆေးဆရာတစ်ယောက် အဖြစ် ဘဝသံသရာ ကျင်လည်နေရပေသည် ။ လူနာကို ဦးစားပေးရ၍ စာပေနှင့် ကင်းဝေးရသည်လည်း ရှိ၏ ။ လူမှုရေး ပျက်ကွက်ရသည်လည်း ရှိ၏ ။ စီးပွားရေး လစ်ဟင်းရသည်လည်း ရှိ၏ ။ ကိုယ့်အချိန်ကို သော်လည်းကောင်း ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို သော်လည်းကောင်း အစိုးမရဘဲ ဆေးကုသမှုကို ဦးစားပေး တာဝန်ယူနေရသည် ။
စာတစ်ပုဒ် ၊ ဝတ္ထုတစ်ပုဒ် ရေးလိုသည့် အခါများ၌ ကျွန်မမှာ တစ်နေရာရာသို့ ထွက်ပြေး တိမ်းရှောင်၍ ရေးနိုင်မှသာလျှင် စာရေးနိုင်သော တစ်နေ့တလေ အချိန်သို့ ရောက်ရသူ ဖြစ်သည် ။ လစဉ်လတိုင်း ထွက်သော မဂ္ဂဇင်းများကို ဖတ်ပြီးတိုင်း စာရေးချင်စိတ်သည် ပြင်းထန်စွာ ဖြစ်ပေါ်သည်ချည်း ဖြစ်သည် ။ ကျွန်မကိုယ် ကျွန်မ အစိုးရမည့် အချိန် ၊ တစ်နည်းအားဖြင့် ကျွန်မ၏ အလွတ်လပ်ဆုံး အချိန်သည် ညသန်းခေါင်မှ နံနက်မိုးသောက်အထိ ဖြစ်သည် ။ ဤအချိန်ပိုင်းသာလျှင် ကျွန်မ လုံးလုံး စိုးပိုင်သော အချိန်ပိုင်း ဖြစ်သည် ။
တစ်နေ့လုံး လူနာတွေနှင့် ဦးနှောက်ခြောက်ခန်းခဲ့ရသော ကျွန်မမှာ စိတ်ပန်းလက်ပန်းလာလျက် စိတ်အင်အား ချည့်နဲ့သွားခြင်းကြောင့် ဝတ္ထုတစ်ပုဒ် ၊ စာတစ်ပုဒ် ဖြစ်အောင် ညလုံးပေါက် ထိုင်ရေးရန် မတတ်နိုင်ခြင်းလည်း ဖြစ်သည် ။
ညလုံးပေါက် ထိုင်ရေးလျှင် နောက်တစ်နေ့ အလုပ် ဆင်း၍ လူနာများနှင့် တွေ့ဆုံသည့် အခါ၌ ခေါင်းမရှင်းဘဲ မူးရိပ်ရိပ် ဖြစ်နေသည် ။
ခေါင်းမရှင်းလျှင် ဆေးပေး ၊ ဓာတ်စာပေး အချိန် ချို့ယွင်းချွတ်ချော်မှာကို စိုးပူရခြင်းကလည်း တစ်မှောင့်ဖြစ်သည် ။
ယခုတလော ကြိုကြားကြိုကြား ကျွန်မ ရေးသားနေသော ဝတ္ထု ၊ ဆောင်းပါးများမှာ မရေးလျှင် မဖြစ်၍ မလွှဲသာမှုဖြင့် ရေးပေးရခြင်း ဖြစ်နေသည် ။ ရေးပေးရခြင်း ဆို၍ ကျွန်မကိုယ်တိုင် ရေးသားမှု မဟုတ်ပေ ။ လူရှင်းသည့် အချိန် နာရီဝက် ရရ ၊ တစ်နာရီ ရရ ၊ ထိုအချိန်ပိုင်းကလေးကို မရေးလျှင် မဖြစ်သည့် စာမူအတွက် အသုံးချရသည် ။ အားလပ်သူ တစ်ယောက်ယောက်အား ကျွန်မ အနား၌ ထိုင်ခိုင်းကာ ကျွန်မ နှုတ်မှ ဘုရားရှိခိုး ရွတ်သကဲ့သို့ တောက်လျှောက် ရွတ်သွားသမျှကို အမီ လိုက် ရေးစေရသည် ။
စန္ဒာ မဂ္ဂဇင်းတွင် ရေးသားသော “ ရင်မှ တစ်ရှိုက် ” ဝတ္ထုရှည်မှာ ရရှိသော အချိန်ကာလ ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း အတွင်း၌ နှုတ်က ရွတ်ဆိုလျက် တွေ့သမျှ လူတွေကို အမီလိုက် ရေးခိုင်းရခြင်း ဖြစ်သည် ။ စန္ဒာ မဂ္ဂဇင်းတိုက်သို့ ရောက်သွားသော ဝတ္ထုစာမူများသည် တစ်ပုဒ်လျှင် လက်ရေးပုံစံ လေးငါးမျိုး ဖြစ်သည် ။
ကိုယ်တိုင်လည်း အေးအေးဆေးဆေး ရေးချိန် မရ ။ နှုတ်က ရွတ်ရခြင်းကိုလည်း အားမရသဖြင့် စိတ်တိုင်းမကျ ။ ကိုယ်တိုင် ရေးချင်စိတ် ရှိပါလျက်ဖြင့် စာရေးခွင့် မရသူ တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည် ။
သွေးသောက်၌ “ တီဘီလား ” ဆောင်းပါးမှ စ၍ ဆေးဆောင်းပါးများကို ဆက်တိုက် ရေးသားခဲ့ရာတွင် “ မြန်မာ့ဆေးပညာ ” ဆောင်းပါးစာအုပ် တစ်အုပ် အဖြစ် အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လည်၍ ရိုက်နှိပ်နေရသည် ။ ဤသည်မှာ သွေးသောက်၌ စခဲ့၍ မြန်မာ့ဆေးပညာ စာတစ်အုပ် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည် ။
ဆေးဆရာဘဝ၏ မြစ်ဖျားခံရာသည် သွေးသောက် က ဖြစ်သည် ကျွန်မ အဖြစ်မှာ စာရေးခြင်း အလုပ်ကို ရပ်ဆိုင်း၍ ထားနိုင်သော်လည်း ဆေးဆရာ အလုပ်ကို ခေတ္တမျှ ရပ်ဆိုင်း၍ မရနိုင်တော့ခြင်းကြောင့် ဆေးဆရာဘဝသည် သွေးသောက်က စခဲ့ရပါသည် ဟု အမှတ်တရ ထားရခြင်း ဖြစ်သည် ။
ကျွန်မ ကုသပေး၍ ပျောက်ကင်းသွားကြလေသူတိုင်း ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုကြရာတွင် ကျွန်မကို ကျေးဇူးတင်တာထက် ဆေးဆရာ ဖြစ်အောင် ဖန်တီးပေးခဲ့သော သွေးသောက်မဂ္ဂဇင်းကိုပါ ကျေးဇူးတင်ကြပါဟု ဆိုခဲ့ရလေသည် ။
သွေးသောက်နှင့် ကျွန်မ မကင်းသလို လူနာ အပေါင်းလည်း သွေးသောက်နှင့် မကင်းကြဟု ဆိုချင်ပါသည် ။ ရောဂါပျောက်သူတိုင်းက ကျွန်မအား အသက်ရာကျော် ရှည်ပါစေကြောင်း ဆုတောင်းမေတ္တာ ပို့သကြသကဲ့သို့ သွေးသောက်မဂ္ဂဇင်းကိုလည်း အဓွန့်ရှည်စွာ တည်ပါစေကြောင်း ထပ်လောင်း၍ မေတ္တာပို့သမှု ပြုစေလိုပါသည် ။
“ ဘုန်းကြီးက သိက္ခာချပြီး သင်္ကန်းချွတ်ရင် လူဖြစ်တယ် ၊ မမလေး ကတော့ ဒီဘဝမှာ ဆေးဆရာဘဝက သိက္ခာချလို့ မရတော့ဘူး ”
အဘဓာတ်ဆရာကြီး ဆရာလှိုင် မကွယ်လွန်မီက အမိန့်ရှိသွားဖူးသည့်အတိုင်း ကျွန်မ၏ ဆေးဆရာဘဝမှာ သိက္ခာချ၍ မရနိုင်တော့ကြောင်းကို နှစ်ဆယ့်ငါးနှစ်မြောက် သွေးသောက်မဂ္ဂဇင်းက သက်သေခံနေပါတော့သည် ။
▢ ဂျာနယ်ကျော်မမလေး
📖 သွေးသောက် မဂ္ဂဇင်း
ဒီဇင်ဘာ ၊ ၁၉၇၈