❝ အတောင်ကျိုးငှက်၏ လျှောက်လဲချက် ❞
( ကာတွန််းမြင့်သိန်း )
ချမ်းစိမ့်စိမ့် အအေးဓာတ်က အိပ်ပျော်နေတဲ့ ကျုပ်ကို အိပ်ရာကနေ လှုပ်နှိုးလိုက်တယ် ။ လွတ်နေတဲ့ စောင်ကို ဆွဲခြုံပြီး ပြန်အိပ်စက်ဖို့ ကြိုး စားပေမယ့် သက်ကြီးရွယ်အိုပိုင်းကို ရောက်နေပြီဖြစ်တဲ့ ကျုပ်ဟာ ပြန်အိပ်လို့ မရနိုင်တော့ပါဘူး ။
ငယ်ငယ်တုန်းကတော့ အိပ်ရာထဲ ခေါင်းချလိုက်တာနဲ့ အိပ်ပျော်ပြီး အချိန်မတော် တစ်ရေးနိုး ပြန်ရင်လည်း ပြန်သွားအိပ်လိုက် ။ ခဏလေးနဲ့ အိပ်ပျော်သွားတာပဲ ။ အသက်ကြီးလာတော့ ငယ်ငယ်တုန်းကလို မဟုတ်တော့ဘူး ။
“ ကား ... ကား .... ကား .. ”
“ ကျလိ .. ကျလိ ”
“ ကစ်ကစ် ကစ်ကစ် ”
“ ပဲပြုတ် .. ”
အင်းလေ ... အိပ်မရတာသာ ပြောနေတယ် ။ ငှက်ကလေးတွေက မြည် ၊ ပဲပြုတ်သည်တောင် တကြော်ကြော် အော်နေပြီဆိုတော့ မိုးစင်စင် လင်းပြီပေါ့ ။
အင်း ... ကျုပ် တာဝန်မဲ့စွာနဲ့ နေ့သစ်တစ်ရက်ကို ပျင်းရိစွာ ဖြတ်သန်းရပေဦးတော့မှာပါလား ။
နေ့သစ်လို့သာ ပြောရတာပါလေ ။ တကယ်တော့ အချိန်ကာလနဲ့ နေ့ရဲ့ အမည်နာမလောက်ကိုသာ အသစ် အဖြစ် ပြောင်းလဲသတ်မှတ်နိုင်တာပါ ။ ဒီလိုလေ ... အချိန်တစ်ရက် တိုးလာခဲ့လို့ ( ဥပမာ ) မနေ့က ( ၁၀ ) ရ က်ဆိုရင် ဒီကနေ့ ( ၁၁ ) ရက်ပေါ့ ။ အမည်နာမကျတော့လည်း ဒီနည်းပါပဲ ။ မနေ့က အင်္ဂါ ဆိုရင် ဒီကနေ့ ဗုဒ္ဓဟူး ။ အဲဒီလို ပြောင်းသွားလို့ နေ့သစ် လို့ ဆိုနိုင်တာ ။ ကျန်တာတွေကဖြင့် ကျုပ်အဖို့ အားလုံးဟာ မြင်နေကျ ၊ တွေ့နေကျ ၊ လှုပ်ရှားနေကျ အတိုင်းတွေချည်းပဲ မဟုတ်လား ။ ဘာမှ မဆ န်းသစ်ဘူး ။
အိပ်ရာထ ၊ မျက်နှာသစ် ၊ ဘုရားရှိခိုး ... ။ ဆယ်နာရီထိုးပြီး ဆယ့်တစ်နာရီဝန်းကျင်ရောက်တော့ ကျုပ်သားချက်ထားတဲ့ ထမင်းဟင်းနဲ့ ထမ င်းစား ၊ ရေမိုးချိုး ၊ ပုတီးစိပ်ရင်းနဲ့ အိပ် ... ။
“ နောင် .. နောင် .. နောင် ... နောင် .. ”
“ တို့ ဟူးသုပ် ... ”
“ အုန်းနို့သာကူချိုချိုလေး .. ”
အဲဒီဈေးသည်တွေ လာပြီဆိုရင် နာရီ မကြည့်နဲ့ ။ သုံးနာရီပဲ .. ။ အဲဒီလိုပဲ ညနေပိုင်းကိုရောက် ။ သားချက်ထားတဲ့ ညနေစာစား ။ ပုတီးစိပ် ၊ ဘုရားရှိခိုး ၊ အိပ်ရာဝင် .. ။ ကျေးသံ ငှက်သံလေးတွေ ၊ ပဲပြုတ်သည် ၊ ဈေးသည် သံတွေနဲ့ ခုလို နိုးခဲ့ရပြန်တာပါပဲ ။
သေခြင်းဆိုတဲ့ ဘူတာကို မရောက်သေးသမျှ နေ့သစ် ၊ ရက်သစ်ကလေးတွေကို တစ်ရက်ချင်း ဖြတ်ကျော်နေရဦးမှာပဲပေါ့ ။ ကျုပ် မျက်နှာသ စ်ဖို့ အိမ်ပေါ်က ဆင်း ။ အိမ်ရှေ့ခြံထောင့်မှာ ရှိတဲ့ ရေတွင်းဆီကို လျှောက်လာခဲ့တယ် ။
“ ဟောဗျာ .. ဒီက သံပြား မရှိတော့ဘူး ”
ခုတလော သံကြွပ်တွေ ဈေးကောင်းရနေလို့ ရေမြောင်းပေါ် ဖြတ်ပြီး တံတားလုပ်ခင်းထားတဲ့ သံပြားတွေ မကြာမကြာ ပျောက်ကြတဲ့ အသံတွေ ကြားကြားနေရတာမို့ အိပ်ပျော်နေတဲ့ ကျုပ်သားကို သွားနှိးပြီး လက်ဟန်ခြေဟန်နဲ့ ခေါ်ပြရတာပေါ့ ။
“ အမ်း .. အမ်း .. အင်း .. ဟင်း .. ”
“ အားအား .. အား .. အီးအဲအဲ .. ”
သူ မအိပ်ခင်ကတောင် ဒီသံပြား ဒီမှာ ရှိနေသေးတယ်လို့ သူက ပြောတာပါ ။ ကျုပ်သားက ဆွံ့အနားမကြား ရှာဘူးလေ ။ ဒါကြောင့်ပေါ့ ... ။ တခြား သားသမီးတွေ အိမ်ထောင်ကျပြီး ကျုပ် ရင်ခွင်က ပျံထွက်သွားကြ ပေမယ့် ဒီရွှေအကြီး ကတော့ ကျုပ်ဆီမှာပဲ သောင်တင် ကျန်ရစ်ခဲ့တယ် လေ ။ အံမယ် .. ဒီကောင်ကြီး အသက်တောင် ခြောက်ဆယ်နားကို ကပ် နေပြီ ။ ကပ်ရောပေါ့ ။ ကျုပ် အသက်ပဲ ရှစ်ဆယ် ပြည့်တော့မယ် ။ ခုလို သက်ရှစ်ဆယ် ပြည့်ခါနီးပြီ ဆိုတာ သိလိုက်ရင် ဘာရယ် မသိပါဘူးဗျာ ။ ရယ်ချင်တာ လိုလို ၊ ငိုချင်တာ လိုလို ခံစားမိတယ် ။
အဲ .. အဲ .. အခု ဒီသံပြားကြီး သူ့နေရာမှာ မရှိတော့တာကို မြင်လိုက်ရတာနဲ့ အာရုံထဲကို ကျုပ်မိန်းမ သန်းခင် မျက်နှာက ချက်ချင်းကြီးကို ရောက်ချလာတယ် ။ ရောက်မှာပေါ့ ။ ဒီသံပြားကြီးကို သန်းခင် ဘိန်းစား ဘအေး ဆီကနေ နှစ်ကျပ်နဲ့ အဝတ်လျှော်ဖို့ ဝယ်ထားတာ မဟုတ်လား ။ ခုတော့ သန်းခင် က ကျုပ်ရင်ခွင်က ပထမ ပျောက်သွားတယ် ။ အခု သူဝယ်ထားတဲ့ ဒီသံပြားက ဒုတိယ ကျုပ်မျက်စိအောက်က ပျောက်သွားရပြ န်ပြီ ။ ဒါတွေဟာ ဓမ္မတာ သဘောတွေချည်းပါပဲလေ ။
အဲဒီ သံပြားကြီးချထားတဲ့ နေရာကြီးဟာ မြေကွက်လပ်ကြီး ဖြစ်ပြီး ကျန်နေခဲ့တယ် ။ အပင်ဆိုတာ ဘာပင်မှကို မပေါက်ဘဲ ကွက်လပ်ကြီး ဖြစ်ကျန်နေခဲ့တာနော် ။ တီကောင်လေးတွေနဲ့ တီကျစ်စာတုံးကလေးတွေပဲ ရှိတယ် ။ ပြောင်တလင်းကို ခါရော ။
ဪ .. သန်းခင် ကျုပ်ကို စွန့်ခွာသွားလို့ ကျုပ်နှလုံးသားမှာ လစ်ဟာကျန်ခဲ့ရတဲ့ ကွက်လပ်ကြီးနဲ့ သံပြားကြီး မရှိတော့လို့ မြေကွက်လပ်ကြီး ဖြစ်ကျန်ရစ်ခဲ့ရှာတဲ့ နေရာကို ကြည့်ရင်း ကြည့်ရင်းက သန်းခင် ကျုပ် ရင်ခွင်က ပျောက်ကွယ်သွားရခြင်းရဲ့ အဓိက အကျဆုံး အချက် ၊ အမှန်ဆုံးအဖြေကို တိတိပပ ရရှိလိုက်တယ် ။ ဟုတ်တယ် .. ဟုတ်တယ် .. ။
ကျုပ်က သာမာန် အတွေးနဲ့ သစ်ပင်မြက်ပင်လေးတွေဟာ ရေရရင် လန်းဆန်း ရှင်သန်နိုင်ကြတယ်လို့ပဲ ထင်ခဲ့တာ ။ ခုမှ ဘယ်ဟုတ်လို့လဲဗျာ ။ စဉ်းစားကြည့်လေ .. ။ ဒီသံပြားကြီးပေါ်မှာ နေ့စဉ် ချိုးကြ ၊ အဝတ် လျှော်ကြ .. ။ ရေ ဆိုတာ ဘယ် ပြတ်လို့လဲ ။ ဒါကြောင့်လည်း ဒီသံပြားပ တ်ပတ်လည်မှာ ရှိတဲ့ မြက်ပင်နဲ့ အလေ့ကျ ပေါက်ပင်လေးတွေ ဆိုတာ စိမ်းစိုလန်းဆန်း နေလိုက်ကြတာများ တောထလို့ ။
ဒီသံပြားကြီး အောက်ကိုလည်း ရေက အမြဲ ရောက်နေတာပဲ ။ ဒါပေမဲ့ ဘာပင်မှ မပေါက်နိုင် ၊ မရှင်သန်နိုင်ကြဘူး မဟုတ်လား ။ မူလက သံပြား ဒီနေရာမှာ မချခင်က ထူပိန်းနေတဲ့ မြက်ကလေးတွေတောင် သေကုန်ကြတာ ( ပျောက်ကင်းသွားကြတာ ) ကွက်လပ်ကြီးကို ဖြစ်ကရောပဲ ။ အဲဒါ ဘာကြောင့်လဲ ။ ခုမှ သတိရမိတော့တယ် ။ အလင်းရောင်မှ မရရှာဘဲကိုး ။ သစ်ပင် ဆိုတာ ရေ ဝရုံနဲ့ မရှင်သန်နိုင် ။အလင်းရောင်ပါ ရမှ ရှင်သန်နိုင်၏ ဆိုတဲ့ အသိကို ကျုပ်ရရှိလိုက်တာနဲ့ အတူ ..
အိမ်ထောင်ရေး ဆိုတာဟာလည်း သစ်ပင် တစ်ပင် ၊ မြက်ပင် တစ်ပင် လိုပါပဲ ။ အချစ်နဲ့ တူတဲ့ ရေလှိုင်လှိုင် ရနေရုံနဲ့ မခိုင်မြဲနိုင်ဘူး ။ မရှင်သန်နိုင်ဘူး ။ ကြည်နူး ပျော်ရွှင်နိုင်စရာ ငွေ ရှိမှ ၊ အလင်းရောင်နဲ့ တူတဲ့ ငွေ ရှိမှ ခိုင်မြဲ တည်တံ့နိုင်တယ် ဆိုတာပါပဲ ။
ငွေကြေး မပြည့်စုံတဲ့ အိမ်ထောင်ရေးဟာ အလင်းရောင် မရတဲ့ သစ်ပင်လို မရှင်သန်နိုင် ၊ မခိုင်မြဲနိုင်ဘူး ။ အကြောင်းကြောင်းနဲ့ ပျက်စီးရ ၊ ပြိုကွဲရစမြဲပါပဲ ။ ဟုတ်တယ် .. ။ ဒါတွေ ကျုပ် ခုမှ ဆင်ခြင်မိတယ် ။
ဟုတ်တယ် ။ ဒါ ... အမှန်ပဲဆိုတာ ကျုပ်လုံးဝ လက်ခံတယ် ။ ကျုပ်နဲ့ သန်းခင်တို့ ဆီမှာ အချစ် ဆိုတာ အလုံအလောက်ကို ရှိကြတယ်ဗျာ ။ ရှိ ကို ရှိခဲ့ကြတယ် ။ ကျုပ် ဘဝမှာ သူမှ သူ ။ သူ့ ဘဝမှာလည်း ကျုပ်မှ ကျုပ် ဆိုတာ ။ ခုချိန်ထိ ကျုပ် ယုံတယ် ။ စက္ကူပါး နဲ့ မီးခဲထုပ်တယ် ဆိုတာလိုပါပဲ ။ သန်းခင် ရဲ့ လူတိုင်း လက်မခံနိုင်တဲ့ အော့နှလုံးနာစရာ လုပ်ရပ်ကြီး ကို ကျုပ်က သန်းခင်နဲ့ ကျုပ်တို့ တကယ် ချစ်ခဲ့ကြတာပါဆိုတဲ့ ဖြေတွေးတွေနဲ့ ကြိတ်တွေးခဲ့တာ အခါခါပါ ။ ကဲ .. ဒါဆို သန်းခင် က ကျုပ်ရင်ခွင် ကနေ ရင်ခွင်သစ်ကို ဘာအကြောင်းကြောင့် ရောက်ရှိသွားနိုင်ရသလဲတဲ့ ။ ဒါ ... မေးစရာပဲ ။
အဲ .. အဲဒါ ပြောတာလေ ။ ကျုပ် ခုမှ ဒီသံပြားကြီးရဲ့ အောက်မှာ မြက်ပင်တွေ မပေါက်နိုင်တာကို မြင်မှ အဖြေရပါတယ်ဆို ။ ပြောမယ် .. ကျုပ် ပြောမယ် ။ ကျုပ်နဲ့ သန်းခင်တို့ ညားကြစဉ်က ကျုပ် အသက် ဆယ့်ရှစ်နှစ် ၊ သူ့အသက်က ဆယ့်ခြောက်နှစ် ပြည့်တယ်ဆိုရုံပဲ ရှိကြသေးတာ ။ အချ စ်နဲ့ ပတ်သက်လို့ သူကလည်း ကျုပ်နဲ့ တွေ့မှ ၊ ကျုပ်ကလည်း သူ့ကို မြင်မှ သိကြရတာ ။ သိကြတယ် ဆိုတာ ချစ်ခင်တွယ်တာမှုတွေ အလုံးအရင်း နဲ့ လိမ့်ဆင်းလာပြီး တားမရ ဆီးမနိုင် ၊ မအောင့်နိုင်မအီးနိုင် ။ လူကြီးတွေ သိသွားခဲ့ရင် ဆိုတဲ့ ကြောက်စိတ်နဲ့ ဝေးရမှာကို ၊ ခွဲရမှာကို ကြောက်တဲ့ စိတ် တစ်ခုတည်းပေါ်မှာ မူတည်ပြီး ဆင်ကန်းတောတိုး ခိုးပြေးကြတဲ့ အထိ သတ္တိတွေ ရှိလာကြတာကို သိတယ်လို့ ပြောတာနော် ။ ပိုင်းပိုင်းခြားခြား ၊ ဆင်ဆင်ခြင်ခြင် အသိမျိုးကို ပြောတာ မဟုတ်ဘူး ။
သန်းခင် နဲ့ ကျုပ် အတူ နေနေကြရပြီ ။ “ ငါတို့ လင်မယားတွေ ဖြစ်သွားကြပြီနော် ” .. ဆိုတဲ့ စကားလေးကို သူနဲ့ ကျွန်တော် တစ်လှည့်စီ အပြန်ပြန်အလှန်လှန် မေးမေးပြီး တလိပ်လိပ် တက်တက်လာနေတဲ့ အပျော်စိတ်ကလေးတွေနဲ့ သူ့ကို ကိုယ်က ဆိတ် ၊ ကိုယ့်ကို သူက ထု ၊ တခိုးခိုး တခစ်ခစ် ရယ်ကြရတာလည်း အမောပါပဲ ။
တစ်ရေးနိုးလို့ သူ့အသားလေး ထိမိပြီး မျက်စိနှစ်လုံး ပွင့်လာတိုင်း အတိုင်းအဆမရှိ ပျော်ရတယ် ဆိုတာကိုလည်း သူရော ၊ ကျုပ်ပါ “ ၏ သည် မလွဲ ” အကြိမ်ကြိမ် အထပ်ထပ် မရိုးနိုင်အောင် ပြောခဲ့ကြတာတွေကိုလည်း ခုထိ မမေ့သေးတာ အမှန်ပါ ။ ကြားလေသွေးမှာ စိုးတယ် ဆိုတဲ့ ကာလဟာ အဲဒီကာလလို့ ဆိုရင် ရတယ် ။ တစ်အိမ်တည်း ၊ တစ်ခန်းတည်းမှာ အတူ နေနေကြရပေမယ့် ကျုပ်ရင်ခွင်ထဲမှာ သန်းခင် မရှိရင် ဟာနေသလို ခံစားရတာမို့ အဟင်း .. ဟင်း .. ဟင်း .. အဟီး .. ။
ကျုပ်တို့ ရဲ့ အနာဂတ်ခရီးတွက် ကျုပ်တို့ ဘဝကို ဆိုက်ကားတစ်စီး နဲ့ စတင်ခဲ့ကြရတယ် ။ မစလို့က မဖြစ်တော့ဘူးလေ ။ ခါးသေးရင်ချီလို့ စာ ဖွဲ့ရမယ့် သန်းခင် ခါးကလေးက တုတ်လာပြီး ရှပ်နေတဲ့ ဗိုက်ကလေး ကလည်း မို့လာတယ် ။
အဲလို .. အဲလိုတွေ ကျုပ်နဲ့ သန်းခင်တို့ ရရှိလာလိုက်တဲ့ အချစ်ရဲ့ ဆုလာဘ်တွေကဖြင့် ဟား .. ဟား .. ခြားလိုက်ပါတယ်ဆိုရင် နှစ်နှစ်ပေါ့ ။ ဟောတစ်ယောက် ၊ ဟောတစ်ယောက် .. နီးသလား မမေးနဲ့ ။ သန်းခင် ပါ ပဲပြုတ်တောင်း ခေါင်းပေါ် တင်ရတဲ့ ဘဝကို နှစ်တိုတိုနဲ့ ရောက်သွားခဲ့တယ် ။
ကလေးက ခြောက်ယောက် ၊ ကျုပ်နဲ့ သန်းခင်ပါ ပေါင်းတော့ ပါးစပ်က ရှစ်ပေါက် မဟုတ်လား ။ သူ ပဲပြုတ် ရောင်းပေမယ့်လည်း ပါးစပ်ရှစ်ပေါက်ရဲ့ လိုအပ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းဖို့ ကျတော့ ဆိုက်ကားက ရတဲ့ ငွေ ၊ ပဲပြုတ်တောင်းက ထွက်လာတဲ့ ငွေနဲ့က ဘယ်လောက်မှာလဲဗျာ ။ အမြဲ လိုအပ်ချက်တွေနဲ့ သံသရာ လည်နေပြီပေါ့ ။
အဲဒီကတည်းက ကျုပ်နဲ့ သန်းခင်တို့ ဘဝမှာ သာယာကြည်နူးမှု ဆိုတာ စပါးတွေ ရိတ်သိမ်းပြီး သွားတဲ့ လယ်ကွက်လို ပပ်ကြားအက်တွေ အစားဝင်လာရပြီး ပူပြင်းသွေ့ခြောက်မှုက ကမ်းကုန်နေမှကိုး ။
ကြားလေ သွေးရင် ဝေးတယ် ထင်တဲ့ ဘဝကနေ ခုတော့ အိပ်ရာ ဝင်ရင်တောင်မှ သန်းခင် ရင်ခွင်မှာက နို့စို့ကလေး ။ သူနဲ့ ကျုပ် ကြားမှာ ပိုးလိုးပက်လက် ခြေပစ်လက်ပစ် အိပ်မောကျနေတဲ့ အကြီး ၊ အငယ် ၊ အ လတ် ဆိုတာတွေပေါ့ ။ ဆော့ကြ ၊ ကစားကြရာက အိပ်ရာဝင် လာကြတာလေ ။ ထွေးပြီးသား တံတွေး ပြန်မျိုရမှာ ရွံရှာ သလိုပါပဲ ။ ပြီးခဲ့တဲ့ ကျုပ်တို့ရဲ့ ဖြစ်ရပ်တွေကို ကျုပ် မေ့အောင် ကြိုးစားမေ့ထားခဲ့တာလည်း ကြာခဲ့ပါပြီ ။ အခုမှ ဒီအဝတ်လျှော်သံပြားကြီး မရှိတော့တာနဲ့ ဆက်စပ်ပြီး ပြန်တွေးနေမိတာပါ ။ ဒါပေမဲ့ ခါတိုင်းခါတိုင်း တွေးမိတုန်း ကလို ကျုပ်ရင်မှာ နာကျင်မှုတွေ ဝင်မလာကြဘူး ။ သိလား .. ။ နာကြည်းမှုအစား အသိတရားနဲ့ ယှဉ်တဲ့ သံဝေဂတွေ ရမိသလိုပဲ ။
အရာအရာတိုင်းဟာ ဒီသဘောပါပဲလေ ။ ဝတ္ထုပစ္စည်းနဲ့ ရုပ်ခန္ဓာတွေ ဟာ ကာလရှည်ကြာလာတဲ့ အခါ ဇရာ ရင့်ရော်လာကြသလို အသိဉာဏ် တွေကျတော့ ရင့်ကျက်လာကြတယ် ။ ဒေါသတွေ ၊ အာဃာတတွေကို တ ရားနှလုံးသွင်းမှု မှန်ကန်လာတာနဲ့ အမျှ မျှတမှန်ကန်တဲ့ အသိတရားတွေ ရရှိလာကြတယ် ။
သန်းခင် ကျုပ်ကို စွန့်ခွာထွက်ပြေးစဉ်ကဆို ကျုပ်ရဲ့ နှလုံးအိမ် တစ်ခုလုံး ဒေါသမီးတွေ ဟုန်းဟုန်းတောက်နေလေတော့ သန်းခင် စွန့်ခွာပြေးရခြင်းရဲ့ အဓိက တရားခံဖြစ်တဲ့ အကြောင်းတရား အမှန်ကို မမြင်နိုင် ၊ မရှာဖွေနိုင်ခဲ့ဘူး ။ အခု ဒီသံပြားကြီးရဲ့ အောက်မှာ ရေကို လှိုင်လှိုင်ရနေပါလျက်နဲ့ မြက်ကလေးတွေ မရှင်သန်နိုင်ခဲ့တာ မူလက မြက်ပင်ကလေးတွေ ဘဝဆုံးခဲ့ရရှာတဲ့ အကြောင်းရင်းကို တွေ့မြင်တော့မှ ဟိုတစ်ချိန်က အကြိမ်ကြိမ် အခါခါ အယူခံဝင်ခဲ့ရှာတဲ့ ၊ လျှောက်လဲချက်တွေ ပေးခဲ့ရှာတဲ့ သန်းခင်ရဲ့ စာနဲ့ ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေကို ပြန်ပြီး သုံးသပ်မိတော့တယ် ။
ကိုချစ်လှိုင်ရယ် .. ရှင့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါလို့ ကျွန်မ မပြောဝံ့ပါဘူး ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကိုယ် ကျွန်မ အနစ်နာခံပြီး ၊ ဘဝဆုံးခံပြီး ဒီလမ်းကို ရွေးလိုက်ရတာပါ ဆိုတာကိုတော့ ပြောပါရစေ ။ ရှင် သိရင် တော်ပါပြီ ။ ကျွန်မ ရှင့်အပေါ် ဘယ်လောက် ချစ်တယ်ဆိုတာ ကျွန်မ ကိုယ် ကျွန်မပဲ အသိဆုံးပါ ။ တစ်နေကုန် ပင်ပင်ပန်းပန်း ဆိုက်ကားနင်းနေရှာတဲ့ ကိုချစ်လှိုင်ကို လူဆင်းရဲနေတဲ့ ကြားက စိတ်ဆင်းရဲမှုကို ဘယ်လိုမှ ထပ်မပေးရက်ခဲ့လို့ ခုလိုတွေ ဘဝဆုံးရတာပါ ။
ဒီကလေး ခြောက်ယောက် ကြီးလာတာနဲ့ အမျှ အိမ်စရိတ်က တက်တက်လာတယ် ။ ကျွန်မ ပဲပြုတ် ရောင်းရတဲ့ ပိုက်ဆံကလည်း ဘာရလို့လဲ ။ ဒီအခက်အခဲတွေ ကိုချစ်လှိုင်ကို မသိစေချင်လို့ပါရှင် ။
သူ့ဆီမှာ ပိုက်ဆံ ချေးပြီးရင် ပြန်ဆပ်တယ် ဆိုတာ မရှိဘဲ ထပ်ထပ်ချေးနေရတော့ သူ့ကို စကားနဲ့ ချွေးသိပ်ခဲ့ရတယ် ။ စကားနဲ့ ချွေးသိပ်ခြင်းဟာ ကြာတော့ ပျော့ကွက်လို ဖြစ်နေတယ် ။ ယူထားတဲ့ ငွေကလည်း များ လွန်းလာတော့ မထင်မှတ်တဲ့ တစ်နေ့မှာ ကျွန်မ ဘယ်လိုမှ ထင်မထားတဲ့ ၊ တွေးထင် မထားမိတဲ့ အဖြစ်ဆိုးနဲ့ ရင်ဆိုင်လိုက်ရတယ် ။
ကျွန်မ ကိုချစ်လှိုင်ရဲ့ မျက်နှာကို ဘယ်လိုမှ မကြည်ဝံ့လောက်အောင် ခံစားရတယ် ။ ကျွန်မကိုယ် ကျွန်မ ရွံရှာလာတယ် ။ ဒါကြောင့် ကျွန်မဘဝ ၊ ကျွန်မ နာမည်အပျက် ခံပြီး သူ ခေါ်ရာ နောက်ကို လိုက်သွားမိတာပါ ကိုချစ်လှိုင်ရယ် ။ ကျွန်မ မရှိတော့ရင် ကိုချစ်လှိုင်ရဲ့ အမေတွေ ၊ အစ်မတွေရဲ့ အကူအညီကို ရပြီ ။
ကျုပ် ခုတော့ သန်းခင် ပြောစကားတွေဟာ အမှန်တွေ ဖြစ်ရမယ်လို့ လက်ခံလာတယ် ။ တကယ်တော့ သူနဲ့ လိုက်သွားတဲ့ သူ ငွေချေးတဲ့ သန်းမောင် ဆိုတဲ့ ကောင်က လူရိုးလူကောင်း ဆိုတာ တစ်ရပ်ကွက်လုံး သိကြတာပါပဲ ။ ဒါ့ကြောင့်လည်း ခုချိန်ထိ လူပျိုကြီး ဖြစ်နေတာ ။ သူပိုင်လုပ်ငန်းလေးနဲ့ ငွေရေးကြေးရေးကလည်း အဆင်ပြေ ။ ပြီးတော့ ကျုပ်နဲ့ လည်း ခင်နေတာပဲ ။ ကျုပ်နဲ့ ညည ကျားလာလာ ထိုးတယ် ။ ခြင်းခတ်တယ် ။ အိမ်ချင်းကလည်း ကပ်လျက်နေကြတာ ။
အနေနီးတယ်လို့ ပြောနိုင်တဲ့ အပြင် ငွေလိုအပ်တဲ့ လူက ငွေပိုတဲ့ လူ ဆီမှာ ငွေချေးတာကလည်း သဘာဝကျတဲ့ ကိစ္စပဲ ။ အဲ .. ဒါပေမဲ့ သူနဲ့ သန်းခင် ဆိုတာက ဖို နဲ့ မ ။ ကျုပ်မိန်းမမို့ ပြောတာ မဟုတ်ဘူး ။ သန်းခင် က ကလေးခြောက်ယောက် အမေသာ ဆိုတာ ။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အသားဖြူဖြူ ၊ ခပ်ကျစ်ကျစ် ကိုယ်လုံးနဲ့ ဆိုတော့ ဘယ်မိန်းမမျိုးနဲ့ မှ မတွေ့ဖူးသေးတဲ့ သန်းမောင် လို လူပျိုကြီးအဖို့ ကတော့ ..
တိမ်ဖုံးပါလို့ လမသာပေမယ့် တိမ်စင်တော့လည်း လရောင်ပြာနိုင်သလိုပဲပေါ့လေ ။ ခုတော့ အသက်တွေ ကြီးကြ ။ နှစ်တွေကလည်း ကြာခဲ့ပြီ ။ သူစိမ်းပြင်ပြင် နေခဲ့ကြတာကလည်း အထာကျ ၊ နေသားကျ လာမှကိုး ။ သန်းခင် ကို ကျုပ်အပြည့်အဝ နားလည်လို့ ရခဲ့ပါပြီ ။
သံပြားကြီး မရှိတော့တာကို မြင်လိုက်ရစဉ် သူခိုးကို စိတ်ဆိုးမိပေမယ့် ခုတော့ သန်းခင် ပေါ်မှာ ကျုပ် မကျေနိုင် မချမ်းနိုင်ရှိနေခဲ့တဲ့ အမုန်း တရားနဲ့ နာကြည်းမှုတွေ လွင့်စဉ်ပျောက်ပျက်သွားရတာမို့ သူခိုး ကိုပဲ ကျေးဇူးတင်ရတော့ မလိုလို ။ ကျုပ်ဘဝမှာ ဒီဒဏ်ရာ ၊ ဒီဝေဒနာက လွဲရင် အတော်ကြီးကို ငြိမ်းချမ်းနေပြီ မဟုတ်လား ။
ကျုပ်ဆီမှာ ကျန်ခဲ့တဲ့ ရွှေအကြီးက လွဲရင် သားသမီး အားလုံးကလည်း သူ့အိမ်ထောင်နဲ့ သူ ဖြစ်ကုန်ကြပြီ ဆိုတော့ သားသမီးတွေ ဆီက တတ်နိုင်သူက တတ်နိုင်သလို ၊ မတတ်နိုင်သူက တတ်နိုင်သလို ငွေကြေး ၊ ဆေးဝါးနဲ့ အစားအစာလေးတွေ ပေးကြကမ်းကြ ၊ ထောက်ပံ့ကြလို့ ကျုပ်နဲ့ ရွှေအ တို့ အတွက် ဘာမှ ပူစရာ မရှိတော့ဘူး ။ ရွှေအကြီးက ချက်ပြုတ် ။ ကျုပ်အလုပ်က ဟိုအစမှာ ဖော်ပြသလိုပါပဲ ။ စိပ်ပုတီးစိပ် ၊ ဘုရားရှိခိုး ၊ စားလိုက် အိပ်လိုက်ပဲလေ ။ တစ်လပြည့်လို့ သားသမီးတွေ ရောက်လာ ထောက်ပံ့ကြတော့မှပဲ ...
“ ဟေး .. လကုန်ပြန်ပြီလား ” လို့ မေးယူရတော့တယ် ။ သမီး အကြီးမ နဲ့ မြေးကလေး ရောက်လာတဲ့ နေ့က သူတို့ သားအမိ အပြန်မှာ ရွှေအကြီး က သူ့တူလေး ကုပ်ပေါ် တင်လို့ ၊ ကျုပ်က တုတ်ကောက်ကို တဒေါက်ဒေါက် ခေါက်လို့ ...
သမီးနဲ့ မြေးကို ကားဂိတ်ကို လိုက်ပို့ကြတယ်လေ ။ သမီးကြီးက တစ်လမ်းလုံး ကျုပ်ကို အားဆေးမှန်မှန် သောက်ဖို့ ၊ ရေချိုးတာ သတိထားဖို့ ၊ ညအိပ်ရင် ရာသီဥတုက အေးလို့ စောင်ခြုံဖို့ .. အစုံပါပဲ မှာနေလိုက်တာ ။ ကျုပ်ရယ်ချင်လာတာနဲ့ သမီးကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ သမီးက ခုမှ သူ့အမေနဲ့ ပိုတူလာသလိုပဲ ။
“ သမီး .. ”
“ ရှင် .. ဘာလဲအဖေ ”
“ သမီးတို့ အဖေကိုတော့ ထောက်ပံ့ကြပါရဲ့ ။ သမီးတို့ အမေကိုရော မထောက်ကြဘူး ထင်တယ် ။ သူကော ကျန်းမာရေးကောင်းရဲ့လား ”
ကျုပ် တစ်ကြိမ်တစ်ခါမှ စကားစပ် မပြောဖူး ၊ မမေးဖူးခဲ့လို့ ထင်ရဲ့ ။ သမီးကြီးက မယုံသလို အကြည့်နဲ့ ကျုပ်ကို ကြည့်နေတယ် ။ ကျုပ်စိတ် ထဲမှာ သမီးစကားကို စောင့်စားမနေနိုင်တော့လို့ ..
“ အဖေပဲ ဖြစ်ဖြစ် ၊ အမေပဲ ဖြစ်နေဖြစ်နေ မိဘဟာ မိဘပဲ သမီး ။ အဖေ ဘာလုပ်လုပ် ၊ အမေဘာပဲ ဖြစ်နေဖြစ်နေ သားသမီး ဆိုတာ မိဘ အပေါ်မှ ကျေးဇူး သိတတ်ရမယ် ”
သမီးတို့ အမေနဲ့ အဖေ့ကို ဆိုရင် သားသမီးတွေက အဖေ့အပေါ်မှာပဲ တို့ အဖေက သားသမီးတွေ တစ်ပြုံကြီးကို ပင်ပင်ပန်းပန်း ရုန်းကန်ပြီး ကျွေးခဲ့တယ်လို့ သတ်မှတ်ပြီး အဖေကိုပဲ ချစ်ကြ ၊ ရိုသေကြတယ် ။ အဖေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သမီးတို့ အမေ့ အပေါ်မှာ နာကြည်း မုန်းတီးခဲ့ကြသည် ။
“ တကယ်ကကွယ် .. အဖေက သမီးတို့ ကို ပင်ပင်ပန်းပန်း လုပ်ကျွေးခဲ့ရပေမယ့် သမီးတို့ အမေလို သမီးတို့ အတွက် လူတကာ ကဲ့ရဲ့ခံရအောင် ဘဝအဆုံးခံ ၊ အနစ်နာခံသွားရတဲ့ အထိ အရင်းအနှီး မကြီးပါဘူး သမီး ။ တကယ်က သားသမီးတွေ အတွက်နဲ့ သူ .. သူ ... ”
ကျုပ်သမီး နားလည်အောင် ရှင်းပြနေရင်း ကျုပ်နဲ့ သန်းခင် နှစ်ယောက်တည်း ရှိကြစဉ်ကာလက ကျုပ်ရင်ခွင်ထဲကနေ ပြုံးရွှင်တက်ကြွနေတဲ့ သန်းခင် ရဲ့ မျက်နှာလေးဟာ မြကန်သာရဲ့ အလယ်မှာ ငွားငွားစွင့်စွင့် လန်းဆန်းတင့်တယ်နေတဲ့ ပဒုမ္မာကြာအလှပမာ ရှိခဲ့ရပေမယ့် ....
သားသမီးကိစ္စတွေနဲ့ ပဲပြုတ်တောင်း ခေါင်းရွက် ရှာဖွေလာရတဲ့ အခါတုန်းကဆိုရင် သနပ်ခါး ကင်းပြီး အဆီတဝင်းဝင်း ပြန်နေတဲ့ နေလောင်မျက်နှာ ၊ ဆီမလူးနိုင်လို့ ပြောင်းဖူးမွေးလို နီကြင်ကြင် ဆံပင်နဲ့ အပူသည် ရုပ် ပေါက်နေရတဲ့ အဖြစ်ကို ကျုပ် ပြန်ပြီး နှိင်းယှဉ်ကြည့်နေမိတယ် ။
“ ဪ .. သန်းခင် .. သန်းခင် ။ အေးပါလေ .. ။ သမီး ကိုယ်တိုင် အခု အမေဘဝ ရောက်နေပြီပဲ ။ အဖေကိုယ်တိုင် အဖေဘဝနဲ့ ပြောနေတာနော် ။ ဖခင်တွေ ဘယ်လို ကောင်းကောင်း ၊ တာဝန် ဘယ်လိုလို ကျေကျေ မိခင်တွေ ကိုတော့ မမီဘူး သမီး ။ သူတို့ရဲ့ မေတ္တာ ၊ စေတနာ ၊ အနစ်နာခံမှုတွေကို ဘယ်အဖေမှ လိုက်မမီပါဘူး ။ ဘုရားရှင် ကိုယ်တော်မြတ်ကြီး တောင်မှပဲ မိခင်ရဲ့ နို့တစ်လုံးဖိုးသာ ကျေးဇူးဆပ်နိုင်ခဲ့တယ်လို့ ဆိုခဲ့ကြတယ် ။ တင်စားကြတယ်လေ ”
“ ဟုတ်ကဲ့ပါ အဖေရယ် ။ သမီး သွားတွေ့ပါ့မယ် ”
သမီးဆီက ကတိစကား ရလိုက်တော့ ပျော်သွားသလို ခံစားတယ် ။
သမီးတို့ ကားပေါ် တက်တော့မှပဲ သမီးနဲ့ မြေးကို လက်ပြနှုတ်ဆက် ။ သား ရွှေအ နဲ့ ကျုပ် အိမ်ကို ပြန်ခဲ့ကြတယ် ။
ခြံထဲ ရောက်လို့ ရေတွင်းနားက သံပြားကြီး နေရာကို ကြည့်လိုက်မိပြန်တော့ ဘေးပတ်လည်က မြက်တွေ ကွက်လပ်ကြီး နေရာကို တက်လာ နေလိုက်ကြတာ ပြည့်လုပြည့်ခင်တောင် ရှိနေပြီပဲ ။ ဟုတ်တာပေါ့ ။ တစ်လလောက် ကြာခဲ့ပြီကိုး ။ သံပြားကြီး ရှိမနေတော့ မြက်ကလေးတွေ ရောက်လာပြီလေ ။ အာဃာတ အမုန်းတရားတွေ လွင့်ပြယ်ကုန်ကြပြီ ဆိုပြန်တော့ အကြင်နာတွေ ၊ မေတ္တာတွေ .. ။
••••• ••••• •••••
ခုတစ်လော ကျုပ် ဘယ်လို ဖြစ်နေပါလိမ့် ။ သန်းခင် ကိုချည်း အိပ်မက်မက်နေတယ် ။ ဟုတ်တယ် .. ။ ဘယ်နှကြိမ် ဘယ်နှခါ ရှိမှန်းတောင် မမှတ်မိတော့ဘူး ။ အိပ်မက်ထဲမှာ သူပြောတဲ့ စကားတွေကို ကျုပ်ပြန်စုစည်း ကြည့်နေမိတယ် ။
“ ကိုချစ်လှိုင်ရယ် .. ရှင် ကျွန်မစကားကို မယုံဘူးလား ။ စဉ်းစားကြည့်စမ်းပါ ။ ‘ ငယ်ကချစ် ၊ အနှစ်တရာ မမေ့သာ ’ .. တဲ့ ။ ဟင်း .. ဟင်း .. ကိုချစ်လှိုင် နဲ့ ကျွန်မတို့က ဘယ်အရွယ်က ချစ်ခဲ့ကြတာလဲ ။ သန်းခင် ရဲ့ အချစ်ဦး ၊ အချစ်ရဆုံး ကိုချစ်လှိုင် ဟာ ခုချိန်ထိ သန်းခင်ရဲ့ ရင်ထဲ ၊ အသည်းထဲမှာ ရှိနေတုန်းပါရှင် ။ ကျွန်မဘဝကြီး နစ်မွန်းဆုံးရှုံးသွားတဲ့ ကိစ္စမှာ သန်းခင် အလိုဆန္ဒအရ မဟုတ်ရပါဘူး ကိုချစ်လှိုင်ရယ် ”
အိပ်မက်ထဲမှာ သန်းခင် ဟာ ကျုပ်နဲ့ ရခါစက အတိုင်း နုနုရွရွလေးနဲ့ လှနေတယ် ။ သူ့ဆံပင်တွေကလည်း လေထဲမှာ တလွင့်လွင့် လှုပ်ရှားလို့ ကျုပ် သူ့ဆီကို လက်ဆန့်တန်းလိုက်ရင်ပဲ သူက ကျုပ်ရင်ခွင်ထဲ ရောက်တဲ့ အထိကို ပြေးဝင်လာတယ်လေ ။
အို .. သူက ငယ်ငယ်တုန်းက လှနေသလိုပဲ ။ ကျုပ် ရင်တွေဟာလည်း ငယ်ငယ်တုန်းကလိုပဲ ခုန်နေကြတယ် ။ ပြုံးရယ်ပြီး ကျုပ်ကို မော့ကြည့် နေတဲ့ သူ့ကိုယ်ကလေးကို အားရပါးရ ကျုံးဖက်လိုက်တော့တာပေါ့ ။ သူ က ကျုပ်ရင်ခွင်ထဲကနေ ငါးရှဉ့် တစ်ကောင်လို ရှောထွက်သွားပြီး အဝေးကို ပြေးသွားပြီ ။ ကျုပ် သူ့နောက်ကို ပြေးလိုက်ရင်းနဲ့ အိပ်ရာက လန့်နိုး သွားတော့တယ် ။
နောက်ပိုင်းမှာ အိပ်ရာဝင်တိုင်း သူနဲ့ တွေ့ချင်တဲ့ ဆန္ဒတွေတောင် ဖြစ်ခဲ့ရပါရောလား ။
ကျုပ် ဘယ်လို ဖြစ်ပြန်ပါလိမ့် ။ သန်းခင် ကိုသာ မြင်ယောင်နေပြီး သူ့ရဲ့ ခေါ်သံကိုတောင်မှ ကြားသလိုလို ။ စိတ်ထဲမှာ တစ်မျိုး .. တစ်မျိုးပဲ ။
“ အဖေ ... အဖေ .. ”
“ ဟဲ့ .. သမီး ။ ဘာတုံး .. ဘာဖြစ်လာတာတုံး ”
“ အမေ ဆုံးသွားပြီ အဖေ ”
ကျုပ် ရုတ်တရက် ဆွံ့အသွားသလိုပဲ ။ ဘာပြောရမှန်း မသိအောင်ဘဲ ခဏတာ တွေဝေနေပြီးမှ “ ဘယ်တုံးက ဆုံးတာလဲ ” လို့ မေးဖြစ်တယ် ။
“ ညဆယ်နာရီက ဆုံးတာ ”
“ အင်း .. သန်းခင် ။ လူ့ဘဝကို နိဂုံးချုပ်သွားရှာပြီပေါ့လေ ”
“ အဖေ ပြောပြီးတဲ့ နောက်နေ့ပဲ သမီး အမေ့ကို သွားတွေ့ပါတယ် ”
“ ဘာတွေပြောလဲ ”
“ သမီး လာတာကို အမေ သိပ်အံ့ဩပြီး ဝမ်းသာနေပုံရတယ် အဖေ ။ သမီးက အဖေ သမီးကို ပြောတာတွေ ပြန်ပြောတော့ တရှုံ့ရှုံ့ငိုလိုက်တာ အဖေရယ် ။ အားရအောင် ငိုပြီးတော့မှ သမီးတို့ အဖေကော နေကောင်းတယ် မဟုတ်လား ။ ကိုချစ်လှိုင် အသက်ကြီးပြီ ။ ဂရုစိုက်ကြပါတဲ့ ။ မောင်လေးတွေ ၊ ညီမလေးတွေကို မေးလို့ အားလုံးကို သွားလိုက်ကြဖို့ သမီးပြောတော့ သူတို့လည်း သွားလိုက်ကြတယ်လေ ”
“ ဒါနဲ့ သူက ဘာရောဂါနဲ့ ဆုံးတာလဲ ”
“ အားလုံးလည်း အဲဒါကို အံ့ဩနေကြတာ ။ မောင်လေးတို့ ၊ ညီမလေးတို့ သွားတုန်းကတောင်မှ ကောင်းကောင်းမွန်မွန်ပဲလို့ ပြောကြတယ် ”
“ အေးလေ .. သူ့သားသမီးတွေ မြင်သွားလိုက်ရသေးတာပေါ့ ”
“ ရွှေအကြီးနဲ့ အဖေ့ကိုသာ မတွေ့သွားရတာပါ ။ မြေးတွေကိုလည်း သူ တွေ့လိုက်ရပါတယ် အဖေရယ် ”
ကျုပ် ရင်ထဲကနေပဲ သမီးစကားကို တုံ့ပြန်နေမိတယ် ။
“ အဖေကလည်း ဒီရက်တွေထဲမှာ သန်းခင် နဲ့ ညတိုင်းလိုလို တွေ့နေရပါတယ် သမီးရယ် ”
သမီးရဲ့ ပုံရိပ်ဟာ ကျုပ် မျက်စိထဲမှာ မှုန်ဝါးလာတာကြောင့် သမီးကို ထားခဲ့ပြီး အိမ်ပေါ်ကနေ ရေတွင်းနားကို ဆင်းလာရတယ် ။ ကျုပ် နားထဲမှာ စောစောက သန်းခင် က ကျုပ် နေကောင်းလားလို့ မေးတယ် ဆိုတဲ့ သန်းခင် ရဲ့ အမေး စကားတွေဟာ ခုခါမှာ သူကိုယ်တိုင် ကျုပ်ကို စိုးရိမ်ကြောင့်ကြမှု မျက်နှာလေးနဲ့ မေးနေတာ ကြားနေသလိုမျိုး မြင်ယောင် ကြားယောင်နေရတယ် ။
“ နေကောင်းတယ် မဟုတ်လား ကိုချစ်လှိုင် ။ အသက်ရလာပြီနော် ။ ကျန်းမာရေးကို ဂရုစိုက် ။ သိလား .. ”
ပြည့်လျှံထွက်ကျလုလု မျက်ရည်တွေကို ကျုပ် လက်ဖမိုးနဲ့ ပွတ်သုတ်လိုက်မိတယ် ။ မြင်ကွင်းကြည်လင်သွားတော့ သံပြားကြီး မရှိတော့တဲ့ မြေကွက်လပ်ကြီး တစ်ပြင်လုံးပေါ်မှာ စိမ်းစိမ်းညို့ညို့ ၊ သိပ်သိပ်သည်း သည်း ပေါက်ရောက်ရှင်သန်ခွင့်ရနေကြတဲ့ မြက်ခင်းကလေးကို ကျုပ် ပီပီပြင်ပြင် မြင်တွေ့နေရပါပြီ ။ ။
▢ ကာတွန်းမြင့်သိန်း
📖 အလင်္ကာဝတ်ရည် မဂ္ဂဇင်း
၂၀၁၀ - ဇွန်လ
