❝ အဆိုးညစ်ဆုံး တိမ်တိုက်ကြားမှာ l❞
( အခါ )
ညဉ့်နက်နက် ဧကရာဇ်ပန်းရနံ့များ ထူးခြားစွာ ပျံ့သင်းလာချိန်တွင် မိုးမိုးကို ခက်ခက်ခဲခဲ မွေးဖွားခဲ့သည် ။ သူမ မိခင်က မွေးကင်းစ သမီးအတွက် မဟာဘုတ်တိုင် ထူ၍ တွက်ချက်စေခဲ့သည် ။ ထိုအခါ မိုးမိုးသည် မရဏဖွား ။ ငယ်စဉ်မှာ ချူချာမည် ၊ ကြီးလာလျှင် အတော့်ကို ထင်ပေါ်မည်ဟု ဖတ်မှတ်ခဲ့ဖူးသဖြင့် ပူပန်မဆုံးတော့ ။ အသက် ၁ဝ နှစ်အတွင်း ကြက်ညှာချောင်းဆိုး ရောဂါသည်လေးမို့လည်း အမေသည် အရိပ်တကြည့်ကြည့် ။
အမေက စိုးရိမ်သလို သွားလေရာရာ ဆေးဝါးတွေ တစ်ပွေ့တစ်ပိုက် ။ ဆေးနည်းအမျိုးမျိုး ဆောင်ယူခဲ့သည် ။ ကံဆိုးလှစွာ သူမတွင် အဖေကတော့ အမေနှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် ။ အမေ့ကို အကဲပိုတယ် ၊ သည်းသည်းလှုပ် ချစ်ပြမနေနဲ့ အမြင်ကတ်တယ်ဟု အမြဲတမ်း ပြစ်တင်ငြူစူလေ့ရှိသည် ။ မျက်ထောင့်နီကြီးဖြင့် ကြည့်လျက် တစ်တစ်ခွခွ စကားဆိုမြည်တတ်သော အဖေ့ကို သူ မမုန်းပါ ။ သို့သော် သူမဘဝတွင် ကိုယ့်အကြောင်းကိုယ် ပြန်တွေးကြည့်တိုင်း ဘဝအစအဖြစ် ပထမဆုံး မှတ်မိနေသည့် အဖေ့မျက်နှာကို မြင်ယောင်မိလျှင်တော့ စူးနစ်စွာ နာကျင်ရ၏ ။
“ ဒီကောင်မလေး သက်ဆိုးကို ရှည်တယ် ။ သေလည်း မသေနိုင်ဘူး ”
“ အို ကိုမြတ်ထွန်းရယ် ရှင်မူးနေရင်လည်း အိပ်ပါတော့ ၊ အပြစ်မရှိတဲ့ ကလေးကို ”
ဝမ်းနည်းတိမ်ဝင်သွားသော အမေ့စကားသံ ။ ထို့နောက် ချက်ချင်း အားပေးနှစ်သိမ့်ပြုံးရင်း ထွေးပွေ့ချော့မြူလိုက်သည့် အမေ့နူးညံ့မှုကို ခံစားမိသည် ။ ထိုခံစားမှုကြောင့်သာ လောကကို ကြိုးစားရင်ဆိုင်ဖို့ မတွန့်ဆုတ်ခဲ့တာဖြစ်မည် ။
အဖေကတော့ သူမကို ဘယ်နေရာမှာမှ မျက်နှာသာ မပေး ။ အငယ်များနှင့်လည်း နှိုင်းယှဉ်၍ အခွင့်အရေး မရ ။ အရွယ်ရလာရင် သူ့လင် လုပ်ကျွေးလိမ့်မယ် ။ မိန်းကလေးပဲ သေစာရှင်စာတတ် တော်ပြီပေါ့ဟု တစ်မျိုး ၊ မိမိုး စာတတ်တော့ ဘာဖြစ်မှာလဲ ။ အငယ်တွေ သင်းကို ထိန်းခိုင်းရမယ် ။ ဒါမှ ခင်စန်း နင်လည်း ကောင်းကောင်း အလုပ်လုပ် နိုင်မယ်ဟု တစ်မျိုး ။ အမျိုး မျိုး ကန့်ကွက်နေသည့် ကြားမှ သူမကို အမေ ခေါင်းမာမာဖြင့် ကျောင်းထားပေးခဲ့သည် ။
“ သမီးရယ် ဘဝမှာ အလွယ်တကူ ရပ်တည်နိုင်ဖို့ ပညာတတ်မှ ဖြစ်မယ် ၊ သိတယ်နော် ”
ဤသည်မှာ စာဖတ်တတ်ရုံ ၊ ဈေးတွက်နိုင်ရုံ ကျွမ်းကျင်သော အမေ့စကား ။ သူမ ကျောင်းနေဖို့အရေး အမေ့လက်ချောင်းကလေးတွေ ရေနူးနာကျင်လာသည်အထိ ညဘက်၌ အဖေ မသိစေရဘဲ ပဲကြီးရေစိမ် ခိုးချွတ်ခဲ့ဖူး သည် ။ သို့ဖြစ်၍ စာရေးကိရိယာ ၊ ခဲတံချွန်စက်လှလှ ကလေးမှ အစ အသစ်အဆန်း ရောင်စုံခဲတံအဆုံး လိုအပ်သည် မရှိ ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့သည် ။
“ အမေ့ဝမ်းက သမီး ကျွတ်တော့ သိပ် ဝ , တာ ၊ နားရွက်ကားကားနဲ့ ဉာဏ်လည်း သိပ်ကောင်းမယ် ။ တစ်လ သမီးနဲ့ ပြုံးတတ် ၊ အသံထွက် ရယ်တတ်ပြီ ။ ခြေစမ်းလျှောက်တာလည်း စောတယ် ”
သူမကို စေ့စေ့ကြည့်နေခဲ့သည် ။ ထို့နောက် အမေ တစ်ယောက်သာ ပြုံးတတ်သော အပြုံးမျိုးဖြင့် နှစ်သိမ့် ၏ ။ ယခု ခြေတစ်ဖက် မသိ မသာ နိမ့်၏ ။ သူမ ဆင်းရဲ ဒုက္ခ ။ “ နင့်အဖေ မူးမူးရူးရူးနဲ့ ပစ်ချခဲ့လို့ ” ဟု ပြောပြခဲ့သော အမေသည် မျက်ရည်စက်လက် ။ ဘာကြောင့် အဖေ ခါးခါးသီးသီး ငြိုငြင်နေလဲ ။ ထိုအကြောင်းကို မိုးမိုး သိတတ်စ အရွယ်ကတည်းက နားရည်ဝခဲ့ပြီးဖြစ်သည် ။
ထိုညက “ က ကလေး ငယ် ချစ်စဖွယ် ၊ ခ ခရေကုံး မလေးပြုံး ” သင်ခန်းစာ အစ ကို မမောပန်းနိုင်ဘဲ အော် ဟစ်ဆို၍ ငိုက်မျဉ်းလာသည့် အချိန် ။ မီးဖိုထဲမှ အသံဗလံများကြောင့် သူမ မျက်လုံး ပြူးကျယ်ခဲ့ရ၏ ။ အဖေတို့ စကားများကြပြန်ပြီ ။ ဘယ် လို ပြဿနာလဲဟု စပ်စုချင် သော်လည်း ခေါင်းက ချက် ချင်း မထောင်နိုင် ။ နားက ခေါင်းအုံးကို ဖိကပ်ထားသလို ဖြစ်နေသည် ။ တစ်ဖက်သော နားနှင့် ကြားရ၍ အားမရ ။ စကားလုံးတွေ မကွဲ ပြား ။ အမေ့အသံက စူးစူးသေးသေး ။ ထို့အပြင် အမေက အသံကို တိုးတိုးအုပ်အုပ် မပြုတတ် ။ အဖေ့အသံကတော့ အသံအောင်အောင် အမျိုးအစား ။ အရပ်တကာလည် နယ်တကာ လှည့်၍ အညာစောင် ၊ ချည်ထည်ဖျင်ထည်များ လှည့်လည် ရောင်းချနေသူပီပီ ခပ်မာမာ ၊ ခပ်စွာစွာ ။ သို့သော် လေသံမျှဖြင့် ပြောတတ်၏ ။ တစ်ခွန်းနှင့် တစ်ခွန်းကြား ဆိုင်းဆိုင်းတွဲ့တွဲ့ ရှိချင် ရှိတတ်သည် ။ ထိုအခါ အကြားရ နားထွေးလေသည် ။ ထို့ကြောင့် ခေါင်းအုံး ထက်တွင် လက်မောင်းကို ကွေး၍ တင်လိုက်သည် ။
နားနှစ်ဖက် စွင့်ထားခိုက် ဘာသံမျှ မကြားရ ။ အတန်ကြာမှ အဖေ့ချောင်းဟန့်သံ တစ်ချက် ကြား၏ ။ တစ်ဆက်တည်းပင် ရေအိုး စင်မှ ရေအိုးဖုံး စတီးလ် ပန်းကန်ဖွင့်သံ ၊ ရေခပ်သံကို ကြားရသည် ။ ရေခွက်ကို မြှင့် ကိုင်ကာ ဖန်ခွက်ပလုံသံထ , အောင် လောင်းထည့်တတ် သူမှာ သည်အိမ်၌ အဖေတစ်ယောက်သာ ။ အဖေ့လုပ်ငန်း စပြီ ။ အရက်သောက်တော့မည် ။ အဖေ ပြန်မလာမီ လမ်းထဲက အရက်ပုန်းသည် ဆီမှ စပ်အရက် သူမကိုယ်တိုင် ပြေးဝယ်ခဲ့သည် ။ မဝယ်ချင်၍ မရ ။ တွန့်ဆုတ်ဆုတ် မျက်နှာသေဖြင့် ပြန်ကြည့်မိ၍ မှတ်လောက်အောင် အဆော်ခံထိဖူးခဲ့သည် ။
“ သောက် သောက် ကိုမြတ်ထွန်းရေ သေအောင်သာသောက် ၊ လမ်းရှာထွက် တိုင်း အခံကလေးက ပါလာနေကျ ၊ မွေးထားတာက သမီး မိန်းကလေး ”
“ သမီး ဘာသမီးလဲ ငါ့ မှာ ... ၊ ငါ ပါးဖြတ်ရိုက်လိုက်ရ ”
“ ရှင် လွန်မယ် ၊ လက် မပါနဲ့ ။ စကားကိုလည်း ပြီး စလွယ် မပြောနဲ့ရှင် ၊ ကျွန်မ ရှိကြီးခိုးပါရဲ့ ”
သစ်သားခုံပေါ်သို့ စတီးလ်ရေခွက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ဆောင့်ချလိုက်ဟန်တူ၏ ။ ရေခွက်နှင့် စားပွဲတို့ ထိခတ်မြည်သံမှာ ဆတ်လှ၏ ။ ထိုစဉ် ကတ်ကြေးဖြင့် တစ်ခုခုကို အမေ စိတ်မရှည်သလို ကိုက်ဖြတ်သံကို ရော၍ကြား နေရသည် ။
“ ငါတွက်တဲ့ အတိုင်းပဲ ငါစွပ်စွဲတယ် ၊ မဟုတ်စကား ပြောတယ် မထင်နဲ့ ။ အဲဟာ နင် ကမြင်းလို့ ရလာတာ ၊ ငါလှည်းကျိုးထမ်းခဲ့ရတာ ။ ငါ့မှာ သမီးဆိုတာ မရှိဘူး ခင်စန်း ဟုတ်လား ”
အဖေ့မေးခွန်းမှာ မသိသဖြင့် မေးသော အမေးမျိုး မဟုတ် ။ သူ တထစ်ချ တွက်ဆသည့်အတိုင်း ထပ်မံ အတည်ပြုသံ ဖြစ်သည် ။ အမေသည် တစ်စုံတစ်ရာ ပြန်မဖြေသေး အဘယ်အရာ ကို ချင့်နေသည် မသိနိုင် ။ ဘူးခံ၍ မဖြေချင်တော့တာ လား ။ သစ္စာဆို တိုင်တည်၍ ငြင်းခဲ့ရသည် များသော ကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်၏ ။ အမေ့နှုတ်တုံ့ပြန်သံကို မကြားခဲ့ရ ။
ဤစကားများကို ထိုအချိန်က လုံးလုံးလျားလျား နားလည်နိုင်သော အရွယ်လည်း မဟုတ်သေး ။ တစ်ခုပဲ သူမရင်မှာ စူးစူးနင့်နင့် စွဲ ထင်ကျန်ခဲ့သည် ။ ငါ့ကို သမီးအဖြစ် မသတ်မှတ်ဘူးဟူသော အသိ ။ အဖေက ဘယ်လောက်များ ဆိုးရွား လိုက်သည့် စိတ်ဒဏ်ရာ အနာပါလဲ ။ အိပ်ရာထဲမှ လူးလဲထ၍ အမေ့ဆီသွားတော့ ပြေးပွေ့ကာ သူမ၏ မေးစေ့ကို ဆွဲကိုင် မော့စေလျက် ငုံ့နမ်းသည် ။ ပြီးမှ စေ့စေ့ကြည့်သည် ။ ထို့နောက် အမေတစ်ယောက်သာ ပြုံးတတ်သော အပြုံးမျိုးဖြင့် နှစ်သိမ့်သည် ။
••••• ••••• •••••
ဗိုလ်ချုပ်လမ်းအတိုင်း လာနေရာမှ ကန့်လန့်ဖြတ် လမ်းထဲသို့ ၉ဝ ဒီဂရီ ကွေ့ဝင်၏ ။ ပြီးတော့ ဗိုလ်ချုပ်လမ်း နှင့်အပြိုင် လမ်းသွယ်တစ်ခုသို့ ကွေ့ဝင်ရပြန်၏ ။ ငှားစီးခဲ့သော ဆိုင်ကယ်နောက်မှ သူမ ရင်တထိတ်ထိတ် ခုန်လျက် ။ ရပ်ကွက်ထဲရှိ လမ်းများကို တစ်လမ်းပြီး တစ်လမ်း ရေရွတ်လာခဲ့သည် ။ သီရိဇေယျာလမ်း ၊ သီရိမင်္ဂလာလမ်း ၊ နောက် ရတနာလမ်း ကို လွန်လျှင် သူမ နေထိုင်ခဲ့သော ဥတ္တရလမ်းကို ရောက်ပြီ ။
ထိုအခါ သူမ တစ်သက်လုံး ရင်းနှီးခဲ့သော မြေစိုက်သုံးပင်အိမ်ကို မပြောင်းမလဲ မြင်သည် ။ ထိုအချိန်မှစ၍ သူမ ရင်ထဲ၌ ကြီးစွာသော မှားယွင်းမှု တစ်ခုကို လွန်ကျူးခံရသူသဖွယ် ယူကျုံးမရ အံ့ဩတုန်လှုပ်သွား၏ ။ အမှန်မှာ ထိုအဖြစ်ကို သူမသည် ဘယ်နည်းနှင့်မျှ ယုံကြည်လက်ခံ၍ မရနိုင်သေး ။ သွေးပျက်ချောက်ချားစရာ ၊ နိုင်ထက်စီးနင်း အကြမ်းဖက်မှု ။ အဖေမှ ဟုတ်ရဲ့လား ။ ဦးမြတ်ထွန်း ဆိုသည့် အမည်ကို ဘဝထဲမှအပြီးအပိုင် ထုတ်ပစ်လိုက်ချင်သည် ။ ထိုကိစ္စအား ဘယ်သူ့ကို ရှင်းပြ ၊ ရင်ဖွင့်ရမလဲ ။ အမေ့ကိုလား ။ ရေးကြီးသုတ်ပျာ သူမ လိုက်ပြေးခဲ့သော မောင့်ရင်ခွင်မှာ မျက်နှာဝှက်၍ ပြောပြခဲ့ရင်ရော ။ သူ သံသယ ကင်းကင်းဖြင့် စိတ် ချ၍ နားလည်ပေးနိုင်ပါ့ မလား ။ မမျှော်လင့်ရဲပါ ။ မိုး ည အိပ်မက်ဆိုး အဖြစ်သာ ဘဝမှာ ရေငုံနှုတ်ပိတ် မျိုသိပ် နေရတော့မည် ထင်သည် ။
ယခု သူမ ငှားလာသော ကယ်ရီသမားကြီးက -
“ တူမကြီး ပြန်ပြီ ”
“ ဟုတ်ကဲ့ ဂရုစိုက်သွားနော် ဦးလေးကြီး ” ဟု သူမ နှုတ်ဆက်ရင်း နောက်သို့ လှည့်လိုက်၏ ။ ခြံဝန်းကျယ် ကြီးရှေ့တွင် သူမခြေထောက်ပေါ်၌ သူမ မတ်မတ်ရပ်နေသည် ။ ခြံဝင်းထဲမှာ မိသားစု နှစ်စု ၊ ကိုယ့်အိုးကိုယ့်အိမ်ဖြင့် သီးခြားစီခွဲ၍ နေခဲ့ကြ၏ ။ တစ်လုံးမှာ အဖေ့အစ်မကြီး ပိုင်ဆိုင်၍ နောက်တစ်လုံးမှာ သူမတို့အိမ် ။ ထိုအိမ်ကလေး၌ အမေ ရှိနေလိမ့်မည် ။
မိုးမိုး ရောက်လာမည်ဟု ဘယ်လို ဆွေမျိုးသားချင်း မှ မျှော်လင့်ထားမည် မဟုတ် ။ အရိပ်တကြည့်ကြည့် စိတ်မချနိုင်ခဲ့သော သမီးတစ်ယောက် အမေ့ခေါင်းထဲမှာ ရှိမှ ရှိပါတော့မလား ။ စိတ်အနာကြီး နာနေနိုင်သည် ။ လွန်ခဲ့သော လေးနှစ်နီးပါးက အမေ မရှိသော ညတစ်ည၌ ဤဝန်းကျင်မှ သူမ ကြက်ပျောက်ငှက်ပျောက် ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သည် ။
ထိုစဉ်က ခေါင်းထဲမှာ ငရဲတမျှ ဆူပွက်၍ အလောင် မြိုက်ဆုံး ။ အမျိုးသားကြီး တစ်ယောက် သူမ အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည် ။ ပြီးတော့ မဖွယ်မရာ ပြုမူသည် ။ ထိုကိစ္စကို တိုင်တန်းအားကိုးဖို့ တစ်ခြံတည်းနေ ကြီးဒေါ်ကို ဦးစွာ သတိရသည် ။ သို့သော် သူမ စကားကို ယုံကြည်လက်ခံလိမ့်မည် မထင် ။ အတွင်းထရံ အပြင်ကာ၍ အကျိုးနည်း အရှက်ကွဲရုံထက် မပို ။ သူမကိုသာ ပြစ်တင်ရှုတ်ချ ကဲ့ရဲ့နိုင်သည် ။ ရိုက်ပုတ်ဆဲဆိုချင် ဆဲဆိုဦးမည် ။ မခံစားလို ။ ဆောက်တည်ရာမဲ့ ဝမ်းနည်းစိုးရွံ့မှုများဖြင့် ခြေဦးတည့်ရာ ပြေးထွက်လာခဲ့၏ ။
ဖြစ်ချင်တော့ သူတို့ လမ်းထိပ် မိုးအလင်း ကွမ်းယာဆိုင်မှာ မျက်မှန်းတန်း ရင်းနှီးနေသော လူငယ်တစ် ယောက်ကို တွေ့ခဲ့သည် ။ ထို လူငယ်ကို သူမနောက် တကောက်ကောက်လိုက် ချဉ်းကပ်ကာ ချစ်ရေးဆိုနေခဲ့သော ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်လေးနှင့် တွဲ၍ မြင်မိနေသည်မှာ အတော်ကြာပြီ ။ သူ့ကို လက်တို့ အကူအညီတောင်းလျှင် သူမအတွက် ကူကယ်ရာ ရဲကောင်လေးကို ဆက်သွယ် ခေါ်ယူနိုင်မည် ။ သို့မဟုတ် တွေ့ရသော အစ်ကိုကြီးကိုပဲ သူမအား ကမ်းလှမ်းခဲ့သူဆီသို့ လိုက်ပါ ပို့ဆောင်ပေးဖို့ တိုက်တွန်းနိုင်သည် ။ ထိုအသိဖြင့် မိုးမိုး ရုတ်ခြည်း ရဲဝံ့စွာ အားတက်သွားသည် ။ မောင်က သူမ ခေါင်းထဲမှာ ၊ နှလုံးသားထဲမှာ ဆောလျင်စွာ နေရာဝင်ယူထား၍လည်း ဖြစ်ချင်ဖြစ်မည် ။
“ ဟာ မောင်မောင်ကို မေးတယ်လား ။ သူ အလွန် ဝမ်းသာမှာပဲ ၊ ငါလည်း ကုသိုလ်တွေ ရပြီ ။ မောင်မောင်က မနက်ဖြန် ချောစာတွေ အတွက် တိုင်းရုံးမှာ စောင့် အိပ်ရမယ်တဲ့ ။ သူ့တပ်ရင်း စကုဘက်ကို ဒီည မပြန်ဖြစ်တာ မင်းတို့ ဆုံစည်းဖို့ပေါ့ ”
“ ဟာ ဒီလူ ... ”
ကြည်နူးစွာ သွက်လက်သော မောင့်သူငယ်ချင်းကြောင့် သူမလည်း ရောယောင်၍ ရင်ခုန်သွား၏ ။ သို့သော် မိန်းကလေး ပီသစွာ မျက်နှာပူလျက် နှုတ်ခမ်းတွေ ထူအမ်းလှုပ်ခတ်နေသည် ။ ထိုခဏ လူငယ်ကတော့ ဖုန်းတစ်လုံးဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေသည် ။
“ သူ သူ ...”
“ ဘာမှ စိုးရိမ်မနေနဲ့ ။ တိုင်းရုံးရှေ့ ၊ အဝင်ဂိတ်က ကြိုစောင့်နေမယ်တဲ့ ”
သူမအား အားတက်သရော ပြောပြရင်း ပြောလက်စဖုန်းကိုသိမ်းကာ အနီးရှိ ဆိုင်ကယ်ပေါ်သို့ ခွတက် တက်လိုက်၏ ။ ဤသို့ဖြင့် ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို ကောက်ကာငင်ကာ သူမ မျက်လုံးစုံမှိတ်၍ အားကိုးပစ်လိုက်၏ ။ မှားသွားလည်း သူမဘဝနှင့် သူမ ရင်စည်း ခံရုံပေါ့ဟု အားတင်းလိုက်သည် ။ သို့သော် နောက်နေ့မနက် ဝေလီဝေလင်း ဧရာဝတီမြစ်တစ်ဖက်ကမ်း မောင်မောင့် ရဲတပ်ရင်းကို ရောက်မှ ငိုအားထက် ရယ်အားသန်ရသည် ။ ကြည့်စမ်းပါဦး ၊ သူမတို့ သတိမထားမိသည့် ကိစ္စ ။ ရုံးမှာ လက်ထပ်ခွင့် တင်ဖို့ သူမ၏ အသက် မပြည့်သေးပါ ။ ဘာတတ်နိုင်မလဲ ။ သူမ ကံဆိုးသည်လား ၊ ကံကောင်းသည်လား ဝေခွဲ မရ ။ ဒီအခြေအနေ ရောက်မှ တော့ တာဝန်ရှိသူ ၊ အကြီး အကဲများ၏ စကားကို လိုက် နာစောင့်ထိန်းရုံပေါ့ဟု ကြိတ် မှိတ်မျိုသိပ် နှလုံးသွင်းရ သည် ။ အမေ့တုန်းကရောဟု စဉ်းစားမိတော့ သူမ ခြေဖျားလက်ဖျားများ ရုတ်တရက် နွေးထွေးလာလျက် ရင်ထဲ၌ လှိုက်ဖိုတုန်ယင်သွားတော့ သည် ။
“ အမေဖြင့် ကိုမြတ်ထွန်းနောက် ခိုးရာလိုက်တော့ အသက်က ၁၆ နှစ်တောင် မပြည့်တတ်သေးဘူး ။ လူကြီးစုံရာနဲ့ ပြန်အပ် ၊ ကန် တော့အုပ်တင် ပေါင်းသင်း လိုက်တာ အိမ်ထောင်သက် ဘာကြာလို့လဲ ၊ ခြောက်လ ကျော်ကျော်မှာ လမစေ့ဘဲ သမီးကို မီးဖွားရတာပဲ ။ အဲဒါ အမေနဲ့ ကိုမြတ်ထွန်း ကြားမှာ အကြီးမားဆုံး အိမ်ထောင်ရေး ပဋိပက္ခပဲ ။ သမီးကို သူ့သွေးသား မဟုတ်ဘူးတဲ့ ။ တစ်ဘဝလုံး ပုံအပ် ၊ ကြည်ဖြူ လိုက်လျောခဲ့သမျှ ယောက်ျားတွေများ တွေ့ရာမြင်ရာလူနဲ့ စွပ်စွဲပေးစားတော့တာပဲ ။ သူ ဘာပြောပြော ၊ ဘယ်လောက် ဆဲဆဲ အမေ့နားတွေ ကန်းနေပြီ ။ သူ ဘယ်လို ရိုက်ရိုက်ထုထု အမေ့ကိုယ်က ထူနေပြီ ။ အမေကိုယ်တိုင်ကမှ အမေ့ ကိုယ်ခန္ဓာ ၊ အမေ့စိတ်နဲ့ အမေ့ သွေးသား အညွန့်အဖူးကို တန်ဖိုးမထား ၊ နှမြောတွန့်တိုမှု မရှိခဲ့ရင် ဘယ်သူ တလေးတစားနဲ့ မြတ်နိုးစုံမက်မှာလဲ ။ ဒါဟာ အမေ့တစ်ဘဝလုံးနဲ့ ရင်းပြီး ရယူခဲ့တဲ့ သင်ခန်းစာပဲ ”
ဘုရားရေ ၊ ငါက အမေ့ ထက်တောင် ပိုလို့ ဆိုးသွမ်း ၊ ရူးနှမ်းခဲ့တာပါပဲလားဟု တွေးဆဲခဏ သူမ ခြေဖျားများပင် တုန်ယင်နေကြပြီး ရင်တလှပ်လှပ် ခုန်လာသည် ။ ထို့နောက် သူမ၏ ဆံနွယ်များ ဝေ့ဝဲသွားသည်အထိ ခါယမ်းပစ်လိုက်၏ ။ ဟူး ... တော်ပါသေးရဲ့ ။ ငါ့မှာ အချိန်မီ ပြင်ဆင်နိုင်ခွင့် ရှိသေးလို့ဟု သက်ပြင်းမောကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည် ။ အမေ ၊ အမေ့ကျေးဇူး ကြီးမားလိုက်တာ ။ သူမ၏ အရှက် နှင့် သိက္ခာကို အကြိမ်ကြိမ် ဆယ်မ , ပေးခဲ့သူ ။ အတန်းပညာ မပြည့်စုံသော်လည်း အတွေ့အကြုံ ကြွယ်ဝသည် ။ ဘွဲ့ဒီဂရီ မရှိသော်လည်း ဗဟုသုတ ရှာမှီးဖို့ စာအုပ်နှင့် မျက်နှာ မခွာခဲ့ ။ ထို့ကြောင့်လည်း သူမ သုံးနှစ်သမီးအရွယ် ဧရာဝတီမြစ် ညောင်ကိုးပင်ဆိပ် ၊ ကျူးကျော်တဲစု၌ နေထိုင်ခဲ့စဉ်က အဖြစ်အပျက်ကို အမေပြုံး၍ ပြောပြနိုင်ခဲ့သည် ။
“ အမေက ဆရာငြိမ်းကျော်ရဲ့ အပြာရောင် သစ်ခွပွင့်ရဲ့ သမိုင်းအစကို ဈာန်ဝင်နေတာ ။ အနားမှာ ဆော့ကစားနေတဲ့ သမီးကို ခဏမှ ခဏလေးရယ် သတိလွတ်သွားတာ ။ မြစ်ရေကလည်း ခြေတံရှည် အမေတို့အိမ်ရဲ့ ကြမ်းပြင် ထိလုလု ။ အိမ်နားကပ်လာတဲ့ ဗေဒါတွေကို သမီးက ဖွင့်ထားတဲ့ ပြတင်းပေါက်ကနေ တုတ်နဲ့ထိုးလိုက်တယ် ထင်ပါတယ် ။ အရှိန်လွန် ကျသွားတော့ ရေမကူးတတ်တဲ့ အမေ့မှာ မျက်လုံးပြူးမျက်ဆန်ပြူး အရပ်ကယ်ပါ လူဝိုင်းပါနဲ့ ။ ကြားတဲ့မြင်တဲ့ လူတွေ လည်း မနေနိုင်ကြပါဘူး ။ ရေထဲ အတင်းဒိုင်ဗင်ထိုးချ ၊ ရေငုပ်ရှာကြနဲ့ ။ ကံကောင်းချင်တော့ ငါ့သမီးလေး ရေ ပေါ်ကို ပြန်ပေါ်လာတယ် ။ ပထမအကြိမ် ဆံပင်မွေးကို မဆွဲလိုက်မိဘူး ။ နောက်တစ်ကြိမ် ဒီလိုပဲ လွတ်သွားပြန်တယ် ။ တတိယအကြိမ်မှာမှ အမေ့လက်ထဲ မိမိရရ ပါလာတယ် ။ ဘာပြောကောင်းမလဲ သမီးကို တင်းတင်းပွေ့ဖက်ပြီး ချုံးပွဲချ အားရအောင် ငိုပစ်လိုက်တယ်အေ ”
ပြောပြသော အချိန်က အမေ့မျက်နှာ ၊ အမေ့နှုတ်ခမ်း များကသာ ပြုံးရယ်နေခဲ့၏ ။ မျက်လုံးအိမ်မှာတော့ မျက် ရည်များ ဝဲလို့ ။ နောက်များတော့ စာဖတ်ရင်ပဲဖြစ်ဖြစ် ၊ ဘာပဲလုပ်လုပ် ရေကြီးချိန်ဆိုရင် သမီးကို ရင်ခွင်ထဲကကို မထုတ်ဘူးဟု ပြောခဲ့သေးသည် ။ အဲဒီနေ့က သမီးရဲ့ ဒုတိယမြောက်မွေးနေ့ပေါ့ ဟု အပျိုဖော်ဝင်စ သူမ စ , နောက်တော့ အမေက မရယ်မပြုံး ။ ခပ်တည်တည် ။
“ အမေ့ကို သရော်တာပေါ့လေ မိုးမိုး ”
“ ဟာ မဟုတ်ပါဘူး မေမေရဲ့ ”
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ၊ ဘဝမှာ အားတက်ပျော်ရွှင်မှု အလုံးစုံ သည် အမေ့ကြောင့် ဖြစ်ခဲ့ရ သည် ။
အမေက ပါးပါးနပ်နပ်ကလေး ။
မိုးမိုး ဘယ်နေရာမှာ ဘယ်သူနှင့် ရှိနေမည် ၊ သူမ အိမ်ထောင်ပြုမည့် အချိန် ၊ နေ့ရက်အတိအကျ မသိဘဲ နေမလား ။ အသက်ပြည့် သည်အထိ မောင့်မိဘအိမ်မှာ စောင့်နေရင်း မောင့်သူငယ်ချင်း၏ ကူညီမှုဖြင့် သူမ လိုအပ်နေသော မှတ်ပုံတင်ကို အမေ့ထံမှ တိတ်တဆိတ် ရရှိခဲ့တာ သက်သေပဲ ။
အဆိုးထဲက အကောင်းပါ ။ ဖြေဆိုခဲ့သော ဆယ်တန်း စာမေးပွဲကို သူမ အောင်မြင် လိုက်သည့်အခါ မောင့်တပ် မှာပဲ မူကြိုဆရာမလေးဖြစ် လာဖို့ ကြုံသည် ။ စာကြည့်တိုက် တာဝန်ကိုလည်း တွဲ ဖက်ထမ်းဆောင်ရ၏ ။ ဒါတွေဟာ အမေ့ကျေးဇူးဟု အောက်မေ့မိတော့ မျက်ရည်ဝဲရပြန်သည် ။ ထို့နောက် ... ၊ ထို့နောက် .. ၊ ထို့နောက်တော့ မောင့်ဇနီး အဖြစ် မောင့်အနီးမှာ မောင့်ကို ပြုစုရင်း မိသားစုစိုက်ခင်းလေးကို အိမ်စရိတ် ဖာအောင် လုပ်လိုက် ၊ ကြက်ကလေး ဝက်ကလေး အပိုဝင်ငွေရအောင် မွေးလိုက်ဖြင့် သူမတွင် စိတ်လေချိန် မရှိ ။ သို့သော် ဘာပဲလုပ်လုပ် အမေ့ကို သတိရစရာ ။ မောင့်အတွက် မီးပူပဲထိုးထိုး ၊ ဟင်းအစပ်အဟပ်တည့်အောင် အိမ်ထောင်မှု ထိန်းသိမ်းရာ၌ စနစ်ကျအောင် ၊ ပွဲလမ်းသဘင် သူ့နေရာနှင့်သူ ဝတ်တတ်စားတတ် နေတတ်ထိုင်တတ်အောင် အမေ့သင်ပြမှု လမ်းညွှန်ချက်များနှင့် လွတ်မှ မလွတ်နိုင်ဘဲ ။ ဒီဘဝ အမေ့ကို အမေ တော်ခွင့်ရတာ ဝမ်းသာ ဂုဏ်ယူမဆုံးပါ ။ ရဲတပ်ရင်း အရေးကိစ္စတွေမှာ မျက်နှာပွင့်သည် ။ လပြည့်လကွယ် ဓမ္မစကြာရွတ်ဆိုလည်း ကုသိုလ်ရေးမို့ မညည်းမညူ ။ ပဋ္ဌာန်းရွတ်ဆိုပြိုင်ပွဲဆိုလည်း ရှေ့ဆုံးနေရာ ။ လက်နက်သင်တန်းတွေလည်း မောင်တစ်ထမ်း ၊ မယ်တစ်ရွက် အသိဖြင့် ပြေး၍ တက်လိုက်သည် ။
ပြီးခဲ့သော နှစ်ရက်ကတော့ သူမနှင့် တစ်ရပ်တည်း နေခဲ့သူ ၊ မောင်တို့ ဌာနမှ ဆရာ ကြီးသည် ယာယီတာဝန်ဖြင့် အပြန်တွင် အမေ့သတင်းကို ဆောင်ကြဉ်းလာခဲ့သည် ။
“ မိုးမိုးရေ ငါ့တူမ နင့်အမေ အတော့်ကို နေထိုင်မကောင်းဖြစ်နေတယ်တဲ့ ။ ဒီမှာလည်း အလုပ်တွေ နည်းနည်းပါးလပ်နေတုန်း နင့် အမေကို တစ်ခေါက်လောက် ပြန်ကြည့်ပါလား ။ သီတင်းကျွတ်လည်း မိဘကန်တော့ဖို့ မရောက် ၊ တန်ဆောင်တိုင် မီးပူဇော်ပွဲလည်း မပြန်နဲ့ ပြာသိုလတော့ တို့မြို့မှာ ဝင်္ကပါပွဲ သိပ်စည်တာနော် ”
ရပ်ဆွေရပ်မျိုး ထိုဆရာ ကြီး၏ အားပေးထောက်ခံမှု ဖြင့် မောင့်ကို အားချင်း ခွင့် တင်ပေးဖို့ ပူဆာခဲ့သည် ။ အခုတော့ အမေ့အိမ်ကို ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် ရောက်ခဲ့ပြီ ။ ခြံဝင်းကြီး တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်လျက် ။
ဘုရား ဘုရား ။ အမေ ဘာမျှမဖြစ်ပါစေနဲ့ဟု တီးတိုး ဆုတောင်းရင်း မျက်လုံးဝေ့၍ မေးမြန်းရမည့်သူကို ရှာသည် ။ မတွေ့ ။ သေချာကြည့်မိသော ခြံတံခါးမှာ သော့တန်းလန်း ။ ဘယ်လိုလဲ ၊ ဘာတွေပြောင်းလဲကုန်ပြီလဲ ။ သူမ လက်မှ ခရီးဆောင်အိတ်ကလေး လွတ် ကျသွား၏ ။
ထိုအချိန်၌ သူမ နောက်နားဆီမှာ ကားတစ်စီး ရပ်လာသည် ။
“ ဟယ် သမီးမိုးမိုး ၊ အခုမှပြန်လာတယ် ၊ နေနိုင်လိုက်တာအေ ”
အသံကြားရာ ချာခနဲ လှည့်တော့ အေးဆေးတည် ငြိမ်သော အမေ့အကြည့် အောက်၌ ဘယ်လောက် ငြိမ်းချမ်းလုံခြုံသွားသည်ကို သူမ အသိဆုံး ။ ကားပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလာသော အမေ့ကို အားရစွာ ပြေးဖက်လိုက်သည် ။ ထိုခဏ ဖက်တွယ်ထားသော သူမလက်များကို ဖြေချဆုပ် ကိုင်ကာ “ ကြည့်စမ်း ပျောက်သွားတဲ့ လေးနှစ်အတွင်း မိန်းမကြီးတစ်ယောက်ကို ဖြစ်လို့ ” ဟု ခပ်စိုက်စိုက် ပြုံး၏ ။
ဤအပြုံးကို သေချာမှတ်မိနေသည် ။ ငယ်ငယ်က ပညာရည်ချွန်ဆု သူမ ယူတိုင်း တွေ့ရသော အပြုံးမျိုး ။ ထို့နောက် ကားနောက်ပိုင်းမှ သူမတို့ဆီ လျှောက်လာသော လူတစ်ယောက် ။ နောက်တစ်ကြိမ် ရုတ်ခြည်း ပွေ့ဖက်ရင်း အမေ့ပခုံးပေါ်မှာ သူမ မျက်နှာကို မှောက်ချလိုက်သည် ။ သို့သော် ထိုလူကြီး၏ နဖူးစပ်မှ အစင်းရာကို မြင်ဖြစ်အောင် မြင်လိုက်၏ ။ ပြီးတော့ အမေ ရေလဲပေးနေကျ ကြွေရည်သုတ် စားပွဲတင်ပန်းအိုးကို မဆီမဆိုင် သတိရသည် ။ ထိုအခါ တစ်ခုခုကို မြည် တမ်းလိုက်သော်လည်း လည် ချောင်းထဲမှာ အရိုးမျက်သကဲ့သို့ တစ်ဆို့နေလျက် အသံက ပီပီသသ ထွက်မလာ ။ ချက်ချင်း နတ်ဝင်သည်လို တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်စွာ ချွေးပြန်လာသည် ။
“ ဟဲ့ သမီး လွှတ်စမ်း ၊ ကလေးကျနေတာပဲ ။ အမေ ကို ဖက်ထားလိုက်တာ တင်း ကျပ်နေတာ ။ ဘာလဲ နေ့ခင်းကြောင်တောင် သရဲတစ္ဆေ မြင်လိုက်လို့လား ”
အမေက ရယ်စရာလုပ် ပြောသော်လည်း သူမ ခေါင်း နားပန်းကြီးကာ ကြက်သီး ထ , သွားသည် ။
“ ဟင် အမေကလဲ ”
“ အမေက မလဲနဲ့ ၊ လမ်းပေါ်မှာ ဘုရားဖူးပြန်ပစ္စည်းတွေ အမေ ဘာသိမ်းရသေးလို့လဲ ။ ဟေ့ ကလေးတွေ ကူသယ်ပေးကြဦး ”
နောက်နာရီဝက်၌ ကြာမြင့်စွာ ပိတ်ခဲ့သော အမေ့အိမ်၌ ပစ္စည်းတွေ နေရာတကျ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်သွားတော့ သည် ။ ထိုအချိန်အတွင်း ဟို နားတစ်ရွက် ၊ ဒီနားတစ်ရွက် နာရေးဖိတ်စာတချို့နှင့် ယပ် တောင်များကို တွေ့သည် ။ ဦးမြတ်ထွန်း အသက် ၃၇ နှစ် ဆိုသော စာသားအောက် ၌ ရက်စွဲတစ်ခုကို ကောင်းစွာ သတိထားမိခဲ့သည် ။ သူမ ဤအိမ်မှ ထွက်ခဲ့သည့်နောက် ၈ ရက် အကြာမှာ သေဆုံးခဲ့တာဟု တွက်ဆမိ၏ ။ အဟောင်းတွေ အသစ် မဖြစ်ချင်တော့ ။ ထိုကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ တစ်ခွန်း တစ်ပါဒမျှ မဟ ၊ ကြိုးစား၍လည်း မထိန်းသိမ်းခဲ့ရ ။ သို့သော် သူမ သိချင်လွန်းသော စကားကိုတော့ မမေးရပါဘဲ အမေ ပြောပြခဲ့သည် ။ သူမ ခွင့်စေ့၍ ပြန်ခါနီး အမေ့ကို ကန်တော့ချိန်မှာဖြစ်သည် ။
“ ကိုမြတ်ထွန်းက သမီး အဖေမှ သမီးအဖေပါအေ ။ သံသယအစွဲ ၊ ဒေါသအမိုက် မှောင်ဖုံးလို့ တစ်သက်လုံး သောက်စားမူးရူး နေခဲ့တာ ဇနီးမှန်း မသိ ၊ သမီးမှန်း မသိ ။ သမီးလည်း မရှိရော ငါမှားပြီ ၊ ငါမှားပြီ ၊ ခွေးလောက်မှ အသိဉာဏ်ပညာ မရှိတဲ့ကောင် သေဖို့ပဲကောင်းတယ်တဲ့ ။ အမေ့ အလစ်မှာ သမီးနေခဲ့တဲ့ အခန်းထဲဝင်ပြီး စားပွဲတင် ပန်းအိုးနဲ့ သူ့ခေါင်းသူ ရိုက်ခွဲ လှီးဖြတ် ၊ အပြစ်ဒဏ် ခတ်လိုက်တာ ။ သမီးရဲ့ အဖေ မချိမဆံ့ခံစား ၊ သေခဲ့ရတာပါအေ ”
မျက်နှာပေါ်၌ ဖြာကျနေသော သူမ၏ဆံပင်များအား သပ်တင်ပေးသော အမေ့ကို ကြောင်အ,စွာ ငေးနေမိသည် ။ အမေ့မျက်ဝန်း၌ အမေတစ်ယောက်သာ ပြုံး တတ်သော အပြုံးသည် နူးနူးညံ့ညံ့ ။ ဆုံးမ နှစ်သိမ့်လိုက်သော အမေ့စကားများကို သူမတစ်သက် မေ့ပါ့မလား ။
“ အဖေဟာ အဖေပဲ သမီး ၊ ကိုမြတ်ထွန်း သူ့ တရားသူ စီရင်ခဲ့ပြီ ။ ငါ့သမီးလေး အကုသိုလ် မျှမယူချင်နဲ့ ။ ရောက်တဲ့နေရာ ၊ တည် ဆောက်ထားတဲ့ ဘဝမှာ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားပါ ။ တစ်နေ့က ဖေ့စ်ဘွတ်ခ်မှာ ဟောင်ကောင်စီးပွားရေးပညာရှင် လီကာရှင်းရဲ့ အဆိုတစ်ခု အမေ ဖတ်လိုက်ရတယ် ။ “ အအေးတစ်ပုလင်းကို လမ်းဘေးမှာ ၁ဝ ရောင်းတယ် ။ ဒါကိုပဲ ဟိုတယ်မှာတော့ ၃၀ ရောင်းတယ် ။ ဒီလိုပဲ လူတစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုးဟာလည်း သူရောက်နေတဲ့ အပေါ်မှာ မူတည်တယ် ” တဲ့ ။ ငါ့သမီးက အမေ့ထက် စာတတ်ပါတယ် အမေစိတ်ချတယ် ။ ကဲ ငါ့ သမီး အပြန်လမ်း ဖြောင့်ပါစေ ”
⎕ အခါ
📖ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံ မဂ္ဂဇင်း
ဇန်နဝါရီ ၊ ၂၀၂၁
