အဝေးဆုံး

 

❝ အဝေးဆုံး ❞
  ( ခင်လေးမူ )

အိပ်စက်နေသူ၏ မျက်နှာမှာ ငြိမ်းချမ်းခြင်းကို ဆောင်နေသည် ။ အပြစ် ကင်းစင်ခြင်းနှင့် ငြိမ်းချမ်းခြင်းတို့ ပေါင်းစပ်ထားသည့် အသရေကို သည်မျက်နှာမှာ တွေ့ နိုင်သည် ။ အသားအရေတို့၏ ဖြူစင်ချောမွေ့ခြင်းနှင့် ဆံပင်များ၏ သန်စွမ်း နက်မှောင်ခြင်းကို ပြေပြစ် လိုက်ဖက်သည့် ဖွဲ့စည်းမှု တစ်ရပ်ဟု မြင်သည် ။ မှေးမှိတ်ထားသော မျက်လွှာများ အောက်မှာ တစ်ဖက်သားအား အလွယ်တကူ နားလည် တတ်သည့် နူးညံ့သော မျက်ဝန်းပြာများ ရှိနေမည်ကို အလိုလို သိနိုင်သည် ။

တစ်စုံတစ်ရာကို လှုပ်ရှားခြင်း မရှိပေမယ့် သူ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်စက်နိုင်ခြင်း မရှိသည်မှာ သေချာပါသည် ။

ကြည့်ပါလား ... ပန်းရောင် သန်းမြဲ ပိရိသေသပ်သည့် သူ့ နှုတ်ခမ်းလွှာများ ပြုံးမယောင် ပွင့်ဟ လာသည်ကို တိုးညင်း ချိုလွင်သော ရယ်သံသဲ့သဲ့ ပင် ကြားလိုက်မိသည် ထင်သည် ။

ယခင်က ဆိုလျှင် သည်လို ရယ်သံမှာ မည်မျှ ကြည်နူးဖွယ်ရာ ဖြစ်စေမည်လဲ ။

“ ညက အိပ်မက်ထဲမှာ ဘယ်သူတွေပါလဲ ပြော ” လို့ မျက်နှာထားနှင့် မေးမည် ။ မျက်မှောင် ညို့ကာ စဉ်းစားဟန် ပြုနေမည့် သူ့ကို “ ဘယ့်နှယ်လဲ ၊ မောင် မဖြေနိုင်ဘူး မဟုတ်လား ။ အင်းလေ ... မိန်းကလေး တစ်ယောက်ရဲ့ နာမည် ဆိုတော့ နည်းနည်း အပြောရ ခက်မှာပေါ့ ။ ဟုတ်ဘူးလား ” ဟု ပြုံးမျက်စနှင့် ရိဦးမည် ။

ထိုအခါ “ နီ့ နာမည်က လွဲလို့ မြိန်မြိန်ရှက်ရှက် ခေါ်ရမယ့် နာမည် မရှိပေါင်ဗျာ ” လို့ လွတ်လပ်စွာ ရယ်မောကာ အခိုင်အမာ သူ ပြောနိုင်လိမ့်မည် ။

ခုအချိန်မှာ ချစ်သူ၏ အိပ်မက်စဉ် အပြုံးများ သည်ပင် ထိုစဉ်ကနှင့် အဓိပ္ပာယ် ခြားနားခဲ့ပြီကို လက်မခံချင်၍ မရအောင် အစွမ်းကုန် ပွင့်လင်းခဲ့ကြပြီး ဖြစ်လျက် သူ့ရဲ့ ပြုံးနှုတ်ခမ်းမှ “ မသက်သက် ရယ် ” ဆိုသော ယောင်ယမ်း ရေရွတ်သံကို နှလုံးသားက ကောင်းစွာ ခံနိုင်ရည် ရှိသေးဟန် မတူ ။

ကြည့်စမ်းပါကွယ် မှန်ထဲ က မောင့်မယား မေထားနီ ကို ... ။

လေးဆယ်စွန်းစ ရင့်ကျက်သော အလှသည် မိမိ နည်းတူ အတော်အတန် အသက် ရလာသည့်တိုင် စွဲမက်ဖွယ်ရာ ဆွဲဆောင်နိုင်မြဲ ဖြစ်သော မောင့်ရဲ့ တင့်တယ် ခံ့ညားခြင်းများနှင့် လိုက်ဖက်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ပြီကား ။

အခြယ်အသ ကင်းလျက် ချောမွေ့ မြဲ သည်မျက်နှာကို ဘယ်သူက လေးဆယ်ကျော် မိန်းမတစ်ယောက် လို့ ပြောနိုင်မှာလဲ ။ အရေးအကြောင်း ကင်းကာ ရှင်းသန့်မြဲ နုအသား ကဉ္စန ကို ပြည့်တင်းစိုပြည်ခြင်း မရှိတော့ပါဘူးလို့ ဘယ်သူက ငြင်းနိုင်မှာလဲ ။

“ ရင်ခုန်သံများကို ပိုင်စိုးတဲ့ တန်ခိုးရှင် မနီ ” လို့ မောင်တို့ အသိုင်းအဝိုင်းက ကဗျာဆန်စွာ အခါခါ စာဖွဲ့ ခဲ့ကြဖူးသည့် မောင့်မယား မေထားနီ ဟာ မောင့် အိပ်မက်တွင် မပါဝင် နိုင်ခဲ့တာ ကြာပြီနော် ။

မေထားနီ ရဲ့ အလှနှင့် ပျိုရွယ်ခြင်းများဟာ သည်မျှ စောစီးစွာ အဓိပ္ပာယ် ကင်းမဲ့ရလိမ့်မည်လို့ ဘယ်မှာ မျှော်လင့်ခဲ့ပါ့မလဲ ။

မိန်းမတစ်ယောက်၏ လှပပျိုရွယ်ခြင်း ဆိုသည် ယောက်ျား တစ်ယောက်ကို ထာဝရ ဖွဲ့နှောင် ထားနိုင်သည့် အထက်မြက်ဆုံး စွမ်းအားများ မဟုတ်နိုင်သည်ကို လက်မခံသည့် အညံ့စား မိန်းမတွေ ထဲမှာတော့ နီ မပါဝင်ဘူးပေါ့လေ ။ မေထားနီ ဆိုသော မိန်းမသား အပေါ် လုံးဝ နီးပါး နားလည်သူမှာ ဤကမ္ဘာ၌ တစ်ယောက် တည်းသာ ရှိနိုင်ပါသည် ။ မေထားနီ ဆိုသည်မှာ ယောက်ျား မိတ်ဆွေ များပြားသော ၊ ရင်းနှီး ယုံကြည်ခဲ့လျှင် ရုပ်ရှင် လည်း အတူ ကြည့်လေ့ ရှိသော မိန်းကလေး တစ်ယောက်ပါပဲ ။ ဒါနှင့်ပင် မောင်က ရိုးသားသူဟု သတ်မှတ် ခဲ့သည့်အတွက် ထာဝရ ကျေးဇူးတင်နေမည်သာ ဖြစ်ပါသည် ။

မိမိမှ လွဲ၍ မည်သူ့အားမျှ မထိခိုက်သော ပျော်ရွှင်ခြင်းဖြင့် လွတ်လပ်စွာ လူ ဖြစ်ကျိုး နပ်လိုသော နီ့ အပေါ်  အလေးအနက် ထားခဲ့ခြင်း အတွက် ထပ်တူထပ်မျှ တုံ့ပြန် ပေးအပ်ခဲ့သည်ပဲ ။

အတက်အကျ မရှိနိုင်သည် အထိ အမြင့်မားဆုံး ချစ်မိပါသည် ဆိုသော ချစ်သူ၏ စကားသံမှာ ဤကမ္ဘာ၌ အချိုမြဆုံးသော ဂီတသံ အဖြစ် မှတ်ယူဆဲပါပဲ လို့လည်း သူ့ဘက်က အခိုင်အမာ ပြောနိုင်ပါသေးသည် ။

မိမိ ပေးအပ်နိုင်သမျှ အပြည့်အဝ ခံစားမွေ့ပျော် စေလိုသည်မှာ တစ်ယောက်တည်းသာ ဖြစ်ပါသည် ။ ခုတော့ သူ့ အတွက် မိမိ ပေးဆောင်နိုင်သမျှတွေ ဟာ အချည်းအနှီး ဖြစ်ရပြီပေါ့နော် ။ တစ်လျှောက်လုံး သူ့ရဲ့ အလေးအနက် ရှိခဲ့ သမျှသည် သူ့အတွက် မဟုတ်တော့ဘူးပေါ့နော် ။ ဒါတွေဟာ လုံးဝ ကုန်ဆုံးသွားတာ မဟုတ်လျှင် တောင်မှ တချို့ တစ်ဝက် ဆုံးရှုံးသွားတာ သေချာပါသည် ။

အရှုံးကို တွက်ချက်ခြင်း မှာ အယူခံ မဟုတ်ကြောင်းတော့ သူ သိပါလိမ့်မည် ။ ရှင်သန်ရဦးမည့် ဘဝ များစွာအတွက် အရာရာကို ပြန်လည် ဆန်းစစ် ကြည့်ရန်မှာ အရေးတကြီး လိုအပ်ချက် ဟု ထင်ပါသည် ။

စီးဆင်းလည်ပတ်မြဲ လောကနိယာမများသည် မရင့်မာသူ အတွက် ကြေကွဲဖွယ်ရာ ဖြစ်နေမည် ။ နောက်ဆုံးမှာ အမြင့်မားဆုံး တန်ဖိုး ထားအပ်သော ယောက်ျား တစ်ယောက် ဘဝ၌ မိမိ ပေါင်းစပ်ပါဝင်ခဲ့သည့် အချိန် အတိုင်းအတာကို ကံကြမ္မာက သည်မျှသာ ခွင့်ပြုသည်ဟု နားလည်ရပေမည် ။ ဆုံးခန်း မတိုင်သေးသည့် ဘဝ၏ အချိန်များစွာမှာ အချစ်က နောက်ဆုံး ပေးအပ်ခဲ့သော အလွမ်း လက်ကျန်များကို အသည်းခိုက်မျှ ခံစားတာ ရှည်ရပေတော့မည် ။

နောက်ဆုံးတော့ သည် တစ်ခု နှင့် ရောင့်ရဲရတော့မှာ ပေါ့နော် ။

အချစ် ဆိုသော အရာကို အဘယ်မည်သော အရာ ဖြင့် နှောင်ဖွဲ့ ထားနိုင်မည်လဲ ။ အချစ် ဆိုသည်မှာ ဘယ်ရွေ့ ဘယ်မျှ အထိ ယုံကြည်ထိုက်သော အရာပါလဲ ။ ဘယ်လောက် အထိ ခိုင်မာစွဲမြဲနေမည်ဟု ဘယ်သူက တာဝန် ယူရဲပါသလဲ ။ လောက သုံးပါးမှာ မဆွေးမြည့်နိုင်သော အရာ ၊ မဟောင်းအိုနိုင်သော အရာ ၊ မပြောင်းလဲနိုင်သော အရာ ဆိုတာ ရှိနိုင်လို့လား ။

ဘယ်လောက် အထိ မြဲမြံမည်ဟု မမှန်းဆ နိုင်သော်လည်း ရာသက်ပန် သို့မဟုတ် ထိုမျှနီးပါး ရှည်ကြာမည့် ကာလ တစ်ခု အထိ ယုံကြည်မျှော်လင့်ကာ တည်ဆောက်မှု တစ်ခုကို အတူ ပြုခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလား ။

ယင်း တည်ဆောက်မှု၌ စာချုပ်စာတမ်းများ ၊ အသိ သက်သေများ မပါဝင်ခဲ့ကြ ။ စာချုပ်စာတမ်း ဆိုသော အရာဝတ္ထုဖြင့် လူ တစ်ယောက်၏ နှလုံးသား ကို ထာဝရ နှောင်ဖွဲ့ ထားနိုင်မှာမို့လား ။ အသိသက်သေ ဆိုသည့် လူတွေကလည်း တည်ဆောက်မှု တစ်ခု မပြိုကွဲစေဖို့ ၊ ပြိုကွဲပျက်စီးသည့် အခါ ဘယ်လိုများ အကူအညီ ပေးနိုင်မှာတဲ့လဲ ။ နီ့ အတွက် တစ်စုံတစ်ရာ ရရှိဖို့ အတွက် အကျပ်ကိုင်ရန် သို့မဟုတ် အသနားခံရန် စက္ကူ တစ်ရွက်ကို တရိုတသေ သိမ်းဆည်းထားဖို့ရန် မလိုအပ်ပါ ။

အသိသက်သေ ဆိုသော ပုဂ္ဂိုလ်ကိုလည်း ကာယကံရှင် ကိုယ်တိုင် ထက် ပို၍ ယုံကြည်အားထား ထိုက်သည့် အထောက်အထား အဖြစ် ဘယ်လို နည်းနှင့်မျှ လက်မခံနိုင်ပါ ။

သည်လိုသည်ပုံ ဖွဲ့စည်းပေါင်းစပ်မှုမှပင် ကြည်နူးခြင်း အတိဖြင့် ပြီးပြည့်စုံသည့် ခံစားမှုပုံရိပ်များ ၊ တပ်မက်ယစ်မူးဖွယ် ချိုမြိန်သော ရသသစ်နှင့် အချစ်နေ့ များစွာ မွေးဖွား လာခဲ့သည်ပဲ ။

“ တို့နှစ်ယောက် တစ်ဦးနဲ့ တစ်ဦး အချစ် ကုန်ဆုံး ခဲ့ရင် ဒါမှမဟုတ် တို့ ဘဝမှာ တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေဖို့ မလိုအပ်တော့ရင် နားလည်စွာ နှုတ်ဆက် ခွဲခွာကြမယ် ။ အမုန်းအမျက် မရှိစေရ ”

အရာရာတိုင်းသည် မပျက်စီး မကွယ်ပျောက်မီ အချိန်အထိသာ သက်တမ်း ရှိနိုင်ပါလိမ့်မည် ။

အချစ် ဆိုသည်ကို ဟို မမြင်နိုင်သော သံသာလေ ကမ်းတိုင် သယ်ဆောင် သွားရန်မှာ ကဗျာဆရာတို့၏ တာဝန်သာ ဖြစ်လိမ့်မည် ။

ဘဝကြမ္မာဟု ဆိုနိုင်သော ဖြစ်ရိုးဖြစ်စဉ် တစ်ခုကို တုန်လှုပ်ခြင်း ကင်းစွာ ခံနိုင်ရည် ရှိစေဖို့နှင့် တစ်ယောက်ရဲ့ နှလုံးသား လိုအင်ကို ထာဝရ ချုပ်နှောင် မထားမိစေဖို့ နှစ်ဦးသဘောတူ နားလည် ခံယူခဲ့ကြပါသည် ။

ခုခါမှာ ဘဝ ဆိုသည်မှာ နှလုံးသား၏ အလိုဆန္ဒကို စောင့်ထိန်းရန်သာ တာဝန် တစ်ရပ် မလွဲမသွေ ရှိနေပါသည် ဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် တစ်ခါက ယုံကြည်မှုကို ချေဖျက်နိုင်စွမ်း ရှိလိမ့်မည် ထင်ပါသည် ။

အလွယ်တကူ နှုတ်ကျွံ ခဲသော အမျိုးကောင်းသား တစ်ယောက်အား ကိုယ်ရော စိတ်ပါ မွန်းနစ်တိမ်းပါးစေခဲ့သော ဆယ်စုနှစ် နှစ်စုနီးပါး မဖောက်ပြားသော အချစ်နှင့် ရွှင်လန်းထက်သန်သော အပြုံးနုကလေးများ ၊ တောက်ပကြည်လင်သော မျက်ဝန်းကလေးများနှင့် ချစ်စဖွယ်စကား ဆိုတတ်သော ကလေးငယ်တို့၏ မေတ္တာရိပ်များ အပေါ် ဖြတ်လျှောက် လွှမ်းမိုးနိုင်သော ‘ သက် ’ ဆိုသည်မှာ ဘယ်လောက်များ အင်အား ကြီးမားနေပါ သလဲ ။

အိုကွယ် .. ပယောဂ ကင်းကင်းနဲ့ သန့်ရှင်းစွာ ချစ်မိကြတာတဲ့လား ။ အတန်တန် စောင့်စည်းလျက်နဲ့ ပေါက်ကွဲ ပွင့်အန် သွားကြရသတဲ့လား ။

ဝန်ခံခြင်း ဆိုသည်မှာ ဝေမျှခြင်းသာ ဖြစ်လို့ သည်ကလည်း ခံစားရတာပါပဲ ။

အများအမြင်မှာ ဘာမျှ ထူးခြားသည်ဟု မဆိုနိုင် သော သန့်စင်ကြည်လင်သော မျက်နက်ဝန်းများနှင့် မိန်းကလေးသည် ဂျာမန် ၊ ပြင်သစ်ဘာသာများ ကိုပင် ကျွမ်းကျင်တတ်မြောက်ထားသည် ဆိုတော့ မီလ်တန် ၊ ရှယ်လီ ၊ ဘိုင်ရွန် တို့လောက်သာ ရင်းနှီးခဲ့ပြီး ယနေ့ နိုင်ငံတကာ ကဗျာနှင့် အတော်လေး အလှမ်း ဝေးနေသည့် သူ့ထက် စာလျှင် မောင် နှင့် အကောင်းဆုံး စကား ပြောဖော် ဖြစ်နိုင်သည် ။

“ အင်း ... နီ လည်း ခိုင်ထူးရဲ့ အဝေးဆုံးကို သိပ်ကြိုက်တာ ”

“ နီ့ ကို မိုက်ကယ်ဂျက်ဆင်ရဲ့ သရီးလားကို နားထောင်ခိုင်းရဦးမယ် ”

“ သား မမွေးခင်က နီ သီချင်း ပြန်ဆိုဖို့ပဲ ၊ သားက နည်းနည်း ချူချာတာနဲ့ ”

“ နန္ဒာသိန်းဇံ ရဲ့ ဘဝအဓိပ္ပာယ် နှင့် ဘဝသစ္စာ ကိုတောင် မနည်း တိုက်တွန်းရတာ ”

“ နီ လေ သူ သိပ်ကြိုက်တဲ့ တေးရေးသမား စိုင်းခမ်း လိတ်ရဲ့ သီချင်းတွေတောင် ပြန်နားမထောင် ဖြစ်တာ ကြာပြီတဲ့ ” စသည်ဖြင့် သူတို့ နှစ်ဦးရဲ့ ရောက်တတ်ရာရာ စကားစုတွေမှာ နီ ဆိုရင် မကြာမကြာ ပါကောင်း ပါလိမ့်မည် ။

သူတို့ နှစ်ယောက် စာအုပ်အဟောင်းဆိုင်တွေမှာ အတူ ရွေးချယ် ဝယ်ကြလိမ့်မည် ။ ခပ်ညံ့ညံ့ စားသောက်ဆိုင် တစ်ခုမှာ ရယ်ကာမောကာ မြိန်ရှက်စွာ ညစာစား ဖြစ်မည် ။ သူက မိန်းကလေး၏ လော်လီခြင်း ကင်းသော ဆင်ယင်ထုံးဖွဲ့မှု ၊ ပွင့်လင်းရွှင်ပျသော ရယ်မောသံ ၊ လျှို့ဝှက်မှု မရှိသော ၊ ရဲရင့်သော မျက်ဝန်းများကို မကြာခဏ နှစ်လိုစွာ ကြည့်မိသည် ။

အတူတကွ ရှိနေခြင်းဖြင့် စိတ်ဝင်စားဖွယ် ၊ ယစ်မူးဖွယ် ၊ မွေ့လျော်ဖွယ်များကို အမှတ်မထင် တွေ့ရှိလာသည့်အခါ အနည်းနှင့် အများ သတိ မေ့လျော့တတ်လာ မှာပဲပေါ့ ။

လောကအမြင် ၊ ဘဝအမြင်တွေကို ပွင့်လင်းစွာ ငြင်းခုံ ဆွေးနွေးကြရခြင်းဖြင့် ( ဘဝဒဿန များစွာကို ရင်မှာ မြှုပ်နှံပြီး စကား မပြောဖြစ်ကြတာထက် စာရင် ) အပြန်အလှန် အထင်ကြီးစရာများကို မွေးဖွားစေနိုင်ပါလိမ့်မည် ။

အင်းလေ ... အချစ် ဆိုသည်မှာ အကြိမ်ကြိမ် မွေးဖွားနိုင်သော အရာပင် မဟုတ်ပါလား ။ သူရဲဘော နည်းသည် ဖြစ်စေ ၊ ရဲရင့်ဝံ့စားသည် ဖြစ်စေ နှလုံးသားတိုင်းမှာ အချစ် ဆိုတာ ဖြစ်တည်လာနိုင်ပါသည် ။

သည်လိုနှင့် တစ်စ တစ်စ ရင့်မာလာမည် ဖြစ်သည့် အချစ် တစ်ခုကို သက်ဆိုင်သူတို့ အတွက် အလွယ်တကူ မေ့ပျောက် သွားမည့် မတော်တဆ တစ်ခု အဖြစ် လုံးဝ စိတ်မချရနိုင် ။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ကိုယ်ရော စိတ်ပါ အရင်းနှီးဆုံး ဖြစ်ခဲ့သော လူ နှစ်ဦးကိုပင် ဝေးကွာ သွားစေနိုင်သော နှောင်ဖွဲ့မှု ကို လျှော့တွက်၍ ရမလား ။ မိန်းမသား တစ်ဦး၏ နှလုံးသားထဲက အချစ်ကို သေးနုတ်သော အရာဟူ၍ ပြက်ရယ်ပြုရမှာ ၊ အကြိမ်ကြိမ် ချစ်တတ်သည့် ချစ်သူ၏ နှလုံးသားကို အပြစ် ဆိုရမှာ ဝန်လေးလှပါသည် ။

ကြွေသက်ဆဲ မျက်ရည်စက်များ ၊ ပွင့်ထွက်လာသည့် ရှိုက်သံများ တုန်ခါနေသည့် နှလုံးသည်းပွတ်က တမ်းဆွတ်ဖွယ် သံစဉ်များကို ဘယ်မှာ ဝှက်ထားရမှာလဲကွယ် ။ မိမိ ရင်ထဲက နာကျင်ထိခိုက်မှုများကို သူသိလျှင် အားနာနေမှာ စိုးပါသည် ။

သုံးခွင့်ပြုမည် ဆိုလျှင်ဖြင့် နီ့ အတွက် “ အချစ် ” ဆိုသော စကားလုံးကိုပင် ဆက်လက် သုံးစွဲလိုပါသေးသတဲ့ ။

အချစ် ဆိုသော အရာကို ဝေဖြာ လန်းဆန်းအောင် ၊ ရှင်သန်ပွားများအောင် ပြုစုမှုအားနည်း ညံ့ဖျင်းခဲ့ခြင်းအတွက် နှစ်ဦးစလုံး၌ တာဝန် မကင်း ရှိနေပါလိမ့်မည် ။

ဒါအတွက် ငဲ့ညှာ ထောက်ထားခြင်းကို ‘ အချစ် ’ လို့ ကင်ပွန်းတပ် ပြောရဲလျှင် သူ့ ထံမှ လျော့ပါးခန်းခြောက် ခဲ့သည်များကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် စောင့်စားရဦးမည်ပေါ့ ။ တစ်ကြိမ်တစ်ခါ ပျက်ပြားခဲ့တာတောင်မှ တစ်ဖန် ပြန်လည် ဖြစ်တည်နိုင်သေးဖို့ မိုက်မဲစွာ သို့မဟုတ် သဘောထားကြီးစွာ ယုံကြည်မျှော် လင့်ရဦးမည်ပေါ့ ။ ဆင်ခြင်တုံတရားဖြင့် စောင့်စည်းနိုင်ဖို့ ကူညီ ခေါ်ဆောင်ကာ လိမ္မာရေးခြား ရှိရဦးမည်ပေါ့ ။

နေ နှင့် နွေ တို့ မောင်နှမ သဘာဝကျစွာ လူလား မြောက်စေဖို့ အတွက် သံယောဇဉ် အစွယ်အပွားများနှင့် တစ်ဖန် ပြန်လည်နှောင်ဖွဲ့ နိုင်ဖို့ သိက္ခာမဲ့စွာ မြူဆွယ်ခြင်း ပြုရဦးမည်ပေါ့ ။ အတ္တ အသီးသီးကို ခြေရင်းမှာ ပုံချပြီး ရွှေရတုသဘင် ဆင်ယင်နိုင်ဖို့ တစ်လောကလုံးကို ယဉ်ကျေးစွာ လိမ်ညာ ကြရဦးမည်ပေါ့ ။ ဒီလို သရုပ်ဆောင်ခြင်းကိုလည်း အားလုံး အတွက် အကောင်းဆုံး လုပ်ရပ်အဖြစ် တစ်ထစ်ချ ယုံကြည်လိုက်ရတော့မည် ပေါ့ ။

ဒီလိုဆိုတော့ သူ့ ခမျာမှာလည်း စုစည်းရရှိသမျှ သံယောဇဉ်ကြွင်းများဖြင့် ကရုဏာသက် လက်များဖြင့် ထွေးဖက် ရတော့မှာပေါ့နော် ။ လူမှုစည်းကမ်းများနှင့် အံဝင်စေရေး အတွက် နောက်ဆုံး ထွက်သက် အထိ မျက်လုံးများ စုံမှိတ်ကာ အနီးကပ်ဆုံး ဝေးကွာခြင်းဖြင့် ဇနီးသည်၏ နှလုံးသားကို ပွန်းရိစေတော့မှာပေါ့နော် ။

သည်အခါ မှာ တစ်လျှောက်လုံး သနားစဖွယ်ဟု သူ ခံစားနေမိတော့မှာ ဖြစ်သော တစ်ခါက ချစ်လှစွာသော နီ ၏ ကြုံလှီစ လက်ချောင်းကလေးများကို အသာအယာ ဖျစ်ညှစ် နှစ်သိမ့်ရမည် ။ ရှောင်လွှဲနေမည့် ဇနီးသည်၏ မျက်ဝန်းများကို တွေ့ ဆုံနိုင်ဖို့ မရမက ကြိုးစားမည် ။ တစ်ကြိမ်တစ်ခါ သေဆုံးခဲ့ခြင်း အတွက် တစ်ဖန် ပြန်လည် အသက်သွင်းဖို့ ကြိုးစားမည် ။

စောင့်စည်းရမည့် ဂုဏ်သိက္ခာ အတွက် တစ်သက်လုံး တာဝန်ယူ သွားရမည် ဖြစ်သော ၊ အနည်းငယ် ကျန်းမာရေး ချို့တဲ့နေမည် ဖြစ်သော ၊ မာန် တင်းကာ မျက်ဝန်းများ ရွှန်းလက်နေမည် ။ ဒါမှမဟုတ် အားနွဲ့ နွမ်းမှီ နေမည့် မပြတ်စဲ ဖြစ်သည့် နီ့ ကို အားတောင့်အားနာ ကြည့်မိမည် ။ ဘယ် နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွားစွယ်ချွန်ကလေး ပေါ်အောင် ဖွင့်ဟကာ တိုးညင်းစွာ ရယ်သံပြုမည် ။

ခြောက်ကပ်ကပ် သူ့ ရယ်သံကို သူ ကိုယ်တိုင် မယုံကြည်နိုင်စွာ မကျေမချမ်း ဖြစ်ကာ မျက်နှာပြင်မှာ အနည်း ငယ် အနီရောင် သမ်းလာမည် ။ သင်္ချာ တွက် မရ၍ မျက်နှာ ညို နေမည့် သမီးကြီး နွေ ကို ကြာမြင့်စွာ ပစ်ပယ်ထားခဲ့ ခြင်းအတွက် အထူး စိတ်ရှည်စွာ အလျော် ပြန်ပေးဖို့ ကြိုးစားမည် ။ ခပ်စိမ်းစိမ်း ကြည့် တတ်လာမည် ဖြစ်သော သားငယ် ‘ နေ ’ ၏ အိပ်စက်နေသော မျက်တောင်များကို ဖွဖွ နမ်းကာ တိတ်ဆိတ်စွာ တောင်းပန်မည် ။

မခွဲခွာသော ကွဲကွာခြင်းဖြင့် ရင်းနှီးဆဲ ‘ နီ ’ အား ဝေဒနာ စွန်းထင်းဆဲဟု မယိုးစွပ်သာအောင် ပိရိသည့် အမူအရာဖြင့် သတိကြီးစွာ ချဉ်းကပ်မည် ။

အရာခပ်သိမ်း ပုံမှန် လည်ပတ်ပြီဟု စိတ်ချရပြီ ထင်သည့်အခါ ဗေသိုဗင်၏ ‘ ငွေလရောင် ’ ကို သူ နားထောင်မည် ။ တရွေ့ရွေ့ လွင့်ပါးနေသည့် စီးကရက်အငွေ့အမျှင်ထဲမှာ အပြုံး မပျက် ကြေကွဲနေမည် ဖြစ်သော မိန်းကလေး တစ်ယောက်၏ မျက်နှာကို မြင်ယောင်နေမည် ။ ချောက်ချားဖွယ် ဖမ်းစားနိုင်သော လရောင်ရွှန်းမြသည့် ညမျိုး မှာ ‘ တစ်နေရာရာက ကိုယ့်အချစ်ရယ် ’ သီချင်းကို ဆွေးမြည့်စွာ ဆိုညည်းကာ သတိလက်လွတ် ငေးမောနေမည် ။ အနားမှ သူ့အတွက် အရေးတကြီး တစ်စုံတစ်ယောက်ကို မေ့လျော့ကာ သက်ပြင်းအခါခါ ရှိုက်နေမည် ။ စီးကရက် မီးခိုးငွေ့များကို အဓိပ္ပာယ် ကင်းမဲ့စွာ သူ မှုတ်ထုတ်မိသည့် အခါမှာ ထွက်ပေါ်လာသည့် အသံကို တစ်ခါက သူတို့ချင်းသာ နားလည်ခဲ့သည့် ဘာသာစကား တစ်ခု အဖြစ် ပြန်လည် နားစွင့်မိနေမည် ။

စောင့်စည်းထိန်းချုပ်ရခြင်းများနှင့် အတူ အားလုံးကို တောင်းပန်ခဲ့ရပြီးနောက် သည်မိန်းကလေးကို အထူးတလည် တောင်းပန်ရန် ဆန္ဒ ရှိနေမည် ။ မိုက်မဲသည်ဟု ဆိုနိုင်သော အချစ်က လွဲ၍ ဘာတစ်ခုမှ မတောင်းဆိုသော သိက္ခာ ပျက်ယွင်းမှုနှင့် ထိခိုက် ကြေကွဲခြင်းများကိုသာ တစ်သက်တာ အတွက် ပေးလိုက်နိုင်ခဲ့သော ချစ်ကံခေရှာသည့် မိန်းကလေးကို မဖော်ပြနိုင်သည့် တမ်းတမှုဖြင့် အဆုံးမရှိ ကြင်နာနေမည် ။

သည်ကလည်း ‘ နေ ’ နှင့် ‘ နွေ ’ မောင်နှမ၏ ကိုယ်စိတ် လုံခြုံမှုဖြင့် မနက်ဖြန် များစွာ အတွက် သူ့ရဲ့ အလျှော့ပေး လိုက်လျောမှုများ တွန့်ဆုတ်အေးစက်သော အနမ်းများ ၊ တစ်ခါတစ်ရံမှာ လှောင်ပြောင်သော မျက်ဝန်းများနှင့် တိတ်ဆိတ်သော ရန်လိုခြင်းများကို မသိကျိုးကျွန် ပြုရမှာပေါ့နော် ။ ကွဲရှခဲ့သော အတ္တ၏ အစိတ်အပိုင်းများကို ပြန်လည် ဆက်စပ် မကြည့်မိဖို့ ခဲယဉ်းစွာ အားထုတ်ရမှာပေါ့နော် ။

‘ နေ ’ တို့ ၏ ဘဝ ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့ အရေးမှာ သူ  အတူတကွ ပါဝင်ရေးဟာ သည်မျှ အရေးကြီးသလား ။ သူ့ အနေနဲ့ ထောက်ထားစရာများ အတွက် တစ်သက်တာ အားနာ နေရမှာထက် စာရင် အနည်းငယ် သို့မဟုတ် သိသိသာသာ ဣန္ဒြေ ပျက်ကောင်း ပျက်မှာ ဖြစ်ပေမယ့် အသက်ညှာဆုံး အနေအထားနဲ့ ခွဲခွာချန် ထားနိုင်ဖို့ လိုလားပေလိမ့်မည် ။

နီ့ အဖို့မှာလည်း မိမိ အမည်ကို အခြား နာမည် တစ်ခုနှင့် အခါခါ မှားယွင်း ခေါ်နေမှာထက် စာရင် မိမိ ဘဝ အစိတ်အပိုင်း အဖြာဖြာမှာ သူ ပါဝင်ပတ်သက်နေရခြင်းနှင့် နှစ်ဦးနှစ်ဖက် ဝန်လေးပင်ပန်းနေကြရမှာထက် စာရင် သူ့ကို အမုန်းအမျက် ကင်းစွာ ၊ နားလည်ခွင့်လွှတ်စွာ ၊ ပြီးတော့ သူ မသိစေအောင် ရင်နင့်စွာနှင့်ပေါ့ကွယ် ။ သည့်ထက်မက အကောင်းဆုံး ဖြစ်နိုင်ဖို့ကိုတော့ အလေးအနက် ပြန် စဉ်းစားကြည့်ချင်ပါသည် ။

အချစ်နှင့် အဝေးဆုံးမှာပင် အရာခပ်သိမ်း အတွက် တာဝန်ကျေဖို့ ခွန်အားများစွာ ကျန်ရှိနေနိုင်သေးသည်လို့ ယုံကြည်စွာ ရှင်သန်ချင်ပါသည် ။

⎕  ခင်လေးမူ
📖 ဟန်သစ် မဂ္ဂဇင်း
      ၁၉၉၀ ၊ သြဂုတ်လ

ပန်းဆေးဆိုးသူ ဘဘခြယ်

 

❝ ပန်းဆေးဆိုးသူ ဘဘခြယ် ❞
      ( ကြပ်ကလေး )

ပန်းဝတ်မှုန်နတ်တိုင်းပြည်တွင် ပျော်ရွှင်လှုပ်ရှားနေ ချိန်ပင်ဖြစ်၏ ။

များစွာသော ပန်းဝတ်မှုန် နတ်သမီးကလေးများသည် သီချင်းများကို သီဆိုနေကြသူများက သီဆိုနေကြ၏ ။ ပြုံးရွှင်စွာ ကခုန်နေကြသူများက ကခုန်နေကြ၏ ။ ထိုနည်းတူစွာပင် ပန်းဝတ်မှုန် နတ်သားကလေးများသည်လည်း ပွင့်ချပ်မှောက်ဦးထုပ်အသစ်ကလေးများကို ချုပ်လုပ်သူ ချုပ်လုပ်နေကြ၏ ။ ပွင့်ဖတ်ဝတ်စုံများကို စမ်းသပ်၍ ဆင်ယင်ကြသူက ဆင်ယင်ကြည့်လျက် ရှိကြ၏ ။

သူတို့အားလုံးသည် ပျော်ရွှင်နေကြသည် ။

သူတို့ ပျော်ရွှင်နေကြသည်ဖြစ်သောကြောင့် တောတစ်ဝိုက်တွင် ပန်းမျိုးစုံတို့သည် အရောင်များ ပိုမိုတောက်လွင်လာကြ၏ ။ ရနံ့များ ပိုမိုမွှေးကြိုင်လာကြ၏ ။

သူတို့ ဘာကြောင့် ခါတိုင်းထက် ပို၍ပျော်ရွှင်နေကြပါသနည်း ။ အကြောင်းရင်းကား ရှိပေသည် ။

မနက်ဖြန်ခါတွင် ပန်းဝတ်မှုန် နတ်သမီးကလေး ကြည်ပြာသည် ပန်းဝတ်မှုန်နတ်သားလေး သော်က နှင့် လက်ထပ်တော့မည်ဖြစ်သောကြောင့်တည်း ။

ကြည်ပြာလေးက လှသည် ။ သော်ကလေးက ယဉ်သည် ။ သူတို့နှစ်ဦးသည် ပန်းဝတ်မှုန်နတ်လောကတွင် လိုက်ဖက်ညီသော မောင်နှံဖြစ်မည်ကြောင့် ပန်းဝတ်မှုန်နတ်သမီး နတ်သားအားလုံးက ကျေနပ်ပျော်ရွှင်ကြ၏ ။

ပန်းဝတ်မှုန်နတ်သမီးလေးကြည်ပြာ၏ အလုပ်မှာ ပန်းများကို ရနံ့သွင်းရသည့်အလုပ်ဖြစ်၏ ။ ပန်းများကို ရနံ့သွင်းသည့်အလုပ်ကို လုပ်ကိုင်ကြသူအတော်များများတွင် ကြည်ပြာလေးသည် အထူးနာမည်ကျော်ကြား သူဖြစ်၏ ။ အလုပ်ကို ကြိုးစားလုပ်ကိုင်သူဖြစ်သော ကြောင့်တည်း ။

နတ်သားကလေးသော်က၏ အလုပ်မှာ အချိန်သင့်သော ပန်းငုံများကို စွင့်စွင့်ကားကား ပန်းပွင့်များဖြစ်အောင် ပွင့်ချပ်ဖြည်ပေးရသော အလုပ်ဖြစ်၏ ။ ဤအလုပ်သည် များစွာပင် စိတ်ရှည်ရလေသည် ။ ပွင့်ချပ်ကလေးများကို အသာကလေးဖြည်းညှင်းစွာ ဖြည်ချပေးရ၏ ။ အချို့ပန်းပွင့်များတွင် လေးငါးရက် ဆက်၍ စိတ်ရှည်ရှည်နှင့် လုပ်ကိုင်ရသည် ။ တစ်ခါက စိတ်တိုသော ကိုထိကရုံး တစ်ယောက် ဤအလုပ်ကို ဝင်လုပ်ရာ အချိန်မသင့်သေးသော ပန်းငုံတစ်ခုကို အတင်းဆွဲဖြဲသဖြင့် ပွင့်ချပ်အချို့ကြေမွကွဲပြတ်ကျကုန်သဖြင့် ပွင့်ချပ် အချို့ ကြေမွကွဲပြတ်ကျကုန်သဖြင့် ပန်းဝတ်မှုန်နတ် လောကသည် တသပူဆွေးငိုကြွေးခဲ့ကြရသည် ။ ကိုထိကရုံး ကိုလည်း ကြွပေတော့ ‘ မောင်မင်းကြီးသား ’ ဆိုပြီး ဤအလုပ်ကို မလုပ်ကိုင်စေတော့ဘဲ ပန်းပင်များမှ ဆူးများကို ချွန်ထက်အောင် သွေးရသော အလုပ်သို့ ပြောင်းရွှေ့ပေးလိုက်ကြရ၏ ။ ထိုအလုပ်ကတော့ စိတ်ရှည်သူ ချွန်ပေးသော ဆူးသည် ရှည်လျားပြီး ချွန်၍ စိတ်တိုသူ ချွန်ပေးသော ဆူးသည် တိုနန့်နန့် နှင့် ချွန်ခြင်းသာ ကွာခြားသောကြောင့် စိတ်ရှည်သူဖြစ်ဖြစ် ၊ စိတ်တိုသူဖြစ်ဖြစ် လုပ်ကိုင်၍ရသော လုပ်ငန်းဖြစ်လေသည် ။

ပန်းဝတ်မှုန်နတ်သမီးလေး ကြည်ပြာတွင် မိဘများ မရှိတော့ချေ ။ သူသည် ဆွတ်ဆွတ်ဖြူသော မှိုပွင့်အိမ်တွင် တစ်ဦးတည်း နေထိုင်ရသူဖြစ်၏ ။ ယခုကဲ့သို့ သော်ကလေးနှင့် အိမ်ထောင်ကျခဲ့လျှင် သူတို့၏ ဆွတ်ဆွတ်ဖြူ မှိုပွင့်အိမ်ကလေးသည် ပျော်ရွှင်စရာ နေရာလေး ဖြစ်လာပေတော့မည် ။

ပန်းဝတ်မှုန်နတ်သားလေး သော်ကတွင်ကား ဖခင် တစ်ဦးရှိ၏ ။ ယခုအခါတွင် သော်ကသည် ဖခင်နှင့် အတူ ညိုမှိုင်းမှိုင်း မှိုပွင့်အိမ်တွင်နေထိုင်လျက်ရှိသည် ။ သော်က၏ ဖခင်မှာ ပန်းများကို ဆေးဆိုးသည့်လုပ်ငန်း တွင် လွန်စွာမှ ကျွမ်းကျင်သူအဖြစ် ထင်ရှား၏ ။ တစ်ရောင်တည်းခြယ်ရသော အလုပ်များကို တပည့်တပန်းများနှင့်သာ လွှဲထား၏ ။ သူကိုယ်တိုင်ကမူ အဖြူရောင်ပေါ်တွင် ပန်းရောင်အပြောက်ကလေးများ ၊ အနီရောင်နှင့် အဝါရောင်တို့ကို အစင်းကြီးများ မပေါ်လွင်ဘဲ သိမ်မွေ့စွာ ရောယှက်နေအောင် စပ်၍ ဆိုးခြင်းများ ၊ ပွင့်ဖတ်နား တစ်ဝိုက်တွင် ရဲရဲနီ၍ အဖျားဆီတွင် ဖွေးဖွေးဖြူအောင် ဆိုးခြင်းများ စသည်ဖြင့် ထူးခြားခက်ခဲသော လုပ်ငန်းများကိုသာ လုပ်ကိုင်၏ ။

ထိုသို့ ဆေးရောင်စပ်ရသည့် လုပ်ငန်းတွင် အတော်ဆုံးပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်သဖြင့် ပန်းဝတ်မှုန်နတ်တိုင်းပြည်တွင် ‘ ဘဘခြယ် ’ ဆိုလျှင် အားလုံးက သိကြ၏ ။

ဘဘခြယ်သည် စိတ်ရှည်၏ ။ ပျော်ပျော်နေတတ်၏ ။ ဦးခေါင်းကို အေးအေးထား၍ လုပ်ငန်းကို စနစ်တကျပြုလုပ်တတ်သူဖြစ်သည် ။ တပည့်တပန်း တစ်ဦးဦး၏ ချွတ်ချော်မှုကြောင့် လုပ်ငန်း ပျက်ရတော့မလို ဖြစ်သည်ကိုလည်း ကျွမ်းကျင်စွာ ထိန်းချုပ်လုပ်ကိုင်ပေး တတ်၏ ။

တစ်ခါက တပည့်ဖြစ်သူ မောင်ဥပသကာသည် နှင်းဆီပန်းအဖြူကို ပွင့်ဖတ်ဆိုးဆေးတွေနှင့် ခြယ်သလိုက်သဖြင့် နှင်းဆီပန်း အစိမ်းကြီးဖြစ်သွားရာ ပန်းဝတ်မှုန်ဘုရင်မက ဒေါသထွက်တော့၏ ။ ဤတွင် ဘဘခြယ် က သွားရောက်၍ ဆေးများဖြင့် စပ်၍ဆိုးလိုက်ရာ နက်မှောင်တောက်ပသော နှင်းဆီပွင့်ကလေး ဖြစ်သွားသဖြင့် ဘုရင်မသည် သဘောတော်ကျလွန်း၍ ရနံ့သင်းထားသော ပန်းပုတီးတစ်ကုံး ဆုတော်လာဘ်တော် ချဖူးလေသည် ။

ဤကဲ့သို့ ပန်းဝတ်မှုန် နုတ်တိုင်းပြည်တစ်ခုလုံး ပျော်ရွှင်နေသော နေ့၏ ညနေစောင်းတွင် နတ်သမီးလေး ကြည်ပြာသည် တောစပ်နားရှိ တောပန်းလေးများ အချို့ကို ပန်းရနံ့သွင်းရန် ပန်းပွင့်ကို ပိုက်၍ တောင်ပံလေး တဖျတ်ဖျတ်ခတ်ပြီး ကခုန်နေသည် ။ နှုတ်မှလည်း သာယာသောတေးဂီတကို ကျူးရင့်နေ၏ ။အခြားသော နတ်သမီးလေးများလည်း နီးရာအပွင့်များကို ဝိုင်း၍ ကခုန်ရင်း ရနံ့သွင်းနေကြသည် ။

ဤအဖြစ်အပျက်ကို မုဆိုးကြီး နက်ကြုတ်က ချောင်းကြည့် တွေ့မြင်သွားလေသည် ။ နက်ကြုတ်သည် မနီးမဝေးက ရွာကလေးတွင် နေထိုင်သူဖြစ်၏ ။ သူ့တွင် မှော်ဆရာကြီး တစ်ဦးက ပေးထားသော ချည်မန်းကွင်း တစ်ခုရှိသည် ။ ထိုချည်မန်းကွင်းဖြင့် ပန်းဝတ်မှုန်နတ်သမီးကို ဖြစ်စေ ၊ နတ်သားကိုဖြစ်စေ စွပ်လိုက်လျှင် အတောင်ပံများ ပျောက်ကွယ်၍ ကိုယ်ရောင်ဖျောက်ခြင်းကို မပြုလုပ်နိုင်တော့ချေ ။

ထိုချည်မန်းကွင်းကို မုဆိုးကြီးသည် သွားလေရာ ယူဆောင်သွား၏ ။ သို့သော် သူသည် ပန်းဝတ်မှုန်နတ်ကလေးများကို တစ်ခါမှမမြင်ဖူးချေ ။ ပန်းဝတ်မှုန်နတ်ကလေးများသည် တစ်ထွာတစ်မိုက်မျှသာ မြင့်ကြ၍ သေးငယ်သည်မှန်၏ ။ သို့သော် သေးငယ်၍ သူမမြင်ခြင်းမဟုတ် ၊ ပန်းဝတ်မှုန်နတ်ကလေးများသည် လူနှင့် တွေ့လျှင် ကိုယ်ရောင်ဖျောက်ထားတတ်ကြသည် ။ လူနှင့် ဝေးသော တောအုပ်များတွင်သာ နေထိုင်ကြ၏ ။ သူတို့နေထိုင်တတ်ကြသော နေရာများမှာ သစ်ပင်ကြီးများမထူထပ်ဘဲ ပန်းပင်တောကြီးများသာ ရှိတတ်ကြ၏ ။

လူများနေထိုင်သော အရပ်က ပန်းပွင့်များကို ရနံ့သွင်းခြင်း ၊ ဆေးရောင်ဆိုးခြင်းများကို နေ့ဘက်တွင် မလုပ်ကြ ၊ နံနက်အရုဏ် မတက်မီမှောင်မိုက်သော အချိန်တွင်သာ လုပ်ကိုင်တတ်ကြ၏ ။ ထို့ကြောင့် နက်ကြုတ် သည် သူတို့ကို မမြင်ဖူးခြင်းဖြစ်၏ ။

သူတို့ နေထိုင်သော တောအုပ်တွင်ကား လူများ မရောက်တတ်၍ နေ့ဘက်တွင်ပင် လုပ်ငန်းများကို လုပ်ကိုင်ကြပြီး ၊ ညဘက်လသာသောအခါ လရောင်တွင် ဝိုင်းဖွဲ့၍ တေးသီခြင်း ကခုန်ခြင်းများ ပြုလုပ်တတ်ကြပေသည် ။

မုဆိုးကြီးနက်ကြုတ်သည် ပထမသော် … အံ့သြခြင်း ကြီးစွာဖြင့် ငေးစိုက်ကြည့်နေမိသည် ။ ပြီးမှ သတိရကာ ချည်မန်းကွင်းကို ထုတ်၍ ပန်းဝတ်မှုန်နတ်သမီးလေးများ ဆီသို့ ပုန်းကွယ်ရာမှ ထွက်ကာ ချဉ်းကပ်လိုက်လေ၏ ။

အခြားသော နတ်သမီးလေးများသည် လန့်ဖျပ်ပြီး ပန်းမျိုးစုံ တောအုပ်တွင်းသို့ ငုပ်လျှိုးပျံထွက်ပြေးကြ၏ ။ နတ်သမီးလေး ကြည်ပြာ မှာမူ ရနံ့သွင်းမှုကို စိတ်ဝင်စားပြီး ကခုန်တေးဆိုလျက်ပင် ရှိလေရာ ၊ မုဆိုးကြီး နက် ကြုတ်သည် ချည်မန်းကွင်းဖြင့် ကြည်ပြာ ကို လည်ပင်း၌ စွပ်ချလိုက်လေတော့သည် ။

ချလွင် လွင် လွင် လွင် ဟူသော အသံနှင့်အတူ မှန်ရောင် တလက်လက်နှင့် တောင်ပံလေးများမှာ အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကြေပြုန်း၍ လေထဲတွင် လွင့်ပါးပျောက် ကွယ်သွားလေ၏ ။

နက်ကြုတ်သည် ကြည်ပြာ ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဖမ်းယူဆုပ်ကိုင်ပြီး မျက်နှာနားသို့ ပင့်မြှောက်ကြည့်လိုက်သည် ။ ကြည်ပြာကား မျက်နှာလေးကို လက်ဝါးနှစ်ဖက်ဖြင့်အုပ်ကာ တရှုံ့ရှုံ့ငိုနေ၏ ။

“ ဟား ဟား ဟား ဟား ”

မုဆိုးကြီးနက်ကြုတ်၏ မာကျောသော ရယ်သံကြီးကို ကြားရသောအခါ ကြည်ပြာသည် မျက်နှာလေးကို အုပ်ထားသော လက်ဝါးများကို ဖယ်၍ နက်ကြုတ်ကို ကြောက်လန့်စွာ မော့ကြည့်လိုက်သည် ။

“ ဖေဖေကြီးရယ် ကျွန်မကို မသ,တ်ပါနဲ့နော် ၊ ဖေဖေကြီးတို့လို လူသားတွေအတွက် ကျွန်မဟာ ဘယ်လိုမှ အဖိုးမတန်ပါဘူး ၊ ကျွန်မကို ပြန်လွှတ်ပေးပါ ဖေဖေကြီးရယ် ”

ကြည်ပြာလေးက… တစာစာ တောင်းပန်နေသည့် ကြားမှ မုဆိုးကြီး နက်ကြုတ်သည် ကြည်ပြာကို ခါးပိုက်ထဲသို့ ထည့်ကာ ရွာသို့ ပြန်လာလေတော့သည် ။

နက်ကြုတ်သည် ရွာသူကြီး ဦးဗလောင် ရှေ့တွင် ဝင့်ကြွားစွာ ပြောလိုက်၏ ။

“ သူကြီးမင်း ကျွန်တော် ဘာမိလာသလဲဆိုတာ ကြည့်ပါဦး ”

နက်ကြုတ်၏ လက်၌ တောကောင်အမဲ ကြီးကြီးမားမားကို မတွေ့သဖြင့် သူကြီးဦးဗလောင်သည် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားရ၏ ။

“ နင့်လက်ထဲမှာလည်း ဘာမှ မတွေ့ပါလားကွ ၊ တန်တော့ ဧကန္တ … နင်ဟာ သူများတွေ လေလည်ထုတ်လိုက်တဲ့ အီးကို ကျော့ကွင်းထောင်ဖမ်းမိလာပြီ ထင်တယ် ”

တွေးထင်ချက် လွဲမှားသဖြင့် နက်ကြုတ်က မျက်နှာကို ရှုံ့မဲ့လိုက်၏ ။ ဤတွင်မှ ဦးဗလောင်က ပို၍သေချာသွားသည် ။

“ ကဲ .. ငါပြောတာ မဟုတ်ဘူးလား ၊ ပြောရင်း ဆိုရင်း နင့်မျက်နှာကြီးတောင် ရှုံ့မဲ့နေပြီ ၊ ကြံကြံဖန်ဖန်ကွာ မင့်လက်ထက်ကျမှ ကြားဖူးတယ် ၊ မုဆိုးကျော်ကြီးက အီးထောင်သတဲ့ကွာ .. ဟားဟား ”

နက်ကြုတ်သည် စိတ်ပေါက်ပေါက်နှင့် ခါးပိုက်ထဲက ကြည်ပြာကို လက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်၍ ထုတ်လိုက်၏ ။

“ သူကြီးမင်း နင်းကန်လည်း ရယ်မနေနဲ့ဦး ၊ ရယ်နေရင် မျက်ပေါက်ကြီး ပိတ်ပိတ်သွားလို့ ပြတာ မမြင်ဘဲ ဖြစ်နေဦးမယ် ၊ ဒီမှာ ကြည့်ပါ ဒါဘာလဲ ”

ဦးဗလောင်သည် ရယ်မောခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို ပြူးကြည့်လိုက်၏ ။

“ မှန်းစမ်း .. မှန်းစမ်း နင့်ဟာက ဘာလဲ နှံပြည်စုတ်လား ၊ သပိတ်လွယ်လား ”

“ အို .. ကျွန်တော်ဟာ ငှက်ခတ်သမားမှ မဟုတ်တာ ၊ ဘယ်က ငှက်တွေဖမ်းလာရမှာလဲဗျ ၊ သေသေချာချာ ကြည့်ပါ ”

ဦးဗလောင်သည် သေသေချာချာ ကြည့်၏ ။

“ မှန်းစမ်း အလို - ဟ - ဟဲ့ - အို - ဟင်အဟွတ် … အဟွတ် ”

ဦးဗလောင်သည် အံ့အားသင့်ရာမှ ဆက်ပြီး ချောင်းဆိုးနေသဖြင့် ကြွားဝါချင်လှပြီဖြစ်သော မုဆိုးကြီး နက်ကြုတ်သည် အောင့်အည်း၍ စောင့်ဆိုင်းနေရသည် ။

ချောင်းဆိုးရပ်သွားမှ ဦးဗလောင်သည် တစ်ခေါက် ပြန်ကြည့်၏ ။ သူသည်လည်း ပန်းဝတ်မှုန်နတ်သမီးများ ကို မြင်ဖူးသူ မဟုတ်သဖြင့် အံ့သြရပြန်တော့သည် ။

“ ဟယ် အို ဟင် ”

“ အဟွတ် ... အဟွတ် ... အဟွတ် ”

ဤတစ်ချီတွင်ကား မုဆိုးကြီး နက်ကြုတ်ချောင်း ဆိုးနေတော့သည် ။ ထို့ကြောင့် အံ့သြနေသော သူကြီးမင်း ဦးဗလောင်က ခဏစောင့်နေရ၏ ။

“ နင့်ဟာက ဘာကောင်လဲ ၊ လူနဲ့တော့ တူတယ် ၊ ဒါပေမဲ့ ပိစိညောက်တောက်ကလေး ဖြစ်နေတာက ခက်တယ် ”

“ ဒါ .. ပန်းဝတ်မှုန်နတ်သမီးဗျ ”

“ ဟေ .. ဟုတ်မှလုပ်ပါကွာ ၊ ပန်းဝတ်မှုန်နတ်သမီး ဆိုတာ အတောင်ပါတယ်လို့ ငါကြားဖူးတယ် ”

“ ဒါက ကျွန်တော် ချည်မန်းကွင်းနဲ့ စွပ်လိုက်လို့ ပျောက်သွားတာဗျ ၊ အစကတော့ သူလည်း အတောင်ပံနဲ့ပဲ ”

“ ဒီ .. သူ့လည်ပင်းက အပ်ချည်ကြိုးဟာ ချည်မန်း ကွင်းလား ”

“ ဟုတ်တယ် ဒါကို သွားမဖြုတ်လိုက်နဲ့  ၊ ဖြုတ်လိုက်ရင် သူဟာ တောင်ပံတွေပြန်ပေါက်လာပြီး ကိုယ်ယောင်ဖျောက် ပျံပြေးလိမ့်မယ် ”

“ သူ့ဘာသာသူ ချွတ်ပစ်လိုက်ရင် ဘယ့်နှယ်လုပ်မလဲ ”

“ ဟာ ဒီချည်မန်းကွင်းကို ပန်းဝတ်မှုန်နတ်တွေ ချွတ်လို့မရဘူးဗျ ၊ လူက ချွတ်မှသာရတယ်လို့ မှော်ဆရာကြီး ပြောသွားတယ် ”

သူကြီး ဦးဗလောင်သည် ကြည်ပြာကို မုဆိုးကြီး နက်ကြုတ် ထံမှ ငွေဒင်္ဂါးတစ်ရာဖြင့် ဝယ်ယူထားလိုက်လေသည် ။

ထို့နောက် ကြည်ပြာကို ကလပ်ပေါ်တင်ပြီး မေးမြန်း၏ ။

“ နင့်ကို ငါအလကားတော့ မထားနိုင်ဘူး ၊ နင် ဘာ အသုံးကျသလဲပြော ၊ အသုံးမဝင်ရင်တော့ သ,တ်ပစ်လိုက်မှာပဲ ”

ကြည်ပြာလေးသည် ကြောက်ရွံ့စွာနှင့် ရှိခိုးတောင်းပန်ရှာသည် ။

“ ဖေဖေကြီးရယ် .. အသက်ကို ချမ်းသာပေးပါ ၊ လူသားတွေ အတွက် ကျွန်မဟာ ဘာမှ အသုံးမဝင်ပါဘူး ၊ ကျွန်မဟာ ပန်းတွေကို ရနံ့သွင်းတာပဲ ပြုလုပ်တတ်ပါတယ် ”

ဦးဗလောင်သည် တွေဝေသွားရာက ချက်ချင်းပြုံးရွှင်သွားပြီး အစေခံတစ်ယောက်ကို ပန်းပွင့်တစ်ပွင့်ယူခဲ့စေ၏ ။

“ ကဲ .. ဒီပန်းပွင့်ကို အနံ့သွင်းစမ်း ”

ဦးဗလောင်က ပန်းပွင့်ကို ကလပ်ပေါ်တွင် တင်ပေးသည် ။ ကြည်ပြာသည် မပျော်ရွှင်သဖြင့် မျက်ရည် အသွယ်သွယ်ကျရာက လွမ်းတေးတစ်ပုဒ်ကို ဆိုကာ ပန်းပွင့်ကို လှည့်လည်၍ လွမ်းကကြိုးဖြင့် ကရလေသည် ။ ဦးဗလောင်ကား ပန်းပွင့်ကို ယူ၍ နမ်းကြည့်၏ ။

“ အေး မွှေးတော့ သိပ်မွှေးလာတယ် ၊ ဒါပေမဲ့ နင့်ဟာက ခရေပန်းနံ့ပဲ ထွက်ပါလား ”

“ ကျွန်မက မပျော်တော့ လွမ်းတေးပဲ သီနိုင်ပါတယ် ဖေဖေကြီးရယ် .. ဒီတော့ ခရေနဲ့ပဲ ထွက်မှာပါ ၊ ခရေပန်း ဆိုတာဟာ လွမ်းတေးသီတဲ့ နတ်သမီးလေးတွေရဲ့ ရနံ့သွင်းတဲ့ ပန်းကိုး ၊ ကျွန်မကို ပြန်ပို့ပေးပါ ဖေဖေကြီးရယ် ၊ ပြန်ရမယ်ဆိုရင် ပျော်ရွှင်သူတွေ ရနံ့သွင်းတဲ့ နှင်းဆီနံ့ကို သွင်းပေးပါ့မယ်  ”

သို့သော် … ဦးဗလောင်သည် ကြည်ပြာကို ဘယ်တော့မှ ပြန်ပို့မည်မဟုတ်တော့ချေ ။ သူသည် မြို့တွင် နေသော မြို့ဝန်ကတော်ကြီးအား မွှေးထုံသော ရနံ့ထွက်သည့် ပန်းမျိုးစုံကို ဆက်သ၏ ။ ဤသို့ဖြင့် မြို့ဝန်ကတော်ကြီး၏ မျက်နှာသာပေးခြင်း ၊ ဆုတော် လာဘ်တော်ချခြင်းများကို ခံရလေသည် ။ မြို့ဝန်ကတော်ကြီး သည်လည်း ထူးကဲသော ပန်းရနံ့များကြောင့် အခြားသော မြို့ဝန်ကတော်များနှင့် ဆုံစည်းရသည့် ပွဲလမ်း သဘင်များတွင် လွန်စွာပင် မျက်နှာပွင့်လန်းလျက်ရှိပေ၏ ။

ကြည်ပြာ၏ မျက်ရည်ပေါက်များသည် မြို့ဝန်ကတော်ကြီးအတွက် ပုလဲလုံးများ ဖြစ်နေရတော့သည် ။ ဤအချိန်တွင် ပန်းဝတ်မှုန်နတ်တိုင်းပြည်တွင် ညို့မှိုင်းနေ၏ ။ အားလုံးသည် နေသာ နေရာမှ ရုတ်တရက် မိုးကြီးသန်းထန်စွာ ရွာချလိုက်သကဲ့သို့ ပျော်ရွှင်လျက် ရှိကြရာမှ ညှိုးနွမ်းကာ မရွှင်မလန်းဖြစ်ကြရလေတော့သည် ။

အဆိုးရွားဆုံး ခံစားရသူကား သော်က ပင်ဖြစ်တော့၏ ။

“ ဖေဖေ ကျွန်တော် ကြည်ပြာကို လိုက်ရှာမယ် ဖေဖေရယ် ”

“ အို မဟုတ်တာပဲ ၊ မင်းဟာ ငယ်သေးတယ် ၊ လူသား ဆိုတာက သိပ်ပြီး ဉာဏ်နီ ဉာဏ်နက်တွေ များတာကွ ၊ မင်းက လူသားတွေနဲ့ မတွေ့ဘူးတော့ မင်းပဲ ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ် ၊ ငါဟာ ငယ်ငယ်လေးထဲက နေရာပေါင်းစုံ ရောက်ပြီး ပန်းပေါင်းစုံကို ဆေးဆိုးခဲ့ရတော့ လူသားတွေအကြောင်းကို ငါသိတယ် ၊ ငါပဲ လိုက်ရှာပေးပါ့မယ်ကွာ ”

“ ဒါဖြင့်လည်း မြန်မြန်သွားပါ ဖေဖေရယ် ”

“ မြန်မြန်သွားလို့တော့ မရဘူးကွ ၊ ခုမှ မိုးဦးကျရှိသေးတယ် ၊ ဒီတော့ ပန်းပွင့်တွေ စ,ပွင့်တုန်းမို့ ငါအလုပ်များ နေတယ်လေ ၊ ပွင့်ဦးတွေ ကုန်ရင် ငါလိုက်ရှာပေးပါ့မယ် သားရယ် ”

သော်က မှာ မတတ်သာသည့်အဆုံး၌ အချိန်တန်သည့်တိုင်အောင် ပူဆွေး၍ စောင့်ဆိုင်းနေရတော့သည် ။

ထိုသို့ရှိစဉ် တစ်ညသ၌ သူခိုးကြီးမောင်ကူး သည် ဦးဗလောင်၏ အိမ်သို့ တက်ရောက်လာလေသည် ။ သူသည် ကောင်းနိုးရာရာ ပစ္စည်းများကို ခိုးဝှက်ယူရင်းက ကလပ်လေးပေါ်တွင် ဖန်အုပ်ဆောင်းလေးအုပ်ထား သည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် အနားသို့ လာရောက်ကြည့်ရှုလေသည် ။

ကလပ်ကလေးပေါ်တွင် ကြည်ပြာသည် ခွေခွေကလေး အိပ်ပျော်နေရှာ၏ ။

မောင်ကူးသည် ကြည်ပြာ ကို မြင်သောအခါ အံ့ဩလည်း အံ့ဩ၏ ။ ဝမ်းသာလည်း ဝမ်းသာ၏ ။ ထို့ကြောင့် ကြည်ပြာ ကို ခိုးယူသွားလေသည် ။

ထိုနေ့ကမှစ၍ မောင်ကူးသည် ခိုးဝှက်ခြင်းအလုပ် ကို မလုပ်တော့ချေ ။ တစ်ရပ်တစ်ရွာသို့ ပြောင်းရွှေ့ နေထိုင်ပြီးလျှင် ရွာစဉ်လျှောက်၍ ကလပ်ကလေးနှင့် ကြည်ပြာကို အကခိုင်း၏ ။ လူတို့သည် သေးငယ်၍ လှပသော မိန်းကလေး ကပြသည်ကို အခကြေးငွေ ပေး၍ လာရောက် ကြည့်ရှုကြလေရာ ၊ မောင်ကူးကား စီးပွားလမ်းဖြောင့်နေလေတော့သည် ။

ထိုအချိန်တွင် ဘဘခြယ်သည် အဝတ်အစားများ လဲလှယ်၍ ဆေးဆရာကြီး ဦးအိတ် ထံသို့ ရောက်လာ ၏ ။ ဦးအိတ်၏ နာမည်ရင်းမှာ ရှည်လျားလွန်းသဖြင့် အများက သူ့ကို ဦးအိတ် ဟု အတိုကောက်ခေါ်ကြ သည် ။ သူ့နာမည်ရင်းကား ‘ ဦးဣဿရမူလီ ’ ဖြစ်ပေ၏ ။

“ ဆရာကြီးရေ ကျုပ်တော့ လူသားတွေဆီ သွားရမယ် ၊ ဒါကြောင့် တောင်ပံတွေ ပျောက်ပြီး လူသားတွေလောက် မြင့်လာတဲ့ ဆေးကို တိုက်ပါတော့ ”

ဦးအိတ် သည်လည်း ကြည်ပြာလေး ပျောက်သွားခြင်းအတွက် စိတ်မချမ်းသာရသူဖြစ်ပေရာ ၊ ပျာပျာသလဲပင် နွယ်ငန်းကြီးများအတွက် ဖော်စပ်ထားသော ဆေးကို ဘဘခြယ် အား တိုက်၏ ။

ခဏချင်းပင် ဘဘခြယ်သည် တောင်ပံများ ပျောက်ကွယ်သွားကာ လူကဲ့သို့ ဖြစ်လာလေ၏ ။

ဤတွင်မှ လက်တစ်ဖက်က ဆေးပုံး ၊ လက်တစ်ဖက်က စုတ်တံအပြားကြီးကိုင်ကာ ခရီးထွက်လာလေသည် ။ သူ၏ ဆေးမှာ ရိုးရိုးသစ်သားများ ၊ သတ္တုများကို သုတ်လျှင် ဘာမှမထင်ချေ ။ သစ်ပင် ၊ လူ ၊ တိရစ္ဆာန်ကဲ့သို့ ကြီးထွားရှင်သန်နိုင်သည်များကို သုတ်လိမ်းလျှင် ရာသက်ပန် မပျောက်နိုင်သော အရောင်များကို ဖြစ်စေ၏ ။

ဘဘခြယ် ကို သော်က နှင့်တကွ ပန်းဝတ်မှုန် နတ်သမီးလေးများသည် တောစပ်အထိ လိုက်ပို့ကြ၏ ။ ဆရာကြီးဦးအိတ် ပင် လိုက်ပို့သူများအထဲတွင် ပါဝင်သည် ။ သို့သော် စကားတပြောပြောနှင့် လာနိုင်ရန်မှာ ဦးအိတ်သည် ဘဘခြယ်၏ မျက်နှာနားတွင် ယှဉ်၍ ပျံသန်းလိုက်ပါလာရ၏ ။ ဘဘခြယ် ကား လူကဲ့သို့ မြင့်နေပြီဖြစ်သောကြောင့်တည်း ။

ဘဘခြယ်သည် ဝေးဝေး မစုံစမ်းရချေ ။ အနီးအပါးက ရွာကို ရောက်သည်တွင်ပင် သူကြီးဦးဗလောင် အိမ်တွင် ထူးဆန်းသော ပန်းရနံ့သွင်းသည့် မိန်းကလေးငယ်ငယ်လေး ရှိကြောင်းကြားရ၏ ။ ထိုကြောင့် ဘဘခြယ် သည် ဦးဗလောင်၏ အိမ်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ်ပင် ရောက်ခဲ့တော့သည် ။

ဝင်းတံခါးကို ဖွင့်၍ ဝင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဦးဗလောင်၏ အင်းခွေးကြီး ငကျား နှင့် ရင်ဆိုင်တွေ့ရသည် ။ ငကျားသည် တစ်ကိုယ်လုံး၌ အစင်းကျားများ ရှိ၏ ။ သို့သော် … ခြေလေးဖက်စလုံးကား ဆွတ်ဆွတ်ဖြူ ပေ၏ ။

ငကျားက ဘဘခြယ်ကို မြင်လျှင် အတင်းလိုက်လေ၏ ။

“ ဟဲ့ ခွေးမသားရဲ့ မလုပ်နဲ့လေ ၊ ဟာ ... တယ်မိုက်ပါလား ”

ဘဘခြယ် ဘာပြောပြော ငကျားက ဂရုမပြု ။ အတင်းသာ လိုက်ဆွဲလေတော့ရော ၊ ဘဘခြယ်မှာ ဆေးပုံးကြီး တန်းလန်းနှင့် ဟိုရှောင်ရ သည်ရှောင်ရနှင့် အက,မတတ်သူ ကပြနေသလို ဖြစ်နေတော့၏ ။

တစ်ချီတွင် ငကျားသည် “ မိပြီဟ ” ဟူသည့် သဘောဖြင့် ဘဘခြယ်၏ ပေါင်ကို ခုန်၍ ထိုးဟပ်လိုက်သည် ။ ဘဘခြယ်သည် လက်တစ်ဖက်က ဆေးပုံး ၊ လက်တစ်ဖက်က စုတ်တံအပြားကြီးကို ကိုင်မြှောက်လိုက်ပြီး ၊ ခြေတစ်ဖက်ကို ကားယားကြီး မြှောက်လိုက်ရာ ဘီလူး၏ အကကို ဇော်ဂျီ က ယောင်၍ လိုက်ကသလို ဖြစ်သွားလေသည် ။

သို့သော် ဤသို့ ဖြစ်ခြင်းကား ဘဘခြယ်အတွက် ကောင်းကွက်ဖြစ်ပေ၏ ။ ထိုးဟပ်လိုက်သော ငကျား သည် ဘဘခြယ်၏ ပေါင်အောက်မှ ဝေါခနဲလွတ်ထွက် သွားပြီး အနောက်က ဒန့်သလွန်ပင်နှစ်ပင် အကြားဝယ် ခေါင်းဝင်သွားပြီး လည်ပင်းကြီးညပ်ကာ ယက်ကန်ယက်ကန်နှင့်ဖြစ်နေလေ၏ ။

ဘဘခြယ်က ကြောက်အားလန့်အားနှင့် မြှောက်လိုက်သော ဆေးပုံးမှ ဆေးအချို့သည် ငကျား၏ ခြေထောက်တစ်ဖက်ပေါ်သို့ ကျရောက်ကုန်လေ၏ ။

ဘဘခြယ်သည် ငကျားမှာ ချက်ချင်း သူ့နောက်သို့ မလိုက်နိုင်ကြောင်းကို သတိပြုမိသည်နှင့် အိမ်ဆီသို့ လှည့်ထွက်လာလေ၏ ။

ငကျားသည် ဒန့်သလွန်ပင်များကို ခြေနှစ်ဖက်နှင့် အတင်းကန်၍ ရုန်းလိုက်ရာ ‘ အည်း အည်း ’ နှင့်အော်မြည်ရင်း ကပင် ကျွတ်ထွက်ပြီး မြေပေါ်တွင် လိမ့်သွား၏ ။ ချက်ချင်းပင် ငကျားသည် ဒေါနှင့် မောနှင့် လေးဖက်ပြန် ထောက်၍ ရပ်လိုက်သည် ။ ထိုအခါတွင် သူ့မျက်စိများက သူ့ခြေထောက်ကို မြင်မိသွားလေ၏ ။

သူ၏ ခြေထောက်တစ်ဖက်မှာ ခွေးများတွင် မရှိသော အစိမ်းရောင်လွင်လွင်ကလေးဖြစ်နေသည် ။

ငကျားကား အကြီးအကျယ် ဒေါပွသွား၏ ။

“ အောင်မယ် .. ငါ့ခြေထောက်နေရာမှာ ဘယ်ကောင့် ခြေထောက်ကြီး ရောက်နေပါလိမ့် ၊ တော်တော် မိုက်ကန်းတဲ့ ခြေထောက် ၊ အကြောင်းတော့ပြလိုက်မှပဲ ”

ဤသို့ကြံကာ ငကျားသည် သူ့ခြေထောက်ကို သူ လှိမ့်၍ ကိုက်လေ၏ ။ သဲသဲမဲမဲ ခဲလေ သဲသဲမဲမဲ နာလေ ဖြစ်နေတော့သည် ။ နာလေ ဒေါသထွက်လေ ဒေါသ ထွက်လေ ပို၍ ကိုက်လေ ၊ ပို၍ကို က်လေ ပို၍ နာလေနှင့် ငကျားမှာ ‘ ဝူး ဂဲ ကိန်ကိန် ဝူး ဂဲ ကိန်ကိန် ’ နှင့် ကိုက်နာ ဒေါသထွက်သံသရာလည်ရင်း .. တစ်ကောင်တည်း ဖုန်တထောင်းထောင်းဖြစ်နေလေ၏ ။

ဘဘခြယ်သည် အပေါက်ဝတွင် ဆေးပုံးကြီးကို ချထားလိုက်ပြီး တံခါးရွက်ကို ခေါက်မည်ပြု၏ ။ သို့သော် အထဲက ဦးဗလောင်မှာ ခြံထဲဆီမှ ငကျား၏ အသံကို ကြားသဖြင့် ‘ ဘာဖြစ်ပါလိမ့်မလဲ ’  ဟူသော အတွေးဖြင့် တံခါးကို ဖွင့်ကာ အရမ်းထွက်လိုက်၏ ။ သူ၏ ခြေတစ်ဖက်မှာ ဆေးပုံးထဲသို့ စွပ်ခနဲကျရောက်သွားလေသည် ။

“ အာ … ဘယ့်နှယ်ကြီးကို အိမ်ဝမှာ လာချထားရပါလိမ့်ကရို့ ”

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ဦးဗလောင်သည် ခြေထောက်ကို ပြန်၍ မ,ထုတ်လိုက်သည် ။

“ ဟောဗျ ”

သူ့ခြေထောက်သည် ခြေသလုံးတစ်ဝက်လောက် ဆီမှ စ၍ ခြေဖျားအထိ စိုစွတ်ခြင်း မရှိဘဲ ဝါထိန်နေလေတော့သည် ။

ဘဘခြယ်ကတော့ ဘာမှဂရုမထားဘဲ သူလိုချင်ရာကိုသာ သူ မေးလေ၏ ။

“ ခင်ဗျားဆီမှာ ပန်းရနံ့သွင်းတဲ့ ကောင်မကလေး ရှိတယ်ဆို ”

ဦးဗလောင်မှာ ကြည်ပြာလေး အခိုးခံခဲ့ရကတည်းက စိတ်တွေ တိုရသည့်ကြားဝယ် ဆေးပုံးကြီးထဲ ခြေထောက် ကျရသဖြင့် ပို၍ အခြေအနေဆိုးတော့သည် ။

“ အို .. မရှိတော့ဘူး မရှိတော့ဘူး ၊ သူခိုး ခိုးသွားပြီ ။ အခု မြို့ဝန်ကတော်ဆီက မျက်နှာမရတော့ဘဲ ပန်းပွင့်တွေ့တိုင်း ကျုပ် ဖနောင့်နဲ့ချည်း အပေါက်ခံနေရလို့ ကျောကော့နေပြီ ၊ ကဲ ခင်ဗျား ကိစ္စ ဒါပဲဆိုရင် ပြန်တော့ ”

ဦးဗလောင်သည် ခပ်ပြတ်ပြတ်ပင်ပြောပြီး အိမ်နောက်ဖေးသို့ ဝင်ပြေး၏ ။ သူ့ခြေထောက်ကို ရေဖြင့်ဆေးလည်း အဝါရောင်မပျောက် ၊ ရေနံဆီဖြင့် ဆေးလည်း မရ ၊ ထို့ကြောင့် ယခုအခါ လူတွေက သူ့ကို ဦးဗလောင် ဟုမခေါ်တော့ဘဲ ‘ သူကြီးမင်း ဦးခြေဝါ ’ ဟု ခေါ်ကြသဖြင့် ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို အမြဲပင် ပတ်တီး စည်းထားရလေသည် ။

ဘဘခြယ်သည် ကြည်ပြာကို ရှာရန် ဦးဗလောင် ဆီမှ ပြန်ထွက်လာခဲ့သည် ။ ခြံဝ ရောက်သည့်တိုင်အောင် ငကျားသည် သူ့ကို လိုက်မကိုက်တော့ချေ ။ ငကျား၏ ခြေထောက်စိမ်းကြီးသည် သွေးချင်းချင်းနီ၍ ခြေ ထောက်နာနေသဖြင့် ဘဘခြယ် ကို လိုက်မကိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေ၏ ။

ဘဘခြယ်ကား ကြည်ပြာ ကို ရှာပုံတော် ဖွင့်ရပြန်လေသည် ။

သိပ်တော့ ခဲခဲယဉ်းယဉ်း ရှာဖွေမနေရပါ ။ သေးသေးကွေးကွေးနှင့် လှပသော ထူးဆန်းသည့် မိန်းကလေး သတင်းမှာ ပျံ့နှံ့လွယ်လှပေ၏ ။

မောင်ကူးသည် နေ့ဘက်တွင် ရွာစဉ်လျှောက်၍ ပြပွဲ ကျင်းပပြီး ညဘက်တွင်အိမ်သို့ ပြန်၍ အိပ်လေ့ရှိ၏ ယနေ့ညတွင်ကား မိုးမချုပ်ဘဲ ညနေစောင်းကပင် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်နေသည် ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ့၏ဇနီး ဒေါ်မဲ သည် တစ်ဖက်ရွာက ဆွေမျိုးများဆီသို့ တစ်ညအိပ်သွားနေခြင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်လေသည် ။

ဘဘခြယ်သည် မောင်ကူး၏ အိမ်သို့ မမှောင်မီကလေးတွင်ပင် ရောက်ရှိလာလေ၏ ။

“ ဘာကိစ္စတုန်းဗျ ”

“ အော် ကပြတဲ့ မိန်းကလေးကို မမြင်ဖူးလို့ လာကြည့်တာပါ ခင်ဗျာ ”

“ ကပြတာ ကြည့်ချင်ရင် ငွေဒင်္ဂါးတစ်ပြား ပေးရမယ် ၊ ခင်ဗျားမှာ ပိုက်ဆံပါသလား ”

ဘဘခြယ်သည် ပန်းဝတ်မှုန်နတ်မျိုး ဖြစ်သဖြင့် ပိုက်ဆံမရှိချေ ။ ထို့ကြောင့် လေသံပျော့ပျော့လေးနှင့်ပင် ပြန်ပြော၏ ။

“ ကတာတော့ မကြည့်တော့ပါဘူးဗျာ ၊ မမြင်ဖူးလို့ ကြည့်ရုံ ကြည့်မှာပါ ”

နှစ်ယောက်သားသည် အတွင်း၌ ဝင်ရောက်ထိုင်မိကြ၏ ။ ကုလားထိုင်တစ်ယောက်တစ်လုံးစီနှင့် ယှဉ်၍ ထိုင်သည် ။ မောင်ကူးသည် ကလပ်ကလေးကို ယူလာ ၍ စားပွဲပေါ် တင်ထားလိုက်၏ ။

ကြည်ပြာ သည် တစ်နေ့လုံး ကပြလာရသဖြင့် မောပန်းကာ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်မောကျနေရှာသည် ။ ဘဘခြယ်သည် ကြည်ပြာကို မြင်မြင်ချင်းမှတ်မိ၏ ။ တောင်ပံကလေးတွေ မရှိသည်က လွဲ၍ ကြည်ပြာ၏ ရုပ်သွင်သဏ္ဌာန်မှာ ပြောင်းလဲမှု မရှိချေ ။

ဘဘခြယ်သည် ကြည်ပြာကို ခါးပိုက်ထဲ ထည့်၍ ခိုးယူရပေတော့မည် ။ သို့သော် မောင်ကူးကလည်း မျက်ခြည်မပြတ် ကြည့်နေသည်က ခက်လှ၏ ။

“ ဟာ .. ဟိုမှာ ဟိုဟာကြီးပါလား ”

ဘဘခြယ်က အလန့်တကြားနှင့် လက်ညှိုးလှမ်း ထိုးလိုက်ရာ မောင်ကူးသည် ယောင်ပေါင်၍ ချာခနဲ လှည့်ကြည့်၏ ။ ထိုအခိုက်တွင် ဘဘခြယ်၏ လက်ကြီးသည် ကလပ်ဆီသို့ ဆန့်တန်း၍ ရောက်လာ၏ ။

“ ဘာလဲဗျ ”

မောင်ကူးက ချာခနဲ ပြန်လှည့်လိုက်သဖြင့် ဘဘခြယ်၏ လက်မှာ ဆတ်ခနဲ ပြန်ရုပ်သွားသည် ။

“ အော် ... ဟိုဟာပါ ”

“ ဒီအိမ်မှာ ဟိုဟာ ဆိုတာတွေ အများကြီးရှိတယ် ၊ ဘာကို ပြောတာလဲဗျ ”

“ ပင့်ကူကို ပြောတာ ”

“ ဟာ ပင့်ကူပဲ အဆန်းလုပ်လို့ ”

“ ဟာ ဒီပင့်ကူက သိပ်ဆန်းတယ်ဗျ မယုံရင်ကြည့် ”

မောင်ကူးက လှည့်ကြည့်ပြန်၏ ။ ဘဘခြယ်၏ လက်က ဆန့်တန်းပြန်၏ ။

“ ဘာဆန်းလို့လဲဗျ ”

မောင်ကူးက ချာခနဲ ပြန်လှည့်၏ ။ ဘဘခြယ်၏ လက်က ဆတ်ခနဲ ပြန်တွန့်ပြန်၏ ။

“ ခြေထောက် ရှစ်ချောင်းနဲ့ဗျ ”

“ ဟာ ပင့်ကူမှန်ရင် ခြေထောက်ရှစ်ချောင်းရှိတာ ချည်းပဲပေါ့ ”

“ ဟာ အလို ဟိုဟာက ဘာကြီးပါလိမ့် ”

ဘဘခြယ်က အလန့်တကြား အော်လိုက်ပြန်သည် ။

“ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ဗျာ ၊ ကျုပ် ဇက်ကြော တင်းသွားပြီ ၊ လှည့်မကြည့်နိုင်တော့ဘူး ၊ ခြေထောက်လေးချောင်းနဲ့ အိမ်မြှောင်ပဲ ဖြစ်မှာပါဗျာ ”

ဤနည်းပရိယာယ်ကို ဘဘခြယ် လက်လျှော့လိုက်ရ၏ ။ မျက်စိက ဟိုကြည့်ဒီကြည့်နှင့် ကစားလိုက်ရာ ကြွက်လျှောက်ပေါ်တွင် ဆေးပြင်းလိပ်တစ်လိပ်တွေ့၏ ။

“ ဟာ အတော်ပဲ ၊ ဆေးလိပ်သောက်ချင်လိုက်တာဗျာ ”

မောင်ကူးသည် ဆေးပြင်းလိပ်ကို ရှောရှောရှရှယူ ပေး၏ ။ ဘဘခြယ်သည် ဆေးပြင်းလိပ်ကို နင်းကန်ဖွာ၍ မောင်ကူး၏ မျက်နှာဆီသို့ မီးခိုးများဖြင့် မှုတ်၏ ။ သူ၏ အကြံမှာ မောင်ကူး မူးသွားစေရန်ဖြစ်၏ ။

သို့သော် မောင်ကူးမှာ မူလက ဆေးပြင်းလိပ် သောက်သော်လည်း ယခုအခါတွင် မိန်းမက မသောက်ပါနှင့်ဟု တားမြစ်သဖြင့် ဆေးလိပ်ဖြတ်ထားသူဖြစ်လေရာ ဆေးလိပ်မီးခိုးကြောင့် သူ မမူးချေ ၊ တစ်ခါမှ ဆေးလိပ်မသောက်ဖူးသော ဘဘခြယ်သာလျှင် တရိပ်ရိပ် ဖြစ်လာသဖြင့် ဆေးလိပ်ကြီးကို လွှင့်ပစ်လိုက်ရလေ၏ ။

ထိုခဏတွင် မှောင်စပြုလာပြီဖြစ်သဖြင့် မောင်ကူး သည် ပြတင်းပေါက်ကို ထ၍ ပိတ်သည် ။ အခါအခွင့်ကို ရပြီဖြစ်သဖြင့် ဘဘခြယ်သည် လက်မြန်မြန်နှင့် ကြည်ပြာကို ဇတ်ခနဲကောက်ကာ ခါးပိုက်ထဲ ထည့်လိုက်လေသည် ။ ကြည်ပြာ ကို ရပြီဖြစ်သဖြင့် ကြာကြာမနေတော့ဘဲ မောင်ကူးပြန်အထိုင်တွင်ပင် နှုတ်ဆက်၍ ထွက်ခဲ့၏ ။

ခြံထဲသို့ အရောက်တွင် ခါးပိုက်ထဲမှ ကြည်ပြာကို ထုတ်၍ ကြည့်လိုက်သည် ။

“ ဟောဗျ ”

ဘဘခြယ်မှာ မူးမူးပေပေနှင့် အတင်းဆွဲယူလာခဲ့သည်မှာ ကြည်ပြာမဟုတ်ဘဲ ၊ ဘေးနားက သွေးဆေးပုလင်းကြီးဖြစ်နေလေ၏ ။

“ ဒီခွေးမသား သွေးဆေးကို ငါက ဘာလုပ်ရမလဲ ”

ဘဘခြယ်သည် ဆေးပုလင်းကို ကိုင်ပေါက်လိုက်ပြီး ‘ ဘာလုပ်ရပါလိမ့် ’ ဟု ရပ်၍စဉ်းစား၏ ။ ခြံထဲက ပန်းပွင့် ဖြူဖြူလေးကို မြင်လျှင် ရုတ်တရက် အကြံရသွားလေတော့သည် ။

“ ဟော .. ခင်ဗျား ပြန်ရောက်လာပြန်ပြီလား ”

ဘဘခြယ်သည် ဆေးပုံးနှင့်စုတ်တံများကို ချထားပြီး ပန်းပွင့်လေးကိုသာ ကိုင်ကာ စားပွဲဆီသို့ ပြန်ရောက်လာ ပြန်လေ၏ ။

“ ကျွန်တော် စကားပြောကြည့်ချင်တယ်ဗျာ ”

ဤသည်ကို မောင်ကူးက သဘောကျပုံမရချေ ။

“ သူပင်ပန်းလို့ အိပ်ပျော်နေတယ်ဗျ ”

ဘဘခြယ်သည် သီချင်းညည်းသလိုနှင့် ‘ ကြည်ပြာ ကြည်ပြာ အို ကြည်ပြာ ပန်းမာလာ ’ ဟု ဆိုလိုက်ရာ ကြည်ပြာသည် အိပ်ရာမှ နိုးလာ၍ ထထိုင်၏ ။ သို့သော် လူသားအသွင် ဖြစ်နေသော ဘဘခြယ်ကို သူမမှတ်မိချေ ။

“ ဟော နိုးလာပြီ ၊ ကျုပ်စကားတစ်ခွန်း ပြောချင်တယ် ”

မောင်ကူးကား မျက်နှာကြီး အောက်သိုးသိုးနှင့် ခွင့်ပြုရတော့သည် ။

“ သမီးရယ် ဘဘခြယ်ကို ချစ်ရင် ဒီပန်းလေးကို ရနံ့သွင်းပါလားကွယ် ”

ဘဘခြယ်က ပန်းပွင့်ကလေးကို ကလပ်ပေါ် တင်ရင်း ပြောလိုက်၏ ။ ကြည်ပြာကား ကောင်းကောင်း မှတ်မိသွားလေပြီ ၊ ထို့ကြောင့်ပင် ရင်ထဲ၌ အတိုင်းမသိ ပျော်ရွှင်သွားကာ ချိုလွင်သော တေးဂီတဖြင့် မြူးပျော်စွာ ပန်းကို ပတ်၍ လှည့်၍က,လေတော့သည် ။

“ ဟော ခင်ဗျား ကတာကို ကြည့်သွားပြီ ပိုက်ဆံပေး ”

မောင်ကူးက အခကြေးငွေကို တောင်းခံတော့သည် ။ ဘဘခြယ် သည် ဘာမှ ပြန်မပြောတော့ပဲ ၊ ပန်းကလေးကို ယူ၍ လှမ်းပေးပြီးမှ စကားကိုပြော၏ ။

“ ပေးရမှာပေါ့ဗျာ …. ဒါထက် ဒီပန်း ဘယ်လောက် မွှေးသွားလဲ ကြည့်ပါဦး ”

မောင်ကူးသည် ပိုက်ဆံကိုသာ လိုချင်နေသည်ဖြစ်၍ ပန်းကို ဆောင့်အောင့်ဆွဲယူကာ နမ်းလိုက်၏ ။

“ ဘာမွှေးရမှာလဲ ၊ ကျုပ်ခြံထဲက တောပန်းပဲ ၊ ဘာအနံ့မှ သိပ်ရှိတာမဟုတ် ၊ ဟာ အင် .. အင် အီ ”

ပန်းရနံ့၏ စူးရှမွှေးကြိုင်လှသောကြောင့် မောင်ကူး သည် ယစ်မူး၍ ခွေယိုင်ကျသွားလေတော့သည် ။

“ ဒီကောင်တော့ မျက်နှာပေါ် ကြွက်ဖြတ် ပြေးရင်တောင် နိုးတော့မှာမဟုတ်ဘူး ၊ ဒါကြောင့် တို့ပြန်ကြမယ် ၊ မပြန်ခင် ဆေးတွေကို အလကား ထားရစ်ခဲ့လို့ မတော်ပါဘူးလေ ၊ ဒီကောင့်ကို ပန်းကလေးလို လှအောင် လုပ်ပေးခဲ့မှပဲ ”

ဘဘခြယ်သည် ရယ်ရယ်မောမော ပြောဆိုလိုက်လေသည် ။ ဆေးပုံးမကိုင်မီ ကြည်ပြာ ကို လှမ်းဆွဲယူလိုက်ရာ ချည်မန်းကွင်းမှာ ကလပ်အစွန်းနှင့် ငြိ၍ ပြတ်သွားလေ၏ ။ ထိုအခါတွင် တောင်ပံလေးများ ပေါ်လာလေ၏ ။

မနက်သို့ ရောက်သောအခါ မောင်ကူး၏ မိန်းမ မမဲ့ သည် ပြန်ရောက်လာလေ၏ ။

“ အောင်မယ်လေး သေနာကောင်က ဒီအချိန်တောင် မထသေးဘူး ၊ တယ်ပြီး စည်းစိမ်ယစ်မူးနေပါကလား ၊ အိမ်တံခါးကြီးလည်း စေ့ရုံစေ့ထားတယ် ”

မမဲ့သည် ဒေါနဲ့မောနဲ့ ပြောဆိုဝင်လာရာ ကြမ်းပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နေသော လင်တော်မောင်ကို တွေ့သောအခါ ..

“ အောင်မယ်လေးတော့ လာကြပါဦး ၊ ကျားကြီးက လူလို ဝတ်ပြီး အိပ်နေပါသတော့ ” ဟု အော်၍ ပြေးထွက် လေ၏ ။ အိမ်နီးနားချင်းတို့လည်း မမဲ့၏ အော်သံကြောင့် ခြံထဲသို့ စုရုံး၍ ရောက်ရှိလာလေတော့သည် ။

မောင်ကူး သည်လည်း မမဲ့၏ အော်သံကြောင့်ပင် အိပ်ရာမှ နိုးလာကာ လူးလဲ၍ ထွက်လာခဲ့သောကြောင့် ခြံထဲတွင် လူများနှင့် ဆုံကြလေ၏ ။

မောင်ကူး၏ မျက်နှာမှာ အဝါတစ်စင်း အနက်တစ်စင်းနှင့် နေကြာပန်းရောင်နှင့် နှင်းဆီနက် အသွေးများ တစ်ကန့်စီနှင့် အကျားအကျားဖြစ်နေသည် ။

“ ဟ .. လူလို လမ်းလျှောက်တဲ့ ကျားကြီးလဟယ် ”

အိမ်နီးပါးချင်းတို့ ထွက်ပြေးကြရန် လှည့်လိုက်ကြလေ၏ ။

“ မပြေးကြပါနဲ့ ၊ မပြေးကြပါနဲ့ ၊ ကျုပ် မောင်ကူးပါ ”

လူတွေ ပြန်လှည့်လာကြပြန်၏ ။ တွန့်ဆုတ် တွန့် ဆုတ်တော့ ဖြစ်နေသေးသည် ။

“ မောင်ကူး ဟုတ်လား ၊ မောင်ကူးက ဘာဖြစ်လို့ ကျားခေါင်းကြီး စွပ်ထားရတာလဲကွာ မင်းကိုယ်မင်း ကလေးမှတ်လို့ ဆော့နေတာလား ”

သူတို့ ပြောသည်ကို မောင်ကူးက နားမလည်၍ လူတစ်ယောက်က ရေခွက်ထဲတွင် ရေခပ်လာပြီးပြ၏ ။ မောင်ကူးသည် ရေထဲသို့ ငုံ့ကြည့်ပြီး သူ့မျက်နှာကို သူ မြင်သည်တွင် ရေခွက်ကြီးကို ခြေဖြင့် တအားကန် လိုက်ရာ ရေတို့သည် လူများပေါ်သို့ ကျရောက်ကုန်လေ၏ ။

ပန်းဝတ်မှုန်နတ်တိုင်းပြည်လေးတွင်ကား ဖလားထဲမှ ဆန်များ ၊ ပေါက်ပေါက်များသည် နတ်သမီးလေးများ ၊ နတ်သားလေးများ ပေါ်သို့ ပျံဝဲ၍ ကျရောက်ကုန်လေ၏ ။

သော်က နှင့် ကြည်ပြာတို့ လက်ထပ်ပွဲသည် ပျော်ရွှင်စရာများစွာ ကောင်းလှသဖြင့် ပန်းပွင့်တို့သည် ပို၍ ပို၍ မွှေးကြိုင်နေကြလေတော့သည် ။

▢  ကြပ်ကလေး
📖ပျော်ရွှင်ဖွယ် ဟာသပုံပြင်များပေါင်းချုပ် ( ပထမတွဲ )

ခေါင်းနှစ်လုံး

 

❝ ခေါင်းနှစ်လုံး ❞ 
      ( ပီမိုးနင်း )

ဆရာတင့်သည် မအုံးကို မြင်လျှင်မြင်ချင်း ချင်ခြင်း တစ်မျိုး ပေါ်ပေါက်၍ လာလေ၏ ။ ဆရာတင့်သည် ထိုအခါ၌ ဘုန်းကြီးကျောင်းမှာ ခေတ္တ တည်းခိုနေခိုက် ဖြစ်လေ၏ ။ မအုံးလည်း ကျောင်းသို့ ဥပုသ်စောင့်လာခြင်း ဖြစ်လေ၏ ။

သို့ အချစ်တည်းဟူသော ချင်ခြင်းသည် ဆရာတင့်မှာ အပြင်ပန်းဖြစ်လေရာ ကပ္ပိယဖြစ်သူ ဦးမိုးခအား မအုံး အကြောင်းကို စုံစမ်း၍ ကြည့်ရာ မအုံး မှာ လယ်ဧက ငါးရာကျော် ရှိ၍ လက်ရှိ ငွေသားမှာ တစ်သောင်းအောက် မနည်းကြောင်း သိရသောအခါ ထိုချင်ခြင်းသည် မေးတောင်၍ လာလေ၏ ။ ထိုမေးတောင်ခြင်းမှာ မအုံး အကြောင်း မေးလေလေ တင်းလေလေ ဖြစ်လေသတည်း ။ သို့သော် ခက်ခဲခြင်း တစ်ခုမှာ မအုံးမှာ အမြဲစွဲသော ရင်ဘတ်နာရောဂါ ရှိကြောင်း သိရသဖြင့် ထိုရင်ဘတ်နာရောဂါကို နိုင်သော ဆေးကောင်း ရှိသည်ကို သိရသဖြင့် ၎င်းရင်ဘတ်နာရောဂါကို အောင်သွယ်ပြုကာ မအုံး၏ အိမ်ပေါ်သို့ ရောက်အောင် ကပ္ပိယကြီးနှင့် ဆက်သွယ်၍ ကြံရလျှင် ဟန်ကျဖို့ရှိသည်ကို တွေးမိလေ၏ ။

သို့သော် သာလွန်ဟန်ရဖို့ ရှိသည်မှာ “ မကြားအပ် ရှေ့နေ ၊ မကိုင်အပ် ဆေးဆရာ ” ဟူသော စကားအရ ရင်ဘတ်နာ ပျောက်ခြင်းသာ ပဓာနဖြစ်ရကား ဆေးနှင့်သာ ကု၍ မရ ၊ လူပါ ကပ်ရအောင် လက်ပါ ကူမှ ပျောက်မည်ဟု ပြော၍ ကုရလျှင် နီးရုံမက အပြီးအကုန်ကျရော့ ဟု သဘောရလေ၏ ။

သို့သော် အခက်အခဲ တစ်ခုရှိကြောင်း ကပ္ပိယကြီးက ပြောသဖြင့် ဆရာတင့်က အသာလင့်၍ မေးရာ ကပ္ပိယကြီးက “ ဒီလို ဆရာရဲ့ ။ ဆရာကလည်း မုဆိုးဖို ဆိုပါတော့ ။ သူကလည်း မုဆိုးမမို့ အစိုးရရင် အကျိုးရရုံမက တစ်မျိုးလှမှာပဲ ။ သို့သော် အခက်အခဲ တစ်ခုက ဒီလိုပါ ဆရာရဲ့ ”

“ ဘယ်လိုပါလဲ ဦးမိုးခရဲ့ ။ ဆိုစမ်းပါဦး ”

“ ဆိုစမ်းပါဆို ဆိုရတာပလေ ။ အခက်က တခြား မဟုတ်ပါဘူးဗျာ ။ သွားလေသူ ယောက်ျား ကိုမြနဲ့ မအုံးမှာ ငယ်လင်ငယ်မယား ဖြစ်ကြတာကိုး ။ သည်တော့ မအုံး ခမျာမှာ ဒီတစ်ယောက်ဆို ဒီတစ်ယောက်ပဲ သိဖူးရှာတယ် ထင်ပါရဲ့ ။ ကိုမြကို အင်မတန် စုံမက်ရှာတာနဲ့ ကိုမြကို မမေ့ရအောင်ဆိုပြီး ကိုမြရဲ့ ဦးခေါင်းခွံကို ကိုးကွယ်သလို အိမ်ခေါင်းရင်းမှာ အမြဲထားတဲ့ မိန်းမ ဆရာရဲ့ ။ ဒီတော့ ဒီခေါင်းခွံ ဆွေးတောင်မှ အချစ်က မဆွေး ။ ဒီတစ်သက်မှာဖြင့် ဘယ်ယောက်ျားကိုမျှ စိတ်မကူး ။ ဒီခေါင်းခွံနဲ့ မခွဲဘူး ဆိုပြီး ဒီခေါင်းခွံနဲ့ပဲ ရူးနေတော့တာပဲ ။ ဒီတော့ ကွယ်လွန်သူ ကိုမြ အပေါ်မှာ စိတ် မနာသမျှ သူ့ကို ယောက်ျားတစ်ယောက်ယောက်က ရဖို့ ခက်နေတာပဲ ”

“ အင်း ... ဒါ တစ်ခု ခက်တာပဲ ။ သေသူ တစ်ယောက် အပေါ်မှာ စိတ်နာအောင် အပြစ်ဟောင်း တစ်ခုခု လုပ်ကြံပြီးမှ ရမလို ကျနေတာပေါ့ ဦးမိုးခရဲ့ ”

“ ဒီနေရာကျတာပဲ ဆရာရဲ့ ”

ဆရာတင့်သည် ထက်မြက်သော ဉာဏ်ဖြင့် တစ်မုဟုတ်ချင်း အကြံယူလိုက်ရာ “ မှေးခနဲပျော် ၊ တစ်ရေး နိုးတော့ အကြံပေါ် ၊ ပေါ်သည့်အကြံ မအုံးတန်ဟဲ့ ” ဟု ပြောလေ၏ ။

ကပ္ပိယကြီးအား “ ခေါင်းခွံ တစ်ခုရလျှင် ငွေ ၅ိ ကျပ် ပေးပါမည် ” ဟု ပြောလေ၏ ။

“ ငွေ ၅ ကျပ် ပေးဖို့ မလိုပါဘူး ဆရာရယ် ။ ပေးရင်တော့လည်း ကျေးဇူးပေါ့ ။ ပိတ်ပုဆိုး ၊ ပိတ်အင်္ကျီ ၊ ဝတ်စုံ တစ်ခု ဝါဆိုမီ လိုနေတာကိုး ။ ခေါင်းခွံတော့ ဆရာတော်ကြီး ခေါင်းခွံတစ်ခု ရှိပါတယ် ။ အလိုရှိရင် ခေတ္တတော့ ရနိုင်ပါတယ် ။ ဘုန်းကြီး သိဖို့ မလိုပါဘူး ။ ဘယ်သူမှ မဝင်မရောက်တဲ့ အုတ်တိုက်ကျောင်းကြီး အတွင်းခန်း ကျွန်းသေတ္တာကြီးထဲမှာ ရှိပါတယ် ”

“ ဘယ်ဆရာတော်လဲ ”

“ ယမန်နှစ်က ပျံလွန်တော်မူတဲ့ ဆရာတော်ဦးမှိုက် လေ ။ အဲလေ .. ဆရာ ဘာသိမလဲ ”

“ ဟန်ရလိုက်တာ ဦးမိုးခ ရယ် ။ ပြောနေ ကြာတယ် ။ ရော့ ... ငွေ ၅ ကျပ် ။ ဝတ်စုံသာ ဝယ်ပေတော့ ။ သို့သော်လည်း ဦးမိုးခ ကူညီစေချင်တာကလေး တစ်ခုတော့ ရှိတာပဲ ။ ဖြစ်ပါ့မလား မသိဘူး ”

“ ဆရာ အလိုရှိတာသာ အမိန့်ရှိပါ ။ တတ်နိုင်ရင် ကူညီပါ့မယ် ”

“ မအုံး ရင်ဘတ်နာကို ပျောက်အောင် နှိပ်နိုင်ကြောင်း ၊ ဒီရင်ဘတ်နာကို ကုရမယ် ဆိုရင် ဆရာကိုယ်တိုင် အိမ်မှာ အမြဲစောင့်ကုမှ ဖြစ်ကြောင်း ၊ ရောဂါကို အကုန်ပေါ် အောင် လုပ်ပြီးမှ အမြစ်က လှန်ကုဖို့ရှိကြောင်း ၊ လိုရင်းက သူ့အိမ်ပေါ်ကို ရောက်အောင်ပ ခင်ဗျာ ”

“ မခက်ပါဘူး ။ ကျုပ် နှူးရင် ရပါတယ် ။ ကျုပ် ကိုတော့ ယုံကြည်ပါတယ် ”

“ ပြီးတော့ တစ်ခု ဦးမိုးခ တတ်နိုင်ရင် ကူညီစေချင်တာကလေး ရှိပါသေးတယ် ။ ကူညီဆို ဒီလိုပါ ။ သူ့အိမ်မှာ သူ့လင် ခေါင်းခွံ ထားတဲ့နေရာ အနီးအနားလောက်မှာ တစ္ဆေခြောက်ဖို့ လိုပါတယ် ။ ထရံကို ခေါက် ရုံ ၊ ခဲကလေးစ ၊ တုတ်ကလေးစ ၊ တိုလီမိုလီနဲ့ ပစ်ခတ်ရုံ ပါ ။ ခင်ဗျား တတ်နိုင်ပါ့မလား ”

“ အို ... လွယ်ပါတယ် ။ ကျုပ်တူ ဖိုးတေကို သရေစာဖိုး တစ်ပဲခြောက်ပြား ပေးရင် နေ့ရှိသလောက် ခြောက်ပါစေ့မယ် ”

“ ကိုင်း .. တစ်နေ့ တစ်မတ်နှုန်းနဲ့ ညအခါ သူတို့ အိမ်သားများ မအိပ်မီ လေးငါးချက် အသံမြည်အောင် ခြောက်ပေးနိုင်ပါ့မလား ။ အားလုံး နေရာကျရင် ဦးမိုးခ လည်း ကျုပ် ချမ်းသာသလို ချမ်းသာပါစေ့မယ် ”

ဦးမိုးခနှင့် ဤကဲ့သို့ တိုင်ပင်စီမံရာ မအုံး၏ အိမ်၌ နောက်ညမှ စ၍ တစ္ဆေခြောက်စ ပြုလေ၏ ။ သို့ဖြစ်လေရာ ရင်ဘတ်နာ အတွက်ရော ၊ တစ္ဆေ အတွက်ရော နှစ်ကိစ္စ ပေါင်းစုကာ အကြောင်းပြုသဖြင့် ဆရာတင့် ကောင်းမှုဖြစ်ဖို့ရန် ဦးမိုးခ ဖန်လိုက်လေရာ တစ္ဆေခြောက်၍ သုံးရက်မျှ မကြာမီ ဆရာသည် မအုံး၏ အိမ်ပေါ်သို့ အချိန်မတော် ၊ အရေးတကြီး ဝန်စည်စလယ်နှင့် တက်ရောက်ရလေသတည်း ။

ဆရာတင့်က မအုံးကို တွက်ချက်ကြည့်ရာ ကံဇာတာများ နိမ့်၍ နေကြောင်း ၊ သွားလေသူ၏ လိပ်ပြာမှာ စိတ်လက်မသာမယာနှင့် အိမ်ကို ပြန်၍ လာပြီး မိမိ၏ ဦးခေါင်းခွံကို မိမိကိုယ်တိုင် စောင့်၍ နေရကြောင်း ၊ သို့စောင့်ရာမှ အခန့်သင့်လျှင် မအုံးကို အပိုင်ခေါ်ဆောင်ဖို့ အကြံပြု၍ နေကြောင်း ပြောဟောလေ၏ ။

သို့ ပြောဟောခိုက်တွင် သာလွန် ထင်ရှားသော သက်သေမှာ အပါး၌ ရှိသော ဖိုးတေသည် ရုတ်တရက် ဆန့်ငင်ဆန့်ငင်ဖြစ်ပြီး လဲ၍ သွားလေ၏ ။

ဆရာက မန်းမှုတ်ကာ လက်ဖွဲ့များနှင့် ဖိုးတေ၏ လည်ကို စွပ်၍ မည်သူမည်ဝါဖြစ်သည်ကို မေးလေ၏ ။

“ အမယ်လေး ... ကြောက်ပါပြီ ဆရာရဲ့ ။ ဆရာ ရှိလို့ မတတ်နိုင်ဘဲနေတာပါ ဆရာရဲ့ ။ အခုမှ စွန့်ပြီးလာမိပါတယ် ဆရာရဲ့ ။ ကျွန်တော့် မိန်းမကို တွေ့ချင်လို့ပါ ဆရာရဲ့ ။ ကျွန်တော် ဒီမာလကာပင်မှာ ခဏနေရာမှာ ဆရာ့လူများက အတင်း ဗလက္ကာရ ပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို မောင်းနှင်ကြပါတယ် ဆရာရဲ့ ” ဟု ငို၍ လက်အုပ်ချီကာ တောင်းပန်လေ၏ ။

“ အေး .. အေး ... ဆရာ သိပါပြီကွယ့် ။ ဟဲ့ကောင်တွေ ၊ မောက်ကလိတို့ ၊ ခြံပေါက်တို့ ၊ နက်ပြူးတို့ ၊ မင်းတို့ ဘာလုပ် သူ့ကို နှောင့်ယှက်ကြရသလဲ ။ ငါ အမိန့်မပေးဘဲ ဘယ်သူ့ကိုမှ ရန်မရှာနဲ့လို့ ငါ မှာထားတဲ့ စကားကို မှတ်မိကြရဲ့လား ” ဟု တော်ရာသို့ လှမ်းကြိမ်းပြီး ဖိုးတေ၏ ကျောကို လက်နှင့်သပ်ကာ “ အေး .. အေး .. ငါ့လူ သဘောရှိ တက်စေ ၊ ဆင်းစေကွယ့် ။ မအုံးကို လည်း ထိတ်လန့်အောင် မလုပ်နဲ့နော် ”

“ မလုပ်ပါဘူး ဆရာရဲ့ ။ ကျွန်တော်ချစ်တဲ့ မယားပါ ဆရာရဲ့ ။ မလုပ်ပါဘူး ။ အမယ်လေး အုံးရဲ့ ။ မင်း ငါ့ကို မေ့ပလား အုံးရဲ့ ။ အစကတော့ ငိုယိုလိုက်တာ ၊ အခုတော့ မင်း သပိတ်ကလေးမှ ထပ်ပြီး သွတ်ဖော် မရပါလား အုံးရဲ့ ။ မင်း ငါ့ကို ပစ်ထားသလားကွယ့် ” စသည်ဖြင့် ပြောလေရာ မိမိ၏ ယောက်ျား ပူးတယ် ဆိုရင်ပဲ ရင်ထဲမှာ ဆို့၍ နေသော မအုံး မှာ မျက်ရည်တွေကို မဆည်နိုင်အောင် ဖြစ်ပြီး ဖိုးတေ ကို ဖက်လုခမန်း ဖြစ်ကာ လင်ဖြစ်သူ၏ နာမည်ကို တခေါ်လျက် ငိုရှာလေတော့သတည်း ။

ဆရာ ။  ။ “ ကိုင်း ... ကိုင်း ... ၊ မင်း ထွက်ပေတော့ ၊ သပိတ်သွတ်ရမယ် ဟုတ်လား ၊ ဆရာက ဒါမျိုးတွေကို မြင်ရကြားရတာ စိတ်မချမ်းသာဘူးဟေ့ ။ ထွက်ပေတော့ ၊ ထွက်ပေတော့ ” ဟု ဖိုးတေ၏ ကျောကို လက်နှင့် သပ်ကာ ပြောလေ၏ ။ ဖိုးတေလည်း ဝါးခနဲ သမ်းဝေပြီး အကောင်း ပကတိ ဖြစ်၍ သွားလေ၏ ။

ဆရာ ။  ။ “ အင်း .. ကံတူ အကျိုးပေး ဆိုတာလို ဖြစ်နေပါကလား မအုံးရယ် ။ မအုံးလို အပူသည်ပဲ ။ ဟောဒီမှာသာ ကြည့်ပေတော့ ။ ကျုပ် ဆရာကတော်ရဲ့ ခေါင်းခွံပါ ။ ငယ်လင် ငယ်မယား အနှစ်နှစ်ဆယ် ပေါင်းခဲ့ပြီး မျက်စိထဲ အမှိုက်ဝင်သလို တုပ်ကွေးထဲ ပါသွားခဲ့တယ် မအုံးရဲ့ ။ သင်းကလည်း ယခုထက်တိုင် မခွဲနိုင်ဘူး ။ သပိတ်သွတ်တာလည်း များခဲ့ပါပြီ ။ အခုလည်း စောင့်လျက်ပဲ ” ဟု ပြောကာ သားရေအိတ်ထဲမှ ခေါင်းခွံကို ထုတ်၍ ပြလေသည် ။ မအုံးသည် ကြင်နာကြေကွဲသော အမူအရာနှင့် နားထောင်လေ၏ ။

ထို့နောက် ရောဂါအကြောင်းနှင့် သပိတ်သွတ်ဖို့ အကြောင်းများကို ပြောဆိုကြပြီး ညတွင်းချင်းပင် ရင်ဘတ်နာ ပျောက်အောင် စ၍ နှိပ်လေ၏ ။ ထိုညဉ့်၌ ဖိုးတေသည် ဆရာနှင့် အတူ အိပ်လေ၏ ။

သန်းခေါင်ကျော် အချိန်ခန့်တွင် ဆရာသည် မအုံး ယောက်ျား၏ ခေါင်းခွံကို ထ၍ ခိုးလေ၏ ။ ၎င်းနောက် ခေါင်းခွံနှစ်ခုကို ဒိုးလှိမ့်သလို လှိမ့်ရာ ကြမ်းပေါ်တွင် တဂျောင်းဂျောင်း မြည်သဖြင့် အားလုံးနိုး၍ မီးထွန်းပြီး ကြည့်ကြလေရာ ခေါင်းခွံနှစ်လုံး ပူးလျက်နေသည်ကို တွေ့ကြရလေ၏ ။

ထိုအတွင်း ဖိုးတေသည် ဖြုန်းခနဲ ထ၍ ခုန်ပြီး လက်သီးလက်မောင်းတန်းလျက် “ သယ် ... ငါ့ကို မဟားဒယားကြံလို့ ၊ ဒီအိမ်က အကောင် ၊ ဒီအိမ်က အကောင် ။ ငါ မခံဘူး ။ သူကြီးအိမ် သွားမယ် ။ ဟောဟိုကောင်မ ယောက်ျား မိအုံးလင် ၊ ငါ့ကို အတင်း ကျင့်ကြံတယ် ” ဟူ၍ ပြောပြီး မျက်ဖြူဆိုက်ကာ ဝက်ရူးပြန်သလို ဖြစ်၍ နေလေ၏ ။

ဆရာနှင့် မအုံးမှာ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် အံ့သြလျက် ကြည့်၍ နေလေ၏ ။ အဖြစ်အပျက်ကို ချက်ချင်း ရိပ်မိကြလေ၏ ။

ဆရာ ။  ။ “ မညိုလား ”

ဖိုးတေ ။  ။ “ ဘယ်သူ ဖြစ်ရဦးမလဲ ၊ ဟော ... ဟော ... ကျုပ်ကို အတင်း ဆွဲနေပြီ ။ ရှင် ကြည့်နေတော့မလား ”

ဆရာ ။  ။ “ ဆွဲရင်လည်း သဘောတူလိုက်ပါ လဟယ် ။ သူ မေတ္တာ ရှိရင်လည်း ငါ အခွင့်ပေးပါတယ် ။ လူကြားမကောင်း သူကြားမကောင်း မဆူပါနဲ့ ”

တေ ။  ။ “ ရှင် ဘာစကား ပြောတာလဲ ။ ကျုပ်ကတော့ မမေ့နိုင်လို့ သွားရာကို လိုက်နေရတယ် ။ ရှင်က ဒီလို ပြောသလား ။ ဒီလို ပြောရင် ကျုပ် စိတ်နာပါရဲ့ ။ သွားမယ် ။ ဒီကနေ့ စလို့ ရှင့်နောက်ကို ကျုပ် မလိုက်တော့ဘူး ။ လာ .. ရှင့် ဒီလူကကော ၊ ရှင် ... ကျုပ်ကို အတည်ပေါင်းမှာဖြင့်ရင် လာသွားမယ် ။ ရှင်လည်း ဒီအိမ်မှာ မနေနဲ့ ၊ ကျုပ်လည်း မနေဘူး ”

“ ဝါး .. ဝါး .. ” ဟု သမ်းပြီး ဖိုးတေသည် မတ်တတ်မှ ထိုင်၍ ချလိုက်လေ၏ ။ ထို့နောက် ဖိုးတေသည် မိမိ ကိုယ်ကို ဘာဖြစ်သွားမှန်း မသိသော အနေအထားနှင့် တောင်ကြည့်မြောက်ကြည့်နှင့် ယောင်တောင်တောင် ဖြစ်၍ နေလေ၏ ။

နောက်တစ်နေ့ ဆရာက “ ကျုပ် ဒီအိမ် ရောက်တာ ကျုပ်မိန်းမနဲ့ နောက်ဆုံး ကွဲခြင်းပဲ ။ သေတုန်းက မကွဲဘူး ။ မသေခင်ကလိုပဲ ။ ကျုပ်အနားမှာ အမြဲ ရှိပါတယ် ။ အခုမှ သေသေချာချာ ကွဲတော့တာပဲ ။ ကျုပ် စကား ပြောလိုက်တာကို အဟုတ်ထင်ပြီး စိတ်ဆိုးသွားတာပါပဲ ” ဟု မျက်ရည်စကလေးနှင့် ပြောလေ၏ ။

မအုံး ကလည်း “ ကျွန်မ ယောက်ျား ဒီလို သစ္စာဖောက်မယ် မထင်ဘူး ။ အခုများတော့ စိတ်နာပါရဲ့ ။ ဒီခေါင်းခွံကိုလည်း မထားချင်တော့ပါဘူး ” ဟု ပြောလေ၏ ။

“ ကျုပ်လည်း စွန့်ပစ်ဖို့ ရှိတော့တာပဲ ။ ကိုင်း ... မောင်ဖိုးတေ ၊ ဒီခေါင်းခွံကို မင်း ကြည့်ပြီး နေရာချ လိုက်ပါကွယ် ” ဟု ပြောလေ၏ ။ မအုံးကလည်း မိမိ၏ ခေါင်းခွံကို ဤနည်းအတိုင်း ပြော၍ ပေးလေ၏ ။

ဆရာ ။  ။ “ မအုံးလည်း အခုမှ တကယ် လွတ်လပ်တော့တာပဲ ။ ကျုပ်မှာလည်း အခုမှ ရှင်းတော့တာပဲ ။ ဒါထက် ရင်ဘတ်နာ ဘယ့်နှယ်နေသေးသလဲ ”

“ ကျွန်မတော့ ပျောက်ပြီ ထင်ပါရဲ့ ။ ကျွန်မ တစ်သက်လုံး ဒီကျေးဇူးကို ဆပ်လို့ ကုန်တော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး ”

ဆရာ ။  ။ “ တစ်သက်လုံး ဆပ်ရင်တော့ ကုန်လောက်ပါတယ် မအုံးရယ်... ” ဟု ပြောပြီး လက်ကို ကိုင်ရာ မအုံးသည် ငြိမ်သက်ရာမှ ပြုံးလျက် ဆရာ၏ ရင်ခွင်တွင်းသို့ ပျော့ဆင်း၍ သွားလေသတည်း ။

▢  ပီမိုးနင်း
📖 ဝတ္ထုပဒေသာ ပေါင်းချုပ် ( ၁ )

အလဲအလှယ်

 

❝ အလဲအလှယ် ❞
       ( မင်းည )

၁ ။

“ မိုးလင်းကတည်းက စဉ်းစားမိတာ စားဖို့ပါပဲ ” တဲ့ ။ ဘယ်က ဘယ်လို လွင့်ပျံ့လာမှန်း မသိသည့် သီချင်းသံက သူ့ကို စောင်းပြီး ဆိုနေတာလားလို့ တောင်မှ မစိန်မြ စိတ်ထဲ ထင်လိုက်မိသေးသည် ။ ဟုတ်သည်လေ ။ တကယ်လည်း မစိန်မြတို့ ဘဝက အဲဒီ သီချင်းထဲက စာသားတွေလို မနက် မိုးလင်း၍ မျက်လုံးတွေကို ဖွင့်လိုက်မိပြီ ဆိုသည်နှင့် စားဖို့အတွက် စ , ပူကြရတော့တာပဲ မဟုတ်လား ။ ဆန်ဝယ်ဖို့ ပိုက်ဆံ မရှိလို့ ပူရ ၊ ဆီဝယ်ဖို့ ပိုက်ဆံ မရှိလို့ ပူရနှင့် တိုင်းပြည်ကို အုပ်ချုပ်နေသည့် ရှင်ဘုရင်တွေ တောင်မှ မစိန်မြတို့လောက် ပူရလိမ့်မယ်လို့ မထင်မိဘူး ။ အခုလည်း မြွေပူရာ ကင်းနှောင့်လို့ ဆိုရ မလား ၊ ဘူးလေးရာ ဖရုံဆင့်တယ်လို့ပဲ ပြောရမလား ၊ စားစရာ မရှိပါဘူး ဆိုမှ နေစရာ ဘုံပါ ပျောက်ရတော့မည့် အဖြစ်မျိုးနှင့် ကြုံနေရပြန်ပါပြီ ။ တခြားတော့ မဟုတ် ။ မစိန်မြတို့ နေထိုင်နေသည့် ရပ်ကွက်ကလေး မကြာခင် ဖျက်ပေးရတော့မည် ဆိုသည့် သတင်းကိစ္စပင် ဖြစ်သည် ။ တကယ်တော့ မစိန်မြတို့ နေနေတာက ကျူးကျော်ရပ်ကွက်ကလေး တစ်ခုမှာ ဖြစ် သည် ။ တိတိကျကျ ပြောရလျှင် အိမ်ခြေ တစ်ရာကျော် လောက်ရှိသည့် တစ်ခုသော ရထားလမ်း ဘေးမှ ကျူးကျော် ရပ်ကွက်ကလေး ဖြစ် သည် ။ ဟိုးအစောပိုင်း ကာလများကတော့ ဆယ်အိမ်ပင် မပြည့်သည့် နေရာလေး ဖြစ်သည် ။ နောက်တော့ ပတ်သက်ရာ ပတ်သက်ကြောင်းတွေ ရောက်လာကြရင်း အခု လောက်အထိ အိမ်ခြေများ သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည် ။ အိမ်ခြေ များလာတော့ လူတွေ များလာသည် ။ လူတွေ များလာတော့ ပြဿနာ များလာသည် ။ ပြဿနာ များလာတော့ ဘေးနား ဝန်းကျင်မှ ရပ်ကွက်များက ကြည့်မရဖြစ် မျက်စိစပါးမွေး စူးလာကြသည် ။ အဆိုးဆုံးက အနီးအနား ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ရှိသည့်ရပ်ကွက်များဆီမှ ပစ္စည်းများ မကြာခဏ အခိုးခံ ပျောက် ဆုံးနေခြင်း ကိစ္စပင် ဖြစ်သည် ။ ဆိုတော့ မြေနိမ့်ရာလှံစိုက် ၊ မရှိခိုးနိုး ဆိုသလို မစိန်မြတို့ရပ်ကွက်က လူတွေ ခိုးသည်ဟု ထင်ကြသည် ။ ထင်ရုံတင်ဆို ပြဿနာမရှိ ၊ အခုဟာက ဖေ့စ်ဘွတ်ခ် ဆိုလား ဘာဆိုလား ဆိုတာကြီးပေါ် တင်ကြသည်ဟု ဆိုသည် ။ ဟိုတိုင်သည်တိုင် ၊ ဟိုစာပို့ သည်စာပို့ လုပ်ကြသည် ။ သည်ကျူးကျော်ရပ်ကွက်ကို သည်အတိုင်း ထားမှာလား ဘာလား ရေးကြသည်ဟု ဆိုသည် ။ သည်တော့ တွန်းတိုက်ပါများတော့ လှုပ်လာတတ်သည့် ထုံးစံအတိုင်း မစိန်မြတို့ နေထိုင်သည့် ရပ်ကွက်ကလေး မကြာမီ ပြောင်းရွှေ့ဖယ်ပေးရတော့မည် ဆိုသည့် သတင်းတစ်ခုက တလှုပ်လှုပ်ဖြင့် ထွက်၍ လာတော့သည် ။ တကယ်တော့ သည်ရပ်ကွက်ကလေး၏ စတင်လာရာက မစိန်မြ တို့က ဟုပင် ပြောရလိမ့်မည် ထင်သည် ။ တကယ်လည်း ဒီရထားလမ်းကြီး ဖောက်လုပ်စဉ်က မိသားစုလိုက် အလုပ် လာလုပ်ကြရင်း သည်အနီးအနားမှာ မစိန်မြတို့ ယာယီတဲကလေးတွေ ထိုး၍ နေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည် ။ သည်လိုနှင့် ရထားလမ်းကြီး ပြီးသွားပေမဲ့လည်း မပြန်ဖြစ် ၊ မပြန်ချင်ကြတော့ဘဲ သည်နေရာလေးမှာပင် ဆက်လက်၍ နေနေခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည် ။ အခုတော့ ဆယ်စုနှစ် တစ်ခု မက နေလာသည့် နေရာလေးကနေ ပြောင်းရွှေ့ ပေးရတော့မည် ထင်သည် ။ အတွေးနှင့်ပင် မစိန်မြ၏ ရင်သည် ပူလောင်လွန်းလှနေချေပြီ ။

••••• ••••• •••••

၂ ။

ဘယ်သူ စတင် ယူလာသည့် သတင်းမှန်း ဘယ်သူမျှ အတိအကျ မသိသော်လည်း “ မြေကွက်နေရာ အစားပြန်ရ မည် ” ဆိုသည့် သတင်းကတော့ မစိန်မြတို့ ရပ်ကွက် ကလေးထဲသို့ အလျင်အမြန်ပင် ပျံ့နှံ့ရောက်ရှိ၍ သွား သည် ။ ထို့အတူ အိမ်တစ်လုံးကို ခြံနေရာ တစ်ကွက်ဆိုသည့် စကားကလည်း မစိန်မြတို့ ရပ်ကွက်ထဲက လူတွေ၏ ပါးစပ်ဖျားမှာ ရေပန်းစား နေပြန်၏ ။ သည်လိုဆိုပြန်တော့ လည်း ရပ်ကွက်ကလေး ပြောင်းရွှေ့ပေးရမည် ဆိုသည့် သတင်းက ပျော်စရာကောင်း လို့နေပြန်သည်ဟု မစိန်မြ စိတ်ထဲ ထင်လိုက်မိသည် ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သည် အတိုင်း ပြောင်း ဆိုရင်လည်း ဘာမှ မတတ်နိုင် ၊ ပြောင်းပေး ရမည့် အနေအထားမှာ မြေနေရာ အစားပေးမည် ဆိုတော့ ဖြေသာသေးသည်ဟု ထင်သည် ။ ထို့အတူ ကျူးကျော် ဆိုသည့် နာမည်အောက်မှ လွတ်မြောက်ခွင့်ရမည့် အခွင့်အရေးလည်း ဖြစ်ပြန်သည်မို့ သည်သတင်း အမှန်တကယ် ဖြစ်ပါစေလို့လည်း စိတ်ထဲမှာ ကျိတ်၍ ဆုတောင်းနေမိသည် ။ နည်းနည်းတော့ အံ့သြဖို့ ကောင်းသည်ဟု ထင်ပါသည် ။ ပထမ ရပ်ကွက်ကလေး ကနေ ဖယ်ရှားပေးရမည်ဟု ကြားခဲ့စဉ်က ပူဆွေးသောက ရောက်နေကြသည့် သူများ ၊ ထိုသတင်း မမှန်ကန်ပါစေနှင့် ဆုတောင်းနေခဲ့သည့်သူများသည် ယခုအချိန်၌ ထိုပြောင်းရွှေ့ရမည်ဆိုသည့် သတင်းကြောင့်ပင် ပျော်ရွှင်နေကြ ၊ ထိုသတင်း မှန်ပါစေလို့ ဆုတောင်းနေကြပြန်ပါသည် ။ မည်သို့ပင် ဖြစ်စေ သည်သတင်းသာ တကယ် မှန်ကန်မည်ဆိုပါက မစိန်မြတို့အတွက် အကျိုးရှိလာမည် ဆိုတာကတော့ မလွဲ အသေအချာပင် ဖြစ်ပါသည် ။

••••• ••••• •••••

၃ ။

နေ့ချင်းညချင်း တိုးပွားလာသည့် အိမ်ခြေများကို ကြည့်ရင်း မစိန်မြ စိတ်ထဲ အအံ့ဩကြီး အံ့သြနေမိသည် ။   ထို့အတူ လူတို့၏ လောဘစိတ်သည် ကြောက်ဖို့ကောင်း ကြောင်းကိုလည်း များစွာပင် ဆင်ခြင် နေခဲ့မိပါသည် ။ တကယ်လည်း ထိုနေ့ချင်းညချင်း ပေါ်ပေါက်လာသည့် အိမ်အများစုသည် မစိန်မြတို့ ရပ်ကွက် အတွင်းမှ လူများ၏ အိမ်များ မဟုတ် ။ မစိန်မြတို့ ရပ်ကွက်၏ အနီးအနားရှိ ရပ်ကွက်များဆီမှ အချို့သော လူများ၏ အိမ်များသာ ဖြစ်ပါသည် ။ တိတိကျကျ ပြောရလျှင် ခြံနေရာ မြေကွက် ရရှိရန် အတွက် မျက်နှာပြောင် တိုက်ကာ အရေးပေါ် လာရောက် ဆောက်လုပ်သွားသည့် ငွေကြေးတတ်နိုင်သူ တချို့၏ အိမ်များသာ ဖြစ်ပါသည် ။ တောမီး မလောင်ခင်ကပင် လက်ခမောင်း ဝင်ခတ်သွားသည့် တောကြောင်များ ၊ ကျူးကျော်ရပ်ကွက်ကလေးထဲ လာရောက် ကျူးကျော်ကြသည့် ကျူးကျော်သူများ၏ အိမ်များသာ ဖြစ်ပါသည်ဟု ပြောလျှင်တော့ ပိုမှန် လိမ့်မည်ထင်ပါသည် ။ တကယ်တော့ မစိန်မြတို့ အဖြစ်က ကြက်တူရွေးက တော်တော် မယ်ဘော်က ကဲကဲ ဆိုသည့် အဖြစ်သနစ်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ဟု ထင်ပါ သည် ။ တကယ်လည်း မစိန်မြတို့ တကယ် ကျူးကျော်သူ စစ်စစ်တွေထက် ကျူးကျော်သူ အတုတွေ၏ အိမ်ခြေများက ပို၍ပင် များလို့ နေနေခဲ့ပြီ ဖြစ်ပါသည် ။ များရုံသာမက သည်ရပ်ကွက်က ဖယ်ပေးစေချင်လျှင် ဘယ်လို အခွင့်အရေးမျိုးတွေ ပေးရမည် ၊ ဘယ်လို အချက်တွေ ပြုလုပ်ပေးရမည် ဆိုသည့် အချက်များကိုပင် သူတို့များက ဦးဆောင်ရေရွတ်လို့ နေနေခဲ့ကြပါသေးသည် ။ ထိုအထဲမှာ အဆိုးဆုံးကတော့ ဦးညိုကြီးတို့ လူစုပင် ဖြစ်သည်ဟု မစိန်မြ ထင်မိသည် ။ တကယ်တော့ ဦးညိုကြီးတို့ကို မစိန်မြ မသိပါ ။ မစိန်မြ မှ မဟုတ် ရပ်ကွက်ထဲက အခြားသော သူတွေလည်း ဦးညိုကြီးတို့ကို မသိကြပါ ။ သို့ပါသော်လည်း မိုးပေါ်က ကျလာသလို ရောက်လာကြသည့် ဦးညို ကြီးတို့ အုပ်စုကတော့ မစိန်မြ တို့လို အစကတည်းက သည်နေရာမှာ နေထိုင်လာသူတွေ ထက်ပင် သည်ရပ်ကွက် အရေးအတွက် ပို၍ တက်ကြွ နေခဲ့ကြပါသေးသည် ။ တက်ကြွဆို နေ့ချင်းညချင်း လာ ရောက် ဆောက်လုပ်ထားသည့် သူတို့၏ အိမ်နေရာ ကွက်တွေကလည်း မစိန်မြတို့ ရပ်ကွက်ထဲတွင် လက်ညှိုး ထိုး၍ မလွဲအောင် ရှိနေခဲ့ပြီကိုး ။ တကယ်တော့ မစိန်မြ တို့ ရပ်ကွက်ကလေးဆီ၌သာ မက အခြားသော ကျူးကျော် ရပ်ကွက်ကလေးများ ဆီ၌ လည်း ဦညိုကြီးတို့လို မိုးကျ ရွှေကိုယ် ကျူးကျော်များ မြောက်မြားစွာ ရှိနေခဲ့သည် ဆိုတာ ကိုတော့ မစိန်မြ တစ် ယောက် သိရှိခြင်း လုံးဝမရှိခဲ့ ပေ ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မစိန် မြတို့ ရပ်ကွက်အတွင်းမှ လူ များကတော့ ဦးညိုကြီးတို့၏ မြှောက်ပင့်သွေးထိုး မြှူဆွယ်မှုများကြောင့် နောက်ထပ်ခြံ တစ်ကွက် ပိုင်ဆိုင်ရရှိနိုင်ရေး အတွက် နောက်ထပ် အိမ်များကို သူ့ထက်ငါ အပြိုင် ဆောက်လုပ်စ ပြုနေခဲ့ကြပြီ ဖြစ်ပါသည် ။

••••• ••••• •••••

၄ ။

“ ငါတို့လည်း နောက်ထပ် အိမ်တစ်လုံးလောက် ထပ်ဆောက်ကြရင် ကောင်းမယ်နော် မစိန်မြ ” ဆိုသည့် ခင်ပွန်းသည် ဖြစ်သူ၏ စကားကြောင့် အစကတည်းက ထို အကြောင်းအရာကို စဉ်းစား စိတ်ကူးယဉ် နေမိခဲ့သည့် မစိန်မြ စိတ်ထဲ ပိုလို့ပင် မရိုးမရွ ဖြစ်၍သွားမိသည် ။ တကယ်တော့ အိမ်တစ်လုံးကို ပေ လေးဆယ်,ခြောက်ဆယ် ခြံကွက်တစ်ကွက် အစားပြန်ရမယ် ဆိုသည့် သတင်းကို ရပြီး ကတည်းက မစိန်မြတို့ ရပ်ကွက်ထဲမှာ အိမ်အသစ်လေးတွေ တိုးလာနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည် ။ ယုတ်စွအဆုံး မရှိပါဘူး ၊ မတတ်နိုင်ပါဘူး ဆိုသည့် သူတောင်မှ အနည်းဆုံး နောက်ထပ် အိမ်တစ်လုံးတော့ ပိုင်ဆိုင်လို့ထားကြပြီဖြစ်သည် ။ အမှန်အတိုင်း ဝန်ခံရလျှင် မစိန်မြလည်း နောက်ထပ် အိမ်တစ်လုံးလောက် ထပ်ဆောက်ထားချင်မိသည် ။ ဒါမှလည်း ပြောင်းရရွှေ့ရသည့်အခါ ခြံနှစ်ကွက် ရနိုင်မည်ဖြစ်သည် ။ သို့ပေမဲ့လည်း အိမ်တစ်လုံး ဖြစ်ရုံ ဆောက်မည် ဆိုလျှင်တောင်မှ ကုန်ကျစရိတ်က အနည်းဆုံး တစ်သိန်း အထက်မှာ ရှိနေခဲ့သည် ။ ဆိုတော့ ဆင်ဖိုး ထက် ချွန်းဖိုးက ပို ဆိုသလို ခြံကွက်ရမှာက နောက် လောလောဆယ် အိမ်ဆောက်ဖို့အတွက် ပိုက်ဆံကို အရင်ရှာရမယ့် ကိစ္စက မလွယ်ဆိုသလို ဖြစ်၍ နေရသည် ။ မည်သို့ပင် ဖြစ်စေ နောက်ထပ် အိမ်လေး တစ်လုံးတော့ မရရအောင် ဆောက်မည်ဟု မစိန်မြ စိတ်ထဲ ဆုံးဖြတ်ချက် ချထားလိုက်မိသည် ။ ဆုံးဖြတ်ချက်ချခဲ့သည့်အတိုင်း နောက်ထပ် အိမ်ဆိုရုံ အိမ်လေး တစ်လုံးကို မစိန်မြတို့ ထပ်မံ ဆောက်လုပ်နိုင်ခဲ့ကြပါသည် ။ သို့ပါသော်လည်း ကံကြမ္မာသည် မစိန်မြတို့အား မျက်နှာသာ မပေး ၊ ရေနည်းရာ အရပ်ကိုမှ မိုးထပ်ခေါင်စေခဲ့ပါလေ၏ ။

••••• ••••• •••••

၅ ။

ရာသီစက်ဝန်းတို့ အလီလီလည်ပတ်၍ ရက်မှလ ၊ လမှနှစ်သို့ ပြောင်းလဲခဲ့ပြီဖြစ်သည် ။ ထို့အတူ ထမင်းလုံးတစ္ဆေ အခြောက်ခံလိုက်ရသည့် မစိန်မြတို့ ရပ်ကွက်ကလေးသည်လည်း ပြန်လည်တည်ငြိမ်စ ပြုနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သလို မစိန်မြတို့ ထပ်မံ ဆောက်လုပ်ထားသည့်အိမ်ကလေးပင် လေ ၊ မိုးတို့၏ ဒဏ်ကြောင့် ဆွေးမြည့်ယိုင်လဲ ၊ ယိုယွင်းစ ပြုနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည် ။ ဒါတင်မက မစိန်မြတို့၏ ရပ်ကွက် အရေးကို မစိန်မြတို့ ထက်ပင် တက်ကြွပြခဲ့ကြသည့် ဦးညိုကြီးတို့ လူစုသည် နေရောင် လာ၍ ပျောက်ဆုံးသွားကြသည့် နှင်းစက်များလို မစိန်မြတို့ ရပ်ကွက်ကလေးဆီမှ ပျောက်ကွယ်သွားကြပြီဖြစ်သည် ။ သို့ပါသော်လည်း နောက်ထပ် အိမ်တစ်လုံး ဆောက်လုပ်နိုင်ရန်အတွက် သုံးလစာ ကြိုငွေဖြင့် လက်ဖက်ရည်ဆိုင် တစ်ဆိုင် ပို့ထားခံခဲ့ရသည့် ဆယ့်တစ်နှစ်အရွယ် မစိန်မြ၏ သားလေး ဖိုးလုံး တစ်ယောက်ကတော့ မစိန်မြတို့ အိမ်ဆီသို့ ယခုအချိန်အထိ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာနိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိ ၊ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တွင် စားပွဲထိုးနေရမြဲပင် ဖြစ်ပါတော့သည် ။

⎕ မင်းည
📖ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း   
     ဖေဖော်ဝါရီ ၊ ၂၀၁၉

လှတဲ့ပန်းတွေ ဝေဆာစေသူ

 

❝ လှတဲ့ပန်းတွေ ဝေဆာစေသူ ❞

ပြဒါးတစ်လမ်း ၊ သံတစ်လမ်းလို့ ဆိုနိုင်တဲ့ လုပ်ငန်းနှစ်ခုကို တစ်ပြိုင်တည်း လုပ်လို့ အဆင်ပြေပါ့မလား ။

ကျွန်တော်နဲ့ သိကျွမ်းခင်မင်တဲ့ အလယ်တန်း ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီး ဦးတင်အောင်ငြိမ်း က NYM ဆိုတဲ့ မော်ဒယ်လ်အေဂျင်စီ တစ်ခုကို တည်ထောင် လုပ်ကိုင်နေပါတယ် ။ အဖြူ ၊ အစိမ်းဝတ် ကျောင်းဆရာကြီးနဲ့ လူတချို့က ဆတ်ကော့လတ်ကော့ ကောင်မလေးတွေ စုဝေးရာလို့ သတ်မှတ်တဲ့ မော်ဒယ်လ်အေဂျင်စီ အလုပ်က ဘုန်းကြီးနဲ့ ဘီးလို ထင်ရပါတယ် ။

သည်အလုပ်နှစ်ခုကို တွဲလုပ်ရင် တစ်ခုကြောင့် တစ်ခုမှာ အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နိုင်ပါသလား ။ ဆရာကြီးကို ကျွန်တော် မေးကြည့်ပါတယ် ။

“ အလုပ်နှစ်ခုက အဖြူနဲ့ အမည်း ၊ ခုခေတ်က ဘယ်လို ဖြစ်လာသလဲ ဆိုတော့ ဆယ်တန်း ဖြေပြီးတာနဲ့ ကွန်ပျူတာတွေ ၊ အင်္ဂလိပ်စကားပြောတွေ သင်တန်း တက်ကြသလို မော်ဒယ်လ် ဆိုတဲ့ မိမိကိုယ် မိမိ confidence ( ယုံကြည်မှု ) ပိုမို လာစေနိုင်တဲ့ မော်ဒယ်လ်သင်တန်းကို တက်ရမယ်လို့ လက်ခံလာချိန်မှာမှ မော်ဒယ်လ် အေဂျင်စီကို ဖွင့်လို့ အဆင်ပြေပါတယ် ”

ခုခေတ်လူငယ်တချို့က မော်ဒယ်လ်အလုပ်ကို လုပ်မစားပေမယ့် ဟန်ကျပန်ကျ လမ်းလျှောက်တတ်အောင် ၊ စမတ်ကျကျ နေတတ်ထိုင်တတ်အောင် ၊ အချိုးကျကျ ဓာတ်ပုံရိုက်တတ်အောင် မော်ဒယ်လ်သင်တန်းတက်ကြတာ သတိထားမိပါတယ် ။ ဒါပေမဲ့ မိဘတွေရဲ့ အမြင်က စောင်းနိုင်တယ် ။ ဒါကြောင့် မေးခွန်း ထပ်ထုတ်တယ် ။

“ အလုပ်တစ်ခုက နောက်တစ်ခု အပေါ်မှာ သက်ရောက်မှု ရှိသလား ၊ တချို့ ကျောင်းသားမိဘတွေက ဒီဆရာကြီးကလည်း ကောင်မလေးတွေနဲ့ ရုန်းရုန်း ရုန်းရုန်းလို့ မြင်ချင် မြင်မယ် ”

“ ကျွန်တော့်မှာ ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ မော်ဒယ်လ် အေဂျင်စီကို ထောင်လို့ အကြည်ညိုပျက်ခြင်း ၊ အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ခြင်း မရှိတဲ့ အပြင် ပို၍ ပို၍တောင်မှ အဆင်ပြေစေတယ် ၊ မိဘများရဲ့ ယုံကြည်စိတ်ချမှုကြောင့် မော်ဒယ်လ်အေဂျင်စီမှာ သူတို့သားသမီးတွေကို လာရောက် အပ်နှံကြတယ် ”

မော်ဒယ်လ်အေဂျင်စီ အလုပ်ကို အထောက်အပံ့ ဖြစ်ပုံ ဆရာကြီးက ဆက်ပြောပါတယ် ။

“ ကျောင်းအုပ် အလုပ်ကို လုပ်တဲ့အတွက် ကျွန်တော့်ကို အကျိုး ဖြစ်တာက တိုက်ပုံအင်္ကျီဖြူ ၊ စတစ်ကော်လာအဖြူ ၊ ပုဆိုးအစိမ်းလေးက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘဝကို မိဘက သားသမီးကို ထိန်းသိမ်းသလို ထိန်းသိမ်းပေးထားတယ် ၊ ငါးပါးသီလကို ကျောင်းအုပ်အလုပ်က ထိန်းပေးထားတယ် ၊ အနုပညာအလုပ် ဖြစ်တဲ့ NYM မော်ဒယ်လ်အေဂျင်စီ လုပ်တဲ့အခါ အဲဒီ သိက္ခာရှိမှုက အထောက်အပံ့ဖြစ်တယ် ” 

“ အလုပ်နှစ်ခုကို တစ်ပြိုင်တည်း လုပ်တဲ့အခါ တစ်ဖက်ဖက်မှာ အားလျော့တာမျိုး မဖြစ်ဘူးလား ”

“ အလုပ်နှစ်ခုကို တစ်ပြိုင်တည်း ၊ တစ်ချိန်တည်း လုပ်ရာမှာ ဘယ်ဟာ ကိုမှ အလေး မသာဘူး ၊ ကျောင်းအုပ် အလုပ် ကိုတော့ လျှော့လုပ်တယ် ၊ မော်ဒယ်လ် အေဂျင်စီ အလုပ်ကို အလေးသာတယ် ဆိုတာမျိုး မရှိဘူး ”

“ ဘယ်လို အခက်အခဲ ရှိလဲ ”

“ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ အခက်အခဲကတော့ အလုပ် တစ်ခုမှာတောင် စိတ်ဖိစီးမှု ရှိတာ ၊ အလုပ် နှစ်ခု ဆိုတော့ စိတ်ဖိစီးမှု နှစ်မျိုး ရှိတယ် ၊ ကျွန်တော်က စိတ်ဖိစီးမှုကို စိတ်ဖိစီးမှုလို့ မခံယူဘူး ၊ ကြုံရတဲ့ အခက်အခဲ ဆိုတာကို ကိုယ် ကျော်လွှားရမယ့် အရာလို့ ခံယူထားတာ ၊ ကျွန်တော့်ခံယူချက်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှ ရှိရမယ် ၊ ကိုယ်က လျှော့ပေးမှ ရှုံးသွားတာ ၊ ကိုယ် မလျှော့မချင်း ဘယ်တော့မှ မရှုံးဘူး ”

သူ ငယ်ငယ်က အနုပညာနဲ့ စပြီး ပတ်သက်ခဲ့တာကို ကျွန်တော်က မေးတယ် ။

“ ငယ်ငယ်ကနေ စပြောရရင်တော့ ( ရယ်လျက် ) အရှုပ်တွေ ပေါ်ကုန်တော့မှာပဲ ၊ တက္ကသိုလ်ပထမနှစ်မှာ ဗီဒီယို ဆိုတာ စပေါ်တယ် ၊ ကျွန်တော့်မိဘများနဲ့ ဆရာမောင်မိုးသူ တို့က ခင်မင်တယ် ။ ကျွန်တော်က ဗွီဒီယို ပေါ်စဦးမှာ ဆရာ မောင်မိုးသူရဲ့ ဗီဒီယိုဇာတ်ညွှန်း ချစ်ရောင်စုံ ဆိုတဲ့ ဇာတ်ကားကို ခေါင်းဆောင်မင်းသား အနေနဲ့ ရိုက်ဖူးတယ် ”

သူ့အဘိုး ၊ အဘွားတွေက ငွေကြေးတတ်နိုင်ပြီး အနုပညာလုပ်ငန်းကို အားပေးတယ် ။ သူ့မိခင် ကိုယ်တိုင်ကလည်း အနုပညာ ဝါသနာပါတယ် ။ ချမ်းမြသာစည် လေဆိပ်အနီးမှာ နေထိုင်ကြတာမို့ အနုပညာသည်တွေနဲ့ ဆုံတွေ့မှု များပြီး ခင်မင် ရင်းနှီးတာကိုလည်း ဆရာကြီး ဦးတင်အောင်ငြိမ်း က ပြောပြပါ တယ် ။

“ ကျောင်းဆရာ အလုပ်ကိုကော ဘယ်လိုကြောင့် လုပ်ဖြစ်တာလဲ ”

“ အဖေက ဗာကင် စည်သွတ်စက်ရုံက အထက်တန်းစာရေး ၊ ကျွန်တော့်ကို ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီး ဖြစ်စေချင်တာ ၊ ကျွန်တော် ဘွဲ့ရတော့ ကျွန်တော့် အဖေက ကျွန်တော့်ကို ကျောင်းအုပ် ဖြစ်စေချင်လို့ အမှတ် ( ၂၆ ) အထက်တန်း ကျောင်းမှာ ကျောင်းဆရာ လုပ်ဖို့ သူကိုယ်တိုင် လိုက်အပ်တယ် ”

“ ဝင်ငွေကြမ်းတဲ့ တခြား အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းလုပ်ငန်းတွေ ရှိတာကို သဘောမကျဘူးလား ”

“ ကျွန်တော်တို့ခေတ်က customs ( အကောက်ခွန် ) တို့ ၊ immigration ( လူဝင်မှုကြီးကြပ်ရေး ) တို့မှာ အလုပ် ဝင်လုပ်ချင်ရင် ရနိုင်တယ် ၊ အမျိုးထဲမှာ ညွှန်ကြားရေးမှူးချုပ် ဖြစ်နေတာ ရှိတယ် ၊ အဖေက အဲဒါတွေ မလုပ်စေချင်ဘူး ၊ ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ အသက်မွေးတဲ့ ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီးပဲ လုပ်စေချင်တာ ”

“ ကိုယ်တိုင်ကကော ကျောင်းဆရာ လုပ်ချင်ရဲ့လား ”

“ ကျောင်းဆရာ အလုပ်ကို တစ်နှစ်ပဲ စမ်းလုပ်ပါလို့ အဖေက ပြောတယ် ၊ ကျွန်တော်ကလည်း အိမ်က ဘိုးတော်ကြီး ကျေနပ်အောင် ခဏပဲ သွားလုပ်မှာလို့ သူငယ်ချင်းတွေကို ပြောတာ ၊ ကျောင်းဆရာ ဖြစ်ခါစက မင်း ဘာလုပ်နေလဲ မေးရင် ကျောင်းဆရာလို့ ပြောရမှာ ရှက်တယ် ၊ သူငယ်ချင်းတွေက စစ်ဗိုလ်လုပ်တယ် ၊ တစ်ယောက်က နိုင်ငံခြားသွား အလုပ်လုပ်တယ် ။ လုပ်သက် သုံးနှစ်လောက် ရှိလာတော့ စဉ်းစားမိတယ် ၊ လူတွေမှာ မေတ္တာတရား ခေါင်းပါး နေကြတယ် ၊ ကျောင်းဆရာ ဆိုတာ မေတ္တာတရား အကြီးမားဆုံး လူတွေ ”

“ ဒီလိုနဲ့ ကျောင်းဆရာ ဘဝမှာ ပျော်သွားမှာပေါ့ ”

ဆရာကြီး ဦးတင်အောင်ငြိမ်းက နှုတ်က မဖြေဘဲ ကျေကျေနပ်နပ်ကြီး ပြုံးတဲ့ အပြုံးနဲ့ပဲ အဖြေပေးပါတယ် ။ ပြီးတော့ သူ့ကျောင်းဆရာ ဘဝ အတွေ့အကြုံကို ပြောပါတယ် ။

“ ကျွန်တော်က အနုပညာလုပ်ဖို့ စပြီး သန္ဓေတည်လာတာက အ.ထ.က ( ၂၆ ) မှာ ကျောင်းဆရာ လုပ်နေတော့ ကျောင်းအုပ်ဆရာမကြီးက ဒေါ်ကြင်ကြင်မြ ၊ ကျွန်တော့်ကို ကျောင်းမှာ အနုပညာပိုင်း တာဝန်ပေးတယ် ”

“ ဘာတွေ လုပ်ရတာလဲ ”

“ ဂီတအနုပညာ တာဝန်ခံလုပ်ရတာ ၊ ၂ဝဝဝ ပြည့်နှစ်လောက်က ကျောင်းဆရာ ၊ ဆရာမတွေဟာ ဘယ်သူမှ မဆိုရဲ ၊ မကရဲဘူး ၊ ဒါတွေ ဆောင်ရွက်ရတာ ”

“ သင်ပေးရတာလား ”

“ ကျွန်တော်က အတန်းပညာ ဖြစ်တဲ့ ရှစ်တန်းစာ သင်္ချာလည်း သင်ပေးရသလို ရသမျှအချိန်မှာ ဂီတအနုပညာကို သင်ပေးတာ ၊ မြန်မာ့ကျောင်းသီချင်း ၊ စည်းလုံးခြင်းသီချင်း ၊ ဇာတိမာန်သီချင်းတို့ ၊ ပုစဉ်းတောင်သံကြိုး ၊ ထံတျာသီတာ ဝေဘာတို့ သင်ပေးတယ် ၊ ကဗျာလွတ်အကတို့ ၊ ကျွန်တော်တို့ကျောင်းက စည်းလုံးညီညွတ်မှု ရှိတယ် ”

“ ကျွန်တော် သိသလောက် ကျောင်းတွေက စာမေးပွဲအောင်ချက် ကောင်းရေး အဓိကထားတယ် ၊ ဖွံ့ဖြိုးရေးအချိန် ၊ ကာယအချိန်တွေလည်း စာပဲ သင်တယ် ကြားဖူးတာ ၊ ဆရာကြီးတို့ ကျောင်းက ထူးခြား မနေဘူးလား ”

“ ကျွန်တော်တို့ ကျောင်းအုပ်ဆရာမကြီး ဒေါ်ကြင်ကြင်မြက တခြား ကျောင်းများနဲ့ မတူဘူး ၊ ကျောင်းသူ ၊ ကျောင်းသားတွေကို ဘက်စုံ တော်အောင် အားပေးတယ် ”

ဆရာကြီးက ကျောင်းမှာ အနုပညာ အလုပ် လုပ်နေခဲ့ပုံကို ပြောပြပါတယ် ။

“ ကျောင်းမှာ ဂီတအနုပညာ လုပ်ရတယ် ၊ ပညာရေးစုံညီပွဲတော် လုပ်တော့ ကျွန်တော်က ကိုယ်တိုင် သီချင်းစပ်တတ် ၊ ကိုယ်တိုင် သီချင်းဆိုတတ် ၊ ကလေးတွေကိုလည်း သင်ပြပေးတတ်တော့ အမျိုးသားကဇာတ်ရုံကြီးမှာ Show arrange တာဝန်ယူပေးရတယ် ၊ တချို့က ကန့်လန့်ကာ နောက်ကွယ်ကပဲ ပါဝင်တယ် ၊ ကျွန်တော်က ကန့်လန့်ကာရှေ့မှာပါ ထွက်ပြီး ကိုယ်ကိုယ်တိုင် ပါဝင်သရုပ်ဆောင်တယ် ၊ ဒါနဲ့ ကျွန်တော့်ကို လူကြီးတွေက သိမြင်ပြီး ခြောက်ကြိမ်မြောက် အာဆီယံ ယဉ်ကျေးမှုပွဲတော်ကို လာအို ၊ ဗီယန်ကျင်းမှာ ကျင်းပတော့ မြန်မာ တစ်နိုင်ငံလုံးက ထူးချွန်ကျောင်းသား ၊ ကျောင်းသူတွေကို အုပ်ချုပ်ပြီး သွားဖို့ တာဝန်ပေး ခံရတယ် ”

ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီးကို ကျွန်တော်က ဆိုးဆိုးရွားရွား မေးခွန်းတစ်ခုကို ကောက်ကာငင်ကာ မေးချလိုက်တယ် ။

“ ဆရာကြီး ကျူရှင် မပေးဘူးလား ”

“ ပေးတာပေါ့ ၊ ကျူရှင်ပေးတာက သူများလို တစ်တန်းလုံးမှာ လူ ၅ဝ ရှိရင် ပိုက်ဆံရှိတဲ့ ၁ဝ ယောက်လောက်ကို ခေါ်သင်တာ မဟုတ်ဘူး ၊ တစ်တန်းလုံး လာကြ ၊ စာသင်ပေးတယ် ၊ သီချင်းဆိုတဲ့အခါ ဆိုတယ် ၊ ကချင် ကကြမယ် ၊ ကလေးတွေက ကျွန်တော်တို့ အိမ်မှာ ပျော်တယ် ၊ ကလေး တချို့က ကျွန်တော့်ကို ပုဆိုးပေးတယ် ၊ ပိုက်ဆံ ပေးတဲ့သူက ပေးတယ် ၊ ဘာမှ မပေးတဲ့သူက မပေးဘူး ၊ ကျွန်တော်က ဘယ်သူ့ကိုမှ မခွဲခြားဘူး ”

“ ဆရာကြီးက NYM လုပ်ငန်း အောင်မြင်နေတယ် ၊ ဘယ်အချိန်အထိပဲ ကျောင်းဆရာ လုပ်မှာလဲ ”

“ ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီး အလုပ်က ဘယ်တော့မှ မထွက်ဘူး ၊ အသက် ပြည့်လို့ ပင်စင်ရမှ နားမယ် ”

ကျောင်းဆရာဘဝရဲ့ မွန်မြတ်မှုကိုလည်း ဆရာကြီးက ဆက်ပြောတယ် ။

“ ကျွန်တော့်အမေက ငယ်ငယ်နဲ့ ဆုံးပါးသွားတယ် ၊ အသက် ၅ဝ နဲ့ ဆုံးတယ် ၊ ကျောက်ကပ်ပျက်တာ ၊ ဆရာဝန်က အမေ့ အခြေအနေ မကောင်းတော့ဘူး ပြောတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော်က ရှစ်တန်းစာ သင်နေတာ ၊ ကျွန်တော့်ကို ချစ်တဲ့စိတ် တစ်ခုတည်းနဲ့ ကျောင်းသူ ၊ ကျောင်းသားတွေက ကျောင်းက ဆင်းရင် အမေ့ကို လာပြုစုပေးကြတယ် ၊ သေတော့မယ့် လူတစ်ယောက်ကို သာမန်ဆိုရင် ဘယ်သူ ကိုင်ချင်မှာလဲ ၊ ကျွန်တော် ကျောင်းဆရာ မဟုတ်ရင် စပယ်ရှယ်နပ်စ် ငှားရမယ် ၊ စပယ်ရှယ်နပ်စ်က ဒီကလေးတွေလောက် ခြေဆုပ်လက်နယ်ပြုစုမှာ မဟုတ်ဘူး ၊ ငွေကြေး မပေးရတဲ့ မေတ္တာက ပိုပြီး ကြီးတယ် ၊ ဒီကလေးတွေရဲ့ ကျေးဇူးက ကြီးတယ် ”

ကျောင်းဆရာ အလုပ်ရဲ့ ကောင်းခြင်းကို သူက ဆက်ပြောတယ် ။

“ ကျောင်းဆရာ အလုပ်ကလည်း ပိုက်ဆံ မရပေမယ့် respect ( လေးစားမှု ) ရတယ် ၊ ဖုန်းပျက်လို့ ပြောလိုက်ရင် ဟိုဘက်က ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီး ဆိုပြီး respect ပေးခံရတယ် ၊ မီတာကိစ္စ သွားရင်လည်း respect နဲ့ လုပ်ပေးတယ် ၊ ဒါထက် မြတ်နိုးစရာ ကောင်းတာက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်တော့ ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီး ဖြစ်တော့ သိက္ခာ စောင့်ထိန်းရတဲ့ အတွက် ကျေနပ်စရာ လူတစ်ယောက် ဖြစ်လာတယ် ၊ အစကတော့ အရေခြုံတာပေါ့ ၊ လုပ်ရင်းလုပ်ရင်းနဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းရဲ့ တုံ့ပြန်မှုက အံ့မခန်းပဲ ”

ကျောင်းဆရာအလုပ်က မော်ဒယ်လ်အေဂျင်စီအလုပ်ကို အထောက်အပံ့ ဖြစ်တာလည်း ပြောပြတယ် ။

“ ကျောင်းဆရာ ဖြစ်တော့ စည်းနဲ့ကမ်းနဲ့ နေတာ အကျင့်ပါတယ် ၊ ဒါက အေဂျင်စီအလုပ်ကို အထောက်အပံ့ ဖြစ်တယ် ”

ဆရာကြီး ဦးတင်အောင်ငြိမ်းက NYM မော်ဒယ်လ်အေဂျင်စီကို တည် ထောင်ထားတယ် ။ သူတို့အဖွဲ့က အခမ်းအနားတွေမှာ အခမ်းအနားမှူး အဖြစ် စနစ်တကျ စီစဉ်တင်ဆက်ပေးတယ် ။ အကအဖွဲ့တွေနဲ့ ဧည့်ခံပေးတယ် ။ ကုမ္ပဏီတွေအတွက် တေးသီချင်းသစ်တွေ ရေးစပ်ပေးတယ် ။ ငြိမ်းရိပ်မွန်မူကြိုကို ဖွင့်လှစ်ထားပါတယ် ။ NYM ဘယ်လို ဖြစ်ပေါ်လာတာလဲ ကျွန်တော် မေးတယ် ။

“ NYM ဖြစ်လာပုံက ဆဲဗင်းတီးအိတ် ရှောပင်းမောလ်ဖွင့်ပွဲက အဆိုအကပြိုင်ပွဲ လုပ်မယ်တဲ့ ၊ ကလေးတွေက ပြိုင်ပွဲဝင်ပုံစံ ဝယ်လာတယ် ၊ ဦးစီးတဲ့ သူက Mr. Brain ဆိုတော့ သီချင်းတွေက ခေတ်ပေါ်ဖြစ်ရမှာပေါ့ ၊ ဒါပေမဲ့ ခေတ်ပေါ်လည်း ဆို ၊ ကချင် ၊ ကယား တိုင်းရင်းသားပေါင်းစုံပါတဲ့ စည်းလုံးခြင်း သီချင်း တစ်ပုဒ်လည်း ဆိုပြီး ပြိုင်ပွဲဝင်ကြတယ် ၊ သီချင်းနှစ်ပုဒ်လုံး ဆုရတယ် ”

NYM ဆိုတာရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို ကျွန်တော် မသိဘူး ။

“ အဖွဲ့နာမည် ပေးမယ် ဆိုတော့ ငြိမ်းရိပ်မွန် ဆိုရင် အဆင်မပြေဘူး ၊ ဒါနဲ့ NYM လို့ လက်တန်းပဲ အမည်ပေးလိုက်တာ ”

အမည်ကို လက်တန်း ပေးလိုက်ပေမယ့် အလုပ်ကို လက်တန်း မလုပ်ပုံကိုလည်း ဆက်ပြောတယ် ။

“ ကျွန်တော်တို့အဖွဲ့က ဧည့်ခံဖျော်ဖြေရာမှာ ဘာကိုမှ လက်တန်း မလုပ်ဘူး ၊ အစီအစဉ်အားလုံးကို ကြိုတင်ပြင်ဆင် ဇာတ်တိုက်ပြီးမှ လုပ်တာ ၊ ကျွန်တော်တို့ကို အောင်မြင်စေတဲ့ ထဲမှာ အဝတ်အစားတွေ ဒီဇိုင်းထုတ်ပေးတဲ့ ကိုမျိုးမင်းစိုးတို့ ၊ မိတ်ကပ် ဘိုဘိုနီတို့ ၊ တင်ထွန်းအောင် ( တော်ဝင်တန်း ) ၊ တောက်တောက်တို့ .... ”

သူက ပြောနေတာ ခဏရပ်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောတယ် ။

“ ဘိုဓာတ်ပုံက ဦးဇော်က NYM ကို ရေလောင်း ပေါင်းသင်ပေးတယ် ၊ တစ်နည်းပြောရင် ပွဲထုတ်ပေးတယ်ပေါ့ ၊ Perfect မဂ္ဂဇင်း နှစ်ပတ်လည် အခမ်းအနား လုပ်တော့ ကိုဇော်က ကျွန်တော်တို့အဖွဲ့ကို ပရိသတ်ရှေ့မှာ ဧည့်ခံနိုင်အောင် စီစဉ်ပေးတယ် ၊ မတင်မိုးလွင်က ပွဲထုတ်ပေး ၊ မြေတောင်မြှောက်ပေးတယ် ၊ အရောင် တင်ပေးသူက ဂျွန်လွင် ဖြစ်ပါတယ် ”

သူတို့ မော်ဒယ်လ် အေဂျင်စီကို ရောက်လာသူတွေကို အရောင်တင်ပေးပုံလည်း ပြောပြပါတယ် ။

“ ငြိမ်းရိပ်မွန် ဆိုတဲ့ ကျွန်တော့် အိမ်ရိပ်ထဲကို ရောက်လာတဲ့ သူတိုင်းကို သူ့ character ( စရိုက် ) နဲ့ ကိုက်ညီအောင် စောင့်ရှောက်တယ် ၊ အသားမည်းမည်းလေး ရောက်လာရင်လည်း သူနဲ့ ကိုက်တဲ့ ဇာတ်ရုပ်ကို အသုံးပြုပေးလိုက်တယ် ၊ ဟိုကွန်ပျူတာနှိုက် ၊ ဒီကွန်ပျူတာနှိုက် လုပ်နေရင် စက်ပိုင်းမှာ အသုံးပြုလိုက်တယ် ၊ ဆိုတာ ကောင်းရင် အဆိုတော်ပေါ့ ၊ တင်စားရရင်တော့ ကျွန်တော့်အိမ်က လှတဲ့ ပန်းတွေကို ပွင့်စေတယ် ၊ ပွင့်တဲ့ပန်းတိုင်းကို မွှေးစေတယ်ပေါ့ ”

ဆရာကြီးက ပြောလက်စ ခဏရပ်ပြီး စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းတယ် ။

“ ကျွန်တော့်ဘဝတာမှာ မှတ်မှတ်ရရ အရှက်တကွဲ အကျိုးနည်း ဖြစ်ရတာ တစ်ကြိမ် ရှိခဲ့တယ် ”

ဘာတွေ ဘယ်လို ဖြစ်ခဲ့တာပါလိမ့် ။ ကျွန်တော် စိတ်ဝင်စားလို့ နားစွင့်နေတယ် ။ ဆရာကြီးက ဆက်ပြောပါတယ် ။

“ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ NYM အဖွဲ့ကို မြို့တော်ဝန် သင်္ကြန်မဏ္ဍပ်မှာ ဖျော်ဖြေပေးဖို့ ဆိုပြီး ဖိတ်ခေါ်ထားတယ် ၊ ကျွန်တော်တို့က မိတ်ကပ်တွေ ဘာတွေ ပြင်ဆင်ပြီး သွားကြတယ် ၊ ကျွန်တော့်လူတွေက ပုဂံဝတ်စုံတွေနဲ့ သွားတာ ၊ မြို့တော်ဝန်မဏ္ဍပ် ဆိုတော့ လမ်းသရဲလို သရုပ်ပျက်ဝတ်စုံမျိုးနဲ့ တက်ဆိုလို့ မသင့်လျော်ဘူးလေ ၊ တာဝန်ရှိတဲ့သူက စောင့်ပါဦး ဆိုပြီး အခန်းတစ်ခန်းမှာ နေရာချထားပေးတယ် ၊ မုန့်တွေ ဘာတွေလည်း ကျွေးတယ် ”

သူက ဆက်မပြောသေးဘဲ ခဏဆိုင်းတယ် ။ ပြီးမှ ဆက်ပြောတယ် ။

“ ဒါပေမဲ့ ဖျော်ဖြေရေး အစီအစဉ် သုံးပုံနှစ်ပုံ ကျိုးတဲ့အထိ ကျွန်တော်တို့ကို မခေါ်ဘူး ၊ သွားမေးတော့ ခဏ စောင့်ပေးပါတဲ့ ၊ တော်တော်ကြာမှ ဒီညတော့ ပြန်လိုက်ကြပါတော့တဲ့ ၊ နားနေခန်း ကနေ ကျွန်တော်တို့ ကားထားတဲ့ နေရာကို ပြန်လာတာ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် စကား မပြောနိုင်ဘူး ၊ ရှက်လွန်းလို့ အသံတွေ တိတ်နေတယ် ၊ တချို့ဆို ငိုကြတယ် ”

အခုဆိုရင် NYM ကို နာမည်ကြီးကုမ္ပဏီတွေက ၁ဝ ပွဲ ၊ ၁၅ ပွဲ စာချုပ်ချုပ်တယ် ။ နယူးရီးယား အတွက် ဆိုရင်လည်း လေးငါးခြောက်လ ကြိုပြီး စာချုပ်တွေ လုချုပ်တဲ့အထိ အောင်မြင်တာတွေကို ပြောပြတယ် ။ အောင်မြင်လာချိန်မှာ သူ့အလုပ်က ပျော်စရာကောင်းပုံကိုလည်း ပြောပြပါတယ် ။

ဆရာကြီးက ကျေကျေနပ်နပ် ပြုံးတယ် ၊ နှစ်ဘဝကို ခုလို ဆက်ပြောတယ် ။

“ အနုပညာအလုပ်က ဆိုတယ် ၊ ကတယ် ၊ သရုပ်ဆောင်တယ် ၊ ဒါကို လုပ်ခြင်းဖြင့် စိတ်ကို အပန်းပြေစေတယ် ၊ တစ်ခုက ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီးအလုပ် ၊ ကျွန်တော့်ဘဝကို တည်ငြိမ်စေတယ် ၊ လေးနက်စေတယ် ၊ ခံ့ညားစေတယ် ၊ ကျွန်တော့် ဘဝကို ယုံကြည်မှု ပိုရစေတယ် ”

ဘဝနှစ်ခုမှာ အောင်မြင် အဆင်ပြေတာကိုလည်း ဆက်ပြောတယ် ။

“ အစိုးရကျောင်းအုပ် ဘဝမှာလည်း အောင်မြင်တယ် ၊ ၂ဝဝ၇ ခုနှစ်က စပြီး သုံးနှစ်ဆက်တိုက် ကျောင်းကျန်းမာရေး စံပြဒိုင်းဆု ရတယ် ၊ ဒါက ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အောင်မြင်မှု ၊ ပညာပိုင်းဆိုင်ရာ တိုးတက်မှုက သူငယ်တန်းက စပြီး ရှစ်တန်းအထိ ကျွန်တော့် ကျောင်းမှာ နေသွားတဲ့ သန့်ထက်ထက်ဆန်း က ၁၀ တန်းကို ခြောက် ဘာသာ ဂုဏ်ထူးနဲ့ အောင်တယ် ၊ တခြား ငါးဘာသာ ၊ လေးဘာသာတွေလည်း ရှိတာပေါ့ ”

⎕ ကျော်ရင်မြင့်
📖ဘဝဇာတ်ခုံ စုစည်းမှု - ၈

ပိုင်ပိုင်

 

❝ ပိုင်ပိုင် ❞

ပိုင်ပိုင်ကို တချို့က အိပ်မက်ဆုံရာ ပြိုင်ပွဲနဲ့ တွဲပြီး သိကြတယ် ။ ကျွန်တော် ကတော့ ပိုင်ပိုင့်ကို NYM အခမ်းအနား စီစဉ်တင်ဆက်တဲ့ အဖွဲ့က အကသမား အဖြစ် သိခဲ့တာပါ ။ ပိုင်ပိုင်နဲ့ လူချင်း ထိုင်ပြီး စကားစမြည် ပြောမိကြတော့ သူ့ဘဝ ရည်မှန်းချက်က အဆိုတော်ပါတဲ့ ။ သူကိုယ်တိုင်ကော ၊ သူ့ဘဝကို သူ ဘယ်လို ခံယူထားတာလဲ ။ ပိုင်ပိုင့်ကို ကျွန်တော် မေးပါတယ် ။

“ သမီးက အရင်တုန်းက dancer ( အကမယ် ) ပေါ့ ၊ အိပ်မက်ဆုံရာ ပြိုင်ပြီးတဲ့ အချိန်မှာ နာမည် နည်းနည်းရတယ် ၊ နယ်ရှိုးပွဲတွေမှာ ကမ်းလှမ်းတာ ပိုခံရလို့ အနုပညာလုပ်ငန်းတွေ ပိုလုပ်ရတယ် ”

သူနဲ့ ကျွန်တော်က သိကျွမ်းပါတယ် ။ သူ့ကိုယ်သူ သမီးလို့ နာမ်စား သုံးပြီး စကားပြောတယ် ။

“ သမီးကို dancer လို့ ပြောရမှာလား ၊ အဆိုတော်လို့ ပြောရမှာလား ”

ပိုင်ပိုင်က နည်းနည်း စဉ်းစားလိုက်ပါတယ် ။ ပြီးမှ ပြုံးတယ် ဆိုနိုင်ရုံ ပြုံးလိုက်ပြီး ဆက်ပြောတယ် ။

“ အရင်ကတော့ dancer  ၊ အခုတော့ အဆိုတော်ပေါ့ ၊ သမီးကို အဆိုတော် အဖြစ် ငှားကြတာပါ ”

“ ကိုယ်တိုင် တကယ် ဖြစ်ချင်တာက ... ”

ကျွန်တော် မေးခွန်းထုတ်တယ် ။

“ တကယ်ဖြစ်ချင်တာက အဆိုတော်ပါ ၊ ငယ်ငယ်လေး ကတည်းက အဆို ဝါသနာပါတာ ”

သူ့ငယ်ဘဝက အဆိုတော် ဝါသနာပါတဲ့ ‘ ဇ ’ ကို ကျွန်တော်က မေးပါတယ် ။

“ သမီးတို့က ( ရန်ကုန် ) ရွှေပြည်သာမှာ နေတာ ၊ အဖေက လျှပ်စစ်မီး ဆင်တဲ့ အပြင်အလုပ် လုပ်တာ ၊ သမီး ကျောင်းနေတော့ ရွှေပြည်သာ အ.ထ.က ( ၄ ) မှာ ၊ သမီးငယ်ငယ်က သူငယ်ချင်းတွေကို ခေါ် မုန့်ကျွေးပြီး ပရိသတ် လုပ်ခိုင်းတယ် ၊ ပြီးတော့ ခြံထဲက ခုတင်ပေါ်တက် တုတ်ကြီးကို မိုက်လုပ်ပြီး သမီးက အဆိုတော် အနေနဲ့ သီချင်းဆိုတယ် ”

စတိတ်ရှိုးလုပ်တမ်း ကစားနေမယ့် ပိုင်ပိုင်တို့ အဖွဲ့ရဲ့ မြင်ကွင်းက ပျော်စရာပါပဲ ။ သူက ဆက်ပြောတယ် ။

“ ခုတင်က ခုတင်ပျက်ကြီး ၊ ခုတင်ဘေး ကပ်လျက်မှာ ရေချိုးတဲ့ တိုင်ကီပျက်ကြီး ရှိတယ် ၊ သမီးက အဆိုတော် လုပ်ပြီး ခုန်ပေါက် သီချင်းဆိုရင်း ရေတိုင်ကီထဲ ဇောက်ထိုး ပြုတ်ကျတယ် ”

ပိုင်ပိုင်က ပြောနေရင်း ရယ်မောတယ် ။

“ ရေတွေ ရှိလား ”

“ ရေတွေလည်း ရှိတာပေါ့ ၊ ( ရယ်လျက် ) အဲဒါ အမေက နောက်ဖေးမှာ ၊ အုန်းခနဲ အသံလည်း ကြားလိုက်တယ် ၊ ဟိုကလေးမ သီချင်းဆိုသံလည်း မကြားရပါဘူးလို့ ထွက်လာတော့ သမီးက ရေတိုင်ကီထဲမှာ ဇောက်ထိုး ၊ အမေ ကယ်လို့သာပေါ့ ၊ နို့မဟုတ်ရင် ရေနစ်လို့ သေလောက်ပြီ ”

ပိုင်ပိုင်က ပြောရင်း ရယ်နေတယ် ။

“ သမီး အမေနဲ့ အဖေလည်း သီချင်းဆိုတာ ဝါသနာပါတယ် ၊ ရပ်ကွက်ထဲမှာ ဦးဘိုကြည် ထောင်ထားတဲ့ အပျော်တမ်း တီးဝိုင်းလေးနဲ့ အလှူမင်္ဂလာပွဲတွေမှာ ဆိုကြတယ် ၊ ပွဲတစ်ပွဲမှာ ရပ်ကွက်ထဲက ဦးလေးကြီးက သမီး အဆိုဝါသနာပါတာ သိလို့ ဆိုမလားလို့ မေးပြီး မိုက်ထိုးပေးတယ် ”

ပိုင်ပိုင်က ပြုံးလိုက်တယ် ။ ကျွန်တော့် စိတ်ထဲမှာ စူဠလိပ် ရေထဲ လွှတ်သလို နေမှာပဲလို့ တွေးလိုက်တယ် ။

“ အဲဒီခေတ်က ခေတ်စားတာက ကျွန်တော့်မမပုသိမ်သူ သီချင်း ၊ သမီး ဆိုလိုက်တယ် ၊ နောက်ကျ လွတ်လပ်ရေးနေ့တို့ ပွဲလမ်းရှိရင် သမီး လိုက်ဆိုရတယ် ”

“ အိမ်နီးချင်းတွေ ၊ အရပ်ထဲက လူတွေက ကိုယ်သီချင်းဆိုတဲ့ အသံ ကြားတော့ အားပေးသလား ”

“ တချို့ကတော့ ဒီကောင်မလေး အသံကောင်းတယ် ၊ စီးရီးထုတ်ပါလား လို့တော့ ပြောတာပေါ့ ”

ပိုင်ပိုင်က ပြောရင်း ရှက်စနိုး ပြုံးတယ် ။ ပြီးတော့ သူ့စကားကို ဆက်တယ် ။

“ သမီး ခြောက်တန်းနှစ်မှာ ရန်ကုန်သင်္ကြန် မြို့တော်ဝန်မဏ္ဍပ်မှာ ဖျော်ဖြေဖို့ ခေါ်တော့ သမီးက မြို့နယ် ကိုယ်စားပြု ပါသွားတယ် ၊ ၂၆ ယောက် ရွေးတဲ့ အထဲမှာ ရွှေပြည်သာမြို့နယ် ကိုယ်စားပြု အနေနဲ့ ပါတယ် ”

အကကို စနစ်တကျ သင်ခွင့်စရတဲ့အကြောင်း သူက ဆက်ပြောတယ် ။

“ အကသင်ဖို့ မိုးနတ်သူဇာ ဒေါ်သီတာဝင်း ဆီမှာ အကသင်ဖို့ အပ်ပေးတယ် ၊ ဆရာမ ဆီမှာ အခြေခံအက သင်ရတော့ အကကို ကိုယ် တကယ် ဝါသနာ ပါတာ သိသွားတယ် ၊ မြို့တော်ဝန်မဏ္ဍပ်မှာ သံချပ်တိုင်ဖို့ လူရွေးတော့ သမီး အရွေးခံရတယ် ၊ အဲဒီနှစ်က သမီးတို့အဖွဲ့က ပထမဆု ရတယ် ၊ အဲဒီမှာ ကချင်တဲ့ ပိုး ဝင်သွားတော့တာပဲ ”

ရန်ကုန်သူ မန္တလေးကို ရောက်လာပုံ ကျွန်တော် မေးတယ် ။

“ ခုနစ်တန်းပြီးတဲ့ နှစ်မှာ မန္တလေးက အမျိုးတွေ ခေါ်တော့ မန္တလေးကို မိသားစု ပြောင်းလာကြတယ် ၊ အဖေက ကုမ္ပဏီကား မောင်းတယ် ၊ သမီးကိုလည်း အ.လ.က ( ၁၇ ) မှာ ကျောင်းဆက်ထားတယ် ”

မန္တလေးမှာ ကျောင်းနေရင်း အနုပညာနဲ့ ဆက်စပ်မိလာပုံကို ပိုင်ပိုင်က ဆက်ပြောတယ် ။

“ သမီး ရှစ်တန်းနှစ်မှာ ကျောင်း assembly ( ကျောင်းသူ ၊ ကျောင်းသား အားလုံးစုဆုံ အခမ်းအနား ) မှာ သမီးက နိုင်ငံတော်သီချင်း ၊ မြတ်ဆရာ သီချင်း ဆိုတာတို့ကို ရှေ့က တိုင်ပေးရတယ် ၊ သမီး သီချင်းဆိုတာ ဝါသနာပါမှန်း သိတော့ ကျောင်းက ဆရာမတွေက ဆို ၊ က ၊ ရေး ၊ တီး ဝင်ပြိုင်ပါလား အားပေးကြတယ် ၊ ဆို ၊ က ၊ ရေး ၊ တီး ပြိုင်တော့ မြို့နယ်အဆင့် ၊ တိုင်းအဆင့် အဆင့်ဆင့် ပါသွားတယ် ”

“ အ.ထ.က ( ၂၆ ) က ဆရာဦးတင်အောင်ငြိမ်းက အနုပညာ ဝါသနာ ပါတာကြောင့် မန္တလေးတိုင်းက ပြုလုပ်တဲ့ ပညာရေးဆိုင်ရာ အနုပညာကိစ္စတွေမှာ တာဝန်ပေး ခံရတယ် ။ ပညာရေး စုံညီပွဲတော် ၊ အမျိုးသားကဇာတ်ရုံမှာ ပြဇာတ် ကတော့ ပိုင်ပိုင်က အ.လ.က ( ၁၇ ) ကျောင်းကိုယ်စားပြု ပါလာပြီး နောက်ခံ သီချင်း ဆိုတယ် ။ ဆရာဦးတင်အောင်ငြိမ်း က ပိုင်ပိုင်ရဲ့အသံကို သတိမူမိတယ် ။ ပိုင်ပိုင်ကလည်း ဆရာဦးတင်အောင်ငြိမ်းက ကျောင်းသူ ၊ ကျောင်းသားတွေကို သားသမီးရင်းချာတွေလို ဂရုတစိုက် ဆက်ဆံတာ ၊ ရင်းရင်းနှီးနှီး နေတာ ၊ အနု ပညာ အရည်အသွေး ရှိတာကို သိတော့ တပည့်ခံချင်တယ် ။ ဒါကြောင့် ကိုးတန်း ၊ ၁ဝ တန်းကို ဆရာဦးတင်အောင်ငြိမ်း ရှိတဲ့ အ.ထ.က ( ၂၆ ) မှာ ဆက်တက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ် ”

“ အ.လ.က ( ၁၇ ) ကျောင်းမှာ တစ်နှစ် တက်ပြီး ဆရာကြီး ဦးတင်အောင်ငြိမ်း ရှိတဲ့ အ.ထ.က ( ၂၆ ) ကို ပြောင်းပြီး ကိုးတန်း ၊ ၁၀ တန်း တက်တယ် ၊ သမီးမွေးနေ့ ကျတော့ ဆရာကြီးကို မုန့်သွားကျွေးတယ် ၊ ပြီးတော့ အနုပညာနဲ့ ပတ်သက်ရင် တခြား တပည့်တွေလိုပဲ သမီးကို သုံးပါလို့ ပြောတယ် ၊ အဲဒီမှာ ရင်းနှီးသွားတယ် ”

ပိုင်ပိုင့်ကို ကိုယ့်တက်လမ်း အတွက် လမ်းထွင်နိုင်စွမ်း ရှိသူ လူငယ်အဖြစ် အသိအမှတ် ပြုလိုက်မိပါတယ် ။

“ ဆရာကြီးကို ဘာကြောင့် မုန့်သွားကျွေးတာလဲ ၊ ပြောပါဦး ”

ပိုင်ပိုင်က ရယ်တယ် ။

“ ဆရာကြီးတို့ကျောင်း ရောက်တော့ ဆရာကြီးကို ခင်ချင်လို့ မုန့်သွားကျွေးတာ ”

သူက မပြောသေးဘဲ ထပ်မံ ရယ်မောနေတယ် ။ ပြီးမှ ရယ်တာရပ်ပြီး ဆက်ပြောပါတယ် ။

“ ဆရာ ဦးတင်အောင်ငြိမ်းက အစိုးရဝန်ထမ်း အဖြစ်က အနားယူလိုက်ပြီး မူကြိုကျောင်း ထူထောင်တယ် ။ NYM အကသင်တန်း ၊ အခမ်းအနား အစီအစဉ် တင်ဆက်သူ အလုပ်တွေ ထူထောင်ပါတယ် ”

“ ကိုးတန်းနှစ်မှာ NYM က ဆရာကြီး ဦးတင်အောင်ငြိမ်း နဲ့ ကိုဖြိုးတို့ဆီ ရောက်သွားတော့ သမီးဘဝက လုံးဝ dancer ဖြစ်သွားပါတယ် ၊ ဆရာတို့ မြေတောင်မြှောက်မှုကြောင့် ပိုင်ပိုင် NYM dancer လို့ လူသိများလာခဲ့တယ် ၊ သမီးက အရင်ဆုံး ဝင်တဲ့ တပည့် ဆိုတော့ အခြားသူတွေကို သင်ပြပေးရတယ် ၊ တချို့အိမ်တွေကို လိုက်သင်စရာ ရှိလည်း ဆရာကြီးတို့က သမီးကို တာဝန်ပေးတယ် ”

အကသင်ပြတဲ့ ဆရာမ အနေနဲ့ သူ ရုန်းကန်ခဲ့ရတဲ့ ဘဝကို သူ ပြောပြတယ် ။

“ သမီးတို့ မိသားစုက ပြည့်စုံတဲ့ မိသားစု မဟုတ်ပါဘူး ၊ မိသားစု တစ်စုက သူတို့သမီး မော်ဒယ်လ် လုပ်နေတဲ့ အိမ့်မှူးခင် ကို အကသင်ပေးဖို့ ကမ်းလှမ်းပါတယ် ၊ သမီးကလည်း သင်ပေးချင်တယ် ၊ ကိုယ့်အတွက်လည်း အနုပညာကြေးလေး ရတယ်ပေါ့ ”

ပိုင်ပိုင်က ပြောလက်စ စကားကို ခဏနားတယ် ။ ပြီးမှ ဆက်ပြောတယ် ။

“ အဲဒီတုန်းက သူများတွေ ဆိုင်ကယ် စီးနေတဲ့ အချိန်မှာ သမီးက စက်ဘီးတောင် မရှိဘူး ၊ သမီးအတွက် သွားရလာရတာ အခက်အခဲ ရှိတယ် ”

သူ ဘယ်မှာ နေတာလဲ ၊ အက သင်ပေးရမယ့် နေရာက ဘယ်မှာလဲ မေးကြည့်တော့ တော်တော်ပဲ အလှမ်းကွာတာကို သိရတယ် ။ ဘတ်စ်ကား စီးရင်လည်း အဆင့်ဆင့် စီးရမယ် ။ အချိန် အများကြီး ကုန်ပြီး လူပင်ပန်းမယ် ။

“ သမီး သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်ရဲ့ စက်ဘီးကို ခဏငှားတယ် ၊ ငှားပြီး သွားသင်ပေးတယ် ၊ တစ်လလောက် သူများဘီး ငှားစီးနေရတာ အားနာလာတယ် ၊ အက သင်ပေးရမှာက သုံးလ ၊ သမီးက အနုပညာကြေးကို စက်ဘီးလေးတစ်စီး အရင် ဝယ်ပေးပါလို့ ပြောလိုက်တယ် ၊ သူတို့ကလည်း ဝယ်ပေးလိုက်တယ် ”

သူ့စကားထဲမှာ အဲသည်ကာလက သူ့ လိုအပ်နေမှု ၊ ရိုးသားမှုတွေကို သိမြင်လိုက်ရတယ် ။

“ ဆရာတွေက သမီးကို မြေတောင်မြှောက်မှုနဲ့ သမီးက ခေါင်းဆောင် နေရာမျိုး ရောက်လာရတယ် ”

ကျွန်တော်က အိမ်မက်ဆုံရာ အစီအစဉ်မှာ ပိုင်ပိုင် ဝင်ရောက် ယှဉ်ပြိုင်ရာ အရွေးချယ်ခံရ ၊ ဆုရတာကို သိထားတာကြောင့် အဲသည်အကြောင်းကို မေးပါတယ် ။

“ အိပ်မက်ဆုံရာ မပြိုင်ခင်ကလေးမှာ သမီးအဖေ ဆုံးသွားတယ် ၊ အဖေ နေမကောင်းလို့ ဆေးရုံတင်ထားရတဲ့ အချိန် သမီးက စိတ်ပူပြီး ဆေးရုံကို ဆိုင်ကယ် နဲ့ အမြန်သွားလိုက်တာ ကားနဲ့ ချိတ်မိပြီး ဆိုင်ကယ်လဲတယ် ၊ သမီးရဲ့ မျက်နှာလည်း စုတ်ပြတ်သွားတာပဲ ၊ နောက်ရက်ကျ အဖေ ဆုံးသွားတယ် ၊ နောက် နှစ်ရက်နေတော့ ပွဲလက်ခံထားတာကို စုတ်ပြတ်နေတဲ့ မျက်နှာကြီးနဲ့ပဲ သွားပြီး သမီး သီချင်း ဆိုတယ် ”

ငိုချင်လျက်နဲ့ ဇာတ်ကွက်ကိုထား ရယ်လိုက်ရတယ် ဆိုတဲ့ အနုပညာသည်ရဲ့ ဘဝကို သတိရမိပါတယ် ။ ပိုင်ပိုင်က သူ့ကျေနပ်မှုကို ဆက်ပြောတယ် ။

“ သမီးရဲ့ အနုပညာကြေးလေးနဲ့ သမီးအဖေကို သင်္ဂြိုဟ်နိုင်ခဲ့တယ် ”

အိပ်မက်ဆုံရာ အစီအစဉ်ကို ပိုင်ပိုင် ဝင်ရောက်ယှဉ်ပြိုင် အရွေးချယ်ခံရ ၊ ဆုရတဲ့ အကျိုးကို သူက ဆက်ပြောပါတယ် ။

“ သမီးအိပ်မက်ဆုံရာ ပြိုင်ပြီးတဲ့နောက် လမ်းကြောင်းပေါ်တော့ ရောက်ပြီပေါ့ ၊ ကြိုးစားမှုနဲ့ ဝီရိယတော့ ရှိရမယ်ပေါ့ ၊ ကိုယ် လိုချင်တဲ့ လမ်းကို ရောက်အောင်တော့ လျှောက်လှမ်းရမယ် ”

ပိုင်ပိုင်ရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ မျှော်လင့်ချက်တွေနဲ့ တက်ကြွနေတယ် ။ သူ အောင်မြင်မှာပဲလို့ ကျွန်တော်က အကဲဖြတ် နေမိပါတယ် ။

⎕ ကျော်ရင်မြင့်
📖ဘဝဇာတ်ခုံ စုစည်းမှု - ၈

ကားတင်မှု

 

❝ ကားတင်မှု ❞
    ( ပီမိုးနင်း )

မောင်ညွန့်ကို ကြိုက်ချင်သော မိန်းမများသော်မှ မကြိုက်ဝံ့ကြသဖြင့် ဘီအေ အောင်ပြီးလျက် လူပျိုကြီး ဖြစ်၍နေလေ၏ ။ သို့သော်လည်း ဝမ်းနည်းခြင်း မဖြစ် ။ လက်ဖက်ရည်ဆိုင် လမ်းလေးခွအဆုံများ၌ အဖော် ကာလသာများအား ကြီးပွားရာကြီးပွားကြောင်း ၊ မျိုးချစ်စိတ် ၊ မျိုးချစ်မာန်စိတ်များအကြောင်းကို ဟောပြောရလျှင် ကျေနပ်၍ နေလေ၏ ။

သို့ဖြစ်လေရာ မိဘများက နင့်ကို ငွေကုန်ခံပြီး ပညာသင်ပေးရတာ အလုပ်လုပ်ဖို့ ၊ ကာလသားများ တေလေတွေနဲ့ ပေါင်းပြီး ဟေးလားဝါးလား အကျိုးမရှိတဲ့ စကားတွေကို ပြောနေဖို့ မဟုတ်ဘူးဟု မကြာမကြာ ပြောကြလေ၏ ။ ၎င်းတို့၏ စိတ်၌ မြို့အုပ် မဖြစ်သည့် အတွက် မကျေမချမ်း ဖြစ်၍ နေကြလေ၏ ။

မောင်ညွန့်မှာမူ အသက်အစိတ် သုံးဆယ်နီးနီး လူပျိုကြီး ဖြစ်သော်လည်း သားမယား ယူရမှန်း မသိ ။ သတင်းစာကလေး ၊ ကာတွန်းကလေး ၊ ဓာတ်ပုံကလေးများကို သတင်းစာတိုက်များသို့ ပို့ခြင်းဖြင့် ရသလောက် နှင့် တင်းတိမ်ကာ မိဘ၏ ကျွေးစာမွေးစာကို မသုံးမစွဲဘဲ နေနိုင်သဖြင့် ပြောသမျှကို ဂရုမထားဘဲ နေလေ၏ ။

ကျုပ် တစ်ယောက် မြို့အုပ် ဖြစ်ရင် ကျုပ် တစ်ယောက်တည်း ကြီးပွားမယ် ။ ကျုပ် ဟောပြောလို့ လူကောင်း ဖြစ်သွားတဲ့ လူတွေ အများကြီး ရှိရင် ကျုပ် တစ်ယောက် ကြီးပွားတာထက် အကျိုးမရှိဘူးလား ဟူသော စကား တစ်ခွန်းကိုသာ ပြောလေ့ ရှိ၏ ။ နိုင်ငံရေးခေါင်းဆောင် မလုပ်ခြင်းမှာ အခြားကြောင့်မဟုတ် ။ မိမိမှာ မိမိ၏ ရွာသားကို ကောင်းအောင် လုပ်ဖို့ ပိုမို အရေးကြီးသည် ။ ရပ်တိုင်းရွာတိုင်းမှာ မိမိအရပ်သားများ ချမ်းသာအောင် နည်းလမ်းသင်ပြနိုင်သူများ ရှိကြ၍ စရိတ်ကုန်ခံပြီး တိုင်းခန်းလှည့်လည် ဟောပြောကြဖို့ကိုလည်း မဟုတ်ကြောင်းနှင့် အကြောင်းပြလေ၏ ။ မောင်ညွန့် ရွာ၌ မိန်းမကလေး တစ်ယောက် ကု,လားနှင့် ညားရတော့မည်ဟူ သောသတင်းကို ကြားရလျှင် ကာလသား အသိုက်အဝန်းနှင့် မပျက်မနေ ရအောင် ဖျက်ကာ ဆင်းရဲသော အမျိုးသမီးကလေးများအား အလုပ်အကိုင်ရှာကြံ၍ ပေးလေ့ရှိ၏ ။ အလုပ်အကိုင် မရှိသူတို့အား မိမိ တတ်သမျှ မှတ်သမျှ နည်းလမ်းများကို သင်ပြသဖြင့် အလုပ်ကောင်းများကို လုပ်ကြရလေ၏ ။ မိန်းမစကားကိုကား အဘယ် အခါမှ ပြောလေ့ မရှိပေ ။ သို့ဖြစ်လေရာ ညတစ်ည၌ မိမိ၏ မိတ်ဆွေ သုံးလေးယောက်အား မောင်ညွန့်သည် အရေးတကြီး ခေါ်၍ လာရာတွင် အကြောင်းကို မေးကြသောအခါ ယနေ့ည မိန်းမတစ်ယောက်ကို ကားတင်မယ် ဟု မောင်ညွန့်က ပြောသောအခါ အတိုင်းမသိ အံ့သြနေကြလေ၏ ။

မောင်ညွန့်သည် တစ်စုံတစ်ရာကို လုပ်မယ် ဆိုလျှင် ဖြစ်မြောက်အောင် စွန့်စွန့်စာစားစား လုပ်တတ်ကြောင်း ၊ မဟုတ်မမှန် စကားကိုလည်း မပြောတတ်ကြောင်း သိကြရသောကြောင့် ၎င်း၏ ကျေးဇူးနှင့် မကင်းကြခြင်းကြောင့် တစ်ကြောင်း ၊ ချစ်ခင်ရိုသေကြသောကြောင့် လည်းကောင်း ၊ ထိုအကြောင်းနှင့် ပတ်သက်၍ တစ်စုံတစ်ရာ ဆက်လက်မေးမြန်းခြင်းမပြုဘဲ ဆရာ့အကျိုးဆိုရင် အသက်စွန့်ဝံ့ပါတယ်ဟု အဖော်များက ပြောကြပြီး ၊ လက်နက် ၊ တုတ် ၊ ဓားများကို ဆောင်ကာ ကားတစ်စီးနှင့် ရွာပြင်ဘက် မြို့သို့ သွားသော လမ်းကို ထွက်သွားကြလေ၏ ။ ထိုအခါ လကလေးသာသာ ၊ ညဉ့်ဆယ်နာရီခန့်အချိန် ဖြစ်လေ၏ ။

မောင်ညွန့်သည် အဖော်များအား ငါ ဖမ်းဆိုတဲ့ ကောင်မကို ဖမ်း ၊ ဘာမှ မကြောက်ကြနဲ့ ၊ အရေးရှိရင် ဖားသားကြီး ကြည့်မနေဘူး ။ အကုန်ခံမှာပဲ ။ ဘယ်လိုပဲ ဆူဆူ တကယ့်အရေးကျရင် ကိုယ့်ဖားသားကြီးလောက် ကောင်းတဲ့အဖေ လောကမှာ မရှိဘူးလို့ မှတ်လိုက်ပါ ဟူသော စကားတစ်ခွန်းကိုသာ ပြောလေ၏ ။ အဖော်များသည်ကား ကောင်းပါပြီ ဆရာဟုပြောကာ တစ်စုံတစ်ရာ ပြန်၍ မမေးဘဲ အချင်းချင်းသာ အံ့သြလျက် လက်တို့ခြေတို့ တီးတိုးစကား ပြောကြလေ၏ ။

“ ကိုယ်တို့လူ တစ်သက်မှာ မိန်းမ မယူတော့ဘူး အောက်မေ့တယ် ၊ ယူမယ့်ယူတော့ ဒရောသောပါးပါ ကလား ” ဟု တစ်ယောက်က ပြောလေ၏ ။

“ စုထားတာတွေ ယနေ့ည လျှံပြီ ထင်တယ် ။ ဒီလိုလူမျိုး ကြောက်ရတာပဲ ”

“ ကြိတ်ကြံနေတာကိုး ။ ဘယ်သူများပါလိမ့်မလဲ ။ လိုချင်ရင် ကားတင်နေဖို့ မလိုပါဘူး ။ ဥစ္စာပေါ ရုပ်ချော ဘီအေပဲ ”

မောင်ညွန့်သည် ထိုစကားကို ကြားရသဖြင့် “ သူများမယား ကားနဲ့ မတင်ရင် တောင်းယူလို့ ရမှာလား ” ဟု ပြောလေ၏ ။

ထိုအခါ အဖော်များသည် သာလွန် အံ့သြထိတ် လန့်ကြလေ၏ ။ တစ်ယောက်က “ ငါတို့ကို သူခိုး သေဖော်ညှိတာ ထင်ပါရဲ့ ။ ဝံသာနုဆရာ တပည့်တွေ မယားခိုးမှုနဲ့ လက်ထိပ်ကလေးတွေ ကိုယ်စီနဲ့ မြင်ရချေဦးတော့ မကိုး ။ ကိုယ်တော့ လိမ္မာသလို ကြည့်လုပ်ရမှာပဲ ” ဟု ပြောလေ၏ ။

ကြွင်းသူများက “ ဘာဖြစ်ဖြစ် လုပ်မယ် ။ ခုကာလ ငွေကုန်ရင် လွတ်တာပဲ ။ ကိုယ်တို့ဆရာ တစ်ခါတလေ ငွေကလေး ၊ ကြေးကလေး လိုရင် သူ့ဖားသားကြီး မထုတ်ဘဲနေမလား ”

“ အေး ... ဒါလည်း ဟုတ်ရဲ့  ။ ငါတော့ မိန်းမများ တစ်ခါမှ ကားမတင်ဖူးသေးလို့ သည်တစ်ခါတော့ လုပ်ဖူးတယ် ရှိစေတော့ ၊ ကိုယ်တိုင် ပွေ့တင်လိုက်မယ် ” ဟု တစ်ယောက်က ပြောလေ၏ ။

သို့ သွားကြရာ ၊ မြို့ဘက်သို့ နီး၍ မီးရထားရုံမှ မြို့ကို သွားသော ပြည်လမ်းမကြီး တစ်လျှောက် ကုက္ကိုပင်တန်းကြီး၏ အကြားမှ ကျိုးကျိုးကျဲကျဲ ဓာတ်မီးရောင်များကို မြင်ကြရလေ၏ ။

မောင်ညွန့်သည် ကားကို ရပ် ၊ မီးများ ငြိမ်းလေ၏ ။ ထိုနောက် လမ်းနံဘေး ချုံတောထဲ၌ စောင့်ကြရလေ၏ ။ အလွန်တရာကြီးသော ခြင်ကောင်ကြီးများသည် မြိုင်မြိုင်ဆိုင်ဆိုင် တပျော်တပါး အော်မြည်ကာ “ ဒင်နာပါတီ ” စားကြသောက်ကြလေ၏ ။

ထိုအခိုက် ခြေသံလိုလို ကြားရသဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ ယောက်ျားတစ်ယောက်နှင့် မိန်းမတစ်ယောက် သုတ်သီးသုတ်ပျာ မြို့ဘက်မှ ရွာဘက်သို့ လာကြသည်ကို မြင်ကြရလေ၏ ။ အတန်ငယ်ကြာလျှင် ကားအနီးသို့ ရောက်၍ လာကြရာ လရောင်တွင် ဝင်းလက်သော ဓားများနှင့် လူပေါင်းငါးယောက် တာလမ်းစောင်း ချုံထဲမှ ထွက်ကာ ၊ သုံးယောက်က ဘလေဇာကွတ်နှင့် ယောက်ျား ကို ဓားနှင့် မိုးကြလေ၏ ။ မောင်ညွန့်နှင့် အဖော်တစ်ယောက်က မိန်းမပျိုကို ကားပေါ်သို့ ဆွဲ၍ တင်ကြလေ၏ ။

“ တက်ကြ ” ဟု မောင်ညွန့်က အော်လိုက်လေ၏ ။

သုံးမိနစ်အတွင်း ကားသည် မြို့ဘက်သို့ တူရူ ဆက်ကာ အပြင်းမောင်း၍သွားရာ မိန်းမပျိုမှာ သန်မာသော ယောက်ျားများကို အတင်းခုခံ ရုန်းကန်လျက် လိုက်ပါ၍ သွားရလေတော့သတည်း ။

ကားသည် အိမ်ငယ်ကလေးတစ်ခု၏ ရှေ့သို့ ရောက်၍ သွားလေရာ မောင်ညွန့်သည် ကားပေါ်မှ ဆင်း၍ တံခါးကို ခေါက်ရင်း “ ဒေါ်ညိမ်း ၊ ဒေါ်ညိမ်း ” ဟု ခေါ်လေ၏ ။

ဒေါ်ညိမ်းသည် မောင်ညွန့် အသံကို ကြားလျှင် အိပ်မှုန်စုံမွှားနှင့် “ ဟင် ... မောင်ညွန့် ၊ ညဉ့်နက်လှပါကလား ၊ ဘာကိစ္စလဲ ။ ကိုသာအေး ၊ မီးခြစ် ဘယ်မှာ ထားသလဲ ” 

“ မီးခြစ်တွေ ဘာတွေ လုပ်မနေပါနဲ့ ။ ဖွင့်သာဖွင့်ပါ ” ဟု မောင်ညွန့်က ပြောရာ တံခါးပွင့်၍ လာလေ၏ ။

မောင်ညွန့်သည် မိန်းမပျိုကို မိန်းမကြီး အား ပြကာ “ ဒါ ခင်ဗျားတို့ တမင် ထည့်လိုက်တာ မဟုတ်လား ” 

“ ဘာလဲ ၊ ဘာကို ထည့်တာလဲ ။ ဟင် ... မယ်ညို ပါကလား ။ မင်းတို့ ဘယ်က တွေ့လာကြသလဲဟဲ့ ။ အညို ... သမီးရယ် .. ညည်း ဘယ့်နှယ်လုပ်သွားတာလဲ ”

ညွန့် ။  ။ “ မညာပါနဲ့ဗျာ ။ ပါးစပ်ဟ အူမကို မြင်ရပါတယ် ။ နွားသ,တ်ကု,လား အဘဒူလဟီး ငွေကလေး တစ်ရာ ၊ ခင်ဗျားတို့ မဆပ်နိုင်လို့ ကောင်မကလေး တမင် ထည့်လိုက်ပြီး သူများကဲ့ရဲ့မှာ စိုးလို့ လိုက်ပြေးဟန်လုပ်တာ မဟုတ်လား ။ ခင်ဗျားသား ငအေးကြီးက ယနေ့ ညနေ အကုန် ဖွင့်ပြောလို့ သိပြီးပါပြီ ”

“ ဟုတ်ပါတယ် မောင်ရယ် ၊ အဒေါ်တို့လည်း မတတ်နိုင်လို့ ကြံမိကြံရာ ကြံရတော့တာပဲ ။ မောင်လဟီး က အော်ဒီမန်စာရွက်ကလေးတောင် ပြန်ပေးရှာတယ် ။ သည်အတွက် အားနာပြီး သူ့ခမျာလည်း ကြိုက်ရှာလွန်းလို့ ဘီဘီညို ၊ ဘီဘီညို နဲ့ ပါးစပ်ဖျားကလေးတင် ရယ် ၊ ဒါနဲ့ အဒေါ်တို့ နားချပြီး ခုပဲ ထည့်လိုက်ပါတယ် မောင်ရယ် ။ လူသူလေးပါး မသိပါစေနဲ့ ”

ညွန့် ။  ။ “ ဟဲ့ ... မယ်ညို ၊ နင် လဟီးကို ကြိုက်မလား ၊ နွားသ,တ်ကု,လားဟဲ့ ”

“ ကျွန်မ မကြိုက်ပါဘူး ။ အဖေ့ကို ငွေတစ်ရာ အတွက် ထောင်ချမယ်ပြောလို့ အဖေ့ကို သနားတာနဲ့ ” 

“ ဒီလိုဖြင့် ဘယ်မလဲ စာချုပ် ” ဟုပြောရာ မိန်းမကြီး က အိမ်ခေါင်မိုး ဝါးလုံးခေါင်းထဲမှ ထုတ်ကာ ပေးလေ၏ ။

ညွန့် ။  ။ “ အောင်မယ်မင်း ... အော်ဒီမန်စာချုပ်ကို သည်လောက် ရိုရိုသေသေ ထားလိုက်တာ ပျောက်မှာစိုးလို့လား ”

“ အေး ... မောင်ညွန့်ရေ ၊ လဟီးက သူ့အော်ဒီမန် ပျောက်ရင် တံဆိပ်တော်ခေါင်းဥပဒေနဲ့ ထောင်ချမယ် ပြောလို့ သိမ်းထားရတယ်ကွယ့် ။ ဒီငွေတစ်ရာဟာလည်း အဒေါ်တို့က ချေးရတာ မဟုတ်ပါဘူး မောင်ရယ် ။ မောင့် ဦးက ငွေကလေး တစ်ရာကိုးဆယ် လိုကြောင်း ပြောမိတာနဲ့ မောင်လဟီးက အိမ်လာပြီး ပို့ရှာပါတယ် ။ ယူပါယူပါနဲ့ အတင်း ပေးတာကလားကွယ့် ။ အော်ဒီမန် တော့ ဝတ်ကျေဝတ်ကုံဆိုလို့ မောင့်ဦးက လက်မှတ် ထိုးလိုက်ရတယ် ။ အဒေါ်ကတော့ ဘယ်ထိုးတတ်မလဲလေ ။ ကြက်ခြေခတ်ပါပဲ ”

မောင်ညွန့်သည် အော်ဒီမန်စာချုပ်ကို မိမိရှပ်အင်္ကျီ အိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး

“ အဒေါ်တို့ကို သူ ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့ဘူး ။ ရော့ ... အဒေါ်တို့ ဈေးသုံးဖို့ ” ဟု ပြောပြီး ငွေတစ်ဆယ် ပေးခဲ့လေ၏ ။

“ ဒါထက် မောင်ညွန့်ရေ ... ဟလီးတော့ ဧကန် ပြန်လာမှာပဲ ။ အားနာစရာ ဖြစ်နေတော့တာပဲ ။ ကု,လားကလေးခမျာ ရင်ကွဲရှာတော့မှာပဲ ”

ညွန့် ။  ။ “ အို .. အဒေါ်တို့က အဲဒါတွေကြောင့် ခက်တာပဲ ။ ကု,လားတွေက သစ်မရှိခင် ဝါးပေါင်းကွပ်တာ အဒေါ် ၊ အဒေါ်တို့ ဘာမှ မသိဘူးလို့ ပြော ။ ဟဲ့ ကောင်မကလေး နင် လိုက်ပြေးမှာလား ” 

“ မပြေးပါဘူး အစ်ကိုကြီးရဲ့ ”

“ အေး ... ပြေးများပြေးရင် ဒီတစ်ခါ အိမ်ပြန်ပို့မယ် မထင်နဲ့ ။ ဝါးတစ်ရာ မှော်ဘီအကွေ့မှာ မိကျောင်းစာ ကျွေးမယ် ။ ငညွန့် တဲ့ ၊ ငါ့ကို ဘယ်လိုအကောင် မှတ်သလဲ ၊ လူဆိုး သိလား ။ အဒေါ်တို့က ဝတ်ကျေဝတ်ကုံ ဆိုပြီး ကု,လားအော်ဒီမန်များမှာ ဘယ်တော့မှ လက်မှတ် မထိုးလေနဲ့ ။ သမီးကလေး ချောချောမောမောနဲ့ စစ်တကောင်းကု,လားအိမ်မှာ ကျွန်ဖြစ်တာ မြင်ချင်သလား ” ဟု ပြောပြီး တေးများ ဆိုကြလျက် မြို့ပတ်လည် ကားနှင့် ပတ်ပြီးမှ ရွာကို ပြန်ကြလေ၏ ။

▢  ပီမိုးနင်း
📖 ဝတ္ထုပဒေသာ ပေါင်းချုပ် ( ၁ )

ကမ်းလက်သင့်နိုး

 

❝ ကမ်းလက်သင့်နိုး ❞
          ( သတိုး )

ကိုလတ် အိမ်ပြန်လာတော့မည်ဟု သတင်းသဲ့သဲ့ ကြားရုံမျှနှင့် မေမေကတော့ ဝမ်းသာအူမြူးနှင့်တော့သည် ။

မောင်နှမတွေ ထဲမှာ ကိုလတ်ဟာ မိဘအပေါ် အသိတတ်ဆုံး ၊ အနစ်နာခံငဲ့ညှာတတ်ခဲ့ဆုံး ။ ပြီး မေမေ အားကိုး ချစ်မြတ်မဆုံးသော သားတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်သည် မဟုတ်လား ။ ကိုလတ် တစ်ယောက် အိမ်နှင့် ခွဲခွာဝေးလှမ်းခဲ့တာပင် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုမျှ မကတော့ပြီ ။ ကြားထဲမှာ ခဏ တစ်အောင့် ဆိုသလို အိမ်ပြန်လာတတ်သေးသော်လည်း ဘယ်တော့မှ တစ်ပတ် ၊ ဆယ်ရက် ပြည့်အောင် မနေ ။ ဖေဖေ နာတာရှည်ရောဂါဖြင့် အိပ်ရာထဲ လဲနေစဉ် မှာတောင် ခဏငယ်မျှသာ ရောက်လာ ပြေးပြန် သွားခဲ့တာဖြစ်သည် ။ ဖေဖေ ဆုံးပါးခဲ့ချိန်တုန်းကလည်း အသုဘရက်လည်အောင်ပင် မစောင့်နိုင်အားခဲ့ ။ ဖေဖေ့ ရုပ်အလောင်း မြေချပြီးသည်နှင့် သုတ်ခြေတင် ပြန်ပြေးသွားခဲ့သည် ။ မေမေ့အား ဒရောသောပါး ဦးသုံးကြိမ် ပုဆိန်ပေါက် ချကာ ခရီး ဆောင်အိတ် တန်းဆွဲ ၊ ပြန်ပြေး သွားခဲ့တာမို့ ဆုပေးစကားပင် မပြီးဆုံးလိုက်ရသည့် မေမေ ကတော့ အကြောင်း စပ်ဆိုင်တိုင်း တဖျစ်တောက်တောက် စကားနာထိုးတတ်ခဲ့သေးသည် ။

“ သူ့အလုပ်က ခွင့်မရ ဘူးတဲ့ မေမေရဲ့ ။ ကိုလတ် အကြောင်းလည်း သိသားနဲ့ ။ အလုပ်ကို သိပ်စွဲလမ်းတာလေ ”

“ ချစ်စ ၊ ခင်စ မိန်းမနဲ့ ရက်ရှည်မခွဲနိုင်လို့ ဖြစ်မှာပါ အေ ”

မေမေက ပြုံးမဲ့သည် ။ ကိုလတ် တစ်ယောက် ထိုမိန်းကလေးနှင့် နှစ်အရှည်အကြာ အတူ နေခဲ့ကြတာ မေမေ့အား ပေးမသိခဲ့ ။ လက်ထပ်လိုက်ကြပြီ ဆိုလေမှ မဖြစ်မနေ အသိပေးခဲ့ရတာဖြစ်သည် ။

“ ဘယ်အမျိုးအနွယ်မှန်း ၊ ဘယ်ကမှန်းလည်း မသိ ”

မေမေက သူ့စိတ် အငြိုအငြင်ကို ဖော်ပြခဲ့လေလျှင် ...

“ သူ့ဘဝသူ စီမံဖန်တီး တတ်မှာပါ မေမေရယ် ။ ကိုလတ်လည်း ငယ်တော့တဲ့ အသက်အရွယ်မှ မဟုတ်ဘဲ ”

ပြေရာပြေကြောင်း ပြောမိသော်လည်း စိတ်အတွေးမှာ တော့ တစ်ရှည်တစ်လျား ဆန့်ပွား မျှော်ကြည့်မိခဲ့ပါသည် ။ ကိုလတ် နှင့် သူ့ ပဝါပါးပါးမလေးတို့သည် ကိုယ့်မြေရေကို ခွာစွန့်ကာ တစ်ပြည်ရပ်ခြားမှာ ဝမ်းစာရှာဖွေရသူ ဘဝတူတွေတော့ မှန်ပါရဲ့ ။ ဒါပေမဲ့ လူမှန်း သိတတ်စ ၊ အမိအဖတွေ လက်ထက် ကတည်းက အိမ်မှန်းယာမှန်း မသိ ၊ ဇာတိမေ့လျော့စွန့်လွှတ်ကာ တစ်ပြည်ရပ်ခြား မှာသာ ကြီးပြင်းခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်တဲ့ ။

“ မြန်မာစကားရော ပြောတတ်သေးရဲ့လား ”

Video Chat မှာ ကိုလတ် နှင့် စကားပြော ဖြစ်ခဲ့လျှင်တော့ ကိုလတ်၏ နောက်ပါးက မျက်နှာနုဖွေးဖွေးလေးကို ပြုံးငေးမိတော့သည် ။ ဝှေ့ယမ်းနှုတ်ဆက်ရန် လက်တစ်ဖက် အမှတ်မဲ့ မြှောက်တက်သွားတော့မလို ဖြစ်ပြီးမှ သတိတရ ရှက်လန့်စွာ လက်အစုံကို စားပွဲအောက်သို့ ထိုးဝှက် လိုက်ရသည် ။ မြန်မာစကား တစ်ခွန်းတစ်စ ဆိုဖြစ်လျှင် တော့ စကားသင်စ တိုင်းရင်း သူတစ်ယောက် မြန်မာစကား ပြောနေသလို ခပ်ဝဲဝဲမို့ နည်း နည်းတော့ အားစိုက်နားထောင်ရပါသည် ။ သူကိုယ်တိုင်က မြန်မာစကားကို စိတ်မဝင်စားခဲ့တာ ဖြစ်မည် ။ ပုံမှန်အခြေအနေမှာ တိုင်းခြားဘာသာ စကားကိုသာ လည်မွတ်စွာ ပြောလေ့မြဲလည်း ဖြစ်ပုံရပါသည် ။ ပြီး မြန်မာမှု ၊ မြန်မာ့ အလေ့များနှင့်လည်း အကျွမ်းတဝင် ရှိပုံ မပေါ် ။ ကိုလတ် ကလည်း ...

“ မြန်မာလို ပြောရင် သူ့ ပြန်ရှင်းပြနေရတာနဲ့ မတွင်ဘူးဟာ ။ ဟိုက စကားပဲ ပြောဖြစ်ကြတော့တယ် ”

မေမေ မသိအောင် သက်ပြင်းသာ မျဉ်းရှိုက်ရတော့သည် ။

••••• ••••• •••••

“ သားသမီးတွေ မွေးထားလည်း အရေးအကြောင်း ကြုံရင် လက်လှမ်းတမီမှာ တစ်ယောက်မှ မရှိကြပါဘူး ”

တစ်ခါတစ်ရံတော့ မေမေက အားငယ်စွာ စိတ်လွတ်လက်လွတ် ရေရွတ် ညည်းတွားတတ်သေးသည် ။

“ မေမေ အထွေးလေး တစ်ယောက်လုံး ရှိသေးတယ်လေ ။ အထွေးက မေမေ့သမီး မဟုတ်ဘူးလား ။ အထွေးကို ကျတော့ မေမေက အားမကိုး ဘူးပေါ့ ဟုတ်လား ”

မေမေသည် ထိုအခါကျမှ အထွေးလေးအား သနား အားနာသလို မျက်ဝန်းတွေကို မလုံမခြုံ ဝှက်ကွယ်ကာ စကားတွေ ဟိုရောက် ၊ သည်ရောက်ဖြင့် ဖြေရှင်းလို့ပဲ မဆုံးတော့ ။ အထွေး၏ ကွယ်ရာမှာတော့ ...

“ အထွေးလေး တစ်ယောက်တောင် မစွမ်းမသန်မို့ ကြံဖန် ကျေးဇူးတင်ရတော့မလိုပဲ ။ သူများတွေလို သန်စွမ်း ကျန်းမာရင် သူလည်း ကျုပ် အနား ဘယ်နေမှာတုံး ။ ခု လောက်ရှိ သူ့အစ်ကို ၊ အစ်မတွေ ခြေရာ နင်းပြီပေါ့ ”

ထိုစကားတို့ တစ်ဆင့်ကြားဖြင့် အထွေး၏ နားသို့ ပေါက်ကြားရလေလျှင် အထွေး ကတော့ ကိုယ့်ဘဝကို နာကျင် ခံစားရသည်ထက် မေမေ့ကို သာ အသနား ပိုရတော့သည် ။

အထွေးတို့ မောင်နှမ ငါးယောက်မှာ ကိုကြီး က မြို့သူနှင့် အိမ်ထောင်ကျကာ အိမ်မှ အလျင် ခွာခဲ့သူဖြစ်သည် ။ ဇနီးသည်က သားဦးကိုယ်ဝန် ကို မွေးဖွားပြီး လောကမှ စောစီးစွာ စွန့်ခွာခဲ့လေလျှင် သား ငယ် နီတာရဲလေးကို မေမေ့ လက်အပ်ကာ ခြေဦးတည့်ရာ လွင့်ပြန်တော့သည် ။ ထို့ နောက် မမကြီးက သျှောင် နောက် ဆံထုံး ပါခဲ့ပြန်သည် ။ ဒါပေမဲ့ ကိုလတ် ၊ မမငယ် နှင့် အထွေးတို့ မောင်နှမ သုံးယောက် အပြင် မြေးဦး အမွန် ပုလုကွေးလေးလည်း ရှိနေ သေးသည်မို့ မေမေ့ အဖို့ မသိ သာလှသေး ။

ထိုအချိန်မှာ ဖေဖေ လည်း သန်မာဖျတ်လတ်ဆဲ ။ ဖေဖေတို့ ထုံးဖိုတွေလည်း အရှိန်ပြင်းပြင်း လည်ပတ် ကောင်းနေဆဲ ။

အထွေးတို့၏ ရွာကလေးက မြစ်နှင့် မလှမ်းဝေးသော ချောင်းကမ်းနံဘေးမှာ ရှိပေမဲ့ တောင်ကုန်းမြင့်မြင့်တွေ ခြံရံနေပြန်သော ဥယျာဉ်ရွာကလေး ဖြစ်သည် ။ ခြံဝန်းကျယ်တိုင်းမှာ ဖြောင့်မတ်မြင့် မားစွာ အုပ်ဖွဲ့ပေါက်ရောက် ကြသော ထီးရိုးဝါးရုံ ၊ ဝါးပိုး ဝါးရုံတို့ဖြင့် စိမ်းညို့အေးမြနေ ခဲ့ဖူးသည် ။ ပင်ဝါးရုံတို့ အကြားမှ တောင်ကုန်းတောင် ပို့မြင့်မြင့်များမှာ အထွေးတို့ ကလေးဘဝက ပြေးတက် ပြေးဆင်း ခုန်ပေါက်မြူးထူး ပြေးဆော့ခဲ့ဖူးသော်လည်း လူကြီးများ၏ အလစ်ကို ချောင်းကာသာ ဆော့ကစား ခွင့်ရခဲ့တာဖြစ်သည် ။ တောင် ပို့တွေပေါ်မှာ ပြေးဆော့နေ သော ကလေးတစ်စုကို မြင် လျှင် ရွာထဲက မည်သည့် လူကြီးမဆို စိတ်ပူပန်လေ့မြဲ ၊ စိုးရိမ်တကြီး တားမြစ်လေ့မြဲ ။ တောင်ပို့ထိပ်ဖျားတွင် ရေတွင်းပျက်ကြီး တစ်ခုလို နက်ရှိင်းသော တွင်းနက်ကြီးများ ကိုယ်စီ ရှိနေနှင့်သည် လေ ။ ထုံးဖိုအဟောင်းများ ဖြစ်ပါသည် ။

အထွေးတို့ ရွာကလေး၏ ချောင်းတစ်ဖက်ကမ်းမှာ ထုံးကျောက်ချပ်တွေ အလွှာ အထပ်လိုက် ရှိနေနှင့်သည် ။ ထိုကျောက်တုံးအချပ်ကြီး များအား လှေငယ်များဖြင့် ချောင်းကို ကူးဖြတ်၍ သယ် ယူပြီး တစ်ရွာလုံးနီးပါး ထုံး ဖုတ်ခဲ့ကြသည် ။ ထို့ကြောင့် ရွာရှိ တောင်ကုန်း ၊ တောင်ပို့ မှန်သမျှ ထုံးဖိုချည်းသာဖြစ် တော့သည် ။ တောင်ကုန်းမြင့်၏ ထိပ်ဖျားမှာ တွင်းဝ အချင်း ငါးလံခန့် ၊ စောက်အနက် လူ အရပ် နှစ်ပြန်စာ တွင်းနက် ကြီးကြီး တူးရသည် ။ ထိုတွင်း နက်နက်၏ အခြေမှစကာ အရွယ်စုံ ထုံးကျောက်ချပ် ၊ ကျောက်တုံးကြီးများကို အလယ်မှာ မီးခိုးခေါင်းတိုင် သဏ္ဌာန် ဖယ်ချန်ကာ နံဘေး မှ ရံလျက် စနစ်တကျ ၊ အကြားအလပ် မရှိအောင် စီစီညီညီ ဆင့်စီရသည် ။ ကျောက်တုံးစီသူသည် လုပ်သက်ရင့် ၊ လုပ်ငန်းကျွမ်းကျင်ရန် လိုအပ်ပြီး ပညာပါလှသည်ဟု ဖေဖေက ပြောဖူးသည် ။ စီညီမြင့် က မောက်လာတော့ ကျောက်တုံးပုံမို့မို့ကလေးသည် တောင် ကုန်းထိပ်ဖျားမှ ထပ်မံထွက် ပေါ်လာသော အမြင့်တစ် တောင်ခန့်ရှိ တောင်ထွတ် အသစ်ကလေးနှယ်ပင် ။ ထိုးထွက်မို့မောက် လာသော ထို ကျောက်စီပုံကလေးကို ကောက်ရိုး ၊ နွားချေး ၊ ရွှံ့တို့ဖြင့် လေလုံအောင် ရောနှောလိမ်းကျံကာ “ မံ ” ပေးရပြန်သည် ။

တောင်ကုန်း၏ နံဘေး တစ်ဖက်ကို ပြင်ညီနံရံဖြစ်လု နီးပါး လှီးဖဲ့ဖြိုချကာ တောင် နံရံအောက်ခြေနားမှာ ထင်းမီး ထိုးရန် လေဝင်ပေါက်လည်း ဖောက်ထားပါသေးသည် ။ ထုံးကျောက်တုံးများ အားလုံး ထင်းမီး အပူရှိန်ဖြင့် လေး ဆယ့်ငါးရက်ခန့် အပူပေးပြီးလျှင် ရေဖြင့် ဆွတ်လောင်းထိ ရုံမျှဖြင့် မွမွကြေကာ မဖောက် ထုံးမှုန့်ဖြူဖြူ ရတော့သည် ။

အထွေးတို့၏ ရွာလမ်း တစ်လျှောက်နှင့် အိမ်နံရံများ ၊ ဓနိအိမ်အမိုးများမှာ ထုံးမှုန့်များ လွင့်ဝဲဖွေးဖုံ နေခဲ့ဖူးတာဖြစ်သည် ။ မိုးအခါတွင် ပင် တံစက်မြိတ်မှ ကျသော မိုးရေကို ခံယူသောက်သုံးရန် မရဲသော်လည်း ရေတွင်းရေ ကန်များနှင့် အစားအစာ ၊ ပြီး ... ရှူသွင်းလိုက်သော လေထုထဲမှာ ထုံးမှုန့်အမှုန် အမွှားတွေ ပျော်ဝင်ရောနှော နေလေမလားဟု ဘယ်သူမှ စေ့စေ့ငုငု တွေးမကြည့်ခဲ့ကြ စဖူး ။

လူနေအိမ်တွေ ကြားမှာ ထုံးဖိုများ ရှိနေခြင်းသည် မအပ်လျော်မှန်း ၊ ကျန်းမာရေး အတွက် အန္တရာယ်ကို ဖိတ် ခေါ်ရာရောက်မှန်း ကြားဖူး နားဝ ရှိသော်လည်း ဘယ်သူကမျှ အရေးတယူ ဂရုမပြုအားကြပါပေ ။ မွေးဖွားလာသော ကလေးများ အတွက်လည်း စိုးရွံ့ပူပန်ကြရုံသာရှိ သော်လည်း ကလေးတိုင်းမှာတော့ ပုံမှန်ဖွံ့ဖြိုးလာခဲ့ကြ သည်ဟုသာ လိုရာဆွဲကာ မရေရာလှသော အကောင်းမြင်စိတ်ကို မွေးထားလိုက်ကြ တော့သည် ။

အထွေးတို့ နှယ် လူဖြစ်လာ ကတည်းက ကျိန်စာသင့်ကာ ကံကွက်ကျားမိရသူတွေကို မျက်မြင်ဖြစ်သော်လည်း ခဏသာ အုန်းတသည်းသည်း ၊ ရက်အတန်ကြာလျှင် မေ့ ပျောက်ထားနိုင်ကြပြန်မြဲ ။

အထွေးလေး ၏ မျက်ဝန်းများကို မျက်နှာစိမ်းများက စတွေ့စမှာ ကြောင်တောင်ကန်း ဟုပင် အထင်ရောက်ခဲ့ကြတာဖြစ်သည် ။ အထွေးသည် မွေးစကတည်းကပင် မျက်ဝန်းမှာ မျက်ဆန်နက်ကလေး ရှိပင်ရှိငြား အရောင် မထင်ရှား ။ မျက်ဖြူသားထက် သိသာရုံမျှ ကြည်နောက်နောက် မီးခိုးရောင် အလွှာပါးကလေး ဖုံးကာ ထားသလို ထင်ရတာ ဖြစ်သည် ။ သို့ပေမဲ့ အမြင်အာရုံလည်း တစ်စုံတစ်ရာ မချွတ်ယွင်းသည်မို့ ကျေးဇူးတင်ရမည် ။ သို့သော် အထွေး၏ လက်အစုံသည် လက်ဖျား နေရာမှာ လက်သည်းခွံ မပါ ၊ တချို့ လက်ချောင်းလေးများမှာ အရိုးပါရုံမျှမို့ ပိန်ဖျော့ ကျုံလှီလျက် လက်ဖျားထိပ်တွင် တိုတိကာ ဘောလုံးငယ်လေး သဖွယ် သီးထနေခဲ့သည် ။

သားသမီး လေးယောက်တုန်းက တထိတ်ထိတ် ပူပန်စိုးရိမ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း အမှတ်မဲ့ မခိုးမခန့် နေနိုင်ဆဲ ဖေဖေသည် အထွေးဆုံးသမီး ကျလေမှ အရှိုက်ထိကာ ခံခက်မွှန်ထူလျက် ထုံးဖိုသူကြီး ဘဝကို လမ်းစဖြတ်နိုင်ခဲ့တော့တာဖြစ်သည် ။

••••• ••••• •••••

ကိုလတ် တစ်ယောက် ရန်ကုန်သို့ ရောက်လာခဲ့သည့်တိုင် မေမေ့အား ပေးမသိရဲခဲ့သေး ။ စားသောက်ဆိုင်ကြီး တစ်ခုမှာ နှစ်ရှည်လများ ခြေစုံ မတ်မတ်ရပ်ကာ အသားတွေ တုံးတစ်ခုတ်ထစ်ခဲ့ရသော ကိုလတ်သည် အပြန် လမ်းတစ်လျှောက် အစန့်သား လဲလျောင်းလျက်သား လိုက်ပါလာခဲ့ရတာ ဖြစ်ပါသည် ။ ခါးနာရာမှ အစပြုကာ အကြောညပ်သလိုလို စ,ဖြစ်တာဟု ကိုကိုကြီးက ဝေဝါးစွာ ဆိုလေလျှင် အထွေး ကတော့ ပူပန်ပျာယာ နှင့်တော့သည် ။ ကိုလတ်အား မေမေ နှင့် မတွေ့ခင် အထူးကုဆရာဝန်ကြီးများနှင့် တိုင်ပင်ပြသရန် ရန်ကုန်တွင် ရှိနေသော မမလေးက စီစဉ်နှင့်ရသည် ။

မမလေးတို့ ၊ အထွေးတို့က မောင်နှမတွေ ထဲမှာ ကိုလတ် ကိုသာ အတွယ်တာဆုံး ဖြစ်သည် ။ သူတို့၏ အနွံတာခံသူကလည်း ကိုလတ် သာပဲ မဟုတ်လား ။

ဖေဖေ တစ်ယောက် ထုံးဖိုလုပ်ငန်းကို နားလိုက်ပြီး နောက်ပိုင်း လယ်ယာလုပ်ငန်း အစပြုခဲ့လျှင် ထိုလယ်ပွဲအား ဦးစီးရသူမှာ ကိုလတ် သာ ဖြစ်ခဲ့သည် ။ ထိုအချိန်မှာ ကိုကိုကြီး နှင့် မမကြီး တို့က သူ့အိုးသူ့အိမ်နှင့် ဖြစ်နှင့်ကြပြီ ။

“ ငါးသလောက်ပိုက် တစ်ဖောင်လောက် လုပ်ပေးပါလား အဖေ ”

လယ်ယာလုပ်ငန်း ပါးချိန်တွေမှာ ခုနစ်စဆက်သော ငါးသလောက်ပိုက် တစ်ဖောင် ၊ လှေ တစ်စီးဖြင့် မြစ်လယ်မှာ စုန်ဆန်ကာ ပိုက်မျှောနေတတ် ပြန်တော့ပြီ ။ ငါး အရအမိ များ သော လရာသီတွေ ဆိုလျှင် လယ်လုပ်ချိန် ဖြစ်သော်လည်း ထွန်ပြေးငင်လိုက် ၊ ပိုက်ပြေးဆွဲလိုက်ဖြင့် တစ်ယောက်တည်း ပြေးလွှား လွန်းထိုးနေတော့တာဖြစ်သည် ။

ကိုလတ် တစ်ယောက် ပုဆိုးရေစို မခြောက်စတမ်း ပင်ပန်းတကြီး ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ကံမျက်နှာသာ မပေးခဲ့ပါပေ ။ ရာသီဥတုတွေ ဖောက်ပြန် ၊ မိုးလေ မမှန်သောကြောင့် စပါးအထွက် မကောင်းခဲ့တော့ လယ်စရိတ်မျှ မကျေ ။ မြစ်ထဲမှာသာ နေအိပ်တော့ကာ နေ့နေ့ညည ပိုက်တစ်ဖောင်ဖြင့် စုန်ဆန်သော်လည်း ငါးကဖြင့် အရုပ် ရေးယူရတော့ မလောက် ဖြစ်တော့သည် ။ ဆွဲလွဲချေးငှား ထားခဲ့ရသော အကြွေးငွေတို့ အတိုးပေါ်အတိုး ဆင့်ကာ ကိုလတ်၏ တံငါလှေကလေး လှော်ရင်း နှစ်လုပြီ ။

ဖေဖေက သူ ကျောခိုင်း စွန့်ခွာခဲ့ရာ ထုံးဖိုများဆီ လည်ပြန်ငေးသော်လည်း ရွာမှာ ထုံးဖိုတွေ တတိတိ ပြိုပျက်ခဲ့ပြီ ။ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်မှာ မဖောက်ထုံး ဈေးကွက်က ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ။ ဈေးကွက် ရှိနေလည်းပဲ ထုံးကျောက်ကုန်ကြမ်းက အလျင်လို မပေါများတော့ ။ ပြီး လောင်စာ ထင်းမီး အတွက် အားကိုးပြုခဲ့ရသော ဒီရေတောတွေလည်း ပြန်းတီးခဲ့ပြီ မဟုတ်လား ။ ထုံးဖုတ်ရာတွင် လောင်စာထင်းမီး အဖြစ် အသုံးပြုသော တယောပင်ကို အထွေးတို့ပင် ခုအခါ မမြင်ဖူးကြတော့ပြီ ။ ဗြူးပင် တစ်ပင်စ ၊ နှစ်ပင်စ တော့ လူတစ်ရပ် သာသာ အပင်ပြန်ပေါက်ကလေးတွေ ချောင်းကမ်းနံဘေးမှာ ကျဲကျဲပါးပါး မြင်ရတတ်ပါသေးသည် ။

“ ကိုလတ် အလုပ်သွား လုပ်မယ့်နေရာက အဝေးကြီးမှာတောင်လား ”

“ သိပ် မဝေးပါဘူး အထွေးရယ် ၊ ကိုလတ်က ပညာမတတ်တော့ အိမ်နဲ့ အဝေးကြီးခွဲပြီး အလုပ်လုပ်ရမှာပေါ့ ။ အထွေးလေးက အိမ်နဲ့ မခွဲချင်ရင် ပညာကို ကြိုးစားသင်ရမယ် သိလား ။ အလုပ် လုပ်ပြီး ပိုက်ဆံရရင် ကိုလတ် အထွေးလေးဖို့ ဂါဝန်လှလှ လေး ဝယ်ပို့လိုက်မယ်နော် ”

“ ကိုလတ်က ဘယ်တော့ ပြန်လာမှာလဲ ”

အဲသည်စဉ်က ကိုလတ် အထွေးကို ပြန်မဖြေခဲ့ဘူး ထင်သည် ။

•••••   •••••   •••••

“ ကိုလတ် တစ်ယောက် ရှိပေလို့ပဲ ” ဟု အနက်ရသော သံတူကြောင်းကွဲ စကားသည် အထွေးလေးတို့ မိသားစုကြား မှာ ရေလဲသုံးနေကျ ဝေါဟာ ရသာ ဖြစ်တော့သည် ။ ရွာမှာ အလယ်တန်း အောင်ပြီးနောက် အထွေးလေးအား မြို့မှာ ဘော်ဒါထားခဲ့သည့်နှစ်များတွင်လည်း ဖေဖေနှင့် မေမေတို့ အခွင့်သင့်သလို တစ်လှည့်စီ ရွတ်ခဲ့ကြဖူးသည် ။ မမကြီးတို့ လင်မယား ကိုလတ် နောက် လိုက်ကာ ကိုလတ်၏ အဆက်အသွယ်ဖြင့် အလုပ်ခွင် ဝင်လေလျှင် သားနှင့်သမီးကို မေမေ့လက် အပ်ရင်း ထိုစကားကိုပဲ တွင်တွင် ဆိုသွားခဲ့ကြသည် ။ ကိုကြီး လည်းပဲ ကိုလတ်က လှမ်းခေါ်သောကြောင့် မလှမ်းချင်သလို လှမ်းရောက်သွားကာ လုပ်ငန်းခွင် အဆင်ပြေ ၊ အိုးအိမ်သစ်နှင့် အခြေကျနေ ကြောင်း သတင်းစကားပါး ရင်း ကိုလတ်၏ ကျေးဇူးကို တရရ ဆိုခဲ့ဖူးသေးသည်ပဲ ။

မိသားစုဝင် အားလုံးကို မချမ်းသာသည့်တိုင် ပူပန်ပင် ပန်းခြင်းမှ လွတ်မြောက်အေး ငြိမ်းအောင် ဘဝ၏ နုပျိုချိန် အားလုံးအား ကိုလတ် စတေး ပေးဆပ်ခဲ့တာ အထွေးလေး လည်း နားလည်ပါရဲ့ ။ ကျေးဇူးတင်ပါရဲ့ ။ ဒါပေမဲ့ ကိုလတ်က ငွေကိုသာ အလျဉ်မီအောင် ပို့ပေးပေမဲ့ လူကိုယ် တိုင်ကျတော့ တစ်ခေါက် တစ်ကျင်းမျှ အိမ်ပြန်ချင်စိတ်ပင် ပါးလျခဲ့တော့ပြီထင့် ။

ဖေဖေ ဆုံးပါးခဲ့ချိန်က ကိုလတ် ပြန်လာသောအခါ အထွေးလေး ကတော့ ကိုလတ် အား မလွတ်တမ်းကျစ်ကျစ် ဖက်ကာ တရှိုက်ရှိုက်ငင်ငင် သည်းသည်းလှိုက်လှိုက် ငိုချပစ်ခဲ့လိုက်တာပင် ။ ဖေဖေ့ အရိပ် ကွယ်ခဲ့ပြီ ကိုလတ်ရဲ့ ။ ကိုလတ် ရှိရင်တော့ အထွေး အားမငယ်ပါဘူး ။ အထွေးတို့ နဲ့အတူ ပြန်လာနေပေးပါ ကိုလတ်ရယ် ဟု ပြောချင်ပေမဲ့ ကိုလတ် စိတ်မဖြောင့်အောင်တော့ ပြောမထွက်ခဲ့ပါ ။

ရွာမှာ ကိုယ့်အစ်မ အရွယ်တွေကို ချစ်ခင်တွယ်တာမိပြီ ဆိုလျှင် ကိုလတ်နှင့် အောင်သွယ်ပေးချင်မြဲ ။

“ အထွေးတို့ အစ်ကိုက ရှာမှ ရှားနော် ”

အမွှမ်းတင် ရတာလည်း မမောပန်းနိုင် ။

“ ရှင့်အစ်ကိုက ဒီတစ်သက် ပြန်လာဦးမှကိုး ”

ရုတ်တရက် ရင်ထဲနင့် သွားသော်လည်း ...

“ အစ်မ ချစ်အောင်နေရင် ကိုလတ်က ပြန်မလာဘဲ ဘယ်နေနိုင်မလဲ ”

အထွေးကရော ချစ်အောင် မနေတတ်ခဲ့လို့များ ကိုလတ် အိမ်ပြန် မလာတာလားဟုလည်း ဆက်စပ်တွေး မိသေးသည်ပင် ။ အထွေး လိမ်လိမ်မာမာနေပါတယ် ကိုလတ်ရဲ့ ။ မေမေ့ကို မေးကြည့်ပါလား ။

မမငယ် လိုလည်း အလုပ် အကြောင်းပြပြီး မြို့ပေါ်တက် ၊ အဆောင်နေကာ ရည်းစားတွေ ပွေလိမ်မရှုပ်ဘူးလေ ။ တူ ၊ တူမတွေနဲ့လည်း တည့်အောင် နေပါတယ် ။ အနွံတာခံ ပြုစုယုယပါတယ် ။ သူတို့ကိုလည်း ချစ်တယ် ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခါတလေတော့ ငြိုငြင်မိတာပေါ့ ။

“ ကိုကြီးတို့ ၊ မမကြီးတို့ ကတော့ အကြော့သား နေနိုင်ကြတယ်နော် ။ မေမေ့ခမျာ ဘုရားသွား ၊ ကျောင်းတက်ရ မယ့်အရွယ် အိုကြီးအိုမ ကျမှ မြေးတွဲလဲနဲ့ ဟွန်း ”

“ ငါတို့လည်း ကိုယ့်သား ကိုယ့်သမီးနဲ့ ရင်အုပ်မကွာ နေချင်တာပေါ့ အထွေးရယ် ။ မတတ်သာလို့ပါဟယ် ။ ကြိုးလည်း ကြိုးစားနေပါတယ် ”

ဟွန့် နို့ဖြတ်ပြီး ထားခဲ့သော အငယ်ကောင် ပိုတိုးချစ်တောင် ပထမတန်း တက်နေရပြီ ။ သူတို့မှာ ကြိုးစားတုန်း ။ အထွေး ဆက်ပြောလျှင် မျက်ရည်လွယ်သော မမကြီးတစ်ယောက် မျက်ရည်ရွှဲ ပုလဲခဦးတော့မည် ။ မေမေ ကတော့ ...

“ သာတယ် ၊ နာတယ် တွက်ရမယ့် သူတွေလား အထွေးရဲ့ ။ ကျုပ်မြေးတွေကို ထိန်းခွင့်ရလို့ ကျုပ်က ပိုတောင် ပျော်သေးတယ် ။ သူတို့လည်း ငွေမှန်မှန် ပို့ပေးနေကြတာပဲ မဟုတ်လား ”

“ သူတို့ ငွေပို့မှလား ။ ကိုလတ် ပို့ပေးနေတာပဲ ”

ဒါပေမဲ့ အထွေး ချစ်မြတ်အားကိုးသော ကိုလတ် လည်း အိမ်ထောင်ကျသွားခဲ့ပြီ ဆိုတာ သိရလျှင်တော့ အထွေး တစ်ယောက် အားငယ် ဝမ်းနည်းမိပြန်တာ ကိုလတ် ပို့လိုက်မည့် လစဉ်ထောက်ပံ့ငွေ ရောက်မလာမှာ စိုး၍ မဟုတ် ရပါ ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုလတ် အား ချစ်မြတ်လျှင် ကိုလတ် နှင့်ပတ်သက်ရာ မိန်းကလေး ကိုလည်း ဖိတ်ကြိုပျူငှာရမည် ၊ နွေးထွေးလှိုက်လှဲရမည်ဟုတော့ အထွေး နားလည်ပါ၏ ။

•••••   •••••   •••••

ကိုကြီး နှင့် မမကြီး၏ ယောက်ျားတို့က ကိုလတ်ကို ရန်ကုန်အထိ ပို့ပေးကြသည် ။ မမငယ်က အမေ့အိမ်သို့ ဆိုက် ဆိုက်မြိုက်မြိုက် ရောက်လာ နိုင်သည်အထိ တာဝန်ယူပေးသည် ။ သူတို့ အားလုံးလည်း ရောက်မဆိုက်ပင် အလုပ်ပြန် ဝင်ရန် နောက်လှည့်ပြန်ရန် ဖင်တကြွကြွ ရှိကြပြီ ။ ကိုလတ် တစ်ယောက်ကတော့ ဒရင်းဘက် ပေါ်မှာသာ လျောင်းစက် နေရချိန်တွေ များတော့သည် ။ ထိုင်နေလိုလျှင် လူအကူဖြင့် တွဲကူ ထူမပေးရသည် ။

အထွေး သာ သန်စွမ်းကျန်းမာသူ ဆိုလျှင်တော့ ကိုလတ်၏ ဝေယျာဝစ္စအလုပ် တို့ကို မညည်းမညူ လုပ်ကိုင် ပြုစု ပေးချင်ပါသည် ။ ကိုလတ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးအား အထွေး၏ လက်ပိန်ငေါငေါလေးတွေက ပွေ့ချီမ,ယူ နိုင်စွမ်း မရှိကြဘူးလေ ။ ထိုအခါ အမေ ဝင်ကူ ၊ တွဲမ ထူရလေလျှင် ကိုလတ် ခမျာ အမေ့အား အာနာအနေခက်ရပြန်တော့သည် ။ အထွေးကတော့ ယောက်မ အသစ်စက်စက်ကိုသာ မျက်စောင်းဝင့် ချင်မိတော့သည် ။

တကယ်ဆို ကိုလတ်၏ ဇနီးတစ်ယောက် အနေဖြင့် ကိုလတ်၏ ဝေယျာဝစ္စတို့ကို မျှကူ တာဝန်ယူသင့်သည်ဟု သူ့အသိမှာ မရှိဘူးလား ။ နံနက်လင်းလျှင် သူ့ကိုယ်သူ ကြော့ရော့ကော့ပျံအောင် ပြင်ဆင်ကာ ကိုလတ်အား ပီယဝါစာ နှုတ်စကားဖြင့် ကျီစယ်ကလူဖော်တော့ရပါသည် ။ ပြီး လျှင် ...

“ အလုပ် မရှိတော့ ပျင်းတယ်ကွာ ”

“ ရွာထဲ လျှောက်လည်ပါလား ။ ပိုတိုးချစ်တို့ မောင်နှမတွေကို အဖော် ခေါ်သွားလေ ”

ရွာထဲ လည်ရန် ဝေးလို့ ကိုလတ်အား သတင်းမေးမြန်း ရောက်လာကြသည့် အဆွေ အမျိုးများကိုပင် ပြုံးပြနှုတ် ဆက်ဖော် မရပေ ။ အရယ် အပြုံး ကင်းစွာ ငြိမ်သက် ကျောက်ရုပ်နှယ်သူမို့ နေ တတ်ပလေတယ် ။

“ သူက ဒီက ဓလေ့တွေ နဲ့လည်း စိမ်း ၊ ဘာသာစကားလည်း အခက်အခဲ ရှိတာကိုး ”

မေမေကတော့ ချွေးမ ဘက်သား ဖြစ်နေပြန်ပြီ ။ ဒါဆို အထွေးတို့ကို ကျတော့ရော ဘာကြောင့် ရင်းနှီးရောနှော မနေတာလဲ ။ တစ်အိမ်တည်း အတူ နေကြသူတွေ  အကြား သူ တစ်ယောက်တည်း ရှိနေ သလို သူမို့ တသီးတခြား နေတတ်သည် ။

ကိုလတ် ကတော့ သူ့ ဇနီးအတွက် ဇာတ်လမ်းတွဲတွေ အထပ်လိုက် မြို့ကနေ မှာဝယ်ပေးရှာသည် ။ မြန်မာစာတန်းမထိုးသော သူတို့ဇနီး မောင်နှံသာ နားလည်သည့် ဘာသာစကားပြော ဇာတ် လမ်းတွဲများသည် အထွေး လေးတို့ တူဝရီး ၊ သားအမိ တွေ အတွက်တော့ ခဏငယ်မျှ ရပ်ကြည့်ရုံနှင့်ပင် စိတ်ပျက် လွန်းလှပြီ ။

“ စကားသံတွေကလည်း ပျစ်ချွဲချွဲနဲ့ ။ ပြီး သံဘူးထဲ လောက်စာလုံးထည့် လောက်သလို ကလောက် လောက်လောက်ပဲ ကြားတယ် ။ နားထဲ ယားကျိကျိကြီး ”

အထွေးလေးတို့ တူဝရီး တစ်တွေကတော့ ကွယ်ရာမှာ ရယ်မောကြ ၊ ဟားကြမြဲပင် ။ သို့ပေမဲ့ ဆိုလာပြားခေါင်မိုး ပေါ်တင်ကာ အိမ်မီးလည်း လင်းစေပြီး တီဗွီကလေးရှေ့ မော့ငေးနိုင်ရုံရှိတာဖြစ်သည် ။ တီဗွီ ၊ အောက်စက်က တစ်စုံသာ ရှိသည်ကြောင့် သူတို့နှစ်ယောက်ကို ဦးစားပေးကာ အထွေးတို့ တစ်တွေခမျာတော့ တီဗွီငတ်ရတော့သည် ။

“ ဦးဦးလတ်ကလည်း ဘယ်လိုမိန်းမ ယူလာမှန်း မသိဘူး ”

ညစဉ် အိမ်လည်ကာ တီဗွီကြည့်ရသောကြောင့် တူ ၊ တူမများက မကျေနပ်ချင် ။

အထွေး ကတော့ သူတို့ထက် ဆိုးလေသည် ။ တတ်မှတ်သမျှ ဖွယ်ရာစုံလင်အောင် ပြင်ဆင်စီမံကာ ထမင်းပွဲရှေ့ ရောက် စီစဉ်ပေးပေမဲ့ ထမင်းဝိုင်း ထိုင်လေတိုင်း ဒေါ်ရွှေချော၏ မျက်နှာက မကြည်သာ ။ မျက်နှာ ညိုလက်စနှင့်ပင် ကိုလတ် အနားသို့ သွားကာ တီးတိုးတွတ်ထိုးပြန်တော့သည် ။

အထွေးတို့ ဆန္ဒကတော့ မကျန်းမာချိန်လေးမှာ ကိုလတ် အား စိတ်ချမ်းသာ ငြိမ်းချမ်း စေချင်ပါသည် ။ အခုတော့ သူက လူမမာအား မပြုစု သည့်အပြင် လူမမာကပင် သူ့ အား တစ်ပြန် ဖေးမချော့မော့ နေရပြန်တော့သည် ။

“ နင်တို့ ငါတို့ မျက်စိနဲ့တော့ ဘယ်အဆင်ပြေမလဲ ဟယ် ။ သူတို့ချင်းတော့ ချစ်ချစ်ခင်ခင် အဆင်ပြေနေတာပဲ မဟုတ်လား ။ ဒီမှာတော့ သူ လည်း သူ့အလုပ် ၊ ကိုယ်လည်း ကိုယ့်အလုပ်နဲ့ မျက်ပြူးဆန်ပျာ မအားကြရှာတော့ ခြေဆုပ်လက်နယ် မိသားစုဝတ္တရား ဆိုတာတွေလည်း ပါးလျားကုန်တော့တာပေါ့ ”

“ လူနာအတွက် အကူ မရတာ အထွေးက မပြောချင်ပါဘူး ။ အခုက သူ့ အတွက်တောင် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်နေသေးတာ ”

မမကြီး ကတော့ နေသည့် အခိုက် ၊ စားသည့် အခိုက် အဆင်ပြေအောင် နေရမယ်တဲ့ ။ မမလေး ကလည်း ...

“ နင်တို့ မသင့်မြတ်ရင် ကိုလတ်ပဲ စိတ်ညစ်ရမှာပေါ့ ”

“ အထွေးတို့က သင့်မြတ်အောင် နေပါတယ် ။ အခုလည်း သူ့ကို ငြိုငြင်နေတာ တော့ မဟုတ်ပါဘူး ။ အဖြစ် ကိုသာ ဘဝင်မကျလွန်းလို့ပါ ”

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုလတ် ကိုတော့ စိတ်ချမ်းသာစေချင် မိပါသည် ။ ကိုလတ် တစ် ယောက် တဖြည်းဖြည်း ထိုင် နိုင် ၊ ထနိုင်လာ ၊ အိမ်ပေါ်မှာ အလူမီနီယံ တောင်ဝှေးကလေးနှင့် လမ်းစမ်းလျှောက်လာနိုင်ခဲ့တော့ အားလုံး ပျော်ရွှင်ကြည်နူးကြရပါသည် ။

•••••   •••••   •••••

ကိုလတ်၏ သဘောအတိုင်း ဆိုလျှင်တော့ မေမေ့အိမ်မှာ ကြာကြာရှည်ရှည် နားနေချင်ပေဦးမည် ။ သို့သော် ကိုလတ်၏ ဇနီးချောကတော့ ဒီတစ်ခေါက် ရန်ကုန်ကို အသွား ၊ ဆေးပြကာ သောက်ဆေးယူ ၊ လေ့ကျင့်ခန်း အတွက် ညွှန်ကြားချက်တွေ မှတ်သား ကာ အိမ်မှ တစ်ပါတည်း ထွက်ခွာရန် စီစဉ်ထားနှင့်ပြီ ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုလတ်သည် အထွေးတို့နှင့် တစ်ယောက်ဦးခေါင်း တစ်ယောက် နင်းကာ လူဖြစ်ဆင်းသက်လာကြသော်လည်း သူစိမ်း ဖက်လာချိန်မှာတော့ ဆိုင်သာဆိုင် လျက် မပိုင်တော့မှန်း နားလည် နိုင်ပါ၏ ။ သို့ပေမဲ့ ...

“ အထွေးရဲ့ လက်ကလေးတွေက အရိုး ပါမလာတော့ အမှတ်မဲ့ ထိမိကိုင်မိရင် ပျော့အိအိနဲ့မို့ အသည်းယားလို့တဲ့ ”

ကွယ်ရာ ပြောစကားကို အထွေး၏ နားသို့ အရောက် ပိုတိုးချစ် မှ တစ်ဆင့် သယ်လာ ပေးသူဟာ မမကြီး လား ၊ မမငယ် လား ။ ကိုလတ် မဟုတ်တာတော့ သေချာပါသည် ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အထွေး အဖို့တော့ သည်လို စကား ၊ သည်အတွေ့အကြုံမျိုးက ရိုးလှပါပြီ ။ မရိုးနိုင်တာကတော့ ရှက်ကြောက် နာကျင် မဖြစ်ရဘူးဟု မိမိ ကိုယ်ကို သတိပေး ၊ အား တင်းနေရင်းမှ တလှိုက်လှိုက် ကြေကွဲဆို့နစ် လာရခြင်းပင် ။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူမှ မသိ ၊ မရိပ်မိအောင် ကျိတ်ငိုရခြင်းမျိုးကို အထွေးက ကျွမ်းကျင်ပြီးသားလည်း ဖြစ်သေးသည် ။ ဒါဆို အထွေး တစ်ယောက် သူ သိမှတ်တတ်စွမ်းသမျှ နိစ္စဓူဝ ချက်ပြုတ်ကျွေးမွေးနေခဲ့တာတွေ အတွက်ရော သူ စိတ် သန့်သန့်နဲ့ မျိုကျခဲ့ရဲ့လား ။

သည်စဉ်က ကိုလတ် နှင့် နှစ်ကိုယ်ကြား တွတ်ထိုးသော စကားထဲမှာ ပြန်ချင်တယ် လိုလို ၊ အန်ချင်တယ် လိုလို မသဲမကွဲ နားစွန်နားဖျား ကြားဖူးတာလည်း သတိရသည် ။

“ ငါလည်း အရင်လို မဟုတ်တော့ဘူး ။ နည်းနည်း လှုပ်ရင် မောဆာဆာကြီး ။ ခေတ်ကာလ သားသမီးတွေ ကလည်း နည်းနည်းမှ ပြော ကောင်းတာတွေ မဟုတ်ဘူး ။ အထွေးသာ မရှိရင် နင်တို့သားသမီးတွေကို ငါ ဘယ်လို တာဝန်ယူနိုင်မလဲ ”

အမေ့ထံမှ လက်လှမ်းလာသော ဖုန်းကို အထွေးက နားမှာ ကပ်လိုက်လျှင် မမကြီး က ...

“ ကိုကြီးရော ၊ ကိုလတ် တို့စုံတွဲရော ရောက်နေကြတာလေ ။ နင် ကိုလတ်နဲ့ ပြောလိုက်ဦး ”

“ ကိုလတ် နေကောင်းပြီလား ” ဟု မေးရင်း အထွေး၏ အသံကလေး တိမ်ဝင်သွားရကာ နှုတ်ခမ်းကို နာနာဖိကိုက်လျက် အသံတိတ် ကျိတ်ရှိုက်မိလျှင် ကိုယ်ကလေးက သိမ့်သိမ့်တုန်နေပြန်သည် ။

“ အထွေးလေး ပင်ပန်းနေပြီလား ။ ရွာကျောင်းမှာ လုပ်အားပေး ဆရာမ ဝင်လုပ်နေတယ်ဆို ။ စာသင်ရတာရော အဆင်ပြေလား ”

“ ဟုတ် ”

အထွေးက စာသင်ကောင်းတယ်လို့တော့ ပြောကြတာပဲ ကိုလတ်ရဲ့ ။ တချို့ ကျောင်းသားတွေကတော့ အထွေးရဲ့ လက်ချောင်းက လေးတွေကို ကြောက်လို့တဲ့ ။ ရွှတ်နောက်နောက် ကျောင်းသားတွေကတော့ ဝှိုက်ဘုတ်မှာ အထွေး စာရေးရင် တီးတိုး ရယ်ပွဲဖွဲ့ကြပြန်ရော ။ ဘာပဲ ဖြစ်ဖြစ် သူတို့ အားလုံး အထွေးကို ချစ်လာအောင် ၊ အထွေးရဲ့ သင်ကြားမှုကို လက်ခံလာအောင် အထွေး ကြိုးစားနိုင်ပါတယ် ။ ဒါပေမဲ့ ...

“ ဒီမှာ အထွေး နဲ့ စကားပြောချင်လို့တဲ့ ။ ဘယ်သူဖြစ် မယ် ထင်သလဲ ” ဟူသော ကိုလတ်၏ စကားအဆုံးမှာ ...

“ ဟဲလို အထွေးလေး ရေ ။ သတိရနေပါတယ် ” ဟူသည့် ချွဲချွဲအီအီ မပီကလာ စကားသံကို အထွေး တစ်ယောက် ရူးမိုက်စွာ စောင့်လင့် နားစွင့်နေမိသော်လည်း တစ်ဖက်မှ ဖုန်းချသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည် ။

⎕ သတိုး
📖ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း   
     နိုဝင်ဘာ ၊ ၂၀၁၇