စွဲမက်သူ

❝ စွဲမက်သူ ❞
   ( ပီမိုးနင်း )

အထက်ထက်က မမြင်ခဲ့ဘူးသောကြောင့် တချို့မှာ ဤမျှလောက် ဖြစ်ရသလားဟု မေးဖွယ်ရှိ၏ ။ စင်စစ်အားဖြင့်သော်ကား အထက်ထက်က မမြင်ခဲ့ရဘူးသောကြောင့် မဟုတ်ချေ ။ အကြောင်းမူကား သာချိုသည် အမိန့်တော်ရ ဦးစော်ကဲ၏ အိမ်သို့ ရောက်၍ နေသည်မှာ ၃ လခန့် ကြာရှိခဲ့လေ၏ ။

ထိုသုံးလ အတွင်း၌ ဖြူဝင်းတောက်ပ အလှ၏ နမူနာ ။ လူ့ရွာမှာ ထူးခြားအောင် သူ့မိဘများ မွေးမြူ၍ ထားသော တိုးမြင့်၏ ကွင်းကွင်းကွက်ကွက် မျက်နှာကလေး ကိုသာ အကြိမ်ကြိမ်မြင်ခဲ့ရလေရာ လှတစ်မျက်နှာတွေမှာ ယခုခေတ် ယခုကာလ တရုတ်ကု,လား ကပြားတွေ ပေါများသဖြင့် မရှားသော မြင်ရခြင်းဖြစ် သဖြင့် ထူးမခြားနားဟု တိုးမြင့်ကို မှတ်ထင်ခဲ့လေ၏ ။ ယခု တနင်္ဂနွေတစ်ပတ် အတွင်း သာချိုမှာ တိုးမြင့်၏ ရူပါရုံဖြင့် အပြင်း ဖမ်းစားခြင်းကို ခံခဲ့ရခြင်းမှာမူကား နောက်ဖေးခန်း၌ ၎င်းဟာမကလေး၏ ဖွေးဖွေးနုနု အကာနှင့် အနှစ် ရောစုသည့် အဆင်းကြံအင်အသွင် ရူပကာကို ရင်တစ်ကိုယ်လုံး ဆိုသည့် စကားနှင့် ညီအောင် ရေချိုးရာမှာ မြင်ရသောကြောင့်ပေတည်း ။

သေးသွယ်သော ကိုယ်လုံးနှင့်အမျှ ပြည့်ဝမို့ မောက်သောရင်မှာ ရင်ရှားသော ထဘီ၏ အထက်ဆင့် နီနီကလေးသည် ဝှက်ထိန်၍ မရ ။ မဖော်ဘဲ ပြခြင်းသည် ဖော်၍ ပြသည်ထက် ရက်ရောသဖြင့် မက်မောခြင်းကို တစ်မျိုး ထအောင် နှိုးဆွ၍ ပေးလေသတည်း ။ ကျစ်လျစ်ဖြောင့်စင်း ၊ အကျအဆင် ပြေလှစွာသော ငါးရံ့ကိုယ်ကလေး၏ ခါးသည် ရွှေအဆင်းနှင့် တူသော ကောက်လှိုင်းသစ်၏ စည်းအပ် အေဟိုက် ပမာ ။ အောက် ဘက်၌ကား၍ လာပုံမှာလည်း ကြက်သွန်ဖြူဥ တစ်လုံး ပမာ အမြှေးကို ခွာ၍ အသားကို စမ်းရလျှင် အလွန်ပင် ချောမှာပဲ ။ နှလုံးထဲ၌ သွားရည် ရွှဲ၍ လာလေသတည်း ။ မပုမကွေး လေးကိုင်းနှင့် မတူ ။ ဆင်ဖြူနှာ မောင်းပမာ ။ ဖြောင့်စင်းနူးညံ့စွာ သက်ဆင်းသည့် မတိုလွန်း မရှည်လွန်းသော ခြေတို့မှာ အသားကိုကပ်သော ရေသနုပ်ထဘီက အတည်ပြသဖြင့် လုံးလုံးဝဝကလေးကို လုံးဝဥဿုံ အကုန်အစုံ မြင်ရလေသတည်း ။ လက်မောင်း လက်ချောင်း ပျောင်းပျောင်းပြေပြေ ခပ်ရှည်ရှည်တို့မှာမူကား လူလုပ်၍ ထားသည်နှင့် မတူ ။ နတ်လုပ်၍ ထားသည်နှင့် တူလေသတည်း ။

ထိုအချင်းအရာ အတွင်းရတနာတို့ကို အထက်ထက်က လင်းစွာ ရှင်းစွာ မမြင်မသိရသည်မှာကား အသားနှင့်ကွာ အလှကို ကာသော အဝတ်တန်ဆာတို့ကြောင့် ဖြစ်လေရာ ရေမိုးသုံးသပ်ရာ၌မူကား အငတ် ခေါင်းပါး၍ ဖယောင်းသားအလှ ယမင်းကလေး၏ လက္ခဏာတို့ကို မက်စရာ ဖြစ်အောင် ပြသည်နှင့် တူလေသတည်း ။ သို့ဖြစ်သောကြောင့် ထိုလက္ခဏာတို့ကို မတော်တဆ ပြတင်းဝမှ သာချို စ၍ မြင်ကတည်းက အသည်းနှလုံးထဲမှာ တလှပ်လှပ်နှင့် ချားရဟတ် လေပွေ လှည့်ကာ နှလုံးသွေး အသွားအလာ မမှန်အောင် ဝဲဝှေ့၍ နေခဲ့ခြင်းသည် နိုးရာမှ အိပ်ရာသို့ တိုင်ခဲ့လေ၏ ။ မှိတ်ရာမှ နိုးရာသို့ ရောက်ခဲ့လေသတည်း ။ သို့အတွက် စားဖို့သောက်ဖို့တောင် အခွင့်မရနိုင်ဘဲ အသည်းအသန် အပြင်းဖမ်းလာခဲ့သည်မှာ စဉ်တိုက်ကြီး ဖြစ်၍ နေသောကြောင့် အတက်အကျ များခြင်းနှင့်လည်းမတူ ။ ရက်ချန် ဖျားခြင်းနှင့်လည်း မခြား ၊ အင်ဖလူအင်ဇာရောဂါ ဖမ်းစား သလို တစ်လမ်းသွား စူးရောက်၍ နေရှာပေတော့ သတည်း ။

အဲ - ဤကဲ့သို့ စ၍ ဖြစ်ကတည်းက အချိန်မှန်မှန် ရေချိုးထွက်သူကလေးကို အချိန်မှန်မှန် စွဲစွဲမြဲမြဲ မျက်တောင်မခတ်ဘဲ နေ့စဉ်မလွဲ စောင့်၍ ကြည့်ခဲ့၏ ။ တိုးမြင့် က မူကား ရှေ့နေအိမ်၌ စာရေးယောင်ယောင် စာချီ ယောင်ယောင်နှင့် ခိုင်း၍ ထားသော သာချိုကို ဘာလိုလိုမှ စိတ်ထဲမှာ မဥပါဒါန်ဘဲ နုနုဖတ်ဖတ် မိမိ၏ အဆင်းကို ရေချိုးရင်း ပြရာ၌ ရှက်စရာကြောက်စရာ ဖြစ်လောက်အောင် လေးစားအပ်သည်ဟု အမှတ် မပြုဘဲ ထုံးစံအတိုင်း နံနက် မိုးလင်းစအခါ တက်သစ်စ နေရောင်ကို ဆင်မြန်းတန်ဆာပြုကာ ရေချိုးခြင်း အမှုကို နမော်မဲ့နမာမဲ့ ပြု၍သာ နေခဲ့ရှာလေသတည်း ။ အကြောင်းမူကား သာချို မှာ နာမည်နှင့် ညီအောင် သာသာယာယာချိုသော မျက်နှာထားမှ တစ်ပါး အားကိုးအားထား ပြုလောက်အောင် လှသူ မဟုတ်သည့်ပြင် ပညာမှာ မူကား ခေတ်ကာလ မမီ မြန်မာစာ ခြောက်တန်း ခုနစ်တန်းမျှ တတ်သူ ဖြစ်သည်ကို အကြားနှင့် သိပြီးဖြစ်သည့်ပြင် စာရေးယောင်ယောင် စာချီယောင်ယောင်နှင့် ရုံးစာအိတ်ကို လက်မောင်း အောက်၌ ညှပ်ကာ မိမိ၏ ဆရာ နောက်ကို တကောက်ကောက် လိုက်ရသည်အခါများမှ တစ်ပါး ထမင်းအိုး ဟင်းအိုးနှင့် မအားသူ ဖြစ်သည်ကို မြင်ရလေ၏ ။

သာချိုမှာမူ ဤကဲ့သို့ မဟုတ်ချေ ။ မမီတဲ့ပန်း တုံးခု၍ လှမ်းဟူသော စကားကို မယုံ ၊ တုံးချ၍ မမီလျှင် လှေကား ထောင်၍ တက်မည် ။ တံချူနှင့် ချူမည် ။ မရမက ပေါင်ချန်ထိုး၍ တက်မည်ဟု ကြံစည်ကာ သင်းက အင်္ဂလိပ်ကျောင်းဆရာကြီးသမီး ငါကလည်း ရှေ့နေစာရေးကြီးပဲ ။ ငါ သူ့ထက် သာတာကတော့ သင်းက မိန်းမ ၊ ငါက ယောက်ျား ၊ ရောက်လျှင် ကျားပဲ ၊ မရောက် လျှင် နွားပဲ ဟု စိတ်ထဲ၌ အားခဲပြီး ကြည့်ရုံနှင့်တော့ သင်း တရားစွဲနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး ဟူသော ဥပဒေကို လက်ကိုင် ပြုကာ မလျှော့သော လုံ့လနှင့် နေလေသတည်း ။

ထို့ပြင်မှ တစ်ပါးလည်း ချစ်တဲ့သူကို မည်သူမျှ ပြန်၍ မမုန်းနိုင် ၊ သူ့ကို လှောင်လား ပြောင်လား စာ ထောင်ပြလား လေချွန်လား မလုပ် ၊ အဟုတ် တကယ် ချစ်တဲ့ စိတ်အာရုံကိုသာ ကိုးစားပြီး ကြိုးကြိုးစားစား ၊ အပိုးအား သန်ချေက ရိုးသားသည့် အမှန်သဘောကို နောက်ဆုံး သိသောအခါ၌ မိသောအခါ ၊ ထိသောအခါ ဖြစ်မှာပဲဟု စိတ်ထဲ၌ အစွဲတစ်ခု ရဲရဲကြီး ပြု၍ထားလေ၏ ။

ထိုကဲ့သို့ နေ့ဆက် ရက်ဆက် မပျက်မကွက် မရှက်မကြောက် အထက်သို့ ရောက်အောင် အကြမ်းပိုးကာ ကြိုးပမ်း၍ နေလေရာ တစ်စတစ်စ တိုးမြင့်သည် သိစ ပြုလေ၏ ။ သိစ ပြုသောအခါ တခိခိ ရယ်စ ပြုလေ ၏ ။ ရယ်စ ပြုရုံမက နောက်ဘေး အိမ်မီးဖိုချောင်က အကောင်ဟာ ကျွန်မကို ပြောင်ပြောင် ပိုးနေတယ်မေမေရဲ့ဟု မိခင်အား တိုင်လေ၏ ။ မိခင်က စည်းစောင်း ကြည့်ရှုလေလျှင် သမီးစကား မှန်သည်ကို သိသောအခါ လင်ဖြစ်သူအား အိပ်ရာထဲ၌ တီးတိုး စကားပြောလေ၏ ။ သို့ပြောပြီး နှစ်ယောက်သား ကြိတ်ကြိတ်ပြီး ရယ်ကြ၏ ။ ထမင်းစားရာ၌ သားအမိသားအဖ သုံးယောက် သာချို အကြောင်းကို ပြောရင်း အူရွှင်သဖြင့် ထမင်းမြိန်ကြ၏ ။ သာချို မှာသာ စားလို့ သောက်လို့ မဝင်ရှာသူ ဖြစ်လေသတည်း ။

သို့ဖြစ်လေရာ အရေးမထားလောက်သဖြင့် မလေးမစားဘဲ နေကြရာတွင် တိုးမြင့် သည်လည်း ကလေးကလား ။ မထီပြင်ပြင် သဘောရိုးနှင့် ရေချိုးခြင်း အလုပ်ကို မဖြုတ်ဘဲ နေသည်သာမက မိန်းမပျိုတို့ ဓမ္မတာ ကြိုက်သူ ချစ်သူ ၊ ပိုးပန်းသူ ရှိသည်ကို သိသည့်အခါ သာ၍ အမူပိုတတ်သလို မြှူချိုသော မျက်နှာကလေးနှင့် မရသဖြင့် ဘယ်သူပဲ ငိုငို ရက်စက်စွာသဘော ထားပြီး မက်စရာ ဖြစ်သော အသွားမျိုးနှင့် တအား တိုးကာ တိုးကာ ကြာကြာ ရေချိုးလေသတည်း ။

တိုးမြင့်သည် ဤကဲ့သို့ တမင်သက်သက် သာချိုကို နှိပ်စက်ရုံနှင့် အားမရဘဲ အပျိုဖော်တို့နှင့် စကားဝိုင်းဖွဲ့ သည့်အခါ သာချို တစ်ယောက် အပိုးသန်သည့် အခြင်းအရာကို အပျင်းပြေ ပြောရှာလေရာ ထိုစကားများသည် အမိန့်တော်ရမင်းမယား၏ နားသို့ ပေါက်ရောက်၍ လာသဖြင့် အမိန့်တော်ရကတော်က

“ သာချို နင်မနက်တိုင်း ဒီတံခါးဝမှာ ဘာလုပ်မယ်လို့ သစ်ငုတ်တို လုပ်၍ နေရသလဲ ။ တိုးမြင့်ကို ကြည့်သလား ”

“ ကြည့်လဲ ကြည့် ၊ ကြိုက်လည်း ကြိုက်ပဲ မမရဲ့ ။ ကျွန်တော် လွန်သလား ”

“ ဟဲ့ စောက်ရူး ။ နင့်ကို ဟိုက ထဘီလျှော်ခိုင်းမှာ မဟုတ်ဘူး ။ မျှော်မနေနဲ့ ။ သွားရည်ကျရုံပဲရှိမယ် ။ နင် ဝမ်းသာအောင် ဟိုက အနံ့ပေးနေတာဟဲ့ ”

“ အနံ့ခံရ မနည်းဘူး မမရဲ့ ။ ထောင်သားများဟာ ထောင်မှူးအိမ်က ငါးပိဆီကြော်နံ့ကို ရတဲ့အခါ ထမင်း စားခိုက်နှင့် ကြုံရင် ထမင်းလုပ် ကြီးဖို့ရန် အတော် ကူဖော်လောင်ဖက် ရသတဲ့ မမရဲ့ ”

“ ထမင်းလုတ် မကြီးဘဲ ညှော်နံပြီး သေတတ်တယ် ”

“ တိုးမြင့်ကို မရရင် ညှော်နံသေတာကပဲ ကောင်းပါတယ် ”

ဤစကားသည် တိုးမြင့်နှင့် မိဘများထံ ရောက်သောအခါ တိုး၍ ရယ်မောကြပြန်လေသတည်း ။

သာချိုသည် စိတ်လျှော့သူ မဟုတ် ။ “ ယောက်ျားတံခွန် လူရည်ချွန် ကောင်းကင်တမွတ် ကြယ်ကို ဆွတ်လည်း မလွတ်စတမ်း ၊ ရမြဲတမ်း ”

“ ထက်ခွင်မိုးယံ ၊ ပစ်မည်ကြံ၍ အားအင်ဆင်ခြင် ၊ ထိုလုလင်ကား သစ်ပင်မျှမူ ၊ ပစ်မည်ဟူ၍ ကြံသူထက်ကဲ သာမျက်မြဲ ” ဟူသော စကားများကို အမြဲ နှလုံးသွင်းသူ ဖြစ်လေသတည်း ။

ထိုကဲ့သို့ နေ့စဉ်မပြတ် အကြံဉာဏ်ကို ထုတ်ရာ တစ်နေ့သ၌ လတ်ဆတ်လန်းဖြန်း မျက်နှာမှာ လျှမ်းလျှမ်းတောက်၍လာလေ၏ ။ အကြောင်းမူကား အကြံကောင်း တစ်ခုသည် လျှပ်စစ်ပြက်သလို ဝင်းလက်ကာ ၎င်း၏ ဦးခေါင်းထဲတွင် ပေါ်လာသဖြင့် ယောက်ျား မတစ်ထောင် တစ်ကောင်ဘွား တိုးမြင့် တဲ့လား ဟူ၍ အားတင်းမိလေ၏ ။

နောက်ရက် အနည်းငယ် ကြာ၍ သွားလေ၏ ။ ထိုအခါသည်ကား တပေါင်းလရာသီ၏ အစ ဖြစ်လေရာ နံနက်စောစော ဝေလီဝေလင်း အချိန်သည် လောကဓာတ်ကို အသစ်ပြုပြင်သော အချိန်နှင့် တူလေ၏ ။ သာချိုသည် လတ်ဆတ်သစ်လွင်သော လေကို ရှူရှိုက်ရင်း မြစ်ကမ်းပါး၌ ရပ်ကာ တစ်ကိုယ်တည်း ထင်မြင်၍ နေသည်မှာ အကျိုးအကြောင်းကို မသိသူတစ်စုံ တစ်ယောက် မြင်ရချေက မြစ်ထဲသို့ ခုန်ဆင်းပြီး သေဖို့ရန် အကြံယူ၍ နေသည်ဟု မှတ်ထင်ဖွယ်ရာ ရှိလေသတည်း ။

၎င်း၏ ရှေ့၌ ငြိမ်သက်ကြည်လင်သော ဧရာဝတီ မြစ်ရေမှာ အရှေ့ရောင်နီ၏ အဆင်းနှင့် ခြယ်လှယ်၍ ထားလေရာ ရွှေလှိုင်း ၊ ရွှေရေ ဖြစ်၍ နေလေ၏ ။ သုတ်ဖြူးသော မြောက်လေဦးမှာ တစ်ရပ်တစ်နယ်သို့ ရောက်လာစ ဖြစ်သဖြင့် မြူးရွှင်သော သူငယ်ပမာ မြစ်ကမ်းပါး တစ်ဖက်၌ ပေါက်၍ နေသော ကိုင်းတောကြီးများကို မြည်တွန်လှုပ်ရှားခြင်း ဖြစ်စေလျက် သစ်ပင်ကြီးငယ် တို့သည်လည်း တစ်ချက်တစ်ချက် ညည်းညူကာ ကိုယ်လက်ကို အညောင်းဆန့်လှုပ်ရှားသလို ခါရမ်းခြင်း ပြုကြလေ၏ ။

သာချိုသည် တစ်ကိုယ်တည်း လက်ပိုက်လျက် အတန်ကြာကြည့်၍ နေပြီးမှ ထွက်ဖို့ရန် ဟန်ပြင်လျှင် အမြီးကို ကော့ကာ ကသည်နှင့် တူသော ငွေဒေါင်းစက်ရှိန်၏ မီးကွက်ရောင်လျှံတို့ကို ကြည့်၍ နေလေ၏ ။ ထို့နောက် တစ်စုံတစ်ခုသော အကြံကို ရသည့် လက္ခဏာနှင့် နောက်သို့ လှည့်ကာ တစ်စုံ တစ်ခုသော အိမ်ကြားဖြင့် မြို့တွင်း လမ်းမကြီးသို့ ရောက်၍ သွားလေ၏ ။ နောက် အတန်ကြာသောအခါ တိုးမြင့်၏ အိမ်ရှေ့သို့ ရောက်၍ သွားသဖြင့် တစ်ခုသော ကုက္ကိုပင် အောက်၌ရပ်ကာ အိမ်အပေါ်ထပ်တို့ကို လှမ်း၍ ကြည့်လေ၏ ။ သို့ကြည့်သော်လည်း တစ်စုံတစ်ရာမျှ မမြင်ရ ။ ဆင်ဝင်မှ စ၍ နံဘေး ပတ်လည်၌ ပြတင်းတံခါးတို့မှာ အကုန်ပိတ်၍ ထားသည်ကို မြင်ရလေ၏ ။ အတွင်းမှ တစ်စုံတစ်ရာ အသံကို မကြားရချေ ။ အောက်ထပ်၌မူကား လှေကားဘက်ကို သွားသော အပေါက်မှာ ပွင့်၍ နေလေ၏ ။

ထိုအချိန်၌ တစ်လမ်းလုံး ရှိသမျှ အိမ်တို့မှာ ဆိတ်ငြိမ်၍ နေကြလေ၏ ။ အိမ်များမှာ အားလုံးလိုလို တံခါးပိတ်လျက် ရှိကြလေ၏ ။ တစ်ခုသော အိမ်မှ ချောင်းဟန့်ပြီး ကြေးစည်ထုလျက် ဘုရားရှိခိုးသော ယောက်ျားကြီး တစ်ယောက်၏ အသံနှင့် ကြေးစည်သံမှ တစ်ပါး မည်သည့် အသံကိုမျှ မကြားရချေ ။ အုန်းပင် တစ်ပင်ပေါ်၌ ရှိသော ကျီးကန်းတစ်ကောင်သည်ကား သာချိုကို မသင်္ကာသော အမူအရာနှင့် စောင်းကာ ကြည့်ရှု၍ နေလေ၏ ။

တိုးမြင့်၏ အိမ်နောက်ဖေးဘက်မှ လမ်းပေါ်သို့ လှည့်၍ တက်ကာ တစ်ဖက်ရှိ အိမ်သို့ ကူးသော ခွေးနက်မတစ်ကောင်သည် သာချိုကို မြင်သောအခါ အမြီးကို ကုတ်လျက် အတန်ကလေးဝေးစွာ ကွေ့ရှောင်ကွင်း ပိုက်၍ သွားလေ၏ ။ တိုးမြင့်တို့ အိမ်ပတ်ဝန်းကျင်၌ ရှိသော ပန်းခြံသည်ကား ပန်းအမျိုးမျိုးနှင့် ဝေ၍ နေသဖြင့် အချို့သော နေရာများမှာ နတ်ပန်းချီဆရာ၏ ဆေးခွက် မှောက်သလို အရောင်မျိုးစုံတို့သည် မရောမစပ်ဘဲ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် နပန်းသတ်၍ နေကြသည်နှင့် တူလေ၏ ။ ထိုပန်းများကို စိုက်ပျိုးယုယသူသည်ကား တိုးမြင့် ပင် ဖြစ်လေရာ ၎င်း၏ စိတ်ကူးယဉ်ခြင်းကို သာချို တွေးတောရင်း ထိုခြံနှင့် ပတ်သက်၍ တိုးမြင့် နှင့် မိမိ အကြောင်းဆိုင်ရာ အထင်အမြင်တို့သည် မကုန်ချင်အောင် ပေါ်ပေါက်၍ လာလေသတည်း ။ အကြောင်းမူကား တိုးမြင့်သည် မိမိကို အဟုတ်တကယ် မချစ်သူ မှန်ချေက နေ့စဉ် နေ့တိုင်း မိမိ ကြည့်၍ နေမှန်းကို အသိ ဖြစ်ပါလျက် အမြဲ မပျက်မကွက် မိမိ၏ ရှေ့တွင် ကိုယ်ဟန်ကို ပြဖို့ မရှိချေ ။ ယခုမှာမူ ပြရုံမက တစ်နေ့ထက် တစ်နေ့ လှအောင်ပင် ကြံစည်၍ နေသည် စသည်ဖြင့် သာချိုမှာ မိမိ သဘောကျကာ စိတ်ကြိုက်ဖြစ်သော ထင်မြင် ဆုံးဖြတ်ချက်တို့ကို ပြု၍ နေလေသတည်း ။

သာချိုသည် အတန်ငယ် ကြာစွာရပ်၍ ကြည့်နေပြီး နောက် အိမ်ဘက်သို့ ဆင်း၍ သွားလေ၏ ။ လှေကား တစ်ဖက်သို့ ဝင်၍ သွားပြီး အတော် ဒူးတုန်လျက် အထက်ကို မော်ကြည့်နေလေ၏ ။ သာချိုသည် အဘယ်သို့သော အကြံကို ကြံစည်ခြင်းဖြစ်ပါသနည်း ။

ထို့နောက် မရဲတရဲ လှေကားကို တက်လေ၏ ။ လှေကားထိပ်သို့ ရောက်သောအခါ တံခါးကို မှီကာ ထိုင်လျက် နေလေ၏ ။ တိုးမြင့်၏ အခန်းသည် အဘယ်အနား မှာရှိပါသနည်း ။ အဘယ်မှာပင် ရှိစေကာမူ ခက်လှစွာ တကား ။ ဝင်ပြန်လျှင်လည်း တိုးမြင့် က လန့်၍ အော်သဖြင့် ပြတင်းပေါက်မှ ခုန်ဆင်း၍ ပြေးနေရမှာ ဖြစ်လျှင် ဇက်ကြိုး၍သေ ။ မသေလျှင် ဂါတ်ထဲကို ရောက်ပြီး အိမ်ဖောက်ထွင်းမှုနှင့် ထောင်နန်းစံရမှာကလား စသည့် သဘော တရားတို့ကို အနုလုံ ပဋိလုံ ဆင်ခြင်၍ နေလေသတည်း ။

အတန်ငယ် ကြာသောအခါ “ ဟဲ့ ... မည်းတူ မြန်မြန်လုပ် ။ ခုတောင် အိမ်သာက မဆင်းသေးဘူးလား ”

“ ဆင်းပါပြီအမေ ။ ဆန်ဆေးနေပါတယ် ”

“ အေးအေး … မျက်နှာလည်းသစ် ။ ဆန်လည်း ဆေး ၊ သေးလည်းပေါက် တစ်ပြိုင်တည်း သုံးလုပ် ပြီးအောင် လုပ်ပြီး မုန့်တောင်းကို ယူခဲ့ ။ နေထွက်နေပြီ ” ဟု ပြောသော အသံကို သာချို ကြားရသဖြင့် ထိတ်ခနဲ ဖြစ် ကာ လှမ်း၍ ကြည့်လိုက်ရာ မျက်နှာချင်းဆိုင် အိမ်ရှေ့၌ မုန့်ပျားသလက် လုပ်ရန် ပြင်ဆင်၍ နေသော ဒေါ်စိုး ကို မြင်ရလေ၏ ။

ကြာကြာနေလျှင် မဖြစ်ဘူး ပြေးမှ တော်မယ်ဟု အောက်မေ့ကာ သာချိုသည် ဆင်း၍ လာလေရာ လှေကားမှ အထွက်တွင် ဒေါ်စိုးက ၎င်းကို မြင်သဖြင့် “ ဟဲ့ကောင် နင် ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ ။ လာခဲ့ ၊ လာခဲ့ ” ဟု မသင်္ကာသော ပြုံးခြင်းမျိုးနှင့် ပြုံးကာ ခေါ်လေ၏ ။

သာချိုသည် ကပျာကယာ အပါးသို့ ကပ်သွားပြီး “ အဒေါ် ဘယ်သူမျှ မသိပါစေနဲ့ ။ အဒေါ် တစ်ယောက်သာ သိပါစေ ။ ရှိကြီး ခိုးပါရစေ အဒေါ်  ” ဟု တောင်းပန် လေသတည်း ။

“ ဘာဖြစ်လို့လဲ ။ နင် ဟိုကောင်မလေးဆီက လာသလား ။ နင်တို့ ကြိုက်နေသလား ”

“ သိရင် အသာနေပါ အဒေါ် ။ ကျွန်တော့်အတွက် တောင်းပန်တာ မဟုတ်ပါဘူး ။ သူ့ခမျာကလေး အရှက်ကွဲမှာ စိုးလို့ပါ ။ အဒေါ် သိတဲ့အတိုင်း ကျွန်တော်က ဘာမျှ အသုံးကျတဲ့အကောင် မဟုတ်ဘူး ။ သူကတော့ အင်္ဂလိပ်ကျောင်းဆရာကြီးသမီး ၊ ကျွန်တော်က အစေခံ သာသာပါ ”

“ သူက နင့်ကို မှာသလား ”

“ အို .. အဒေါ်ကလည်း ဒါတွေ လျှောက်မေးမနေပါနဲ့ ။ အဒေါ်သိ ပြီးရောပေါ့ ။ သူ မမှာဘဲ ကျွန်တော် သူ့အိမ်ပေါ် ရောက်အောင် ဘယ့်နှယ့် လာနိုင်မှာတုန်း အဒေါ်ရဲ့ ။ ကျွန်တော် သူခိုးမှ မဟုတ်ဘဲ ”

“ ဟုတ်ကဲ့လား သာချိုရဲ့ ။ တိုးမြင့်ကို စပ်တဲ့ လူတွေက မြို့အုပ် ၊ စစ်ကဲ ၊ ဝတ်လုံတွေ ပါကလား ။ သူ့အဖေကလည်း ကျောင်းဆရာ ဆိုပေမယ့် အင်မတန် ချမ်းသာတာ ။ မကြာမီ အစိုးရဘက်ကို ကူးလိမ့်မယ် ။ သည်အတိုင်း မှန်ရင် နင် ထီပေါက်တာပေါ့ ”

“ အဒေါ့်ကို ကျွန်တော် မမေ့ပါဘူး ။ လုံသာလုံပါစေ ။ ကျွန်တော်ကလည်း ရဲတင်းအား ကြီးသွားတယ် ။ နို့မဟုတ်ရင် အဒေါ် သိမှာ မဟုတ်ဘူး ”

“ နင်တို့ဟာ ဖြစ်နေတာ ဘယ်လောက်ကြာပလဲ ”

“ ခြောက်လလောက် ရှိပြီ ။ အဒေါ် ကျွန်တော် စိတ်ချပါရစေနော် ”

“ စိတ်ချစေချင်ရင် နှုတ်ပိတ်ပေးမှပေါ့ ”

“ အဒေါ်ကလည်း နှုတ်ပိတ်တွေ ဘာတွေ လိုချင်ရသေးလား ။ ကျွန်တော် ကျေးဇူး မမေ့ပါဘူးဆို ပြီးရောပေါ့ ။ နှုတ်ပိတ်ပေးစရာလည်း ဘာမျှ မရှိလို့ပါ ။ ကျွန်တော် သွားပါဦးမယ် အဒေါ်  ” ဟုပြောပြီး ထွက်သွားလေ၏ ။ ဒေါ်စိုးမှာ အံ့သြလျက် ပြုံးကာ ၎င်းကို ကြည့်၍ နေရစ်လေသတည်း ။

ထိုနေ့မှ စ၍ တနင်္ဂနွေ တစ်ပတ်လောက် သာချိုသည် နံနက်တိုင်း ၎င်းအိမ်မှ ထွက်လာလေရာ ဒေါ်စိုးသည် နံနက်တိုင်း မြင်လေ၏ ။ သာချိုက လက်ပြကာ ဘယ်သူ့မှ မပြောပါနဲ့ ဟူသော စကားအဓိပ္ပာယ်ကို ပေါ်အောင် ပြ၍ သွားလေ့ရှိ၏ ။

ဒေါ်စိုး၏ စိတ်၌ကား ဤလို အကြောင်းအရာမျိုး နှင့်ပတ်သက်သည့်အခါ ထမင်းကိုသာ မစားဘဲ နေနိုင်မည် ။ မပြောဘဲကား မနေနိုင် ။ လင် ကိုသာ ဝေ၍ မပေးနိုင်သည် ။ ဤသတင်းများကိုမူကား တွေ့သမျှ လူကို ဖောဖောသီသီ အတိုးအရင်းနှင့်တကွ ဝေငှပေးကမ်းနိုင်သူ ဖြစ်လေရကား သာချိုက အဘယ်မျှပင် ပိတ်သော်လည်း လက်ဖက်ရည်အိုး ဆူသည့်အခါ အဖုံး ကြွသလို ပြောချင်အား ကြီးသဖြင့် ကြွခနဲ ၊ ဟခနဲ ဖြစ်၍ နေရှာလေသတည်း ။ သို့ဖြစ်သောကြောင့် ရက်အနည်းငယ်မျှ အတွင်း အရပ်ထဲ၌ တိုးမြင့် နှင့် သာချို တို့၏ အကြောင်းသည် ယောက်ျား ၊ မိန်းမအပေါင်းတို့မှာ နှုတ်ခမ်းရော ၊ ပါးစပ်ရော လျှံ၍ နေလေသတည်း ။ မိဘများသည်ကား အနည်းငယ် ကြားရသော်လည်း မယုံကြည်သဖြင့် ရယ်မော၍ နေကြလေသတည်း ။ အကြောင်းမူကား ထိုကဲ့သို့သော သတင်းမျိုးမှာ အရပ်ထဲ၌ လျှံ၍ နေကာမှ မိမိတို့ နားသို့ အနည်းငယ် ရောက်လတ်သည်ကို မတွေးမိကြလေသတည်း ။ တိုးမြင့် မှာမူ အဟုတ်တကယ် နောက်ဖေးပေါ်၌ သာချို နှင့် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် မြင်ရရုံမှ တစ်ပါး အကြိမ်တစ်ခါမျှ တွေ့ကြုံစကားပြောဆိုခြင်း မပြုရသဖြင့် သာ၍ ရယ်မောလေ၏ ။ ထို့ပြင် တိုးမြင့်မှာ အိမ်တွင်းမှာ အိမ်ပြင်သို့ ထွက်ရသူ မဟုတ်ဖြစ်လေရာ မိဘများ၏ စိတ်၌ ရူးလို့သာ ဤစကားများကို ပြောကြသည် ။ မည်သူမျှ ယုံကြည်မည် မဟုတ်ဟု အောက်မေ့ကြလေသတည်း ။

ထို့နောက် ဤသတင်းသည် အရပ်ထဲ၌ အတော် ပျံ့နှံ့၍ သွားသောအခါ သာချိုသည် တစ်နေ့သ၌ မိမိ၏ ဆရာ အပါးသို့ ကြောက်ဆုတ်ဆုတ်နှင့် ကပ်၍ လာပြီး ရိုသေစွာ ပုဆစ်တုပ်ကာ ဆရာကို ကြည့်၍ နေလေ၏ ။ ဆရာသည်ကား တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်လျက် အမှုတွဲများကို စီစဉ်၍ နေလေသတည်း ။

“ ဘာ လိုချင်သလဲ သာချို ၊ မင်း ဘာဖြစ်သလဲ ။ ဖျားသလား ၊ မျက်နှာများ မကောင်းပါကလား ”

“ ကျွန်တော် သိပ်စိတ်ညစ်နေတယ် ဆရာ ။ အခုတော့ မပြောမပြီးလို့ ဆရာ့ကို စွန့်ပြီး ပြောမယ်လို့ ကြံတာ ”

အမိန့်တော်ရမင်းသည် ၎င်း၏ မျက်နှာကို အံ့အားသင့်လျက် ကြည့်၍ နေပြီးမှ “ ဘာအကြောင်းလဲ ” ဟု မေးလေ၏ ။

“ တိုးမြင့်က သိပ်ပြီး ပူနေလို့ ပြောရတာပါ ဆရာရဲ့ ”

“ ဘာပူနေသလဲ ”

“ တိုးမြင့် အနေနဲ့ နောက်ဖေးက …. ”

“ တိုးမြင့် ဘာဖြစ်သလဲ ”

“ သူက တောင်းပါရမ်းပါလို့ ပူနေတယ် ”

အမိန့်တော်ရမင်းသည် သာလွန် အံ့အားသင့်လျက် သာချိုကို မယုံကြည်သော မျက်နှာဖြင့် သာချို မှ ဟုတ်ပါ့မလားဟု တွေးတောသော ကြည့်ခြင်းမျိုးနှင့် ၎င်း၏ မျက်နှာကို ကြည့်လေ၏ ။

“ သဲသဲကွဲကွဲ ပြောပါဦး ။ ငါ မင်းပြောတာကို နားမလည်ဘူး ။ တိုးမြင့်နဲ့ ဘာဖြစ်သလဲ ”

“ တိုးမြင့်နဲ့ ကျွန်တော်နဲ့ ကြိုက်နေတာ ခြောက်လ ကြာပါပြီ ။ အခုတော့ တိုးမြင့်က ခိုးပါလို့ ပြောတယ် ။ ခိုးရင် ဆရာတို့မှာ ကျွန်တော့်အတွက် မျက်နှာပျက်မှာ စိုးလို့ ။ ခိုးတော့ မယူဘူး တိုးမြင့် ။ တောင်းယူဖို့ရန် ဆရာကို ပြောလိုက်ဦးမယ်လို့ ကျွန်တော်က ပြောထားရတယ် ။ သည့်အတွက် သည်ကိစ္စကလေးကို ပြီးစီးအောင် ဆရာ ဆရာကတော်တို့ မှပဲ တတ်နိုင်မှာပဲလို့ အားကိုးပြီး စွန့်ပြီး ပြောရတာပါ ”

အမိန့်တော်ရမင်းသည် အံ့သြခြင်းနှင့် ကြက်သေ သေ၍ နေပြီးမှ ကြောက်ရွံ့သလို အမူအရာနှင့် တောင်မြောက်လေးပါးကိုကြည့်ကာ “ ဟဲ့ သာချို နင် ရူးသလား ။ ငါ့ကို မဟုတ်တာ လာပြီး ပြောတာလား ။ သူ့မိဘများ က မြို့အုပ်ဝန်ထောက် စစ်ကဲဝတ်လုံတွေကိုတောင် မပေးစားဘူး ။ နင့်လို အကောင်ကို တိုးမြင့်က ယူပါ့မလား ။ ဟေ့ မကျော့ လာပါဦးလကွယ့် ။ ခက်နေတော့တာပဲ ။ လာ နားထောင်စမ်းပါဦး ။ မင်းတူ ရူးပြီထင်တယ် ”

အမိန့်တော်ရကတော်သည် “ ဘာများ ဖြစ်သလဲ ” ဟု ပြောကာ အပါးသို့ လာ၍ ထိုင်လေ၏ ။ အမိန့်တော်ရသည် အကျိုးအကြောင်းကို ပြော၍ ပြလေရာ အမိန့်တော်ရကတော်က “ မဟုတ်ပါဘူး ။ ရှင့်အကောင် ရူးတာပါ ။ မဟုတ်တာတွေလာပြီး ပြောနေတယ် ထင်ပါရဲ့ ”

“ ဟုတ်ပါတယ် မမရယ် ။ ကျွန်တော် သည်လောက်တောင် မရူးပါဘူး ။ မတော်တာ မမရယ် ။ ဒီ အလုပ်ဟာ အင်မတန်အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စပါ ။ အလကား မဟုတ်တာကို ကျွန်တော် ပြောရဲပါ့မလား မမရဲ့ ။ စဉ်းစား ကြည့်ပါဦး ”

အမိန့်တော်ရမင်းသည် သာချိုကို အတန်ငယ် ကြာစွာ ကြည့်ပြီး အမိန့်တော်ရကတော် ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြုံးလျက် ။ “ အေး … ကျုပ် မစဉ်းစားတတ်အောင် ရှိတော့တာပဲ ။ မဟုတ်ဘဲနဲ့လည်း မပြောတန်ရာ ”

အမိန့်တော်ရကတော်လည်း သာချိုကို ကြည့်ပြီး

“ ကျုပ်လည်း မပြောတတ်ဘူး ။ ယီးတီးယားယားတော့ ကြားရတာပဲ ” ဟု ပြောပြီး သာချို ဘက်ကို လှည့်ကာ “ ဟုတ်မှပြော သာချို ။ နောင်မဟုတ်ဘဲနဲ့ မမတို့က သွားပြီး ပြောမိရင် အရူး ဖြစ်နေမှာ ။ ဒါထက် သူတို့ အိမ်ပေါ်ကို နင် တက်တယ် ဆိုတာ အဟုတ်ပဲလား ”

“ မမကို ဘယ်သူ ပြောသလဲ ။ ကျွန်တော် ... ”

“ ဘယ်သူပြောပြော နင် အဟုတ်ပဲလား တက်မိသလား ”

“ သူက မှာတာကို မမရဲ့ ။ ဘယ့်နှယ် လုပ်မလဲ ” ဟု ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနှင့် ခေါင်းငုံ့ကာ ပြောလေ၏ ။

အမိန့်တော်ရ ။  ။ “ အင်း ဟုတ်ပြီ ။ ဒါမှ ခက်တာပဲ ။ ငါတို့မပြောဝံ့ဘူး ။ ပြောရင် မိုးမီးလောင်သွားလိမ့်မယ် ”

“ ကောင်မလေးက မင်းကို အဟုတ် အတောင်းခိုင်းသလား ”

“ တကယ့်ကို အတောင်း ခိုင်းတာပါ ။ ကျွန်တော် မပြောဝံ့လို့ ဒီလောက် ကြာနေပါတယ် ”

ထို့နောက် သုံးယောက်သား ဆိတ်စွာ နေကြလေ၏ ။ အမိန့်တော်ရမင်းနှင့် အမိန့်တော်ရကတော်သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ ပြုံးပြီး “ ကိုင်း ဘယ့်နှယ်လုပ်ပ ။ ဒါမှ အကြပ်ပဲ ” ဟု အမိန့်တော်ရမင်းက ပြောလေ၏ ။

“ အို … ဘာ ကျုပ် ပြောစရာရှိသလဲ ။ ကျုပ်တော့ မပြောဝံ့ပေါင်တော် ။ ရှင် သွားပြောချင်လည်း ပြော ။ ကျုပ်တော့ ကြောက်တယ် ။ ကျုပ်တော့ ဒါမျိုး နားလည်း မလည်ဘူး ”

အမိန့်တော်ရမင်းနှင့် အမိန့်တော်ရကတော်သည် ထိုအကြောင်းကို ရယ်မောကာ အတော်ကြာ တိုင်ပင် စဉ်းစားကြလေ၏ ။ ထိုအတွင်း၌ သာချို မှာ တမှိုင်မှိုင် နေလေ၏ ။ ထမင်းကို မစားဘဲ ကွယ်ရာ၌ သရေစာကိုသာ စား၍နေ၏ ။ ညဉ့်အခါ၌ မအိပ်ဘဲ တစ်ချောက်ချက်နေလျက် နေ့အခါ တခြား အိမ်တစ်အိမ်မှာ သွား၍ အိပ်လေ၏ ။ အတန်ကြာသောအခါ အမိန့်တော်ရနှင့် အမိန့်တော်ရကတော်မှာ သာချို အတွက် များစွာ စိတ်မကောင်း ဖြစ်ကြလေ၏ ။ အကြောင်းမူကား သာချိုသည် ဆရာသမား အပေါ်၌ လွန်စွာ ဝတ္တရားကျေသူ ဖြစ်လေရာ ။ ဆွေမျိုးပင် မတော်သော်လည်း သွေးရင်းသားရင်းလို ဖြစ်၍ နေလေသတည်း ။

သာချိုသည်ကား နောက်ဆက်လက်ကာ စိတ်မလျှော့ဘဲ အမိန့်တော်ရကတော်အား တောင်းရမ်း၍ ပေးဖို့ရန် ပြောလေရာ တစ်နေ့ အမိန့်တော်ရမင်းက “ ကိုင်း ... ဒီလောက်တောင် ဖြစ်ရင် ငါပဲ သွား နားဖောက်မယ် ။ လာလိုက်ခဲ့ ” ဟု ပြောပြီး ဆရာတပည့်နှစ်ယောက် တို့သည် တိုးမြင့်တို့ အိမ်သို့ သွားကြလေ၏ ။ အမိန့်တော်ရမင်းသည် သာချိုအား မိမိ၏ အကောင်းဆုံးသော အဝတ်များကို ဆင်၍ ပေးလေ၏ ။

သာချိုသည် လှေကားထိပ်မှာ ရပ်ကာ နေရစ်လေ၏ ။ အမိန့်တော်ရမင်းသည် အိမ်ထဲသို့ ဝင်၍ သွားလေ၏ ။

ကျောင်းဆရာကြီးက အမိန့်တော်ရမင်းအား ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ နှုတ်ဆက်ခေါ်ငင်၍ ကုလားထိုင်များ ပေးလေ၏ ။ ထို့နောက် လာရင်း၏ အကြောင်းရင်းကို မေးသောအခါ အမိန့်တော်ရမင်းက တခြား မဟုတ် ၊ ညီငယ်ကလေးရဲ့ အရေးကိစ္စနှင့် ပတ်သက်ပြီး ရောက်၍ လာရခြင်း အကြောင်းကို ပြောလေ၏ ။

“ ပြောစမ်းပါဦး အမိန့်တော်ရမင်းရဲ့ ။ ဘယ်မလဲ ဒီ ညီက ”

“ ပါလာပါတယ် ။ ဟေ့ သာချို ဝင်ခဲ့လေကွယ် ”

သာချိုသည် မျက်နှာပိုးသပ်လျက် ဝင်လာပြီး ခပ်လှမ်းလှမ်း ကုလားထိုင် တစ်ခုမှာ ထိုင်လေ၏ ။

ကျောင်းဆရာကြီးသည် သာချိုကို ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်လျက် စဉ်းစားပြီး “ အကြောင်းကို အမိန့်ရှိပါ ဦး ” ဟု အမိန့်တော်ရမင်းအား ပြောလေ၏ ။

“ အကြောင်းက ဒီလိုပါ ။ ဒီ ညီငယ်ကလေးက ဆရာကြီးရဲ့ သမီး မတိုးမြင့် နဲ့ ကလေးချင်း ဘာဝ အကြောင်း သင့်မြတ်ကြလို့ ကလေးမက လူကြီးမိဘများထံ တောင်းရမ်းဖို့ အတန်တန် ပြောရှာသည့်အတွက် လာရခြင်းပါပဲ ”

ကျောင်းဆရာကြီးသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဦးခေါင်းကို မြွေကိုက်သလို ဖြစ်၍ သွားပြီး သာချိုကို ကြောက်ရွံ့ခြင်း ၊ အံ့အားသင့်ခြင်း ရောပြွမ်းသော မျက်လုံးများနှင့် ကြည့်ကာ ပါးစပ်ဟလျက် ငေး၍နေလေ၏ ။

အမိန့်တော်ရမင်းလည်း သာချိုကို ကြည့်၍ နေလေ၏ ။ သာချိုသည်ကား ခေါင်းငုံ့၍ နေလေသတည်း ။

“ အမိန့်ရှိပါဦး အမိန့်တော်ရမင်း ။ ကျွန်တော် နားမလည်လိုက်လို့ပါ ”

“ ဒီသူငယ်က ကျွန်တော့် ညီငယ်ကလေးပါ ။ ဆရာကြီးသမီးနဲ့ ကလေးချင်းဘာဝ စုံမက်ကြသတဲ့ ဆရာကြီးရဲ့ ။ ဒီတော့ ကလေးမက ခိုးပါလို့ ပြောတယ် ။ ကျုပ်ညီက မခိုးဘဲ မိကောင်းဖခင် သားသမီးပီပီ တောင်းရမ်း ယူပါရစေဆိုလို့ လာပြီး အကြောင်းကြားရပါတယ် ”

“ ဟေ့ မတုတ် ။ လာစမ်းပါဦး ။ မင်းသမီးကို ဟောဒီ သူငယ်က လာပြီး တောင်းနေပါပကော ။ လာစမ်းပါဦး ”

ဆရာကတော်သည် ထိုစကားကို ကြားရုံနှင့် အံ့သြပြီး ကပျာကယာ လာ၍ ထိုင်လေရာ ကျောင်းဆရာကြီးက အကျိုးအကြောင်းကို ပြော၍ ပြလေ၏ ။

မတုတ် ။  ။ “ ဟင် ကျွန်မတို့လည်း ဘာမျှ မသိရပါကလား ”

ဆရာကြီး ။  ။ “ အေးကွယ် ။ မသိလို့လား ။ သမီးရည်းစားထားတာ မင်းထံ အခွင့်တောင်း နေရဦးမှာလား ။ ကြိုက်ရင်ထားကြတာမျိုးပဲ ။ သို့သော်လည်း အမိန့်တော်ရမင်းက ကလေးချင်းဘာဝ သူတို့ အချင်းချင်း စုံမက်ကြရာ ကျုပ်သမီးက မရရင် မနေနိုင်ပါဘူး ဆိုရင် ဘယ် ငြင်းနိုင်မလဲ ။ ပေးစားရသဟာပ ။ သို့သော်လည်း အခု အထိ ကျုပ်တို့ သမီးဟာ ယောက်ျားသနာ ယူချင်တဲ့ လက္ခဏာ မရှိသေးပါဘူး ။ အင်မတန် အဖိုးတန်တဲ့ ရုပ်ချောပညာရှိ ၊ မျိုးကောင်းဆွေကောင်းများ လာပြီး စပ်ဟပ်တာတောင် ငြင်းနေရှာတာပဲ ။ ကျုပ်တို့က ငြင်းရတာ မဟုတ်ပါဘူး ။ ကလေးမ ကိုယ်တိုင်က ငြင်းနေတာပါ ”

အမိန့်တော်ရ ။  ။ “ သူ မစုံမက်လို့ ငြင်းဟန် ရှိပါတယ် ။ ကလေးဆိုတာ သူတို့ မျက်စိကျချင်တာ ကျတာမျိုးပဲ ။ သည်အရာမှာတော့ နီးစပ်ရာ သဘောမျိုးပဲ ထင်ပါါရဲ့ ။ အိမ်ချင်းကလည်း ကပ်နေတာကိုး ။ ကျုပ်ညီငယ်က ပညာလည်း မရှိ ။ ရုပ် ဆိုတာတော့ အခု ဆရာကြီး မြင်တဲ့ အတိုင်းပါပဲ ။ သို့သော်လည်း ရှမ်းကြိုက်နွားချော ဆိုတာမျိုးလို ထင်ပါ့ခင်ဗျာ ”

“ မှန်ပါတယ် ။ မှန်ပါတယ် ။ တစ်ဆိတ် ကလေးမကို မေးကြည့်ပါရစေဦး ။ ကိုင်း မတုတ် မင်းသမီးကို မေးစမ်းပါဦး ။ ဟုတ်များ ဟုတ်သလား ”

“ အို ….မတော်တာဘဲ ။ မဖြစ်နိုင်တာဘဲ ။ ဟုတ်ရင် ရှင်က ပေးစား မလို့လား ”

“ ဟုတ်ရင် မပေးစား ။ ဘာလုပ်ထားဦးမှာလဲကွယ် ။ တစ်ယောက် ကြိုက်တဲ့အစာကို မစားနဲ့ ။ ဒီအစာမှ စား ဆိုလို့ ဘယ် တရားမလဲ ”

“ အို ... မဟုတ်တာ ဘယ့်နှယ့် ပြောပါလိမ့် မေးနေဖို့ မလိုပါဘူး ။ ကျုပ်သမီး ဒီလောက် မမိုက်ပါဘူး ။ အမိန့်တော်ရမင်း ညီက ဘယ်လို လူမို့ ဒီစကားကို ပြောသလဲ ဆိုတာ ကျွန်မ တွေးမရဘူး ။ သို့သော်လည်း ကျွန်မ သွား မေးကြည့်ပါဦးမယ် ။ ရှင်တို့ စိတ်ကျေနပ်အောင် ”

ဆရာကတော်သည် အခန်းထဲသို့ ဝင်၍ သွားလေ၏ ။ အိပ်ရာထဲ၌ တစောင်းလှဲကာ မဂ္ဂဇင်းစာအုပ်ကို ဖတ်၍ နေသော တိုးမြင့်၏ အနီးသို့ သွားရောက်ပြီး အကျိုးအကြောင်းကို ပြောပြ မေးမြန်းလေ၏ ။

တိုးမြင့်သည် အကြောင်းကို ကြားလျှင် ကြားချင်း ယမ်းပုံမီးကျသလို ဟုန်းခနဲဒေါသမီးတောက်လျက် မျက်ရည်တွေ လည်၍လာပြီး စာအုပ်ကို ချကာ ငေါက်ခနဲ ထပြီး ထဘီကို ပြင်၍ဝတ်လေ၏ ။ ဖိုးရိုးဖားရား နေသော ဆံပင်ကို လျင်မြန်စွာ ပြင်၍ပတ်ပြီး အခန်းထဲမှ ထွက်မည်ပြုလေရာ မိခင်ဖြစ်သူက “ လူကြားရင် ရှက်စရာကြီး ။ ဟိုအကောင် အရူးထင်ပါတယ် ။ သူ့ဆရာကလည်း မစဉ်းမစား လာပြောတာ မေမေ သိပ်ပြီး အံ့သြတာပဲ ” ဟု ချော့မော့ကာ ခုတင်ပေါ်၌ ပြန်၍ အထိုင်ခိုင်းပြီး တံခါးကို စေ့ခဲ့လျက် အခန်းမှ ထွက်လာပြီးလျှင် စောင့်၍နေသော သူများထံ လာပြီး “ ဒါကြောင့် ကျုပ် အပြောသားပဲ ၊ မဟုတ်နိုင်ပါဘူး ဆိုတာ ။ ကျွန်မသမီးက ဘာမှ သူမသိရဘူးတဲ့ ။ အင်မတန် စိတ်ဆိုးနေတယ် ။ အမိန့်တော်ရမင်း လူ စိတ်မကောင်းဘူး ထင်ပါရဲ့ ”

ကျောင်းဆရာကြီးသည် ခေါင်းညိတ်ကာ စဉ်းစား၍ နေလေ၏ ။ အမိန့်တော်ရမင်းသည်ကား အံအားသင့်လျက် သာချိုကို ကြည့်ပြီး “ ဘယ့်နှယ်လဲ သာချို မဟုတ်ဘူး ဆိုပါကလား ။ မင်း ငါ့ကို အရူးလုပ်တာပဲ ”

သာချိုသည် ခေါင်းငုံ့ နေရာမှ ။ မျက်နှာကို ပုဆိုး ခါးပုံစနှင့် သုတ်၍ မော်ကြည့်ပြီး “ ကျွန်တော် မရူးပါဘူး ခင်ဗျာ ။ အားလုံးပဲ စဉ်းစားကြည့်ပါ ။ ဆရာဝန်ကို ခေါ်ပြီး စစ်ဆေးကြည့်ပါ ။ ကျွန်တော် မရူးပါဘူး ဆရာရဲ့ ။ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော် လာဝံ့ပါ့မလား ။ မတူမတန်တာတော့ မှန်ပါတယ် အဒေါ်ရဲ့ ။ သို့သော်လည်း အဒေါ်သမီး က တောင်းပါရမ်းပါ ဆိုလို့ လာရတာပါ ။ ကျွန်တော့်မှာ အညာသား တစ်ကောင်ကြွက်ပါ ။ ဆရာကိုပဲ အားကိုးပြီး နေရတာပါ ။ ဆရာဟာ ကျွန်တော့်ကျေးဇူးရှင်ပါ ။ ကျေးဇူးရှင်ကို ကျွန်တော် အရှက်ကွဲ အကျိုးနည်းအောင် မလုပ်ပါဘူး ။ ကျွန်တော့်ကို ခိုးယူဖို့တောင် ပြောပါတယ် ။ အခု မြေဟက်တက် ကွဲပြီး မြိုပါစေရဲ့ ။ မိုးကြိုးပစ်ချပါစေရဲ့ ။ ရေနစ်သေရပါစေရဲ့ ။ မဟုတ်တာကို ပြောရင် အခု အိမ်က ဆင်းရင် မြွေဆိုးမြွေဟောက် ကိုက် သေပါရစေရဲ့ ။ ကျွန်တော်ကတော့ ခိုးယူရင် ဦးလေးတို့ အဒေါ်တို့မှာ အရှက်ကွဲ အကျိုးနည်းမှာ စိုးပြီး လာတောင်းတာပါ ။အခုတော့ ကျွန်တော့်ကို သူ အရှက်ခွဲတာပါပဲ ။ တစ်ကောင်ကြွက် တစ်မျက်နှာမို့ ရက်ရက်စက်စက် လုပ်တာပါ ”

“ သူ ရှက်လို့ အတင်း ပြောင်ခံပြီး ငြင်းတာပါ အဒေါ် ။ အဒေါ့်သမီး ပြောတာကိုတော့ အဒေါ်က ယုံတယ် ။ ကျွန် တော် ပြောတာကိုတော့ မယုံဘူး ဆိုတာ တရားပါရဲ့လား အဒေါ် ။ စဉ်းစားကြည့်ပါဦး ။ သူ့ကိုတော့ ကျွန်တော် စိတ်မဆိုးပါဘူး ။ ကိုယ်တိုင်က ရှေးဘဝက သူ့ကို အရှက် ခွဲမိလို့ ၊ အခု ကျွန်တော့်ကို သူအိမ် အရောက်ခေါ်ပြီး အရှက်ခွဲတာပါပဲ ။ ကျွန်တော့် အကြောင်း မကောင်းဖို့ ဖြစ်ရတာပါ ” စသည်ဖြင့် ငိုကြီးချက်မနှင့် ကုလားထိုင်မှ ထပြီး လှေကားဘက်ကို ပြေးကာ လှေကားတိုင်ကို ဦးခေါင်းနှင့် ဆောင့်ကာ ခွေ၍ မည်တွန်တောက်တီး ရှာလေသတည်း ။

ထိုအခိုက်တွင် တိုးမြင့် သည် အခန်းထဲမှ ပြေးထွက်၍ လာပြီးလျှင် ကျွန်မကို မတရားသဖြင့် အကျိုးယုတ် အရှက်ကွဲ တမင် လာလုပ်တာပါ ။ ကျွန်မ သူ့ကို မြင်ရုံသာ မြင်ဖူးပါတယ် ။ ဘယ်ကမှန်းလဲ မသိပါဘူး ” ဟု ပြော၍ ငိုလေရာ ဆရာကတော်က “ တိတ်တိတ်နေပါအေ ” ဟု ပြောလေ၏ ။

သာချို ။  ။ “ အမယ်လေး တိုးမြင့်ရယ် ။ မင်း တတ်နိုင်ပါပေတယ် ။ ငါ မင်းကို သိပ်ပြီး အံ့သြတာပါပဲ ။ လူ့ဘဝမှာ အသက်နှစ်ဆယ် ကျော်ပါပြီ မတိုးမြင့် ရဲ့ ။ မင်းလို ဉာဏ်ကြီးတဲ့ မိန်းမကလေးမျိုး မတွေ့ခဲ့ရသေးပါဘူး ။ မင်းက ငါ့ကို ဘယ်ကလဲဆိုတာ မသိဘူးလို့ ပြောတာများ မတိုးမြင့်ရယ် ။ ကျုပ်အသည်းတွေ လှံသုံးစင်းနဲ့ ထိုးတာနဲ့ အတူတူပဲ ။ မင်း ငါ့ကို မချစ်ရင် မချစ်ဘူးလို့ အစက ပြောင်ပြောင်ကြီး ပြောရင် ငါက မင်းကို အတင်း ယူနိုင်မှာလား ။ ငါ့မှာ ဆွေမရှိ မျိုးမရှိ တစ်ကောင်ကြွက်ပါကွယ့် ။ မင်းကို အတင်း ရအောင် ကြံချင်တဲ့ သတ္တိ မရှိပါဘူး ။ မင်းမှာ ဆွေမျိုးတွေ တစ်သိုက်တစ်ဝမ်းကြီးပါ ။ မျက်လုံး ထုတ်ရင် တစ်ပုတ် ပြည့်နိုင်ပါတယ် ။ တော်ပါပေတယ် မတိုးမြင့်ရယ် ။ မင်း ရက်စက်နိုင်ပါပေတယ် ” ဟု အံကြိတ်ကာ ရင်ကို ထု၍ ပြောပြီး ဆရာ - ဆရာကတော်တို့ ဘက်သို့ လှည့်ကာ “ ကျွန်တော် ဟော့ဟော့ရမ်းရမ်း လုပ်တတ်တဲ့အကောင် မဟုတ်ပါဘူး ။ သူ့ကို မေးကြည့်ပါ ။ စာကလေးတစ်စောင်မှ စွန့်စွန့်စားစားတောင် ပြရဲတာ မဟုတ်ပါဘူး ။ ပြောင်ဖို့ ပျက်ဖို့ ၊ ကလက်ဖို့ မတော်မတရား ကြံဖို့ဆိုတာ ဝေးလို့ပါ ။ လာပြီး တောင်းပါ ။ ကျွန်မ ရှိပါတယ် ။ ဘာမှ မကြောက်ပါနဲ့ ။ အားမငယ်ပါနဲ့ ။ ကျွန်မ သဘော တစ်ခုတည်းပါလို့ အတန်တန် သူက ပြောတာတောင် ကျွန်တော်က အတန်တန် ငြင်းပါ တယ် ” ဟု ပြောပြီး မချိသော အမူအရာနှင့် အံကြိတ်ကာ ရှိုက်လေ၏ ။

ဆရာကြီးက သာချို ကို လှမ်း၍ ခေါ်ပြီး “ နို့ … မင်းတို့ ဘယ်မှာ တွေ့ကြရလို့ ။ ငါ့သမီးနဲ့ စကားပြောရသလဲ ”

“ ကျွန်တော် ဦးနဲ့ဆံနဲ့ ကန်တော့ပါတယ် ။ ကျွန်တော်မပြောဘူးလို့ပါပဲ ။ အခုတော့ သူက ရက်စက်၍ ပြောရမှာပါ ။ ကျွန်တော် ဒီအိမ်မှာပဲ သူနဲ့ တွေ့ရပါတယ် ။ သူ ကိုယ်တိုင် တံခါးကို ဖွင့်ပေး၍ ဝင်ရတာပါ ”

ထိုအခါ အားလုံး အံ့အားသင့်၍ နေကြလေ၏ ။ မုန့်ပျားသလက် ဒေါ်စိုး ပြောသဖြင့် အရပ်ထဲ၌ ဖြစ်ပျက်၍ နေသော စကားများအနက် မိမိတို့ နားသို့ ရောက်သော သတင်းစကားအနည်းငယ်ကို ပြန်၍ သတိရကြလေ၏ ။

တိုးမြင့် သည်ကား ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ တိုး၍ ပြင်းထန်စွာ ဒေါသထွက်ပြီး “ အမယ်လေး မေမေရဲ့ ။ ကျွန်မကို သ,တ်လိုက်ပါတော့ ။ အမယ်လေး မေမေရဲ့ မဟုတ်တာတွေကို တမင် လုပ်ကြံပြီး ပြောတာပါ ။ ကျွန်မ သူ့ကို အိပ်တောင် မမက်ပါဘူး ” ပြောကာ ဆံပင်များကို ဆွဲရင်း အခန်းထဲသို့ ပြန်၍ ဝင်သွားလေ၏ ။

“ ငြင်းပါ မတိုးမြင့် ။ ကြိုးစားပြီး ပြောင်ပြောင်ကြီး ငြင်းကွယ့်နော် ။ သက်သေမှ မရဘဲကိုး ။ ကျုပ်မှာတော့ သက်သေမရှိ၍ မျက်စဉ်းခတ်ခံရတဲ့ အဖြစ်မျိုး ရောက်နေတာပေါ့ ။ ကိုင်း -မတိုးမြင့် ၊ မင်းက သည်လောက်တောင် ရက်စက်မှဖြင့် ကျုပ်မင်းကို မေ့နိုင်ပါတယ် ။ ကျွန်တော့် အကြောင်းဆိုးတာကို ဦးလေးရယ် ။ ကျွန်တော် သွားပါ တော့မယ် ” ဟု ပြောပြီး သာချိုသည် ဆင်း၍ သွားလေ၏ ။ ကျန်ရစ်သူ သုံးယောက်သားတို့မှာလည်း မတွေးတတ် ၊ မကြံတတ်ဘဲ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လျက် ဆိတ်ငြိမ်စွာ နေကြတော့ သတည်း ။

နောက်အတန်ကြာသောအခါ အမိန့်တော်ရမင်းသည် စိတ်စက် မကောင်းသော အမူအရာနှင့် နှုတ်ဆက်၍ ဆင်းလာခဲ့လေသတည်း ။

ထိုအကြောင်းအရာတို့သည် မြို့ထဲ၌ ပျံ့နှံ့၍ သွားကြလေ၏ ။ ထိုအခါမှစ၍ တိုးမြင့်ကို တောင်းရမ်းရန် လာကြသူတို့သည် မပေါ်လာကြတော့ဘဲ တိုးမြင့်မှာ ရောင်း၍ ကျန်သော ကုန်စိမ်းပမာ ညှိုးငယ်သော အနေသို့ ရောက်၍ နေရှာလေသတည်း ။

တိုးမြင့်သည် ထိုနေ့မှ စ၍ ကြီးစွာ အရှက်နာ ရပြီး မစားချင် ၊ မသောက်ချင်နှင့် အခန်းတွင်းမှ မထွက်ဘဲ နေလေသတည်း ။

သာချို မှာလည်း ဆံပင်တစ်ပတ်လျှို ကပိုကရိုနှင့် တိုးမြင့်တို့အိမ်ရှေ့ ဒေါ်စိုး အိမ်၌ ထိုင်ကာ အပူသည် ရုပ်သွင်ဆင်ကာ နေထွက်မှ နေဝင်တိုင် တမျှော်မျှော် နေရှာလေသတည်း ။

သို့နေသည့်အတွင်း ဒေါ်စိုးအား တိုးမြင့် နှင့် မိမိ တွေ့ရပုံ ၊ ဖြစ်ပျက်ပုံ အလုံးစုံတို့ကို ရုပ်တူနာမ်တူ ပုံဆင်ကာ မဟုတ်တာတွေကို အဟုတ်ဖြစ်အောင် လုပ်ကြံကာ ဉာဏ်ရှိသလောက် ဝမ်းနည်းပက်လက် သနားစရာဖြစ်အောင် ပြောလေရာ ဒေါ်စိုးသည် ၎င်းစကားကို ယုံကြည်လျက် သာချို အပေါ်၌ ကြီးစွာသော သနားကရုဏာ ဖြစ်ပြီးလျှင် ၎င်းက တစ်ဆင့် အရပ်ထဲ၌ ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာ သာချို အလွမ်းဇာတ်ကို လူစုံတိုင်း တခမ်းတနား ပြော၍ ပြလေ၏ ။

နောက်ဖေး၌ တိုးမြင့် ရေချိုးနေစဉ် အဘယ်ပုံ တစ်ယောက်နှင့် တစ်ယောက် စာပေးကြသည် ။ စကားစိမ်း ဟောဒီ ပန်းခြောက်ကလေးဟာ တိုးမြင့် ခေါင်းက နုတ်ပြီး မိမိထံ ပစ်၍ ပေးသော ပန်းကလေး ဖြစ်သည် ။ ညဉ့် အိမ်ပေါ် တက်သောအခါ တိုးမြင့်က အဘယ်ပုံ တံခါး ဖွင့်ပေးသည် ။ ဘယ်ပုံ ပြန်၍ ထွက်ရသည် ။ ညဉ့်အိပ်ရာထဲမှာ တိုးမြင့်က ဘာတွေကို ပြောသည် စသည်ဖြင့် သာချို ပြောသော အတ္ထုပတ္တိတို့ကို ဒေါ်စိုးသည် အတိုးချ၍ တစ်ဆင့် ပြောပြလေရာ တစ်ရပ်လုံးယုံကြည်ကြလျက် သာချိုမှာ နဂိုက လူပြောင် လူလှောင်ဖြစ်လေ ရကား ၎င်းကို လိုလားသူတို့က မျက်လျက် နေကြလေ သတည်း ။

တစ်နေ့တွင် ဒေါ်စိုး၏ အိမ်၌ သာချို ဝင်ရောက်နေခိုက်တွင် ဆရာကတော်သည် ဒေါ်စိုး၏ အိမ်သို့ ကူးရောက်လာပြီး ဒေါ်စိုးနှင့် စကားပြောကြလေရာ သာချိုသည် ရှောင်၍သွားလေ၏ ။

နောက်တစ်နေ့ ဒေါ်စိုး အိမ်သို့ သာချို လာသောအခါ ဒေါ်စိုးက သာချို အား အားရဝမ်းသာသော အမူအရာနှင့် “ ကိုင်း သာချို မင်း အတွက် ငါ့မှာ လှော်လိုက်တာ အခုဖြင့် နေရာကျပြီ ကျေးဇူးမမေ့နဲ့နော် ”

“ မမေ့ပါဘူး အဒေါ်ရဲ့ ပြောစမ်းပါဦး ။ ဘယ်လို အကြောင်းလဲ ”

“ ဘယ်လိုအကြောင်းလဲ သိချင်ရင် မင်းတို့ အိမ်ကို သွားမှာထားတယ် ”

“ ဟုတ်လား အဒေါ် သွားလို့ တော်ပါ့မလား ။ ကျွန်တော့်ကို တစ်ခုခုများ လုပ်ချင်လို့လား ”

“ ဘာမှ မလုပ်ပါဘူး ။ မင်းနဲ့ စကား ပြောချင်လို့တဲ့ ”

“ ဟုတ်ကဲ့လားအဒေါ် စိတ်ချရပါ့မလား ”

“ အို စိတ်ချရပါတယ် ဆိုမှပဲ ။ သွား မြန်မြန်သွား ”

သာချိုသည် အိမ်ကို ဝင်၍ သွားလေ၏ ။ အိမ်ရှေ့ခန်း၌ ဆရာကတော်ကြီးကိုသာ တွေ့ရလေ၏ ။ ဆရာကြီးကိုမူ မတွေ့ရချေ ။ ဆရာကတော်ကြီး မှာ သာချိုကို စောင့်၍ နေသော အမူအရာ ရှိလေ၏ ။

“ လာ လာ မောင် ထိုင်ပါ ။ မင်း ဦးလေးလည်း မရှိဘူး ။ ဒေါ်စိုးက ပြောသလား ”

“ ဟုတ်ပါတယ် အဒေါ် ”

ထို့နောက် စကားမပြောဘဲ အတန်ကလေး ကြာစွာ နေကြပြီးနောက်

“ တိုးမြင့်ရေ ကွမ်းအစ်များ ယူခဲ့အေ ”

တိုးမြင့်သည် လှပစွာ ဝတ်စားဆင်ယင်လျက် ဖလားစုံ ကွမ်းအစ်ကြီးကို ယူ၍ လာပြီး ချလေ၏ ။ သာချို မော့၍ ကြည့်လိုက်သောအခါ သာချို၏ ရင်ထဲ၌ တဒိန်းဒိန်း ဖြစ်၍ သွားလေ၏ ။ အကြောင်းမှာ တိုးမြင့်၏ မျက်နှာမှာ ရွှင်လန်းသော ပန်းလို ဖြစ်၍ နေလေသတည်း ။ တိုးမြင့်သည် အခန်းထဲသို့ ဝင်၍ သွားလေ၏ ။

“ ဒီလို မောင်သာချို အဒေါ်တို့လည်း ရိပ်မိပါပြီ ။ ကလေးမက မင်းကို ရှက်လို့ ငြင်းတာနဲ့ တူတာပဲ ၊ သူ့ အဖေကလည်း ဒီလိုပဲ သဘောရတယ် ။ အရပ်ထဲမှာလည်း ဆူကုန်ပြီ ၊ ထူးတော့မှာ မဟုတ်ဘူး ။ ကလေးမကလည်း အခုတော့ ဟုတ်ပါတယ်လို့ ဝန်ခံပြီ သည်တော့ .. ”

သာချိုသည် ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ မယုံကြည်သလိုဖြစ်ကာ မော့်ကြည့်ပြီး

“ သူက ဝန်ခံပလား အဒေါ် ”

“ အေးကွယ် မမေးပါနဲ့တော့ ။ သည်တော့ မင်း ဆရာကိုလည်း ပြောလိုက် ။ မြန်မြန်ထက်ထက်ပဲ ကိစ္စ ပြီးပါစေ ။ သမီးရေ ကော်ဖီ ဖျော်အေ ”

“ ဟုတ်ကဲ့မေမေ ကျွန်မ လုပ်နေတယ် ” ဟု ပြန်၍ ပြောသောအသံကလေးသည် သာချို၏ နား၌ အေး၍ သွားလေ၏ ။

မကြာမီကော်ဖီနှင့် မုန့်များ ရောက်၍ လာလေ၏ ။ တိုးမြင့်သည် မနီးမဝေးမှ ထိုင်လျက်နေ၏ ။ ဆရာကတော်ကြီးက ကိုင်း - မင်းတို့ မောင်နှမ စကား ပြောကြဦး ။ အဒေါ်ဝတ်ကလေး ရှိသေးတယ် ။ တစ်နေ့ ဂုဏ်တော် နှစ်ထောင် မပြီးရင် အဒေါ် ညစာမစားဘူးလို့ ဓိဋ္ဌာန်ထားတယ်ဟု ပြောပြီး အခန်းထဲကို ဝင်၍ သွားလေ၏ ။

အပြင်၌ နှစ်ယောက်သား အတန်ကြာ စကား မပြောဘဲ နေကြလေ၏ ။

သာချိုသည် မရဲတရဲနှင့် မော့်၍ ကြည့်လေ၏ ။ တိုးမြင့် ကြည့်၍ နေသည်နှင့် ကြုံကြိုက်သဖြင့် မျက်နှာချင်း အဆိုင်တွင် တိုးမြင့်သည် မျက်နှာကို ချ၍ နေလေ၏ ။

“ ဘယ့်နှယ်မလည်း မတိုးမြင့် ။ မင်းက ငါ ပြောတာတွေ မှန်ကြောင်း ဝန်ခံလိုက်တယ်ဆို ”

“ ဟုတ်ကဲ့ ” ဟု လေသံကလေးနှင့် ပြန်၍ ပြောလေ၏ ။

“ ဘာပြုလို့ ငါ မဟုတ်တာတွေ ပြောတယ် ဆိုတာ မင်း အသိ မဟုတ်လား ”

“ ကိုသာချို ကျွန်မကို ချစ်လို့ မဟုတ်တာ ပြောတာ မဟုတ်လား ”

“ ဒါပေါ့ တိုးမြင့်ရယ် ၊ ဒါကြောင့် စွန့်ရတာပါ ၊ စိတ်မဆိုးပါနဲ့နော် ။ လူဟာ အဟုတ် ချစ်ရင် ဘာမှ မလုပ်ဝံ့တာ မရှိပါဘူး ”

“ ကျွန်မ သိပါတယ် ၊ ရှင် ပြောတာ ဟုတ်သည် ဖြစ်စေ မဟုတ်သည် ဖြစ်စေ အဟုတ်တကယ် ချစ်တာသာ ပဓာနပါ ”

“ နည်းနည်း ချစ်တာ မဟုတ်ပါဘူး မတိုးမြင့် ။ ပြောမပြနိုင်အောင် ချစ်လို့သာ သည်လောက် မောင် စွန့်ရဲတာပေါ့ ။ ဒီလိုဖြင့် မတိုး ကျုပ်ကို ချစ်တာပေါ့ ”

တိုးမြင့်သည် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး မျက်နှာကို မော်၍ ကြည့်လေ၏ ။ သာချို၏ လက်သည် ထောက်၍ ထားသော တိုးမြင့်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်မိလေ၏ ။ တိုးမြင့်သည် ငြိမ်၍ နေလေ၏ ။

“ မင်း ဘာပြုလို့ ငါ့ကို ချစ်တာလဲ ၊ ငါ အရုပ်ဆိုးမှန်း မင်း မမြင်ဘူးလား ”

“ အရုပ် မဆိုးပါဘူး ၊ တော်တော် ချောပါတယ် ”

“ ငါ့ထက် ချောတဲ့လူတွေ မင်းကို လာပြီး စပ်တုန်းက ဘာလို့မယူလဲ ”

“ သူတို့က မိဘဂုဏ်နဲ့ ၊ မိဘသတ္တိအစွမ်း မိဘ သင်ပေးတဲ့ ပညာသာ ရှိတာပဲ ”

“ နို့ - ငါ့မှာတော့ ဘာအစွမ်း ရှိသလဲ ”

“ ရှင် ကျွန်မကို ရအောင် စွန့်စားရဲတဲ့ ရဲရင့်တဲ့ အစွမ်းနဲ့ အကြံကောင်း ဉာဏ်ကောင်း ရှိပါတယ် ။ ကျွန်မ အစကတော့ စိတ်ဆိုးမိတယ် ။ နောက်တွေးလေ တွေးလေ ကိုသာချို၏ အစွမ်းသတ္တိဉာဏ်တွေ ပေါ်လာလေ ဖြစ်ပြီး သနားလာတာနဲ့ ကိုသာချို ပြောတာတွေ အကုန် မှန်ပါတယ် ဆိုတာကို မေမေဆီမှာ ဝန်ချလိုက်ပါတယ် ”

“ ဒီလိုဖြင့် မတိုး ။ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ကျုပ်လောက် ကုသိုလ်ထူးတဲ့လူ ရှိသေးရဲ့လား ။ မတိုးရဲ့” ဟု ပြောကာ တိုးမြင့် ကို ပွေ့ယူလိုက်လေရာ တိုးမြင့်သည် ၎င်း၏ ရင်ခွင်၌ ပြေပြေကလေး မော်ကာ ကြည့်ရင်း ကံကောင်းတာ မဟုတ်ပါဘူး ။ သတ္တိကောင်းတာပါဟု ညင်သာစွာ အပြောတွင် သဘောကျသော မျက်နှာထားဖြင့် နှစ်ယောက်သား ကြည်မွေ့၍ နေကြလေသတည်း ။

▢ ပီမိုးနင်း
📖ကဝိမျက်မှန် မဂ္ဂဇင်း
     ဧပြီ ၊ ၁၉၂၉

အချစ်ဆိုသောအရာ ... စစ်ဆိုသောအရာ

❝ အချစ်ဆိုသောအရာ ... စစ်ဆိုသောအရာ ❞
         ( ကြယ်လွဲမိုး )

“ အနုပညာဟာ လူ့ယဉ်ကျေးမှုကို အထောက်အကူ ပြုပေးနေတယ် ။ ဒါပေမဲ့ ဇာခန်းဆီးပါးပါး ကွယ်ထားသလိုမို့ လူတွေဟာ ချက်ချင်း နားလည်ဖို့ မလွယ်ဘူး ” ဟု စိတ်ပညာရှင်တစ်ဦး ပြောဆိုခဲ့ဖူးသည်ကို အမှတ်ရနေမိသည် ။ အနုပညာသည် လူ့ဘဝ၏ တစ်ဖက်စွန်းကျမှုတွေကို ထိန်းညှိပေးတတ်သည် ။ ပစ္စုပ္ပန်ကာလ၏ အံချော်မှုတွေကိုလည်း တည့်မတ်ပေးတတ်ပြန်ပါသည် ။

ဟုတ်ပါသည် ။ ဘဝမှာ အဓိပ္ပာယ် အတိအကျ သိရှိဖို့ ခက်ခဲလှသည့် သစ္စာတရား ၊ အလှ ၊ အထီးကျန်ခြင်း ၊ မေတ္တာတရား ၊ ချစ်ခင်ခြင်း ၊ ပေးဆပ်ခြင်း ၊ တာဝန်ယူခြင်း ၊ ပျော်ရွှင်ခြင်းနှင့် သေခြင်းတရားတို့ကို အနုပညာကသာလျှင် ရှင်းပြနိုင်လိမ့်မည်ဟု ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါသည် ။ ထို့ကြောင့် ကျွန်တော်သည် စစ်ဖြစ်နေသည့် သူငယ်ချင်းမလေး တစ်ယောက်၏ မိသားစုအား ချစ်ခြင်းမေတ္တာတရားအကြောင်း ရှင်းပြရန် အနုပညာပစ္စည်း တစ်ခုဖြင့် ချဉ်းကပ်ကြည့်လိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်ပါသည် ။

••••• ••••• •••••

၁ ။

ကျွန်တော်၏ ငယ်သူငယ်ချင်းမလေး အေးအေးပြုံးသည် အသည်းကွဲနေပါသည် ။

ညပေါင်း မည်မျှ ငိုကြွေးခဲ့လေသလဲတော့ မသိ ။ သူ၏ မျက်ခမ်းသားများသည် နီမို့နေသည် ။ အရင်က ပိရိ သေသပ်စွာ ဖြီးသင်ထုံးဖွဲ့ထားတတ်သော သူ့ဆံပင်ရှည်ရှည်ကြီးတွေသည် အခုတော့ ကပိုကရို နိုင်လှသည် ။ အမြဲတစေ ကြည်လင်တောက်ပနေခဲ့သော သူ့မျက်ဝန်းတစ်စုံသည်လည်း အုံ့မှိုင်းမှိုင်းနှင့် ကြေကွဲ ရောင်သန်းနေတော့သည် ။ ဒါတွေသည်ပင် အသည်းကွဲနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားလွန်းနေပါသည် ။ သူ့နှုတ်ဖျားကလည်း ဖွင့်ဟ , ဝန်ခံခဲ့လေသည် ။ အသည်းကွဲနေသည်တဲ့လေ ။

မိန်းမတစ်ယောက် အသည်းကွဲနေသည်ကို အရင်က ကျွန်တော် အနီးကပ် မမြင်ဖူးပါ ။ အေးအေးပြုံး၏ အသည်းကွဲခန်းတွေသည် ယောက်ျားတစ်ယောက်လို အရက်ကို မူးအောင် သောက်ပစ်လိုက်တာမျိုးလည်းမဟုတ် ၊ သီချင်းတွေ အကျယ်ကြီး အော်ဆိုနေတာမျိုးလည်း မဟုတ်ပေ ။ မိန်းမတစ်ယောက်၏ အသည်းကွဲနည်းတွေ တိတ်ဆိတ်ခြောက်သွေ့ လွန်းလှသည် ။ ဥပမာ ကြာဆံသုပ်ကို ခက်ရင်းဖြင့် အပိုင်းပိုင်း ပြတ်အောင် အားထည့် လှီးဖြတ်နေသလိုမျိုး ၊ တုတ်ထိုးဆိုင်တွေမှာ အသည်းနှလုံးကို ရွေးပြီး ဝါးချွန်နှင့် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ထိုးစိုက်နေသလိုမျိုး ၊ နောက် သူ့အမျိုးသား ကိုထွန်းအောင် မကြိုက်သည့် စံပယ်ပန်းကို သူ့ဆံပင်မှာ တော်လှန်ပန်ဆင်သလိုမျိုး စသဖြင့် သူ့အသည်းကွဲနည်းတွေက ခြောက်အက်အက်နိုင်လွန်းလှသည် ။

“ နင် ကိုထွန်းအောင်ကို စိတ်နဲ့ တိုက်ခိုက်နေတာပေါ့လေ ” ဟု တစ်ခါက ကျွန်တော် မေးတော့ မပြုံးခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော အေးအေးပြုံး နှုတ်ခမ်းမှာ အပြုံးတစ်ပွင့် ပြန်လည်ဖူးပွင့်လာသည်ကို တွေ့မြင်ခဲ့ရသည် ။ ထိုအပြုံး ကိုပင် ကျွန်တော်က ခပ်စိမ်းစိမ်း အပြုံးတစ်ခုဟု မှတ်ချက်ပေးခဲ့ဖူးသည် ။

အေးအေးပြုံး ကတော့ သူ့ဝေဒနာ ဒီဂရီ မြင့်တက်လာ ပြီဆို ကီလီဆိပ်ကမ်းကို သွားတော့သည် ။ ထိုမှတစ်ဆင့် ဆိပ်ကြီးခနောင်တိုဘက်ကို နှစ်ရာပေး၍ စက်လှေစီးသည် ။ အေးအေးပြုံး၏ အပြုအမူကို တွေ့မြင်ကြသော အခြားသူငယ်ချင်းများက “ ကြောင်စီစီ နိုင်တဲ့ လုပ်ရပ်ပါဟယ် ” ဟု ပြောကြသည် ။ ကျွန်တော်ကတော့ အေးအေးပြုံးသည် ကိုထွန်းအောင် ရင်ခွင်နယ်နိမိတ်ထဲ ကနေ စမ်းသပ်ပြေးထွက်နေ ကြောင်း ရိပ်စားမိခဲ့သည် ။ သို့ပေမဲ့ နှစ်ရာတန် ခရီးတစ်ခုသည် ရင်ခွင်တစ်ခုက လွတ်မြောက်ဖို့ ဘယ်လောက်များ ဝေးဝေး ရောက်နိုင်မှာတဲ့လဲ ။ ထိုအကြောင်းကို အေးအေးပြုံးလည်း သိပါလိမ့်မည် ။

တစ်ခါက အေးအေးပြုံးတို့ အိမ်ထောင်ရေး ပြိုကွဲကြ တော့မည့် အခြေအနေထိ ရောက်ခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်အမှတ်ရနေမိသည် ။ အိမ်ထောင်ရေးကို နှစ်ဦး သဘောတူ အဆုံးသတ်ကြ တော့မည်ဆိုတော့ နှစ်ဦးသားပိုင် အိမ်ထောင်ပစ္စည်းတွေကို ခွဲဝေကြသည်တဲ့ ။ အိမ်မှာရှိသည့် ဗီရို ၊ စားပွဲ ၊ ကုလားထိုင်တွေက အစ ခွဲဝေပြီး နောက်ဆုံး “ ကြောင် ” ကလေး တစ်ကောင်ကိုတော့ ငါမွေးမယ် ၊ သူမွေးမယ်နှင့် အချင်းများခဲ့ကြသည် ။ နောက်ဆုံး အေးအေးပြုံးက ကိုထွန်းအောင်ကို “ မဖြစ်သေးပါဘူး ၊ ကြောင်ကလေး နင့်ကို ပေးရင် သေသွားမှာပေါ့ ” တဲ့ ။

ကြောင်ကလေး တစ်ကောင်ကို အကြောင်းပြုပြီး သူတို့နှစ်ယောက် ပြန်လည် ပေါင်းစည်းမိသော ထိုနေ့က ဆရာ မျိုးမြင့်ဆွေ၏ လှိုင်းနှင့် ကျောက်ဆောင် ဆိုသော အောက်ပါကဗျာလေးကို သူတို့ နှစ်ဦးအား ကျွန်တော် ရွတ်ဆိုပြခဲ့တာကိုပင် အမှတ်ရနေမိသေးတော့သည် ။

မျက်ရည်ကိုသုတ် ၊
မင်းပြန်ဆုတ်လျှင်
ငုတ်တုတ်ငါ့မှာ ၊
မှိုင်ရမြဲ

ငါ့ကိုကျဉ်ဖဲ ၊
လှိုက်လှဲလှဲဖြင့်
မင်းလည်းလမ်းမှာ ၊
ငိုရမြဲ

ဝေးတသက်သက် ၊
နီးတကျက်က
စိတ်လက်ရွှင်ပုံ ၊
ရူးသူ့ဘုံမို့
ပြန်ဆုံဦးစို့
မင်းနဲ့ငါ ။  ။

ဟုတ်ပါသည် ။ တကယ်တော့လည်း လင်မယား နှစ်ယောက်၏ အဆုံးစွန်သော စမ်းသပ်မှုသည် လက်တွဲမြဲ လက်တွဲထားခြင်းပင် မဟုတ်ပါလား ။

••••• ••••• •••••

၂ ။

တစ်နေ့က အေးအေးပြုံးတို့အိမ်ဘက် ရောက်သွားတော့ ကိုထွန်းအောင်က ဧည့်ခန်းမှာရှိသည့် ပြတင်းပေါက် ကနေ အဝေးကို တိတ်ဆိတ် စွာ ငေးနေသည် ။ သူ့တိတ် ဆိတ်မှုတွေက ချိန်ကိုက်ဗုံး တစ်လုံး ဖောက်ခွဲပြီး အရာရာ ပြန်ငြိမ်သက်နေသလိုမျိုး ။ အေးအေးပြုံး ကတော့ အခန်းထောင့်မှာ ရှိုက်သံတွေ တဒိုင်းဒိုင်းမြည်ကာ မျက်ရည်တွေ တရွှဲရွှဲနှင့် ငိုကြွေးနေသည် ။ လက်ဆုံစားနေကျ ထမင်းစားပွဲလေးသည်လည်း ကြည်နူးသံမဲ့ကာ ဆွံ့အ , နေတော့ သည် ။ “ ပန်သူမဲ့လျှင် မမွှေးတော့ဘူး ” ဟု ကြွေးကြော်နေသော မှန်တင်ခုံပေါ်က နှင်းဆီပန်း လေးတွေနှင့် “ ကြည့်သူမဲ့လျှင် မလှတော့ဘူး ” ဟု ဆန္ဒပြနေကြသော အေးအေးပြုံး၏ အလှပြင်ပစ္စည်းလေးတွေ မြင်ရသည်မှာလည်း ချောက်ချားလွန်းလှသည် ။ ချစ်ခင်မှု ၊ ကြင်နာမှု ၊ ယုယမှု ၊ နားလည်မှုတို့သည် အမုန်း ကျည်သင့်ခဲ့၍ ထင်သည် ။ ကြေကွဲမှုတွေအဖြစ် တလူလူ အငွေ့ပြန်နေလေသည် ။

အထက်ပါ အကြောင်းအရာများသည် ကိုထွန်းအောင်နှင့် အေးအေးပြုံးတို့ အိမ်ကလေးကို ကျွန်တော်က စစ်တလင်း၏ အနိဋ္ဌာရုံတွေ အဖြစ် မြင်ယောင်မိခြင်းပင် ဖြစ်တော့သည် ။ တကယ် တော့လည်း အေးအေးပြုံးတို့ အိမ်ကလေးသည် မိသားစု ပြဿနာကို အခြေခံကာ အိမ်တွင်းစစ် ဖြစ်နေပါသည် ။

ကဗျာဆရာကြီး ဟိုးမားကတော့ လောကမှာ “ အချစ်ဆိုတဲ့ အရာနဲ့ စစ်ဆိုတဲ့ အရာဟာ အင်အားကြီးလှရဲ့ ” ဟု ဖွဲ့ဆိုဖူးပါသည် ။ လူငယ် ကောင်လေး တစ်ယောက်က ကောင်မလေး တစ်ယောက်ကို ချစ်ကြိုက်ရာမှ စတင်ခဲ့သော လူသားမျိုးနွယ်တို့သည် ၄င်းတို့၏ စီးပွားရေးပြဿနာ ၊ နိုင်ငံရေးပြဿနာနှင့် လူမှုရေးပြဿနာများကို အခြေခံကာ ကမ္ဘာအရပ်ရပ်တွင် စစ်ခင်းလျက်ရှိကြပါသည် ။ ပြည်တွင်းစစ်ကအစ ကျူးကျော်စစ်တွေအဆုံး ကမ္ဘာအရပ်ရပ်တွင် ဖြစ်ပွားလျက်ရှိသော အင်အားကြီး စစ်ပွဲတွေသည် လူငယ်လေး နှစ်ယောက်၏ အချစ်မှ စတင်ခဲ့သော လူသား မျိုးနွယ်တွေပင် ဖြစ်ပါသည် ။ ထို့ကြောင့် အချစ်နှင့် စစ်သည် အင်အားကြီးမားပုံချင်း တူညီသည်ဟု ကဗျာဆရာက ကွန့်ခဲ့လေသလား တွေးမိပြန်သည် ။

ပြည်တွင်းစစ် ဆိုသည် ကတော့ ဖြစ်ပြီ ဆိုသည်နှင့် အမှန်တရားနှင့် နိုင်ငံတစ်ခု ၏ အနာဂတ်ကို အကျအဆုံး စာရင်းထဲ သွင်းလိုက်ရမှာပဲ ဖြစ်ပါသည် ။

အိမ်တွင်းစစ် ဆိုသည်ကရော ... ။

အရင်က မျိုးစန္ဒီကျော် နှုတ်ခမ်းနှင့် တူလှပါသည်ဟု တဖွဖွ ချစ်ကြည်ခဲ့သော အေးအေးပြုံး၏ နှုတ်ခမ်းလွှာလေးကို ခုတော့ ကိုထွန်းအောင် က “ နှုတ်ခမ်းကြီးက စူပုပ်နေ တာပဲ ” ဟု မြင်နေသည် ။ အရင် ကိုထွန်းအောင်၏ ခြေနင်းသံက အိမ်ပေါ်တက်လာသော ကြားရလျှင် “ အားနှင့် မာန်နှင့် ယောက်ျားပီသလိုက်တာ ” ဟု ကြံဖန်ဂုဏ်ယူတတ်သော အေးအေးပြုံးသည် ခုတော့ “ ခြေနင်းကြမ်းလိုက်တာ ” ဟု မြင်လာသည် ။ အရင်က တစ်ယောက်စကား တစ်ယောက် နားက ကြားလို့ မဝ,နိုင်အောင် ဖြစ်ခဲ့သူတွေသည် ခုတော့ မကြားလိုကြတော့ပေ ။ တစ်ယောက် မျက်ဝန်းထဲ တစ်ယောက် အဖြေရှာခဲ့သော အကြည့်တွေသည်လည်း သွေဖည်ထားကြလေသည် ။ နောက်ဆုံးတော့ အတူ ရစ်ပတ်ခဲ့ကြသည့် သံယောဇဉ် ကြိုးလေး သူ့စည်း ကိုယ့်စည်း ဆွဲကြရင်း အေးအေးပြုံး ခေါက်ပေးနေကျ ကိုထွန်းအောင် အင်္ကျီလေးလည်း ခေါက်ရိုး မလှတော့ ။ မိသားစုဖိနပ်စင် လေးသည်လည်း အိပ်တန်း မစုံခဲ့သည့် ညတွေ များလာနေတော့သည် ။

မုန်းကြပြီ ဆိုတော့လည်း နားလည်မှုတွေ ပျောက်ဆုံးသွားကြပါသည် ။ အချစ် မှာ ဖြစ်စေ ၊ စစ် မှာ ဖြစ်စေ နား လည်မှုသည် အခရာကျသည် ထင်သည် ။ ခွင့်လွှတ်တတ်ခြင်း ၊ စာနာတတ်ခြင်းနှင့် ဖြည့်ဆည်းတွေးတော ပေးတတ်ခြင်းတို့သည် “ နားလည်မှု ” ဆိုသော စကားလုံး၏ သဘော သဘာဝတွေပဲ ဖြစ်ပါသည် ။ လူတစ်ဦးနှင့် တစ်ဦး ၊ မိသား တစ်စုနှင့် တစ်စု ၊ အဖွဲ့စည်း တစ်ခုနှင့် တစ်ခု ပေါင်းကူးနိုင်ရန်အတွက် နားလည်မှုဆိုသော တံတားကလေးသည် အသေအချာ ရှိပါလိမ့်မည် ။ ထိုနားလည်မှု တံတားကလေး၏ ဟိုမှာဘက်တွင် ငြိမ်းချမ်းမှုလည်း ရှိနေမည် ။

လူတစ်ဦးနှင့် တစ်ဦး ၊ မိသားစုတစ်စုနှင့် တစ်စု ၊ အဖွဲ့ စည်းတစ်ခုနှင့် တစ်ခု ငြိမ်းချမ်းမှု တည်ဆောက်ဖို့ဆိုလျှင်တော့ မိမိမှာ ရှိသော အာဃာတ ၊ အမုန်းတရားနှင့် အတ္တတွေ စွန့်ခွာပြီး တစ်ပါးသူကို ဖြည့်ဆည်းတွေးတောပေးတတ်သည့် စိတ်တွေဖြင့် နားလည်မှု တံတားထိပ်အရောက် လာခဲ့ဖို့တော့ လိုအပ်ပါလိမ့်မည် ။

••••• ••••• •••••

၃ ။

တစ်နေ့က အေးအေးပြုံးတို့အိမ်က အပြန် လူကူးမျဉ်း ကျား တစ်ခုတွင် ကျွန်တော် စောင့်ဆိုင်းနေပါသည် ။

လမ်းတစ်ဖက်ကို ကူးဖို့ အခြား စောင့်ဆိုင်းနေကြသော လူအုပ်ကြီးထဲ ကျွန်တော် တိုးဝင်လိုက်သည် ။ လမ်းတစ်ဖက်ကို တစ်ဦးတည်း ကူးရသည်ထက် အများနှင့် ရောနှောကူးရသည်က ကျွန်တော့် အတွက် ပို၍ လုံခြုံသည်ဟု ခံစားမိ၍လည်း ဖြစ်ပါသည် ။ ကျွန်တော် ရောက်သွားသော လူအုပ်ကြီးထဲတွင် လက်ဆွဲ မီးဖိုကလေးနှင့် လှည့်လည် ရောင်းချနေသော ဗယာကြော်သည်လင်မယား၏ အသံက သိသိသာ ကျယ်လောင်နေသည် ။ အမျိုးသားက ပြတ်သွားသော ဖိနပ်တစ်ဖက်ကို ကိုင်ကာ နောက်တစ်ဖက်ကို ကုန်းချွတ်နေသည် ။ အမျိုးသမီးက ဖိနပ်ကို ချွတ်စေချင် ပုံမရ ။ မိုးပေါ်ကို လက်ညှိုး ထိုးပြလိုက် ၊ လမ်းကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်နှင့် သူတို့ ဘာသာစကားဖြင့် ကျွက်ကျွက်ညံအောင် ပြောဆိုနေကြသည် ။ သူတို့ဘာသာစကားကို နားမလည်သော်လည်း ချစ်ချစ်တောက် ပူနေသော နေရောင်ကြောင့် အရည်ပျော်လုမတတ် ပူလောင်နေသော ကတ္တရာ လမ်းပေါ်တွင် သူ့အမျိုးသားကို ခြေဗလာဖြင့် မလျှောက်စေလိုသည့်အကြောင်း ပြောဆိုသည်ဟု ကျွန်တော် နားလည်သလို အခြား လမ်းကူးသူများလည်း ထိုသို့ နားလည်ကြလိမ့်မည် ထင်ပါသည် ။

ထို့နောက် အမျိုးသမီးက ဖိနပ်ပြတ်လေးကို ဆွဲယူ လိုက်သည် ။ ပြီးတော့ သူ့ အပေါ်အင်္ကျီကို ဆွဲလှန်ကာ ချွေးခံအင်္ကျီမှာ ချိတ်တွယ် ထားသော “ တွယ်ချိတ် ”  ကလေးကို ဖြုတ်လိုက်သည် ။ ထို့နောက် ပြတ်တောက်နေ သော ဖိနပ်ကလေးကို သူ့ တွယ်ချိတ်ကလေးဖြင့် တယု တယ ချိတ်တွယ်ပေးနေလေ သည် ။ ထိုအခါတွင်တော့ လမ်းကူးဖို့ စောင့်ဆိုင်းနေကြ သော သူများ၏ အကြည့်တွေက သူတို့ နှစ်ဦးအပေါ် သိသိသာသာပဲ ရောက်ရှိလာကြသည် ။ နောက်ဆုံးတော့ တွယ်ချိတ်ကလေးနှင့် ချိတ်တွယ်ထားသော ဖိနပ်ကလေးကို စီးကာ သူတို့နှစ်ဦး လမ်းဟိုဘက်ကို ခရီးဆက်ကြလေသည် ။ ကျွန်တော်တို့လည်း သူတို့နှင့်အတူ လမ်းတစ်ဖက်ကို ကြည်နူးစွာဖြင့် ဖြတ်သန်းခဲ့ကြပါသည် ။

ထိုနေ့က သူတို့ နှစ်ဦး ပြောဆိုခဲ့သော စကားလုံးတွေကို ကျွန်တော် နားမလည်ခဲ့ပါ ။ ဖိနပ်ကလေးကို တွယ်ချိတ်ကလေးနှင့် ချိတ်တွယ်ပေးနေသော မြင်ကွင်း၏ ဘာသာစကားကိုတော့ ကျွန်တော်တို့ နားလည်ကြပါသည် ။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် ရွတ်ဆို ပြရန် မလို ၊ ထိတွေ့ကိုင်တွယ်ပြရန် မလိုသော ဘာသာစကား တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ထိုနေ့က ကျွန်တော်တို့ မြင်တွေ့ခံစား လိုက်ကြရပါသည် ။

••••• ••••• •••••

ဘဝမှာ အဓိပ္ပာယ် အတိအကျ သိရှိဖို့ ခက်ခဲလှ သည့် သစ္စာတရား ၊ အလှ ၊ အထီးကျန်ခြင်း ၊ မေတ္တာ တရား ၊ ချစ်ခင်ခြင်း ၊ ပေးဆပ်ခြင်း ၊ တာဝန်ယူခြင်း ၊ ပျော်ရွှင်ခြင်းနှင့် သေခြင်းတရားတို့ကို အနုပညာကသာလျှင် ရှင်းပြနိုင်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ကြောင်း ကျွန်တော် ပြောဆိုခဲ့ပါသည် ။ ကမ္ဘာမှာ တစ်ဖက်စွန်းကျမှုနှင့် နားလည်မှုတွေ အံချော်နေသော သူငယ်ချင်း မလေး အေးအေးပြုံး တို့လို မိသားစုတွေမှသည် ငြိမ်းချမ်းမှု မတည်ဆောက်နိုင်ကြသေး သော လူမှုအသိုက်အဝန်း အတွက် ကျွန်တော့် အရေး အသားများတွင် ကြောင် ၊ တွယ်ချိတ် ၊ နားလည်မှု စသည်ဖြင့် ထည့်သွင်းကာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတရားအကြောင်းကို ရှင်းပြဖို့ ကြိုးစားကြည့်ခြင်းသာ ဖြစ်ပါတော့သည် ။

⎕ ကြယ်လွဲမိုး
📖ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း
     ဇန်နဝါရီ ၊ ၂၀၂၀

ဦးအောင်သင်းကို မော့ကြည့်ခြင်း

❝ ဦးအောင်သင်းကို မော့ကြည့်ခြင်း ❞
         ( လူခါး )

ကျွန်တော့် ကလောင်ကလေးနှင့်များ ဦးအောင်သင်း အကြောင်း ရေးချင်သေးသလားဟု မေးလာလျှင် ဟုတ်ကဲ့ ကျွန်တော့် ကလောင် နှင့်ပင် ဦးအောင်သင်း အကြောင်းကို ရေးချင်ပါသည်ဟု ဖြေပါရစေတော့ ။

••••• ••••• •••••

ဦးအောင်သင်း ဆိုသော နာမည်ကို စတင် ကြားဖူးခဲ့သော အချိန်မှာ ကျွန်တော်က ရှစ်တန်းကျောင်းသား အရွယ်မျှပင် ရှိပါသေး၏ ။ တကယ် တွေးကြည့်လျှင် ရှစ်တန်းကျောင်းသား အရွယ်သည် ဦးအောင်သင်း ကို လည်းကောင်း ၊ ဦးအောင်သင်း၏ စာများကို လည်းကောင်း အများကြီး မဟုတ်တောင် အတန်အသင့်တော့ သိနေသင့်ပြီဟု ကျွန်တော် ယူဆပါသည် ။

သို့သော် ကျွန်တော်၏ ရှစ်တန်းကျောင်းသားဘဝမှာ ဘောလုံး နှင့် ဗီဒီယို က လွဲ၍ အခြား ဘာမျှ မသိခဲ့ပါ ။ ထိုမျှဆိုလျှင် ကျွန်တော်၏ ငယ်ဘဝကို အနီးစပ်ဆုံး သုံးသပ်နိုင်ပြီဟု ထင်ပါသည် ။ စာမဖတ်ဘူးလား ဆိုတော့ ဖတ်နေပါပြီ ။သို့သော် ဦးအောင်သင်း၏ စာတွေကိုတော့ဖြင့် မဖတ်ဖူးသေးပါ ။

တစ်နေ့ ကျွန်တော်တို့ကျောင်း ( အထက ၂ ၊ တောင်တွင်းကြီး ) တွင် သတင်း တစ်ခု ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ပြောဆို နေကြပါသည် ။ ကျွန်တော်တို့ ကျောင်းသို့ “ တောင်တွင်းအောင်သင်း ” ဆိုသော စာရေးဆရာ တစ်ယောက် လာရောက် ဟောပြောလိမ့်မည် ။ ကျွန်တော်တို့က မဖြစ်မနေ နားထောင်ရမည်ဟုလည်း ပြောကြပါသည် ။ အချို့က စာမသင်ရသဖြင့် ပျော်ကြ၏ ။ အချို့က အတန်းထဲ စာသင်သကဲ့သို့ မလွတ်လပ်မှာကို တွေးပြီး စိတ်ညစ်ကြသည် ။ စိတ်ညစ်သည့် အထဲတွင် ကျွန်တော်သည်လည်း တစ်ယောက် အပါအဝင် ဖြစ်ခဲ့ပါ၏ ။ တကယ်လည်း နေ့လယ် တစ်နာရီ ထမင်းစားကျောင်း ပြန်တက်သည့် အခါမတော့ ကျောင်းခန်းမတွင် သွားရောက်၍ ငယ်စဉ်ကြီးလိုက် စီတန်းပြီး ထိုင်ရပါသည် ။ မူလတန်းများ မပါဝင်သဖြင့် ကျွန်တော်က ရှေ့ဆုံးမှ စ,ရေလျှင် သုံးတန်းမြောက်လောက်မှာ ထိုင်ရပါသည် ။ အကောင်ငယ်တာလည်း ပါ,ပါ လိမ့်မည် ။

နေ့ခင်းဘက်လည်း နေ့ခင်းဘက် ၊ နေပူပူမှလည်း ပြန်လာခါစ ဆိုတော့ အတော် ပူအိုက်ပြီး အားလုံး ချွေးတစေးစေးနှင့် ဖြစ်နေကြပါသည် ။ ဆရာဆရာမများက ဘေးမှ နေပြီး

“ ဟိုကလေး မထနဲ့ ၊ ဒီကလေး ငြိမ်ငြိမ်နေ ” ဟု ကြပ်မတ်လျက် ရှိကြသည် ။ သို့သော် မရပါ ။ တစ်ယောက်ယောက်က “ လာပြီ .. လာပြီ ” ဟု အော်လိုက်လျှင် ခေါင်းထောင် ကြည့်လိုက် “ လှုပ်လှုပ် ... လှုပ်လှုပ် ” ဖြစ်လိုက်နှင့် “ တောင်တွင်းအောင်သင်း ” ဆိုသော စာရေးဆရာကို မျှော်ရသည်မှာ အညာပွဲ တစ်ည၌ မင်းသား ထွက်အလာကို မျှော်ရသည်နှင့် တူလှပါ၏ ။

ကျွန်တော် ကတော့ ဘယ်အချိန် အတန်းပိုင်ဆရာမ လစ်မလဲ ဟုသာ အသံတိတ် ချောင်းနေမိခဲ့သည် ။ ထိုအချိန်မှာပင် “ ဦးအောင်သင်း လာပြီ ၊ သားတို့သမီးတို့ ငြိမ်ငြိမ်နေ ” ဟူသော ဆရာတစ်ယောက်၏ အသံထွက်လာလေ၏ ။ ဆရာက “ ငြိမ် ” ဟု အော်လိုက်မှ ကျောင်းသားများက ဆတ်ခနဲ ဒူးထောက်ကာ ထ ,ကြည့်ကြပါတော့သည် ။ ကျွန်တော် မည်မျှ လျင်သနည်း ကြည့်ပါလေ ။

ကျောင်းသားများ ကြားထဲမှ လေးဖက် ထောက်ကာ ထောက်ကာ ဖြင့် လှေကားနှင့် နီးသော အပေါက်ဝမှာ အသာ သွားကပ်နေလိုက်သည် ။ ဗြုန်းဆို လူအုပ်ကြီး တစ်အုပ် ကျောင်းပေါ် ရောက်လာသည်နှင့် လှေကားမှ ဒရောသောပါး ပြေးဆင်းလာခဲ့တော့၏ ။ “ တောင်တွင်းအောင်သင်း ” ဆိုတာ ဘာသားနှင့် ထုထားသည့် လူတစ်ယောက် ဆိုတာကိုပင် မသိခဲ့ ။ လှေကားထစ်များနှင့် ကျွန်တော့် ခြေထောက်တို့သည်ပင် ထိလေသည်လား ကျွန်တော် မပြောတတ်တော့ ။ သေချာသည်ကတော့ ထိုနေ့က “ တောင်တွင်း အောင်သင်း ” ဆိုသော စာရေးဆရာ၏ ရန်မှ လွတ်မြောက်အောင် ကြံစည်အားထုတ်နိုင်ခဲ့သည့်အတွက် ကျွန်တော့် ကိုယ် ကျွန်တော် အလွန်ဂုဏ်ယူနေမိတာတော့ သေချာပါသည် ။

••••• ••••• •••••

ကျွန်တော့်ဘဝ၏ နောင်တရစရာ နေ့ရက်များ ထဲတွင် ထိုနေ့သည်လည်း အပါအဝင် ဖြစ်ကြောင်း လူတောထဲ တိုးဝင်ခဲ့ရသည့် ကာလများ၌ ကျွန်တော် သိလာ ၊ နားလည်လာခဲ့ရပါသည် ။ ကျောင်းသားအရွယ်က တွေ့မြင်ရမည် ဖြစ်သော ဆရာ ဦးအောင်သင်း၏ ဖျတ်လတ်တက်ကြွမှုတို့ကို အခုချိန်မှာ ကျွန်တော် မြင်ချင်ကြားချင် နေမိသည် ။ ကလေးသာသာ ကျောင်းသားလေးများ ဖြစ်သော ကျွန်တော်တို့ကို ဆရာ ဦးအောင်သင်း ဘာတွေများ မျှဝေသွားခဲ့ပါသလဲ ၊ ဘာတွေ ဝေမျှချင်ခဲ့ပါ သလဲ ။ ကျွန်တော် အလွန် သိချင်နေသော်လည်း ပြန်မရနိုင်တော့ပါ ။ ကျွန်တော် စာတွေ ဖတ်ဖြစ်လာလေ ဆရာ ဦးအောင်သင်း နှင့် လွဲခဲ့ရလေအောင် အားထုတ်မိသည့် အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကို အားမလို အားမရ ပြစ်တင် ဝေဖန်မိလေ ဖြစ်ဖြစ်နေခဲ့ရပါသည် ။ ကျွန်တော့် အဖြစ်က သိကြားမင်းက ရွှေထုပ်ကြီး ရှေ့တွင် ချပေးသည်ကို မော့ပြီး လမ်းလျှောက်လာသည့် လူနုံ လူအ , တစ်ယောက် အဖြစ်ပမာ ရင်နာစရာကြီးဖြစ်တော့၏ ။

သို့သော် ဆရာ ဦးအောင်သင်းနှင့် ပတ်သက်ပြီး ကံတရားကြီးက ကျွန်တော့် အတွက် နောက်ဆုံးနှင့် အရင်ဦးဆုံး အခွင့်အရေး တစ်ခုကိုတော့ ပေးခဲ့ပါသေးသည် ။ ထိုအခွင့်အရေးကိုတော့ဖြင့် ကျွန်တော်ကလည်း ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အမိအရ ယူနိုင်ခဲ့ပါ၏ ။

ထို့အတွက်ကိုတော့ဖြင့် ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ နောင်တရနေရလိမ့်မည် မဟုတ်ကြောင်း အခိုင်အမာ ပြောရဲပါသည် ။

••••• ••••• •••••

“ ဖျန်း ... ဖျန်း ... ဖျန်း ... ”

ကျွန်တော် သူ့အနား ကပ်လိုက်လျှင် ကပ်လိုက်ချင်း သူ၏ ညာဘက်လက်က လေထဲ မြောက်တက်သွားပြီး ကျွန်တော့် ဘယ်ဘက်ပါးပေါ် သုံးကြိမ် ဆက်တိုက် အရှိန်ပြင်းပြင်းနှင့် ကျလာခဲ့ပါသည် ။ ကျွန်တော့် ဘယ်ဘက်ပါးသည် ဖျဉ်းခနဲ ဖျဉ်းခနဲ ပူဆင်းသွားခဲ့ပါ၏ ။ ကျွန်တော့် ဘဝတွင် ကျွန်တော်နှင့်လည်း တစ်ခါမျှ မရင်းနှီး ၊ ကျွန်တော်ကလည်း ဘာအပြစ်မျှ လုပ်မထားပါဘဲ ကျွန်တော့်ကို စတွေ့တွေ့ချင်း ယခုကဲ့သို့ ပါးရိုက်မည်ဟု ဆိုလျှင် ထိုသူ့ကို ထိုနေရာတွင်ပင် အသက်ချင်း လဲပစ်လိုက်မိမည်မှာ အလွန့်အလွန်ကို သေချာပါသည် ။

သို့သော် ။ လက်တွေ့တွင် ကျွန်တော့် အနေဖြင့် အသက်ချင်း လဲဖို့ မဆိုထားနှင့် မော့၍ပင် မကြည့်ရဲခဲ့ပါ ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုသူမှာ ဆရာကြီး ဦးအောင်သင်း ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်ပါသည် ။

“ ငါ ... မင်းလို ပြန်ငယ်ချင်တယ်ကွာ ”

“ ငါ ... မင်းလို ပြန်ငယ်ချင်တယ်ကွာ ”

“ ငါ ... မင်းလို ပြန်ငယ်ချင်တယ်ကွာ ”

အသက် ရှစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ် အရွယ် အဘိုးအိုက ထိုစကား တစ်ခွန်းတည်းကို အားမာန်အပြည့်နှင့် သုံးကြိမ် ဆက်တိုက် ပြောခဲ့ပါသည် ။ မလေးရှား နိုင်ငံသို့ စာပေဟောပြောရန် ရောက်လာခဲ့သော ဆရာကြီး ဦးအောင်သင်းနှင့် စာရေးဖို့က လွဲပြီး ဘာမျှ မသိသေးသည့် လူငယ်လေးတစ်ယောက်၏ ပထမဦးဆုံး တွေ့ဆုံပွဲ ဖြစ်ပါ၏ ။

နေရာက ကိုတာရာယာ ကုန်တိုက် အနီးမှ “ ဇေယျာ ” ဆိုသော မြန်မာဆိုင် တစ်ဆိုင်၏ စားသောက်ခန်းထဲတွင် ဖြစ်သည် ။ ဆရာကြီးဦးအောင်သင်းက ထောင့်အကျဆုံးသော စားပွဲ၏ ထိပ်တည့်တည့်တွင် နုံးခွေခွေလေး ထိုင်နေပြီး ဆရာမ နုနုရည် ( အင်းဝ ) ၊ ဆရာ ကျော်ဝင်း ၊ ဆရာ ကာတွန်းအော်ပီကျယ် တို့လည်း အတူ ရှိနေခဲ့ကြသည် ။

ဆရာကြီး ဦးအောင်သင်း အတွက် အစားအစာများကို သီးခြား စီစဉ်ပေးထားခဲ့သော်လည်း “ သိပ်မစားနိုင် ” ဟုဆိုကာ ဆရာကြီးက တို့ရုံသာ တို့ကြည့်လေသည် ။ ကျွန်တော်က ဆရာကြီး ဦးအောင်သင်း ထိုင်နေသော ခုံဘေးမှာ ဒူးထောက်လျက် ။ ကျွန်တော့် ပါးသည် ဆရာကြီး၏ လက်ဝါးရာတို့ဖြင့် နီစွေးလျက် ။

စားသောက်ပြီးကြတော့ ဆရာ ၊ ဆရာမတို့ကို တည်းခိုမည့် ဟိုတယ်ဆီသို့ လိုက်ပို့ကြရသည် ။ ဆရာကြီး ဦးအောင်သင်း က တစ်ခန်းလုံးတွင် တစ် ယောက်တည်း ။ အခန်းထဲ ရောက်တော့ အသက် ရှစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ် ဆရာကြီး၏ တစ်ယောက်တည်း နေရမှုကို စိုးရိမ်မိသော်လည်း ဆရာက “ ငါ တစ်ယောက်တည်း နေချင်လို့ နေတာ ” ဟု ဆိုသဖြင့် အသာ နှုတ်ဆိတ်နေလိုက်ရတော့သည် ။

ဆရာကြီး အနားမှာ သိပ်ကြာကြာ နေခွင့် မရလိုက်ရပါ ။ ဆရာကြီးက “ နားချင်ပြီ ” ဟု ဆိုသဖြင့် မနက်ဖြန်မှ စောစောလာပါမည့်အကြောင်း ပြောကာ နှုတ်ဆက်ပြီး ပြန်ခဲ့ရတော့သည် ။

ထိုမနက်ဖြန်သည် ကျွန်တော့် အတွက် သိပ်ကို အရေးပါလွန်းခဲ့သည် ဆိုတာကိုမူ ထိုနေ့က ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် မသိခဲ့ရိုး အမှန် ။

••••• ••••• •••••

နောက်တစ်နေ့၏ နံနက်ခင်းတွင်ကား ဆရာကြီးတို့၏ တည်းခိုရာသို့ သွားသည့်သူမှာ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်တော့ပေ ။ ကျွန်တော်နှင့်အတူ စာဖတ်ဖော် သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်သော လင်းလက်တာရာ ၊ ရာဇာမျိုး ( အင်းကုန်း ) တို့လည်း တစ်နေရာစီမှ လာကာ ချိန်းဆို သွားရောက်ခဲ့ကြသည် ။

ဆရာကြီးဦးအောင်သင်းသည် ဖြူလွှလွှ မွေ့ရာပေါ်တွင် ပက်လက်ကလေး လှဲနေလေ၏ ။ အနွေးထည် အညိုလေးကို ဝတ်ထားပြီး ဘယ်ဘက်ခြေ ထောက်ပေါ်သို့ ညာဘက်ခြေထောက်ကို တင်ထားကာ လက်တစ်ဖက်က စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကိုင်ထားလေသည် ။

ဆရာကြီး၏ ဘေးနားတွင် ကပ်လျက်ထိုင်မိကြသည်နှင့် ကျွန်တော်တို့က တစ်ယောက်ချင်းစီ ကိုယ်တိုင် ကိုယ်ကျ မိတ်ဆက်ပေးကြရသည် ။ ဆရာကြီးက “ အဟင်း .. အဟင်း ”နှင့် ချောင်းဟန့်ကာ ခေါင်းရင်းဘက်မှ ဖန်ခွက်ကလေးကို လှမ်းဆွဲသည်နှင့် ကျွန်တော်က အလိုက်တသိ ယူကာ ရေဖလားကို အဖုံး ဖွင့်လိုက်၏ ။

“ မဟုတ်ဘူး ... မဟုတ်ဘူး ... ”

ဆရာကြီးက အတင်း တားပြီး ခြေရင်းဘက်သို့ လက်ညှိုး ညွှန်သဖြင့် ကြည့်လိုက်တော့ အနီပုလင်း ။ သိပ်များများစားစားပင် မကျန်တော့ပေ ။ ကျွန်တော်လည်း အသာ ငှဲ့ပေးလိုက်ရသည် ။ ကျွန်တော်နှင့် အတူလာသူ နှစ်ယောက်ကို ကြည့်တော့ သူတို့ နှစ်ယောက်က ခေါင်းများကို အောက်ငုံ့ကာ ပြုံးနေကြလေသည် ။ ကျွန်တော်လည်း ပြုံးချင်သော်ငြား မပြုံးရဲပါပေ ။ မျက်နှာကို တည်ကာ အသာ ငြိမ်နေလိုက်ရ၏ ။

ဆရာကြီးက အနီကလေးကို အနည်းငယ်သာ အာဆွတ်ပြီး “ အဟမ်း .. အဟမ်း ” နှင့် ပြန်လုပ်လာတော့မှ ခွင့်တောင်းကာ ဖုန်းအသံသွင်း ခလုတ်ကို ဖွင့်ပြီး ဆရာကြီး ရင်ဘတ်ပေါ် အသာ တင်ထားလိုက်မိသည် ။

“ လောကကို မေတ္တာထားတဲ့ စာရေးဆရာဟာ ... ကြာရှည်ကို ခံတယ် ”

ဆရာကြီး ထံမှ ပထမဆုံး ကြားခွင့်ရသော စကားမှာ ထိုစကား ဖြစ်ပါသည် ။ ဆရာကြီး၏ အသံသည် ကြည်၏ ။ ဆရာကြီး မျက်လုံးတို့ကား အရောင်ဖိတ်ဖိတ်လက်နေကြလေ၏ ။

“ မင်းတို့ နောက်ကျနေတော့ တွေ့လာလိမ့်မယ် ။ လောကကို ... ပတ်ဝန်း ကျင်ကို မေတ္တာထားတဲ့ စာရေးဆရာတွေက ဘယ်လိုဟာမျိုးလဲ ဆိုတော့ ကိုယ် စောက်သုံးမကျတဲ့ ကိစ္စကို ပြန်ပြီးတော့ ကျွန်တော် ဒီလို စောက်သုံးမကျပါဘူးလို့ ဆိုတာ တိုက်ရိုက် မပြောရင်တောင်မှ အဲဒီ ဥစ္စာ ပြန်ဝန်ခံတယ် ။ ပြောချင်မှ ပြောမယ် ၊ တိုက်ရိုက် ပြောချင်မှ ပြောမယ် ။ ဒါပေမဲ့ ... ဒါ မကောင်းဘူး ၊ ဒါ ကောင်းတယ် ၊ အဲဒါ ပြောတတ်တယ် ။ အဲဒီစာပေ အားဖြင့် အကုန်လုံး ခြုံလိုက်လို့ ရှိရင် လောကကို မေတ္တာပွားတတ်တဲ့ စာရေးဆရာတွေဟာ ကြာရှည်ခံလေ့ ရှိတယ် ။ အဲဒီ လောကကိုလည်း မေတ္တာထားရမှန်း မသိ ၊ ဘာမှန်းလည်း မသိ ၊ ညာမှန်းလည်း မသိ ကယောက်ကတမ်းနဲ့ လျှောက်ရေးတဲ့ စာရေးဆရာတွေဟာ ဘယ်တော့မှ ကြာရှည် မခံဘူး ”

“ ငါ တကယ် တွေ့ခဲ့တာတွေပါ  ။ ဥပမာ ဆိုပါတော့ကွာ ၊ နမူနာတစ်ခုတင် ပြောမယ် ။ ဒါ နာမည်တွေတော့ မပြောတော့ပါဘူး ၊ ငါ မှတ်မိတယ် ။ ဘယ်သူလို့တော့ မပြောတော့ဘူး ။ ဥပမာ ဆိုပါတော့ ။ အမှောင်ခန်းတွေ ရေးကြတာ ၊ ကာမရာဂ ကိစ္စမျိုး ။ အဲဒါမျိုး ရေးတဲ့ စာရေးဆရာတွေက မရှိဘူးလား ဆိုတော့ ရှိတယ် ။ သူတို့ခေတ် သူတို့အခါလေး ထဲမှာ ခဏတစ်ဖြုတ် ရောင်းပန်းမပွင့်ဘူးလား ဆိုတော့ ပွင့်တယ် ။ နာမည်တော့ ဘာဖြစ်လဲ ။ နာမည်က ပျက်သွားတယ် ။ ကာမရာဂ အခန်း ဆိုတော့ ကောင်လေးတွေ ကြိုက်တာပေါ့ကွ ၊ ကာလသားတွေ ကြိုက်တာပေါ့ ။ အဲဒါကို အကြိုက် လိုက်ရေးတဲ့ စာရေးဆရာတွေ ငါ တော်တော်များများ ကြုံခဲ့ဖူးတယ် ။ ပြီးတော့ စာဖတ်တဲ့ လူက အစ ကောင်လေး ဖြစ်စေ ၊ ကောင်မလေး ဖြစ်စေ ဖတ်တော့ ဖတ်တယ် ၊ အငမ်းမရ ဖတ်တယ် ။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်တော့မှ အထင်မကြီးဘူး ။ အဲဒီ ကောင်လေးတွေ ကိုယ်တိုင်ကကို အထင်မကြီးဘူး ။ အဲဒီလိုတွေနဲ့ ပျောက်သွားတဲ့ စာရေးဆရာတွေ ငါ ကြုံခဲ့ဖူးပြီ ။ တကယ့်ကို ပြောတာပါ ”

ဆရာကြီးက ပြောလက်စ စကား ကို ခဏရပ်ပြီး အနားမှ အနီခွက်ကလေး ဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်ပြန်သဖြင့် ကျွန်တော်က ခွက်ကလေးကို ယူကာ ဆရာကြီးထံ ကမ်းပေးလိုက်ရပြန်သည် ။ ဆရာကြီးက သိပ်အများကြီးတော့ မဟုတ် ။ နည်းနည်း မြုံ့လိုက်ပြန်၏ ။

“ စာရေးရာမှာ နှစ်မျိုး ရှိတယ် ။ တစ်မျိုးက ဘာလဲဆိုတော့ မင်းတို့ အင်္ဂလိပ်စာ တော်တော် ဖတ်နိုင်လား ၊ မဖတ်နိုင်လား ငါ မသိဘူး ။ ဖတ်နိုင်ရင် တော့ အကောင်းဆုံးပဲ ။ မဖတ်နိုင်လို့ ရှိရင် လွယ်တဲ့ နည်းက ငါ ပြောမလို့ ။ အဲဒီ ဘာသာပြန် ကောင်းကောင်းတွေကို မင်းတို့ ရှာဖတ်ကြ ။ အဲဒီလို ဖတ်ခြင်းအားဖြင့် မင်းတို့ ကမ္ဘာ့စာပေကို မင်းတို့ ကျွမ်းငြိလာလိမ့်မယ် ။ ဘာသာပြန်စာပေ မှာလည်း နှစ်မျိုး ရှိတယ် ။ တစ်မျိုးက ဘာလဲဆိုတော့ Creative Writing လို့ခေါ် တဲ့ ဝတ္ထုလို ဟာမျိုးတွေ ၊ နောက်တစ်မျိုး နိုင်ငံရေးလို ဟာမျိုးတွေ ။ မင်းတို့က စာရေးချင်တဲ့ကောင်တွေ ။ Creative Writing လို့ ခေါ်တဲ့ ကမ္ဘာ့စာပေထဲမှာ ပါတဲ့ ၊ ဂန္ထဝင်ပြောင်မြောက်ပါတယ် ဆိုတဲ့ ဝတ္ထုတွေကို မင်းတို့ ရှာဖတ်ကြ ။ နားလည်လား ”

“ အဲဒါ မင်းတို့ အတွက် သိပ် အထောက်အပံ့ ဖြစ်လိမ့်မယ် ။ ပြီးတော့မှ ဘယ်လို ရေးရမယ် ၊ သူ ဘယ်လို ရေးသွားတယ်ဆိုတာ ငါ ပြောလို့ မရဘူး ။ ဖတ်ရင်းဖတ်ရင်း မင်းတို့ သိသွားလိမ့်မယ် ”  

“ ငါ ကိုယ်တိုင်လည်းပဲ .. ။ ဒီလို ပြောရမယ် ဆိုလို့ရှိရင် ကမ္ဘာ့ဂန္ထဝင်ဝတ္ထု တွေကို သူများ ဘာသာပြန်တာတွေ ဖတ်ခဲ့တာပါ ။ ဒါပေမဲ့ နောက်ကျ တော့မှ ငါကိုယ်တိုင် အင်္ဂလိပ်စာ ဖတ်နိုင်လာတော့မှ ဖတ်ခဲ့တာ ။ ပြီးတော့မှ အဲဒါတင် မကဘဲနဲ့ အဲဒီ အင်္ဂလိပ်ဝတ္တုတွေကို ပြန်ပြီးတော့ သုံးသပ်ထားတဲ့ တခြား စာပေဝေဖန်ရေးဆရာတွေနဲ့ စာပေသဘောတရား သုံးသပ်တဲ့သူတွေ ရဲ့ စာအုပ်တွေကို ဖတ်ခဲ့တာ ။ အဲဒီမှာကျတော့ အင်္ဂလိပ်လိုချည်း ဖြစ်သွားပြီ ။ ငါ အဲဒီလိုနဲ့ပဲ အကြိုက်ဆုံး ဝတ္ထုတိုတို့ ဘာတို့ ဆိုတာတွေ ငါ ရေးခဲ့တာ ။ ရေးခဲ့တယ် ဆိုတာ ခုထက်ထိ ငါ့ကို ကျော်နိုင်တဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မရှိသေးဘူး ။ ကြိုးစားပြီး သူတို့ ရေးကြပါတယ် ။ မရဘူး ၊ သူတို့ ငါ့ကို မကျော်နိုင်ဘူး ” 

“ ပြောချင်တဲ့ အဓိပ္ပာယ်က လုပ်ပြီ ဆိုလို့ရှိရင် အဲဒါကို သေချာ ကျကျနန ပြတ်ပြတ်သားသား လုပ်ရတယ် ။ ဒါပေမဲ့ မင်း လုပ်တဲ့ အတွက်ကြောင့် မင်း ကလောင်က အောင်မြင်ချင် အောင်မြင်မယ် ၊ မအောင်မြင်ချင် မအောင်မြင်ဘူး ။ ငါ မသိဘူး ၊ မပြောနိုင်ဘူး ။ ဒါပေမဲ့ သေချာတာ တစ်ခုကတော့ မင်း စာရိတ္တ မပျက်တော့ဘူး ။ မင်း စာရိတ္တ မပျက်တော့ဘူး ။ အဲဒါတော့ သေချာတယ် ” 

“ ဘာကြောင့်လဲ ဆိုတော့ နိုင်ငံခြားမှာ ခုရောက်နေတာ စာရိတ္တပျက်ပျက် သွားတာတွေ တစ်ပုံကြီး ၊ ဘဝပျက်သွားတာတွေလည်း တစ်ပုံကြီးပဲ ။ သို့ပေမဲ့လို့ သူတို့က တို့ ကယ်လို့ ရတာ မဟုတ်ဘူး ။ ငါ ဟောပြောတယ် ။ ငါ I never expected too much ... ၊ အများကြီး ဘယ်တော့မှ မမျှော်လင့်ဘူး ။ ဟောပြောတဲ့ ပွဲတွေမှာ ၊ လာတဲ့ အထဲထဲမှာ တစ်ရာမှာ ဆယ်ယောက် ... များလွန်းတယ် ၊ ငါးယောက် ။ ဒါတောင် နည်းနည်း များလွန်းသေးတယ် ။ နှစ်ယောက် သုံးယောက် ၊ ဒီလောက်ပဲ မျှော်လင့်တယ် ။ ဘယ်တော့မှ အများကြီး မမျှော်လင့်နဲ့ ။ များသောအားဖြင့် လူတော်တော်များများဟာ ပျက်ဖို့ဘက်ကို ဦးတည်တဲ့ လူက များတယ် ။ လူငယ်တော်တော်များများဟာ အဲဒီအတိုင်းပဲ ။ ငါ ဒါကြောင့်မို့လို့ ဘယ်တော့မှ မမျှော်လင့်ဘူး ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ရာမှာ နှစ်ယောက် ၊ သုံးယောက် ၊ လေးယောက် ။ အဲဒါဟာ အမြတ် အများဆုံး ။ တော်တော့်ကို အောင်မြင်တဲ့ပွဲ အောင်သင်းရဲ့ ပွဲထဲမှာ တော်တော် အောင်မြင်တဲ့ပွဲ ”

“ မင်းတို့ကို တစ်ခု ပြောချင်တာက ၊ မင်းတို့ကို ငါ ပြောလိုက်ချင်တဲ့ ဥစ္စာက မင်းတို့ အဲဒီ စာကောင်းပေမွန်လို့ ကမ္ဘာက သတ်မှတ်တဲ့ စာအုပ်တွေကို အစွမ်းကုန် ဖတ်ပါ ၊ နော် ... ပထမ တစ်ချက်က အဲဒါ ဖတ်ပါ ။ နောက်တစ်ခုက မင်းတို့ ကိုယ် မင်းတို့ ပြန်ရှာပါ ။ ငါ ဘယ်လို ခံခဲ့ရလဲ ၊ ငါ ဘယ်လို ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရလဲ ။ ငါ ဘယ်လို စောက်သုံးမကျခဲ့သလဲ ။ အဲဒီ မှာ အရေးအကြီးဆုံးက ကိုယ် စောက်သုံးမကျခဲ့တဲ့ ကိုယ့်ဥစ္စာကို ပြန် တွေ့အောင် ရှာပါ ။ ရှာပြီးတော့ အဲဒီဥစ္စာကို ပြန်ပြီးတော့ မင်းတို့ ကြိုးစားပါ ။ ကိုယ် ညံ့ခဲ့တဲ့ ဥစ္စာကို ပြန်ရှာပါ ။ အဲဒါ ပြန်ပြီးတော့ ဘယ်လို ရေးမလဲဆိုတာ တင်ပြပုံ ၊ တင်ပြနည်းကျတော့ ငါ မပြောတတ်ဘူး ။ မင်း ဟာနဲ့ မင်း တွေ့လာလိမ့်မယ် ။ ဒါပေမဲ့ စေတနာကတော့ အဲဒီ အတိုင်းထား ။ စေတနာ အရေးကြီးတယ် ”

“ စာရေးတဲ့ အခါမှာ မင်း စာရေးချင် ပြီဆိုရင် အရေးအကြီးဆုံးက စေတနာ ပဲ ။ အဲဒီ စေတနာ ဆိုတာ ပြောလိုက်တော့ ဘာမှလည်း မခက်ဘူး ။ လွယ်လွယ် လေးရယ် ။ ဘယ်တော့မှ မမှားတဲ့ဟာ တစ်ခု ငါပြောပြမယ် ။ အဲဒါ ဘာလဲဆိုတော့ ဗမာလို ဆိုရင် ရိုးရိုးလေး ဖြစ်တယ် ။ မေတ္တာစိတ်ဓာတ် ၊ ကရုဏာစိတ်ဓာတ် ၊ မုဒိတာစိတ်ဓာတ် ။ အဲဒီဟာ အရေးကြီးဆုံးပဲ ။ အဲဒီကနေ ပွားပြီးတော့ မင်း ရေး ။ အဲဒါက မင်း စာရေးတဲ့ အခါမှာ သိပ်အောင်မြင်တဲ့ လက္ခဏာဟာ အဲဒါတွေပဲ ”

“ ပထမဆုံး အရေးကြီးဆုံး အချက်ကတော့ မင်းမှာ တစ်ခုခုပေါ့ ။ စိတ်ချမ်းသာမှု ဖြစ်တဲ့ ကိစ္စမှာ သို့မဟုတ်လို့ ရှိရင် စိတ်ဆင်းရဲခြင်း ဖြစ်တဲ့ ကိစ္စမှာ မျှဝေပါ ။ အဲဒါမျိုး မပါဘဲနဲ့ အတွေ့အကြုံတွေ ရေးတာကော မရဘူးလား ဆိုတော့ ရတယ် ။ သိပ္ပံမောင်ဝ မင်းတို့ ဖတ်ကြည့်ရမယ့် ကိစ္စက ... ။ စာရေးဆရာတွေ ထဲမှာ ငါ ပြောလိုက်မယ် ၊ အရေးအကြီးဆုံး ဖတ်စေချင်တဲ့ ကိစ္စက ဘယ်သူတွေလဲ ဆိုတော့ သိပ္ပံမောင်ဝ ၊ နောက်တစ်ယောက်က ဇေယျ ၊ နောက်တစ်ယောက်က ဆရာကြီးရွှေဥဒေါင်း ။ အဲဒီသုံးယောက်ကို သေချာဖတ်ပါ ”

“ အဲဒီထက် ပိုပြီးတော့ ရသစာပေရဲ့ သဘောကို သွားချင်လို့ ရှိရင် ဆရာ ဇော်ဂျီရယ် ၊ မင်းသုဝဏ်ရယ် အဲဒီ နှစ်ယောက်ကို ဖတ်ပါ ။ သေချာဖတ် ။ ပေါ့တိပေါ့ဆ မလုပ်နဲ့ ။ သေချာဖတ် ။ ဘာကြောင့်လဲ ဆိုတော့ ငါ မင်းတို့ကို နိုင်ငံခြားမှာ ရောက်နေတဲ့အတွက်ကြောင့် မင်းတို့ကို ကြီးပွားစေချင်လို့ ငါ ပြောတာ ”

“ ပထမ သိပ္ပံမောင်ဝ ၊ ဒုတိယ ဆရာဇေယျ ၊ နောက် တတိယ ဆရာကြီး ရွှေဥဒေါင်း ။ နောက်တစ်ခုက ရသစာပေ အဖွဲ့အနွဲ့အတွက်ကို မင်းသုဝဏ် ၊ ဇော်ဂျီ ငါးယောက်ကို သေချာဖတ် ။ မင်းသုဝဏ် ကဗျာတွေကို ငါပြောတာ မဟုတ်ဘူး ။ ဆောင်းပါးတွေကို ဖတ်ပါ ။ ဇော်ဂျီ ဆောင်းပါးတွေကို ဖတ်ပါ ။ သေချာဂရုစိုက် ဖတ် ။ ဖတ်လို့ ရှိရင် မင်းတို့ ကိုယ် မင်းတို့ ပြန်ပြီး စူးစမ်းတတ်လာလိမ့်မယ် ။ ဒါဟာ အရေးကြီးတယ် ”

“ ငါ မင်းတို့ကို လက်ချာပေးသလို ဖြစ်နေတယ်နော် ။ ဒါပေမဲ့ လက်ချာပဲ ။ မင်းတို့ကို တက္ကသိုလ်သင်နည်း သင်နေတာ ”

“ မင်း ရသစာပေကို ရေးချင်လား ၊ ဆောင်းပါး ရေးချင်လား ။ရေးချင်တာ ရေးပါ ။ အဲဒီ ပြောတဲ့ ငါးယောက်ကို လက်မလွှတ်ပါနဲ့ ။ မင်းကိုယ် မင်း တွေ့ လာလိမ့်မယ် ။ ငါ ဘာရေးချင်တယ် ဆိုတာ တွေ့လာလိမ့်မယ် ။ စာရေးတယ် ဆိုတာ ရုတ်တရက် ကြည့်လိုက်ရင် ပေါ့သေးသေး ထင်ရတယ် ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို တွေ့ရတယ် ။ You Must Try to Discovery of Source. မင်းကိုယ် မင်း တွေ့အောင်ရှာပါ ။ မရှာရင် ဘယ်တော့မှ စာကောင်း မထွက်ဘူး ။ အဆင့်မြင့်တဲ့ စာ မထွက်ဘူး ”

“ ဥပမာ မင်း ပီနန်မှာ သွားတဲ့ သင်္ဘောလေး တွေ့မယ် ။ ဘာလေး တွေ့ မယ် ၊ ညာလေး တွေ့မယ် ရေးပါ ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအထဲမှာ မင်း ခံစားမှု ပါရမယ် ။ ဒီကနေ သွားတဲ့ ပီနန်သင်္ဘောလေးတွေ ။ ဥပမာ ဆိုပါတော့ ငါ လှမ်းမြင်ရတာလေးတွေ ၊ ငါ့ စိတ်ထဲမှာ လှမ်းပြီး တစ်ရပ်တစ်ရွာတွေ သွားကြ လာကြတာ ။ ငါ့ကိုယ် ငါ ပြန်ရှာတယ် ။ ငါ့ ခံစားမှုကို ပြန်ရှာတယ် ။ အဲဒီလို မရှာဘဲနဲ့ ပီနန် သွားတဲ့ သင်္ဘောပေါ့ကွ ။ ဘာအရေးကြီးလဲ ။ ထားပါ ၊ မင်း လိုက်ဖူးသလား ၊ မလိုက်ဖူးဘူး ။ ဒီကနေ လှမ်းမြင်ရတာလား ။ လှမ်းမြင်ရတယ် သွားပြီ ၊ မင်း ခံစားမှုကို ပြန်ရေး ။ အဲဒါ စာဖြစ်တယ် ”

“ ငါ ဆိုလို့ရှိရင် ခု ပြန်သွားလို့ ရှိရင် စာလေးတွေ ဘာလေးတွေ ၊ ဝတ္ထုလေးတွေ ဖြစ်တော့မှာ ။ ဖြစ်တော့မှာ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ငါ ဒီမှာ ရှိတဲ့ ကလေးတွေ ခံစားနေရတဲ့ ဥစ္စာကို လှမ်းခံစားမိတာကို ။ ငါ့ကို လာကန်တော့ကြတယ် ။ ငိုကြတယ် ။ သူတို့ အန်ပေါင်းပေးသလိုပေါ့ ၊ စာအိတ်ကလေးတွေနဲ့ ပေးကြတယ် ။ တချို့လည်း တစ်ကျပ် နှစ်ကျပ်ပါ ။ ရင်းဂစ် တစ်ကျပ် နှစ်ကျပ်ပါ ၊ မများပါဘူး ။ ဒါပေမဲ့ ငါ့စိတ်ထဲ ခံစားမိတဲ့ ဥစ္စာလေးက သူတို့က သူတို့ရဲ့ အဘိုး ၊ သူတို့ရဲ့ ဘကြီး ၊ ဘထွေး ဝေးနေတာ ။ ငါ့ကို အဲလို သဘောထားပြီး ကန်တော့တာ ။ အဲဒီလို စဉ်းစားလိုက်တဲ့ အခါကျတော့ သူတို့ ပေးတဲ့ တစ်ကျပ်ကလေးက ငါ့ရင်ထဲ ထိတယ် ။ သူက တစ်နေ့မှ ရင်းဂစ် ဘယ်လောက် ရမှန်းမှ မသိတာ ။ ကလေးမလေး တစ်ယောက်က လာပြီးတော့ ကြည့်လိုက်တော့ မျက်ရည်လေးလည်တော့ ဪ .. သမီးရယ် ၊ ကျေးဇူးတင်လိုက်တာလို့ ပြော တော့ ပခုံးပေါ်ခေါင်းတင်ပြီး ရှိုက်ပြီး ငိုတယ် ။ ဟာ ငါ အဲဒါ မခံစားနိုင်ဘဲ နေမလား ။ ဪ သူ့ အဘိုး အစား ၊ သူ့ ဘကြီး ဘထွေး အစား .. အစားထိုးပြီး တော့ ငါ့ကို ကန်တော့တာပါလား ဆိုတဲ့ အခါကျတော့ သူပေးထားခဲ့တာက တစ်ကျပ်တန်လေးတွေ ၊ နှစ်ကျပ်တန်လေးတွေလည်းပါရဲ့ ။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ ရင်ထဲ ထိခိုက်တယ် ”

“ အဲဒါ ရေးမှာ ။ ရပ်ဝေးမြေခြား တိုင်းတစ်ပါးမှာ နေရသော်လည်းပဲ လွမ်းတယ် ။ ဟုတ်ဘူးလား ။ မလွမ်းရဘူးလား ။ လွမ်းတဲ့အခါ ကျတော့ ရောက်လာတဲ့အခါ ကြည့်လိုက်တော့ သူတို့ ဘကြီး ၊ ဘထွေးအရွယ် ငါ အောင်သင်း ရောက်လာတဲ့အခါကျတော့ ဟာ ငါ့စိတ်ထဲ ထိခိုက်တယ် ”

“ အရေးကြီးတာက မင်းစိတ်ထဲ ဘယ်လောက် ထိခိုက်လဲဆိုတာ အရေး ကြီးတယ် ၊ စာရေးတယ် ဆိုတာ အဲဒါပဲ ။ ငါ ရေးမှာ ။ တော်ပြီ ။ သူ ကန်တော့ခဲ့တဲ့ ပိုက်ဆံက တစ်ကျပ်ဖြစ်ဖြစ် နှစ်ကျပ် ဖြစ်ဖြစ် ၊ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်ဖိုးလေးပဲ ဖြစ်ဖြစ် ငါ့စိတ် ထိခိုက်တယ် ။ ဟုတ်ဘူးလား ။ စာရေးတယ် ဆိုတာ မင်းတို့ အဲဒါပဲ ။ မင်း စိတ်ထဲ ထိခိုက်တဲ့ ဥစ္စာကို သေချာစဉ်းစား ၊ ပြန်သုံးသပ် ။ သုံးသပ်ပြီးတော့မှ တခြားသူ မျှဝေခံစားနိုင်အောင် မင်း ဝေဒနာ ၊ မင်း ဝမ်းနည်းတဲ့ ဝေဒနာ ၊ မင်း ဝမ်းသာတဲ့ ဝေဒနာ အဲဒီ ဥစ္စာ မျှဝေခံစားနိုင်အောင် ရေးလိုက်ရင် အဲဒါ စာပဲ ”

“ ဒါပေမဲ့ အဲဒီထဲမှာ ရသ သဘော ပါသွားတယ် ။ ရသ ဆိုတာ အဲဒါပဲ ။ ရသ ဆိုလိုက်တဲ့ ကိစ္စက မင်းဝေဒနာကို ခံစားမှု ရအောင် ပေးလိုက်တာ ”

“ သုတကျ တစ်မျိုး ဖြစ်သွားတယ် ။ မင်း ပီနန်သွားတဲ့ဥစ္စာ ဘယ်ကနေ သွားရတယ် ၊ ဘယ်လို သွားရတယ် ၊ ဘယ်လောက် ရောက်တယ် ။ ဒါကျတော့ သုတ ဖြစ်သွားပြီ ။ အဲဒီတော့ မင်းတို့က နိုင်ငံခြားမှာ ရောက်နေတဲ့ အခါကျတော့ မင်းတို့ အဲဒီ နှစ်မျိုးရှိတယ် ။ သုတ နဲ့ ရသ ။ သုတ ရေးမှာလား ၊ ရသ ရေးမှာလား ကိုယ့်ကိုယ်ကို စဉ်းစားကြ ။ ငါ မပြောတတ်ဘူး ။ နှစ်မျိုးလုံး ရေးလို့ရတယ် ။ စဉ်းစားကြပေါ့ ။ အဲဒါ ”

“ ငါက စိတ်ထဲမှာ အခုတွေ့တာက ကျတော့ ၊ ငါ့စိတ်ထဲမှာ ခံစားမိတဲ့ဥစ္စာ ကျတော့ မင်းတို့တစ်တွေရဲ့ ဘဝကို ငါ တော်တော့်ကို ခံစားမိတယ် ။ ဒါ ခုလာတဲ့ အလာမှာ ပြောတာ ။ မလွှဲသာလို့ ထွက်လာရတာကကိုး ။ ငါ အဲဒါတွေ ရေးမှာ ။ ခု ပြန်သွားလို့ရှိရင် အဲဒီဟာ အတွက်ကို ခေါင်းထဲမှာ ပြင်ဆင်နေပြီ ။ ဘာကို ပြင်ဆင်နေလဲ မင်းတို့ကို စာနာနားလည်သော စိတ်ဓာတ်မျိုး ။ ပီနန် ရောက်နေတဲ့ ကလေးတွေ ၊ ကွာလာလမ်ပူ ရောက်နေတဲ့ ကလေးတွေ ၊ မလေးရှားမှာ ရောက်နေတဲ့ ကလေးတွေ ။ အဲဒီ ကလေးတွေ အကြောင်းကို ငါ စာနာတဲ့ စိတ်နဲ့ ရေးတော့မှာ ။ ငါ မင်းတို့ ဘဝကို အကုန်လုံး မသိဘူး ။ မသိပေမဲ့လို့ သိတဲ့ ဥစ္စာ တစ်ချက်က ဘာလဲဆိုတော့ တစ်ချက်တည်းရယ် ။ ဒီလိုတော့ တိုက်ရိုက် မရေးဘူးပေါ့ ”

“ နိုင်ငံခြားမှာ မလွှဲသာလို့ လာပြီး ကျွန်ခံနေရတာ မဟုတ်ဘူးလား ။ မလွှဲသာလို့ ကျွန်ခံနေရတာ ။ ကိုယ့်ရပ် ကိုယ့်မြေမှာ နေချင်တာပေါ့ ။ ကိုယ့်အဖေ ၊ ကိုယ့်အမေနဲ့ နေချင်တာပေါ့ ။ နေလို့မှ မရဘဲနဲ့ ။ မောင်းထုတ်လိုက်သလို ထွက်ပြေးလာရတာ ။ မနေချင်သော်လည်း နေခဲ့ ၊ မသွားချင်သော်လည်း သွား ။ အဲလို လုပ်နေရတဲ့ ဘဝမျိုး မင်းတို့ ရောက်နေတာပါ ”

“ မျက်နှာငယ်တာပေါ့ ၊ မဟုတ်ဘူးလား ။ ငါ အဲဒါတွေ ခံစားမိတယ် ။ အကုန်တော့ ဟုတ်ချင်မှ ဟုတ်မယ် ။ ဒါပေမဲ့ များသောအားဖြင့်က အဲဒီ ပုံစံပဲ ။ မလုပ်ချင်ဘဲ လုပ် ၊ အိပ်ရာက မထ,ချင်သော်လည်း ထ ။ ကိုယ့်အိမ်မှာ ကိုယ် နေတုန်းကတော့ မိဘနဲ့ နေတဲ့ အခါတုန်းကတော့ အိပ်ရာက ထချင်မှ ထ,တာပေါ့ ။ မအေက ဆဲလားဆိုလား ပြောမှထ ၊ အိပ်ရာ ။ မင်းတို့ ရလို့လား ။ ရင်းဂစ် တစ်နေ့ ဘယ်လောက် ၊ ဒါ မောင်းထုတ်နေတာ ။ မဟုတ်ဘူးလား ။ မင်းတို့ ဘဝကို ငါ နားလည်တယ် ။ ငါရေးရင် အဲဒါမျိုးတွေ ပါသွားလိမ့်မယ် ။ စကားလုံးကတော့ ရင့်ရင့်သီးသီး သုံးချင်မှ သုံးမှာပေါ့ ။ ဒါပေမဲ့ ကောင်းတော့လည်း ကောင်းတယ်လို့ ။ ဘာကောင်းလဲ ဆိုတဲ့အခါကျတော့ မင်းကိုယ် မင်း ခိုင်းရကောင်းမှန်း သိလာတယ် ။ နည်းတဲ့တန်ဖိုး မဟုတ်ဘူးနော် ။ ရုတ်တရက် ကြည့်လိုက်ရင် မကောင်းဘူးလို့ ထင်ရတယ် ။ တကယ် ကောင်းတာ တစ်ချက်က ဘာလဲဆိုတော့ မင်းကိုယ် မင်း ခိုင်းရကောင်းမှန်း သိလာတယ် ။ အဲဒီ အမြတ်တွေ ထွက်တယ်နော် ”

ထိုအချိန်တွင် ဆရာကြီးအား လာကြိုသော ကားသည် ဟိုတယ်အောက်သို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သတင်းစကားက ဆရာကြီးနှင့် ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက်၏ စကားဝိုင်းကလေးဆီသို့ အလျင်တဆော ရောက်လာခဲ့သည် ။ “ ဆရာကြီး အောက်မှာ ကားရောက်နေပါပြီ ” ဟု ကျွန်တော်က ပြောလိုက်ရတော့သည် ။ ဆရာကြီးက “ ဟုတ်လား ” ဟု ပြန်မေးရင်း “ ဘယ်သွားမှာလဲ ” ဟု ထပ်ဆင့် မေးပြန်သေး၏ ။

“ နှုတ်ဆက် ညစာစားပွဲကို သွားဖို့ အတွက်ပါ ” ဟု ဖြေလိုက်တော့ လှဲနေရာမှ အားယူထရင်း “ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ခိုင်းရမယ် ။ မင်း အဲဒီပညာကို တန်ဖိုးထားနော် ။ တစ်သက်လုံး တန်ဖိုးထားနော် ” ဟု အားအင်အပြည့်နှင့် အော်လိုက်သော ဆရာကြီး အသံက ဟိုတယ်ခန်းထဲတွင် ဟိန်းဟိန်းညံသွားပြန်၏ ။ ဆရာကြီးသည် မောနေလေပြီ ။ သို့သော် စကားသံသည် တိတ်မသွား ။ ပို၍ပင် ကျယ်လောင်လာသေး၏ ။

“ သား တစ်သက်လုံး တန်ဖိုးထားနော် ။ ငါ့ကိုယ် ငါ ခိုင်းရမယ် ။ ငါ့ကိုယ် ငါ မခိုင်းရင် သူများ ခိုင်းတာ ခံရလိမ့်မယ် ”

ကျွန်တော်တို့က တစ်ဖက်တစ်ချက်စီမှ တွဲပေးရင်း ဆရာကြီးအား ခုတင်အောက်သို့ ဆင်းစေရန် ဖေးကူ လိုက်သောအခါ ဆရာကြီးသည် ခုတင် အောက်သို့ အလိုက်သင့် ဆင်းလာပြီးဖြစ်သည် ။ ဆရာကြီး၏ စကားသံက မရပ်သေး ။ ပြောမြဲရှိ၏ ။ အသံကား ပို၍ မာကျောလာသည် ။

“ လူလေး ယောက်ျားကွ ၊ ယောက်ျား ။ အားမာန် ထားရတယ် ။ မင်းကိုယ် မင်း ခိုင်းလိုက်စမ်းပါ ။ အောင်သင်းလည်း ငါ့ကိုယ်ငါ အများကြီး ခိုင်းခဲ့တာနော် ။ မင်းတို့ကို ကိုယ်ချင်းမစာလို့ ပြောနေတယ် မထင်နဲ့ ။ ငါလည်း ငါ့ကိုယ်ငါ အများကြီး ခိုင်းခဲ့တာ ။ ကြားလား ”

စကားတို့သည် မရပ် ။ ပြောရင်းအော်ရင်းနှင့် ဆရာကြီးသည် အခန်းတံခါးဝသို့ ရောက်ခဲ့ပြီ ။ ကျွန်တော်က ဆရာကြီး ခြေထောက်အား ဖိနပ်စီး ပေးလိုက်ရသည် ။ ဆရာကြီးသည် ပြောမြဲ အော်မြဲ ။

“ သားတို့ရေ ၊ လူလေးတို့ရေ မင်းတို့ကို ငါ မေ့ချင် မေ့သွားမှာနော် ။ ဒါပေမဲ့လို့ မင်းတို့ ငါ့ကို မမေ့နဲ့နော် ၊ မမေ့နဲ့ ။ အထူးသဖြင့် ငါ့ကို အောင်သင်း ဆိုတာကို မေ့ချင် မေ့ပစ်လိုက်စမ်း ။ ငါ ပြောလိုက်တဲ့ စကားလုံးတွေ မမေ့ပါနဲ့ ”

ထိုစကားသည် နောက်ဆုံးစကား ဖြစ်လေ၏ ။ လာကြိုသော ကားလေးပေါ်သို့ ဆရာကြီးအား တင်ပေးပြီး ကျွန်တော်တို့သည် ကိုယ့်အလုပ်ရှိရာ နေရာများဆီသို့ ပြန်ခဲ့ကြရလေသည် ။ ဆရာကြီးနှင့် ကျွန်တော်တို့၏ တစ်သက်လုံးအတွက် ပထမဦးဆုံးနှင့် နောက်ဆုံးနေ့ပါပေပဲ ။

အလွန် ကြာခဲ့ပါပြီ ။ ၂၀၁၁ ခုနှစ်က ဆိုတော့ ခြောက်နှစ်ကျော်ခဲ့ပြီပဲ ။ ထိုစဉ်က ဆရာကြီး ပြောခဲ့သော အသံဖိုင်မှာ သုံးဆယ့်ခုနစ်မိနစ်နှင့် တစ်စက္ကန့်တိတိ ကြာမြင့်၏ ။ ကျွန်တော်သည် ထိုအသံဖိုင်လေးအား အချိန်မရွေး နေရာမရွေး နားထောင်ဖြစ်ခဲ့သည် ။ ဖုန်းတွေ တစ်လုံးပြီး တစ်လုံး ပြောင်းသော်လည်း ထိုအသံဖိုင်လေးကိုတော့ဖြင့် ကျွန်တော် ဂရုတစိုက် ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့သည် ။ ကျွန်တော် စာရေး ပျင်းသည့်အခါ ၊ ကျွန်တော် ပျက်စီးခြင်း ဆီသို့ ဦးတည်နေပြီဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကို သတိထားမိလာရသည့်အခါ ဆရာကြီး၏ ထိုအသံဖိုင်လေးကို နားထောင်ကာ အားမွေးရ ပြုပြင်ရပါသည် ။ အားမာန် အပြည့်နှင့် ဆရာကြီး၏ စကားသံသည် ကျွန်တော့်အား ယခုထိ စောင့်ရှောက်အားပေးနေခဲ့၏ ။ ဆရာကြီး၏ ထို သုံးဆယ့်ခုနစ်မိနစ်နှင့် တစ်စက္ကန့်တည်း ဟူသော စေတနာဗရပ္ပတို့ဖြင့် ချစ်မက်စွာ မှာကြား သွန်သင်ခဲ့လေသော အသံဖိုင်လေးသည် ကျွန်တော့် အတွက် လမ်းပြကြယ် ။

ဆရာကြီး မရှိသည်မှာလည်း ကြာခဲ့လေပြီ ။ ကျွန်တော်သည် ဆရာကြီးအား မမေ့သလို ဆရာကြီး၏ စကားတို့ အားလည်း မမေ့ခဲ့ပါလေ ။ တစ်သက်တွင် တစ်ကြိမ်သာ တွေ့ခွင့်ရခဲ့၏ ။ သို့သော် ထိုတစ်ကြိမ်သည်ကသာ ကျွန်တော့်အား တစ်သက်လုံး ထိန်းကျောင်း စောင့်ရှောက် လမ်းပြခဲ့ပါသည် ဆိုတာကို ဆရာကြီး သိခဲ့လျှင် ကောင်းကင် အထက် တစ်နေရာရာမှ ဆရာကြီး ကျေနပ်နေလိမ့်မည်ဟု ကျွန်တော် ယုံကြည်နေမိပါသည် ။

▢  လူခါး
📖 ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း
      နိုဝင်ဘာ ၂၀၁၇

အံ့သေးတယ်

❝ အံ့သေးတယ် ❞
      ( ပီမိုးနင်း )

ကာလကတ္တားသိပ္ပံ ကျောင်းတော်ကြီးမှ ပညာသင်ကြားလာသော ဘီအေဘီအလ် မောင်မောင်ခသည် ဘီအလ်အတတ်ပညာကို တတ်မြောက်လာပြီးနောက် အမှုလိုက်ရဖို့ အရေးက မိန်းမကို လှည့်ရခြင်းထက် ၊ တရားသူကြီးကို လှည့်ပတ်ကာ တရားဥပဒေနှင့် ပြောရသည်ထက် ခက်ခဲသောအရာဟု မိမိ စိတ်တွင် အမြဲ အောက်မေ့လေ့ ရှိသည့်ပြင် တွက်ချေကိုလိုက်၍ ကြည့်လိုက်မည်ဆိုပါက ရှေ့နေ၏ အတတ်ပညာမှာ “ တိုက်ပစ် ” ခေါ် လက်နှိပ်စက်ရိုက်သူ ငှားရခြင်း ၊ မြင်းရထားခ ပေးရခြင်း ၊ အလုပ်ခန်း ငှားရခြင်း စာရေး ထားရခြင်း တို့ကြောင့် ရသမျှသော ငွေတို့မှာ စရိတ်ကို နုတ်ရသည် အတွက် မိမိဖို့မှာ ဆိုခဲ့ပါလျှင် ငွေကြေးရဖို့ရာ အမှုသည်များ ထံမှ နှူးရနှပ်ရသော ဗာဟီရကိစ္စတို့မှာ ကြီးလေးသော ဝန်ကြီးတစ်ခုဖြစ်လေ၏ ။ ဘီအလ် အတတ်ပညာမှ တတိယတန်း ၊ ဒုတိယတန်းရှေ့နေဖို့ လောက်မှ ဟန်မကျသောကြောင့် အရင်းမစိုက် လှေထိုးလိုက် ဆိုတဲ့ စကားလို မိန်းမ ယူခြင်းသာလျှင် မျှော်လင့်အားထားဖွယ်ရာကြီး တစ်ခုဟု အောက်မေ့ကာနေလေ၏ ။

တစ်နေ့တွင် မောင်မောင်ခသည် ဒိစကြိတ်မြို့ တစ်မြို့သို့ အမှုကိစ္စ ရှိ၍ သွားရန် မီးရထားဒုတိယတွဲကို တက်လိုက်လေရာ မူးမိုက်၍ ရထားပေါ်မှ ချော်ကျတော့ မလို ဖြစ်သွားလေ၏ ။ အကြောင်းမူကား အချိုရှာ သကာနှင့်တွေ့  ၊ အပျိုရှာ ကညာနှင့်တွေ့ ဆိုသော စကားအရ ဒုတိယတွဲ၌ ကြုံတွေ့သော အရာသည်ကား မပုမမြင့် မကြုံလွန်း ၊ မျက်ခုံးမျက်စ ၊ မျက်လုံး လည်တိုင်မှစ၍ ကမ္ဘာ ပေါ်ရှိ အလှဓာတ် အပေါင်းတို့ စုပေါင်းကာ ဖြည့်လိုက်သော အသက် ၁၈ နှစ်အရွယ်ရှိ အင်္ဂလိပ်မဖြူဖြူကလေး ဖြစ်လေ၏ ။

မောင်မောင်ခသည် မီးရထားရှိ သံတိုင်ကို မြဲမြံစွာ ကိုင်ကာ မိမိကိုယ် ကိုမှ မနိုင့်တနိုင်နှင့် ဆွဲတက်ကာ ၎င်း မိန်းကလေးနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ရှိသော နေရာတွင် ခပ်မှိုင်မှိုင် ထိုင်နေလေ၏ ။

မောင်မောင်ခသည် မိမိရှေ့ ထိုင်နေသည့် အထဲတွင် ရှေ့မှောက်၌ ရှိသော မိန်းမပျိုကလေး အပေါ်တွင် အကြိုက်ရော အချစ်ရော ကရုဏာရော မုဒိတာရော ထွေးယှက်ကာ ပေါင်းဆုံရောပြွမ်းပြီးလာသောကြောင့် မကြာခဏ မော်၍ ကြည့်မိလေရာ ၊ သူ့မျက်လုံး ကိုယ့်မျက်လုံး လေးလုံးသော မျက်ဆန်လေးတန်သော မျက်စောင်းလေးချောင်းသော မျက်ကြောတို့သည် လက်ဝှေ့သမားများ ကဲ့သို့ လည်းကောင်း ၊ ခွပ်လှည့်ပေးသော ကြက်များကဲ့သို့ လည်းကောင်း ရင်ဆိုင်တီး လင်းကွင်းများ ကဲ့သို့ မရှောင်သာအောင် မျက်နှာချင်းဆိုင်မိကြလေရာ အင်္ဂလိပ်မကလေးမှာ ဣန္ဒြေနှင့် နေကာ မိမိ၏ ဂါဝန်များ ကို တင်းအောင် ဆွဲထိုင်ပြီး မိမိ အနီးရှိ လက်ဆွဲသားရေအိတ်ကလေးကို ဆွဲယူကာ ပေါင်ပေါ်တွင် တင်ပြီး မိမိ၏ရှေ့တူရူတွင် ထိုင်နေသော ယောက်ျားပျိုကလေးက မိမိ၏သားရေအိတ်ကို လုယူမည်ကို စိုးရိမ်မကင်း သကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေ၏ ။

အတန်ငယ် ကြာသောအခါ ရန်ကုန်ဘူတာကြီးမှ မီးရထားကြီးသည် ဥဩမှုတ်၍ ဂျုတ်ဂျုတ် ဂျုတ်ဂျုတ် နှင့်မြည်ကာ ပြည်မြို့ဘက်သို့ ထွက်ခွာသွားလေ၏ ။ ထိုအချိန်အခါတွင် မောင်မောင်ခမှာ မိမိ၏ လက်တွင် ကိုင်ထားသော ကဝိမျက်မှန်တိုက်မှ ကဝိမျက်မှန်မဂ္ဂဇင်း စာအုပ်ကြီးကို အားရပါးရ ဖတ်နေဘိသောအလား တစ်ရွက်ပြီး တစ်ရွက် လှန်ကာလှန်ကာ ခုတ်ရာ တခြား ထစ်ရာ တခြား ဖြစ်သကဲ့သို့ မဂ္ဂဇင်းကို တွင်တွင်ကြီး လှန်ရင်း အင်္ဂလိပ်မကလေးကိုသာ စိတ်တွင် အမြဲစွဲကာ မဂ္ဂဇင်းကို ကျော်၍ အင်္ဂလိပ်မလေးကိုသာ စိုက်၍စိုက်၍ ကြည့်မိလေ၏ ။

အင်္ဂလိပ်မကလေးမှာ မောင်မောင်ခ ကြည့်သည်ကို သိ၍ မိမိလက်တွင် ကိုင်ထားသော ဇာကိုသာ အတွင် ဂရုစိုက်၍ ထိုးလေ၏ ။ တစ်ခါတစ်ရံ ဇာများ မှားမှားနေ၍ ပြင်ကာပြင်ကာ ထိုးရလေ၏ ။ မောင်မောင်ခ၏ မဂ္ဂဇင်း မှာ လွတ်၍ ကျမလောက် ဖြစ်လေ၏ ။

ယင်းကဲ့သို့ သွားရင်း ကြည့်မြင်တိုင်ဘူတာသို့ မီးရထားဆိုက်သည့်တိုင်အောင် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် စကားမပြောဘဲ သွားကြရာ အင်းစိန်ဘူတာသို့ ရောက်ကာ အင်္ဂလိပ်မကလေးမှာ လက်ညောင်းသဖြင့် ဇာကို အနီးတွင် ချထားလေ၏ ။ မောင်မောင်ခမှာ မျက်လုံးညောင်းသဖြင့် မဂ္ဂဇင်းကို ပေါင်ပေါ်တွင် တင်ကာ ပြတင်းပေါက်မှ ကွင်းပြင်လယ်များကို ကြည့်၍ နေလေ၏ ။ ၎င်းတို့ နှစ်ဦး အဘယ်ကို ကြည့်ကြစေကာမူ စိတ်တွင် မည်သူမည်ဝါလဲ ဘယ်သူ့ သားမြေးလဲဟု စိတ် ပုတီးစိပ်သကဲ့သို့ ဖြစ်၍ နေလေ၏ ။

အင်းစိန်ဘူတာသို့ ရထား ရောက်သောအခါ မောင်မောင်ခ စိတ်တွင် တဒိန်းဒိန်းနှင့် တို့တွဲကို လူများ တက်လာဦးမှာလားဟု စိုးရိမ်မကင်း ဖြစ်ကာ ထင်မိထင်ယောင် ရှိအောင် အင်္ဂလိပ်မအနား သွားထိုင်ရရင် ကောင်းမလား စသည်ဖြင့် စိတ်ကူးဖဲရိုက်ကာ ငါ အနီး သွားထိုင်ရင် အင်္ဂလိပ်မက ဒီအကောင် နောက်ပိုးပဲဟု စိတ်တွင် အောက်မေ့မှာကိုလည်း စိုးရိမ်မကင်း ဖြစ်ပြီး ထကာ ပြတင်းပေါက်မှ ဦးခေါင်းပြုကာ ကြည့်နေရင်း ဟောဟို အင်္ဂလိပ်မ ဗိုက်ပူမကြီးတို့ တွဲများ တက်လာမလား စသည်ဖြင့် စဉ်းစားရင်း ဟန်လုပ်ကာ အင်္ဂလိပ်မ ဘက်သို့ ကြည့်လိုက် ဈေးသည်များကို ကြည့်လိုက်နှင့် နေရာ အင်္ဂလိပ်မဘက်သို့ အကြည့်တွင် အင်္ဂလိပ်မသည် ဣန္ဒြေနှင့် နေလေ၏ ။ ဤကဲ့သို့ ထင်ယောင် ထင်မှား နေစဉ်တွင် ရထားကြီးမှာ အင်းစိန်ဘူတာမှ ထွက်သွားလေ၏ ။ ထိုအခါမှ မောင်မောင်ခ၏ စိတ်တွင်အေးသွားလေ၏ ။

ယင်းကဲ့သို့ တဖြည်းဖြည်း သွားကြလေရာတွင် နှစ်ဦးစလုံးမှာ ဝမ်းနည်းလာကြလေ၏ ။ အကြောင်းမူကား လူသတ္တဝါတို့မှာ အစုအဝေးနှင့် နေကြသောကြောင့် စကားပြောဖော် မရှိခြင်းကြောင့် ဖြစ်လေ၏ ။ တန်ကြာသောအခါ အင်္ဂလိပ်မကလေးက “ ကျေးဇူးပြု၍ ရှင်၏ သတင်းစာကို မဖတ်ရဘူးလား ” ဟု ချိုသာသောအသံနှင့် မေးလေရာ မောင်မောင်ခမှာ ထိုင်ရာမှ ထကာ သတင်းစာကို ပေါ့ပါးစွာယူပြီး အင်္ဂလိပ်မ လက်သို့ ပေးရင်း ၎င်းပြင် မြန်မာလို ရေးထားသော ကဝိမျက်မှန်မဂ္ဂဇင်းလည်း ရှိပါသေးသည် ။ အရုပ်များက လှပါဘိနဲ့ ကြည့်စမ်းပါဦး ဟု လောကွတ်ပိုကာ ထပ်၍ ပေးလေ၏ ။ အင်္ဂလိပ်မက ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောရာ မောင်မောင်ခ စိတ်တွင် မိမိကို သရော်သည် မှတ်ထင်မိလေ၏ ။

အင်္ဂလိပ်မကလေးမှာ သတင်းစာကို ရသောကြောင့် ကျေးဇူးတင်၏ ။ မောင်မောင်ခမှာ သတင်းစာကို ပေးရသောကြောင့် ကျေးဇူးတင်၏ ။ မောင်မောင်ခမှာ အင်္ဂလိပ်မကလေးသတင်းစာ ဖတ်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း ကမ္ဘာပေါ်တွင် အချောအလှမှာတော့ ပထမ ရထိုက်တဲ့ မိန်းကလေးပါပဲဟု စိတ်တွင် ချီးမွမ်းရင်း စကားကို ပြောလိုသော်လည်း အင်္ဂလိပ်မမှာ ဦးခေါင်းမှ မဖော်ဘဲ သတင်းစာကိုသာ တွင်တွင်ကြီး ဖတ်၍နေလေ၏ ။

သတင်းစာ ဖတ်ပြီး၍ မောင်မောင်ခကို ပြန်အပေး တွင် မောင်မောင်ခက “ ဘယ်သွားမလို့လဲ ” ဟု မေးလေ၏ ။

အင်္ဂလိပ်မ ။  ။ “ ကျွန်မ ပြည်ကို သွားမလို့ ” 

မောင်မောင်ခ ။  ။ “  ပြည်မှာ နေသလား ”

အင်္ဂလိပ်မ ။  ။ “  မနေပါ ၊ ရန်ကုန်မှာ နေပါသည် ၊ ရှင်ကော ဘယ်မှာ နေသလဲ ”

မောင်မောင်ခ ။  ။ “ ရန်ကုန်မှာ နေပါတယ် ၊ အခု ပုသိမ် သွားမလို့ ”

အင်္ဂလိပ်မ  ။  ။ “ ဘယ်မှာ အလုပ်လုပ်သလဲ ”

မောင်မောင်ခ ။  ။ “ ဒါ ကျုပ်ကတ်ပါပဲ ” ဆိုကာ လှမ်း၍ ပေးလိုက်လေ၏ ။

အင်္ဂလိပ်မ ။  ။ ကတ်ကို ကြည့်ပြီးလျှင် “ ကာလကတ္တားက ပြန်လာတာ ဘယ်လောက် ကြာပြီလဲ ”

မောင်မောင်ခ ။  ။ “ မကြာသေးပါ ၆ လလောက် ရှိပါသေးတယ် ။ မင်းနာမည် ဘယ်လို ခေါ်သလဲ ” 

အင်္ဂလိပ်မ ။  ။ “ ကျွန်မနာမည် မေရီ ” ဟု ရှက်ကြောက်ကာ ပြောလေ၏ ။

မောင်မောင်ခ ။  ။ “ ဘာကိစ္စနဲ့ သွားမလို့လဲ ” ဟု ဆက်၍မေးလေရာ “ ကျောင်းပိတ် အလည်သွားမှာပါပဲ ” ဟု ပြန်ပြောလေ၏ ။

မောင်မောင်ခ ။  ။ “ ဘယ်ကျောင်းမှာ နေသလဲ ” 

မေရီ ။  ။ “ ကွန်ဘင့်မှာ နေပါတယ် ” 

ခ ။  ။ “ ဂါဝန်နဲ့ နေသလား ” 

မေရီခေါ် မညွန့်သည် ခေါင်းညိတ်၏ ။

ခ ။  ။ “ ဘယ်အတန်း ရောက်ပလဲ ” 

မညွန့် ။  ။ “ ဆယ်တန်းမှာ ”

ထို့နောက် အခွင့် မရှိသဖြင့် ဆိတ်ငြိမ်စွာ နေရင်းတွင် လက်ပံတန်းသို့ ရောက်ရာ မောင်မောင်ခမှာ ဝမ်းနည်းစွာ မညွန့် ကို ခွဲခွာပြီး ပုသိမ် မီးရထားကို စီးရလေ၏ ။ မညွန့်မှာ တစ်ယောက်တည်း ပြည်မြို့သို့ ပါသွားလေ၏ ။

••••• ••••• •••••

( ၂ )

တစ်နေ့သော ညနေတွင် မောင်မောင်ခမှာ နေ့အလုပ်များ ပြီးစီး၍ ညနေအချိန် ဘုရားလမ်းတွင် လမ်းလျှောက်ရင်း မိမိ မျက်လုံးများတွင် မထွက်သော မျက်နှာလေးမှာ ဘုရားလမ်းကို ဖြတ်ကာ လက်ဆွဲသားရေအိတ်ကလေးကို ကိုင်ကာ လာသော မေရီနှင့် ရင်ဆိုင် တွေ့လေ၏ ။

ထိုကဲ့သို့ တွေ့သောအခါ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် စကားမပြောဘဲ ရပ်၍ ကြည့်နေကြလေ၏ ။ အကြောင်းမူကား ပျိုရွယ်သူများမှာ အကျွမ်း အလွန်ဝင်မှသာ ပြောဆိုခြင်း ရှိကြသောကြောင့်တည်း ။ ထိုကဲ့သို့ ကြည့်နေခြင်းများမှာ မျက်လုံးချင်း ဓားပြတိုက်နေခြင်း ဖြစ်လေ၏ ။

အတန်ငယ် ကြာသောအခါ မောင်မောင်ခသည် ဦးထုပ်ကို ချွတ်ကာ အရိုအသေ ပေးလေ၏ ။ ထိုအခါ မိန်းကလေးသည် ထွက်၍ သွားလေ၏ ။ မောင်မောင်ခမှာ သွားခွင့် မပြုဘဲသွားသော မိန်းကလေးကို ကြည့်ကာ ကျန်ရစ်ခဲ့လေ၏ ။

မောင်မောင်ခသည် မျက်စိတစ်ဆုံး စိုက်ကြည့် နေရစ်ခဲ့လေ၏ ။ ၎င်းနောက် သူ ဘယ်မှာ နေသည်ကို ငါ သိအောင် ကြံမည်ဟု စိတ်ကူးကာ မိမိ တိုက်သို့ လှည့်ကာ ပြန်လေ၏ ။

နောက်ရက်ပေါင်း များမကြာမီ ကျောင်းဖွင့်သဖြင့် မောင်မောင်ခသည် ကျောင်းရှေ့ သွား၍ ကျောင်းဆင်းချိန်တို့တွင် စောင့်လေရာ တစ်နေ့တွင် မေရီကို တွေ့မြင်ရ၍ သူ့အဖော်များနှင့် ကွဲရင် ငါ ဝင် စကားပြောမည် ။ ငါ့ကို ငြင်းပယ်က အခြားမြို့များတွင် လိုက်လံရှာဖွေရ မှာပဲ ဟု စိတ်တွင်ပိုက်ကာ နောက်မှ လိုက်ရာ ဆေးရုံကြီး ဘက်မှ ချိုးပြီး မဂိုလမ်းဘက်သို့ သွားသည်ကို မြင်ရလေ၏ ။ မဂိုလမ်း ရောက်ကာလ အဖော်များနှင့် ကွဲပြီး ဖြစ်၍ မောင်မောင်ခက ဦးထုပ်ကို ချွတ်ကာ နှုတ်ဆက်လေ၏ ။ မေရီလည်း ပြုံးရယ်ကာ ပြန်၍ နှုတ်ဆက်လေ၏ ။

မေရီ ။  ။ “ ရှင် ကျွန်မကို တမင် လိုက်နေတာလား ” 

ခ ။  ။ “ မင်း ရိပ်မိတဲ့ အတိုင်းပါပဲ ၊ မင်း ငါ့ကို ရိုင်းတယ် ထင်ရင်လည်း ထင်တော့ ၊ မင်း ကိုပဲ ငါ့ မျက်စိထဲ တရေးရေး မြင်နေလို့သာ လိုက်နေတာပေါ့ ၊ မင်း နောက်ကို လိုက်လာတာ အသိသားနဲ့ မစောင့်တာ မုန်းလို့လား ”

မေရီ ။  ။ “ ရှင့်ကို ဘာဖြစ်လို့ မုန်းရမှာလဲ ၊ သို့သော်လည်း ရှင်တို့ ယောက်ျားများ အလိုကို လိုက်ပြီး ရှင်တို့ အပျော်လိုက်ဖို့ရန် အတွေ့ခံရမှာလား ”

ခ ။  ။ “ မင်း ငါ့စိတ်ကို မသိလို့ ဒီစကားမျိုး ပြောတာပါ ၊ ငါ ဒီလိုလူမျိုး မဟုတ်ပါဘူး ”

ထိုအခါ မိန်းမပျိုကလေးသည် စကားမပြောဘဲ မောင်မောင်ခနှင့် အတူ ယှဉ်၍ လမ်းလျှောက်သွားလေ၏ ။

မေရီ ။ “ ရှင့်စိတ်က သဘောရိုးအတိုင်း ဖြစ်ရင် ကျွန်မ ငြင်းစရာ မရှိပါဘူး ၊ ရှင် ဝတ်လုံ လုပ်နေတယ် ဆိုတာ သိပါရဲ့ ၊ ရှင့်နာမည်တော့ မှတ်မိပါရဲ့ ရှင် ဂျော့ မဟုတ်လား ”

မောင်မောင်ခမှာ မြန်မာလို ဆိုရင် မောင်မောင်ခ ၊ အင်္ဂလိပ်လိုဆိုရင် ဂျော့ ဖြစ်လေ၏ ။ မီးရထားပေါ်တွင် ပေးခဲ့သော ကတ်မှာ ဂျော့ ဟု ရေးထား၏ ။

ထို့နောက် ဆက်လက်၍ စကားပြောသွားကြရာတွင် မေရီ ခေါ် မညွန့် နှင့် မောင်မောင်ခ တို့သည် ချစ်ကြောင်းကြိုက်ကြောင်း အတိအလင်း ပြောခွင့်ရကြ သဖြင့် သမီးရည်းစား ဖြစ်ကာ သွားကြလေ၏ ။

မောင်မောင်ခသည် ညနေတိုင်း သွား၍ တွေ့ကြလေ၏ ။ ၎င်းတို့ တစ်ယောက်တစ်ယောက် မြန်မာ နာမည် ထုတ်ဖော် မပြောဘဲ ၊ အင်္ဂလိပ်ထီး ၊ အင်္ဂလိပ်မတို့ ကဲ့သို့ သွားလာနေထိုင်ကြလေ၏ ။

အင်္ဂလိပ်မကလေး မညွန့် မှာ လက်ပံတန်းမြို့တွင် ဆွေမျိုးညာတိများ ရှိသည့်အပြင် မိမိကိုယ်တိုင် လက်ပံတန်းသူ ဖြစ်လေ၏ ။

အင်္ဂလိပ်ကလေးမှာ ပုသိမ်မြို့တွင် နေထိုင်သော သူဌေးမင်း၏ တစ်ဦးတည်းသော သား ဖြစ်လေရာ မိမိ မိဘများက သား၏ ချစ်ခြင်းဖြင့် ကာလကတ္တားမြို့သို့ ပညာသင်လွှတ်ရာ ဘီအေဘီအလ် အောင်လာသော ဂျော့ ခေါ် မောင်မောင်ခ ဖြစ်လေ၏ ။

••••• ••••• •••••

( ၃ )

သူဌေးမင်း ဦးသန့်သည် မီးရထားတွဲတွင် ကျောင်းဒကာ ဦးခန့်နှင့် တွေ့ကြရာ

“ မာရဲ့နော် ကျောင်းဒကာ ဦးခန့် ”

ခန့် ။  ။ “ မာပါရဲ့ သူဌေးမင်း ၊ ယခု ဘယ်က လာကြသလဲ ” 

သန့် ။  ။ “ ဟော သားကလေး ရန်ကုန်မှာ အလုပ် လုပ်နေလို့ အခြေအနေ သွားကြည့်ရတယ် ကျောင်းဒကာရဲ့ ”

ခန့် ။  ။ “ ဘယ်သူတုန်း ”

သန့် ။  ။ “ မောင်မောင် ခဆိုတာ ကျုပ်သားလေ ... ဘီအေဘီအလ် ”

ခန့် ။  ။ “ ဩော်ဟုတ်လား ။ ဒီလို ပညာဆိုတော့ စိတ်ချရပါတယ် ။ ပူဖို့ မရှိပါဘူး ။ မပြည့်တဲ့ အိုးသာ ပူရတာမျိုးပါ သူဌေးမင်းရဲ့ ”

သန့် ။  ။ “ ကျောင်းဒကာမှာ သမီးလေး တစ်ယောက် ရှိသေးတယ် မဟုတ်လား ။ မောင်မောင်ခ မွေးပြီး လေးနှစ်လောက်ကြာတော့ မွေးတာလေ ”

ခန့်  ။  ။ “ သူဌေးမင်းနှယ် ရှိပါသကော ။ သတိ ကောင်းပါကလား ။ ယခု ကျောင်းနေတယ် ။ ၁၀ တန်းမှာ ၊ နာမည်ကတော့ မညွန့်တဲ့ ”

သန့် ။  ။ “ ကဲကဲ စကားများများ ပြောမနေနဲ့ ကျောင်းဒကာ ။ လူခင်ချင်းလည်း ဖြစ်ကြတယ် ။ အကျိုးအကြောင်း အသိချင်းလည်း ဖြစ်ကြတော့ ကျောင်းဒကာ သမီးနဲ့ ကျုပ်သား ပေးစားဖို့ စီစဉ်ပါ ”

ခန့် ။  ။ “ ဘယ့်နှယ်ဗျာ ၊ လူကို မမြင်ရသေးဘဲနဲ့ ဘယ့်နှယ်လုပ်ပြီး စီမံမလဲ ”

သန့် ။  ။ သားရေအိတ်မှ ထုတ်ကာ မောင်မောင်ခ၏ ဓာတ်ပုံကို ပြလေရာ ။

ဦးခန့်လည်း သားရေအိတ်မှ ဓာတ်ပုံကို ပြလေ၏ ။ ၎င်းပုံမှာ ယောထဘီကို ဝတ်၍ ကြုံ့ကြုံ့ထိုင်နေသော မညွန့် ဖြစ်လေ၏ ။

ထိုအခါ နှစ်ဦးသော လူကြီးတို့သည် သဘောကျကာ အသေအချာ ကြည့်ကြပြီး မိမိတို့ကို သြဇာပေးနေကြ ဖြစ်သော ဇနီးသည်များ ရှိသေးကြောင်းပြောကာ ဓာတ်ပုံကို လဲယူကာ သွားကြလေ၏ ။

နောက်တစ်လလောက် ကြာသောအခါ ဆူးလေဘုရားလမ်းတွင် မောင်မောင်ခ နှင့် မညွန့် တို့သည် လမ်းလျှောက် သွားကြရင်း မောင်မောင်ခက “ တယ်ပြီး စိတ်လေးတယ်ကွယ် ။ လာ တို့များ တက္ကစီကို ငှားပြီး ကန်တော်ကြီး တစ်ပတ် လျှောက်စီးကြရအောင် ”

မညွန့်မှာ မျက်ဆန်ပြူး မျက်လုံးပြူးနှင့် မောင်မောင်ခ ကို ကြည့်ပြီး “ ကျွန်မ အခြား မိန်းကလေးများလို မော်တော်ကားနဲ့ ကန်တော်ကြီးတို့ကို အပျော်လိုက်ပြီး မော်တော်ကား စီးလေ့ မရှိဘူး ။ ရှင့်ကို ကျွန်မ အစတုန်းက လူရိုးလူကောင်းရယ်လို့ ယုံကြည်အားထားပါတယ် ”

မောင်မောင်ခ ။  ။ “ မဟုတ်ပါဘူး မေရီရယ် မင်းကို တစ်မျိုးတစ်မည် ဘယ်လိုမှ သဘောမထားပါ ။ မင်းနဲ့ တို့ အကြောင်းကို အထူးတလည် ပြောစရာ ရှိလို့ခေါ်တာပါ ။ လာ ဟောဟို တက္ကစီနဲ့ သွားကြမယ် ” ဆိုကာ မော်တော်ကားနဲ့ ကန်တော်ကြီးကို သွားကြလေ၏ ။

မညွန့် ။  ။ “ ဂျော့ ကျွန်မ သိပ်စိတ်လေးတာပဲ ။ ကျွန်မတို့ နှစ်ဦးရဲ့ ချစ်ခြင်းဟာ မကြာခင် ကွဲလိမ့်မယ်လို့ ထင်ပါတယ် ။

မောင်မောင်ခ ။  ။ “ အလို ... ဘယ်လိုကြောင့်လဲ မစ္စမေရီရယ် မင်း စိတ်လေးတာထက် ငါ စိတ်လေးတာက အများကြီးလေးတယ် ။ ငါ ပြောပြမယ် မင်းနားထောင် ဂျော့တို့ မိဘများက ဂျော့ကို မကြာခင် မိန်းမပေးစားမယ်တဲ့ ။ ဒီအကြောင်းနှင့် ပတ်သက်ပြီး ဂျော့က မစ္စရီကို ပြောပြလိုသဖြင့် ခေါ်တာပါ ”

မညွန့် ။  ။ “ ဂျော့ ပြောသလိုပဲ ကျွန်မကိုလည်း ကျွန်မ မိဘက မကြာခင် အိမ်ထောင်ပြုပေးမလို့ ၁ဝ တန်း စာမေးပွဲတောင် မဝင်ရဘူးတဲ့ ”

မောင်မောင်ခ ။  ။ “ ဟုတ်လားဒါဖြင့် ကံတူအကျိုးပေး ဖြစ်နေကြပါပြီပကော ... ကိစ္စမရှိဘူး မေရီ မင်းမိဘများနှင့် ငါ့မိဘများက တို့များကို မကြည့်သော်လည်း ငါနှင့် မင်းတို့ နှစ်ယောက် ကောင်းကောင်းစားပြီး ကောင်းကောင်းကြီး ဝတ်ဆင်၍ သူများလို မော်တော်ကား မစီးနိုင်သော်လည်း ရထားပိုင်တော့ စီးနိုင်ဦးမှာပါပဲ ” ဟု ပြောရင်း တရယ်ရယ်နှင့် မိမိတို့ ကိုယ်မှာ နှစ်ယောက် တစ်ကိုယ်တည်း ဖြစ်အောင် ကျပ်တည်းစွာ ပွေ့ဖက်ကာ အသက်ကိုမှ မှန်အောင် မရှုနိုင်တော့ဘဲ အချစ်၏ အာရုံကို ခံစားကာ နေလေရာမှ “ ငါ ပြောတာ သဘောကျရဲ့လား မေရီ ”

မေရီ ။  ။ “ ကျွန်မ ကြောက်လှပါတယ် ကျွန်မ ငယ်ငယ်ကတည်းကစပြီး မိဘစကား နားထောင်လာတော့ ယခု နားမထောင်ရင် မကောင်းပါ ။ နားမထောင်ရမှာ ကြောက်တယ် ”

မောင်မောင်ခ ။  ။ “ မိဘစကား နားမထောင်ရမှာက အရေးမကြီးဘူး ။ မင်းနဲ့ ငါ ကိစ္စ မြန်မြန်ပြီးစီးဖို့က အရေးကြီးတယ် ”

မေရီ ။  ။ “ ရှင် ယခု ပြောတဲ့ စကားက သာပြီး အရေးကြီးနေပါတယ် ”

ထို့နောက် စကားပြောရင်း ကန်တော်ကြီးကို တစ်ပတ်ပတ်ကြပြီးလျှင် မော်တော်ကားနှင့် ပြန်လာပြီး ဝမ်းနည်းသော အမူအရာနှင့် တစ်ဦးကို တစ်ဦး နှုတ်ဆက်ကာ ခွဲကြလေ၏ ။

••••• ••••• •••••

( ၄ )

မညွန့်သည် ရန်ကုန်အရှေ့ပိုင်းရှိ မိမိ အဒေါ်အိမ်မှ ကုလားထိုင် တစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း မိမိ၏ အဖြစ်အပျက်များကို ပြန်လှန်စဉ်းစားရင်း စိတ်ငယ်လာပြီး လက်တွင် ကိုင်ထားသော စာအုပ်ကို နံဘေးသို့ ပစ်ချပြီး ထ၍ သွားကာ စိတ်ပြေလက်ပျောက် ရှိစေတော့ဟု စိတ်တွင် အောက်မေ့ကာ ပီယာနိုကို အသာ စိတ်မပါ့တပါ့နှင့် တီးခေါက်လေ၏ ။ ထိုသို့ တီးခေါက်ရင်း စိတ်မှာ တစ်စ တစ်စ ပါလာပြီး သီချင်းသံနှင့် ပီယာနိုသံတို့မှာ ရောပြွမ်း၍ လာလေ၏ ။ ထိုသို့ တီးခေါက်နေရင်းတွင် ဝမ်းနည်းစရာ ဟူသမျှမှာ ပပျောက်လုခမန်း ဖြစ်၍ သွားလေ၏ ။ ပီယာနို တီးရင်း အတော် မောပန်းလာသောအခါ ပီယာနို ရှိ စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားသော ဖခင်ထံမှ စာကို မြင်၍ ပီယာနိုကို မတို့ချင် တို့ချင်နှင့် တို့ပြီး စာကို ယူကာ တစ်ခါ ထပ်၍ဖတ်လေ၏ ။ မိမိနှင့် ပေးစားမည့်သူမှာ မြန်မာဝတ်လုံ ဘုရားလမ်းတွင် နေသော မောင်မောင်ခ ဖြစ်ကြောင်း စာတွင် တွေ့ရှိရသောကြောင့် အောက်ပါ အတိုင်း စာရေးလေ၏ ။

        ကိုမောင်မောင်ခ ရှင့်
        ကျွန်မ ကိုမောင်မောင်ခ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသော်လည်း ဖခင်ထံမှ အကြောင်းမျိုးစုံ ကြားသိရသဖြင့် ကိုမောင်မောင်ခကို ကျွန်မ မြင်ယောင်လျက်သာ နေပါသည် ။ ဘယ်နည်းနဲ့ မဆို ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်မှာ လူကြီးမိဘတို့ ဝတ်ကို မငြင်းနိုင်ဘဲ တွေ့ကြရတော့မည် ။ ကိုမောင်မောင်ခ၏ နာမည်ကို ကြားကတည်းက အလွန်မှ တွေ့ချင်စိတ် ရှိပါသည် ။ ကျွန်မကို မိန်းမပေါ့လို့ ထင်ရင်လည်း ခံရမှာပါပဲ ၊ ယခုနေ့ ညနေ ဘုရားကြီး အနီး ပန်းခြံထဲမှာ ကျွန်မ ရှိပါလိမ့်မည် ။ ကိုမောင်မောင်ခက တွေ့ချင်လိမ့်မည်လို့ ထင်ပါသည် ။
                 မညွန့် ..

ထိုစာကို ရေးပြီးနောက် ပြန်၍ ဖတ်ရင်း ပြုံးရယ်ကာ သည်စာကို ဖတ်ရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်တည်း ငါ့ကို ကမြင်းတဲ့ မိန်းမ ထင်ပြီး စိတ်ပျက်မှာပဲ ။ စိတ်မပျက် သေးရင် လွှတ်လိုက်တဲ့ မယ်ဆင့်ကို မြင်ရုံနဲ့ ယုံစရာရှိရဲ့ဟု တွေးတောကာ တစ်ကိုယ်တည်း ခိုးခိုးခွတ်ခွတ်နှင့် ရယ်၍ နေလေ၏ ။

မညွန့်၏ အရီးဒေါ်ဥသည် မညွန့် ရယ်သံကို ကြား၍ သိလိုသော ဇောနှင့် ကပျာကယာ မညွန့် ရှိရာသို့ ဝင်ကာ တောင်မြောက်လေးပါးကို ကြည့်လေ၏ ။ ထိုသို့ ကြည့်နေစဉ်တွင် မညွန့်သည် စာကို ရင်ဘတ်ကြားထဲသို့ သွင်းထားပြီး စားပွဲကို မှီကာ သန်းဝေ၍ နေလေ၏ ။ အဒေါ်ဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ ဖြူစင်သော သွားကလေးများကို ဖြဲပြီး ဦးခေါင်းကို စောင်းကာ ပြုံးရယ်လေ၏ ။

“ ဟဲ့ကောင်မ နင် ဘာဖြစ်နေသလဲ ” ဟု ဣန္ဒြေနှင့် မေးလေ၏ ။

မညွန့်သည် ဖက်ခွက်တွင် ရေစက်ကျသံကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ ကြည်လင်သော မျက်နှာနှင့် တခွတ်ခွတ်ရယ် လေ၏ ။

“ အလို ... ဘာများ ဖြစ်နေပါလိမ့်မလဲ ၊ မိညွန့် နင်ရူးနေသလား ”

“ မရူးပါဘူး ကြီးကြီးရဲ့ ၊ ကျွန်မ ရယ်ချင်လွန်းလို့ပါ ” 

ဒေါ်ဥ ။  ။ “ ဒီလိုပဲ အင်္ဂလိပ်ကျောင်းမှာ ထားလို့ စာတွေတတ်ပြီ ဆိုမှဖြင့် ရယ်လို ရယ် ၊ ငိုလို ငိုနှင့် တော်ပါ ၊ ညည်းကို ကျောင်းမထားတော့ဘူး တို့ဝတ်လုံနဲ့ ပေးစားရမယ် ”

မညွန့် ။  ။ “ အဲဒီ ဝတ်လုံအကြောင်း တွေးရယ်တာပါ ” 

ဒေါ်ဥ ။  ။ “ ဘာဖြစ်လို့ ရယ်ရတာလဲ ” 

ဒေါ်ဥ ။  ။ “ ရယ်မိမှာပေါ့ ကြီးကြီးတို့ လူက ဘယ့်နဲ့ လူကြီးလည်း ကြောက်စရာ ကောင်းတယ် ” ဟု ပြောကာ ထပ်၍ ရယ်လေ၏ ။

“ ဟဲ့ မိညွန့် နင်ရူးသလား ။ ပြောလေ ကဲလေပါ ကလား ။ ဒီမှာ လူကြီးချင်း ပြောရုံရှိသေး ညည်းက သွားတွေ့ပြီးပြီပေါ့လေ ။ ဒါ ဂါဝန်ဝတ်တဲ့ အကျိုးပေါ့လေ ။ ငါ အစက အပြောသား ဒီဂါဝန်ဝတ်ကျောင်းမှာ မထားနဲ့ ။ ဂါဝန်ဟာ လူကို မြှောက်တယ် မြှောက်တယ် ပြောတာ ကြည့်ပါလား ၊ အခု ဘယ်လို ဖြစ်နေတယ် ဆိုတာ သစ်တုံး တစ်တုံး ဂါဝန် ဝတ်ပြီးထား ၊ ၅ ရက်လောက်ကြာ သွားပေါက် ကြည့်ပါလား ရမှာမဟုတ်ဘူး ဒီထိအောင် မာတာမျိုး ညည်း ဒီလို အင်္ဂလိပ် စိတ်ကျပ်ကျပ်ပေါက် ။ အင်္ဂလိပ်စုတ်နှင့် ညားနေလိမ့်မယ် ။ ကြည့်ပါလား အိမ် ပေါ်တောင် ဖိနပ် မချွတ်ချင်ဘူး ။ ညည်း လင်ရရင် အင်္ဂလိပ်တွေနဲ့ တွဲပြီး လမ်းလျှောက် နေမှာပေါ့လေ ”

မညွန့်သည် စကားတစ်ခွန်းမှ ပြန်၍ မပြောဘဲ ပြုံးလျက် ကြီးကြီး ကိုသာ ကြည့်၍ နေပြီးမှ

“ ကြီးကြီးတို့ လင်က ဩော် ယောင်လို့ယောင်လို့ ကြီးကြီးတို့လူက လာလာချင်း ဆောက်နဲ့ထွင်း ဆိုသလို ကြောက်စရာအင်မတန် ကောင်းတဲ့လူပဲ ” 

နု  ။  ။ “ သယ် ... ဘယ့်နှယ် လုပ်လိုက်သလဲ ၊ ပြောပါအေ မြုံစိစိ လုပ်မနေပါနဲ့ ”

ညွန့် ။  ။ “ ဘယ့်နှယ်လူလည်း မသိဘူး ၊ လူဝံလိုပဲ ” 

နု ။  ။ “ ဘယ့်နှယ် လုပ်လိုက်သလဲ ရူးတူးတူး အူတူတူနဲ့ လူဝံက ဘယ့်နှယ် လုပ်လိုက်သလဲ ”

ညွန့်  ။  ။ “ တကတဲ ကြီးကြီးကလည်း ပေါက်ပေါက်ရှာရှာ မေးလိုက်တာ ... ”

နု ။  ။ “ အလို .. ဖြစ်မှ ဖြစ်ရလေ ၊ နေပါဦး တိုးတိုးပြောပါ ၊ လူတွေ ကြားကုန်ပါ့မယ် ။ ဘယ့်နှယ်များ လုပ်လိုက်သေးသလဲ ”

ညွန့် ။  ။ “ ခုတင်ကပဲ ...”

ဒေါ်နုသည် ဒေါသထကာ “ ဟဲ့မယ်သင် အခန်းထဲမှာ ရှာစမ်း ဘယ့်နှယ် မှတ်လို့လဲ ” ဟု မြည်တွန်ကာ လိုက်၍ ရှာလေ၏ ။

ညွန့် ။  ။ “ ကျွန်မ စားပွဲမှာ မှီနေတုန်းက ပြတင်းပေါက်က လာပြီး ကလိထိုးသွားတယ် ”

“ ဖြစ်မှ ဖြစ်မှရလေတော် ... ကလိထိုးသွားသတဲ့ ၊ မှန်မှန် ပြောစမ်းပါအေ ၊ ဘယ့်နှယ်များ လုပ်သွားသေးသလဲ ”

ညွန့် ။  ။ “ ဒီလို ကြီးကြီးရဲ့ ကျွန်မ စားပွဲကို မှီပြီး အိပ်ပျော်သွားတုန်း အိပ်မက်ထဲမှာ ကျွန်မကို ကလိထိုး သွားတယ်လို့ အိပ်မက်မက်တာပါ ကြီးကြီးရဲ့ ”

ဒေါ်နု ။  ။ “ ညည်းဖြင့် ဒီလိုပဲ ၊ တစ်ယောက်တည်း ဒါကိုပဲ စဉ်းစားနေတာပေါ့လေ ၊ စောစောက ပြောပါတော့အေ ၊ ဒီလိုအိပ်မက်ကြောင့် ညည်းနှယ် ရူးပဲရူးတတ်တယ် အေ ၊ စိတ်ချပါ စိတ်ချပါ မြန်မြန်ပေးစားပါ့မယ် ”

မညွန့်သည် ဆက်လက်၍ ရယ်လေရာ “ တော်ပါ အေ တော်တော်ကြာတော့ အမယ်လေး မအော်ပါနဲ့ ” ဟု ပြောဆိုကာ မိမိ အခန်းသို့ ဝင်သွားလေရာတွင် မညွန့်က “ အနာမခံ အသာမစံရဘူး ကြီးကြီးရဲ့ ”

ဒေါ်နု ။  ။ “ ဘာပြောတယ် ” ဟု နောက်သို့ လှည့်၍ မေးရာ “ ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး ကြီးကြီးရယ် ၊ ယားကျိကျိ ဖြစ်နေလို့ပါ ” ဟု ပြောလေရာ ဒေါ်နုသည် မျက်စောင်းထိုးကာ ထွက်သွားလေ၏ ။

••••• ••••• •••••

( ၅ )

မညွန့်သည် မီးဖိုရှိ မယ်သင် ထံသို့ သွားပြီး

“ မယ်သင် ကျွန်မကို တစ်ခု ဆောင်ကြဉ်းပေးပါ ” 

“ ဘာလဲ သွားပြီး ချိန်းဖို့လား ” 

“ မဟုတ်ပါဘူးရှင် ” 

“ ဘုရားနားရှိ ပန်းခြံထဲမှာ မောင်မောင်ခ ရှိလိမ့်မယ် ၊ ၎င်းကို ပြောပါ ။ မညွန့် ဆိုတာ ကျွန်မပဲ ။ ကိုမောင်မောင်ခ ဆိုတာ ရှင် မဟုတ်လား ။ ရှင့်ကို တွေ့ချင်လွန်းလို့ လာခဲ့ကြောင်း ညည်းလိမ္မာသလို ကြည့်ပြောတာပေါ့အေ ”

၎င်း မယ်သင်သည် ပုပုကွကွ ၊ အသားကလည်း မည်းမည်း ကျောက်ပေါက်မကလည်းများ တစ်နေ့လုံး ကြည့်လို့ နှစ်ပြားမတန်တဲ့ မိန်းမဖြစ်လေရာ စကားပြောရာတွင် ယောက်ျားများကို မြင်က ပြုံးရွှင်စွာနှင့် အမဲ ထင်တတ်သူ တစ်ယောက်ဖြစ်ကာ ယောက်ျား မြင်တိုင်း အားရပါးရ ပိုးလေ့ရှိ၏ ။

မညွန့် ။  ။ “ မယ်သင် ကောင်းကောင်းကြီး ညည်း နှူးလိုက်နော် ၊ ညည်းကို ကြိုက်ရင် ကော်တာပဲ ဝတ်လုံကတော် ဖြစ်မှာအေ့ ။ ရော့ ညည်း လက်ကောက် လုပ်ဖို့ရာ ရွှေဒင်္ဂါး တစ်ပြား ၊ ငါလွှတ်ကြောင်းကို ဘယ်သူမှ မသိစေနှင့်နော် ”

မယ်သင်သည် အဝတ်များ လဲပြီးနောက် မှန်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အားရအောင် အနီးသို့ ကပ်ကြည့်ပြီး မညွန့် အပြောခိုင်းသော စကားများကို စတိုင်ပါပါ မှန်တွင် ကြည့်ပြီး နှစ်ခါသုံးခါ ပြောပြီး မဲ့ကာရွဲ့ကာ မိမိ ကိုယ်ကို ဝတ်လုံ၏ ရည်းစား အစစ်ကဲ့သို့ မှတ်ယူကာ ပီတိတွေ ဖြာပြီး မျက်ရည်များ တစက်စက်နှင့် ကျလာလေ၏ ။ ထို့နောက်မှ မျက်ရည်များ သုတ်ပြီး ကပျာကယာ ထွက်၍ သွားလေ၏ ။

မောင်မောင်ခသည် စာကို ရရှိသောအခါ မညွန့် ဟု စာတွင် လက်မှတ်ထိုးထားသည်ကို တွေ့ရ၍ စိတ်တွင် မချိတင်ကဲဖြစ်ကာ ငါ့ကို မှာလို့ ရှိမှဖြင့် ငါ သွားမှတော်မှာပဲဟု စိတ်တွင်အောက်မေ့ကာ သွားဦးမှ တော်တော့မယ်ဟု တစ်ယောက်တည်း ပြောကာ ဘုရားကြီး အနီးရှိ ပန်းခြံသို့ မြန်မာလို ဝတ်၍ ထွက်သွားလေ၏ ။

မောင်မောင်ခသည် ပန်းခြံ ထဲတွင် ယောင်ပေ ယောင်ပေနှင့် လျှောက်နေရင်း ချုံကွယ်မှ မိန်းမတစ်ယောက် ထွက်လာပြီး

“ ရှင် ကိုမောင်မောင်ခ မဟုတ်လား ”

“ အေးဟုတ်တယ် ”

“ နင်ဘယ်သူလဲ ”

“ ကျွန်မ မညွန့်ပါ ၊ မိဘချင်းက သဘောတူကြောင်း ပြောထားလို့ ရှင့်ကို တွေ့ချင်လို့ လာတာပါ ။ ကျွန်မ စောင့်နေရတာ ကြာလှပြီ ။ ရှင်က အခုမှ လာတာကိုး ” 

မောင်မောင်ခသည်

“ အေး ငါ မင်းနဲ့ စကား မပြောနိုင်သေးဘူး ။ ကိစ္စ ရှိသေးတယ် ” ပြောကာ ထွက်၍ သွားလေ၏ ။ ထွက်၍ အသွားတွင် နောက်မှ လိုက်လာသလားဟု ကြောက်ရွံ့ကာ ဒီသရဲမကြီး ငါ့ကိုလာခြောက်တာပဲ ။ အမယ်လေး ငါ ဘယ့်နှယ်ဖြစ်ပါလိမ့် ၊ ကြောက်စရာကြီးပါကလား ဟု တစ်ယောက်တည်း ညည်းညူကာ အပြန်တွင် စိတ်၏ ပူပန်ခြင်းနှင့် အိမ်သို့ ရောက်လေ၏ ။

နောက်တစ်နေ့ ညနေတွင် ဂျော့ နှင့် မေရီတို့သည် ကျောင်းဆင်းချိန်တွင် တွေ့ကြပြီးနောက် ယခင်တစ်နေ့ ကလို တက္ကစီတစ်စီးနှင့် လျှောက်၍ လည်ကြရာ ဂျော့ က မိမိ တစ်နေ့က ပန်းခြံထဲတွင် မယ်သင် ခေါ် မညွန့်နှင့် တွေ့ကြောင်း ပြောပြမည် ကြံစည်သော်လည်း ပြောပြချေက မေရီ စိတ်တွင် အတွေ့ ခံရမလားဟု စိတ်တွင် မိမိ အပေါ် တစ်မျိုးတစ်မည် ထင်မည်ကို စိုးရိမ်မကင်း ဖြစ်သဖြင့် မပြောဘဲ နေလေ၏ ။ မညွန့် စိတ်တွင်လည်း မိမိ ကြံစည်ပုံ ကိုမောင်မောင်ခ အား ပြောပြရ ကောင်းမလား စဉ်းစားရင်းတွင် ဟယ် မပြောတော့ပါဘူး ဟု စိတ်တွင် အောက်မေ့ကာ နေလေ၏ ။

မစ္စမေရီ အေးအေးနေသည်ကို မောင်မောင်ခ မြင်သောအခါ “ မေရီ မင်းကတော့ မင်း ယူမယ့် လင်အတွက် မင်းက စိတ်အေးနေတာပေါ့လေ ”

မေရီ ။  ။ “ ကျွန်မ စိတ်မအေးပါဘူး ။ စိတ်ထဲမှ အင်မတန် ပူနေတာပါပဲ ။ သို့သော်လည်း သူတို့ ရုတ်တရက် ပေးစားလိမ့်ဦးမယ် မထင်တာနဲ့ စောင့်ရရင် ကောင်းမလားလို့ ကျွန်မ တွေးနေတာပဲ ။ သည့်အပြင် သူတို့ စီမံထားတဲ့ လူက ကျွန်မကို ကြိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး ”

မောင်မောင်ခ ။  ။ “ မေရီ သည်စကားကို ဘာပြုလို့ မင်းပြောရသလဲ ။ မင်းကို မြင်ပြီးတဲ့ လူသည် ဤကမ္ဘာပေါ် တွင် မကြိုက်နိုင်တဲ့ လူ ရှိဦးမှာလား မင်းမှာ ပညာကလည်း ရှိ ၊ ရုပ်ကလည်း ချော ၊ ဥစ္စာကလည်း ပေါ မင်းကို မြင်သော သူတိုင်း အရူးလို ဖြစ်နေတာ ငါ အသိသားပဲကွယ် ။ မင်းက ဟောဒီလို ပြုံးလေ ကြိုက်သူတွေ ပေါလေပေါ့ ”

မေရီ ။  ။ “ ဂျော့ စိတ်သာချပါ ။ ဘယ်သူ့ကိုမှ မြူသလို ပြုံးပြီးလည်း မကြိုက်ပါဘူး ။ ကြိုက်ရင်လည်း လက်မခံပါဘူး ဂျော့ တစ်ယောက်က လွဲရင် ဘယ်သူ့ကိုမှ မယူပါဘူး ”

ဂျော့ ။  ။ “ ဒီလိုဖြစ်ရင် ဘာပြုလို့ ဆိုင်းပြီး နေရမှာလဲ ၊ လာခဲ့ပါ ငါ ခေါ်တာကို လိုက်ခဲ့ပါ ။ မင်းနဲ့ ငါနဲ့ ကလောမြို့ကို တက်ပြေးပြီး အေးအေးကလေး နေမယ် ။ မင်းကို ကြိုက်တဲ့ယောက်ျား ငါ့ကို ကြိုက်တဲ့ မိန်းမ ကျန်ရစ်သူ နှစ်ယောက် ညားရစ်ခဲ့အောင် လုပ်လိုက်မယ် ” ဟု ပြောကာ မညွန့် ကို ပွေ့ဖက် ယူလေရာ မညွန့်မှာ ငြင်းဆန်ခြင်း မဖြစ်နိုင်သောကြောင့် မောင်မောင်ခ၏ ရင်ခွင်တွင် ပြောင်းမေ့လျှော့ကာ ပျားရည်အိုးတွင် ကျအပ်သော ပုရွက်ဆိတ် ပမာလို လက်ခြေတို့မှာ မလှုပ်ရှားဘဲ မှိန်းနေပြီး ( ဂျော့ ) ကျွန်မ မငြင်းနိုင်တော့ပါ ။ ခေါ်ရာကို ကျွန်မ လိုက်ပါတော့မယ် ” ဟု ပြောလေလျှင် “ ဟုတ်ကဲ့လား မစ္စမေရီရဲ့ ။ ငါ စိတ်ချရတော့မှာလား ၊ ဒီအတိုင်း မှန်ရင် ကမ္ဘာလောကကြီးမှာ ငါ့ထက် ကံကောင်းတဲ့လူ ရှိသေးရဲ့လား ” ဟု ပြောကာ ကနွဲ့ကလျ ပျော့ပျောင်းသော မညွန့်ကလေးကို ပွေ့ရင်း ပြောလေ၏ ။

နောက် ၇ ရက်လောက် ကြာသောအခါ မောင်မောင်ခ နှင့် မညွန့် တို့မှာ ပျောက်ချင်းမလှ ပျောက်၍ သွားကြလေ၏ ။

        ဖေဖေ ကျွန်မဖြင့် ဖေဖေ ပေးစားမယ့် လူကို ယူရမှာ ကြောက်လွန်းလို့ ကျွန်မ ချစ်တဲ့ ရည်းစားနဲ့ လိုက်ပြေးပါပြီ ။ ကျွန်မ ယောက်ျားသည် ကျွန်မကို ကလေးကဲ့သို့ ပြုစုပါသည် ။ ဖေဖေတို့ စိတ်ကျေမှ လာဝံ့ပါတော့မည် ။
                 မညွန့်

သူဌေး ဦးသန့်သည် စာတစ်စောင်ကို ရရှိလေ၏ ။ ၎င်းစာမှာ အောက်ပါအတိုင်း ဖြစ်လေ၏ ။

        မွေးသဖခင် ကျေးဇူးရှင်ခင်ဗျား ။
        ကျွန်တော် နှင့် မရေမရာ ပေါ့နန့်သော ( မိန်းမနှင့် ပေးစားရန် ကြံစည်တဲ့ အတွက်များစွာ ဝမ်းနည်းပါသည် ။ ) ကျွန်တော် စွဲစွဲမြဲမြဲ ချစ်မည်ဖြစ်သော မိန်းမတစ်ယောက်နှင့် ထွက်ပြေးရပါသည် ။ ကျွန်တော်ကို အပြစ်လွှတ်ပါ ။ ဖေဖေ ပေးစားမည့် မိန်းမကို ယူဖို့ အလွန် ခဲယဉ်းပါကြောင်း ။
               မောင်ခ

ထိုစာကို ရသောအခါ ဦးသန့်သည် ရန်ကုန်သို့ လိုက်လာရာ ဦးခန့်နှင့် တွေ့ကြလျှင် အသီးသီး စာများကို ဖတ်ကာ ယူကျုံးမရ ဖြစ်ကြလေ၏ ။

နောက်နှစ်လလောက် ကြာသောအခါ ဝါခေါင်လတွင် သပြေကသီး ရေကကြီးသနဲ့ ဆီးကင်းကကြွေ မိုးကစွေနှင့် မွေးမေတို့ထံ ပြန်ချင်ပြီ ကိုဒါသရယ် လမ်းပြပါဦး ဆိုတဲ့ သီချင်းလို မိခင် ဖခင်တို့ထံ ပြန်ချင်စ ပြုလာလေ၏ ။ တစ်နေ့သော ညနေ အချိန်တွင် မညွန့်သည် မိမိသည် မောင်မောင်ခ နှင့် မပေါင်းလို၍ မယ်သင်နှင့် လှည့်ပတ်ပုံကို ပြောပြလေရာ မောင်မောင်ခက ဟိုက် မှားကုန်ပြီ ၊ လူကြီးတွေ မျက်နှာပျက်စရာ ဖြစ်ကုန်ပြီ လာလာ နံနက် ပြန်မှပဲ ဆိုကာ အထုပ်အပိုးများကို ပြင်ကြလေ၏ ။

နောက်နှစ်ရက်ခန့် ကြာသောအခါ မောင်မောင်ခ နှင့် မညွန့်တို့ စုံတွဲမှာ ဝမ်းသာအားရနှင့် ဦးခန့် အိမ်သို့ သွားကြရာတွင် မညွန့်က “ ရှင် အပြင်မှာ နေဦး ” ဆိုကာ ဖခင် သတင်းစာ ဖတ်နေသော အခန်းသို့ ခြေဖျားထောက်ကာ ဝင်သွားပြီး အသာ ရပ်နေရာ ဖခင်မှာ သတင်းစာကို အချတွင် မညွန့်ကို ချစ်တာက တစ်မျိုး ဒေါထတာက တစ်ဖုံနှင့် “ နင် ငါ့ဆီကို ဘာပြုလို့ လာရသလဲ ။ နင့်လင် ဗိုလ်စုတ်ကော ဘယ်မှာလဲ နင့်ကို ကန်ပစ်လိုက်တယ်မဟုတ်လား ”

“ ရှိပါတယ် ပါပါ ၊ ထွက်ခေါ်လိုက်မယ် ”  ဆိုကာ မောင်မောင်ခကို ခေါ်ကာ “ ဟောဒါ ကျွန်မ ဖခင်ပါပဲ ” ဟု ပြရာတွင် ဦးခန့်သည် ကြက်သေသေစွာ ကြည့်နေပြီးမှ “ မင်း ဘယ်သူ့သားလဲ ဘာလုပ်သလဲ ”

“ ကျွန်တော် ပုသိမ်က ဦးသန့် သားပါ ။ ကျွန်တော့်နာမည် မောင်ခ ပါ ကျွန်တော် ဝတ်လုံပါ ” ဟု ပြောရာ ထိုအခါ ဦးခန့် အံ့အားသင့်ကာ ဝမ်းသာလုံးကြီး ဆို့ပြီး ဦးသန့်ထံ အမြန် သံကြိုးရိုက်၍ ခေါ်လေ၏ ။

နောက်တစ်နေ့တွင် ဦးသန့် ရောက်လာရာ မိမိသား နှင့် ချွေးမကို တွေ့ရသဖြင့် အားရပါးရ ဖြစ်ကာ “ မင်းတို့ ကိုယ်ကို မင်းတို့ ဘိလပ်သားတွေ လုပ်လို့သာ ဒီလို ဖြစ်တာ ကဲကဲပြီးတာ ထားလိုက်ကြ ၊ ကဲ ကျောင်းဒကာ နေ့ကောင်း ရွေးပေတော့ ”

( နောက်တနင်္ဂနွေနေ့တွင် ရန်ကုန်မြို့ ဂျူဗလီဟော ရုံကြီးတွင် ) မောင်မောင်ခ ဘီအေဘီအလ် နှင့် မညွန့် တို့ မင်္ဂလာပွဲထိုင်ကြီး ကျင်းပလေသတည်း ။

▢  ပီမိုးနင်း
📖 ကဝိမျက်မှန် မဂ္ဂဇင်း
      မတ် ၊ ၁၉၂၉

အချစ်ကို ကိုးကွယ်ကြသူများ

❝ အချစ်ကို ကိုးကွယ်ကြသူများ ❞
     ( စောမိသွင် - ရန်ကုန် )

အန်တီသန်းတို့ မန္တလေး ကနေ ရန်ကုန်ကို ပြောင်းလာတော့ မျိုးမျိုးတို့ မောင်နှမ တစ်တွေ ပျော်ကြရသည် ။ နွေ ကျောင်းပိတ်ရက်များတွင် မန္တလေးသို့ အလည်သွားနေကျမို့ အနေဝေးသော်လည်း ခင်မင်ကြပါသည် ။ မျိုးမျိုးတို့ မသွား ဖြစ်လျှင် အန်တီသန်းတို့ သားအမိက ရန်ကုန်ကို လာလည် တတ်သည် ။ အန်တီသန်းမှာ သားက တစ်ယောက်တည်း ရှိသည် ။ အန်တီသန်း ယောက်ျားက အသားညိုညို ပိန်ပိန်းပါးပါး ၊ အန်တီသန်းက အသားဖြူဖြူ တုတ်တုတ်ခဲခဲလေး ။ အန်တီသန်းသား ကိုနွယ်ဦး ကတော့ မျက်နှာပေါက်က အမေနှင့် တူပြီး အသားအနည်းငယ် ညိုသည် ။ သူတို့ လမ်းလေးဆယ်မှာ တိုက်ခန်းငှားနေကြတော့ သူတို့က လာလည်လိုက် ၊ အမေက သူ့ ညီမဆီ အလည်သွားလိုက်နှင့် အလုပ်ဖြစ်နေကြသည် ။ ညီအစ်မအရင်း မဟုတ်ပေမယ့် အရင်းလိုပဲ ချစ်ခင်ကြပါသည် ။

အန်တီသန်းမို့ အမေ့ဆီ လာလည်လျှင် အန်တီသန်း ယောက်ျား ဦးမိုက်တီးလည်း ပါပါလာတတ်သည် ။ ဦးမိုက်တီး ဆိုသည်က အန်တီသန်းကို ရိုက်လွန်း၍ မျိုးမျိုးတို့ မောင်နှမတွေ ပေးထားသည့် နာမည်ပါ ။ အန်တီသန်းတို့အဖေက မန္တလေးတွင် ပွဲရုံ ထောင်ထား၍ ပိုက်ဆံ ချမ်းသာသည် ။ ဦးမိုက်တီးက ပွဲရုံမှာ မျက်နှာလွဲရသည့် လူရင်းပါ ။ ပစ္စည်းမှာ စာရင်းတွေ ကုန်တင်ပို့မှု ကုန်ဝင်လာမှုက အစ ကုန်တွေကို ကြိုတင် မှာယူကာ ကြိုပေး လုပ်ထားရသည့် ကိစ္စများကိုပါ တာဝန်ယူရသည် ။

အန်တီသန်းက ပွဲရုံပိုင်ရှင်သမီးမို့ ကျောင်းသွားသည့် အခါလည်း ကားဖြင့် လိုက်ပို့လိုက်ကြို ကိစ္စများအထိ လိုက်လုပ်ပေးရတော့ နီးစပ်ကာ သမီး ပါသွားတော့သည် ။ အန်တီသန်း ဘွဲ့ပင် မရလိုက်ဘဲ ခိုးရာ လိုက်ပြေးသွားတော့ အန်တီသန်း မိဘတွေက စိတ်ဆိုးကာပစ်ထားကြသည် ။

ဦးမိုက်တီး ပွဲရုံအလုပ်က ပြုတ်သွားသော်လည်း သူဌေးသမီးတွင် ငွေကြေးအထုပ်အထည်နှင့် လက်ဝတ်လက်စား အစုံအလင် ပါလာ၍ ထုခွဲရောင်းချကာ အခန်းငှား နေကြသည် ။ ကားလေး တစ်စီး ဝယ်ကာ တိုင်စီဆွဲစားကြလေသည် ။ မိဘ ဆိုသည်မှာ ပထမတွင် စိတ်ဆိုး၍ ပစ်ထားမိကြသော်လည်း သားလေး ရလာတော့ အခေါ်အပြော ပြန်လုပ်ခဲ့ပါသည် ။ ကလေးကို မနက် လာခေါ်ကာ ညနေမှ ပြန်လာပို့တတ်ကြသလို တစ်ခါ တလေ အိမ်တွင် ညအိပ်စေခဲ့သည် ။ မိဘနှင့် သားသမီး ပြန်လည် သင့်မြတ်နေကြသော်လည်း သမက် ကိုတော့ အခေါ် အပြော မလုပ်သေး၍ သမက်က ယောက္ခမတွေ အပေါ် စိတ်ခုနေသည် ။

“ သန်းသန်း မိဘတွေက တကယ်ဆို ကိုယ့်ကိုလည်း ပြန် ခေါ်သင့်တာပေါ့ ။ သူတို့ ပွဲရုံ အလုပ်မှာ ကြိုးကြိုးစားစားလုပ်ကိုင်ပေးခဲ့တာ ။ အစက ပွဲရုံသာ ဆိုတယ် သိပ်ကြီးပွားကြသေးတာ မဟုတ်ဘူး ၊ ကိုယ် ရောက်လာမှ ပိုပြီး တိုးတက်လာတာကို ပစ်ပစ်ခါခါ လုပ်ထားတယ် ။ မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့လို့ ယောက္ခမဆိုပြီး နှုတ်ဆက်တာကို ပြန်ပြောဖော်တောင် မရဘူး ”

ဦးမိုက်တီး စိတ်ထဲတွင် ယောက္ခမတွေ အပေါ် နာကြည်းချက်က ပေါ်လာသလို ကားမောင်းရင်း အပေါင်းအသင်းများ တိုးလာကာ သောက်စားလာ တတ်သည် ။ သူ မူးပြီး ပြန်လာသည့် နေ့တွင် အိမ်က မိန်းမနှင့် သားငယ်မှာ နေစရာ မရှိတော့ ။ သားက အရက်သောက်လာပြီး အမေကို ဆူပူအော်ဟစ် နေသော အဖေကို ကြောက်ပြီး ခေါ်မရတော့ စိတ်တိုသည် ။ အရက်သောက်ပြီး အိမ်ကသားမယားကို ရန်လုပ်တတ်သည့် သူ့ အပြစ်က မပေါ် ။ ကလေးနှင့် သူ့ကို ယောက္ခမတွေက သွေးခွဲသည် ဆိုကာ အိမ်က ပစ္စည်းတွေကို ကိုင်ပေါက်ပစ်ခွဲလုပ်လာသည် ။

“ မေမေ ... ဖေဖေ့ကို ကြောက်တယ် ။ ဘွားဘွားတို့အိမ် သွားချင်တယ် ။ ဒီအိမ်မှာ မနေချင်ဘူး ဘွားဘွားတို့ ဘိုးဘိုးတို့အိမ်ကို ပြန်မယ် ။ သားကို ပြန်လိုက်ပို့ပေးပါ ”

ကလေး ပြောစကားက သူ့ ဒေါသကို ပိုဆွပေးသလို ဖြစ်လာသည် ။ အဘိုးအဘွား အိမ်တွင် မိဘအိမ်ထက် လက်သာကာ အလိုလိုက်၍ ကလေးက အဘိုးအဘွားအိမ်တွင် ပိုပျော်လာသည် ။ မိန်းမက ကလေးအပေါ် အော်ငေါက်တာတို့ မလုပ်ဖို့ ပြောမိသည့်အခါ မိန်းမအပေါ် လက်ပါလာတတ်သည် ။ လေးနှစ်အရွယ်သားငယ်က အဘိုး အဘွားအိမ် ရောက်သည့်အခါ ပြန်ပြောပြတတ်၍ အဖေဖြစ်သူက သမက် အပေါ် စိတ်တိုရသည် ။ မခေါ်စဖူး သမက်ကို ပြောစရာရှိ၍ အိမ်လာဖို့ ခေါ် တော့ အပျော်တွေ လွန်နေသည် ။ စကားမပြော အဖက်မလုပ်သော ယောက္ခမက ခေါ်တော့ သူ့ကို ပွဲရုံတွင် ပြန်အလုပ်ပေးမလား ဆိုသည့် အတွေးများနှင့် ယောက္ခမအိမ်ကို တက်ကြွစွာ သွားခဲ့သည် ။

“ မင်းကွာ သူများ သားသမီး ယူထားပြီး ရိုက်လားနှက်လား ၊ နှိပ်စက်လားနဲ့ မင်းမပေါင်းချင်တော့ရင် ငါ့သမီး ငါ ပြန်ခေါ်ထား မယ် ။ မင်းဆီက သားမယား ထောက်ပံ့စရိတ်လည်း မလိုချင်ဘူး ၊ ကွာရှင်းလက်မှတ် ထိုးပေးရင် မင်း လုပ်စားလို့ဘရအောင် ငါကတောင် ပိုက်ဆံ ပေးလိုက်ဦးမယ် ။ မင်း ပြန်စဉ်းစားဦး ။ နောက်တစ်ခါ ငါ့သမီးကို အညိုအမည်းစွဲအောင် ရိုက်တာတို့ ၊ ပိတ်ထိုးတာတို့ ကြားရင် မင်းကို ငါကိုယ်တိုင် အချုပ်ထဲ ထည့်မယ် ။ ကောင်းကောင်း သတိထား နေ ။ ငါ့သမီးလည်း အိမ်မှာ လက်ရေမစိုအောင် နေခဲ့ရတဲ့ ဘဝကနေ ယောက်ျား အနှိပ်အစက် ခံနေတယ် ။ မိဘအိမ် ပြန်မလာဘူး ။ မင်းမိန်းမ ပစ္စည်းတွေ့ နဲ့ နေစရာ ၊ အလုပ်လုပ်စရာ ရတာကို မိန်းမကို ဖူးဖူးမှုတ် ထားရမှာပေါ့ ။ နှိပ်စက်နေတာ အရှက် မရှိဘူးလား ”

ထိုနေ့က အိမ်တွင် မုန်တိုင်း ကျသည့်နေ့ ။ ယောက္ခမဆီက ပြန်လာပြီးတော့ သူ့သိက္ခာ ကျသည် ဆိုကာ အဘိုးအဘွားကို ပြန်ပြောပြသည့် ကလေးကိုရော မိန်းမကိုပါ ရိုက်နှက်တော့သည် ။ မန္တလေးတွင် နေလျှင် သူ ရိုက်နှက်နေသည်ကို မိဘက ပြန်ကြား၍ စိတ်မကောင်း ဖြစ်ရတော့မည် ။ သူ့ဘဝနှင့် သူ မိဘ စိတ်ဆင်းရဲအောင် သူ လုပ်ခဲ့သည့် အမှုကြောင့် မိဘကိုလည်း စိတ်မဆင်းရဲစေလို ၊ ဒုက္ခမပေးလို၍ ရန်ကုန် ပြောင်းခဲ့သည် ။

သန်းသန်း ပြောပြသော အကြောင်းများကို ကြားရ၍ မေနှင်းတို့က စိတ်ဆိုးစိတ်တိုရသည် ။ အိမ်ကို လိုက်လာလည်း သတင်းစာ တစ်စောင် ကောက် ဖတ်ကာ ဘယ်သူနှင့်မှ စကား မပြော ။ ဧည့်ခန်းတွင် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေတတ်သည် ။ စကားပြောလျှင်လည်း ယောက္ခမ ဆိုးသော်လည်း သန်းသန်း အပေါ် သူက ဘယ်လို့ ကောင်းကြောင်း ၊ ဘယ်လို လုပ်ကျွေးကြောင်းတွေ ပြောတတ်သည် ။ ယောက်ျားရိုက်တိုင်း အိမ်တွင် ညလာလာ အိပ်တတ်သော တူလေးနှင့် သန်းသန်းကို အမေက သနား၍ လက်ခံထားရသည် ။

“ နောက် မရိုက်တော့ပါဘူး သန်းသန်းရယ် ။ ကိုယ်က အလုပ်အဆင်မပြေလို့ စိတ်ညစ်လာတာ ။ သန်းသန်းက ပွစိပွစိနဲ့ ပိုက်ဆံ သုံးစရာ မရှိတော့ဘူးတို့ ပြဿနာ လုပ်နေလို့ စိတ်တိုလို့ ရိုက်မိတာပါ ။ စိန်နားကပ်လေး ရောင်းလိုက်ပါဆိုလည်း မရောင်းဘဲနဲ့ ရှိတန်ဆာ ၊ မရှိဝမ်းစာတဲ့ ။ အလုပ် အဆင်ပြေရင် ကိုယ်က သန်းသန်းပစ္စည်းတွေ ပြန်လုပ်ပေးမှာပေါ့ ။ အခုတော့ အိမ်ကို ပြန်လိုက်ခဲ့ပါ ”

“ ဘာလို့ ရောင်းရမှာလဲ ။ ရှင်ဆင်တာ ဘာတစ်ခု ရှိလို့လဲ ။ ရှင့်ကို ယူမိတာ မိဘဘိုးဘွား ဆင်ထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေ အကုန် ကုန်ပြီး မိန်းမဖြစ်ပြီး နားပေါက် ဟောင်းလောင်းနဲ့ မနေနိုင်ပါဘူး ။ ဒါက အဘွား ဆင်ထားတဲ့ ပစ္စည်း ။ နားသတုန်းက ပစ္စည်း လေးမို့ တန်ဖိုးထားတယ် ။ မရောင်းနိုင်ဘူး ။ ရှင့်အတွက် နေရာတိုက်ခန်းနဲ့ လုပ်စားစရာ ကားလည်း ရှိတယ် ။ သန်းသန်းနဲ့ သား အမေတို့ဆီကို ပြန်တော့မယ် ။ ရှင့်နောက်တော့ မလိုက်ချင်တော့ဘူး ”

အထပ်ထပ် တောင်းပန်ပြီး ပြန်ခေါ်သွား၍ လိုက်ပါသွားသော သန်းသန်းကို ကြည့်ကာ စိတ်မကောင်း ဖြစ်ပြီး ကျန်ခဲ့ကြရသည် ။

“ သားတို့သမီးတို့ ကြည့် ထားကြနော် ။ အိမ်ထောင်ပြုတယ် ဆိုတာ လွယ်တာ မဟုတ်ဘူး ။ သူတို့လက်ထဲ ရောက်မှ နှိပ်စက်ခံရတဲ့ နင်တို့ အဒေါ်ကိုကြည့် ထားကြ ။ ယောက်ျားလေး အိမ်ထောင်ပြုလည်း သေချာမလေ့လာဘဲ ပြုခဲ့ရင် အိမ်ထောင်ကို မထိန်းသိမ်းတတ်တဲ့ မိန်းမ ၊ အပျော်အပါးမက်တဲ့ မိန်းမ ၊ နှစ်လုံး သုံးလုံး ကြိုက်တဲ့ မိန်းမနဲ့ တိုးခဲ့ရင် ကိုယ်ရှာသမျှ ပိုက်ဆံက အိတ်ပေါက်နဲ့ ဖားကောက် သလို ဖြစ်နေမယ် ။ အိမ်ထောင်မှု ဘုရားတည် ၊ ဆေးမင်ရည် စုတ်ထိုး ၊ ဤသုံးမျိုး ချက်မပိုင်လျှင် နောင်ပြင်နိုင် ခက်သည့်အမျိုး တဲ့ ”

“ အခုခေတ်ကတော့ ချစ် လိုက်ကြိုက်လိုက် ကွဲလိုက် ပြဲလိုက်နဲ့ သိပ်အလေးအနက် မထားကြသလိုဘဲ ”

“ အမေကလည်း အလေးအနက် မထားတာ မဟုတ်ပါဘူး ။ ကိုယ်နဲ့ အဆင်မပြေတော့ရင် ဘာလို့ ဆက် လက်တွဲနေမှာလဲ ။ အရင်ခေတ်တွေကလို ရှေးရိုးစွဲကြီးနဲ့ မသေမချင်း ဒီအိမ်ထောင် ကြီး တည်မြဲအောင် အနှိပ်စက်ခံနဲ့ နေခဲ့ကြရ ၊ အရက်သမား လင်လုပ်နေရမယ့် ခေတ်မဟုတ်တော့ဘူးလေ ။ စိတ်ညစ်စိတ် ဆင်းရဲခံနေရတော့မယ့် ခေတ်မှ မဟုတ်တော့ဘဲ ”

သားနှင့် သမီးက ဆုံးမနေ သည့်စကားကို သူတို့ အမြင်နှင့် ဝင်ပြောနေ၍ သူ့ခေတ်နှင့် သူ့အခါကတော့ ဟုတ်နေတာပါပဲ ။ အဖေကလည်း သူ့မြေးတွေလိုပင် မကောင်းဘဲ သည်းညည်းခံပေါင်းနေစရာမလို ဆိုသော အယူအဆကို လက်ကိုင်ထားသူပါပဲ ။ မျိုးမျိုး ဆယ်တန်း ဖြေပြီးစတွင် အမေ့ သူငယ်ချင်းသား ဆရာဝန်နှင့် အမေက မျိုးမျိုးကို ပေးစားဖို့ ကြိုးစားသေးသည် ။ အဖေကတော့ အပြတ်ပါပဲ ။

“ သမီးကို ဘွဲ့ရအောင် ကျောင်းထားမှာ ။ ဘွဲ့ရပြီး ကိုယ့် အလုပ်အကိုင်နဲ့ ကိုယ်ရှိတော့မှ သူလည်း ကြိုက် ၊ ကိုယ်လည်း ကြိုက်တဲ့ ယောက်ျားနဲ့မှ ပေးစားမှာ ။ နှစ်ဦးနှစ်ဝ မေတ္တာရှိလို့ ယူကြမှ တစ်ယောက် သည်းညည်း တစ်ယောက် ခံကြပြီး အိမ်ထောင်တည်မြဲမှာ ။ နှင်းအစ်မ သူ့ဘာသာ ကြိုက်ပြီး ယူတာတောင် နှိပ်စက်ခံနေရတာ ။ မတော်တဆ နှိပ်စက် တဲ့ ယောက်ျား ၊ မကောင်းတဲ့ ယောက်ျားနဲ့များ ရခဲ့ရင်လည်း ကိုယ့်အလုပ်အကိုင်နဲ့ ကိုယ်မို့ မှီခိုစရာ မလိုဘဲ အလုပ်မရှိလို့ ယောက်ျားကို အားကိုးနေရလို့ ဆိုပြီး ပေကတ်ပြီး စိတ်ဆင်းရဲခံ ပေါင်းနေစရာမလိုဘူး ။ အခု အချိန်တော့ ပညာ မစုံသေးဘဲ မပေးစားသေးဘူး ”

“ နှင်း မင်း အတွေးအခေါ် သိပ်ညံ့တယ် ။ ကိုယ် ပညာတတ်မှ ကိုယ့်သားသမီးကို ကိုယ် စာသင်ပေးနိုင်မှာ ။ ပညာဗဟုသုတတို့ ပေးနိုင်မှာပေါ့ ။ သားသမီးကို စောင့်ရှောက်နိုင်မှာပေါ့ ။ နှင်းက ဘွဲ့ရပညာတတ် ဖြစ်တော့ မောင် မအားတောင် နှင်း သားသမီးတွေကို နှင်း ကိုယ်တိုင် စာပြပေး ၊ မသိတဲ့ စာတွေ ၊ မလိုက်နိုင်တဲ့ စာတွေ ရှင်းပြပေးနိုင်တယ်လေ ။ တို့သမီး ငယ်ပါသေးတယ် ။ ယောက်ျားပေးစားဖို့များ စိတ်မကူးစမ်းပါနဲ့ ။ တက္ကသိုလ်မှာ အပျိုဘဝနဲ့ ပညာတွေ ဆည်းပူးပါစေဦး ။ လောကကြီးထဲမှာ လွတ်လပ်စွာ ပျော်ရွှင်ပါစေဦး ”

အဖေ့ အတွေးအခေါ် ကြောင့်သာ မျိုးမျိုးကျော် ဘွဲ့ရအောင် ပညာ သင်ခဲ့ရပါသည် ။ အမေ့ကြောင့်သာ ဆိုလျှင် ဆရာဝန်သမက်ကို လက်မလွတ်ချင်၍ ဆယ်တန်းအောင်ရုံနှင့် သမီးကို ယောက်ျား ယူခိုင်းမည့်အရေး မြင်ယောင်မိပါသေးသည် ။ အဖေ့ ကျေးဇူးကား ကြီးမားလှပါသည် ။

ကောင်းတဲ့လူ နဲ့ရမယ် ။ မကောင်းတဲ့လူနဲ့ ရမယ် ဆိုတာတွေကို ကြိုတင် တွက်ချက်လို့လည်း မရပါဘူး ။ ဘဝရဲ့ အကျိုးပေးတွေပါပဲ ။ ယောက်ျား နှိပ်စက်ခံရဖို့ ကံပါလာတဲ့ သူက ဘာမဟုတ်တာလေးနှင့်လည်း နှိပ်စက်ခံ ၊ အနိုင်ကျင့်ခံနေရတာပါပဲ ။

မျိုးမျိုးကျော် အသိ မစော သာ ဆိုလျှင် သူ့ယောက်ျားက ကန်ထရိုက်အလုပ် လုပ်သည် ။ သူကတော့ ကုမ္ပဏီတစ်ခုတွင် ထမင်းချက် ဝင်လုပ်နေသည် ။ ကလေးက သုံးယောက် ရှိသည် ။ ရုံးအဆောင်နေ ဝန်ထမ်းများကို ချက်ကျွေးရ၍ ပိုလျှံသည့် ဟင်းများကို သူတို့ကို အုပ်ချုပ်သည့် အထက်လူကြီးက ပေးလိုက်တတ်၍ ညနေစာဆို ကလေးတွေ အတွက် ဟင်းမရှားပါပေ ။ နားရက်က တစ်ပတ် တစ်ရက်သာ ရ၍ ပိတ်ရက်မှာမှ အိမ်အလုပ် လုပ် ၊ လျှော်ဖွပ်ရသည် ။ သမီးအကြီးလေး ရှိ၍ ကျောင်းမသွားခင် ထမင်းတစ်အိုး တည်ဖော်တော့ရသည် ။ မစောသာက ဟင်းတစ်ခွက်တော့ ချက်ပေးခဲ့သည် ။ ချက်ပေးခဲ့သည့် ဟင်း မကြိုက်လျှင် ကြက်ဥကြော်စားကြပေါ့ ။ ကြက်ဆိုသည့် သတ္တဝါသာ မရှိခဲ့လျှင် မစောသာတို့လို မနက်စောစော ကတည်းက အလုပ် သွားရသည့် အလုပ်သမားတွေ အတွက် ဟင်းခက်ပေမည် ။ ကြက်ဥ ကိုသာ အိမ်တွင် မပြတ်ဝယ်ထားရပြီး မနက်စာကတော့ ကြက်ဥကို ပုံစံအမျိုးမျိုးနှင့် ပြုတ်သုပ်စားလိုက် ၊ ချဉ်ဟင်း ချက်လိုက် ၊ ဆီပြန်ဟင်းချက်လိုက် ၊ ကြက်သွန်နီနှင့် ခေါက် ကြော်စားလိုက် ၊ အနှစ် မပျက်အောင် အလုံးလိုက် ကြော်စားလိုက်နှင့် ကြက်သားတစ်ပိဿာ အကောင်လိုက်ဆို ခုနစ်ထောင်ဈေး ၊ အဖီ ပေါင်လိုက် ၊ အကောင် ဖျက်ထားတာဆို ကိုးထောင်ဈေးကြီးများ ဆိုတော့ တစ်ကောင်လုံး ပါသည့် ကြဥသည်သာ အားထားစရာ ဖြစ်ခဲ့ရပါ၏ ။

အိမ်အလုပ်ကိုလည်း ကြိုး စားလုပ်ကာ အိမ်ထောင်တာဝန် ဖြစ်သည့် ငွေရှာသည့် အလုပ်ကိုပါ လုပ်နေသည့် မစောသာမှာ သူ့အတွက် မနက်စာလည်း မပူရပါပေ ။ ထမင်းချက်ခန်းက မနက်စာ ကျွေးပါသည် ။ ဖက်စပ်လုပ်ငန်း ကုမ္ပဏီဝန်ထမ်းဘဖြစ်၍ လစာကလည်း တစ်သိန်းခွဲကျော် ရပါသည် ။ ခက်သည်က မစောသာမှာ ယောက်ျား၏ အရိုက်အနှက်ကို ခံရခြင်းပါပဲ ။ မစောသာ ယောက်ျားက မိန်းမကို အလွန် အူတိုပါသည် ။ အသက် သုံးဆယ်ကျော်သာ ရှိသေးသည့် မစောသာသည် မျက်နှာတွင် သနပ်ခါးမှ လွဲ၍ ဘာမှ လွန်ကဲစွာ လိမ်းခြယ်ခြင်း မပြုတတ်ပါ ။ နှုတ်ခမ်းနီပင် မဆိုးတတ်ဘဲ ၊ ဆံပင် ဆိုလည်း ထမင်းဟင်းချက် ရာတွင် ဆံပင်ခြည်ဘကျမည် စိုး၍ ဆံထုံး ထုံးသွားတတ်ပါသည် ။ ဤမျှ ရိုးရိုးအေးအေး နေတတ်သည်ကို ဟိုလူနှင့် ပေးစားလိုက် ၊ ဒီလူနှင့် သဝန်တိုလိုက်နှင့် သူ မကြိုက်သည့် လူနှင့်များ နှုတ်ဆက်မိလျှင် အထိုးအရိုက် ခံရပါသည် ။

“ ကျွန်မက ထမင်းချက်ခန်းမှာ အလုပ် လုပ်နေရတော့ အသိလည်း ပေါတာပေါ့ ။ ယောကျ်ားလေးတွေက များ လမ်းမှာ ဆုံကြလို့ သူ ပါတုန်း နှုတ်ဆက်မိကြရင် အိမ်ရောက်တော့ အရိုက်ခံ ၊ အထိုးခံရတာပဲ အစ်မရယ် ”

“ ဒါများ သူ့လုပ်စာ တစ်ခု တည်းနဲ့ စားနေရတာမှ မဟုတ်ဘဲ ကိုယ်လည်း အလုပ် လုပ်ရတာ ။ အပြင်အလုပ် အပြင် အိမ်အလုပ် လုပ်ရတဲ့ တာဝန်ပါ ပါသေးတာ ။ အရိုက်ခံမှန်းသိတော့ ထပ်ထပ် ရိုက်နေတာပေါ့ ။ ပြန်လုပ်ပါလား ၊ သူတစ်ချက် ကိုယ်တစ်ချက်ပဲ ။  တို့ကတော့ လက်ညှိုးနဲ့ ထိုးပြီး စော်ကားတာတောင် မခံနိုင်ဘူး ၊ ချစ်လို့ ယူထားကြပြီးမှ မကြင်နာဘဲ ဘာ မဟုတ်တာနဲ့ နှိပ်စက်နေတာ မစောသာ ရှင့်ယောက်ျား စိတ်ရော ကောင်းရဲ့လား ၊ စိတ္တဇသမားများလား ”

မစောသာ ဘက်က မခံမရပ်နိုင်၍ ပြောကြသော်လည်း မစောသာက မတုန်မလှုပ်နှင့်မို့ ကြားသုံးကြား မဝင်နှင့် ဆိုသည့် စကားကို လက်ကိုင်ထားပြီး မျိုးမျိုးကျော် ကတော့ ဝင်မပါတော့ပါ ။ အခု မစောသာ အလုပ် မလာနိုင်သည်မှာ သုံးရက်ကျော်ပါပြီ ။ ဖုန်းဆက်ကာ ခွင့်တစ်ပတ် ယူမည်ဟု ပြော၍ ခွင့်တင်ပေးထားရသည် ။ မစောသာ အလုပ် ပြန်မဝင်ခင် သတင်းစကားက အရင် ရောက်လာခဲ့သည် ။

“ မစောသာက သူ့ယောက်ျား ရိုက်လို့ ဆိုင်ကယ်ပေါ်ကနေ လမ်းပေါ် ပြုတ်ကျတာ ၊ ကံကောင်းလို့ မသေတာ ” တဲ့လေ ။

ထိုသတင်း ကြားသည်နှင့် အမြဲ အရိုက်ခံရတတ်သော မစောသာ ဘက်ကနေ မခံမရပ် နိုင်ဖြစ်ကာ စိတ်တိုကြရသည် ။ အရင်လည်း သူ့ဘက်မှ သူ့ဘက် ၊ မစောသာ ဘက်က အမျိုးအဆွေ အလှူတို့ မင်္ဂလာဆောင်တို့ ရှိလျှင် သူက သွားတာ မကြိုက်၍ မသွားရပါ ။ မစောသာ အလုပ် ပြန်ဆင်းတော့ သူ့ဘက်က မခံနိုင်၍ ဝိုင်းပြောကြတဲ့ သူတွေကို ပြောပြရှာပါသည် ။

“ ကျွန်မနဲ့ ကျွန်မအရင် ရည်စားနဲ့က ငယ်ငယ်ကတည်းက ကျောင်းပိတ်ရင် တောထဲမှာ ဆိတ်ကျောင်းဖော် ဆိတ်ကျောင်းဖက်ပေါ့ ။ အရပ်ရှည်ရှည် ၊ အသားညိုညို ၊ ထောင်ထောင်မောင်းမောင်းနဲ့ ရုပ်ကလည်း သိပ်မလှပါဘူး ။ ကိုဖိုးတာ ကတော့ သူ့ထက် စာရင် အရပ်ကလည်း အနေတော် ၊ အသားကလည်း လတ်လတ်နဲ့ ပိုလှတာပေါ့ ။ ကျွန်မနဲ့ ကိုမန်းကျော် ကြိုက်နေမှန်း သိသိနဲ့ အတင်း လိုက်ကြိုက်တာလေ ။ သူက သူများရည်းစားကို အတင်းလိုက် ပိုးပြီး ကျွန်မရည်းစားကို ရန်လုပ်လုပ်နေတာ ။ ကိုမန်းကျော်က လူအေး ။ သူ့ မိဘတွေကလည်း ယာပိုင်လယ်ပိုင်နဲ့ အသင့်အတင့် ပိုက်ဆံ ရှိပါတယ် ။ ကိုဖိုးတာ ကတော့ ကုမ္ပဏီမှာ အလုပ်ဝင် လုပ်နေတာ ။ ငါ့နောက် မလိုက်ရင် သ,တ်မယ် ။ ငါ့ကိုပဲ ကြိုက်ရမယ်နဲ့ ၊ အတင်းလိုက် ၊ အတင်းကပ်ပြီး ရအောင်ယူခဲ့တာ ။ ကိုမန်းကျော်တို့ ဘက်က ရန်လုပ်နေတာ သိတော့ သူ့သားကို နောက်ဆုတ်ခိုင်းတာ ။ ကိုဖိုးတာ စွာမှန်း ၊ လက်မြန်မှန်း သိတော့ ရန်စရှည်မှာ စိုးလို့ ဆိုပြီး သူ့သားကို ဆုံးမလို့ နှစ်ယောက်သား ပြတ်သွားကြတာလေ ”

“ အခု ဖြစ်တာက အလှူက အပြန် ကိုမန်းကျော်က တစ်ရွာတည်းသားချင်းမို့ အလှူက ပြန်လာကြပြီလားလို့ မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့လို့ နှုတ်ဆက်သွားတာကို ပြန်နှုတ်ဆက်ရပါ့မလားလို့ ဆိုင်ကယ်စီးနေရင်း နောက်ပြန် ရိုက်ချလိုက်တာ ။ ကိုမန်းကျော်ကို စကားတောင် ပြန် မပြောလိုက်ရပါဘူး ။ ရယ်ပြရုံ ရယ်ပြ လိုက်တာကို ဆိုင်ကယ်ပေါ် ကနေ ဆိုင်ကယ် မရပ်ဘဲ နောက်ပြန်ရိုက်ချလိုက်လို့ ပြုတ်ကျသွားတာ ။ အရှိန်နဲ့ ပြုတ်ကျပြီး ခြေထောက်လည်း ထိသွားတယ် ။ မျက်နှာတွေမှာလည်း ကတ္တရာလမ်းနဲ့ ပွတ်မိလို့ ပွန်းပဲ့သွားတာပေါ့ ”

“ ရဲတိုင်ပါလား ၊ အမျိုးသမီးရေးရာတို့ တိုင်ပါလား ၊ ခံမှန်းသိ အမြဲနှိပ်စက်နေတာ ။ မှတ်လောက်သားလောက်အောင် ဖမ်းချုပ်ထားရမှာ ”

သူ့များတွေရဲ့ ကရုဏာဒေါသော ပြောသည့် စကားကို မစောသာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်က “ မလုပ်ပါနဲ့တော် ၊ အမှု ဖြစ်ရင် ကျွန်မယောက်ျား အလုပ်ပြုတ် နေပါဦးမယ် ” တဲ့ ။

သူ့အပြောကို ကြားတော့ ဝဋ်ကြီးလိုက်တာလို့ တွေးမိပါ သည် ။

အန်တီသန်း ကတော့ အရိုက်ခံရသည့် ဝဋ်ကျွတ်သွားပါပြီ ။ ဦးမိုက်တီးရဲ့တိုင်စီကို အဝေးခရီး ငှားရာ အိမ်ပြန်၍ အိပ်ရာလိပ်တို့ သွားတိုက်ဆေး နှင့် သွားပွတ်တံတို့ ပြန်ယူရာ “ ဘာလို့ ယူနေတာလဲ ၊ အိပ် ရမှာလည်း မဟုတ်ပါဘူး ” ဟု ငှားသည့် လူက ကားပေါ် ကနေ နမိတ်ပြစကား ပြောသည်ကို ယောက်ျားနှစ်ယောက်မှန်းတော့ သိလိုက်ပြီး အန်တီသန်းက သေချာ မကြည့်မိလိုက်ပါ ။ သတင်းစာများတွင် လူပျောက် ကြော်ငြာခဲ့ ၊ ရဲတိုင်ခဲ့ပါသည် ။ ဦးမိုက်တီးက ကားလုကာ အသ,တ်ခံလိုက်ရခြင်းပါပဲ ။ နောက်မှ နေ၍ လည်ပင်းကို ကြိုးနှင့်ဆွဲသ,တ်သဖြင့် ဇက်ရိုးကျိုးနေသည်တဲ့ ။

ဒါကလည်း ဝဋ်ကြွေးတွေ ပါပဲလေ ။ ချစ်ခြင်းတရားသည် အနှိပ်စက်ခံရခြင်းကိုလည်း သည်းခံနိုင်ပါသလား ။ တွေ့ခဲ့ဖူးသည့် မိန်းမတချို့ကတော့ ချစ်ခြင်းကြောင့် ခွင့်လွှတ်ခြင်းတွေနှင့် အချစ်ကို ကိုးကွယ်ကာ အနှိပ်စက်ခံနိုင်ကြပါသည်လို့ ပြောမိလျှင် မှားမည် မထင်ပါကြောင်း ။  ။

⎕ စောမိသွင် ( ရန်ကုန် )
📖မဟေသီ ရုပ်စုံ မဂ္ဂဇင်း
     အောက်တိုဘာ ၊ ၂၀၁၇