ရွှေရင်ငွေ့

 ❝ ရွှေရင်ငွေ့ ❞ 

   ( ပီမိုးနင်း )

မင်းအကောင် မသေတောင် မရှုမလှ ခံရမှာပဲ ။ သေရင်လည်း ငါတို့မှာ ဒဏ်ရိုက်ရုံ ။ မိုက်ပြစ် နည်းနည်းပါးပါး ပေးရုံပဲ ရှိမယ် ။ ကြိုးတို့ ၊ တစ်ကျွန်းတို့တော့ လွတ်မှာပဲဟု ဖိုးမြက ပြောလေရာ အဖော် တစ်ယောက်က ဘယ်လိုနည်းမျိုးလဲဟု မေးလေ၏ ။

အခြား အဖော် တစ်ယောက်ကလည်း ဘယ်လို နည်းမျိုးနဲ့ ဖြစ်ဖြစ် ဒီအကောင်ကို သုတ်သင်ရတော်ပြီ ။ တကယ်ဆိုတော့ ဒီအကောင်ဟာ တစ်ရပ်သားကွယ့် ။ ကောင်းမှန်းဆိုးမှန်း သိရတာလည်း မဟုတ်ဘူး ။ ဒီရွာမှာ မင်းတို့ ငါတို့တွေ ရှိရက်သားနဲ့ ဒီကောင်မက ဒီတစ်ရပ်သား စာရေးယောင်ယောင် အကောင်ကိုမှ ရွေးကောက်တယ် ဆိုတာ မင်းတို့ငါတို့ အတွက် အင်မတန် ရာဇဝင် ရိုင်းတာပဲ ။ သည်တော့ ဘယ်နည်းနဲ့ မဆို ဒီအကောင်ကို သုတ်သင်မှ ဖြစ်မယ် ။ ခင်မြင့် ကိုတော့ မင်းတို့ငါတို့ အထဲက ကံကောင်းသူ ရပေစေ ။ ဘယ်သူရရ ကိစ္စ မရှိဘူး ။ ဒီတစ်ရပ်သား ခွေးသား မရရင် တော်တာပဲ ။ ကိုင်း ဘယ်လို စီရင်မလဲ ။

မင်းတို့ အေးအေးသာ နေကြ ။ သင်္ကြန်အခါ ကျရင် သိရစေ့မယ် ။ အခု အတောအတွင်းမှာ သူ့ကို အရောတဝင် ချစ်ကျွမ်းဝင် ဟန်ဆောင်ပြီး ခေါ်တာ ပြောတာပေါ့ ။ ငါ့မှာ နည်းရှိပါတယ် ။ သင်း ဘာခံနိုင်မလဲ ။ မင်းလူ ငါတို့လောက် အားခွန်ဗလ ပြည့်တာ မဟုတ်ဘူး ။ ပိန်ပိန်ပါးပါးရယ် ။ အသက်ကလည်း သုံးဆယ်ကျော်ကျော်တော့ ရှိမှာပဲ ။ ဒီကောင်မကလည်းကွယ် ။ ဒီအကောင်ဟာ သူ့ထက် ဆယ်နှစ်လောက်တောင် ကြီးမှာကွယ့် ။ ဒါကြီး မက်နေတာ ။ ငါက သိပ်အံ့သြတာပဲဟု ဖိုးမြ ပြောလေ၏ ။

မြို့မသားကိုးကွယ့် ။ ရုပ်ကလည်း တော်တော် ဖြောင့်တာကိုး ။ မိန်းမ ဆိုတာ ရုပ်ကို မက်တာမျိုးပဲ ။ နောင်ခါကျမှ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နှာခေါင်း ရှိလို့သာ မရှိရင် ဟု တစ်ယောက်က ပြောလေ၏ ။

မောင်သန်းဖေ သည် ထိုမြို့ငယ်ကလေးသို့ တစ်ရပ်မှ လာရောက် လည်ပတ်နေထိုင်သော ဧည့်သည် ဖြစ်လေရာ ထိုမြို့သို့ အလာတွင် ခင်မြင့် နှင့် မီးရထား ပေါ်မှာ အသိ ဖြစ်ခဲ့၍ ချစ်ကြိုက်ခဲ့သောကြောင့် ရုတ်တရက် မပြန်သေးဘဲ ထိုအရပ်တွင် ဆက်လက်၍ နေခိုက် ဖြစ်လေ၏ ။

ခင်မြင့်သည် ထိုမြို့ ထိုအရပ်၌ ဂုဏ်အရှိဆုံး ၊ အချောဆုံး မိန်းမ လုံးကြီးပေါက်လှ ဖြူဖြူစင်စင် ဖြစ်လေ၏ ။ ၎င်းကို တစ်ရပ်လုံး ဝိုင်း၍ ပိုးပန်းကြလေရာ တစ်ရပ်သား သန်းဖေမှာ ရန်သူတွေ ဝိုင်း၍ နေလေ၏ ။

သန်းဖေနှင့် ခင်မြင့်သည် မီးရထားပေါ်၌ သိခဲ့ကြပြီးနောက် အချစ်၏ မျိုးစေ့ကို စတည်ခဲ့လေရာ ထိုမျိုးစေ့ကို တိုးတက်သန်မာစေသော အကြောင်းတစ်ခု ထပ်မံ ပေါ်လာခဲ့သည်မှာ များမကြာခဲ့သေးချေ ။ ထိုအကြောင်းသည်ကား အောက်ပါအတိုင်း ဖြစ်လေသတည်း ။

အဆိုပါ ဖိုးမြ နှင့် အဖော်များ စည်းဝေးတိုင်ပင်ခြင်း မပြုမီ တစ်လကျော်ခန့် အခါက ညဉ့်ဦးယံ အချိန်တွင် ခင်မြင့်တို့၏ အိမ်ရှေ့၌ ရှိသော ရေတွင်း၌ သန်းဖေသည် မိမိ တည်းနေသော အိမ်သား သူငယ် တစ်ယောက်နှင့် ရေချိုး၍ နေလေ၏ ။ ထိုသူငယ်က ရေဆွဲ၍ သန်းဖေကို လောင်းပေးလေ၏ ။ ဖိုးမြ နှင့် ၎င်းအဖော်များသည်လည်း ထိုအခိုက်တွင် ရေတွင်း၌ပင် ရေချိုး နေကြလေရာ သားနားချောမောလျက် နုနယ်သောအသွင် ရှိသဖြင့် မိမိ၏ ရေကိုမျှ မိမိကိုယ်တိုင် ဆွဲ၍ မချိုးသော အင်္ဂလိပ် ကျောင်းဆရာလေး အပေါ်၌ အလိုလို မရှုဆိတ်နိုင်အောင် ရှိကြလေ၏ ။ သို့မရှုဆိတ်ရာတွင် အိမ်ပေါ်၌ စက်ချုပ်၍ နေသော ခင်မြင့် ကလည်း ထိုအင်္ဂလိပ် ကျောင်းဆရာလေးကိုသာ မကြာမကြာ ဂရုစိုက်၍ ကြည့်သည်ကို ဖိုးမြ နှင့် ၎င်း၏ အဖော်များ မြင်ကြရသောအခါ သာလွန်၍ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ကြလေ၏ ။

ထိုအခါ လသာလျက် ချမ်းအေးသော လေသည် အနောက်တောင်ဘက်မှ ထက်သန်စွာ ဝှေ့တိုက်၍ နေလေ၏ ။

မောင်သန်းဖေလည်း စေတနာရှိသော သူငယ်လေးက ရေကို များစွာ ဆွဲ၍ ပေးသဖြင့် အားရပါးရ ဖွားဖွားကြီး ချိုး၍ နေရာမှ အညောင်းသမား ဖြစ်သဖြင့် ခိုက်ခိုက်တုန်အောင် ချမ်း၍ လာလေ၏ ။

သို့ ချမ်း၍ လာသည်ကို မသိသော သူငယ်လေးသည် ရေကိုသာ ထပ်မံ၍ လောင်းလေရာ ချမ်းလှသဖြင့် မေးရိုက်မေးဝဲနှင့် ညည်းရလုခမန်းသော်လည်း စိတ်ကို တင်းကာ ချုပ်လေ၏ ။ သို့ချုပ်သော်လည်း မရ နောက် ရေတစ်ပုံး ထပ်၍ လောင်းတော့မည် အပြုတွင် မောင်သန်းဖေ သည် မခံမရပ်နိုင် အသည်း အူ အရိုး အတွင်းက ချမ်း၍ လာသဖြင့် ခြုံစရာ ထွေးစရာ ဟူ၍လည်း တစ်စုံတစ်ရာမျှ မရှိသောကြောင့် အမလေးခင်ဗျာ လုပ်ကြပါဦး ၊ ချမ်းလှချည်ရဲ့ ဟု အော်ပြီး အိမ်တံစက်မြိတ်သို့ အတင်း ပြေးလေရာ ခင်မြင့် စက်ချုပ်နေရာ အနီးသို့ ရောက်၍ သွားလေလျှင် နဂိုကပင် ဂရုစိုက်၍ နေသော ခင်မြင့်သည် အဖြစ်အပျက်ကို မြင်လေရာ ကပျာကယာပင် စောင်တစ်ထည်ကို လွှမ်းခြုံပတ်ရစ်ရုံမက ခိုက်ခိုက်တုန်၍ နေသော မောင်သန်းဖေ၏ ကျောကို လက်တစ်ဖက်နှင့် ကြင်နာစွာ ဖက်ကာ အိမ်ပေါ်သို့ တွဲတင်၍ လာပြီး မိမိ မောင် တစ်ယောက်၏ လုံချည် အသွေ့ တစ်ခုကို ပြေးယူ ၍ ပေးလေ၏ ။

ခင်မြင့်၏ မိခင်နှင့် အစ်မ ညီမများသည်လည်း သနားကြသဖြင့် ပျာလောင်ခတ်၍ နေကြလေ၏ ။ 

ခင်မြင့်မှာ ချင်းရည် ၊ ကွမ်းရွက်ရည် တည်ရပြုတ်ရ သုံးနှစ် ကျော်ကျော် ပေါင်း၍ နေသော လင်အတွက် ကိစ္စများသလို အရေးကြီး၍ နေလေ၏ ။ မောင်သန်းဖေမှာ ဤအချမ်းရောဂါသည် အေးသော အခါများ၌ ဤကဲ့သို့ ဖြစ်ပေါ်ပြီး စောင်ခြုံသည့်အခါ ခဏအတွင်း ပျောက်လေ့ ရှိသော်လည်း ခင်မြင့်ကလေး၏ ပြုစုခြင်းကို ခံရခြင်း၌ အရသာထူးလှသဖြင့် တဟီးဟီး ဆက်လက်၍ ချမ်းကာ မေးဝဲမေးရိုက် မေးဒရန့်ပါပါ ၊ ကိုသာဗျော ၊ ကိုသာဇံ ၊ ဆရာကွန်းကြီးတို့ မသာအောင် တခိုက်ခိုက် ဆက်ကာ မီးယပ်ချမ်း ထလျက် တဟီးဟီး ညည်းလေရာ ကြင်နာတတ်သော အိမ်သားများ ဝိုင်း၍ ကိုင်တွယ် ပြုစုကြလေ၏ ။ ထိုပြုစုကြသော များစွာသော လက်တို့၏ အထဲ၌ ခင်မြင့်ကလေး၏ လက်သည် ရောညှပ်ကာ ရင်ကို လည်းကောင်း ၊ နဖူးကို လည်းကောင်း ၊ လက်ဖျား ခြေဖျားများကို လည်းကောင်း ကိုင်ဆုပ်လာသည့်အခါ သန်းဖေ၏ ရင်ထဲမှာ တဖိန်းဖိန်း ရှိန်းသဖြင့် မှိန်းမှိန်းကလေး ခံ၍ နေလေသတည်း ။

ခင်မြင့်သည် အပါး၌ ပုဆစ်တုပ်ကာ ပန်းကန်လေးကို ကိုင်လျက် ချင်းနှင့် ထန်းလျက် ကြိုသော ပူနွေးသော ရေကို ဇွန်းကလေးနဲ့ တိုက်လေ၏ ။ တိုက်ရင်း မိမိ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်၏ ။ မိမိ၏ နွေးသော ကိုယ်ကလေးနှင့် သန်းဖေ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကိုင်းညွတ်ကာ ရင်ဘတ်ချင်း ထိလုခမန်း ဖြစ်အောင် တစ်ဖက်၌ မလုံတလုံ ဖြစ်နေသော စောင်ကို ဖုံး၍ပေးလေ ။ ထိုကဲ့သို့ ပြုသည့်အခါ ဟီးခနဲ ခပ်ကြမ်းကြမ်း တုန်လိုက်သဖြင့် ခင်မြင့်လည်း ဖက်လုခမန်း ဖြစ်အောင် လက်မောင်းတစ်ဖက်နှင့် ဖိကာ ကိုင်လိုက်လေ၏ ။ သန်းဖေမှာ ထိုကဲ့သို့ ပြုသည့်အတွင်း လှုပ်ရှားရင်း ခင်မြင့်၏ ပြည့်ဝသော တင်ပါးကလေးကို လက်တစ်ဖက်နှင့် ထိမိလေရာ တစ်ကိုယ်လုံး အကြောလျှောက်ကာ ဒေါပေါက်၍ သွားလေ၏ ။ သန်းဖေမှာ နွေးသော မွေ့ရာပေါ်တွင် အချမ်း ပျောက်သည့်တိုင်အောင် နေရရှာလေ၏ ။

ဖိုးမြနှင့် အဖော်များလည်း ခင်မြင့် ပြုမူပုံကို များစွာ မသက်သာသဖြင့် အဘယ်မျှလောက် ပိုမို၍ ဂရုစိုက်ဦးမည်ကို သိမြင်ရအောင် မောင်သန်းဖေကို ဂရုတစိုက်ဟန်နှင့် အိမ်ပေါ်ကို တက်၍ ကြည့်ကြလေ၏ ။ မောင်သန်းဖေ မှာ အချမ်းပြေသောအခါ ကျွန်တော် ဒီလိုပဲ ဖြစ်တတ်ပါတယ် ခင်ဗျာ ။ စောင်မခြုံရဘဲ ဆယ့်ငါးမိနစ်လောက် ဆက်ပြီး အခုလို ဖြစ်ရင် ဧကန် သေမှာပဲဟု ပြောလေ၏ ။

အိမ်သားများလည်း ကော်ဖီပူပူ ဖျော်၍ တိုက်ကြလေ၏ ။ ထို့နောက် အတန်ကြာစွာ စကားပြောပြီး ပြန်၍ လာရာ မောင်သန်းဖေအား တစ်အိမ်လုံးက မကြာမကြာ လာရောက် လည်ပတ်ရန် မှာလေရာ မောင်သန်းဖေမှာ ဝမ်းသာအားကြီးလှသဖြင့် ခြေနှင့် မြေကြီး ထိသည်ကိုမျှ သတိမရ ပျော်ရွှင်စွာ တည်းခိုသော အိမ်သို့ ပြန်လေ၏ ။ ဖိုးမြနှင့် အဖော်များမှာမူ ကြီးစွာသော ရန်ညှိုးကို ထိုအခါက စ၍ ထားကြလေ၏ ။ သို့သော်လည်း မောင်သန်းဖေ ပြန်၍ သွားသောအခါ တစ်ရပ်သား ဘာမှန်း မသိ ၊ ညာမှန်း မသိ ညည်းဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက် အရေးယူ ရသလဲ စသည်ဖြင့် ခင်မြင့်ကို ဝိုင်း၍ အပြစ်တင်ကြလေရာ ခင်မြင့် မှာ နေစရာနေရာ မရှိအောင် ဖြစ်လေသတည်း ။

ထို့နောက် ဖိုးမြတို့ လူစုက သားပုပ်လေလွင့် ပြောကြသဖြင့် တစ်ရပ်သားကို ဤမျှလောက် အရေးယူရ မလားဟု ကဲ့ရဲ့ကြသောကြောင့် ခင်မြင့်၏ မိဘများမှာ အရှက်ရလျက် ခင်မြင့်နှင့် မောင်သန်းဖေမှာ တရစ် ဝဲဝဲနှင့်သာ နေရရှာလေ၏ ။ ခင်မြင့် မှာလည်း ထိုနေ့မှ စ၍ အိပ်ရမှန်း မသိ စားရမှန်း မသိ သောကမီးညှိစ ပြုလေသတည်း ။

ခင်မြင့်၏ မိခင်နှင့် အစ်မ မဆင့်မှ စ၍ ဆွေမျိုး ပေါက်ဖော်တို့မှာ မောင်ဖား လူပျို မရှိကြသဖြင့် မောင်သန်း ကို မြင်လျှင်မြင်ချင်း မောင်ကလေး ဖြစ်ပါတော့ ၊ တူကလေး ဖြစ်ပါတော့ အောက်မေ့ကာ မေတ္တာစူးကြသော်လည်း ရပ်ရွာ၏ ထင်မြင်ချက်ကို ဖီလာ မပြုဝံ့သောကြောင့် ခင်မြင့်ကို ချုပ်ချယ်၍ ထားရလေရာ ခင်မြင့်မှာ သန်းဖေ တည်း၍ နေသော အိမ်ရှေ့ ခပ်လှမ်းလှမ်း မြင်သာသည့် ရေတွင်းမှာ အမြဲရေခပ်ရင်း တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် မြင်ရအောင် ကြိုးစားရုံမှ တစ်ပါး နီးစပ်အောင် တစ်စုံတစ်ရာ မလုပ်နိုင်ချေ ။ သန်းဖေ မှာလည်း အနောက်ဂေါယာ နေရီဆင်းသည့်အခါ ဆံတောက် အချောကညှာ ရေကြည်တွင်းမှာ ရွှေလည်စင်းအောင်သာ ရှုမျှော်ရလျက် လက်ရိပ်ကို ပြကာ စာကလေးကို ထောင်မြှောက်ကာ ရင်ဘတ်ကလေးကို ပုတ်ကာ နှုတ်ခမ်းကလေးကို လှုပ်ကာ ရူပါရုံ ဝိုင်ယာလက်ဖြင့် သက်သာခွင့်ကိုသာ ရှာရလေတော့သတည်း ။

သင်္ကြန်အခါ ဆိုက်ရောက်၍ လာလေ၏ ။ အကြို ၊ အကြတ် ၊ အတက်နေ့ လွန်မြောက်၍ သိကြားမင်း ဆေးတံကို မေ့သောနေ့၏ ညဉ့်အချိန် လယ်ကွင်းထဲတွင် ဖိုးမြနှင့် အဖော်များ ကမကထပြုလျက် အကျွေးအမွေးတွေနှင့် ရေလောင်းပွဲကြီးကို ပြုလုပ်၍ နေလေ၏ ။

ထိုပွဲမှာ ကျွေးမွေးပြီးနောက် လူများကို ဖမ်းပြီးလျှင် တိုင်မှာ အင်္ကျီမရှိဘဲ ကပ်ချည်လျက် ရေလောင်းကာ ယပ်ခတ်၍ ကစားခြင်း ဖြစ်လေရာ လွန်စွာ ကြမ်းတမ်းသော ကစားနည်း ဖြစ်လေ၏ ။ မိန်းမ ၊ ယောက်ျားမရွေး ဖမ်းဆီးကာ တိုင်မှာ ချည်လျက် ယပ်ခတ်၍ ကစားကြလေ၏ ။ အိုးစည်သံ လင်းကွင်းသံများမှာ ဆူညံ၍ နေလေ၏ ။

ထို ရေလောင်း ၊ ယပ်ခတ်ပွဲကို မောင်သန်းဖေ သွား၍ ကြည့်နေရာ ညဉ့်ဆယ်နာရီခန့် ရှိ၍ လူများ ပြန်ကြသောအခါ မောင်သန်းဖေ တစ်ယောက်သာ ဖိုးမြတို့နှင့် ကျန်ရစ်လေ၏ ။ အကြောင်းမူကား ဖိုးမြတို့ လူစုက မောင်သန်းဖေကို မပြန်ရအောင် မရမက ဆွဲ၍ ထားကြလေ၏ ။

ကြည့်သူများ အားလုံး ပြန်ကြ၍ မောင်သန်းဖေ တစ်ယောက်တည်း ကျန်သောအခါ ဖိုးမြက မောင်သန်းဖေ ကို ကြည့်ပြီး ရယ်မောလျက် ဪ ... ကိုသန်းဖေတော့ ရေမကန်တော့ ရသေးပါလား ။ ဟုတ်ပြီ ဟေ့ ။ ကိုင်း ... ခင်ဗျား နောက်ဆုံးပဲ ။ လာလာ ။ ခင်ဗျားလည်း ကျုပ်တို့ မြို့ကို အမှတ်တရ ဖြစ်သွားအောင် ကန်တော့ရမှာပေါ့ ဟု ပြောပြီး ရယ်မော ပြောဆိုလျက် သန်းဖေကို ဝိုင်း၍ ဖမ်းကြလေရာ သန်းဖေမှာ တောင်းပန် ရုန်းပြန်ရင်း အင်္ကျီများ ချွတ်ပြီး မကြာမီ တိုင်၌ ကပ်ချည်ပြီး ဖြစ်လေ၏ ။

စိတ်မဆိုးနဲ့ ကိုသန်းဖေ ခင်ဗျား အမြင်သားပဲ ။ ခုတင်က ဘယ်လို ကစားကြတယ် ဆိုတာ ခင်ဗျား မြင်တယ် မဟုတ်လား ။ ဒါ ကျုပ်တို့ အရပ်ထုံးစံဗျ ။ ချစ်ရင် ဒီလိုပဲ ကစားကြတယ်ဟု ရယ်မောကာ ပြောပြီး သန်းဖေ၏ ပခုံးပေါ်မှ ရေကို ညင်သာစွာ လောင်းချလေ၏ ။ လေသည် အတော် ပြင်းထန်စွာ ဝှေ့တိုက်၍ နေလေ၏ ။ ထိုအထဲတွင် တစ်ယောက်က ဆန်ကော နှင့် စ၍ ယပ်ခတ်လေ၏ ။

ထိုကဲ့သို့ ပြုလုပ်ရာ ရေသုံးပုံးခန့် လောင်းမိသော အခါ အညောင်းသမား ကျောင်းဆရာလေးမှာ မေးရိုက်၍ လာသဖြင့် ကိုဖိုးမြ လွှတ်ပါခင်ဗျာ ၊ ကျုပ် မခံနိုင်ဘူး ။ ချမ်းလာပြီ ၊ လွှတ်ပါ ကျုပ် သေလိမ့်မယ်ဟု တုန်တုန်ယင်ယင်နှင့် ပြောလေ၏ ။

အားလုံး ရယ်မောကြလျက် အောင်မယ် ဆရာ့နှယ်ဗျာ အသည်းကြောင်လိုက်တာ ရေလောင်းတာနဲ့ သေရမယ်လို့ ကြားမှ မကြားဖူးပါကလား ဆရာရယ် ။ မညာပါနဲ့ ချစ်တဲ့မိတ်ဆွေမို့ ရေနဲ့ ကန်တော့တာပါ ။ ကိုင်း ... ဖိုးစိုင် ယပ်လကွာ ။ ဘထွန်းက လောင်းလေ ဟု အော်လေ၏ ။

ဖိုးမြ၏ လူများသည် ရယ်မောဆူညံ ကခုန်မြူးထူးကာ ရေလောင်း ယပ်ခတ်လေရာ သန်းဖေ၏ အော်သံ တောင်းပန်သံမှာ ယင်းတို့၏ အသံများကို ထွင်းဖောက်ခြင်းငှာ မစွမ်းနိုင်ဘဲ တခိုက်ခိုက် တုန်ချမ်း အူအသည်း တွေ ပရမ်းပတာ ဖြစ်၍ လာလေ၏ ။

မောင်သန်းဖေမှာ မချိမဆန့် ဖြစ်၍လာလေ ရေလောင်းသူတို့မှာ မြူးထူးပျော်ရွှင် အော်ဟစ်ရယ်မောလေလေ ဖြစ်လေ၏ ။

သန်းဖေသည် တောင်းပန်သော်လည်း အကျိုး မရှိ ။ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ အသွေးတွေ ဆုတ်စပြုလေ၏ ။ အော်ဟစ်ခြင်းကို မပြုနိုင်တော့ချေ ။ ဖိုးမြနှင့် အဖော်များသည်ကား သန်းဖေကို ပြောင်လှောင် ပြောဆိုကာ အောင်မယ် ဆရာလေးက တယ်အမူကောင်းတာကိုးဗျ ။ ဘယ့်နှယ့် ဒီလောက်တောင် ချမ်းရသလားဗျ ။ နွေဥတုမှာ ကျတဲ့ သင်္ကြန်ပါဗျာ ။ ဆောင်းဥတုမှာ ကျတဲ့ သင်္ကြန် မဟုတ်ပါဘူး ။ ခေါင်းကို မော့စမ်းပါဦးလေ ။ ကျောက်ကျောနဲ့ ရေခဲအေးအေးကလေး သောက်လိုက်ပါဦး စသည်ဖြင့် ပြောကာ မချိမဆံ့ ဖြစ်၍နေသူကို ယပ်ခတ်သူက ခတ် ၊ ကျောက်ကျော တိုက်သူက တိုက်ကြလေ၏ ။ မောင်သန်းဖေ မှာမူ ချမ်းအားကြီးသဖြင့် မျက်လုံးတွေ ပြာလျက် တစ်စုံ တစ်ရာကိုမှ မမြင်ရတော့ချေ ။ ခေါ်သံအော်သံတို့ကို ပထမဦးစွာ ကြားရ၏ ။ နောက် တဖြည်းဖြည်း အသံများကို မကြားရတော့ချေ ။ သန်းဖေမှာ သေမင်း၏ နယ်စပ်သို့ ကပ်၍ လာလေ၏ ။

ထိုအခိုက်တွင် မိန်းမသုံးယောက် လာကြရာ ခင်မြင့် သည် ၎င်းတို့ အထဲတွင် သက္ကလတ် စောင်ကလေးကို ခြုံလျက် ပါ၍ လာလေ၏ ။

သန်းဖေကို ရေလောင်းနေကြသည်ကို မြင်ရသောအခါ ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်ပြီးလျှင် “ ရှင်တို့ ဘယ့်နှယ် လုပ်ကြတာလဲ ။ ကိုသန်းဖေ တစ်ခုခု ဖြစ်ရင် ရှင်တို့ပဲ ကိုသန်းဖေ ၊ ကိုသန်းဖေ ။ အမလေး ကိုသန်းဖေ သေပါပြီတော့ ။ လာကြပါဦး ကြည့်ပါဦး ” ဟု အော်ဟစ်ကာ ပြော၍ ဖက်၏ ။ မိန်းမအဖော်များသည်လည်း ချည်နှောင်၍ ထားသော ကြိုးများကို ဖြေကြလေ၏ ။ အသေလို ဖြစ်၍ နေသော မောင်သန်းဖေ၏ ကိုယ်သည် ခင်မြင့်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ရောက်သွားလေရာ ခင်မြင့်သည် မိမိ၌ ပါသော စောင်နှင့် မောင်သန်းဖေကို ပိုက်ထွေးယုယခြင်း ပြုရရှာလေသတည်း ။

မောင်သန်းဖေ သတိရ၍ လာသောအခါ ထွေးနွေးသော အိပ်ရာထဲတွင် ခင်မြင့်က လက်မောင်းကလေးကို ကိုင်ကာ နှိပ်ဖျစ်လျက် နေသည်ကို မြင်ရလေသတည်း ။ ကိုသန်းဖေ ဟု သာယာစွာ လေသံကလေးနှင့် ခေါ်သည်ကို ကြားသဖြင့် နံဘေးကို ကြည့်လိုက်ရာ မိမိ၏ ပေါင်ပေါ်၌ လက်ကို တင်ကာ ကိုင်ဆုပ်သလို လုပ်၍နေသော ခင်မြင့်ကို မြင်ရသောအခါ မယုံနိုင်အောင် ရှိလေ၏ ။

ကျုပ် ဘယ့်နှယ် ဒီကို ရောက်တာလဲ မခင်မြင့် ဟု ခင်မြင့်၏ ချောမွေ့သော လက်ကလေးကို မိမိ၏ လက်ဖြင့် ကိုင်ဆုပ်ကာ မေးလေရာ လက်ကို မရုပ်သိမ်းဘဲ ခင်မြင့်က ကိုသန်းဖေ နေကောင်းပလားဟု ပြုံးရွှင်စွာ နားနားကပ်ပြီး မေးလေ၏ ။ ခင်မြင့်၏ နွေးသော ရင်ငွေ့သည် သန်းဖေ၏ ရင်ဘတ်ကို လာ၍ ဟပ်လေ၏ ။ 

ထို့နောက် သန်းဖေသည် ဆက်လက် စဉ်းစားလေရာ အဖြစ်အပျက်ကို သတိရလေလျှင် အတိုင်းမသိ ကျေးဇူးတင်လျက် အမယ်လေး မခင်မြင့်ရဲ့ ကျုပ်မှာ မခင်မြင့် ကယ်တဲ့ အသက်ပဲ ရှိတော့ပါကလား ဟု ပြောကာ ခင်မြင့်၏ ပခုံးနှစ်ဖက်ကို လှမ်းကိုင်ကာ မိမိ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ဆွဲ၍ တင်လိုက်လေသတည်း ။ အတန်ကြာ နှစ်ယောက်သား ယဉ်ပါး၍ သွားလောက်အောင် ရင်နှင့် ပါး ထိ၍ နေကြလေသတည်း ။

ထိုအခိုက် ဤအတွင်းခန်း၌ မည်သူမျှ မရှိ ။ ခင်မြင့်၏ ခက်ထန်ကြွပ်ဆတ်သော အစ်မကြီး မဆင့်၏ အသံကို အပြင်ဘက်၌ ကြားရလေ၏ ။ ထိုအသံကား - 

မအေပေးတွေ သင်းတို့ ပိုးမရလို့ ကောင်ကလေးကို မကောင်းကြံတာ ၊ မကောင်းကြံလို့ မသေတော့ အခု သားပုပ်လေလွင့် ပြောနေကြတယ် ။ ငါ့ညီမကို ငါ ဘယ်သူနဲ့ ပေးစားပေးစား ဘာဖြစ်သလဲ ။ ဒီရွာသား အုတ်ကြားမြက်ပေါက်တွေက လွဲရင် တစ်ရပ်သား မကဘူး ။ သူတောင်းစား တင်ပါး အဝတ်ကပ်ပြီး ပေးစားမယ် ။ ဘာဖြစ်သေးသလဲ ၊ မယ်ဆင့်တဲ့ ။ သိရဲ့လား ။ ဘယ်လိုကောင်မ မှတ်သလဲ ။ ယနေ့ကစလို့ မောင်သန်းဖေ မှာ မှဲ့တစ်ပေါက် စွန်းရင် မအေပေးတွေ သိရရောမယ် ။

စသည်ဖြင့် ကြိမ်းဝါးသော စကားများ ဖြစ်ကြလေ သတည်း ။

ထိုအခါ အားတက်သော မောင်သန်းဖေ နှင့် ခင်မြင့် မှာ တအား ပွေ့ဖက်လျက် အချစ်ငွေ့ အချစ်သက်တွေကို ပစ်စလက်ခတ် အရမ်းထုတ်၍ နေကြလေသတည်း ။

 ▢  ပီမိုးနင်း

📖 ဗန္ဓုလဂျာနယ်

      အတွဲ ၁ ၊ အမှတ် ၃၀

      ဧပြီ ၈ ၊ ၁၉၃၁

ပိတောက်အဖူး စောဦးတတ်သည်

 

❝ ပိတောက်အဖူး စောဦးတတ်သည် ❞ 
( ဆောင်းဝင်းလတ် )

ပြာနှမ်းနှမ်း ကမ်းရိုးတန်းကို လွမ်းစရာကောင်းလောက်အောင် အမြင့်ပေ ၁၂,ဝဝဝ ကောင်းကင်ယံထက်ဆီမှာ တွေ့မြင်ရဖို့ နာရီပိုင်းလောက်သာ လိုတော့သည့် အချိန်တွင် လေယာဉ်၏ အရိပ်အယောင်ကို စီအိုနှင့် ကျွန်တော် မျှော်ငေးရင်း မင်္ဂလာဒုံလေဆိပ် နားနေဆောင်အတွင်း ထိုင်ခုံတန်းကလေးမှာ ယှဉ်တွဲ ထိုင်နေမိကြကာ ရှေးဟောင်းနှောင်းဖြစ် တစ်ပိုင်းတစ်စတို့ကို ဟိုမှသည်မှ ပြန်တွေးဆကာ ပြောနေကြသည် ။

စီအိုကား ကျွန်တော့် ဆရာသမားဟောင်း တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သလို ညီရင်းအစ်ကို လိုလည်း ခင်မင်ခဲ့ရကာ တစ်ချိန်တစ်ခေါက် သင်္ဘောတစ်စီးတည်းတွင် တာဝန် အတူတကွ ထမ်းဆောင်ခဲ့ရသော ကျွန်တော်တို့ ရေယာဉ်၏ Comanding Officer အကြီးအကဲကို လည်း ဖြစ်ပေ၏ ။

ကျွန်တော်တို့ လိုက်ပါရမည့် လေယာဉ်ကို ကွင်းထဲတွင် အရိပ်မမြင်ရသေး ။ ကျွန် တော်နှင့် အတူတကွ မြို့ထားဝယ် ဆီသို့ အရောက်သွားဖို့ ဟန်ပြင်နေကြသည့် အဖော်မွန် ငါးဦးကား ဧည့်ဆောင်စားသောက်ဆိုင်ကလေး ဆီမှ ကော်ဖီနှင့် မုန့်များ မှာယူ ဝမ်းဖြည့်နေကြရာက တူမငယ် တစ်ဦးက ကျွန်တော့်အတွက် ကော်ဖီခွက်ကလေး လာပေးသည် ။

“ စီအို အခု စတေရှင်မန်နေဂျာ အနေနဲ့ တာဝန်ယူထားရတဲ့ ကမ်းလွန်ရေနံရှာဖွေရေး ကုမ္ပဏီနာမည်ကို ဘယ်လို ပေးထားလဲ စီအို ” ဟု ကျွန်တော် မေးတော့ စီအိုမိုးမြင့်က ပရီမီယာအွိုင်းလ် မြန်မာကုမ္ပဏီ ဟု ပြောပြပါသည် ။ ထိုရေနံစင်ကြီး ရှိရာသို့ ထားဝယ်မြို့မှ တစ်ဆင့် မကြာခဏ သွားရကြောင်းလည်း ပြောပြပါသည် ။ စီအိုကား ကျွန်တော့်ထက် အသက်အရွယ်အားဖြင့်ပါ ကြီးမြင့်သော ဂုဏဝုဒ္ဓိ အရ ရိုသေလေးစားရမည့်သူ ဖြစ်သဖြင့် ကျန်းမာရေး ဂရုထားဖို့ ကျွန်တော်က ပြောဘော့မှ သတိရဟန်ဖြင့် ...

“ အေးကွ ကိုယ်က အချိန်မှန် အိပ် ၊ အချိန်မှန် စားပြီး သတိထားပါတယ် ။ ခုတောင် မောင်ရင် ပြောမှ သတိရတော့တယ် ။ ဆေးသောက်ရဦးမယ် ” ဟု ဆိုကာ အားဆေး ဟု ထင်ရသည့် ဆေးတစ်မျိုးကို သူ့ခရီးဆောင် အိတ်ထဲမှ ထုတ်ပြီး သောက်ရေတစ်ခွက် ယူဖို့ စားသောက်ဆိုင်ကလေးဆီသို့ ထွက်ခွာသွားပါ၏ ။

စီအို ဆေးသောက်နေသည်ကို ကျွန်တော် လှမ်း၍ ငေးကြည့်နေမိသည် ။ ဆိုင်ကလေး၏ ကောင်တာ တစ်နေရာတွင် ပန်းစိုက်အိုးကလေးနှင့် ဝေအောင် စိုက်ထိုးထားသော ပိတောက်ပန်းများကို တွေ့တော့ ရုတ်တရက် အံ့အားတသင့် ဖြစ်မိ၏ ။ စောစီးစွာ ပိတောက်တွေ ပွင့်နေပြီလားဟု စေ့ငုလိုသဖြင့် ထိုင်နေရာမှ ထကာ အနီးကပ် သွားကြည့်လိုက်တော့မှ သင်္ကြန်ကို တင်ကြို ရင်ဖိုစရာ ဆင်ယင်ထိုးစိုက်ထားသော ပန်းအလှပညာရှင် တစ်ဦးတစ်ယောက်၏ စိတ်ကူးမြောက် လက်ရာ ပန်းစက္ကူ ပိတောက်ဝါ စိတ်ကူးဆန်း ဆန်းလေး ဖြစ်နေမှန်း သိသဖြင့် ပြုံးလိုက်မိပါ၏ ။ အတုလို့ဖြင့် သူ့ကို မဆိုရက်ပါပေ ။ တကယ်လည်း ခွဲခြားမရ တူလှပေသည် ။

“ စီအို ဘာဆေးသောက်တာလဲ ” ဟု ကျွန်တော် သူတစ်ပါး၏ ကိုယ်ရေးကိစ္စမို့ မမေးမိသော်ငြား ထိုင်ခုံကို ပြန်ရောက်ပြီး စကားဆက်ကြတော့ စီအိုနှင့် သက်တူရွယ်တူ မျှပင် ရှိလိမ့်မည်ဟု ထင်ရသည့် ကျွန်တော့်၏ ငယ်ဘဝကျောင်းတုန်းက ဆရာမ တစ်ဦး အား ဆရာကန်တော့ပွဲနေ့က အမှတ်တရ ကျွန်တော် လက်ဆောင်ပါးခဲ့မိသည့် အားဆေးဘူးကလေး အကြောင်း ပြောပြမိသည် ။

“ ဒိန်းမတ် Pharma Nord Aps နဲ့ အဆက်အသွယ် ရှိတဲ့ မိတ်ဆွေဆရာဝန်လေး တစ်ယောက်ဆီက ရတာနဲ့ အဲဒီ Super Bio - Quinone Q 10 Capsules ဆေးဘူးကလေး ဆရာမကို လက်ဆောင်ပေးရင်း ကျွန်တော် ကန်တော့ခဲ့တာပါ ၊ ဆရာမက ဆေးဘူးလေး ကို ကြည့်ပြီး ဝမ်းသာလွန်းလို့ မျက်ရည်တွေ ဝဲနေတယ် ။ ကျွန်ဘော့်ကို စိန်ဂျွန်းကျောင်းမှာ တုန်းက အင်္ဂလိပ်စာ သင်ပေးတဲ့ ကျေးဇူးရှင် ဆရာမပါ ၊ သူ့မှာက သွေးတိုးရောဂါ ရှိတော့ Neuhumral Viscrislriction သွေးကြောလေးတွေ ကျဉ်းပြီး နှလုံးက တဖြည်းဖြည်း ညှစ်အား နည်းလာတာလို့ ပြောထားဖူးတာ ကျွန်တော် သိထားတော့ ဒီဆေးဘူးလေး ကန်တော့လိုက်ရတာ ကျွန်တော့်အတွက် ကုသိုလ်ပါပဲ ။ ကုသိုလ် ရလိုက်သလိုပါပဲ ” ဟု ပြောပြတော့ စီအိုက ပြုံးရိပ်တွေ ဝေကာ သာဓု ခေါ်ပါသည် ။

“ ဪ ... အဲဒီဆေး ကိုယ်မြင်ဖူးတယ် ။ ကိုယ်တို့ ကုမ္ပဏီက ပင်လယ်ထဲမှာ ပင်ပင်ပန်းပန်း အလုပ်လုပ်နေတဲ့ ဒိန်းမတ်က အင်ဂျင်နီယာတစ်ယောက် အဲဒီဆေး သောက်တာ မြင်ဖူးတယ် ။ အလုပ်ပင်ပန်းတဲ့ လူတွေ ၊ နှလုံးရောဂါသည်တွေ ၊ အားကစားသမားတွေနဲ့ လည်ပင်းကြီးရောဂါ ရှိတဲ့ လူတွေလည်း သောက်ကြတယ်လို့ အဲဒီအင်ဂျင်နီယာက ကိုယ့်ကို ပြောဖူးတယ် ။ သူတို့ ဒိန်းမတ်က ထုတ်တဲ့ ဆေးပဲ မဟုတ်လား ။ ကိုယ် အခု သောက်တာက အားဆေးမဟုတ်ပါဘူး ။ မနက်က ခပ်စောစော ရေချိုးလာလို့ အအေးမိပြီး ဖျားမှာ စိုးတာနဲ့ ကြိုတင်ပြီး နှာစေးချောင်းဆိုးပျောက်ဆေးပြားလေး သောက်ထားတာပါ ” ဟု စီအိုက ပြောတော့ သူနှင့် ကျွန်တော် တနင်္သာရီကမ်းမြှောင်ဒေသထဲက “ ဘောင်းတောင် ” အမည်ရှိ ပင်လယ်ရွာကလေး တစ်ရွာမှာ တန်ကေးခေါ် ငါးဖမ်းသင်္ဘော တစ်စီးတည်းအတူ မနက် စောစောတွင် ရွာထဲက ရေတွင်းမှာ ရေချိုးရင်း နှစ်ယောက် ဆုံတတ်ခဲ့ပုံကို ပြန်လည် မြင်ယောင်မိ၏ ။

ဘောင်းတောင်ရွာကလေး ၊ ရေလုပ်ငန်းရှင်များ အားထားရာ ရွာကလေး ။ ထိုစဉ် သမယက မူလတန်းကျောင်းလေးမှာလည်း ကျောင်းသား များပြီး ဆရာ ၊ ဆရာမက တစ်ယောက်လား ၊ နှစ်ယောက်လား ၊ မှတ်မိသေးသည် ။ ထိုရွာသို့ ပထမဦးဆုံး ရေယာဉ်အဝင် မှာ ကျွန်တော် အဟောက် ခံရတာ ။ ယောာက်တာက စီအိုမဟုတ် ။ ပဲ့ထိန်း ကိုပျားကြီးက ဟောက်တာ ဟိန်းတာ ။

“ ဟေ့လူ စက်ခန်းထဲက ခဏ တက်ကြည့်ပါဦး ။ သင်္ဘောက လိပ်တစ်ကောင် လောက်တောင် မပြေးတော့ဘူး ။ နည်းနည်းပါးပါးလည်း စက်ရှိန် တင်ပေးဦးမှပေါ့ဗျ ။ တော်ကြာ ရေကျချိန် မိပြီး သောင်တင်သွားရင် ဒုက္ခ ” ဟု ဒေါသတကြီး ငုံ့ပြီး လာပြောနေသော ကိုပျားကြီး၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ သနားစဖွယ် ကျောက်ပေါက်မာသက်သက်ကို ကျွန်တော် မော့ကြည့်ခဲ့ဖူးသည် ။ စီအို ကတော့ ခပ်အေးအေးပင် ဘာမှ မပြောဘဲ ပဲ့စင်မှာ ရှိနေခဲ့သည် ။ ကျွန်တော်က ကိုပျားကြီးကို ဘာမှ ပြန်ပြီး Complaint မလုပ်ခဲ့ ၊ မတုံ့ပြန်ခဲ့ ။ ဖြစ်ပုံက ရွာအဝင်နီးခါမှ ကျွန်တော်၏ အင်ဂျင်စက်ထိပ်က ရေအေးလှည့်ပတ်ဆုံ Water Coling Systern Circulation Pump နှစ်လုံးအနက် တစ်လုံး၏ အောက်ခြေ အထိုင် Fundalin ကို ထိန်းထားသည့် ဝက်အူ Bolts and Nuts လေးချောင်းမှ နှစ်ချောင်းမှာ သံချေးစားကာ ပြတ်ထွက်သွားပြီး အင်ဂျင်ထပ်လည်ဘီး Pulley ကို ဆက်သွယ်ထားသော သားရေခါးပတ်ကြိုး V Belt ကြီးက ပြုတ်ပြီး လွင့်ထွက်သွားရာ ကျွန်တော့်မှာ မလွှဲသာ၍ စက်ရှိန် လျှော့ချလိုက်ရခြင်းဖြစ်၏ ။ စက်ရှိန် တင်ထားလျက် ရေဆူမှာ စိုး၍ဖြစ်သည် ။ အရေးပေါ်အခြေအနေမို့ လတ်တလော စက်မရပ်ဘဲ ရွာတံတားသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ရောက်အောင် သွားပြီး စက်ရပ်ချိန်ကျမှ ပန့်အထိုင်ကို ပြန်ပြင်မည်ဟု ကျွန်တော်က စိတ်ကူးထားဆဲ ကိုပျားကြီးက ဘုမသိ ဘမသိ စက်ခန်းဝအထိ ဆင်းလာကာ ငုံ့ကြည့်ပြီး အော်ဟစ်ငေါက်ငမ်းဟောက်ဟိန်းနေသဖြင့် ကျွန်တော်လည်း ဘာမျှ ရှင်းပြမနေတော့ဘဲ ဘောင်းဘီအိတ်ထဲမှ စီးကရက်ဘူး ထုတ်ကာ တစ်လိပ် မီးညှိရှိုက်ဖွာ လိုက်မိသည် ။

ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ပဲ့စင်ဆီ ပြန်တက်သွားမှ ကျွန်တော့်စိတ်ကူး ...

“ ဪ .... လူရိုးလူဖြောင့်ကြီး ၊ တာဝန်ဝတ္တရား ကျေပွန်တဲ့ ပဲ့ထိန်းကြီး ၊ ပဲ့နင်းကြီး ၊ လူဖြောင့်စိတ်တိုကြီး ” ဟု သူ့ကို သည်းခံနားလည်ခွင့်လွှတ်နေမိသည် ။ သူက ကြာရှည် အတေးအမှတ် အာဃာတသမား မဟုတ် ၊ ဒေါသကြီးလည်း ခဏ ။ လောကသဘော အရ အထက်နှင့် အောက်ကြား အတွန်းအတိုက် အဖိအဖော့ အဖွသမား အမျိုးအစား မဟုတ် ။ ထို့ကြောင့် ကျွန်တော် သူ့ကို သည်းခံသည် ။ သူလည်း ကျွန်တော့်မှာ ချို့ယွင်းချက် ရှိသည့် အခါများတွင် ကြာတော့ သည်းခံတတ်လာသည် ။ အပြန်အလှန်ပင် ။ တစ်ခါ က ကျွန်တော်တို့ သင်္ဘော တနင်္လာသာရီမြို့ကလေးသို့ အရောက် ကောက်ကာငင်ကာ ပဲ့နင်းကိုပျားကြီး တစ်ယောက် ဆေးရုံပြစရာဝေဒနာတစ်ခု ပေါ်ပေါက်ထလာသည့်အခါ အဆိုပါ တိုက်နယ်အဆင့် ဆေးရုံကလေး ဆီသို့ ကျွန်တော်ပင်လျှင် သူ့ကို အဖော် အဖြစ် လိုက်ပါ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ရဖူးသည် ။ သင်္ဘောမှ သူပြောင်းသွားတော့ တစ်ယောက်နှင့် တစ်ယောက် ခင်ခင်မင်မင် လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ နှုတ်ဆက်ခဲ့ကြရသည် ။ သင်္ဘောတစ်စင်း၏ ကျွန်တော်တို့လို စက်ခန်းသမား ဆိုသည်က ပင်လယ်ထဲမှာ မြစ်တွေ ၊ ချောင်းတွေ ထဲမှာ စာဖတ်ဖို့ အချိန်က သိပ်မရ ။ ထို့ကြောင့် စာအုပ်တွေ အစား ‘ လူ ’ တွေကို ဖတ်ခဲ့ရသည် ။ မတစ်ထောင်သားတွေ ကြား ‘ လူ ’ ဆိုသည့် စာမျက်နှာများကို စိတ်ဝင်တစား အကဲခတ် ဖတ်ရင်းက အဇ္ဈတ္တ ၊ ဗဟိဒ္ဓ မျိုးစုံနှင့် ကြုံခဲ့ရသည် ။ အငြိုးအတေး ကလဲ့စားစိတ် ကြီးမားသူ ၊ လတ်တလော ဒေါသကြီးပြီး စိတ်ထဲတွင် အကျိတ်အခဲ အတေးအမှတ် မထားတတ်သူ ၊ ပျော်တတ်ပါးတတ် ခွင့်လွှတ်စာနာတတ်သူ ၊ ခပ်တည်တည် မှုန်တေတေ နေတတ်သော်လည်း ရင်ထဲက စိတ်ရင်းနူးညံ့မွန်မြတ်သိမ်မွေ့သူ ၊ အရက်မူးလျှင် တစ်ခါတစ်ရံ သတိလက်လွတ် ထင်ရာမြင်ရာလုပ် ၊ သွေးဆိုးတတ်သော်လည်း လူယုတ်မာ မဟုတ်သူ ။ ပင်ကို အခြေခံ စိတ်ထားအရ ရိုးစင်းအေးဆေးပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်တတ်သူ ။ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲ လောဘသက္ကာရ အတ္တစိတ် ကြီးမားသူ ၊ ဘုရားတရား အမှန်တကယ် ရိုသေကိုင်းရှိုင်းနိုင်သူ စသဖြင့် လူတွေကို ဖတ်ရင်း လူ့စာမျက်နှာတွေ ကြားထဲမှာ မထင်မှတ်ဘဲ ဇာတ်ကောင် တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ရဖူးပြီ ။

ကျွန်တော်ဆိုသည့် ပုထုဇဉ်လူသား တစ်ဦး အပေါ်မှာလည်း ဖတ်ရှုအကဲခတ် ဆုံးဖြတ်သတ်မှတ်သူတွေက အသင်္ချေအနန္တ  ၊ ကျွန်တော့်ကို ချစ်ကြသည် ၊ ခင်ကြသည် ၊ သည်းခံကြသည် ၊ ခွင့်လွှတ်ကြသည် ။ ထို့အတူ ကျွန်တော့်ကို မုန်းကြသည် ၊ နာကြည်းကြသည် ။ ပြစ်တင်ရှုတ်ချကြသည် ၊ စွန့်လွှတ်ခွဲခွာကြသည် ၊ ဝေဖန်ကြသည် ၊ စာကို မဖတ် ၊ လူကို ဖတ် ကြရင်း သည်လိုနှင့်ပင် ဘဝခရီးကား မပြီးဆုံးသေးပေတကား ။ အပြောင်းအလဲတွေကလည်း ဘဝမှာ များလှပါဘိ ။ စီအို နှင့် ကျွန်တော် သည်ပင်လျှင် တစ်ချိန်က လုပ်ငန်းတွေ နှင့်မတူသော ကွဲပြားခြားနား ဘဝ ဝမ်းစာရှာသမားတွေ ဖြစ်နေကြကာ ခုမှသာ ခရီးသွား ဟန်လွှဲ ပြန်ဆုံစည်းကြရခြင်းဖြစ်သည် ။ တကယ်တမ်းကျတော့ ဘဝ ဆိုတာ ခဏ ဆိုမှ ၊ ခဏလေးသာရယ် ။ ပျံသန်းချိန် မိနစ် ၈ဝ ဆိုသော ထားဝယ် - ရန်ကုန် လေယာဉ်ခရီးဝယ် မြေပြင်သို့ ဆင်းအသက် လက်ပြနှုတ်ဆက်ကာ မိမိ တာဝန်ရှိရာသို့ အသီးသီးအသက ခြေလှည့်ကြ ခွဲခွာကြရပေဦးမည်တကား ။

ရေခဲရေ အေးအေး တစ်ခွက်မျှ သောက်ချင်လာသဖြင့် အရောင်းဆိုင်လေး ရှိရာသို့ လျှောက်လာခဲ့သည် ။ ကောင်တာစားပွဲပေါ်ရှိ ပန်းစိုက်အိုးငယ်တွင်မူ နွေကြိုသည့် ရွှေအိုရောင် စက္ကူပိတောက်ခက်လေးတွေက လှလို့ ဝေလို့ ။

စက္ကူပန်းရယ်လို့
စိတ်ကြမ်းကြီးနဲ့ မဆိုချင် ။

ရွှေအိုငယ် ပိတောက်ရယ်က
ဘယ်မေပျို မြတ်နိုးကာ
စိုက်ထိုးထားပါလိမ့်
ရိုးသားသူ ပန်းချစ်ခြင်းပေပဲ
ရင်ထဲထိ စိမ့်အီ ...

စသည်ဖြင့် အံ့အားတသင့် ကျွန်တော့် နှလုံးသား၌ လှိုက်ဝေ့ကာ ငေးနေဆဲ ..

အတုအပ ဆိုကာ
ဒုက္ခမဝေငှရင် လှစမြဲပေမို့ ဆိုသည့် ကဗျာအတွေး နွေးခနဲ ထပ်ဆင့်အဝင် တေးသံရှင်တစ်ဦးက ကျွန်တော့် နောက်မှ အသံပြုလာသဖြင့် လှည့် အကြည့်တွင် သိကျွမ်းခင်မင်ဖူးသူ လေဆိပ်ဝန်ထမ်း အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ပြီး ဝမ်းပန်းတသာ နှုတ်ဆက် လိုက်ရသည် ။ သူမ တာဝန်ကျသည့် နေရာမှာ ဟိုတစ်ဖက် အဆောက်အအုံတွင် ဖြစ်သည်ဟု ဆိုပါ၏ ။ “ ဒီဘက်ကို ကိစ္စတစ်ခုနဲ့ ခဏ လာရင်း မြင်လိုက်လို့ ” ဟု သူမက ပြုံး၍ ပြောရင်း သောက်ရေကို ခပ်ဖြည်းဖြည်း သောက်နေသည့် ကျွန်တော့်အား ခရီးစဉ်ကိစ္စ မေးရာ စာပေဟောပြောပွဲ ဖိတ်ကြားထား၍ ကျွန်တော် အပါအဝင် ကဗျာစာပေ အနုပညာရှင် ငါးဦး ကြည်ကြည်နူးနူး ခရီးထူးဖြစ်ကြောင်း ပြောပြလိုက်ရသည် ။

“ အပြန်ကျ အချိန်ရရင် တို့အလုပ်လုပ်တဲ့ နေရာကို ဝင်ခဲ့ဦးနော် ” ဟု သူက ဖိတ်မန္တက ပြု၍ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်မိသည် ။ သူလည်း ကျွန်တော့်လိုပင် အရောင်းဆိုင်လေး၏ ကောင်တာပေါ်တွင် တင်ထားသည့် စက္ကူပိတောက်ခက်လေးတွေကို မြင်ဟန် တူပါ၏ ။ ပြုံးရိပ်တွေ ဝေလာရင်းက

“ တကယ် ကဗျာဆရာမလေး ဖြစ်ချင်ပြီး ငယ်ငယ်တုန်းက စိတ်ကူးတွေ ယဉ်ခဲ့ရတာက တို့ပါ ။ ကြီးလာတော့ တကယ် ဖြစ်သွားတာက မင်း ... ” ဟု လက်ညှိုးလေး ထိုးပြီး ကျွန်တော့်ကို ပြောပါသည် ။ ဝေ့ခနဲ ရယ်ကျဲကျဲလေး လုပ်ပြီး စီးကရက်သောက်ချင်လာသော်ငြား လေအေးစက်များ ဖွင့်ထားမည် ထင်၍ မျိုသိပ်ရင်းက ...

“ ဟုတ်ပါ့ဗျာ ၊ အလုံနော်မန်ကျောင်းလမ်းမှာ မင်း နေဘုန်းက သင်္ကြန်တွင်းကြီး သူများ ပျော်လို့ မပျော်နိုင် ရည်းစားနဲ့ စိတ်ကောက်ပြီး မှိုင်နေတဲ့ မင်းကို စိတ်ဆိုးပြေအောင် ကလေးတွေ အပျင်းပြေ မိုးပေါ်တင်လွှတ်တဲ့ လေပူဖောင်း ရောင်စုံလေးတွေ စုချည်ပြီး အဲဒီမနက်ခင်း ဦးဦးဖျားဖျား ပွင့်တဲ့ အလုံလမ်းဘူတာ ခုံးဆင်းထိပ် ပိတောက်ပင်ကြီးက ရလာတဲ့ ပိတောက်ခပ်သေးသေး တစ်ခက်ကို အပ်ချည်ကြိုးမှာ သီပြီး မင်းအိပ်ခန်းပြတင်းပေါက်ဘက်ရောက်အောင် လမ်းမပေါ်က ရေတွေ စိုရွှဲနေတဲ့ ကိုယ်က လွှင့်တင်ပေးလိုက်တဲ့အကြောင်း မင်းတို့ ကျောင်းနှစ်ပတ်လည်မဂ္ဂဇင်းမှာ စိတ်ဆိုးပြေတဲ့ အထိမ်းအမှတ်နဲ့ ကိုယ့်အတွက် မင်း ရေးတဲ့ ကဗျာလေး သိပ်သတိရစရာပဲကွာ ။ ဘယ်လောက် သတိရတတ်လဲ ဆိုတာ နောက်မှ အလွတ် ရွတ်ပြမယ် ။ ခုတော့ အချိန်မှမရတာ ” ဟု ခပ်ရွှင်ရွှင် ခပ် နောက်နောက် ရောက်တတ်ရာရာတွေ ပြောနေမိလိုက် ခိုက်မှာပင် နားနေဆောင်တွင်းဆီက “ ထားဝယ်ခရီးသည်များ ... ထားဝယ်ခရီးသည်များ ” ဆိုသည့် သတိပေးသံလေး ကြားလိုက် ရ၏ ။ Boarding Pass လက်မှတ်အရ ကိုယ့်ထိုင်ခုံမှာ ကိုယ် ထိုင်ပြီးစ လေယာဉ်က စက်သံ စတင်မြည်ဟည်းချိန်တွင် စောစောက သူ့ကို နှုတ်ဆက်ကာ ကသုတ်ကယက် လေယာဉ်ကွင်းပြင်ကျယ်ကြီးဘက် Exit ထွက်ပေါက်ဘက်မှ မထွက်လာမီ ကပျာကသီလေး မေးလိုက်သော သူ့စကား တစ်ခွန်းကို ရင်ဖိုလှိုက်လှဲ ဖျတ်ခနဲ သတိရမိလိုက်၏ ။

“ ထားဝယ်ညမှာ မင်း ဘာအကြောင်း ပြောမှာလဲဟင် ” တဲ့ ။

ကျွန်တော့် အတွေးထဲတွင် စီကာစဉ်ကာ ရှိပြီး ဖြစ်လေ၏ ။ ငယ်ငယ်က သူမတို့နှင့် တစ်လမ်းတည်း နေသူ ကျွန်တော့်အဘိုး ဆရာဝန်ကြီးက ကိစ္စတစ်ခုခု မခိုင်းမီ ကျွန်တော့်ကို ဦးစွာပထမ ဥပမာဥပမေယျတို့ဖြင့် ဆုံးမစကား ပြောကြားတတ်ပုံ ၊ လောကကြီးသုံးပါးတွင် သည်းခံမှု ၊ ဇွဲလုံ့လဝီရိယရှိမှု အတွက် လက်တွေ့ရော သွယ်ဝိုက်၍ပါ အစဉ်တစိုက် အလေ့အကျင့် ကြိုတင် Well Train လုပ်ပေးခဲ့ပုံ ။ အဘိုး၏ ကျေးဇူးကို ဦးစွာပထမ နားလည်သဘောပေါက်ခြင်း မရှိသော်ငြား ကာလများ ရှည်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သည်းခံခြင်း သဘောသကာယကို အတန်အသင့် နှလုံးပိုက်ကာ ဇွဲ လုံ့လ ဝီရိယ ဖြည့်စွက်လျက် စာပေအနုပညာလမ်း ခရီးကြမ်းကို မနားတမ်း ကြိုးပမ်းလျှောက်လှမ်းခဲ့ရပုံနှင့် ဧည့်ပရိသတ်များ ကြားထဲမှာလည်း စာကဗျာ အရေးအသား ဝါသနာထုံသူများ ရှိပါက အဆိုပါစိတ် ကလေး ရင်ထဲနွေးအောင် ထွေးပွေ့ရင်း အောင်မြင်မှုပန်းတိုင် လှမ်းကိုင်နိုင်ကြပါစေဟု ဆုတောင်းရင်း နိဂုံးကမ္ပတ် အဆုံးသတ်ဖို့ ကျွန်တော် တွေးထားပြီး ဖြစ်၏ ။

လေယာဉ်ပေါ်တွင်ကား စီအိုနှင့် ကျွန်ဘော် ထိုင်ခုံချင်း မတူကြပေ ။ မှန်ပြင်တင်း ထူထူ အလုံပိတ်ထားသည်မှ ငုံ့ကြည့်ရသည့် အမြဲစိမ်းလန်းဒေသ တနင်္သာရီရိုးမကြီးအား မှုန်ပျပျ မြင်ရသည်ကမူ အတူတူပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည် ။

မိုးကောင်းသော ပင်လယ် ၊ မိုးရေတို့ဖြင့် ပြည့်ဖြိုးသော တောတောင်ဒေသက ကောင်းကင်ကြီး၏ အောက်မှာ တကယ့်ကို ပြာနှမ်းနှမ်း ။

ကော်ဖီနှင့် မုန့်တွေ လေယာဉ်မယ်လေး လိုက်လံဝေငှချပေးနေဆဲ၌ တစ်ဖက် ခုံတန်းမှ စီအိုနှင့် ကျွန်တော် ဝေ့ဝဲလှမ်းကြည့်မိသည် ။ ပစ္စက္ခသမယဝယ် တစ်ဦးက ကမ်းလွန် ရေနံ မန်နေဂျာ ၊ တစ်ယောက်က စာပေသမား ဘဝမို့ ပြန်လည်၍ အတူတကွ ရောက်ခွင့် မကြုံနိုင်ကြတော့သော ဟိုးခပ်ဝေးဝေး ခပ်နိမ့်နိမ့် အောက်ဆီက ဘောင်းတောင်ရွာကလေး၏ နွေဦးမိုးရေနှူးစ ပိတောက်ညတချို့ကို လွမ်းတတ်မည် ဆိုလျှင်လည်း တိမ်ယံထဲမှာပဲ လွမ်းကြရပေဦးတော့မည် ၊ ဟုတ်ပေ၏ ။ အမြဲစိမ်းလန်းသော သစ်တောတို့သည် ပိတောက်အဖူး စောဦးတတ်ပေသည် တကား ။

▢  ဆောင်းဝင်းလတ်
📖 မဟေသီ မဂ္ဂဇင်း
      ဧပြီ ၊ ၂၀၁၂

အမျက်ဆူး

 

❝ အမျက်ဆူး ❞
     ( ရဲသျှမ်း )

[ ၁ ]

ကျွန်တော့် ဒုရုံပိုင်ချုပ် ရုံးခန်းလေးထဲကို ဝင်လာတဲ့ သူ့ကို ကျွန်တော် ချက်ချင်းပဲ မှတ်မိလိုက်ပါတယ် ။ ကျွန်တော် ရုံပိုင်လေးဘဝက တွဲလုပ်ခဲ့ဖူးတဲ့ ရုံပိုင်ကြီးပဲလေ ။ ကျွန်တော် ဘယ်လိုမှ မေ့နိုင်မှာ မဟုတ်ပါ ။

“ ကျွန်တော် အငြိမ်းစား ရုံပိုင်ကြီးပါ ။ ပြည်ကို ဒီနေ့ထွက်မယ့် ရထားလက်မှတ် လေးစောင်လောက် ကူညီပါ ။ ကျွန်တော် ကတော့ ဝယ်မစီးတော့ဘူး ။ ဒီအတိုင်း ပြောစီးပါ့မယ် ”

သူ ကျွန်တော့်ကို မမှတ်မိဘူးလား ။ သူ မမှတ်မိတာကိုပဲ ချော်လဲရောထိုင်လိုက်ရမလား ။ ဒါမှမဟုတ် အတိတ်ကို နှိုးဆွ နှုတ်ဆက်လိုက်ရမလား ။

“ ရုံပိုင်ကြီး ထိုင်ပါဦး ။ ကျွန်တော် အဆင်ပြေအောင် စီစဉ်ပေးပါ့မယ် ”

သူ တန်းလျားလေးပေါ် ထိုင်နေချိန်မှာ သူ့ သွင်ပြင်ကို ကျွန်တော် အသေးစိတ် လေ့လာနေမိပါ တယ် ။ သူ တော်တော့်ကို နွမ်းလျ အိုစာနေပါပြီ ။ ကျွန်တော့်ကိုတော့ သူ မှတ်မိဖို့ ကောင်းပါတယ် ။ တစ်ဘူတာတည်းမှာ လနဲ့ချီ အတူ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ဖူးသူ တစ်ယောက်ကို မေ့လျော့သွားတာ ကျွန်တော် နားလည်ရ ခက်နေပါတယ် ။ တကယ်ပဲ မမှတ်မိတော့တာလား ၊ မမှတ်မိချင်ယောင် ဆောင်နေတာလား သူမှပဲ သိမှာပါ ။ အခုတော့ သူ ကျွန်တော့်ကို မမှတ်မိဘူးလို့ပဲ ကောက်ချက်ချရတော့မှာပါပဲ ။ သူ မမှတ်မိတော့ပေမယ့် သူနဲ့ ကျွန်တော့် ဆက်နွယ်မှု အားလုံးကိုတော့ ကျွန်တော်က အသေးစိတ် မှတ်မိနေပါတော့တယ် ။

••••• ••••• •••••

လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၂ဝ ခန့်က တိတိကျကျ ပြောရရင် ၁၉၉၃ ခု ၊ ဇွန်လမှာ တောင်ပေါ်ဒေသ ရထားလမ်းရဲ့အစ မြေပြန့်ဘူတာလေးမှာ ကျွန်တော် ဒုရုံပိုင် အဖြစ် ခေတ္တ တာဝန်ထမ်းဆောင် နေရပါတယ် ။ အမြဲတမ်း တာဝန်ကျ ဒုရုံပိုင်က ရထား မတော်တဆမှုနဲ့ ရာထူးက ရပ်စဲထားရတဲ့ အတွက် ကျွန်တော်က ဘူတာကြီး ကနေ လာဆင်းပေးရတာပါ ။ ရုံပိုင်ကြီးက အခု ကျွန်တော့်ရှေ့ တန်းလျားလေးပေါ် ထိုင်နေတဲ့ သူပါပဲ ။

အဲဒီအချိန်က အောင်ပန်း - ပင်လောင်းလမ်း ဖောက်နေချိန်မို့ ကျွန်တော် တာဝန်ကျ ဘူတာလေးမှာ သံလမ်းတွေ အပြောင်းအရွှေ့လုပ်ရပါတယ် ။ သင်္ဘောကြီးတွေနဲ့ ရောက်ရှိလာတဲ့ သံလမ်းတွေကို ရန်ကုန် ကနေ မြေပြန့်တွဲတွေနဲ့ ကျွန်တော်တို့ ဘူတာလေးကို ရောက်လာပါတယ် ။ အဲဒီ သံလမ်းတွေကို တောင်ပေါ် တွဲလို့ ခေါ်တဲ့ ဘရိတ်ကိရိယာ အပြည့်အစုံ တပ်ဆင် ထားတဲ့ တွဲပေါ် ပြောင်းတင်ရပါတယ် ။ တောင်ပေါ်တွဲ အဆင်သင့် မဖြစ်ပေးတဲ့အခါ မြေပေါ် ပုံရပါတယ် ။ ဘူတာရှေ့မှာ ‘ သစ်ကွင်း ’ လည်း လုပ်ထားတာမို့ ကုမ္ပဏီအသီးသီးက သစ်လုံး မျိုးစုံလည်း စုပုံထားပါတယ် ။ မြေပြန့်တွဲ ပေါ်က သံလမ်းတွေ ချပြီးတဲ့ အခါ သစ်လုံးတွေ ပြန်တင်ပြီး တစ်ခေါင်းချိတ် ( စက်ခေါင်း အပိုင်ထား/ သစ်တင်တွဲ အားလုံး ချိတ်ဆွဲ ) နဲ့ ထွက်ခွာရတာ ဖြစ်ပါတယ် ။

ဒီတော့ ဘူတာလေးက အရမ်း အလုပ်များပါတယ် ။ အလုပ်များသလို အဘက်ဘက်ကလည်း အဆင်ပြေလှပါတယ် ။ သံလမ်းတွေ တင်ထားတဲ့ မြေပြန့်တွဲတွေ ဘူတာကို ရောက်လာတာနဲ့ သစ်လုံးတင်တဲ့ ကလပ်လို့ ခေါ်တဲ့ ဂဏန်းလက်မ စက်ယန္တရားကြီးတွေနဲ့ သံလမ်းတွေ တွဲပြောင်း ( သို့မဟုတ် ) မြေပုံရပါတယ် ။ ဒီအခါမှာ သံလမ်းတင် တွဲပေါ်က ဇင်တုံး အဖြစ် အသုံးပြုတဲ့ ဇလီဖားတုံးအဟောင်းတွေ တစ်တွဲကို ၁၂ တုံးခန့် ပါလာတတ်ပါတယ် ။ ရုံပိုင်ကြီးနဲ့ စောစောက ရာထူးရပ်စဲ ခံထားရတဲ့ ရုံပိုင်လေးတို့ ကိုယ်တိုင် အပြင် မိသားစုတစ်စုလုံး ဖားတုံးတွေကို အလုအယက် ထမ်းပိုးပြီး အိမ်ကို သယ်ကြပါတယ် ။ သံလမ်းအလုပ်သမားတွေ ၊ ဝန်ထမ်းငယ် ဖြစ်တဲ့ လမ်းခွဲကိုင်တွေက ငေးကြည့်နေရလောက်အောင်ကို အလုအယက် အော်ဟစ် သယ်ယူကြတာပါ ။ ကျွန်တော်ကတော့ ဘူတာလေး ထဲမှာ တစ်ဖက်တစ်ချက်က ရောက်လာမယ့် ရထားတွေ အတွက် လမ်းရှင်း အပေးအယူ လုပ်ရင်း အလုပ်တွေနဲ့ ရှုပ်ထွေး နေတတ်ပါတယ် ။ သူတို့ ဖားတုံးလုပွဲကြီး ပြီးပြီ ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်က ရောက်ရှိလာတဲ့ သံလမ်း အရေအတွက် တွဲနံပါတ် တစ်တွဲချင်း တိုက်ဆိုင် စစ်ဆေး လယ်ဂျာသွင်း ၊ တောင်ပေါ် ပြန်တင်တဲ့ တွဲနံပါတ်နဲ့ သံလမ်း အရေအတွက် စာရင်း လုပ်တော့လည်း အားလုံးကို ကျွန်တော် လုပ်ရတာပါပဲ ။ အဲဒီအချိန်မှာ ရုံပိုင်ကြီးက ဖားတုံး ထမ်းရလို့ အမောဖြေနေတာပါ ။ အညာဒေသမို့ ဇွန်လရဲ့အပူချိန် ပြင်းထန်လွန်းတော့ သူ့ခမျာ မောရှာမှာပါပဲ ။ မြေပြန့်တွဲတွေကနေ သံလမ်းတွေ ချပြီးတဲ့အခါ သစ်လုံးတွေကို ကလပ်ကြီးတွေနဲ့ ပြန်တင်ပြီး ရန်ကုန်ကို ( အဲဒီကနေ သင်္ဘောကြီးတွေဆီ တင်မှာပါ ) တစ်ခေါင်းချိတ် သစ်လုံးရထားကြီး ထွက်ခွာဖို့ စီစဉ်ရပါတယ် ။ တွဲတွေကို လမ်းခွဲကိုင် နှစ်ယောက်နဲ့ ဖွဲ့ဆင် ၊ ပုံမှန်ရထားတွေ အန္တရာယ်ကင်း ၊ ကြန့်ကြာမှု မရှိအောင် ဆောင်ရွက်နဲ့ ကျွန်တော် မနားတမ်း လှုပ်ရှားနေချိန်မှာ ရုံပိုင်ကြီးက သစ်ကုမ္ပဏီဝန်ထမ်းတွေကို အိမ်ပေါ် ခေါ်ထားပြီး တန်ဆာဆွဲပါတယ် ။ သစ်လုံး တန်ဆာဆွဲတာကို သူက အိမ်ပေါ်မှာ လုပ်ပါတယ် ။ ဘူတာထဲမှာ မလုပ်ပါ ။

“ ရုံပိုင်လေးရာ တစ်တွဲကို တန်ဆာတစ်စောင် ဆွဲရတာ ၁၆ တွဲ ဆိုတော့ လက်ကို အံသေရော ။ အလကားပါဗျာ ။ ဘောလ်ပင်မင်ကုန် ၊ ကာဗွန်ကုန်တာပဲ အဖတ်တင်တယ် ”

ကျွန်တော် ရယ်နေလိုက်ပါတယ် ။ ကုမ္ပဏီက လူတွေနဲ့ ကျွန်တော် သစ်လုံး တင်နေတဲ့ အချိန်မှာ စကားပြောဖူးပါတယ် ။ သူတို့က ဘူတာဝန်ထမ်းတွေကို Service အနေနဲ့ တစ်တွဲတစ်ထောင် ပေးထားတယ်လို့ ဆိုပါတယ် ။

ရာထူး ရပ်စဲခံရတဲ့ ရုံပိုင်လေးကလည်း ညနေ ငွေစာရင်းပိတ်ချိန်မှာ ဘူတာကို တက်လာပြီး နေ့စဉ် ဝင်ငွေစာရင်းကို လှန်လှောကြည့်ရှုပါတယ် ။ အဲဒီအခါမှာ ရုံပိုင်ကြီးက ပျာပျာသလဲ ဖြစ်နေတတ်ပြီး နောက်တော့လည်း သူတို့ချင်း ရယ်လို့မောလို့ ချစ်ကြည်ရေးရ ပြေလည်သွားပါတော့တယ် ။

ကျွန်တော်က ဘူတာကြီး ကနေ ဘူတာလေးကို ခေတ္တ လာဆင်းရတာမို့ စားအိုးစားခွက် မပါ ၊ ပါဦးတော့လည်း ချက်ပြုတ်စားဖို့ အဆင် မပြေပါဘူး ။ ဒါ ကြောင့် ရန်ကုန် - ရွှေညောင် ရထားနဲ့ ကျွန်တော့် ဇနီးသည်က ထမင်းချိုင့် ထည့်ပေးတတ်ပါတယ် ။ အဲဒီ ရထားက ဘူတာလေးမှာ မရပ်ပါဘူး ။ ဂါတ်ဗိုလ်ကြီးက ထမင်းချိုင့်ကို တွဲလောင်းချ ရမ်းပြတာကို ကျွန်တော်က ဆီးဖမ်းရတာပါ ။ တစ်ရက်ကျတော့ ရန်ကုန် ရထားက တော်တော် နောက်ကျပါတယ် ။ နေ့လယ် ၂ နာရီလောက် အထိ ဘူတာကြီး ကိုတောင် မရောက်သေးပါဘူး ။ ကျွန်တော် နေ့လယ်စာ တော်တော် လွန်နေပါပြီ ။ တောဘူတာလေး ဖြစ်တာမို့ ဝယ်စားစရာ ဆိုင်လည်း မရှိပါ ။ ကားလမ်းဘက်မှာ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေး ရှိပြီး မနက်ခင်း တစ်ချိန်လေးသာ ဖွင့်တာမို့ ကျွန် တော့်မှာ ဗိုက်ဆာဆာနဲ့ ငြိမ်ကုပ် နေရပါတယ် ။ ဒီအချိန်မှာ ရုံပိုင်ကြီး ခေါင်းအုံးတစ်လုံး ပိုက်ပြီး ဘူတာထဲ ဝင်လာပါတယ် ။

“ ရုံပိုင်လေး ထမင်းချိုင့် ရောက်ပြီလား ”

“ ရထား မလာသေးဘူး ။ ကျွန်တော်တော့ အူလိမ် နေပြီဗျာ ”

“ အင်း အင်း ၊ အိမ်ထဲက အရမ်းပူတယ်ဗျာ ။ ဒါကြောင့် ဘူတာထဲ အိပ်မလို့ ဝင်လာတာ ”

ကျွန်တော် တန်းလျားလေးပေါ် လှဲနေရာက အလိုက်တသိ ထပေးလိုက်ရပါတယ် ။ ကျွန်တော် တစ်ညလုံး တာဝန်ထမ်းဆောင်ထားတာမို့ သက်သောင့်သက်သာ အနားယူဖို့ လိုအပ် နေပေမယ့် တစ်ခုတည်းသော တန်းလျားလေး ပေါ်ကနေ စိတ်လက်ပေါ့ပါးစွာပဲ ဖယ်ရှားပေးနိုင်လိုက်ပါတယ် ။ အဲဒီနေ့က ရထား ညနေ ၆ နာရီလောက်မှ ရောက်လာတာမို့ နေ့လယ် စာနဲ့ ညစာ ပေါင်းစားလိုက်ရပါတယ် ။ ကျွန်တော် အံ့သြတာက သူ ကျွန်တော့်ကို ထမင်းတစ်နပ် ကျွေးဖို့ စိတ်မကူးနိုင်တာကိုပါပဲ ။ ဟန်ဆောင်ပြီးတော့တောင် ပဋိသန္တာရစကား မဆိုပါ ။ သူ ထမင်းကျွေးလည်း ကျွန်တော်က စားမှာလည်း မဟုတ်ပါ ။ သူတို့ က အမဲသားကို စုံစုံမက်မက် စားနေတာကို ကျွန်တော်က သိနေပါတယ် ။ ဘူတာကို လာရောင်းတဲ့ အမဲသားသည် ဆီက သူတို့ နေ့စဉ် ဝယ်တာ မြင်နေရတာကြောင့် လည်း ဖြစ်ပါတယ် ။

ဒီလိုနဲ့ပဲ ဘူတာလေးမှာ နေ့နေ့ညည နှစ်လကျော် အလုပ်ဆင်းပြီး လမ်းဖောက်ရေး စီမံကိန်း ပြီးတဲ့ အခါ ဘူတာကြီး ဆီကို ကျွန်တော် ပြန်ရပါတယ် ။ ဘူတာလေးဆီကို နောက်ထပ် ဒုရုံပိုင်အသစ် ထပ်ရောက်လာလို့ပဲ ဖြစ်ပါတယ် ။ ကျွန်တော် မှတ်မိနေတာက သံလမ်းတွဲပေါင်း ၁၅ဝ ကျော်မို့ သစ်လုံးတွဲလည်း ၁၅ဝ ကျော် တင်ပို့ပေးနိုင်လိုက်တာပါပဲ ။

နောက်တစ်လလောက် ကြာပြီးတဲ့အခါ ဘူတာလေးရဲ့ အမင်္ဂလာ သတင်းတွေကို မကြားလိုဘဲ ကြားနေရပါတယ် ။ ရုံပိုင်ကြီးရဲ့ ခယ်မလေးက ဘူတာရှေ့ သစ်ကွင်းမှာ ရုံပိုင်ကြီးရဲ့ သမီးငယ်လေးကို ထိန်း ရင်း သစ်လုံး ပြိုကျပိပြီး ပွဲချင်းပြီး သေသွားတာပါ ။ ရုံပိုင်ကြီးရဲ့ သမီးလေး ကတော့ ကံကောင်းထောက်မစွာ လွတ်သွားပါတယ် ။

နောက်ရောက်လာတဲ့ ဒုရုံပိုင်က ရာထူးရပ်စဲ ခံရတဲ့ ရုံပိုင်လေးကို ဘူတာလုပ်ငန်းတွေ ဝင်ရောက် မစွက်ဖက်ဖို့ တားဆီးတာမို့ ရုံပိုင်ကြီးမှာ လက်ရှိ ရုံပိုင်လေးနဲ့ သူ မလွန်ဆန်နိုင်တဲ့ ရာထူးရပ်စဲ ခံထားရတဲ့ ရုံပိုင်လေး ကြားမှာ ဗျာများနေတော့တာပါပဲ ။ ရာထူး ရပ်စဲခံရတဲ့ ရုံပိုင်လေးကလည်း ဘယ်လို အညှာ ကိုင်ထားလဲ မသိပါ ။ သူ့ခမျာ မရုန်းသာ မဖယ်သာနဲ့ သောက ခြေရာတွေ ထပ်နေတယ်လို့ ကဗျာဆန်ဆန် ဆိုရမှာပါပဲ ။

နောက်ထပ် ကြားရတာက သူ့တတိယဇနီး ( ပထမ ၊ ဒုတိယတွေက ဘယ်ဆီ ရောက်နေလဲတော့ မသိပါ  ။ ) ဆေးရုံတက်ရတာပဲ ဖြစ်ပါတယ် ။ ပုသိမ်မှာ ဆေးရုံတင်တာမို့ သူ အမြန်သွားရောက်ဖို့ တိုင်းအရာရှိတွေဆီမှာ မရမက ခွင့်တောင်းပါတယ် ။ ဒီအချိန်မှာ လက်ရှိ ရုံပိုင်လေးကလည်း ရာထူးတိုးမြှင့် ဖြေဖို့ မန္တလေးကို ရောက်နေပါတယ် ။ မဖြစ်မနေ ခွင့်ပေးရမယ့် ကိစ္စ ဖြစ်နေတာကြောင့် တိုင်းရုံးက သူ့ကို ခွင့်ပေး ပြီး ကျွန်တော့်ကို ခေတ္တ သွားရောက်ဆင်းဖို့ လွှတ်ပါတယ် ။ ကျွန်တော့်မှာ ဘူတာကြီးကနေ ညဂျူတီ အပြီး မနားရဘဲ ဘူတာလေးဆီ ထွက်လာရတော့တာပေါ့ ။ ကျွန်တော် ဘူတာ ရောက်တော့ သူ အထုပ်အပိုး ပြင်ဆင်ပြီး ရထားကြုံတောင် မစောင့်ဘဲ ကားကြုံနဲ့ ဘူတာကြီးဆီ လိုက်သွားပါတယ် ။ မနက် ရထားနဲ့ ရန်ကုန် ဆင်း ၊ ရန်ကုန်ကမှ ပုသိမ်ကို ခရီးဆက်ရမှာလို့ ဆိုပါတယ် ။

ကျွန်တော် ဘူတာလေး ရောက်ပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ဘူတာကြီးဆီ ကနေ သစ်လုံးတင်ဖို့ တွဲလွတ် ရထားလာဖို့ လမ်းရှင်းတောင်းပါတယ် ။ တွဲလွတ် ရထားက အနည်းဆုံး ၁၅ တွဲလောက်ပါမယ် ။ သစ်လုံးတွေ တင်ပြီးရင်တော့ ... ။ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ကျွန်တော် ထိတ်ခနဲ ဝမ်းသာသွားတာပါ ။ ကျွန်တော့် အလှည့်မှာတော့ ဘူတာဝန်ထမ်း အားလုံး မျှတစေရမယ်လို့ စိတ်ကူးဖဲ ရိုက်နေမိပါတယ် ။ သစ်လုံးတင်ဖို့ တွဲလွတ် ရထားကြီး ဘူတာလေးဆီ ဝင်လာချိန်မှာ ကျွန် တော် တက်ကြွစွာပဲ တွဲစာရင်းတွေ မှတ်နေလိုက်ပါ တယ် ။

ဟောဗျာ ၊ နောက်ဆုံးတွဲမှာ သူ ၊ ရထားရပ်တော့ အိတ်ကြီး ဆွဲလျက် ဘူတာထဲ ဝင်လာပါတယ် ။ ဘာများ ကျန်ရစ်ခဲ့လို့ ပြန်ယူတာလဲ ။ ဒါမှမဟုတ် ခွင့်မသွားဖြစ်တာလား ။ ကျွန်တော့်မှာ ပဟေဠိတွေနဲ့ ပြည့်သိပ်ကျပ်ခဲနေပါပြီ ။

“ ရုံပိုင်ကြီး ဘာဖြစ်လို့လဲ ”

“ မနက်ဖြန်မှ ခွင့်သွားတော့မယ် ။ ရုံပိုင်လေး ပြန်ပါ ။ မနက်ဖြန် စောစောလေး ပြန်လာပေးပါ ”

ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်အောင်ကိုပဲ ဆွံ့အသွားပါတယ် ။ တိုင်းရုံးက ခွင့်ပေးဖို့ ခက်ခဲနေချိန်မှာ ဇနီးသည် အသည်းအသန် ဖြစ်နေလို့ ဆိုပြီး သည်းသည်းလှုပ်လှုပ် ခွင့်တင်သူတစ်ယောက်က ခုတော့ဖြင့် သစ်လုံးတင် ရထားကြီးလည်း ရောက်လာရော ခွင့်တစ်ရက် နောက်ဆုတ်လို့ သွားပါတယ် ။ ကျွန်တော် သူ့စိတ်ကို ဖတ်မိလိုက်ချိန်မှာ လောဘ ဆိုတာကြီးက ထုထည်အပြည့် စီးစီးပိုးပိုး နေရာယူနေတော့တာပါ ။

••••• ••••• •••••

[ ၂ ]

ကျွန်တော် လက်မှတ်ရုံကို ဖုန်းဆက်ပြီး သူ့အတွက် လက်မှတ်စီစဉ်ပေးပါတယ် ။ အထက်တန်း လက်မှတ် စီစဉ်ပေးတာကို လက်မခံပါ ။ ရထားခ မတတ်နိုင်ဘူး ၊ ရိုးရိုးတန်းပဲ စီစဉ်ပေးပါ ၊ သူ့အတွက်တော့ ပြောစီးမယ်လို့ ဆိုပါတယ် ။

“ ရုံပိုင်ကြီး အတွက် ကျွန်တော် လက်မှတ် ဝယ်ပေးလိုက်ပါ့မယ် ။ ဒီအတိုင်း မစီးပါနဲ့ ။ ပြောစီးလို့လည်း မရပါဘူးဗျာ ”

သူ့မျက်နှာ ကွက်ခနဲ ပျက်သွားပါတယ် ။

“ ရပါတယ် ဝယ်စီးရုံပေါ့ဗျာ ”

သူ သိပ်တော့ ကျေနပ်ပုံ မရပါ ။

ကျွန်တော် သူ့ကို စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်ပြီး

“ ရုံပိုင်ကြီးနဲ့ ကျွန်တော် အောင်ပန်း - ပင်လောင်းလမ်းသစ် သံလမ်းစီမံကိန်းမှာ တစ်ဘူတာတည်း နှစ်လလောက် အတူ ဆင်းဖူးတယ်လေ ။ မမှတ် မိတော့ဘူးလား ”

သူ ကျွန်တော့်ကို မကြည့်ဘဲ ခေါင်းယမ်းပါတယ် ။

“ ကျွန်တော့်ကို မမှတ်မိဘူး ဆိုရင် ကိုချစ်သောင်း ကိုတော့ မှတ်မိသေးလား ”

“ ဟာ .. သိပ်မှတ်မိတာပေါ့ ။ အတူတူ လက်တွဲခဲ့တာပဲလေ ”

အို ... ကျွန်တော့် အံ့အားသင့်မှုက ဟိုးထိပ်ဖျားဆီ ရောက်သွားတော့တာပါပဲ ။

တာဝန်ပေါ့လျော့ ရာထူး ရပ်စဲခံထားရပြီး သူ့ ကဲ့သို့ပဲ ကျင့်ကြံနေထိုင်တဲ့ ၊ သူ မရှောင်လွှဲနိုင်တဲ့ ရုံပိုင်လေး ကိုချစ်သောင်း ကိုတော့ သူ့ရင်ထဲ ၊ နှလုံးသားထဲ စွဲနေတဲ့ပုံပါပဲ ။ သူ့ကို လုံးဝပြဿနာ မရှာ ၊ အခွင့်အရေး ဆိုတာကို မသိကျိုးကျွံ နေခဲ့ပြီး လုပ်ငန်းတာဝန် တစ်ခုတည်းပဲ အာရုံ ထားခဲ့တဲ့ ကျွန်တော့်ကို သူ အမျက်ရှိပုံ မရပါ ။ ဒါကြောင့်လည်း ကျွန်တော်ဟာ သူ့ ရင်ထဲမှာ မရှိတာကြောင့် မမှတ်မိတာလို့ ထင်းခနဲ နားလည်လိုက်ချိန်မှာ ... ။

ကျွန်တော်ကတော့ သူနဲ့ ပတ်သက်လို့ အသေးစိတ် မှတ်မိနေပြန်ပါရော ။ သေချာပါပြီ ။ ကျွန်တော့် ရင်ထဲမှာ အမျက်ဆူးကလေး စူးစူးနစ်နစ် အခု ထက်ထိတိုင် ရှိနေခဲ့တာ နေမှာပါလေ ။

▢  ရဲသျှမ်း
📖 ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း
      အောက်တိုဘာလ ၊ ၂၀၁၀

ဖြန့်ထွက်သူများ

 

❝ ဖြန့်ထွက်သူများ ❞ 
( ကိုငြိမ်း - မန္တလေး )

( ၁ )

◾ဖြန့်ထွက်ခြင်း ဆေးလိပ်မီးခိုးများ

“ ဧည့်သည် ခေါ်တော့ဟေ့ ” ဟူသော စကား အဆုံးတွင် ယောက်ျားစီး ဖိနပ်နှစ်ဖက် တဖြန်းဖြန်း ရိုက်ခတ်သံများ ဆက်တိုက် ပေါ်ထွက်လာပြီး အမှောင်ထဲတွင် စုန်းတောက်စားနေ သကဲ့သို့ မီးပွားမီးစက်များ ဖွားခနဲ ဖွားခနဲ ဝှေ့ယမ်း လက်ပနေသည်ကို ‘ ဘမြ ’ က အေးစက်စက်ပင် ကြည့်နေမိတော့၏ ။ ဘမြ အတွက်တော့ ထိုမြင်ကွင်းမျိုးသည် ရိုးအီနေသော မြင်ကွင်းမျိုးသာ ဖြစ်၏ ။ ရင်ခုန်စရာ မကောင်း ။ သည်လုပ်ငန်းကလေးကို ဘမြ အမေ ဦးစီးစဉ် ဘမြ ကလေး ဘဝကပင် သည်မြင်ကွင်းမျိုးကို ရင်းနှီးခဲ့ပြီးသား ။ အခုတော့ အမေက အနားယူခဲ့ပြီ ။ သို့သော် သည်လုပ်ငန်းကို ဘမြ၏ အစ်မကြီးကပင် ဦးကိုင် အဖြစ် ဆက်၍ လုပ်ကိုင် နေပေပြီ ။ အမှောင်သည် ဘမြနှင့် အတူ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးကိုပါ ငုံထားလျက်ပင် ရှိသေးသည် ။ တစ်ခါတစ်ရံတော့ အမှောင်၏ ထွေးထုတ်လိုက်သော အချိန်ထိပင် ဘမြ တစ်ယောက် ထိုနေရာတွင် ဆေးပေါ့လိပ် တဖွားဖွားနှင့် ထိုင်နေမိသည့် အခါမျိုးပင် ရှိတတ်ပါသေးသည် ။ ဘမြက လူသိနည်းသော ချောင်းကလေး တစ်ချောင်း၏ ချုံသာသာ ညံပင်ကလေးများ အောက်မှာ ဝါးပက်လက် ကုလားထိုင် တစ်လုံးဖြင့် ထိုင်နေခြင်း ဖြစ်သည် ။ ဘမြ၏ ရှေ့မှာတော့ သူတို့၏ ဆင်းရဲသား ရပ်ကွက်မှ လမ်းကျဉ်းကလေး ။ လမ်းကျဉ်းကလေး၏ တစ်ဖက်မှာတော့ ဘမြတို့အိမ် ။ ရပ်ကွက်ကလေးက “ ချောင်းတစ်ဖက် အိမ်တန်းတစ်ဖက် ” ဆိုသော ရပ်ကွက်မျိုးကလေးပင် ။ ဘမြတို့ ရပ်ကွက် အိမ်တန်းကလေး ကတော့ တောင်မြောက် အတန်းကလေး ဖြစ်ပြီး ဘမြတို့ အိမ်၏ မြောက်ဘက် ဆယ်အိမ် အကျော်လောက် မှာတော့ အတန်အသင့် ကျယ်သော အရှေ့အနောက် လမ်းကလေး ရှိသည် ။ ထိုအရှေ့အနောက် လမ်းကလေးမှာ အရှေ့ ဘက်မှ နံပါတ် ၇ လမ်းမကြီးဆီ ရောက်သော လမ်းကလေးပင် ၊ ထိုနံပါတ် ၇ လမ်းမကြီး ပေါ်မှာတော့ အထပ်များသော တိုက်တာအဆောက်အဦကြီးများ ရှိသည် ။

ယခင်ကတော့ ထိုလမ်းမကြီး၏ နေရာသည် ဘမြ တို့ ရပ်ကွက်၏ အူကြောင်း နေရာပင် ဖြစ်ခဲ့ဖူးသေးသည် ဟုပင် ယုံနိုင်စရာအကြောင်း မရှိတော့ ၊ စပ်၍ မရအောင် အ , ဟ ကြီးလှ၏ ။ အူကြောင်းဟောင်းကလေးပေါ်တွင်တော့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းကြီးတွေ အမည် စုံသလို အသားအရောင်တွေ ကလည်း ထွေပြားမြားမြောင် ၊ နှုတ်အသံထွက်တွေ ကလည်း အသံ စုံလင်လှပေသည် ။ ဒေသအရောင် ၊ ဒေသအသံထွက်များကိုတော့ ဘမြတို့ ရပ်ကွက် အစွန်ကလေးမှာသာ မြင်ရကြားရနိုင်လေသည် ။

သို့သော် ဘမြတို့ ရပ်ကွက်မှ အရှေ့အနောက်လမ်း နှင့် ထိုနံပါတ် ၇ လမ်းတို့ ဆုံရာ နေရာလေး တရုတ်မန်ကျည်းပင်ရိပ်ကိုတော့ ဘမြတို့ ရပ်ကွက်က လူများ အသုံးချရာ နေရာကလေး အဖြစ် ဆက်၍ အသုံးပြုနေခွင့် ရသေးသဖြင့် တစ်နည်းအားဖြင့် ကျေးဇူးတင်စရာဟု ဆိုသော် မှားမည် မဟုတ်ပေ ။ ထိုလမ်းဆုံလေး နေရာကို ဘမြတို့ ရပ်ကွက်က လူများက ညပိုင်းတွင်သာ အသုံးပြုပေသည် ။ ထိုလမ်းနှစ်လမ်း၏ အဆုံထောင့် မှောင်ရိပ်တွင် ရပ်ကွက်ဟောင်း ထဲမှ လူတစ်စု အမြဲပင် ရှိတတ်ပါသည် ။ သူတို့သည် ဘမြတို့ ရပ်ကွက်လုပ်ငန်း၏ “ ဧည့်ကြိုလမ်းပြများ ” ဖြစ်၏ ။ သို့သော် ထိုအုပ်စုထဲ တွင်တော့ ဘမြ မပါပေ ။

ဘမြသည် ဆေးပေါ့လိပ် မီးခိုးကို အားရပါးရ ဖွာရှိုက်ရင်း သူ့ကိုယ်တွင် သီးနေသော ခြင်များကို မီးခိုးဖြင့် မှုတ်ချ ရှင်းလင်းပစ်လိုက်သည် ။ ပြီးတော့ ဧည့်သည် ခေါ်နေသော သူ့အစ်မကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည် ။ သူ့ အစ်မသည် ယောက်ျားစီးဖိနပ် ( သူ့ဖိနပ် ) ကို စီးကာ လမ်းကျဉ်းပေါ်တွင် နောက်ပြန် လမ်းလျှောက် နေသည်ကို ဘမြ တွေ့ရသည် ။ ယင်းသို့ နောက်ပြန် လမ်းလျှောက်ရင်း ကပင် လက်တစ်ဖက်စီ၌ ခွဲ၍ စုကိုင်ထားသော အမွှေးတိုင်များကိုလည်း ဝှေ့ယမ်းလျက်ပင် ရှိသည် ။ အမှောင်ထဲတွင် မီးပွင့် ၊ မီးစက် ၊ မီးပွားများ ခုန်ပေါက် ဖြန့်ထွက်လျက် ၊

ဘမြသည် သူ့အစ်မ၏ ဧည့်ခေါ်နေပုံကို ကြည့်ရင်းမှ သူ့အမေ ရှိရာသို့ မျက်လုံးက ရောက်သွားပြန်သည် ။ သူ့အမေကလည်း ဝါးပက်လက်ကုလားထိုင်ဖြင့် လူသူ မမြင်ရာ အရိပ်မှာပင် ထိုင်နေသည် ။ အမေက မမာမကျန်း ဖြစ်နေသူ ဖြစ်ပါသည် ။ လောကဓံ၏ ဒဏ်က သူ့အမေကို ဖိကုပ်ထားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည် ။ အမေ၏ ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်း အချို့ကိုပင် ရက်ရက်စက်စက် ခြွေပစ်ခြင်း ခံရရှာသူ ဖြစ်ပါသည် ။

ထိုစဉ်မှာပင် “ ဧည့်သည် လာပြီ ၊ ဧည့်သည် ဧည့်သည် ” ဟု အစ်မထံမှ အသံကို ဘမြ ကြားလိုက်ရသည် ။ ရမ္မက်ကို ထိုင်စောင့်နေသော နတ် ရှိသည်ကိုပင် ဘမြ ယုံရ မလိုပင် ဖြစ်သွားလိုက်သေး၏ ။ မြောက်ဘက် ၊ အရှေ့အနောက် အဝင်လမ်းမှာ ထိုးလာသော မီးရောင်ကိုလည်း ဘမြ တွေ့ရသည် ။ “ ဆိုင်ကယ်ပါအေ ” အမေ့ဆီက ထွက်လာသော အသံ ။ အမေက သမ္ဘာရှိသူမို့ မီးရောင် မြင်ရုံဖြင့် ကား ၊ ဆိုင်ကယ် ခွဲတတ်သူ ။ အမေ ပြောသည့် အတိုင်းပင် မြောက်ဘက်လမ်းမှ ဆိုင်ကယ် တစ်စင်း ကွေ့ ဝင်လာသည်ကို ဘမြ တွေ့ရသည် ။ ဆိုင်ကယ်က လူနှစ်ယောက် စီးလာခြင်းဖြစ်သည် ။ ထိုသူကောင်းသား နှစ်ယောက်က အစ်မ ထံတွင် ဈေးစုံစမ်းသည် ။ ယင်းနောက် အစ်မက ပစ္စည်းပြရန် အတွက် အမေဝ အား ... “ အမေဝ တစ်အုပ်စု ထုတ်ခဲ့ ” ဟု လှမ်းပြောလိုက်ပါသည် ။ အမေဝ သည် မလှမ်းမကမ်းတွင် ရပ်နေရာမှ အိမ်ပုကလေးများ အများကြီး ရှိသော ဝင်းကျယ်ကြီး အတွင်းသို့ ဝင်သွား၏ ။ အမေဝ မှာ လွန်ခဲ့သော အနှစ် နှစ်ဆယ်လောက်ကတော့ ‘ မိဝေ ’ အဖြစ် ရောင်းတမ်းဝင်ခဲ့သူ ဖြစ်သော်လည်း ယခုတွင်မူ အမေဝသည် ကလေးမများ၏ ထမင်းချက် လုပ်ငန်းနှင့် အဝတ်အစားများ လျှော်ဖွပ် ၊ မီးပူတိုက် စသော လုပ်ငန်းများကို လုပ်ကိုင်ပေးနေသူ ဖြစ်သည် ။ ကလေးမလေးတွေကလည်း သူ့ကို ‘ အမေဝ ၊ အမေဝ ’ နှင့် ချစ်ကြပေသည် ။ ကလေးမတွေ စိုလျှင် အမေဝ စိုသည် ။ အမေ စိုသည် ။ အစ်မ စိုသည် ။ ဘမြ လည်း စိုပါသည် ။

ဘမြသည် အမေဝ ကို ကြည့်ပြီး ‘ မိဝေ ’ နှင့် ‘ အမေဝ ’ ဆိုသော စီးပွားရေးဆက်သွယ်ပုံ သဘောတရားကို တွေးမိခြင်း ဖြစ်သည် ။ အမေဝ ကြောင့် ထိုအတွေးမျိုး တွေးတတ်လာခြင်း ဖြစ်သည် ။ သူ တွေးပုံက မီးခိုး ထွက်တဲ့ နေရာ မီးရှိတယ် ဆိုတဲ့ အတွေးမျိုး ထက်တော့ သာပါသည် ။

ထိုစဉ်ပင် အမေဝ ထုတ်လာသော တစ်အုပ်စုဝင် ကလေးမ တစ်စု တန်းစီ ရပ်နေသည်ကို ဘမြ ခပ်ဝါးဝါးပင် လှမ်း၍ မြင်လိုက်ရတော့သည် ။ အစ်မက ကလေးမလေးတွေကို တစ်ယောက်ချင်းစီ မျက်နှာမှ ခြေဖျားအထိ လက်နှိပ်ဓာတ်မီးဖြင့် ထိုးထိုးပြသည် ။ ထိုအုပ်စုမှာ အသက်နှစ်ဆယ် ၊ အစိတ် ဈေးတူသော အုပ်စု ဖြစ်သည် ။ ဝတ်စားဆင်ယင်ထားပုံများက ခေတ်ပေါ် ဖက်ရှင်များချည်း ဖြစ်သည် ။ သူတို့ မျက်နှာလေးတွေပေါ် လက်နှိပ်ဓာတ်မီးရောင် ရောက်လာတိုင်း မျက်လုံးတွေ တဖျပ်ဖျပ် စကားပြောကြသည် ။ အပြုံးတွေ ပွင့်သွားပုံကလည်း ဓာတ်လှေကား တံခါးတွေ ပွင့်သွားပုံများနှင့် တူလှသည် ။ လျောခနဲ ၊ လျောခနဲ ။ သူ့ ခေါ်ပါ ၊ ငါ့ ခေါ်ပါ ဆိုသော ဘာသာစကားများ ၊ အပြုံးများ ဖြစ်သည် ။ သူကောင်းသား နှစ်ယောက်က မကြိုက်သေးဟု ပြော၍ နောက်ထပ် အုပ်စုကို အမေဝက ထုတ်ပြရပြန်သည် ။ ပထမအုပ်စုထက် ပိုငယ်သော အုပ်စု ဖြစ်သည် ။ သူကောင်းသားများက ခေါင်းခါပြန် ။ အမေဝ သည် ထပ်ထုတ်ပြန်သည် ။ ပို၍ အပျံစားအုပ်စု ဖြစ်သည် ။ သူတို့ အကြည့်က ချောကလက်နှင့် ယိုးဒယားသကြားလုံး ရောင်းသော ကောင်မလေးကို ကြည့်ပုံမျိုးနှင့် တူ၏ ။ ရောင်းသူ ကောင်မလေးကို ‘ လူ ’ အဖြစ် မမြင်တော့ဘဲ ချောကလက် သကြားလုံး အဖြစ် မြင်ကာ အခုပင် စက္ကူပတ်တွေ ခွာတော့မှာလား ထင်ရ၏ ။ သည်အုပ်စုမှာတော့ သူတို့ ရွေးလို့ ရသွားပြီ ဖြစ်ပါသည် ။ အကြိုက် ရသွားသောအခါ ခေါ်သွားမည့် နေရာကို အစ်မက မေးသည် ။ ဒါကလည်း အကြောင်း ရှိပေသည် ။ အချို့ နေရာများသည် ငွေရသည်နှင့် မကာမိဘဲ ပြဿနာတွေ ပြန်ပါလာတတ်သည် ။ လူလွတ် လူငယ်များ စုစုဝေးဝေး ရှိပြီးသား နေရာမျိုးကိုတော့ အစ်မက သူ့ကလေးမတွေကို မထည့် ။ အထူးသဖြင့် ကိုယ့်ဘာသာ ခေါ် ၊ ကိုယ့်ဘာသာ ပြန်ဖမ်းပြီး ငွေညှစ်သော လူတန်းစားမျိုး ကိုတော့ အစ်မ သိပ်ကြောက်သည် ။ အဲသလို ရာဇဝင် ရှိသော ရပ်ကွက်မျိုးဆို အစ်မက ဘယ်တော့မှ မထည့် ။ ပြဿနာ မဖြစ်ဖူးသော နေရာ ဆိုလျှင် ထည့်သည် ။ တည်းခိုခန်းကို ခေါ်လျှင်တော့ ကလေးမ၏ မှတ်ပုံတင် ကတ်ကို ထုတ်ပေးသည် ။ အလုပ်က ပြန်လာလျှင် မှတ်ပုံတင် ပြန်အပ်ရသည် ။ ဒါက အစ်မ၏ လုပ်ပုံလုပ်နည်းများပင် ဖြစ်သည် ။

ထိုသူကောင်းသား နှစ်ယောက် အဆင်ပြေ သွားပြီး နောက် နောက်ထပ် ဆိုင်ကယ် သုံးစင်း ၊ ကား နှစ်စင်းနှင့် ဧည့်သည်တော်များ ရောက်လာကြသေး၏ ။ အများဖြင့်တော့ အဆင်ပြေသွားကြသည်ကို ဘမြ တွေ့ရသည် ။ အစ်မ ထံတွင် ရွေးကျ အနည်းငယ်သာ ရှိတော့သည် ။ ထိုအခါ အစ်မက ဘမြဖိနပ် ယူကာ တဖြောင်းဖြောင်း ရိုက်ပြန်သည် ။ ပြောင်းပြန် လမ်းလျှောက်ရင်း အမွှေးတိုင်များ ဝှေ့ယမ်းပြန်သည် ။ ထိုအခါ မှောင်ရိပ်ထဲတွင် ထိုင်နေသော အမေက အမေဝကို လှမ်းပြီး အမိန့်ပေးသံ ဘမြ ကြားရပြန်၏ ။ “ ဟေ့ မဝ ၊ ဘုရင်ခံ မလိုချင်ပေါင် ဆိုတဲ့ ကောင်မတွေ ဒီထုတ်ခဲ့စမ်း ” ဟု ပြောသောအခါ အမေက ရွေးကျ ကောင်မလေးတွေကို အမေ့ရှေ့ ခေါ်လာသည် ။ ထိုအခါ ကလေးမတွေ၏ ပါးများ ဖြူစေကုန် တော့သည် ။ သည်ကလေးမတွေ ပေါင်တွင်းကြောကို ကောင်းကောင်း အလိမ်ခံရတော့မည်မှန်း ဘမြ သိ၏ ။ “ ညည်းတို့ လုပ်စားနေတာ ဘာလဲ ” ဟု မေးမည် ။ အမူအရာနှင့် မျက်လုံး အထားမတတ်ပုံကို ပြောရင်း “ ညည်းတို့က နှပ်ညှစ်တောင် လှအောင် မညှစ်တတ်ဘူး ” ဟု ပြောမည် ။ ပြီးတော့ “ ညည်းတို့ နှပ်ညှစ်လိုက်ရင်လည်း အဝတ်ဆုတ် ဖြဲတဲ့ အသံမျိုးချည်းပဲ ” ဟု ပြောမည် ။ အသံက မတိုးမသက် ။ လေမျှဉ်းမျှ မဟုတ် ။

ဘမြ ထံမှ ဆေးလိပ်မီးခိုးများ ဖြန့်ထွက်သွား၏ ။

••••• ••••• •••••

( ၂ )

◾ဖြန့်ထွက်ခြင်းသန္ဓေ
 
မိဝေ .... အမေဝ ဆိုသော စီးပွားရေး ၊ စီးပွားရေး ဆက်စပ်ပုံ သဘောတရားဖြင့် လူဖြစ်လာသော ဘမြ သည် လေးတန်းပင် မအောင်မြင်ခဲ့သော်လည်း ယခုတော့ လမ်းထိပ်က စာအုပ်အငှားဆိုင်မှာ တစ်ခါတစ်ရံ ရောက်တတ်နေပြီ ဖြစ်ပါသည် ။ သိုင်းစာအုပ်များ ခေတ် ကုန်လာပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဘမြ အတွက်ကား ခေတ်မကုန်နိုင်သေးပေ ။ ဘမြ ကား ဘာအလုပ်မျှ လက်ကြော တင်းသူ မဟုတ် ။ အမေနှင့် အစ်မတို့ လုပ်စာကိုသာ ထိုင်စားသူ ။ ဘမြတို့ မိသားစုတွင် စာဖတ်တတ်သူ ဆိုလို့ ဘမြ တစ်ယောက်သာ ပါသည် ။ ထိုအချက်ကလေးကပင် ဘမြ၏ စိတ်ကို အတော်အတန် ပြုပြင်ပေးနိုင်ခဲ့ပေသည် ။ အမေနှင့် အစ်မကို ဂျာနယ်များမှ မှုခင်းသတင်းတိုလေးတွေ ဖတ်ပြနေသော အချိန်တွင် ဘမြသည် သူ့ ကိုယ်သူ စာတတ်ပေတတ်ကြီး ဖြစ်သည်ဟု စိတ်ထဲတွင် ထင်နေတတ်သူ ဖြစ်သည် ။ ထိုအထင်ကလေးကပင် ဘမြကို ထိန်းကွပ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည် ။ သူ့ကိုယ်သူလည်း စာတတ်ပေတတ်ပီပီ ဆင်ခြင်တုံတရား ရှိသူဟု အထင်ခံချင်သူ ဖြစ်သည် ။ ထို့ကြောင့် ဘမြ အသက်နှစ်ဆယ် ရှိပြီ ဖြစ်သော်လည်း အရက်မသောက် ၊ မိန်းမလိုက်စားခြင်းဆိုသော သူ့အတွက် အလွန် လွယ်ကူသည့် ကိစ္စမျိုးကိုပင် ဘမြ ဆင်ခြင်နိုင်ပေသည် ။ သူ့ရပ်ကွက် အတွင်းမှာ မဟုတ်ဘဲ အခြားရပ်ကွက် သွားရောက် ပျော်ပါးလေ့ ရှိမရှိ ကိုတော့ ဘမြ ကိုယ်တိုင်သာ သိမည့်ကိစ္စ ဖြစ်ပါသည် ။ မည်သို့ပင် ဆိုစေ ထိုမျှလောက် အသိဉာဏ်ကလေးကိုပင် ချီးကျုးသင့်လှပေပြီ မဟုတ်လား ။

ဘမြ ကား ရပ်တန့်နေသူ မဟုတ် ၊ တစ်ဆင့်ပြီး တစ်ဆင့် ဖြန့်ထွက်လိုသူသာ ဖြစ်ပါသည် ။ သူ၏ မိ‌ဝေ - အမေဝ သဘောတရားသည် သူ သိုင်းစာအုပ် ငှားဖတ် နေသော စာအုပ်အငှားဆိုင်ကလေးကြောင့်ပင် ပို၍ တစ်ဆင့်တက် ခိုင်မာလာခဲ့ပြီ ဖြစ်ပါသည် ။ ဤသို့ တစ်ဆင့် တက် ခိုင်မာလာခဲ့သည်ကလည်း သူ ဖတ်သော စာပေနှင့် မဆိုင်ဘဲ စာအုပ်အငှားဆိုင်ကလေး၏ စီးပွားရေးချဲ့ထွင် လာမှုကြောင့်ဟု ဆိုမှ မှန်ပေလိမ့်မည် ။ ဒီလို အငှားဆိုင်ကလေးမှာ မူလက စာအုပ်အငှားဆိုင် သက်သက် ၊ ထိုမှ စာအုပ်အဖုံးချုပ်လုပ်ငန်းကို တွဲလုပ်လာသည် ။ အစတွင် ကိုယ့်စာအုပ် ကိုယ် ချုပ်သော်လည်း နောင်တွင် သူများ အပ်သည့် စာအုပ်များကိုပါ အချုပ် လက်ခံလာသည် ။ စီးပွားဖြစ် စာအုပ်ချုပ်လုပ်ငန်း ဆိုတော့ စက္ကူဖြတ်သော ဓားစက် စတာတွေ လုပ်ရတော့သည် ။ ဝယ်ရတော့သည် ။ ချုပ်ရုံတင် မဟုတ် ၊ အဖြတ်ပါ လက်ခံလာတော့သည် ။ ရုံးသုံး စာရွက်စာတမ်းများ ၊ ဘောက်ချာများ ၊ သည့်နောက် မိတ္တူကူးစက် ၊ ကွန်ပျူတာ .. ။ စာအုပ်အငှားဆိုင်လေး၏ အဆက်အစပ် မှန်မှန် ဖြန့်ထွက်သွားပုံမှာ တိတ်တိတ်ပုန်း ဖြစ်ခဲ့သည် မဟုတ်ဘဲ ဘမြ၏ မျက်စိအောက်မှာပင် ပေါ်တင်ကလေး ဖြစ်သွားခြင်း ဖြစ်သည် ။

မိဝေ - အမေဝ သဘောတရား ဘမြ တွင် ခိုင်မာစ , ပြုပြီ ။ သူတို့ရပ်ကွက် အူကြောင်းဟောင်းကလေးပေါ်က နံပါတ် ၇ လမ်းမကြီးပေါ်မှာလည်း မိဝေ - အမေဝ လို သဘောတရားများက ဘမြ၏ အသိဉာဏ်ကို ရက်ရက်စက်စက်ပင် ဖွင့်ပေးလျက် ရှိကြပေပြီ ။ မူလ ကြက်မွေးသော ကြက်ခြံက ကြက်စာ အရောင်းဆိုင်ပါ တိုးဖွင့်သည့် အပြင် နောင်တွင် ကြက်များ အတွက် ဆေးနှင့် အားဆေးများ ရောင်းသော ဆိုင်ပါ တိုး၍ ဖွင့်ပြီး ဖြန့်ထွက်ကြပြီ ၊ မူလက အုတ် ၊ ထုံး ၊ သဲ ၊ ကျောက် ၊ ဘိလပ်မြေ ၊ ယင်းမှ မျက်နှာကြက်ပွတ်လုံး ၊ ကွန်ကရစ်ပိုက်လုံး ၊ နောက် သံချည်သံကွေး ၊ အိမ်ဆောက်ပစ္စည်း တိုး၍ ဖြန့်ထွက်ကြသည် ။

ထိုလမ်းမကြီး ပေါ်မှာပင် သကာရည် လှောင်သော ဂိုဒေါင်ကြီး နှစ်လုံးရှိသည် ။ ပိုင်ရှင် နှစ်ဦး ၊ တစ်ဦးသော ပိုင်ရှင်သည် သကာရည်ကို လှောင်ပြီး သကာရည် ရောင်းရာမှ သကာရည်ကို တခြား မရောင်းတော့ဘဲ ကိုယ်ပိုင် သကြားချက်စက်ရုံ ထောင်တော့သည် ။ ဤသို့ ဖြန့်ထွက်သည်ကို အခြား သကာရည် ဂိုဒေါင်ပိုင်ရှင်က ပြုံးသည် ။ သကာရည်က သကြားမှာ လမ်းဆုံးသွားပြီဟု ထိုသူက ယူဆသည် ။ ဒုတိယ ဂိုဒေါင်ပိုင်ရှင် ကတော့ ဘမြ၏ မိဝေ - အမေဝ သဘောတရားကို ပို၍ သဘောပေါက်ပုံ ရသည် ။ ပထမ သကြားဆရာ ကဲ့သို့ သကာရည်ကို အခြေ မခံ ။ သကာရည်ကို ဗဟိုမှာ ထားပြီး ကြံစိုက်သည် ။ ကြံမှ သကာရည် ၊ သကာရည်မှ တစ်ဆင့် သကြားထက်ပို၍ အဆင်ပြေမည့် အရက်ချက်စက်ရုံကြီးများကို တည်ထောင် ဖြန့်ထွက်လိုက်တော့သည် ။

ဘမြ ကိုယ်တိုင်လည်း သိုင်းခေတ် ကုန်ပြီး စီးပွားရေး မဂ္ဂဇင်းအချို့ကို ပြောင်း၍ ဖတ်တတ်လာပြီ ဖြစ်သည် ။ ဘမြ၏ တိုးတက်ပြောင်းလဲလာခြင်းပင် ဖြစ်သည် ။ ဘမြ စီးပွားရေးမဂ္ဂဇင်းတွင် ရေးနေသော စာရေးဆရာများ ကိုလည်း အထင်ကြီးတတ်လာပြီ ဖြစ်သည် ။ ထိုစာရေး ဆရာကြီးများ၏ ကျေးဇူးကြောင့်ပင် ဘမြ၏ တွေးခေါ်ပုံများလည်း ဖြန့်ထွက်လာပြီ ဖြစ်ပါသည် ။ သကာရည် ဂိုဒေါင်ပိုင်ရှင် နှစ်ဦး၏ စီးပွားရေး အမြင်များကိုလည်း ဘမြ ခွဲခြားသုံးသပ်ပြနိုင်ပေပြီ ၊ သကာရည်ကို အခြေခံ ထား၍ သကြားတွင် လမ်းဆုံးသွားသော စီးပွားရေး ပညာရှင်သည် မိဝေ - အမေဝ သဘောတရားကို ပုံတူ ကူး၍ တိုးတက်မှု ရပ်တန့်သွားခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဘမြ မြင်သည် ။ တစ်ဖက်ထဲသို့ ဆန့်၍ ဆန့်ထွက်သွားခြင်းမျိုး ဖြစ်သည် ။ ဒုတိယ စီးပွားရေးပညာရှင်ကတော့ မိဝေ - အမေဝ သဘောတရားကို နှစ်ဖက် ဖြန့်ထွက် စဉ်းစားတွေး ခေါ်နည်းဖြင့် ပို၍ အောင်မြင်သူ ဖြစ်လာရသည်ဟု ဘမြ လက်ခံသည် ။ ပြန့်အောင် ဖြန့်ထွက်ခြင်းမျိုး ဖြစ်သည် ။

ဘမြသည် မိဝေ - အမေဝ ကို ဗဟိုထား၍ ဖြန့်ထွက် တွေးနည်းဖြင့် အရက်ချက်စက်ရုံများ ဖြစ်အောင် တွေးခေါ် လုပ်ဆောင်ပြသော ပုဂ္ဂိုလ်ကျော်အား လေးစား အထင်ကြီးမိသည်မှာ အမှန် ။ သို့သော် အလုပ်လက်မဲ့ ၊ ကျောင်းပညာ လေးတန်းအောင်သည့် ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကဲ့သို့ ဖြန့်ထွက်လာနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း ဘမြ သိ၏ ။ သို့သော် လုပ်ငန်းများ အဆက်အစပ် ရှိပြီး လုပ်ငန်းချင်း အပြန်အလှန် အကျိုးပြုလျှင် အောင်မြင်နိုင်မည် ဆိုသည့် သဘောတရား ကတော့ ဘမြ အတွက် မမှိတ်မသုန် ယုံကြည်ပြီး ဖြစ်သည် ။

လေးတန်းကျောင်းသား ဘမြသည် သူ့မျက်လုံးများ ခဏ ကျဉ်းမြောင်းပြီးနောက် မျက်ခုံးမွေးများကို နှစ်ကြိမ် ၊ သုံးကြိမ်မျှ ပင့်လိုက်ချလိုက် လုပ်ရင်း သူ့ယုံကြည်မှု အတွက် နည်းနည်းပဲ ‘ တွေ ’ လိုက်သည် ။ ပြီး ပြုံး၏ ။ ဘမြ နှင့် ဘမြ စိတ် ခြေနှစ်လှမ်း သုံးလှမ်းစာ မပေးတဝေးကို လွင့်နေရာမှ ဘမြ က ဘမြ ရှေ့သို့ တစ်လွှားခန့် ခုန်၍ ပြန် ရောက်လာသော အခါ ဘမြ အနေဖြင့် ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ချပြီးပြီ ဖြစ်ကြောင်း ဘမြ ကိုယ်တိုင် ဖျက်ခနဲ သိလိုက်တော့၏ ။ ဘမြ စီးပွားရေး လုပ်မယ် ။ အဟုတ် ၊ အခု ဘမြ က ပါးစပ်အလုပ် မရှိတိုင်း ‘ ရေ ’ သွားကြားထိုး နေရသည့် ဘမြမျိုး မဟုတ် ။ အမေနှင့် အစ်မကိုလည်း သူ့အတွက် စီးပွားရေးလုပ်ငန်း တစ်ခု ထူထောင်ပေးဖို့ ပြောရဦးမည် ။ ထိုအခါ သူတို့လည်း ဝမ်းသာကြမည် ၊ သူတို့ထံမှာ ခါတိုင်းလို လက်ဖြန့်စရာလည်း လိုတော့မည် မဟုတ် ။ ထိုအခါ ဘမြသည် ရွေးကျကလေးမတွေကို သူ့အမေ ပြောလေ့ရှိသော စကားကို ပြန်၍ သတိရလိုက်သည် ။ အမေက “ ဟေ့ ... မဝ ... ဘုရင်ခံ မလိုချင်ပေါင် ဆိုတဲ့ ကောင်မတွေ ဒီထုတ်ခဲ့စမ်း .. ” ဟု ဆိုလေ့ ရှိပါသည် ။ “ ဟုတ်ကဲ့ အမေ ၊ စီးပွားဖြစ်မယ် ဆိုရင် ဘာအလုပ် လုပ်ရလုပ်ရ ၊ ဘမြ က ဘုရင်ခံတွေ ဘာတွေ လုပ်ရမှ မဟုတ်ပါဘူး ”

••••• ••••• •••••

( ၃ )

◾ဖြန့်ထွက်ခြင်းရောဂါ

ယောက်ျားစီး ဖိနပ်နှစ်ဖက် တဖြန်းဖြန်း ရိုက်ခတ်သံများ ဆက်တိုက် ပေါ်ထွက်လာပြီးနောက် အမှောင်ထဲတွင် စုန်းတောက်စားနေသကဲ့သို့ မီးပွားမီးစက်များ ဖွားခနဲ ဖွားခနဲ ဝှေ့ယမ်းလက်ပ နေသည်ကို အမေက အေးစက်စွာပင် ကြည့်နေ၏ ။

ဘမြ မရှိပါ ။ အမေဝ ကတော့ ထမင်းချက် ၊ လျှော်ဖွပ် ၊ မီးကြွေတိုက် လုပ်ငန်းအပြင် နောက်ထပ် ဖြန့်ထွက်မှု အဖြစ် ကလေးမများ အတွက် သနပ်ခါးသွေးသော လုပ်ငန်းကိုပင် တိုးချဲ့ လုပ်ကိုင်နေပေပြီ ။ ဘမြ အစ်မကတော့ ယောက်ျားစီး ဖိနပ်ကို စီး၍ နောက်ပြန် လမ်းလျှောက်တုန်း ၊ လက်နှစ်ဖက်ထဲမှ စုခွဲ ကိုင်ထားတဲ့ အမွှေးတိုင်တွေ ဝှေ့ယမ်းနေတုန်းသာ ။ ယင်းသို့ ပြုလုပ်နေရင်းကပင် ဘမြ အစ်မသည် စဉ်းစားလျှက် ရှိ၏ ။

“ ဒီနေ့ ဘာနေ့မို့လဲ ၈ နာရီ ကျော်ပြီ ၊ ဈေးဦး မပေါက်သေး ။ ဒီလို ကိစ္စအတွက် ရက်ရာဇာ ၊ ပြဿဒါး ရှိလို့လား ၊ ဘယ်လို ဖြစ်ပါလိမ့် ”  ဟု တွေးနေမိ၏ ။

အမေ စိတ်တိုစ , ပြုပြီ ။ အမေ့ထံမှ စိတ်တိုမှုများ ဖြန့်ထွက်၍ “ မဝ လာစမ်း ” ဟု အမေက ခေါ်လိုက်သည် ။ မအီမသာ ဖြစ်နေသော အမေ့မျက်နှာကြီးက ရင်ပြည့်ရင်ကယ် ဖြစ်နေသဖြင့် လေချဉ်တက်ရန် တပင်တပန်း ကြိုးစားနေသူနှင့် တူလှသည် ။ အမေဝ ရောက်လာသောအခါ အမေက လူလဲ၍ ‘ ဧည့် ’ ခေါ်စေပြန်သည် ။ ထိုအခါ အစ်မ ဆီမှ ယောက်ျားစီး ဖိနပ်သည် အမေဝ , ဆီသို့ ရောက်လာ ပြန်သည် ။ ထို့နောက် ဖိနပ်သံ တဖြန်းဖြန်း ပြန်၍ မြည်လာပြန်သည် ။ ပြီးမှ ယောက်ျားစီးဖိနပ် စီးကာ နောက်ပြန် လမ်းလျှောက်ရင်း အမွှေးတိုင်ရနံ့များကို ဖြန့်ထွက်စေကာ အမေဝ က ဧည့်သည် ခေါ်ပြန်တော့သည် ။

ထိုအချိန်တွင် မြောက်ဘက် ၊ အရှေ့အနောက်လမ်း ဆီမှ ဆိုက်ကားဘဲလ် တီးသံ တစ်ချက်နှစ်ချက်လောက် အမေ ကြားလိုက်ရသည် ။ ခဏအကြာ ဆိုက်ကား တစ်စီး ကွေ့ဝင်လာသည် ကိုလည်း အမေ တွေ့လိုက်ရသည် ။

ပြီးတော့ ဆိုက်ကားက အမေ ထိုင်သောနေရာနှင့် အမေ အလုပ်လုပ်သော နေရာကြားတွင် ကျွီခနဲ မြည်အောင် ရပ်သွားတော့၏ ။ ဆိုက်ကားပေါ်က ဧည့်သည် နှစ်ယောက် ဆင်းလာသည် ။ ဆိုက်ကား နင်းသူကတော့ ဆိုက်ကား ပေါ်မှာပင် ရှိနေတုန်း ။

ထိုဆိုက်ကားဆရာ ကလည်း လုပ်ငန်းဆင့် စီးပွားရေး သဘောတရားကို သဘောတူသူပင် ဖြစ်ပါသည် ။ ယခု သူ ခေါ်လာသော ဧည့်သည်များ ကိုလည်း ယခင် လမ်းထောင့် တရုတ်မန်ကျည်းပင် ဧည့်ကြို နေရာမှ ခေါ် လာသည် မဟုတ် ။ မြို့တွင်းရှိ လူချမ်းသာ ရပ်ကွက်တစ်ခုမှ ခေါ်လာသော ဧည့်သည်များ ဖြစ်သည် ။ ဆိုက်ကားဆရာလေးမှာလည်း သူ့ ဧည့်ကြိုမှုလုပ်ငန်းကို ဖြန့်ထွက် လိုက်သူပင် ဖြစ်သည် ။

အမေက ဆိုက်ကား နင်းလာသူ ဘယ်သူဘယ်ဝါ မသိသေး ။ ထိုအချိန်တွင် ဆိုက်ကားနင်းသူက ဆေးလိပ် သောက်ရန် ဂက်စ်မီးခြစ်ကို ခြစ်လိုက်မှ ဆိုက်ကားနင်းသူ၏ မျက်နှာကို အမေက သဲသဲကွဲကွဲ မြင်လိုက်ရတော့၏ ။ ထိုအခါ အမေ့ထံမှ အချစ်တွေ ဖြန့်ထွက်သွားတော့၏ ။

“ ဘမြ ... ဘမြ ... ငါ့သားကြီး ”

▢  ကိုငြိမ်း ( မန္တလေး )
📖 ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း
      ဖေဖော်ဝါရီ ၊ ၂၀၁၆

နေပျော်တဲ့ ဘဝ

 ❝ နေပျော်တဲ့ ဘဝ ❞

ပခုက္ကူမြို့မှာ နေထိုင်တဲ့ ဦးလွင်အောင် ရဲ့ အသက်က ၈ဝ ကျော်ပါပြီ ။ ဒါပေမဲ့ ကျန်းမာ သန်စွမ်းတယ် ။

ကောင်းတူဆိုးဖက် ပေါင်းသင်းလာခဲ့တဲ့ သူ့ဇနီး ဒေါ်ညွန့်ရီက နှစ်နှစ် ကျော်ကပဲ ဆုံးပါးသွားတယ် ။ သူ့ ငယ်ဘဝမှာ လူမှန်း မသိတတ်ခင် ကတည်းက သူ့မိဘနှစ်ပါး ဆုံးပါးခဲ့တယ် ။ ဦးလွင်အောင်က ဘဝ အခက်အခဲတွေရဲ့ အထီးကျန်မှုတွေကို ရင်ဆိုင်တတ်နေပါပြီ ။

ဦးလွင်အောင်က ပခုက္ကူမြို့က အထင်ကရ ဘုရားတစ်ဆူ ဖြစ်တဲ့ သီဟိုရှင် ဘုရားကြီး ဂေါပကအဖွဲ့ နာယက လုပ်နေတယ် ။ သူ ကိုယ်တိုင်ကလည်း စာရေးဆရာ တစ်ယောက် ဖြစ်တာမို့ အချက်အလက် စုဆောင်း မှတ်တမ်းတင်တာ ဝါသနာ ပါတယ် ။ စေ့စပ်တယ် ။ ဘုရားကို လာရောက် ဖူးမြော်သူတွေကို ဦးလွင်အောင်က ကျကျနန ရှင်းပြတတ်တယ် ။

ဘဝကို ကျေနပ် ပျော်ရွှင်စွာ ဖြတ်သန်းနေတဲ့ ဦးလွင်အောင်ကို ပခုက္ကူမြို့က သူ့ နေအိမ်ကို ကျွန်တော် သွားရောက်တွေ့ဆုံပြီး သူ့ဘဝ အကြောင်းတွေ စကားစမြည် ပြောဖြစ်ပါတယ် ။

“ စစ်မဖြစ်ခင် pre war တုန်းက အမေ့အမေ ၊ အမေကြီးက မြို့တစ်မြို့မှာ တစ်ကျောင်းတည်း ရှိတဲ့ အချိန်တုန်းက ညောင်ဦးမြို့မှာ ကျောင်းအုပ်ဆရာမကြီး ၊ ကျွန်တော့်ကို မီးဖွားရင်း အမေက မီးတွင်းထဲမှာ ဆုံးတယ် ” 

“ ဒါဆိုရင် အမေ့ကို မမြင်လိုက်ရဘူးပေါ့ ” 

“ အမေ့ကို ဒီဓာတ်ပုံပဲ မြင်ဖူးတယ် ”

ဦးလွင်အောင်က မြန်မာဆန်ဆန် ကျက်သရေရှိတဲ့ အမျိုးသမီး တစ်ယောက်ရဲ့ ဓာတ်ပုံကို ကျွန်တော့်ကို ပြတယ် ။

“ အဖေ့ဘက်က ပန်းထိမ်မျိုး ၊ ကျွန်တော့်ကို အဖေ့ ဘက်က ခေါ်မွေးစားတယ် ၊ ကျွန်တော် ခုနစ်နှစ်သား လောက်မှာ အဖေ ကွယ်လွန်တယ် ”

“ အဖေ့ကိုလည်း မြင်ဖူးတယ် ဆိုရုံ မြင်ဖူးတာပေါ့ ၊ ကိုယ့်ကို ဘယ်သူက ဆက်ပြီး မွေးမြူလဲ ”

“ အဖေ့နှမ ဒေါ်လှရင် ၊ သူက အပျိုကြီး ၊ ဆိတ်တို့ နွားတို့ မွေးပြီး နို့တိုက် မွေးမြူခဲ့တာ ”

မိဘမဲ့ တစ်ယောက်ရဲ့ ခံစားမှုကို ကျွန်တော် မေးပါတယ် ။

“ ကျွန်တော် လူမှန်း သိတတ်ခါစမှာ ကျွန်တော်တို့ တိုက်နဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် တိုက်က ကျွန်တော်နဲ့ အသက်အရွယ်တူ သူငယ်ချင်း မောင်မောင် ဆိုတာက မနိုင်နိုင်ရာ ကိုင်တဲ့ သဘောနဲ့ ငါ့မှာ အဖေ ရှိတယ် ၊ အမေ အမေ ရှိတယ် ၊ မင့်ရှိလား မေးတယ် ၊ ကျွန်တော် ငိုပြီး အိမ်ပြန်လာတာပေါ့ ”

ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ခံစားမှုကို ကျွန်တော် စာနာနားလည်နိုင်ပါတယ် ။ 

“ ကျွန်တော့်အဘ ၊ အဖေ့အဖေ ဦးကျော်လှက ဘာကြောင့် ငိုတာလဲ မေးတယ် ၊ ကျွန်တော်က ပြန်ပြောပြတော့ ငါ့ကို အဖေခေါ် ၊ မင့်အမေကြီး ဒေါ်ရွှေပု ကို အမေခေါ်လို့ ပြောတယ် ” 

“ မိဘမေတ္တာ ငတ်တာ ရှိသလား ”

“ ငတ်တာပေါ့ ၊ အမိမဲ့ အဖမဲ့ နေခဲ့ရတာ ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့် ဦးလေး ဦးဘိုးရီနဲ့ တစ်အိမ်တည်း နေရတာ ၊ သူက စည်းကမ်း သိပ်ကောင်းတယ် ၊ စာကျက်ချိန် စာကျက် ၊ ဆော့နေရင် တွေ့တဲ့နေရာ စီးလာတဲ့ ဖိနပ်နဲ့ ချွတ်ရိုက်တာ ၊ သူ့ ကျေးဇူးကြောင့် ကျွန်တော် ဒီအခြေအနေ ရောက်လာတာ ၊ ဦးဘိုးရီက ကျွန်တော့် ကျေးဇူးရှင်ပါ ”

“ ငယ်စဉ်က ပညာ သင်ယူခဲ့ရတာလည်း ပြောပါဦး ”

“ ဒုတိယကမ္ဘာစစ် မဖြစ်ခင်မှာ ကျောင်းစနေတယ် ၊ စစ်ဖြစ်တော့ ကျောင်းပိတ် သွားတယ် ၊ စာမတတ်လိုက်ဘူး ”

ဦးလွင်အောင်က ရယ်မောတယ် ။

“ ညောင်ဦး ငှက်ပစ်တောင် ဘုန်းကြီးက ကျွန်တော့် အဘရဲ့ အစ်ကို တော်တယ် ၊ လက်ထောက် ဦးပဉ္ဇင်းတွေကလည်း အမျိုး ၊ သူတို့ဆီ ရောက်မှ စာသင်ရတယ် ”

ဦးလွင်အောင်က ပျဉ်ချပ်မှာ အိုးမဲခဲမှုန့်ကို ထမင်းရည်နဲ့ ဖျော်သုတ်ပြီး သင်ပုန်းလုပ် ၊ ကန့်ကူဆံနဲ့ ရေးခဲ့ရပုံကို ပြောပြပါတယ် ။ 

“ စစ်ပြီးတော့ ကျောင်းဆက် တက်ရလား ”

“ တက်ပါတယ် ၊ ၁၉၅၄ ခုနှစ်မှာ ရန်ကုန် ကံဘဲ့ ဆရာအတတ်သင် တက်တယ် ၊ ကျောင်းဆင်းလာတော့ ကျွန်တော်က ညောင်ဦးမှာ အလုပ်ရမယ် ထင်တာ ၊ မရဘူး ၊ ပခုက္ကူက အမှတ် ( ၂ ) အထက်တန်းကျောင်း မှာ အလုပ် စဝင်တယ် ” 

“ ဘယ်ရာထူးနဲ့လဲ ”

“ ကျွန်တော်က ပန်းချီကို Specialize ( အထူးပြု ) ယူခဲ့တော့ Drawing Master ခေါ်တာပေါ့ ၊ ပုံဆွဲဆရာ ဖြစ်တယ် ၊ တစ်ရက် ခြောက်လ ၁၉၅၅ မှာ အလုပ်ဝင်တယ် ”

“ ညောင်ဦးဘက် ပြန်ပြီး အပြောင်းအရွှေ့ မကြိုးစားဘူးလား ” 

“ ၁၉၅၈ ခုနှစ်မှာ ပခုက္ကူက ဦးဘမှင် နှမ အငယ်ဆုံး ဒေါ်ညွန့်ရင်နဲ့ အိမ်ထောင်ကျတယ် ၊ ပြောင်းတော့ ပြောင်းတယ် ၊ ပခုက္ကူမှာပဲ ၊ ၁၉၅၉ ခုနှစ်မှာ ပခုက္ကူ နာရီစင်နားက ကျောင်း ၊ ပြီးတော့ ၁၉၆၂ ခုနှစ်မှာ မြင်သာ ဆန်တန်းက မြန်မာ တစ်နိုင်ငံလုံး ပထမရတဲ့ ကျောင်းကို ရွှေ့ရတယ် ။ ၁၉၆၃ - ၁၉၆၄ မှာ ရေစကြို အထက်တန်းကျောင်းကို ရောက်သွားတယ် ”

“ ရာထူးတိုးသလား ”

ဦးလွင်အောင်က ရယ်ပြီး မတိုးပါဘူးလို့ ဖြေတယ် ။

“ ၁၉၆၇ ခုမှာ ဗဟိုနိုင်ငံရေးသိပ္ပံ အလုပ်သမားရေးရာ သင်တန်း သွားတက်ပြီး ပခုက္ကူက အလယ်တန်းကျောင်း တစ်ကျောင်းကို ပြန်ပြောင်းရတယ် ၊ ၁၉၇၂ ခုနှစ်မှာ နာမကျန်းပင်စင် ယူလိုက်ရပါတယ် ” 

“ ပင်စင် မယူခင် ကတည်းက စီးပွားရေး ထူထောင်ထားသလား ” 

ဦးလွင်အောင် ရယ်မောတယ် ။

“ သိတဲ့အတိုင်းပဲ ၊ အစိုးရဝန်ထမ်းလစာ ဆိုတာ မလုံလောက်ဘူး ၊ ကျွန်တော့်အစ်ကို ( ယောက်ဖ ) ဦးဘမှင် ၊ ဦးဘလွင် တို့က စီးပွားရေးထဲ ဆွဲသွင်းကြတယ် ၊ ဦးလွင်အောင်နဲ့သားများ အိမ်သုံးဆေး ရောင်းဝယ်ရေးဆိုင် ၊ စားသောက်ကုန် ဆိုင်တစ်ဆိုင် ၊ စက်ဘီးနဲ့ ယာဉ်အပိုပစ္စည်းဆိုင် ဆိုင်သုံးဆိုင် ဖွင့်တယ် ၊ ကျွန်တော့် အိမ်ရှင်မ ကလည်း စီးပွားရေး ဝါသနာပါတယ် ၊ ရက်ကန်း ထောင်တယ် ၊ နောက်ကျ ဆိုင်လုပ်ငန်းကို အိမ်ရှင်မရယ် ၊ သားသမီးတွေရယ် ဝိုင်းလုပ်ကြတာ ”

“ ကားလုပ်ငန်းလည်း တွဲလုပ်သေးတယ် မဟုတ်လား ”

“ သားအလတ်ကောင် မောင်မောင်က ကားဝါသနာ ပါတယ် ၊ ပခုက္ကူ - မန္တလေး ကြယ်တံခွန်လိုင်း ထူထောင်တယ် ၊ နောက် ရန်နိုင်မင်း ကားလိုင်း ထပ် ထောင်တယ် ၊ နှစ်သင်းလုံးမှာ ကျွန်တော်က ဥက္ကဋ္ဌ လုပ်တယ် ”

“ ကားလုပ်ငန်း အကြောင်း ပြောပြပါဦး ”

ဦးလွင်အောင်က ရယ်ပြန်တယ် ။

“ ကားလုပ်ငန်းက ကုသိုလ်တော့ရ ၊ ဝမ်းတော့ မဝပါဘူး ” 

“ အဆင်ပြေလို့ တစ်လိုင်းက နောက်တစ်လိုင်း ထပ်ထောင်တာ မဟုတ်ဘူးလား ”

“ ကြယ်တံခွန်ကို ရုန်းနိုင်အား ကောင်းလို့ ကျွဲကြီးလို့ ခေါ်ကြတယ် ၊ ကုန်တင်နိုင်တယ် ၊ ကြယ်တံခွန်က မြတ်သမျှ ရန်နိုင်မင်း ရှုံးတာနဲ့ ကုန်တာပဲ ” 

“ ကားလုပ်ငန်း စိတ်ချမ်းသာစရာလည်း ပြောပါဦး ”

“ မြစ်ကို ဇက်နဲ့ ကူးရတဲ့ အချိန်တုန်းက ပခုက္ကူနဲ့ မအူကြား သူခိုးဓားပြနဲ့ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန် အလွန်ဆိုးတဲ့ နေရာမှာ ကားက ပျက်ရော ၊ ကားပေါ်မှာ ယောနယ်က ဘုန်းကြီးသုံးပါး ပါတယ် ၊ ညကျ ကားရှေ့ မီးဖို ၊ အမျိုးသမီးတွေက ကားပေါ်အိပ် ၊ ဘုန်းကြီးတွေက ပရိတ်ရွတ်တယ် ၊ တစ်ခေါ်လောက် ဝေးတဲ့ ထန်း လျက်ဖိုက နောက်မနက်ကျ ဆွမ်းလာကပ်တယ် ”

“ ဘဝရဲ့ အပြောင်းအလဲ အချိုးအကွေ့ ဘယ်အချိန်မှာ ဖြစ်လဲ ”

“ ပင်စင်ယူတာ ၁၉၇၂ ၊ ဆိုင်တွေ ဖွင့်ပြီး ဈေးပေါ် ရောက်ကတည်းက ကျွန်တော့်ဘဝ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲ သွားတာပဲ ” 

“ အဲဒါ ဘာကြောင့်လဲ ”

“ အခြေခံ Foundation ကောင်းလို့ပဲ ၊ ကျွန်တော့် အစ်ကိုတွေ ၊ ကျွန်တော်က ယောက်ဖ လို့တောင် မခေါ်ဘူး ၊ အစ်ကိုတွေ ၊ သူတို့ကို မှီပြီး စီးပွားရေးက တက်လာတာ ၊ သာမန် ကျောင်းဆရာလူထွက်ကနေ သူတို့ရဲ့ စီမံကွပ်ကဲမှု ၊ အကြံဉာဏ် ကူညီပံ့ပိုးမှုကြောင့် တစ်ရှိန်ထိုး တက်သွားတာ ”

“ ဘဝက အမျိုးမျိုး စုံလာခဲ့တယ် ၊ ကျေနပ်တဲ့ ဘဝက ... ” 

“ စာရေးဆရာ ဘဝပဲ ”

ဦးလွင်အောင်က စာပေလုပ်သားအဖွဲ့ဝင် ကတ်တွေကို ပြပါတယ် ။ လွင်အောင် ၊ ပညာရေး ဆိုတဲ့ အမည်နဲ့ အသိအမှတ်ပြု ကတ်တွေကို စာပေအဖွဲ့ ဥက္ကဋ္ဌတွေ ဖြစ်တဲ့ ကိုဆောင်း ၊ လယ်တွင်းသားစောချစ် တို့ လက်မှတ် ထိုးထားတယ် ။  

“ စာပေဟာ ကျွန်တော့် အတွက် အသက်လို့ပဲ ပြောရတော့မှာပေါ့ ” 

သူ့ဇနီး ဆုံးသွားတာ နှစ်နှစ်ရှိပြီ ဖြစ်တယ် ။ အထီးကျန်သလား မေးပါတယ် ။

“ ကျွန်းသားပေါ်မှာ သံရိုက်ထားတာ ပြန်နုတ်ရင် လွယ်တယ် ၊ ပိတောက်သားထဲ ရိုက်ထားတဲ့ သံကျ အစွဲနာနေတယ် ၊ တော်တော်နဲ့ နုတ်ပစ်လို့ မရဘူး ၊ လွယ်လွယ် ပြောရင် လွမ်းတယ်ပေါ့ ၊ အစားထိုးတာမှ အပ ဖြေဖျောက်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး ၊ နောက်အိမ်ထောင် ပြောတာ မဟုတ်ဘူးနော် ၊ တရားနာတာတို့ ၊ စာဖတ်တာတို့နဲ့ ကုစားနေတယ် ”

 ⎕ ကျော်ရင်မြင့်

📖ဘဝဇာတ်ခုံ စုစည်းမှု - ၈

ပခုက္ကူ ဦးဘမှင်

 

❝ ပခုက္ကူ ဦးဘမှင် ❞

ဧရာဝတီမြစ် အနောက်ခြမ်းမှာ ပခုက္ကူ ဦးဘမှင် ရွှေဆိုင်ကို မသိသူ မရှိသလောက်ပါပဲ ။ သိက္ခာသမာဓိနဲ့ နာမည်ကောင်းကို ထူထောင်ထားလို့ ဦးဘမှင် အသက် ၉ဝ အထိ ရွှေဆိုင်ရဲ့ လုပ်ငန်းတွေ တစိုက်မတ်မတ် အောင်အောင်မြင်မြင် ဆက်လက် တည်ရှိနေပါတယ် ။

ပခုက္ကူမြို့ကို ရောက်ခိုက်မှာ ဘဘမှင်ရဲ့ အိမ်ကို ကျွန်တော် သွားရောက်ပြီး သူ့ဘဝ ၊ သူ့လုပ်ငန်းကို ထူထောင်လာခဲ့ပုံတွေ မေးတယ် ။

“ ကျွန်တော်က ပန်းထိမ် မတောက်တခေါက် တတ်တယ် ၊ တအားကြီး မတတ်ဘူး ”

ရွှေဆိုင်လုပ်ငန်းတွေနဲ့ အလွန်အောင်မြင်နေသူက ပန်းထိမ် မတောက် တခေါက်ပဲ တတ်တယ်လို့ ဆိုတယ် ။ ကျွန်တော် ကတော့ ဘဘရဲ့ စကားကို ကောက်ပြီး သူ ရိုးဖြောင့်တယ်လို့ မှတ်ချက်ချလိုက်မိပါတယ် ။

ဘဘဦးဘမှင် အနေအထိုင် ကလည်း ရိုးတယ် ။ ပခုက္ကူထွက် ချည်ထည် အင်္ကျီကိုပဲ ဝတ်ဆင်ထားပြီး အမြင် ရိုးတယ် ။ ကျွန်တော် သူ့အိမ်ကို ရောက်တော့ ည ၈းဝဝ နာရီ ရှိနေပြီ ။ ဘဘဦးဘမှင်က ဒီဗွီဘီရုပ်မြင်သံကြား သတင်း ကြည့်နေတယ် ။ ဒါကို မြင်တော့ အသက် ၉ဝ အထိ ခေတ်ကို မျက်ခြည်မပြတ် သူလို့ ကျွန်တော် အကဲဖြတ်ထားပါတယ် ။

ပန်းထိမ် မတတ်ဘဲ ဘာကြောင့် ရွှေဆိုင်လုပ်ငန်းတွေ အောင်မြင်တာလဲ ။

“ ကျွန်တော်က ဘာဝါသနာ ပါသလဲ ဆိုတော့ ရောင်းတာဝယ်တာ စီးပွားရေး တအား ဝါသနာပါတယ် ၊ ကျွန်တော် ငယ်စဉ် ကျုံပျော်မှာ နေတုန်းက ကျွန်တော့်အစ်ကို ကိုချစ်မောင်က ပန်းထိမ် လုပ်တယ် ၊ လက်ရာ ကောင်းတယ် ၊ ယောက်ဖ ကိုရွှေက ရွှေဆိုင် ထွက်တယ် ၊ ကျွန်တော်တို့က ပန်းထိမ် ဝင်လုပ်တာပေါ့ ၊ ဒါကြောင့် ပန်းထိမ် အနည်းအပါး တတ်တာ ၊ အရောင်းအဝယ် ဝါသနာ ပါတော့ ကျွန်တော်က ချည်ထုပ်တွေ ဝယ်ပြီး ရောင်းတယ် ၊ ထန်းဖူးတွေ ဝယ်ပြီး ရောင်းတယ် ။ တိုင်းပြည်က မငြိမ်းချမ်းဘဲ ကရင်နဲ့ ဗမာနဲ့ တိုက်ပွဲတွေ ဖြစ်ကြတယ် ၊ ဗမာစစ်တပ်က ကျည်ဆန်က ပေါတော့ စွတ်ရွတ် ပစ်တာ ၊ ရွာထဲမှာ ခေါင်းပေါ် ကျည်ဆန်တွေ ဝဲနေတာ ၊ နေဖို့ထိုင်ဖို့ မကောင်းတော့တာနဲ့ အသက် ၂ဝ ကျော်မှာ တူမလေး တစ်ယောက် လက်ဆွဲပြီး ကျုံပျော်က ထွက်လာခဲ့တယ် ၊ ကျွန်တော့်မှာ လုပ်သေနတ်တစ်လက်လည်း ပါတယ် ”

မငြိမ်းချမ်းတဲ့ ဒေသမှာ လုပ်သေနတ်တွေလည်း ပေါမှာပဲ ။ သေနတ် တစ်ဖက် ၊ တူမ တစ်ဖက် လက်ဆွဲပြီး ရှောင်တိမ်းလာသူ တစ်ယောက်ရဲ့ အသွင်ကို ကျွန်တော် စိတ်ကူးကြည့်တော့ အမေရိကန် ကောင်းဘွိုင်ရုပ်ရှင်ကားထဲက မြင်ကွင်းတွေနဲ့ တူသလိုလို တွေးမိပါတယ် ။

“ ကျုံပျော် ကနေ ရေကြည် ၊ ရေကြည် ကနေ ငသိုင်းချောင်း ၊ ငသိုင်းချောင်း ကနေ ဟင်္သာတ ရောက်တယ် ၊ ဟင်္သာတမှာ ကျွန်တော့်ယောက်ဖ ဦးရွှေ ဆိုတာ ရှိတယ် ၊ သူက ကြောက်တတ်တယ် ၊ သူကလည်း ပခုက္ကူကို ပြေးတယ် ၊ ပခုက္ကူမှာ ကျွန်တော့်နှမ တစ်ယောက် ရှိတယ် ၊ ဒေါ်လှညွန့် တဲ့ ၊ ကျွန်တော်လည်း ကူးတို့သင်္ဘော နဲ့ ပခုက္ကူ လိုက်လာတယ် ”

“ ပခုက္ကူ ရောက်တော့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းဖို့ ဘာတွေ လုပ်သလဲ ”

“ ကျွန်တော့်ယောက်ဖ ဦးရွှေက ပခုက္ကူမှာ ရွှေဆိုင် ထွက်တယ် ၊ ကျွန်တော်က သူ့ကို ကူကက်ရောင်းရင်း ပန်းထိမ်လည်း ဝင်လုပ်ရင်း ကျွန်တော်လည်း ရွှေဆိုင်ထွက်ဖို့ စိတ်ကူးတယ် ”

“ ငွေ အရင်းအနှီး လိုမှာပေါ့ ”

“ ကျွန်တော့် လက်ထဲမှာ ပိုက်ဆံက မရှိပါဘူး ၊ ကျွန်တော့်အစ်ကို ကိုချစ်မောင်က ပိုက်ဆံ ကျပ် ၆၀ဝ ၊ ကျွန်တော့်အစ်ကို ကိုဘလွင်က ၆ဝဝ ပေး တယ် ၊ ရေချိုးခြံထောင့်က ကွမ်းယာဆိုင်လို ဆိုင်ကလေးကို တစ်လ ၁၂ ကျပ်ခွဲနဲ့ ငှားပြီး ရွှေဆိုင် ထွက်တယ် ”

“ ရွှေထည် ဘယ်သူတွေ လာဝယ်သလဲ ”

“ ကျွန်တော်နှမ မလှညွန့်က ဂျပန်ခေတ်မှာ မီးသွေးကန်ရွာဘက်ကို စစ်ပြေးဖူးတယ် ၊ သူတို့က ပခုက္ကူ လာပြီး မြင်းစာ ၊ နွားစာမြက်ထုံးတွေ လာလာ ရောင်းတယ် ၊ မြက်ထုံးရောင်းပြီး အပြန်မှာ ရွှေဝယ်ပြန်တာ ”

ရွှေဆိုင်က ကွမ်းယာဆိုင်လို ဆိုင်သေးသေး ။ ဝယ်တဲ့သူတွေက တောရွာက မြက်ထုံး ရောင်းပြီး ဝယ်တာ ။ သူ့ပရိသတ်နဲ့ သူတော့ အံကျနေမှာပါပဲ ။

“ သူတို့က ရွှေလက်စွပ် ၊ လက်ကောက်သေးသေးပါးပါးလေးတွေ ဝယ်တာ ၊ ကျွန်တော်က သူတို့ ဝယ်နိုင်အောင် လုပ်ထားရတာပေါ့ ၊ ဆိုင်ထွက်ခါစက ပခုက္ကူက ဘယ်လိုဟာမျိုးတွေ ကြိုက်တတ်မှန်းလည်း ကျွန်တော် မသိဘူး ၊ ညနေကျ သူများဆိုင်တွေမှာ ရောင်းတာ လိုက်ကြည့်တယ် ၊ သူများတွေ မလုပ်တဲ့ သေးသေးကွေးကွေးလေးတွေ လုပ်ရောင်းတယ် ၊ ကျွန်တော့်မှာ ရွှေလည်း သိပ် များများစားစား ရှိတာ မဟုတ်ဘူး ”

“ ကွမ်းယာဆိုင်လို ဆိုင်လေးနဲ့ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ရောင်းနေခဲ့တာလဲ ”

“ သုံးလေးနှစ် ကြာတယ် ၊ အဲဒီအချိန်မှာ ပခုက္ကူ ၊ စည်ပင်က ဆိုင်ခန်းတွေ ရောင်းမယ်ဆိုတော့ ကျွန်တော်က စာရင်းပေးလိုက်တာပေါ့ ၊ ဈေးအရှေ့ဘက် ထောင့်ဆုံးဆိုင် ရတယ် ”

“ ပိုကောင်းသွားတာပေါ့ ”

“ လေးငါး ခုနစ်နှစ် ရှစ်နှစ်လောက် ရောင်းလိုက်တော့ ပစ္စည်းလေး တော်တော်များလာပြီ ၊ တစ်စတစ်စ တိုးတက်လာတယ် ၊ ဈေးအနောက်ဘက်တန်းမှာ အစိုးရက ဆိုင်ခန်းတွေ လေလံပစ်တော့ ကျွန်တော် ဝင်ဆွဲတယ် ၊ ကျပ် ၅ဝဝဝ နဲ့ ရတယ် ”

“ ဆိုင်ခန်းထဲ ငွေတွေ ဝင်သွားတော့ လုပ်ငန်းလည်ပတ်ရေးမှာ မထိခိုက်ဘူးလား ”

“ မထိခိုက်ဘူး ၊ နှစ်ပေါင်းက ကြာလာတော့ လုပ်ငန်းက တိုးတက်လာပြီ ”

“ ပန်းထိမ် သိပ်မတတ်ဘဲ ရွှေဆိုင် ဘယ်လို တိုးတက်လာလဲ ”

“ ခိုင်းဖို့ ပြုဖို့ ပညာကတော့ ကျွန်တော့် ဝမ်းထဲ ရှိပြီးသားပေါ့ ”

စီမံခန့်ခွဲမှု တတ်ကျွမ်းတာက ကြီးပွားကြောင်းပဲလို့ ကျွန်တော် ကောက်ချက်ချမိတယ် ။

“ ပန်းထိမ်ဖိုက ငါးဖို ၊ ခြောက်ဖို့လောက် ရှိတယ် ၊ ညနေ အလုပ်သိမ်းရင် ဖိုတွေ လှည့်ပြီး အပ်တယ် ၊ မန္တလေးလည်း အပ်တယ် ၊ ပခုက္ကူနဲ့ မတူတဲ့ လက်ရာမျိုး အတွက် မန္တလေးက ပန်းထိမ် သုံးလေးဖိုကို အပ်တယ် ”

“ သူများ ဖိုတွေကို အပ်ရတော့ ရွှေအရည်အသွေး မရိုးမသား မဖြစ်အောင် ဂရုစိုက်ရမယ် ထင်တယ် ၊ သူတို့က မမှန်မကန် လုပ်ရင် ကိုယ့်ဆိုင်ကို ထိခိုက်မယ် ”

“ မလုပ်ဝံ့ကြဘူး ၊ ကျွန်တော် မအပ်ရင် အလုပ်မရဘူး ၊ ပြီးတော့ အပ် ကတည်းက ကျွန်တော်က ရွှေပေးပြီး အပ်တာ ၊ ပေးတဲ့ ရွှေကို စံနဲ့ အပ်တာ ၊ ပြန် သိမ်းတော့လည်း အပ်တဲ့စံနဲ့ ပြန်တိုက်တယ် ၊ ကျွန်တော်က ငယ်ငယ်က ပန်းထိမ် လုပ်ခဲ့တော့ ရွှေ နားလည်တယ် ”

ရောင်းချတဲ့ ရွှေအပေါ် အရည်အသွေး အာမခံနိုင်အောင် ကြိုးပမ်းခဲ့ပုံတွေကို ဦးဘမှင်က ပြောပြတယ် ။ ရွှေပန်းထိမ်လုပ်ငန်း လုပ်သူ များစွာ ရှိပေမယ့် သူ့ဆိုင်က နှစ်ပေါင်း ၆ဝ ကျော်လောက် ခိုင်ခိုင်မာမာ တည်တံ့နေတယ် ။ ကျွန်တော်က ရေရှည်တည်တံ့ အောင်မြင်ခြင်းရဲ့ အဓိကက ဘာလဲလို့ မေးတယ် ။

“ အဓိကကတော့ ရိုးသားခြင်းပဲ ”

သူ့ရွှေဆိုင် အမည်ကို ဦးဘမှင်ရွှေဆိုင် လို့ပဲ အမည်ပေးထားတယ် ။ သိင်္ဂီရွှေစင်တို့ ၊ ဇမ္ဗူရာဇ်ရွှေစင်တို့ စတဲ့ တခြား အမည် တစ်ခုခု မပေးဘူး ။ ဘာကြောင့်လဲ ။

“ နာမည်က အရေးကြီးတယ် ၊ ကျွန်တော့်နာမည်ကို ရိုးရိုးသားသား တည်ဆောက်လာခဲ့တာ ၊ ကျွန်တော့်နာမည်ကို ထူထောင်လာခဲ့တာ နှစ်ပေါင်း ၆ဝ လောက် ရှိသွားပြီ ၊ နာမည်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာပေါ့ ”

“ ရွှေဆိုတာ တန်ဖိုးကြီးတယ် ၊ တိုင်းပြည်က တရားဥပဒေ မစိုးမိုးချိန်မှာ ဓားပြတိုက်တာတို့ ကြုံရဖူးလား ”

“ ရန်ကုန်မှာ ကြုံဖူးတယ် ၊ ရွှေက များလာပြီ ၊ ပခုက္ကူမှာတင် ဖြုန်းမကုန်တော့ ရန်ကုန် သွားရောင်းတယ် ၊ တော်လှန်ရေးကောင်စီ လက်ထက်ပေါ့ ၊ ရွှေ ငါးဆယ်သား ရောင်းပြန်လာတာ ၊ သူတို့က ရိပ်မိပုံရပါတယ် ၊ ရွှေရောင်းလို့ ရတဲ့ ငွေတွေနဲ့ အတူ ကျွန်တော့်ကို ကားပေါ် ဆွဲတင်သွားတယ် ၊ သာကေတတံတားဘက် ခေါ်သွားပြီး ပိုက်ဆံတွေ လုယူပြီး လူကို ထားပစ်ခဲ့တယ် ”

ကျွန်တော်တို့ စကားပြောနေတဲ့ အနီးမှာ ဘဘဦးဘမှင်နဲ့ ဇနီး ဒေါ်သန်းမြ ကလည်း အတူ ထိုင်နေတယ် ။ ရွှေငါးဆယ်သား ရောင်းရငွေတွေ အလုခံရတဲ့ အဖြစ်အပျက်ကို ဖြည့်စွက်ပြီး ပြန်ပြောပြတယ် ။

“ အဲဒီလိုဖြစ်ပြီး ရန်ကုန်က ပြန်လာတာက သီတင်းကျွတ်လဆန်း ၁၃ ရက် ၊ ပခုက္ကူမှာက ၁၃ ရက်က စပြီး ဘုရားပွဲ ရှိတယ် ၊ သမီးကြီးက ဘုရားပွဲ လှည့်ရာမှာ မိဖုရားကြီးလုပ်ဖို့ အရွေးခံထားရတာ ၊ သမီးကြီးက ဖေဖေ ပြန်လာပြီ ၊ ဖေဖေက အိတ်လည်း မပါဘဲလို့ ပြောတာ ကျွန်မက ကြားလိုက်တယ် ”

ရွှေငါးဆယ်သား ဆိုရင် ခုကာလ ပေါက်ဈေးနဲ့ဆို ကျပ်သိန်း ၃၅ဝ လောက် တန်ကြေးရှိတာ ။ သမီးက ဘုရားပွဲမှာ တကယ့် နေရာကောင်းက ပွဲဝင်ဖို့ စီစဉ်ထားတာ ။ ဇနီးတစ်ယောက် အနေနဲ့ ဒေါ်သန်းမြ ဘယ်လို ခံစား ဖြေရှင်းသလဲ ကျွန်တော် သိချင်တယ် ။

“ သူက အလုခံရတာ မပြောဘူး ၊ ငွေတွေကို သူ့ယောက်ဖက ကား ဝယ်ချင်လို့ ချေးယူထားလိုက်တယ်တဲ့ ၊ ပိုက်ဆံ ယူထားတာ ထားလိုက်ပါတော့ ၊ အိတ်က ဘာကြောင့် မပါတာလဲ တွေးတယ် ၊ သူ့မျက်နှာကလည်း ထူးခြားနေတယ် ၊ ဒါကြောင့် သူ ရေချိုးနေတုန်း သူနဲ့ ခရီးအတူ သွားခဲ့သူ တစ်ယောက်ဆီ သမီးကို သွားမေးခိုင်းတော့ အဖြစ်မှန် သိရတယ် ”

ဒေါသူပုန်ထတော့မှာလား ကျွန်တော် နားစွင့် နေပါတယ် ။

“ ကျွန်မက ဘုရား ဘုရား ၊ ပစ္စည်းပဲ ယူလို့ တော်ပါသေးရဲ့ ၊ ပစ္စည်း ယူပြီး လူမသ,တ်တာ တော်ပါသေးရဲ့ ၊ ပစ္စည်း ဆိုတာက လူရှိရင် ပြန်ရှာလို့ ရတယ်လို့ ”

ဘဘရဲ့ဇနီး ဒေါ်သန်းမြရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထား ကိုလည်း လေးစားမိတယ် ။ သူ့ခင်ပွန်းသည်ကို ငွေကြေးထက် သူ တန်ဖိုးထားတယ် ။ တချို့ ဇနီးမောင်နှံတွေက အိမ်ထောင်ဖက်ကို ပစ္စည်းလောက် တန်ဖိုး မထားနိုင်ဘဲ ဒေါသမီး တောက်လောင်ကြတာတွေကို တွေ့ဖူးပါတယ် ။

“ လုယူသွားတဲ့ သူတွေကိုလည်း လူသ,တ်မသွားလို့ ကျေးဇူးတင်တယ် ၊ သူတို့လည်း ဒီငွေတွေနဲ့ လူကောင်းဖြစ်ကြပါစေလို့ မေတ္တာပို့တယ် ၊ လူအန္တရာယ် မဖြစ်ခဲ့တာကိုပဲ ကျေးဇူးတင်နေတယ် ၊ အဲဒီတုန်းကသာ လူသ,တ်လိုက်ရင် ကျွန်မတို့ ဒီအခြေအနေ ဘယ်နေရမှာလဲ ”

“ ဘုရားပွဲမှာ လှူစရာတွေ ၊ ဘုရားပွဲလှည့်တော့ မိဖုရား လုပ်ရမှာတွေ လုပ်ဖြစ်သေးလား ”

“ လုပ်ပါတယ် ၊ လာတဲ့ ဧည့်သည်တွေကို ခေါက်ဆွဲတို့ ၊ မုန့်ဟင်းခါးတို့ ကျွေးနေကျ ကျွေးတယ် ၊ သမီးကြီးကလည်း ဘုရားလှည့်ရာ မိဖုရားလုပ်တယ် ၊ ဣန္ဒြေ မပျက်ဘူး ၊ ဘယ်သူမှ ကျွန်မတို့ ဖြစ်တာ မသိဘူး ၊ ဖြစ်ပြီးသားဟာက တစ်ကဏ္ဍလေ ”

လောကဓံကို သူတို့ မိသားစု ရင်ဆိုင်ခဲ့ကြပုံက ချီးကျူးစရာ ဖြစ်ပါတယ် ။

“ လုယူခံလိုက်ရတဲ့ ဟာတော့ မရပါဘူး ၊ ဒါပေမဲ့ ရောင်းရင်းဝယ်ရင်း တစ်စတစ်စ ပြန်ထူထောင်လာခဲ့ကြတာပဲ ”

“ အဲဒီ တစ်ကြိမ်ပဲလား ”

ဘဘဦးဘမှင်က သူ့အဖြစ်ကို ပြန်ပြောပြတယ် ။

“ နောက်တစ်ခါ ဖြစ်သေးတယ် ၊ အဲဒီတုန်းက ရန်ကုန်က ရွှေရောင်းပြီး အပြန် ၊ မြင်းခြံရထားကို မီးရထားအိပ်စင်မှာ စီးလာရင်း ကျွန်တော် အိပ်ပျော်နေတုန်း ငွေတွေ ခိုးယူသွားတာ ခံရတယ် ”

“ ကံနိမ့်လို့ ခံရတာပဲ ဆိုပြီး ဗေဒင်မေး ၊ ဘုန်ကြီးဆွမ်းကပ် လုပ်သေးလား ”

“ ကျွန်မက ဗေဒင်တွေ ၊ နတ်တွေ နည်းနည်းမှ ဝါသနာမပါဘူး ။ အရင်က ကျွန်မတို့က လုပ်ခဲ့လို့ ပြန်ခံရတာ ၊ ခု ကျေသွားပြီ ”

လို့ ဒေါ်သန်းမြက ဖြေပါတယ် ။

ဦးဘမှင်ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကောင်း ထဲမှာ သူတစ်ကိုယ်တည်း ကြီးပွား ချမ်းသာဖို့ မလုပ်ဘဲ အသိုင်းအဝိုင်း တစ်ခုလုံးကို ဆွဲတင်တာလည်း ပါဝင်တယ် ။ ကျွန်တော်က အဲဒါကိုလည်း မေးပါတယ် ။ သူက စီးပွားရေး စိတ်ဝင်စားပေမယ့် သားသမီးတွေကို ပညာတတ်တွေ ဖြစ်အောင် သင်ပေးတာလည်း မေးတယ် ။

“ ကျွန်တော်က လေးတန်းပဲ တတ်တာ ၊ ကိုယ် ပညာ သိပ် မတတ်တော့ သားသမီးတွေကို ပညာတတ်စေချင်တယ် ၊ ကိုယ်ကလည်း တတ်နိုင်လာတော့ ပညာသင်ပေးတာပေါ့ ”

“ ကိုယ့်ဘဝကိုယ် ပြန်ကြည့်တော့ ကျေနပ်သလား ”

“ ကျေနပ်ပါတယ် ၊ အဓိကကတော့ ကိုယ့်မိသားစုကို ပြည့်ပြည့်စုံစုံ ချမ်းချမ်းသာသာနဲ့ လူတစ်လုံး သူတစ်လုံး ဖြစ်အောင် ထူထောင်ပေးနိုင်ခဲ့တာကို ကျေနပ်ပါတယ် ”

⎕ ကျော်ရင်မြင့်
📖ဘဝဇာတ်ခုံ စုစည်းမှု - ၈

စမ်းသလား

 

❝ စမ်းသလား ❞
     ( ပီမိုးနင်း )

“ အိုင်ဆေး ကိုမောင်ခင် ၊ အဘိုးကြီးတော့ အင်မတန် သဘောကောင်းပုံ ရတယ် ။ အပြောအဆို အင်မတန် ယဉ်ကျေးတာပဲ ” ဟု မောင်စိန်က ပြောလေ၏ ။

“ အပြောအဆို ယဉ်ကျေးတာက အလကားအပို ၊ ခင်ဗျား ကြပ်ကြပ် ဂရုစိုက်ဖို့ ရှိတယ် ။ ခင်ဗျားက လူသစ် ၊ ကျုပ်တို့ကတော့ သူ့အကြောင်းကို သိပြီး ဖြစ်နေလို့ ပြောတာ ” ဟု မောင်ခင်က ပြောလေ၏ ။

မောင်ခင်နှင့် မောင်စိန်သည် ချစ်ခင်သော ကျောင်းနေဘက် သူငယ်ချင်း နှစ်ယောက် ဖြစ်ကြလေ၏ ။ မောင်ခင် မှာ ဦးသာအိုး ကုမ္ပဏီ၌ လူဟောင်း ဖြစ်၏ ။ မောင်စိန်မှာ ဆယ်တန်းအောင်ပြီးနောက် အလုပ်မရ ခိုကိုးရာလည်း မရှိ ။ ရောင်လည် ၊ ရောင်ပတ် ဖြစ်၍ နေရာမှ မောင်ခင်က အဘိုးကြီးအား ပြောပြီး အလုပ်သွင်း၍ ထားသူ ဖြစ်လေ၏  ။

စိန် ။  ။ “ ပြောစမ်းပါဦး သူငယ်ချင်းရဲ့ ၊ ဘယ်လို အကြောင်းလဲ ”

ခင် ။  ။ “ ငါ သူ့ဆီ ရောက်စက သတင်းစာတိုက် ကြော်ငြာ သွားပြီး အပေးခိုင်းတယ် ။ စာမှာ ငွေငါးဆယ် နှစ်လအတွက် တင်ကြိုပေးတဲ့အကြောင်း ပါလာတယ် ။ ငွေကို ကြည့်တော့ ခြောက်ဆယ် ဖြစ်နေတယ် ။ ဒါမျိုးနှင့် ဘာရမလဲ သူငယ်ချင်းရဲ့ ၊ နဂိုက အင်မတန်ရှင်းတဲ့ လူကို လာပြီး စမ်းတာကလား ၊ ငါက ငွေတစ်ဆယ်ကို သူ့ ပြန်ပေးလိုက်တာပေါ့ ။ သည်ကတည်းက စပြီး အားလုံး ပုံလွဲတာပဲ ”

စိန် ။  ။ “ သည်လိုလား ၊ ရှေးအဘိုးကြီးကိုး ၊ ခု ကာလ တက်လူတွေကို ရှေးနည်းနှင့် စမ်းလို့ ဘာရမလဲ ”

ထိုအတွင်း ဆိုင်၌ ခိုင်းစေသော ဖိုးလှခေါ် သူငယ်ကလေးသည် ၎င်းတို့ နှစ်ယောက်ဆီသို့ တူရူလျက်လာပြီး သူဌေး ခေါ်နေကြောင်း မောင်စိန်အား ပြောလေ၏ ။ မောင်စိန် ထွက်၍ သွားလေ၏ ။ မောင်ခင်သည် နယ်မှ လာသော ပစ္စည်းများ ၊ စာများကို ရှင်းလင်း၍ နေလေ၏ ။

သူဌေးသည် မောင်စိန်အား မိမိ၏ စားပွဲနှင့် ယှဉ်လျက်နေသော စားပွဲငယ်ကလေး တစ်ခုမှာ ထိုင်စေပြီးနောက် အလုပ်အကြောင်းကို ပြော၍ ပြလေ၏ ။

“ ဦးအလုပ်က အနယ်နယ် အရပ်ရပ်မှာ ရှိတဲ့ ကိုယ်စားလှယ်များ ၊ ဖောက်သည်များနှင့် စာပေးစာယူ အများကြီး လုပ်ရတယ် ။ စာပေးစာယူ အလုပ်မှာ ပေါ့ရင် သိသိသာသာ အလုပ်လျော့တာပဲ ။ မောင်ခင်က မင်း စာရေးကောင်းတယ်လို့ အများကြီးပဲ ပြောတယ် ။ သို့သော်လည်း စာရေးတဲ့ အပြင် ဗွီပီပီ အလုပ်များကိုလည်း မင်း ကိုင်ရလိမ့်မယ် ။ မင်း ရေးရမယ့် စာများ ဗွီပီပီနဲ့ ပို့တဲ့ ပစ္စည်းများ အကြောင်းနှင့် အများကြီး ပတ်သက်လိမ့်မယ် ” ဟု ပြောပြီး “ ဟောဒီစာကို ဖတ်စမ်း ၊ ဖတ်ပြီးရင် မင်း သဘောနှင့် သည်လူ ကျေနပ်အောင် ပြန်စာတစ်ခု ရေးစေချင်တယ် ။ ဆယ်မိနစ်နှင့် ပြီးရမယ် ” ဟု ပြောရင်း စက္ကူ ၊ တစ်ရွက်ကို စာများ ထဲမှ ယူပြီး မိမိ၏ အနီးရှိ အမှိုက်ခြင်းထဲသို့ ချလိုက်ရာ ချသော စက္ကူအောက်၌ အခြားစာရွက် ကပ်၍ ပါသွားသည်ကို မောင်စိန် မြင်လိုက်လေ၏ ။ သို့ အဘိုးကြီးသည် မောင်စိန်၏ မျက်နှာကို လျင်မြန်စွာ မျက်စောင်းထိုး၍ ကြည့်လိုက်လေ၏ ။

ထိုအခိုက် မောင်ခင်သည် အရေးကြီးသော စာတစ်စောင်ကို သူဌေးအား လာ၍ ပေးလေ၏ ။ မောင်စိန်သည် ထိုအခါ၌ သူဌေး အရေးခိုင်းသော စာကို ငုံ့လျက် ရေး၍ နေလေ၏ ။ သူဌေးလည်း မောင်ခင် ပေးလာသော စာကို ဖတ်၍ နေလေ၏ ။ မောင်ခင်သည်ကား သူဌေး နောက်နား၌ ရပ်ကာ စက္ကူစုတ်ခြင်းကို ကြည့်၍ နေလေ၏ ။

သို့ဖတ်၍ ပြီးသောအခါ သူဌေးသည် မောင်ခင်ကို မော့၍ ကြည့်ပြီး “ ကောင်းပြီ ” ဟု ပြော၍ ဦးခေါင်းကို ညိတ်လိုက်လေ၏ ။ မောင်ခင်လည်း အခန်းထဲမှ စိတ်လက် လေးလံသော အမူအရာနှင့် ထွက်၍ သွားလေ၏ ။ သူဌေးလည်း ၎င်းစာကို မောင်စိန်အား ပေးပြီး တနင်္ဂနွေ နှစ်ပတ် ဆိုင်းရင် ဒီလူ လိုချင်တဲ့ စက်ကို ဆက်ဆက် ရနိုင်ကြောင်း ၊ တခြားမှာ မဝယ်ဘဲ တနင်္ဂနွေ နှစ်ပတ်လောက်သာ စောင့်ဖို့အကြောင်း ၊ စောင့်မှာဖြင့်ရင် စာတစ်စောင်နှင့် စရန်ငွေ သုံးပုံတစ်ပုံ ပို့လိုက်ဖို့ အကြောင်းကို ပြန်စာရေး လိုက်စမ်း ၊ ဖောက်သည် တစ်ယောက်နှင့် ဆက်မိရင် မလွတ်အောင် လုပ်ဖို့ဟာ စာသာ ဖြစ်ကြောင်းနှင့် ပြောပြီး ထွက်၍ သွားလေ၏ ။

အဘိုးကြီးသည် ထွက်၍ သွားပြီး ထိုအပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားသော လှေကားကို တက်လေ၏ ။ ထိုလှေကားမှာ မောင်စိန် စာရေးနေသော အခန်းတွင်းကို ကောင်းစွာ မြင်နိုင်သော အပေါက်ငယ် တစ်ခုသည် နံရံမှာ ရှိလေ၏ ။ သူဌေးသည် ထိုလှေကားနံရံမှ ကြည့်လေ၏ ။ သို့ကြည့်ရာ စက္ကူစုတ်ခြင်းကို မြင်ရလေ၏ ။ မောင်စိန်ကိုကား မမြင်ရပေ ။

အတန်ငယ်ကြာမှာ ကြည့်မိသောအခါ မောင်စိန် စာရေးရာမှ ထပြီး မိမိ၏ သူဌေး စားပွဲသို့ လာသည်ကို မြင်လိုက်ရလေ၏ ။ တစ်ကိုယ်လုံးကို မမြင်ရ ။ အပေါ်ပိုင်း တစ်ဝက်ကိုသာ မြင်ရခြင်း ဖြစ်လေ၏ ။

ထို့နောက် မောင်စိန်သည် မိမိ စာရေးသော စားပွဲငယ် ဘက်သို့ ပြန်၍ သွားသည်ကို မမြင်ရ ။ ခြေသံကို ထောက်သဖြင့် အခန်းပြင်သို့ ထွက်၍ သွားသည်ကို သိရလေ၏ ။

သူဌေးသည် ဆက်လက်၍ ကြည့်လေ၏ ။ သို့ ဆက်လက်၍ ကြည့်ရာ တစ်ဖန် အခန်းထဲသို့ ပြန်၍လာသော ခြေသံကို ကြားရပြီး စက္ကူခြင်းထဲသို့ နှိုက်သော လက်တစ်ခုကို မြင်ရလေ၏ ။ ထိုလက်မှာ ရှပ်အင်္ကျီ ဝတ်၍ ထားသော လက် ဖြစ်လေ၏ ။ ရှပ်အင်္ကျီမှာ လက်မာ ဖြစ်လေ၏ ။

မောင်စိန် စာရေးနေစဉ်က အပေါ်မှာ ပိုးအင်္ကျီ ဖြစ်၍ ရှပ်လက်မာဖြစ်သည်ကို အဘိုးကြီး သတိထားလိုက်မိလေ၏ ။ နောက်တစ်နေ့ အလုပ်တိုက်သို့ မောင်စိန် လာသောအခါ မောင်ခင်ကို မတွေ့ရ ။ မေးမြန်းစုံစမ်း သောအခါ မောင်ခင်မှာ သူဌေး၏ အမိန့်အရ ပဲခူး ကိုယ်စားလှယ်ထံ ယနေ့ချက်ချင်း မီးရထားနှင့် လိုက်၍ သွားရကြောင်း သိရလေ၏ ။

မောင်ခင်သည် အလုပ်ကို လွန်စွာ ကြိုးစားသဖြင့် အရာရာ၌ ယုံကြည်လွှဲအပ်ခြင်းခံရသူ ဖြစ်လေ၏ ။ အလုပ်ဆင်းချိန်မှာ အခြား စာရေးများထက် တစ်နာရီ ၊ နှစ်နာရီ နောက်ချန်၍ ဆင်းလေ့ ရှိ၏ ။ အလုပ်တက် ရာ၌ အခြား စာရေးများထက် တစ်နာရီ ၊ နှစ်နာရီ ပို၍ စောလေ့ ရှိ၏ ။ သို့ဖြစ်လေရာ ထိုနေ့မှာ အစောကြီး တိုက်သို့ ရောက်အလာမှာ မိမိ၏ စားပွဲပေါ်၌ ပဲခူးကို သွားရန် အမိန့်စာကို တွေ့ရသဖြင့် ချက်ချင်း ထွက်၍ သွားခြင်း ဖြစ်လေ၏ ။

မောင်စိန်သည် မိမိ၏ စားပွဲသို့ ရောက်သောအခါ စာတစ်စောင်ကို တွေ့ ရလေ၏ ။ ထိုစာ၌ လုပ်ကိုင်ပုံများ ကျေနပ်ဖို့ မရှိကြောင်း ၊ သို့အတွက် အခြားမှာ အလုပ် ရှာဖို့အကြောင်း ၊ အလုပ် တခြားမှ ရလျှင် ဝမ်းသာလိမ့်မည် ဖြစ်ကြောင်းများနှင့် အဘိုးကြီး၏ လက်မှတ် ပါရှိလေ၏ ။

ထိုအခါ မောင်စိန်မှာ မျက်နှာ ညိုမည်း၍ သွားလေ၏ ။ ထို့နောက် ဒေါသဖြစ်လေ၏ ။ ထို့နောက် မိမိ၏ စားပွဲ၌ ထိုင်ကာ စာတစ်စောင်ကို ရေးခြစ်ပြီး စာအိတ်ထဲ၌ ထည့်၍ သူဌေး၏ နာမည်ကို စာအိတ်ပေါ်တွင် ရေးလေ၏ ။ ထိုစာကို သူဌေး၏ စားပွဲပေါ်၌ တင်၍ ထားပြီး ခြေကို ပြင်းပြင်းနင်းလျက် ထွက်၍ သွားလေတော့သတည်း ။

သို့သွားရင် ခက်ပြီ အဘယ်မှာ အလုပ်ရပါမည်နည်း ။ ယခု ရခဲ့ပြီး ယခု စွန့်ခဲ့ရသော အလုပ်မှာ လခ ခြောက်ဆယ်အပြင် အလုပ်ကို နားလည်ပြီးနောက် ထိုအလုပ်မျိုးကို ကိုယ်တိုင် လုပ်လျှင် ကြီးပွားနိုင်သော လမ်း ရှိသည့် အလုပ် ဖြစ်လေ၏ ။ ယခုလို ရှားပါးသော ခေတ်အခါ၌ ထိုအလုပ်မျိုးကို အဘယ်မှာ ရှာ၍ ရပါမည် နည်း ။ အလုပ်မှာ စာပေးစာယူ အလုပ်ဖြစ်ရာ မိမိ၏ ဝါသနာနှင့်လည်း သက်ဆိုင်လေ၏ ။ သို့သော်လည်း ကုန်သည် စာပေးစာယူ အလုပ်ကို မလုပ်ဖူးသောကြောင့် အဘိုးကြီး အဘယ်အချက်မှာ မကျေမနပ် ဖြစ်နေသည် တွေး၍ မရပေ ။ တကယ်ဆိုလျှင် အမှားညွှန်ပြ၍ အသစ် ရေးခိုင်းချေက မဖြစ်ဖို့ မရှိပေ ။ သို့ပါလျက် တစ်ချက်လွှတ် ယခုလို အလုပ်မှ ထုတ်ပစ်ခြင်းသည် စကတည်းက မလိုချင်ဘဲလျက် မောင်ခင်ကို အားနာပြီး အလုပ် လက်ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိသာလေ၏ ။ မောင်စိန် မှာ ထိုအကြောင်းအရာများကို တွေးရင်း မျက်ရည်များ လည်၍ လာလေ၏ ။ မစော သိလျှင် ဝမ်းနည်းမှာပဲ ။ မစောမှာ အလွန်ရင်းနှီး၍နေသော မောင်နှမလို မက ချစ်ခင်သူ ဖြစ်၍ မောင်စိန် အလုပ်ရသဖြင့် သိရသော အခါ လွန်စွာဝမ်းသာပြီး ပေါက်၍ နေသော ပိုးခြေအိတ် ဖနောင့်ကို ဖာ၍ ပေးလိုက်သူ ဖြစ်လေ၏ ။ မောင်စိန် သည် ထိုနေ့ညနေ၌ မစော ထံသို့ မသွားဘဲ မိမိ၏ အခန်းကို ပြန်လေ၏ ။ ထိုအခန်းမှာ အလုပ် မရှိသော လူပျို ခြောက်ယောက် စု၍နေသော အခန်း ဖြစ်လေ၏ ။

မိမိနှင့် အတူ နေသော အဖော်များကလည်း မောင်စိန် အတွက် ဝမ်းသာ၍ နေကြရာ ပထမ လခထုတ်လျှင် တရုတ်ပင်လယ်မှာ ခြောက်ယောက်စလုံး တစ်စုတစ်ဝေး ပျော်ပွဲစားကြဖို့ တိုင်ပင်၍ ထားကြလေ၏ ။

မောင်စိန်မှာ ၎င်းတို့အား အဘယ်ပုံ မျက်နှာပြရမည် မသိ ပြန်၍ သွားရာ အခန်းပြတင်းပေါက်မှ ပြူ၍ ထွက်နေသော ကု,လားမောင်ကြီးနှင့် ပါတူးခေါ် တရုတ်ကပြားကလေးကို မြင်သောအခါ နောက်သို့ လှည့်ကာ မပြန်သော ခရီးကို သွားချင်သကဲ့သို့ ဖြစ်လေ၏ ။

သို့သော်လည်း စိတ်ကို တင်းလျက် သွားရလေ၏ ။ လှေကားသို့ ရောက်သောအခါ ၎င်းတို့ နှစ်ယောက် လှေကားထိပ်မှ ကြိုလျက် “ အိုင်ဆေး ဘယ့်နှယ်လဲ ၊ ယနေ့ ဟိုတယ်သွားဖို့ အခွင့်ယူလာခဲ့တယ် မဟုတ်လား ၊ မှန်းစမ်း ” ဟု အိတ်များကို နှိုက်၍ စမ်းကြလေ၏ ။

“ မရသေးပါဘူးဗျာ ၊ နေမကောင်းလို့ ခွင့်တောင်းလာတာပါ ” ဟု ပြောပြီး အိပ်ရာကို သွားလေရာ အပ်ဘဒူလာက “ ကိုယ့်လူက တယ်ရှော်တာကိုး ” ဟု ညည်းလျက် အခန်းနံရံ မှီကာ မျောက်ထိုင် ထိုင်လျက် လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်၍ နေလေ၏ ။

နောက်တစ်နေ့ မောင်ခင်သည် အလုပ်တိုက်သို့ ရောက်၍ မောင်စိန်ကို မတွေ့ ရသောအခါ သူဌေးနှင့် စကားပြောရင်း မောင်စိန် စားပွဲကို မကြာမကြာ ကြည့်လေ၏ ။

သူဌေး ။  ။ “ မင်း လူလား ၊ ငါ အစကတည်းက သိတယ် ။ ဟန်မကျဘူး ဆိုတာ သည့်အတွက် အခြားမှာ အလုပ်ရှာဖို့ ပြောလိုက်တယ် ”

မောင်ခင်သည် အံ့အားသင့်၍ နေလေ၏ ။

“ ဘာဖြစ်လို့လဲ ဦးရဲ့ ၊ ဘာအပြစ်ရှိသလဲ ”

“ မနေ့က ငါ စက္ကူခြင်းထဲကို တစ်ဆယ်တန်စက္ကူ တစ်ချပ်ကို တခြား စာရွက်နှင့် အတူ ထည့်လိုက်တာ သူ မြင်တယ် ။ ပြီးတော့ ငါ အမှတ်တမဲ့ ကြည့်နေတယ် ။ သူ ဒီငွေစက္ကူကို ခြင်းထဲ နှိုက်ယူပြီး ထွက်သွားတယ် ။ တကယ်ဆိုရင် ငါ မတော်တဆ ချမိကြောင်း သူ သိရမယ် ။ သိရင် သည်လို မလုပ်သင့်ဘူး ။ သူခိုးကလေးပဲ ။ ငါ့တိုက်မှာ သူခိုးကို မထားဘူး ”

ထိုအခါ မောင်ခင်သည် စားပွဲအောက်၌ ကျ၍ နေသော စာအိတ် တစ်အိတ်ကို မြင်သဖြင့် ကောက်၍ ယူလေရာ မောင်စိန်၏ လက်ရေးဖြင့် ရေးထားသော သူဌေး၏ နာမည်ကို မြင်သဖြင့် သူဌေးအား ထိုစာကို ပေးလေရာ သူဌေးသည် ဖွင့်၍ ဖတ်လေ၏ ။ ထို့နောက် မောင်ခင်အား ပေးပြီး “ မြင်ရင် သည်ငွေစက္ကူ ဘယ်မလဲ ၊ ပြန်ပေးပါလား ” ဟု ပြောလေ၏ ။

မောင်ခင်သည် စာကို ဖတ်လေရာ အောက်ပါ အတိုင်း တွေ့ရလေ၏ ။

ဦးမင်း ခင်ဗျား ...

မနေ့က ခြင်းထဲကို ငွေစက္ကူတစ်ချပ် ဦး ထည့်လိုက်သည်ကို မြင်ရပါသည် ။ ယနေ့ ထိုငွေစက္ကူကို မတွေ့ရ သောအခါ ကျွန်တော်၏ သူငယ်ချင်း ကိုခင်မောင် ကတော့ ဦးဟာ စာရေးအသစ်များကို စမ်းတတ်တယ်လို့ ပြောပါသည် ။ သည့်အတွက် ဤအကြောင်းကို ဦး အား စာရေးပြောကြားလျှင် ကောင်းလိမ့်မယ် မှတ်ထင်ပါသည် ။
            “ စိန် ”

မောင်ခင်သည် စာကို ကိုင်မြှောက်လျက် သူဌေး၏ မျက်နှာအနီးသို့ စာကို ကပ်ကာ ပြပြီး “ သည်ငွေတစ်ဆယ် ဟာ ကျွန်တော် ယူတာပါ ။ ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်း မဟုတ်ပါဘူး ” ဟု ပြောလေ၏ ။

သူဌေးမှာ များစွာ အံ့အားသင့်၍ သွားလေ၏ ။

“ ဪ… မင်းလား ၊ အခုမှ ဖွတ်ထွက်တာပေါ့ ၊ မင်းသည်လို အရာရာမှ ငါယုံလို့ လွှဲထားတာ ။ အခုပုံတော့ မင်း ထင်သလို လုပ်နေတာပေါ့ ”

“ ဦးတို့ ရှေးလူကြီးဉာဏ်တွေ ရိုးကုန်ပြီ ၊ ကျွန်တော် ယူတာ ။ ကျွန်တော့် အတွက် မဟုတ်ဘူး ။ ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းမှာ ငွေကြေး အသုံး လိုနေခိုက်မှာ ဦး စမ်းမှန်း မသိဘဲ ငွေစက္ကူကို ယူမိမှာ စိုးလို့ ။ ကျွန်တော်က ယူပြီး ဟိုနေ့ကပဲ ငွေစာရေးထံ အပ်လိုက်ပြီ ။ မယုံ မေးကြည့်ပါ ” ဟု ပြောလေ၏ ။

သူဌေးမှာ မျက်နှာမဲ့၍ သွားပြီး ချာခနဲလှည့်၍ ထွက်သွားလေ၏ ။

နောက်တစ်နေ့ နံနက် ( ၉ ) နာရီအချိန် အလုပ်သွားမည့် ဟန်ကို ဆောင်ကာ အိမ်ပေါ်မှ အဆင်းတွင် မောင်ခင် နှင့် တွေ့လေ၏ ။

မောင်ခင်သည် မောင်စိန်၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ကိုင်ကာ “ အိုင်ဆေး ၊ ဘယ်ကို ပြေးမလို့လဲ ။ ရော့ ... ခင်ဗျား ကျုပ်ကို အလုပ်ဝင်တဲ့ နေ့က စရန်ငွေ သုံးဆယ် ပြောပေးပါလို့ ပြောထားတာ ” ဟု ပြောကာ ငွေစက္ကူ သုံးချပ် ထုတ်၍ ပေးလေ၏ ။

ထိုအခိုက် အပ်ဘဒူလာနှင့် အဖော်များ လှေကားပေါ်မှ ကျွမ်းတလိမ့်ထိုးလျက် ဆင်းလာကြလေ၏ ။

မောင်စိန်က “ နေကြပါဦး ၊ ကိုရင်တို့ရဲ့ ။ ဒီမှာ မေးပါရစေဦး ” ဟု ပြောရာ မောင်ခင်က အကျိုးအကြောင်းကို အဖော်များ အားလုံးအား ပြော၍ပြလေရာ အဖော်များ အားလုံးတို့မှာ အံ့အားကြီးသင့်၍ နေကြလေ၏ ။

▢  ပီမိုးနင်း
📖 ဆယ်သန်း ဂျာနယ်
      အတွဲ ၂ ၊ အမှတ် ၁၆
      မေ ၊ ၁၉၃၆

ချိုချိုချဉ်ချဉ်စပ်စပ်

 

❝ ချိုချိုချဉ်ချဉ်စပ်စပ် ❞ 
       ( ကြူကြူသင်း )

အေးရီကို ခိုးကြည့်ရင်း ကိုသံချောင်းမှာ သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်မိသည် ။ အေးရီ ကတော့ သူ့ အလုပ်ထဲတွင်သာ ဇောကပ်နေ၏ ။ ဇလုံကြီးထဲရှိ ဆီးသီး လေးစိတ်ကွဲများကို ဇွန်းဖြင့် ကော်လိုက် ၊ ပလတ်စတစ် အိတ်ထဲ ထည့်လိုက် ၊ ဆန်ကောထဲ ချလိုက် ၊ နောက် တစ်ဇွန်းကော် ၊ အိတ်ထဲထည့် ၊ ဆန်ကောထဲ ချ ။ ဆန်ကောထဲ ပြည့်လာလျှင် ဖယောင်းတိုင်မီးဖြင့် အိတ်များကို ပိတ်မည် ။ ညနေလည်း အလုပ်သိမ်းရော ငွေလေးငါးကျပ် အေးရီ အိတ်ထဲ ရောက်လာမည် ။

“ အေး .... ၊ အေးရီလည်း ပင်ပန်းရှာပါတယ် ”

မသိမသာ စူဖောင်းစ ပြုလာသည့် အေးရီ၏ ဗိုက်ပေါ်သို့ မျက်လုံးမ တော်တဆ ရောက်သွားသည် ။

“ ခဏနားပါဦး အေးရီ ။ အစ်ကို ဆက် လုပ်လိုက်ပါ့မယ် ”

အေးရီ ခေါင်းခါ၏ ။

“ ကလေး အိပ်တုန်း လုပ်နိုင်တာ ” ဟု အလုပ် လောဘတက်ကာ ပြော၏ ။ ကိုသံချောင်းလည်း နောက်တစ်ကြိမ် မပြောတော့ ။ အေးရီ ဇွဲကြီးတတ်တာ သူ သိသည် ။ သို့ပေမဲ့ နားထင်နားရင်းတွေကျကာ နှုတ်ခမ်းတွေ ဖြူဖပ်ဖပ် ဖြစ်နေသည့် မယားကို ကြည့်ရင်း “ ဆရာကတော် သောက်တဲ့ အားဆေး ဆိုတာမျိုး ဝယ်တိုက်နိုင်အောင် ကြိုးစားဦးမှ ” ဟု တေးထားလိုက်၏ ။

“ အစ်ကို ညောင်းပြီလား ။ လှဲရင် လှဲလေ ”

ငေးနေသည့် သူ့ကို အေးရီက ပြောသည် ။

“ မညောင်းပါဘူးကွာ ” ဟု ပြန်ဖြေရင်း ဆီးသီးကို ဆက် ထုပ်လိုက်ရ၏ ။ တကယ်တော့ ကိုသံချောင်း နားချင်သည် ။ ရုံးဖွင့်ရက် နေ့တိုင်း မနက်ခုနစ် နာရီမှ ညနေ ငါးနာရီကျော် အထိ ကားမောင်းနေရသူမို့ စနေ တနင်္ဂနွေ ပိတ်ရက်များတွင် သက်သောင့်သက်သာ နေချင်သည်က အမှန် ။ သို့သော် သူ့ရှေ့မှာပင် အေးရီက မျက်စိ မကောင်းသော သူ့အမေကို ပြုစုလိုက် ၊ သားကို ထိန်းလိုက် ၊ အိမ်မှုကိစ္စ လုပ်လိုက် ။ သည်ကြားထဲက အချိန်လု၍ အချဉ်ထုပ်များ ထုပ်လိုက်ဖြင့် မနားရရှာလေရာ ကိုသံချောင်းမှာ တစ်ကိုယ်ကောင်း မဆန်ရက်တော့ပေ ။ ထို့ကြောင့် အလုပ် အားရက်တွင် အေးရီကို သူ ကူသည် ။ ရေတိုင်မှ ရေခပ်ပေးသည် ။ အဝတ်ဖွပ်ပေးသည် ။ သားကို ထိန်းပေးသည် ။ ပြီးတော့ အချဉ်ထုပ်ပါ ကူထုပ်ပေးသည် ။ 

“ မေ့ ၊ ရာပါ ရာပါ ”

ဝါးထရံ တစ်ချပ်သာ ခြားသော အိမ်ရှေ့ခန်းဆီမှ သားကိုဦး၏ နွဲ့ဆိုးသံက အေးရီကို ဆွဲလှုပ်လိုက်၏ ။

“ ဟဲ့ ၊ အေးရီတို့ ၊ ကလေး နိုးနေပြီ ”

မြေးကို တကျွတ်ကျွတ် အသံပေးကာ ချော့နေရာမှ ယောက္ခမကြီး လှမ်းအော်၏ ။ ကိုဦးက အတော်ဆိုးသည် ။ မအေကို ခေါ်လျှင် မအေ သွားမှ ။ ဖအေ သွားလျှင် ပွက်ပွက်ညံအောင် ငိုပေလိမ့်မည် ။

“ လာပြီအမေ ၊ လာပြီ ”

ကသုတ်ကရက်နှင့် ဇွန်းထဲမှ ဆီးသီးကို အိတ်ထဲ ထည့်လိုက်ရာ အဖိ တ်ဖိတ် အစဉ်စဉ် ၊ စိတ်တိုတိုနှင့် ပစ်ချထားခဲ့၏ ။

“ ကတည်းနော် ၊ အလုပ်မှ ဖြောင့်ဖြောင့် မလုပ်ရဘူး အိပ်တာမှ အီးတစ်ပေါက် ။ သိပ်အကျင့် ပုပ်တာပဲ ”

“ ကွာ ၊ အေးရီကလည်း သားကို ဒီလို မပြောပါနဲ့ ”

သားကို ပိုက်ရင်း အနားမှာ ဆောင့်ထိုင်လိုက်သည့် မယားကို ကိုသံချောင်းက နှစ်သိမ့်၏ ။

“ ချိုချို့မယ် ”

စကားတတ်စ ကိုဦးက ဖအေ့အားကိုးဖြင့် ကျီတိုက်၏ ။ လက်ကလ ည်း ချိုချိုကို စမ်းသည် ။

“ ဘာနို့စို့မယ်လဲ ။ ဒါ နို့စို့တဲ့ အရွယ်လား ။ မတိုက်ဘူး ၊ ထမင်းကျတော့ ကောင်းကောင်း မစားဘူး ၊ ဒါကြောင့် ပိန်တာ ”

အေးရီ သားကို ကျိတ်မာန်လိုက်၏ ။ ကိုဦးက ဝါးခနဲ အော်ငို၏ ။

“ တိုက်လိုက်ပါ အေးရီရယ် ၊ ငါ့မြေးက ခုမှ တစ်နှစ်ကျော်လေး ရှိသေးတဲ့ ဟာကို ။ သံချောင်း တုန်းကများ လေးနှစ်သားကျမှ နို့ပြတ်တာ ”

အမြင်အာရုံ ဝေသီမှုန်မှိုင်း သလောက် အကြားအာရုံ ထက်မြက်လှသည့် အဘွားကြီးက နောက်ဖေးသို့ လှမ်းအော်ပြော၏ ။

အေးရီ ပို၍ စိတ်တိုသွား၏ ။ အင်း ၊ ဒီအတိုင်းဆိုရင် ငါးရာတောင်မှ ထုပ်ပြီးပါ့မလား ။ ဒီကလေးကလည်း မနက် ကတည်းက ကျီတိုက်နေ တာ ၊ ဘာဖြစ်မှန်း မသိဘူး ။ ငြူငြူစူစူနှင့်ပင် နို့တိုက်လိုက်၏ ။

“ ကဲ ၊ ရော့ဟဲ့ ။ စို့တော်မူ ”

“ ကွာ ၊ အေးရီကလည်း "

“ ဟောတော့ ။ သား အာခေါင်တွေ ပူလိုက်တာ ။ အစ်ကို ၊ သား ဖျားပြီနဲ့ တူတယ် ”

“ ဟာ ၊ ဟုတ်ပါ့ ။ ဒါကြောင့် ဆိုးနေတာ နေမှာ ”

လင်မယား နှစ်ယောက် သားကို ဖင်စမ်းလိုက် ၊ ခေါင်းစမ်းလိုက်ဖြင့် စိတ်ပူသွားကြ၏ ။ အင်း ဖျားပြန်ပြီ ၊ ဆေးခန်း သွားပြရင် တစ်ဆယ် ကတော့ အသာကလေးပဲ ။

ဇောနှစ်မျိုး ကပ်ကာ အေးရီ ရင်ထဲ ပူလာ၏ ။ ဒုက္ခပါပဲနော် ။ ကလေး တစ်ယောက်နဲ့တောင် ဒီလောက် စိတ်ရှုပ်နေရင် နှစ်ယောက် ဆိုရင်တော့ လုံးဝ မလွယ် ။

နောက် ခြောက်လကို မျှော်တွေး၍ အေးရီ ရင်မောလာသည် ။

••••• ••••• •••••

“ ကိုသံချောင်းက လူရိုးလူကောင်းကြီးပါအေ ၊ အခု အသက်သုံးဆယ် ကျော်အထိ ရည်းစားသနာ မထားဖူးတာသာကြည့် ။ ကားမောင်းတာကလည်း တစ်လကို နှစ်ရာ့ငါးဆယ် ရတာ ၊ နည်းတာ မဟုတ်ဘူး အေးရီရဲ့ ၊ ပြီးတော့ မအေတစ်ခု ၊ သားတစ်ခု ”

အောင်သွယ်တော်ကြီး ဒေါ်ပန်းလှ ပြောသမျှကို မျက်လုံးကလေး ပု တ်ခတ်ပုတ်ခတ်ဖြင့် အေးရီ နားထောင်ခဲ့မိ၏ ။ လခ နှစ်ရာ့ငါးဆယ် ဆိုသည်က အားရှိစရာ ကောင်းလှသည်က တစ် ကြောင်း ၊ “ အေးရီရယ် ၊ နင့်ကို ငါ မေတ္တာရှိနေတာ ကြာလှပါပြီ ” ဟု ကတုန်ကယင် ပြောခဲ့သည်ကို ယုံကြည်ခဲ့မိ၍ တစ်ကြောင်း ၊ အေးရီ တစ်ယောက် ကိုသံချောင်း၏ မယား ဖြစ်ခဲ့လေသည် ။

ကိုသံချောင်း၏ မယား အဖြစ်နှင့် သူတို့ သားအမိ နှစ်ယောက်တည်း နေသော အိမ်ခန်းကလေး ပေါ်သို့ အေးရီ ရောက်ခဲ့၏ ။ တကယ်လည်း အေးရီကို ကိုသံချောင်းက ချစ်ရှာပါသည် ။ လဆန်းသည်နှင့် “ ရော့ ၊ အေးရီ ” ဟု သူ့လခကို တစ်ပြား မကျန် အပ်သည် ။ တစ်သက်တွင် နှစ်ရာ့ငါးဆယ် ဆိုသော ငွေကို တစ်ခါမျှ တစ်လုံးတစ်ခဲတည်း မကိုင်ခဲ့ဖူးသည့် အေးရီ မှာ လက်တွေများတောင် တုန်လို့ ။

သို့သော် ထိုလခ နှစ်ရာ့ငါးဆယ် ထဲမှ အိမ်ခန်းငှားခ လေးဆယ် ၊ မီ တာကြေး ငါးကျပ် ၊ ကိုသံချောင်း၏ နေ့စဉ် အလုပ်သွား အလုပ်ပြန် ခရီး စရိတ်အတွက် အစိတ် စသည့်ဖြင့် မကုန်မဖြစ် ကုန်ရမည့် ငွေများကို နုတ်လိုက်တော့ လက်ထဲတွင် ငွေနှစ်ရာပင် မပြည့်တော့ ။ အေးရီမှာ လက်တွေ သာမက ရင်တွေပါ တုန်လာတော့သည် ။ လူသုံးယောက် စရိတ်ကို သည်ငွေနှင့် ထိန်းနိုင်ပါ့မလားဟု ပူပင်စ ပြုလာသည် ။

ပူပင်သည့် အတိုင်း ပထမလမှာပင် အေးရီ စိတ်ညစ်ရသည် ။ လကုန်ဖို့ ဆယ်ရက်ခန့် လိုသေးသည့်အချိန်တွင် လက်ထဲ ငွေပြတ် သွားသည် ။ ငါ အသုံးမတတ်လို့ ဖြစ်မှာပဲဟု တွေးကာ ကိုသံချောင်း ကို ဖွင့်မပြောရဲ ။ အပျိုဘဝက ပါလာသည့် တက်ထရွန် လုံချည်ကလေးကို အဟောင်းဈေးနှင့် တိတ်တိတ် ရောင်းကာ ဖြည့်စားလိုက်ရ၏ ။

ဒုတိယလ ကျတော့ စိစိစစ်စစ် ၊ ကုတ်ကုတ်ကျစ်ကျစ် စီမံသည့်ကြား ထဲမှ လကုန်ရန် တစ်ပတ် အလိုတွင် ငွေပြတ် သွားပြန်၏ ။ သည် တစ်ချီတွင်မှာတော့ အေးရီ တစ်ယောက် မြုံမနေနိုင်တော့ပြီ ။

“ ကျွန်မ အလုပ် လုပ်ချင်တယ် အစ်ကို ”

“ အလုပ် လုပ်ချင်တယ် ဟုတ်လား ”

“ ဟုတ်တယ် အစ်ကိုတို့ ရုံးမှာ သန့်ရှင်းရေး အလုပ်သမား ဖြစ်ဖြစ်ပေါ့ ”

လေးတန်း နှစ်ခါကျ အပြီးတွင် ကျောင်းဆက် မနေနိုင်တော့သည့် အေးရီ အတွက် သည်မျှလောက်ပင် မျှော်မှန်းနိုင်ပေသည် ။

“ တစ်လကို တစ်ရာ့ငါးဆယ်လောက် ရရင် ငါးဆယ် လောက်တော့ အသာကလေး စုသွားနိုင်တာပေါ့ အစ်ကိုရာ ။ လောလောဆယ် အိမ်စရိတ်လည်း မပူရဘူးပေါ့ ”

စိတ်ကူးထဲက ဗိမာန်ကြီး ကတော့ ရွှေရောင် တောက်နေသည် ။

“ မလုပ်လို့တော့ မဖြစ်ဘူး အစ်ကိုရဲ့ ။ အစ်ကို့ဆရာကို မေးကြည့်ပေးနော် ”

“ အေးလေ ၊ မေးကြည့်တာပေါ့ ”

ဆရာ့ အရိပ်အကဲကို ကြည့်ရင်း ၊ အခွင့်အလမ်းကို စောင့်ရင်း အေးရီမှာ ကိုယ်ဝန် ရှိလာသည် ။

“ မင်း အလုပ်လုပ်လို့ မဖြစ်တော့ပါဘူးဟာ ၊ ငါ ကြံပါဦးမယ် ”

စိတ်ကူးထဲက ရွှေဗိမာန်ကြီး ပြိုကျသွား၏ ။ ကြံပါဦးမည်ဟုသာ နှစ် သိမ့်ရသည် ၊ ဘာကြံရမှန်းလဲ မသိ ။ မရိုးမသားတာတွေလည်း သူက မလုပ်ချင် ။ အလုပ် အပေါ်မှာရော ၊ အလုပ်ရှင် ပေါ်မှာပါ သူက သစ္စာရှိချင်သူ ဖြစ်သည် ။ သူ့ဆရာကလည်း သူ့အပေါ်မှာ ကောင်းတော့ ကိုသံချောင်း ပို၍ ထောက်ထားရသည် ။ အချို့သော ကားမောင်းသူတွေ ကားမောင်းရင်းနှင့်ပင် နေ့တွက်စီနေကြသည်ကို သူ မသိ မဟုတ် ၊ သိသည် ။ မမြင် မဟုတ် ၊ မြင်သည် ။ သို့သော် ထိုနေ့တွက်များကို လျစ်လျူရှုကာ လူရိုးလူကောင်း ဟူသော ဘွဲ့ကို ထိန်းထားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီပဲ ။

ပြီး “ စည်းစိမ်ဥစ္စာ ဆုံးရှုံးလျှင် အနည်းငယ်သာ ဆုံးရှုံးသည် ။ အကျင့် သိက္ခာ ဆုံးရှုံးလျှင် အားလုံး ဆုံးရှုံးသည် ” ဟူသော အဆိုအမိန့်ကို သူက အစဉ် ဦးထိပ်ထားသူလည်း ဖြစ်ပေသည် ။

ကြံရာမရသည့် အဆုံး ရုံးအပြန် ညဦးပိုင်းတွင် အငှားကား မောင်းသည် ။ သို့သော် သူ့ဆရာက တာဝန်ကြီးသူမို့ ရုံးအပြန် အချိန်မမှန် ။ နောက်ပြီး နယ်သို့ ခရီးထွက်ရသည့်အခါ သူပါ လိုက်ရသည် ။ ထိုအခါ ကားမောင်း ပျက်ကွက်လေရာ ကားပိုင်ရှင်က မကျေနပ် ။ သို့နှင့် နှစ်လ ၊ သုံးလ အကြာတွင် ထိုအလုပ်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်ရပြန်သည် ။

“ မလုပ်တာဘဲ ကောင်းပါတယ် အစ်ကိုရယ် ။ နို့မဟုတ်ရင် နေ့ကား မောင်း ညကားမောင်းနဲ့ အစ်ကို အညောင်းမိပြီး ရောဂါရပါ့မယ် ”

နှစ်သိမ့်စကား ပြောပြီး မကြာမီ အေးရီ သူ့ဘာသာသူ အလုပ် ရှာခဲ့သည် ။

“ အိုးမကွာ ၊ အိမ်မကွာ ယူလုပ်လို့လည်း ရတယ် အစ်ကိုရေ ။ ပင်ပင်ပန်းပန်းလည်း မဟုတ်ဘူး ။ ပြီးတော့ ကိုယ် လုပ်နိုင်ရင် လုပ်နိုင်သလောက် အကျိုးရှိတာ ”

သည်လိုနှင့် “ ချိုမွှေး ” အချဉ်ထုပ်လုပ်ငန်းပိုင်ရှင် မမစော၏ အလုပ် သမကလေး ဖြစ်ခဲ့သည် ။ မဆိုးပါ ၊ တစ်နေ့ကို သုံးလေးကျပ် ရသည် ။ ကိုသံချောင်းမှာ မယားအလိမ္မာကလေး အတွက် အလွန် ကျေနပ်နေခဲ့မိသည် ။ ရုံးအားရက်များတွင် သူပါ ဝင်ကူထုပ်ပေးခဲ့၏ ။

ကိုဦး မမွေးခင်အထိ အဆင်ပြေခဲ့၏ ။ ကိုဦးကို မွေးပြီး တစ်လခန့် နားခဲ့၏ ။ နောက်ပိုင်းကျတော့ ကလေး၏ ဝေယျာဝစ္စများ နှင့် အေးရီ သိပ်မအား ။ တစ်နေ့လျှင် လေးငါးရာ ပြီးအောင်ပင် မနည်း ကြိုးစားထုပ်ရသည် ။ သည်ကြားထဲ ကိုဦးက ချူချာသေးသည် ။ မကြာခဏ ကျောပူခေါင်းပူ ထတတ်လေရာ အေးရီ မှာ အလုပ်ပျက်ရပြန်သည် ။ အချဉ်ထုပ်ကလည်း တစ်ရာ ပြီးမှ ပြားခုနစ်ဆယ် ရသည်မို့ များများ ထုပ်နိုင်အောင် ကြိုးစားရသည် ။

ကလေးကြောင့် အလုပ် မတွင်တော့ ကလေးကို အေးရီ ငြူစူတတ် လာသည် ။ ဒါကို ကိုသံချောင်းက မကြိုက် ။ “ ကွာ ၊ အေးရီ ကလည်းကွာ ၊ အေးရီကလည်း ” နှင့် ဟန့်တားသည် ။

“ ဟေ့ အေးရီ ၊ သားကြီးကော ”

ကိုသံချောင်း အသံကို ကြားမှ သူတောင် ရုံးက ပြန်ရောက်လာပါပကောဟု အေးရီ သတိထားလိုက်မိ၏ ။

“ အိမ်ရှေ့အိမ်က လာခေါ်သွားတယ် အစ်ကို ”

ဆီးသီးအိတ်များကို ရေတွက်ရင်း ဖြေလိုက်၏ ။ သည် လူကြီးက ရုံး ဆင်းလာလျှင် သူ့သားကို တွေ့လိုက်ရမှ ။

“ မင်းကွာ ၊ မှောင်တောင် နေပြီ ။ ထူထူထဲထဲကော ဝတ်ပေးလိုက်ရဲ့လား ။ အအေးပတ်ပြီး ဖျားနေပါဦးမယ် ”

“ ဝတ်ပေးလိုက်ပါတယ် အစ်ကိုရဲ့ ။ လာခေါ်တုန်းက မမှောင်သေးလို့ ထည့်လိုက်တာပါ ”

လေသံပျော့နှင့် ပြေပြေပြစ်ပြစ် ဖြေလိုက်ရ၏ ။

“ ငါ သွားခေါ်လိုက်မယ် ။ ရော့ ၊ ဒီမှာ ဆရာကတော်က ပေးလိုက်တာ ။ ဗဟုသုတ ဖြစ်အောင် ဖတ်တဲ့ ၊ မှာလိုက်တယ် ”

ပါလာသည့် စာအုပ်ကို ပစ်ပေးလိုက်၏ ။

ရောင်စုံအဖုံးနှင့် စာအုပ်ကလေးက လှသည် ။

••••• ••••• •••••

အထုပ်များကို ဖယောင်းတိုင်မီးဖြင့် ပိတ်နေရာက အေးရီ ခေါ်လိုက်၏ ။

“ အစ်ကို ”

“ ဟေ ၊ ပြော ”

“ မမ ပေးလိုက်တဲ့ စာအုပ်ကလေးလေ ကျွန်မ ဖတ်ပြီးပြီ ”

“ အေး ၊ ကောင်းတာပေါ့ ”

“ အဲဒီ စာအုပ်ထဲမှာ ပါတယ် ။ ကလေး တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် သုံးနှစ်လောက် ခြားမှ ကောင်းတယ်တဲ့ ။ ကျွန်မတို့ ကျတော့ နှစ်နှစ် တောင် ခြားမှာ မဟုတ်ဘူး သိလား ”

ကိုသံချောင်း မှန်းတွက် ကြည့်လိုက်မိ၏ ။ အင်း ၊ ဟုတ်သား ။

“ နောက်တစ်ကောင်သာ မွေးလာရင် ကျွန်မတော့ အချဉ်ထုပ် ထုပ်နိုင်တော့မယ် မထင်ဘူး ”

“ အဲဒီတော့ ငါ ထုပ်မှာ ပေါ့ကွာ ။ ညဘက်လည်း ထုပ်မယ် ။ ရုံးပိတ်ရက်တွေမှာလည်း ထုပ်မယ် ”

“ အမလေး ၊ ပြောတော့ လွယ်လိုက်တာ ။ အစ်ကို့သား မျောက်လောင်းလေးက ဆော့လည်း ဆော့ ၊ ကျီလည်း ကျပါဘိသနဲ့ ”

“ ကွာ ၊ အေးရီကလည်း ။ ကလေးပဲကွာ ”

အေးရီ မျက်စောင်း ထိုးပစ်လိုက်မိ၏ ။ သူ ပြောလျှင်ဖြင့် သည်လိုပါပဲ  ။ ယခုတော့ ထို “ ကွာ ၊ အေးရီကလည်း ” ထဲတွင် အေးရီ တစ်ယောက် နစ်မျောပါသွားပြီး နောက် တစ်ယောက်ပင် ရခဲ့ပြီ ။

“ အမလေး ၊ မျက်စောင်းကြီး ကလည်း ထိုးပါ့ကွာ ”

“ ထိုးမှာပေါ့ ၊ သူ့ကြောင့် ”

“ ဘာတုံး ၊ ငါ့ကြောင့် ဆိုတာ ”

“ သွားပါ ၊ သိလျက်သားနဲ့ ”

ကိုသံချောင်း တဟဲဟဲ ရယ်သည် ။

“ ဒီမှာ ရယ်မနေနဲ့ သိလား ။ ကလေးကိုတဲ့  ၊ အာဟာရ ပြည့်အောင် ကျွေးရမယ်တဲ့ ။ အာဟာရဓာတ် ချို့တဲ့ရင် ကလေးဟာ မကြာခဏ ဖျားနာတတ်တယ်တဲ့ ”

“ ဪ .. ဟုတ်လား ။ အေး ”

“ သား ခဏခဏ ဖျားနေတာ အာဟာရ ချို့တဲ့လို့လား မသိဘူးနော် ”

ကိုသံချောင်း တွေသွားသည် ။ အကြာကြီး ငြိမ်နေသည် ။ အေးရီ ကတော့ လက်ကလည်း တလှုပ်လှုပ် ၊ ပါးစပ်ကလည်း တတွတ်တွတ် ။

“ တစ်နှစ်သားအရွယ် ကလေးကိုတဲ့ ၊ ဆန်က နို့ဆီဘူး တစ်ဝက်တဲ့ ၊ အသားက နှစ်ကျပ်ခွဲသားတဲ့ ။ ဒါမှမဟုတ် ငါးက ငါးကျပ်သားတဲ့ ။ ဒါမှမဟုတ် ပဲက သုံးကျပ်သားတဲ့ ။ ဒါမှ မဟုတ် ကြက်ဥ တစ်လုံးတဲ့ ”

အလွတ် ကျက်ထားသလားဟု ထင်ရလောက်အောင်ပင် ရွတ်ပြနေ၏ ။

“ ဘာလဲ ။ ကျွေးရမှာလား ”

အချဉ်ထုပ်များကို ရေတွက်လျက် ရှိရာက ဖြတ်မေးလိုက်၏ ။ ကိုသံချောင်း ကို အေးရီ က ငဲ့ကြည့်ပြီး -

“ ဟုတ်တယ် ၊ ကျွေးရမှာတဲ့ ။ အဲဒါတင် မကဘူး ၊ ဆီက ငါးမတ်သား ၊ အသီးအရွက် သုံးကျပ်သား ၊ နွားနို့ အဝက်သားနဲ့ ထန်းလျက် နှစ်ကျပ်သားလည်း ပါသေးတယ် ”

“ အဲဒါတွေကကော အဲဒီ စာအုပ်ထဲ ပါတာလား ”

“ ဟုတ်တယ်လေ ၊ အစ်ကို့ ဆရာကတော် ပေးလိုက်တဲ့ စာအုပ်ထဲမှာ ပါတာ ။ ကျွန်မ တစ်အုပ်လုံး ဖတ်ပြီးပြီ ”

အေးရီက ခပ်ကြွားကြွားကလေး ဖြေ၏ ။

“ ကျွန်မ တွက်ကြည့်တယ် သိလား ”

“ ဘာကိုလဲ ”

“ ခုန တစ်နှစ်သားကို ကျွေးရမယ့် အစာတွေနဲ့ တန်ဖိုးလေ ။ ဆန်က ပြားသုံးဆယ် ၊ အသားက သုံးမတ် ၊ ဆီက ပြားငါးဆယ် ၊ အသီးအရွက်က တစ်မတ် ၊ နွားနို့က တစ်ကျပ် ၊ ထန်းလျက်က ပြားနှစ်ဆယ် ။ အားလုံး ပေါင်းလိုက်တော့ သုံးကျပ် ကျတယ် အစ်ကိုရ ”

ကိုသံချောင်း ရင်ထဲ တစ်ဆို့ကြီး ဖြစ်လာ၏ ။

အေးရီ ဘာကို ဦးတည် ပြောနေကြောင်း သူ ရိပ်မိလာသည် ။ သား၏ မျက်နှာကို သူ မြင်လာသည် ။

“ ဒီမှာ အေးရီ ၊ မမက ဗဟုသုတ ဖြစ်အောင် ဖတ်ဖို့ ပေးလိုက်တာ ။ ဖတ်ပြီး ပြီးရော့ပေါ့ကွာ ။ စိတ်အရှုပ် ခံပြီး ဟိုတွက် သည်တွက် လုပ်မနေပါ ။ အဲဒါ တို့ အလုပ် မဟုတ်ဘူး ၊ နားလည်လား ”

▢  ကြူကြူသင်း
📖 ပေဖူးလွှာ မဂ္ဂဇင်း
      ၁၉၈၇ ခုနှစ် ၊ ဇူလိုင်လ

ထွက်ပေါက်

 ❝ ထွက်ပေါက် ❞ 

( ‌ရွှေရတောင်ကုတ် )

( က )

မောင်မောင်သည် အလစ်သမား ၊ သူခိုး ။ 

ရဲအချုပ်မှာ အကြိမ်ကြိမ်ခံဖူးသူ ။ တရားရုံး အခေါက် ခေါက်ရောက်ဖူးသူ ၊ ထောင်အချုပ်ထဲ တလဲလဲ ဝင်ဖူးသူ ။ 

ထောင်မူကား မောင်မောင် နှစ်ခါသာ ကျဖူးသည် ။ ၆ လတစ်ခါ ။ ၂ နှစ်တစ်ခါ ။ ခိုးမှုနှင့်တုန်းက ၆ လ ၊ အိမ်ကျော်နင်းမှုနှင့် ၂ နှစ် ။

၆ လ ကျစဉ်က သူ မမှုခဲ့ ။ မှုစရာလည်း မဟုတ် ။ ချုပ်ရက် ၂ လကျော်ကျော်နှင့် ထောင်ဆုမှတ်ရက်များ နုတ်လိုက်သောအခါ သူဘာမျှ မခံခဲ့ရ ။ ထောင် ဆိုသည် ဘာပါလိမ့် ဟူ၍ပင် စပ်စပ်ကလေး မမြည်းစမ်းခဲ့ရမီ သူ လွတ်ခဲ့သည် ။

ယခု ၂ နှစ် ကြာသောအခါမှာကား ၊ အကျနာဘိခြင်း နာဆို အလုပ်လည်းဖြစ်ခဲ့သည် မဟုတ် ။ ရလည်း မရခဲ့ပါလျက် သူ အမိခံခဲ့ရသည် ။ ထောင်ထဲ တစ်နှစ်ကျော်ကျော် နေခဲ့စဉ်အတွင်း ဘယ်ဘော်ဒါ ( လုပ်ဖော် ကိုင်ဖက် ) တစ်ကောင်တမြီးမှ သူ့ဆီ ထောင်ဝင်စာ လာမတွေ့ ခဲ့ကြ ။ သူ့မိန်းမ ခင်မေထွေး တောင်မှ မှတ်မှတ်ရရ တစ်ခေါက် လာတွေ့သွားသေးသည် ။ သည့်နောက်ပိုင်း သူလည်း စုံးစုံးမြုပ်သည် ။ အတွင်းသတင်းအရ သူကြား သိရသည်ကား ခင်မေထွေး သစ္စာဖောက် သွားကြောင်း ။ နေပေ့စေ ။ ဒါအဆန်းမဟုတ် ။ မောင်မောင်တို့လို ‘ ဂလေ ’ တစ်ကောင် အတွက် လင် ထောင်ကျသခိုက် မိန်းမ နောက်လင် ယူသွားသည်မှာ မဆန်းသမှ မဆန်း ။ ဘော်ဒါတွေလည်း သစ္စာ မရှိကြ ၊ ရတော့အတူတူ ၊ ရွှင်ရွှင်ပျပျ ။ ခံရတော့ ရှဲကုန်သည် ။ မိန်းမလည်း ထိုနည်းလည်း ကောင်း ၊ ဘယ်သူမှ သစ္စာ မရှိကြ ။ လောကကြီးမှာ ဘယ်သူမှမကောင်း ။

••••• ••••• ••••• 

( ခ ) 

နံနက် ၁ဝ နာရီ မော်လမြိုင်ထောင်ဘူးဝမှ လွှတ်ထုတ်လိုက်သောအခါ မောင်မောင် ကြောင်တက်တက် ။ ဘယ်သွားမလဲ ၊ ဘာလုပ်မလဲ ၊ ထောင်ဝင်းအပြင်တွင် ရပ်လျက်မှ မောင်မောင် သူ့ကိုယ်သူ ပြန်ကြည့်သည် ။ မဆိုးပါတကား ။ လေယာဉ်မောင် တိုက်ပုံအဖြူ ဒိုဘီကျ နှင့် ၊ ဖော့ရှပ်အနက်နှင့် ၊ အင်းလေးကွက်လုံချည်နှင့် ၊ အိုရီရင့်နာရီနှင့် ၊ အိတ်ထဲ စမ်းလိုက်သောအခါ ဘူးဝမှ သူ ထုတ်ယူခဲ့သော ထောင်အပ်နှံလက်ကျန်ငွေလေးဆယ် ။ နောက် ပြည် အထိ အမြန်ရထားစီး ဝရမ်းစာ ။

မောင်မောင် စဉ်းစား မနေတော့ ။ အမှတ် ( ၄ ) တံတားဘက် လျှောက်လာခဲ့သည် ။ လှမ်းရင်းလျှောက် ရင်းနှင့် ဗလီကြီးကျော်၍ ဖက်တန်းဌာနရှေ့ ရောက်ပြီကို ငဲ့မကြည့်ဘဲ သိနှင့်သည် ။ ပခုံးတွန့်ရင်း ဆက်လျှောက် ကာ ‘ သံလွင်ဦး ’ ဘားထဲ ဝင်လိုက်သည် ။ ကျီးကန်းခြောက်ကောင်အား သူ့မျက်လုံးနှင့် ဘေးဘီဝေ့ဝဲကြည့်သည် ။ အသိအကျွမ်း ဘယ်သူမှမရှိ ။ မတွေ့ ။

တင်လဲဖြူ ပထမ နှစ်ပက် ၊ နောက်ထပ် နှစ်ပက် ။ တော်ပြီ ။

အတော်ကလေး ရီဝေပြီ ။ ပြတ်နေတာ ကြာလှပကောလေ ။

ခပ်ထွေထွေနှင့် သံလွင်ဦး မှ ထွက်ခဲ့ကာ အမှတ်မထင်ပင် မောင်မောင် အမှတ် ( ၄ ) တံတား ရထားလက်မှတ်ပေါက်ရှေ့ ဝင်ရပ်သည် ။ လူအတိုးအဝှေ့ သိပ်မရှိ ။ အရောင်းအဝယ် ပါးလျားသည်ထင်ပါ့ ။ ဝရမ်းစာပြ လက်မှတ်ယူသည် ၊ အလွယ်တကူ ရသည် ။ မော်လမြိုင် မှ ရန်ကုန် အမြန် ။

••••• ••••• ••••• 

မုတ္တမမှ ရထား ထွက်ရန် ဘီးလိမ့်ကာမှ မောင်မောင် ရထားပေါ် ခုန်တက်လိုက်သည် ။ သူ့ ခုံအမှတ် ၆၂ ။ သူ ဝင်ထိုင်လိုက်သည် ။ ဒူးယားဘူးသစ်ကို ဖောက်ကာ တစ်လိပ်ယူ မီးညှိရင်း သူ့ဝန်းကျင်ကို သူ့ကျီးကန်း ၆ ကောင်အား မျက်လုံးအစုံနှင့် ဝန်းဝိုက်အကဲခတ်သည် ။ နေရာ ကောင်းလှသည် ။ အိမ်သာကို မျက်နှာပေးထားသော သူ့ခုံ ။ ထွက်ပေါက်နှင့် နီးသည် ။ ပြတင်းဘက် ကပ်လျက် ။ သူ့ ရှေ့မှာ ၅ဝ ကျော်မိန်းမကြီး ။ ဖီးဖီးဝဝ ခံ့ခံ့ညားညား ။ ရွှေဘီးနှင့် ၄ ကျပ်သား ဘတ်ကြိုးနှင့် ၊ မိကျောင်းရေငွေ အိတ်လက်ကမချ ။ မိန်းမကြီး ဘေးမှာ သီလရှင် မိန်းမငယ် ၁၂ ၊ ၁၃ နှစ်အရွယ် ။ သူ့ဘေးမှာကား ။

၆၀ နီးပါး ယောက်ျားကြီး ၊ ဟာဝေယံအင်္ကျီကွက်ကျားနှင့် ၊ တက်ထရက်ဘောင်းဘီနှင့် ၊ ဂိုဒင်စတော့မျက်မှန် တပ်ထားသည် ။ အိတ်ထဲမှ ပတ်ကား ၅၁ ။ အစိတ်တန် ငွေတစ်ထပ် ။ ၅ဝဝ ထက် နည်းရော့လား ။ ပြီးတော့ ပင်အမ်လက်ဆွဲအိတ် ပြည့်ဖောင်းဖောင်းကို တံတောင် နှင့် ဖိထားသည် ။ အဲ့ဒီထဲမှာ မောင်မောင် တံတွေးကို မသိမသာ မျိုချမိပြီ ။ သူ့ဘေး မျက်စောင်းထိုး ခုံမှာမူ တောသားရုပ် ပေါက်နေသည့် အဘိုးကြီးနှင့် ဘုန်းကြီးသုံးပါး နေရာယူထားသည် ။ ဘုန်းကြီး နှစ်ပါးမှာ ကျိန်းတော်မူ၍ပင် နေကြပြီ ။

အနေအထား အကွက်အကွင်း အားလုံးကောင်းသည် ။ အခြေအနေ ပေးသည် ။ အကောင်းတကာ အကောင်းဆုံး အခြေအနေကား ရှင်းလင်းသော ထွက်ပေါက် ။

မောင်မောင်တို့လို အလစ်သမား သူခိုးများ အတွက် ခိုးဖို့ လစ်ဖို့က ဒုတိယ ။ ထွက်ပေါက်က ပထမ ။ မခိုး မလစ်မီ ခိုးတော့လစ်တော့မည် ဆိုသည်နှင့် ထွက်ပေါက်ကို ဦးစွာ ရှာထားရမည် ။ ကြည့်ထားရမည် ။ ထွက်ပေါက် မရှိဘဲ ဘယ်တော့မှ မခိုးလေနှင့် ၊ မလစ်လေနှင့် ။ ဒါက ဆရာ့ဆရာများ၏အဆုံးအမ ၊ သူ့ အတွေ့အကြုံက ပေးထားသည့် ပညတ်တော် ။

ခု ရထား ခါတိုင်းလို မကျပ် ၊ ရထား တက်ဆင်းပေါက် ဆီမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်မျှ မရှိ ၊ ထွက်ပေါက် သိပ်ရှင်း ။ 

ဒုတိယအကြိမ် မောင်မောင် ဒူးယားမီးညှိနေချိန် တွင် ရထားမှာ အရှိန်ရနေပေပြီ ။

“ ညောင်းရင်ညာရင် ခြေထောက်ဆင်းထိုင်ပါ ဦးလေး ကျွန်တော့် အားမနာနဲ့ ၊ ကျွန်တော် ရွှေ့ပေးပါ့မယ် ” 

အနည်းငယ် သမ်းဝေစပြုနေပြီဖြစ်သော ယောက်ျားကြီးကို မကြည့်ဘဲ ဖီးဖီးဝဝမိန်းမကြီးကို မသိမသာ ကြည့်ရင်းမှ မောင်မောင် စကားစသည် ။

“ ဟုတ်သားပဲ ကိုပါ ၊ လှဲချင်လှဲလေ ၊ ညကလည်း အိပ်ရေးပျက်ထားတယ်မဟုတ်လား ၊ မင်း ဦးလေးက ခရီး သွားပြီဆို အိပ်ခဲသကွဲ့ ၊ ဟိုကြည့်ဒီငေးနဲ့ တစ်လဆယ်ခေါက်လောက် သွားလာနေတဲ့ လမ်းများ မမြင်ဖူးတဲ့ အတိုင်းပဲ ”

မောင်မောင် ကျေနပ်ပြုံး ပြုံးရပြီ ။ သူတို့ လင်မယား သည်ခရီးကို အိမ်ဦးကြမ်းပြင်ပမာ သွားသွားလာလာ လုပ်နေသူတွေ ။ သည်တော့ ယောက်ျားကြီး တံတောင်နှင့် ထောက်ထားသည့် အိတ်မှာ ဘာတွေပါနိုင်မလဲ ။ အိတ်က ပင်အမ် ။ သိပ်ကြီးသည် မဟုတ် ။ မောင်မောင် တွေးနေဆဲ လူကြီးမူ မာဃဆေးပြင်းလိပ် စိမ်ပြေနပြေ ခဲနေလေပြီ ။ မောင်မောင့်ကို ပြုံးရုံမျှ ပြုံးပြပြီး သူ့စိတ်ကူးနဲ့သူ ရထားပြင်ပ ရှုခင်းကိုသာ ငေးမော နေတော့သည် ။ အသမ်းဝေကို ဆေးပြင်းလိပ်မှိန်းရင်း ဖောက်ဖျက်နေ သယောင် ။

သည်လိုနှင့် သထုံသို့ ရထားဆိုက်သည် ။ ယောက်ျားကြီးတို့ လင်မယားနှင့် သီလရှင်လေးပါ အသင့် ယူခဲ့ကြသော ချိုင့်များကို ဖွင့်လှစ်ကာ ထမင်း စားကြသည် ။

“ မောင်ရင် စားပါဦးလား ” 

ကြက်ပေါင် ခဲနေသော ယောက်ျားကြီးက ဖိတ်မန္တက ပြုသည် ။ 

“ ဒါနဲ့ မောင်ရင် က ဘယ်အထိ သွားမှာတုံး ဟင် ”

“ နေပါစေဦး ၊ ကျွန်တော် စားခဲ့ပါပြီ ။ ကျွန်တော် ရန်ကုန် အထိပါ ။ အမေ သိပ်မမာနေလို့ မော်လမြိုင် ခဏ ပြန်လာတာပါဦး ။ ခွင့်က သိပ်မရတော့ နေလို့မှ မဝသေးဘူး ၊ ပြန်ရပြီ ။ အစိုးရဝန်ထမ်း ဆိုတော့လည်း မလွတ်လပ်ဖူးပေါ့ ဦးရာ ”

မောင်မောင်က ပိပိရိရိလေး လှိမ့်လိုက်သည် ။ ပြီးတော့ ရထားပေါ်မတက်မီကလေးက ဝယ်ယူခဲ့သော အင်္ဂလိပ်သတင်းစာ တစ်စောင်ကို မျက်နှာမြုပ် အနေအထားဖြင့် ကြည့်နေလိုက်သည် ။ တကယ်တော့ အင်္ဂလိပ်သတင်းစာကို မောင်မောင် ဖတ်တတ်ဖို့ ဝေးစွ ၊ သတင်းစာ ဇောက်ထိုးဖြစ်မနေရလေအောင် သတင်း ဓာတ်ပုံ ကြည့်ပြီး မနည်းကြီး စီစဉ်လိုက်ရခြင်းသာ ။ အင်္ဂလိပ်သတင်းစာ မောင်မောင် ကိုင်ရခြင်းကား ဘေးလူ အထင်ကြီးဖို့က သာမည ။ သူ့ဘော်ဒါ ( လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ) အသိအကျွမ်းများ သူ့ကို တွေ့မသွားစေလိုခြင်းက အဓိက ။

သို့ဖြင့် မောင်မောင် အချိန်စောင့်သည် ၊ စဉ်းစားသည် ။ ချိန်ဆသည် ။ မော်လမြိုင်အမြန်သည် ပဲခူးသို့ ၆ နာရီခွဲလောက် ဝင်မည် ။ ယင်းအချိန်သည် မှောင်ရိပ် သန်းချိန် ။ ပဲခူး မရောက်မီ ယောက်ျားကြီး၏ ပင်အမ် အိတ်ကို အလစ်ယူမည်လော ။ ရန်ကုန်ဘူတာကြီး မရောက်မီ .. ဒါတော့မဖြစ်သေး ။ အမြန်ရထားသည် ပဲခူး နှင့် ရန်ကုန်ကြား အရပ်အနား မရှိ ၊ အရှိန်လျှော့မည့် နေရာ မရှိ ။ ခုန်ဆင်းရန် မဖြစ်နိုင် ။ သို့ဆိုလျှင် ပဲခူး မရောက်မီ လုပ်မှ ။ သည်တော့ အချိန် ရှိသေးသည် ။ ရထား ခုမှ နှင်းပုလဲ ကျော်ရုံ ရှိသေးသည် ။ မောင်မောင် နာရီကို ကြည့်မိသည် ။ ၂ နာရီ ၁၅ မိနစ် ။ နေနှင့်ဦး ။

••••• ••••• ••••• 

( ဂ )

ကျိုက်ထို မှ ရထားထွက်ချိန်တွင် မိန်းမကြီးမှာ အိပ်မောကျနေပြီ ။ သီလရှင်ကလေးမှာလည်း မိန်းမကြီး၏ ပခုံးကို မှီ ငိုက်မျဉ်းလျက် ။ ယောက်ျားကြီးသာ အပြင် ရှုခင်းများကို အကြည့်အငေး မပျက် ကွာစေ့ ဝါးလျက်ရှိသည် ။

မောင်မောင် ကျေနပ်သည် ။ ပဲခူး မရောက်မီ ငနဲကြီး မအိပ်ဘဲနေနိုင်ရိုးလား ။ ညကလည်း အိပ်ရေးပျက်ထား သတဲ့ ။ ခုလည်း တစ်မှေးမှ မမှေးသေး ။ အဆီအဆိမ့်များလည်း တနင့်တပိုး စားထားသူ ၊ ပဲခူး မရောက်မီ သူ အိပ်မှ ပဲခူး မရောက်မီ ပဲခူး မရောက်မီ ။

ပင်အမ်အိတ်ကို မောင်မောင် လှမ်းကြည့်လိုက်သည် ။ စောစောက နေရာ မဟုတ်တော့ ။ ယောက်ျား၏ ဝဲဒူးခေါင်းအောက် ရောက်နေပြီတကား ။ ဒူးခေါင်းနှင့် ဖိထားသော်လည်း အိတ်မှာ မပိ ။ သည်တော့ အတွင်းမှာ အပြည့် ရှိရမည် ။ အပြင်မှ မြင်ရသည့် အိတ်၏ အနေအသွင် အစင်းအမြှောင်းများကို မြင်ရကာမျှနှင့် အတွင်း မှာ အစိတ်တန် ဘယ်နှထုပ် ၊ နှစ်ဆယ်တန် ဘယ်နှထုပ် ဆိုသည်ကို မောင်မောင် ခန့်မှန်းပြီးပြီ ။ အိတ်ထဲမှာ နှစ်သောင်းထက် လျော့ဖွယ် မရှိ ။ မောင်မောင် အတတ် တွက်သည် ။ စောရစက္ခုဖြင့် မောင်မောင် အကဲခတ်ခဲ့ သမျှ မှားခဲသည် ။ လွဲခဲသည် ။ အလုပ်က သင်သည်လေ ။

သည်ငွေနှစ်သောင်း ရလျှင် တော်ပြီ ။ သည်တစ်သက် သည်အလုပ် မလုပ်စားတော့ ။ ခင်မေထွေး ကို ရှာ၍ ကောင်မကို လှလှကြီး ဆုံးမပစ်လိုက်မည် ။ သည်ကောင်မကို ရှာဖို့ ဖာအိမ် ဘယ်နှအိမ် တက်ရမလဲ ။ တစ်အိမ်အိမ်မှာ တွေ့ရမည်မုချ ။ သည်ကောင်မ သည်လောကထဲက ဘယ်ပြေးမလဲ ။ မောင်မောင် လူဆိုးတွေး တွေးသည် ။

ဟုတ်သည် ၊ မောင်မောင် ခင်မေထွေး ကို ထိုလောကမှာပင် တွေ့ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပါသည် ။ သူခိုးနှင့် ဖာသည် ၊ ဖာသည်နှင့် အလစ်သမား ။ တစ်လောကတည်းသား ။ ဘဝတူ ၊ ယခု သူ ထောင်ကျတော့ စုံကန်ခဲ့ပြီ ။ ခင်မေထွေး သစ္စာ မရှိ ။

ခင်မေထွေး အကြောင်း စဉ်းစားမိတော့ မောင်မောင် ဒေါသ ထွက်ရသည် ။ တွေ့များ တွေ့ရင်တော့လား နုပ်နုပ်စဉ်းပစ်ချင်သည် ။

“ မောင်မောင့်ကို ထွေးချစ်တယ် ။ အားလည်းကိုးတယ် မောင်မောင်ရယ် ။ ဒီအလုပ် မလုပ်နဲ့တော့နော် ။ အန္တရာယ် ကြီးပါဘိသနဲ့ ၊ မောင်မောင့်ကို ထွေး ရှာကျွေးပါ့မယ် ။ မတော်တဆ မောင်မောင် ထောင်ကျရင် ထွေး နေရမယ့် ဘဝကို မောင်မောင် နည်းနည်းမှ မစဉ်းစားဘူးလား ။ မောင်မောင် ထွေးကို သနားရင် ဒီအလုပ် တော်လိုက်ပါတော့ကွယ် ” 

သူ ထောင်မကျခင်ကလေးက ခင်မေထွေး ပြောခဲ့တဲ့ စကား ။ သူ တားသည့် ကြားက မောင်မောင် အတင့်ရဲသည် ။ သည်တစ်ချီ မြတ်မြတ်ကလေး ရလျှင် တော်ပြီ ဒီအလုပ် ။ ထွေး နှင့် ကောင်းရောင်းကောင်းဝယ် လုပ်စားတော့မည် ဟူသော အတွက်အချက်ဖြင့် ။ သို့သော် မောင်မောင် ခံခဲ့ရသည် ။ အကျ နာခဲ့ရသည် ။ ခု ခင်မေထွေး ပင် သစ္စာဖောက်ခဲ့ပြီတဲ့ ။ အပြင်က သတင်းစကား ။ ဟုတ်မှ ဟုတ်ရဲ့လား ။ ခင်မေထွေး သူ့ ချစ်သည်ကို မောင်မောင် သိသည် ။ သည်လိုဆို ခင်မေထွေး သူ့ကိုသစ္စာဖောက်ခြင်း မဟုတ်တန်ရာ ။ အားကိုးမဲ့ သစ်ရွက်ကြွေပမာ မျောချင်ရာ မျောရရှာပြီထင်သည် ။ အဖျက်တရား အဖိမှာ ညက်ပြားမိလေသည် ထင်ပါရဲ့ ။

••••• ••••• •••••  

ရထားသည် တဂျုံးဂျုံး တဂျက်ဂျက် အရှိန်မပျက် ။ စစ်တောင်းတံတား ပင်လွန်ခဲ့ပြီ ။ နေပင် အတော်စောင်းပြီ ။ ယောက်ျားကြီး ထိုင်ရာမှ ထသည် ။ မောင်မောင် ဂရုမပြုဟန် ပြတင်းပြင်သို့သာ ကြည့်နေဟန် ပြုနေလိုက်သည် ။

“ မကျော့ အိပ်လှချည့်လားကွ ၊ ထဦးလေ ”

ယောက်ျားကြီးက မိန်းမကြီး ပေါင်ကို လှုပ်နှိုးသည် ။ မိန်းမကြီး၏ လှုပ်ရှားမှုကြောင့် သီလရှင်လေးပါ နိုးလာသည် ။

“ ခင်ဗျား လွန်ပြီထင်တယ် ။ ဝေါ တောင် နီးနေပြီ ။ ဒီဘက် လာထိုင်နှင့်ဦး ။ ငါ အပေါ့အပါး သွားမလို့ ”

မောင်မောင် မှာ ပြတင်းပြင်သို့သာ အာရုံပြုမြဲ ပြုနေဟန် ရှိသော်လည်း ပင်အမ်အိတ်ကို မိန်းမကြီးအား စောင့်ခိုင်းကြောင်း သိသည်ပင် ။ မကြာမီ အိမ်သာထဲမှ ယောက်ျားကြီး ထွက်လာသည် ။ မောင်မောင့် ရှေ့မှ ပင်အမ်အိတ်ကြီးကို လှမ်းယူသည် ။ မိန်းမကြီးကား မောင်မောင့်ဘက် ရောက်နှင့်ပြီ ။

••••• ••••• •••••

ရထားက တရိပ်ရိပ် ခုတ်မြဲ ခုတ်လျက် ၊ ရထားထဲမှ လျှပ်စစ်မီးပွင့်လာသည် ။ အပြင်မှာ အမှောင် ကြီးစိုးစ ပြုလေပြီ ။ ရထားဘေး ဝဲယာလှမ်းလှမ်းမှ မီးရောင်လက်လက်များ ဖျတ်ခနဲ ဖျတ်ခနဲ ကျန်ရစ်သည် ။ အပြင်မှာ မှောင်နှင့်မည်းမည်း ။ ၆ နာရီ ၂ဝ ။

မောင်မောင် ထိုင်ရာမှ ထသည် ။ ခါးကို ဘယ်တိမ်း ညာညွှတ် တဂျွတ်ဂျွတ် ချိုးပစ်လိုက်သည် ။ လေကို အားပါးတရ ရှူပစ်လိုက်သည် ။ လေယာဉ်မောင်တိုက်ပုံဖြူကို အကျအန ခေါက်လိုက်သည် ။ အလုပ် လုပ်လျှင် အဝတ်အစားကိုလည်း သတိချပ်ရမည် မဟုတ်လား ။ ညတွင် သူခိုးအတွက် ဖြူစင်ခြင်းသည် အန္တရာယ် ။ အဖြူသည် ပစ်မှတ် ။

မောင်မောင်က သူ့ကျီးကန်း ၆ ကောင်အား မျက်လုံးကို အသုံးချလိုက်ပြန်သည် ။ ရွေ့ နိပ်ပဟဲ့ ။ ယောက်ျားကြီးမှာ ပင်အမ်အိတ်ကို မှေးတင်ကာငိုက်မျဉ်းနေပကော ။ သီလရှင်ကလေးသာ ကာတွန်းစာအုပ်တွင် အာရုံ စူးစိုက်လျက် ။ မိန်းမကြီးမူ ပါးစပ်မှ တတွတ်တွတ်နှင့် ဘာတွေ သရဇ္ဈာယ်နေသည် မသိ ။

မောင်မောင် နေရာတွင် ပြန်ထိုင်သည် ။ ပြတင်း အပြင်သို့ ခေါင်းပြူကြည့်လိုက်သည် ။ ဘယ်ရောက်နေပြီနည်း ။ ဝေါ ကို ကျော်တော့မည်ထင့် ။ လေတိုးဝှေ့အားကား ပြင်းလှသည် ။ ရထားအရှိန် နည်းနည်းမှ မလျှော့ ။ သည်အရှိန်အတိုင်း ဆိုလျှင် မလွယ် ။ ငမိုးရိပ်ချောင်း အရောက်တွင် အိတ်လုဆွဲပြီး ချောင်းထဲ ခုန်ချရမည့် အခြေ ။ သို့ တွေးထင်စဉ်းစားဆဲ ။ အလို ... သူခိုး နတ်ဆိုး မပြီထင့် ။ ရထားအရှိန် လျော့သွားသည် ထင်သည် ။

မောင်မောင်က ပြတင်းဝတွင် ပြူရင်းမှ မိမိ ရှေ့တည့်တည့် ပစ်ခနဲ တံတွေး ထွေးကြည့်လိုက်သည် ။ တံတွေးစက်များ ပက်ခနဲ ချက်ချင်း မျက်နှာ လာထိသည် ။ ဟုတ်ပြီ ၊ ထိပွတ်အား မများ ။ ရထား အသွားနှုန်း မိုင် ၃ဝ ထက် မပိုနိုင် ။

ရွှေရောင်အခွင့်အရေးကို မောင်မောင် အရယူလိုက်သည် ။ 

ဆက်ခနဲ အထ ၊ ပင်အမ်အိတ် အဆွဲ ၊ လူကြီး ထံမှ စူးစူးဟစ်ဟစ်အော်သံကြီး ထွက်လာသည် ။ အိတ်ကိုမူ မလွှတ် ။

“ အိတ်လုတယ်ဗျို့ ။ လုပ်ကြပါဦးဗျို့ ”

အချိန်သည် လူကို စောင့်မနေ ။ ပင်အမ်အိတ်ကို ညာဘက်မှ ဆွဲလုရသော အားအရှိန်ကို ယူကာ မောင်မောင်က ဘယ်ဖြောင့်လက်သီး တစ်လုံး လူကြီးမျက်ခွက်တည့် တည့်သို့ လွှတ်ပေးလိုက်သည် ။ ‘ အား ’ ဟူသော အသံနက်ကြီးနှင့်အတူ လူကြီး ခွေ အသွား ။ မောင်မောင် အိတ်ဆွဲကာ ရထားတံခါးပေါက် ရောက်နှင့်ပြီ ။ ရထားတွဲထဲ လူသံ ဆူညံပွက်လောရိုက်ကျန်ရစ်ဆဲ မောင်မောင် ရထား တံခါးမှ ခုန်ချလိုက်သတည်း ။

••••• ••••• •••••

( ဃ )

ကံကောင်းသည် ။ မောင်မောင် ခုန်ချလိုက်သော နေရာသည် မြေပျော့ ။ သို့သော် သက်သာလှသည်ကား မဟုတ် ။ ညာလက်ကောက်ဝတ် မကျိုးရုံတမယ်သာ ရှိသည် ။ အဆစ် လွဲသွားသည် ၊ သူ့ အိုရီရင့်နာရီသည် ပြုတ်ကျလွင့်စဉ်ကျန်ရစ်ပြီ ။

ပြေးသည် ။ မောင်မောင် ပြေးသည် ။ ကိုင်းပင်ချုံပင်များကို နင်းလွှားဖယ်တိမ်းကာ မောင်မောင် ပြေးသည် ။ ဘယ်ကို ပြေးနေသည် ဟူ၍မူ မောင်မောင် မသိ ။ ဦးတည်ရာ မရှိ ။ ပြေးသည် ဝေးရာသို့ ၊ ရထားသံလမ်းနှင့် ဝေးရာသို့ ၊ မောလိုက်သည့် ဖြစ်ခြင်း ။ ဆေးလိပ်ဆေးခြောက် ၊ အရက် ၊ မိန်းမ ၊ မပြတ်သောက်သုံး ထုံလေ့သူ မောင်မောင် အမောမစေ့ ။ သက်လုံ ဆင်းရဲဘိ ။ တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးများဖြင့် နစ်ရွှဲနေသည် ။ နှလုံးခုန် မြန်စွ ။ မောလွန်းတော့ ကိုင်းတော တစ်ခုထဲ ထိုင်ချလိုက်ရသည် ။

“ လိုက်ဟေ့ ၊ လိုက်ဟ ၊ ခွေးမသား ၊ တွေ့ရင်သ,တ်ပစ်ကြဟေ့ ”

လူသံများ ခပ်လှမ်းလှမ်းမှ ကြားရသည် ။ မီးတုတ်တွေ တလက်လက် လှမ်းမြင်ရသည် ။ လိုက်လာကြပြီ ။ မောင်မောင် ထပြေးပြန်သည် ။ သည်လိုချည်း ပြေးနေ၍ မဖြစ်သေး ။ သည်မှာ မောင်မောင် နယ်မကျွမ်း ။ လမ်း မသိ ။ ခွေးဟောင်သံများ နီးသထက် နီးလာသည် ။ လူသံများ ညံသထက် ညံလာသည် ။ ပြေးရင်းလွှားရင်း မောင်မောင် ခလုတ်တိုက်လဲသည် ။ တံတောင်ဆစ်များ ပွန်းပဲ့ကာ သွေးယိုစီးသည် ။ ဆူးစူးဒဏ် ၊ ဆူးခြစ်ဒဏ်များကား ဗလပွ ။ မောင်မောင် လူးလဲထသည် ။ ရှေ့ကွင်း မှောင်ရေးရေးထဲမှာ သစ်ပင်တစ်ပင် ။

မောင်မောင် ပြေးပြန်သည် ။ မထူးတော့ ။ သစ်ပင်ပေါ်တက်ပုန်းမှ ၊ ကြောက်အားလန့်အားနှင့် မောင်မောင် သစ်ပင်ပေါ် တက်သည် ။ လက်ကောက်ဝတ်မှာ နာလွန်း လှသည် ။ တက်ရသည်မှာ မလွယ် ။ ပင်အမ်အိတ်ကိုလည်း လက်လွတ်၍ မဖြစ် ။ ကြောက်အားက နာကျင်ခြင်းကို နိုင်သွားသည် ။ မောင်မောင် သစ်ပင်ပေါ် ရောက်ပြီ ။

“ ချုံတွေထဲမှာ အနှံ့ ရှာကြကွ ၊ တွေ့ရင် သ,တ်သာ သ,တ် ၊ စစ်ကြောမနေနဲ့တော့ ”  

သေနတ်မောင်းတင်သံများ ၊ ဓားလှံသံ တချွင်ချွင် ၊ ခွေးများ၏ တရှူးရှူးတရှဲရှဲ အသံ ။ မောင်မောင် အရွက်ထူသော သစ်ခွတစ်ခုကြား ထိုင်မိပြီ ။ အသက်ပြင်းပြင်း မရှူရဲ ။

ခါချဉ် ၊ ခါချဉ် ။ မောင်မောင့် တစ်ကိုယ်လုံး ခါချဉ်တွေ တက်သည် ။ ကိုက်သည် ။ နားရွက်ကို ကိုက်သည် ။ နှာခေါင်းကို ကိုက်သည် ။ လည်ပင်းကို ကိုက်သည် ။ မောင်မောင် မလှုပ်ရဲ ၊ မပုတ်ရဲ ၊ ကိုက်လိုက်သည့် ခါချဉ် ၊ နေရာ မလပ် ၊ ဟိုကြားသည်ကြား မကျန် ။ ကိုက် ကိုက် ၊ ကိုက်သာ ကိုက် ။

ပင်အမ်အိတ်ကိုပင် လွှတ်ချပစ်လိုက်ချင်ပြီ ။ မောင်မောင် ဘာမှ မလိုချင်တော့ ။ ငွေ ၊ လွတ်မြောက်ရေး ။ ဘာမှ မလိုချင်တော့ ။ 

လောလောဆယ် သူ လိုလားသည်ကား ရဲ ။ အပြစ်ရှိသူအား တရားဥပဒေမဲ့ ခုတ်ထစ်သ,တ်ဖြတ်မည့် ဘေးမှ ကယ်တင်နိုင်မည့်သူကား ရဲများသာ ။ ထိုအခိုက် သစ်ပင်ပေါ်သို့ ဓာတ်မီးရောင်တစ်ချက် ပြက်သွားသည် ။ မောင် မောင် ပုသထက် ပုနေလိုက်သည် ။ ဖော့ခရစ်ရှပ်နက်ကို ငုံမိနိုင်သမျှ ဆွဲခြုံထားလိုက်သည် ။ ဘုရား ဘုရား ။

လတ်တလော သူ လိုလားသည်မှာ ငွေ မဟုတ် ။ ရဲ ဌာန ပြေးပြီး အဖမ်းခံပစ်လိုက်ချင်စိတ်က သူ့ကို လွှမ်းနေတော့သည် ။

“ ခွေးသူခိုး ၊ အတော် ခြေသွက်တဲ့အကောင် ၊ ရှေ့ဘက် ဆက်လိုက်ကြစို့ဟေ့ ”

“ ဟင် ” 

မီးတုတ်ကြီးများ တထိန်ထိန်နှင့် လူတွေ ထွက်သွားကြတော့မှ မောင်မောင် သက်မချမိသည် ။ ခါချဉ်ကို ဖယ်ထုတ်ပုတ်ချနိုင်တော့သည် ။

ခုလို ထွက်ပေါက် ခပ်ဟဟ ပွင့်နေပြီ ဆိုသည်နှင့် ရဲကို သူ မလိုလားပြန် ။ ရဲဌာနသွား အဖမ်းခံလိုစိတ်လည်း ကြက်ပျောက် ငှက်ပျောက် ။ ဘေးလွတ်မယ် ကြံကာရှိသေး ၊ သူ့အာရုံကား ငွေ ငွေ ။

မောင်မောင် သစ်ပင်ပေါ်မှ ကုတ်ကပ် ဆင်းခဲ့သည် ။ ခြုံတစ်ခုထဲ ဖြဲဝင်သည် ။ ပင်အမ်အိတ်ကို ထွန်းသစ်စ လရောင် ရေးရေးအောက်မှာ ဖွင့်သည် ။ သူ့အပြုံး လနှယ် ဝင်းသတည်း ။ အစိတ်တန် ငွေစက္ကူထုပ်များ ၊ နာရီမျိုးစုံ ၊ ဆေးဝါးမျိုးစုံ ။

••••• ••••• •••••

( င )

ငွေများကို ကိုင်တွယ်ရင်း ဖြစ်လာသော ပီတိစိတ်က မောင်မောင့် ထံ သိပ်ကြာရှည်မနေ ။ ငွေများကို ကြည့်ရင်းမှ မောင်မောင် လန့်၍လန့်၍ လာခဲ့ရသည် ။ တွေးရင်း တောရင်း မျက်လုံး ပြူးသထက် ပြူးလာခဲ့ရသည် ။ ခေါင်းနပမ်း ကြီးသထက် ကြီးလာခဲ့ရသည် ။

ယခုလောက်ဆို သူ့အမှု ရဲဌာနမှာ တိုင်ချက်ဖွင့် လောက်ပြီ ။ ဝေါရဲဌာန ၊ ဒါမှမဟုတ် ပဲခူးမြို့မရဲ ၊ တစ်ခုခုပေပဲ ။ သူတို့ကား အတွေ့အကြုံများကြသည် ။

အမှုဖြစ်ပွားရာကား မော်လမြိုင် ရန်ကုန် အထူး ၊ အမြန်ရထား ။ ရထားပေါ်မှာ ကျက်စားတတ်သူ အားလုံးကို ရဲက သိသည်ပင် ။ သူတို့ကို ခေါ်စစ်လျှင် ကိစ္စ မရှိသေး ။ မောင်မောင် နှင့် သူတို့ ကင်းကွာနေသည်မှာ ကြာပြီ ။ မောင်မောင် ထောင်ထဲနေ ၂ နှစ် နီးပါး ။

သို့သော် သို့သော် ၊ သည်အချိန် မော်လမြိုင်ရဲကလည်း အငြိမ် နေမည်မထင် ။ ယနေ့ မော်လမြိုင်ထောင်မှ လွတ်လူစာရင်းကို လှမ်းမေးလျှင် မောင်မောင့် အပြင် အဘယ်သူ ရှိနိုင်ပါမည်နည်း ။ မောင်မောင် ဘယ်မှာလဲ ၊ မောင်မောင် ဘယ်သွားသလဲ ။ ကားဆိပ် ၊ ရထားဆိပ် ၊ ရေဆိပ် ၊ လေဆိပ် ။ ထောင်ထဲမှ လွှတ်ဝရမ်းအမှတ် ( ၄ ) မီးရထားတံတားမှ လက်မှတ်ရောင်း မှတ်ပုံတင်စာအုပ် ။ အလုခံရသူ၏ ထွက်ဆိုချက်ပါ မောင်မောင့် ရုပ်သွင် ၊ အဝတ်အစား ၊ ထောင်ဘူးဝမှ မောင်မောင် ထွက်ခဲ့စဉ် အဝတ်အစား ။ ဤသည်တို့ကား ရှောင်မရ ဖျက်မရသော သဲလွန်စများ ၊ သည်စွပ်ကြောင်းမှ လိုက်လျှင် သားကောင် ဘယ်ပြေးမည်နည်း ။ ဘယ်မှာလဲ မောင်မောင့် အတွက် ထွက်ပေါက် ။

••••• ••••• •••••

ငွေထုပ်များ ၊ နာရီများ ၊ ဆေးမျိုးစုံ ။

မောင်မောင် မျက်စိထဲ ယင်းအရာများ ဝါး၍ ဝါး၍ လာခဲ့ကြပြီ ။ လက်ထိပ် ၊ ရဲ ၊ တရားရုံးနှင့် ထောင်တို့သည်သာ ပီပီပြင်ပြင် ထင်ထင်လာသည် ။

မခိုး မလစ်မီ ထွက်ပေါက်ကို ဦးစွာ ရှာထားရမည် ။ ကြည့်ထားရမည် ။ ထွက်ပေါက် မရှိဘဲ ဘယ်အခါမှ မခိုးလေနှင့် ။ မလစ်လေနှင့် ၊ ဒါက မောင်မောင့် ဆရာများ၏ အဆုံးအမ ။

ယခု မောင်မောင် ဘယ်ပြေးမည်လဲ ။ သူခိုးအလစ်သမားတို့၏ ဒေသနာကို လိုက်နာခြင်းဖြင့် မောင်မောင်သည် ထွက်ပေါက်ကိုတော့ ရှာခဲ့ပါ၏ ။

သို့သော် ရာဇဝတ်မှုဟူသည် ထွက်ပေါက် မရှိတတ်ချေတကား ။

အချည်းနှီးသော ထွက်ပေါက်ကို မောင်မောင် ဆက်ရှာနေဦးမည်လား ။

အမှောင်ကျနေသော ဘဝမည်းမှ ရုန်းကန်ရင်ဆိုင် လှုပ်ရှားတွန်းလှန်ရင်း ဘဝထွက်ပေါက်ကို မောင်မောင် တစ်ယောက် မြင်တတ် ၊ ရှာတတ် ၊ တွေ့တတ် ၊ ထွက်တတ်ပါစေသတည်း ။

 ▢  ရွှေရတောင်ကုတ်

📖 မိုးဝေ မဂ္ဂဇင်း 

      စက်တင်ဘာ ၊ ၁၉၇၆