❝ ဖြန့်ထွက်သူများ ❞
( ကိုငြိမ်း - မန္တလေး )
( ၁ )
◾ဖြန့်ထွက်ခြင်း ဆေးလိပ်မီးခိုးများ
“ ဧည့်သည် ခေါ်တော့ဟေ့ ” ဟူသော စကား အဆုံးတွင် ယောက်ျားစီး ဖိနပ်နှစ်ဖက် တဖြန်းဖြန်း ရိုက်ခတ်သံများ ဆက်တိုက် ပေါ်ထွက်လာပြီး အမှောင်ထဲတွင် စုန်းတောက်စားနေ သကဲ့သို့ မီးပွားမီးစက်များ ဖွားခနဲ ဖွားခနဲ ဝှေ့ယမ်း လက်ပနေသည်ကို ‘ ဘမြ ’ က အေးစက်စက်ပင် ကြည့်နေမိတော့၏ ။ ဘမြ အတွက်တော့ ထိုမြင်ကွင်းမျိုးသည် ရိုးအီနေသော မြင်ကွင်းမျိုးသာ ဖြစ်၏ ။ ရင်ခုန်စရာ မကောင်း ။ သည်လုပ်ငန်းကလေးကို ဘမြ အမေ ဦးစီးစဉ် ဘမြ ကလေး ဘဝကပင် သည်မြင်ကွင်းမျိုးကို ရင်းနှီးခဲ့ပြီးသား ။ အခုတော့ အမေက အနားယူခဲ့ပြီ ။ သို့သော် သည်လုပ်ငန်းကို ဘမြ၏ အစ်မကြီးကပင် ဦးကိုင် အဖြစ် ဆက်၍ လုပ်ကိုင် နေပေပြီ ။ အမှောင်သည် ဘမြနှင့် အတူ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးကိုပါ ငုံထားလျက်ပင် ရှိသေးသည် ။ တစ်ခါတစ်ရံတော့ အမှောင်၏ ထွေးထုတ်လိုက်သော အချိန်ထိပင် ဘမြ တစ်ယောက် ထိုနေရာတွင် ဆေးပေါ့လိပ် တဖွားဖွားနှင့် ထိုင်နေမိသည့် အခါမျိုးပင် ရှိတတ်ပါသေးသည် ။ ဘမြက လူသိနည်းသော ချောင်းကလေး တစ်ချောင်း၏ ချုံသာသာ ညံပင်ကလေးများ အောက်မှာ ဝါးပက်လက် ကုလားထိုင် တစ်လုံးဖြင့် ထိုင်နေခြင်း ဖြစ်သည် ။ ဘမြ၏ ရှေ့မှာတော့ သူတို့၏ ဆင်းရဲသား ရပ်ကွက်မှ လမ်းကျဉ်းကလေး ။ လမ်းကျဉ်းကလေး၏ တစ်ဖက်မှာတော့ ဘမြတို့အိမ် ။ ရပ်ကွက်ကလေးက “ ချောင်းတစ်ဖက် အိမ်တန်းတစ်ဖက် ” ဆိုသော ရပ်ကွက်မျိုးကလေးပင် ။ ဘမြတို့ ရပ်ကွက် အိမ်တန်းကလေး ကတော့ တောင်မြောက် အတန်းကလေး ဖြစ်ပြီး ဘမြတို့ အိမ်၏ မြောက်ဘက် ဆယ်အိမ် အကျော်လောက် မှာတော့ အတန်အသင့် ကျယ်သော အရှေ့အနောက် လမ်းကလေး ရှိသည် ။ ထိုအရှေ့အနောက် လမ်းကလေးမှာ အရှေ့ ဘက်မှ နံပါတ် ၇ လမ်းမကြီးဆီ ရောက်သော လမ်းကလေးပင် ၊ ထိုနံပါတ် ၇ လမ်းမကြီး ပေါ်မှာတော့ အထပ်များသော တိုက်တာအဆောက်အဦကြီးများ ရှိသည် ။
ယခင်ကတော့ ထိုလမ်းမကြီး၏ နေရာသည် ဘမြ တို့ ရပ်ကွက်၏ အူကြောင်း နေရာပင် ဖြစ်ခဲ့ဖူးသေးသည် ဟုပင် ယုံနိုင်စရာအကြောင်း မရှိတော့ ၊ စပ်၍ မရအောင် အ , ဟ ကြီးလှ၏ ။ အူကြောင်းဟောင်းကလေးပေါ်တွင်တော့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းကြီးတွေ အမည် စုံသလို အသားအရောင်တွေ ကလည်း ထွေပြားမြားမြောင် ၊ နှုတ်အသံထွက်တွေ ကလည်း အသံ စုံလင်လှပေသည် ။ ဒေသအရောင် ၊ ဒေသအသံထွက်များကိုတော့ ဘမြတို့ ရပ်ကွက် အစွန်ကလေးမှာသာ မြင်ရကြားရနိုင်လေသည် ။
သို့သော် ဘမြတို့ ရပ်ကွက်မှ အရှေ့အနောက်လမ်း နှင့် ထိုနံပါတ် ၇ လမ်းတို့ ဆုံရာ နေရာလေး တရုတ်မန်ကျည်းပင်ရိပ်ကိုတော့ ဘမြတို့ ရပ်ကွက်က လူများ အသုံးချရာ နေရာကလေး အဖြစ် ဆက်၍ အသုံးပြုနေခွင့် ရသေးသဖြင့် တစ်နည်းအားဖြင့် ကျေးဇူးတင်စရာဟု ဆိုသော် မှားမည် မဟုတ်ပေ ။ ထိုလမ်းဆုံလေး နေရာကို ဘမြတို့ ရပ်ကွက်က လူများက ညပိုင်းတွင်သာ အသုံးပြုပေသည် ။ ထိုလမ်းနှစ်လမ်း၏ အဆုံထောင့် မှောင်ရိပ်တွင် ရပ်ကွက်ဟောင်း ထဲမှ လူတစ်စု အမြဲပင် ရှိတတ်ပါသည် ။ သူတို့သည် ဘမြတို့ ရပ်ကွက်လုပ်ငန်း၏ “ ဧည့်ကြိုလမ်းပြများ ” ဖြစ်၏ ။ သို့သော် ထိုအုပ်စုထဲ တွင်တော့ ဘမြ မပါပေ ။
ဘမြသည် ဆေးပေါ့လိပ် မီးခိုးကို အားရပါးရ ဖွာရှိုက်ရင်း သူ့ကိုယ်တွင် သီးနေသော ခြင်များကို မီးခိုးဖြင့် မှုတ်ချ ရှင်းလင်းပစ်လိုက်သည် ။ ပြီးတော့ ဧည့်သည် ခေါ်နေသော သူ့အစ်မကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည် ။ သူ့ အစ်မသည် ယောက်ျားစီးဖိနပ် ( သူ့ဖိနပ် ) ကို စီးကာ လမ်းကျဉ်းပေါ်တွင် နောက်ပြန် လမ်းလျှောက် နေသည်ကို ဘမြ တွေ့ရသည် ။ ယင်းသို့ နောက်ပြန် လမ်းလျှောက်ရင်း ကပင် လက်တစ်ဖက်စီ၌ ခွဲ၍ စုကိုင်ထားသော အမွှေးတိုင်များကိုလည်း ဝှေ့ယမ်းလျက်ပင် ရှိသည် ။ အမှောင်ထဲတွင် မီးပွင့် ၊ မီးစက် ၊ မီးပွားများ ခုန်ပေါက် ဖြန့်ထွက်လျက် ၊
ဘမြသည် သူ့အစ်မ၏ ဧည့်ခေါ်နေပုံကို ကြည့်ရင်းမှ သူ့အမေ ရှိရာသို့ မျက်လုံးက ရောက်သွားပြန်သည် ။ သူ့အမေကလည်း ဝါးပက်လက်ကုလားထိုင်ဖြင့် လူသူ မမြင်ရာ အရိပ်မှာပင် ထိုင်နေသည် ။ အမေက မမာမကျန်း ဖြစ်နေသူ ဖြစ်ပါသည် ။ လောကဓံ၏ ဒဏ်က သူ့အမေကို ဖိကုပ်ထားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည် ။ အမေ၏ ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်း အချို့ကိုပင် ရက်ရက်စက်စက် ခြွေပစ်ခြင်း ခံရရှာသူ ဖြစ်ပါသည် ။
ထိုစဉ်မှာပင် “ ဧည့်သည် လာပြီ ၊ ဧည့်သည် ဧည့်သည် ” ဟု အစ်မထံမှ အသံကို ဘမြ ကြားလိုက်ရသည် ။ ရမ္မက်ကို ထိုင်စောင့်နေသော နတ် ရှိသည်ကိုပင် ဘမြ ယုံရ မလိုပင် ဖြစ်သွားလိုက်သေး၏ ။ မြောက်ဘက် ၊ အရှေ့အနောက် အဝင်လမ်းမှာ ထိုးလာသော မီးရောင်ကိုလည်း ဘမြ တွေ့ရသည် ။ “ ဆိုင်ကယ်ပါအေ ” အမေ့ဆီက ထွက်လာသော အသံ ။ အမေက သမ္ဘာရှိသူမို့ မီးရောင် မြင်ရုံဖြင့် ကား ၊ ဆိုင်ကယ် ခွဲတတ်သူ ။ အမေ ပြောသည့် အတိုင်းပင် မြောက်ဘက်လမ်းမှ ဆိုင်ကယ် တစ်စင်း ကွေ့ ဝင်လာသည်ကို ဘမြ တွေ့ရသည် ။ ဆိုင်ကယ်က လူနှစ်ယောက် စီးလာခြင်းဖြစ်သည် ။ ထိုသူကောင်းသား နှစ်ယောက်က အစ်မ ထံတွင် ဈေးစုံစမ်းသည် ။ ယင်းနောက် အစ်မက ပစ္စည်းပြရန် အတွက် အမေဝ အား ... “ အမေဝ တစ်အုပ်စု ထုတ်ခဲ့ ” ဟု လှမ်းပြောလိုက်ပါသည် ။ အမေဝ သည် မလှမ်းမကမ်းတွင် ရပ်နေရာမှ အိမ်ပုကလေးများ အများကြီး ရှိသော ဝင်းကျယ်ကြီး အတွင်းသို့ ဝင်သွား၏ ။ အမေဝ မှာ လွန်ခဲ့သော အနှစ် နှစ်ဆယ်လောက်ကတော့ ‘ မိဝေ ’ အဖြစ် ရောင်းတမ်းဝင်ခဲ့သူ ဖြစ်သော်လည်း ယခုတွင်မူ အမေဝသည် ကလေးမများ၏ ထမင်းချက် လုပ်ငန်းနှင့် အဝတ်အစားများ လျှော်ဖွပ် ၊ မီးပူတိုက် စသော လုပ်ငန်းများကို လုပ်ကိုင်ပေးနေသူ ဖြစ်သည် ။ ကလေးမလေးတွေကလည်း သူ့ကို ‘ အမေဝ ၊ အမေဝ ’ နှင့် ချစ်ကြပေသည် ။ ကလေးမတွေ စိုလျှင် အမေဝ စိုသည် ။ အမေ စိုသည် ။ အစ်မ စိုသည် ။ ဘမြ လည်း စိုပါသည် ။
ဘမြသည် အမေဝ ကို ကြည့်ပြီး ‘ မိဝေ ’ နှင့် ‘ အမေဝ ’ ဆိုသော စီးပွားရေးဆက်သွယ်ပုံ သဘောတရားကို တွေးမိခြင်း ဖြစ်သည် ။ အမေဝ ကြောင့် ထိုအတွေးမျိုး တွေးတတ်လာခြင်း ဖြစ်သည် ။ သူ တွေးပုံက မီးခိုး ထွက်တဲ့ နေရာ မီးရှိတယ် ဆိုတဲ့ အတွေးမျိုး ထက်တော့ သာပါသည် ။
ထိုစဉ်ပင် အမေဝ ထုတ်လာသော တစ်အုပ်စုဝင် ကလေးမ တစ်စု တန်းစီ ရပ်နေသည်ကို ဘမြ ခပ်ဝါးဝါးပင် လှမ်း၍ မြင်လိုက်ရတော့သည် ။ အစ်မက ကလေးမလေးတွေကို တစ်ယောက်ချင်းစီ မျက်နှာမှ ခြေဖျားအထိ လက်နှိပ်ဓာတ်မီးဖြင့် ထိုးထိုးပြသည် ။ ထိုအုပ်စုမှာ အသက်နှစ်ဆယ် ၊ အစိတ် ဈေးတူသော အုပ်စု ဖြစ်သည် ။ ဝတ်စားဆင်ယင်ထားပုံများက ခေတ်ပေါ် ဖက်ရှင်များချည်း ဖြစ်သည် ။ သူတို့ မျက်နှာလေးတွေပေါ် လက်နှိပ်ဓာတ်မီးရောင် ရောက်လာတိုင်း မျက်လုံးတွေ တဖျပ်ဖျပ် စကားပြောကြသည် ။ အပြုံးတွေ ပွင့်သွားပုံကလည်း ဓာတ်လှေကား တံခါးတွေ ပွင့်သွားပုံများနှင့် တူလှသည် ။ လျောခနဲ ၊ လျောခနဲ ။ သူ့ ခေါ်ပါ ၊ ငါ့ ခေါ်ပါ ဆိုသော ဘာသာစကားများ ၊ အပြုံးများ ဖြစ်သည် ။ သူကောင်းသား နှစ်ယောက်က မကြိုက်သေးဟု ပြော၍ နောက်ထပ် အုပ်စုကို အမေဝက ထုတ်ပြရပြန်သည် ။ ပထမအုပ်စုထက် ပိုငယ်သော အုပ်စု ဖြစ်သည် ။ သူကောင်းသားများက ခေါင်းခါပြန် ။ အမေဝ သည် ထပ်ထုတ်ပြန်သည် ။ ပို၍ အပျံစားအုပ်စု ဖြစ်သည် ။ သူတို့ အကြည့်က ချောကလက်နှင့် ယိုးဒယားသကြားလုံး ရောင်းသော ကောင်မလေးကို ကြည့်ပုံမျိုးနှင့် တူ၏ ။ ရောင်းသူ ကောင်မလေးကို ‘ လူ ’ အဖြစ် မမြင်တော့ဘဲ ချောကလက် သကြားလုံး အဖြစ် မြင်ကာ အခုပင် စက္ကူပတ်တွေ ခွာတော့မှာလား ထင်ရ၏ ။ သည်အုပ်စုမှာတော့ သူတို့ ရွေးလို့ ရသွားပြီ ဖြစ်ပါသည် ။ အကြိုက် ရသွားသောအခါ ခေါ်သွားမည့် နေရာကို အစ်မက မေးသည် ။ ဒါကလည်း အကြောင်း ရှိပေသည် ။ အချို့ နေရာများသည် ငွေရသည်နှင့် မကာမိဘဲ ပြဿနာတွေ ပြန်ပါလာတတ်သည် ။ လူလွတ် လူငယ်များ စုစုဝေးဝေး ရှိပြီးသား နေရာမျိုးကိုတော့ အစ်မက သူ့ကလေးမတွေကို မထည့် ။ အထူးသဖြင့် ကိုယ့်ဘာသာ ခေါ် ၊ ကိုယ့်ဘာသာ ပြန်ဖမ်းပြီး ငွေညှစ်သော လူတန်းစားမျိုး ကိုတော့ အစ်မ သိပ်ကြောက်သည် ။ အဲသလို ရာဇဝင် ရှိသော ရပ်ကွက်မျိုးဆို အစ်မက ဘယ်တော့မှ မထည့် ။ ပြဿနာ မဖြစ်ဖူးသော နေရာ ဆိုလျှင် ထည့်သည် ။ တည်းခိုခန်းကို ခေါ်လျှင်တော့ ကလေးမ၏ မှတ်ပုံတင် ကတ်ကို ထုတ်ပေးသည် ။ အလုပ်က ပြန်လာလျှင် မှတ်ပုံတင် ပြန်အပ်ရသည် ။ ဒါက အစ်မ၏ လုပ်ပုံလုပ်နည်းများပင် ဖြစ်သည် ။
ထိုသူကောင်းသား နှစ်ယောက် အဆင်ပြေ သွားပြီး နောက် နောက်ထပ် ဆိုင်ကယ် သုံးစင်း ၊ ကား နှစ်စင်းနှင့် ဧည့်သည်တော်များ ရောက်လာကြသေး၏ ။ အများဖြင့်တော့ အဆင်ပြေသွားကြသည်ကို ဘမြ တွေ့ရသည် ။ အစ်မ ထံတွင် ရွေးကျ အနည်းငယ်သာ ရှိတော့သည် ။ ထိုအခါ အစ်မက ဘမြဖိနပ် ယူကာ တဖြောင်းဖြောင်း ရိုက်ပြန်သည် ။ ပြောင်းပြန် လမ်းလျှောက်ရင်း အမွှေးတိုင်များ ဝှေ့ယမ်းပြန်သည် ။ ထိုအခါ မှောင်ရိပ်ထဲတွင် ထိုင်နေသော အမေက အမေဝကို လှမ်းပြီး အမိန့်ပေးသံ ဘမြ ကြားရပြန်၏ ။ “ ဟေ့ မဝ ၊ ဘုရင်ခံ မလိုချင်ပေါင် ဆိုတဲ့ ကောင်မတွေ ဒီထုတ်ခဲ့စမ်း ” ဟု ပြောသောအခါ အမေက ရွေးကျ ကောင်မလေးတွေကို အမေ့ရှေ့ ခေါ်လာသည် ။ ထိုအခါ ကလေးမတွေ၏ ပါးများ ဖြူစေကုန် တော့သည် ။ သည်ကလေးမတွေ ပေါင်တွင်းကြောကို ကောင်းကောင်း အလိမ်ခံရတော့မည်မှန်း ဘမြ သိ၏ ။ “ ညည်းတို့ လုပ်စားနေတာ ဘာလဲ ” ဟု မေးမည် ။ အမူအရာနှင့် မျက်လုံး အထားမတတ်ပုံကို ပြောရင်း “ ညည်းတို့က နှပ်ညှစ်တောင် လှအောင် မညှစ်တတ်ဘူး ” ဟု ပြောမည် ။ ပြီးတော့ “ ညည်းတို့ နှပ်ညှစ်လိုက်ရင်လည်း အဝတ်ဆုတ် ဖြဲတဲ့ အသံမျိုးချည်းပဲ ” ဟု ပြောမည် ။ အသံက မတိုးမသက် ။ လေမျှဉ်းမျှ မဟုတ် ။
ဘမြ ထံမှ ဆေးလိပ်မီးခိုးများ ဖြန့်ထွက်သွား၏ ။
••••• ••••• •••••
( ၂ )
◾ဖြန့်ထွက်ခြင်းသန္ဓေ
မိဝေ .... အမေဝ ဆိုသော စီးပွားရေး ၊ စီးပွားရေး ဆက်စပ်ပုံ သဘောတရားဖြင့် လူဖြစ်လာသော ဘမြ သည် လေးတန်းပင် မအောင်မြင်ခဲ့သော်လည်း ယခုတော့ လမ်းထိပ်က စာအုပ်အငှားဆိုင်မှာ တစ်ခါတစ်ရံ ရောက်တတ်နေပြီ ဖြစ်ပါသည် ။ သိုင်းစာအုပ်များ ခေတ် ကုန်လာပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဘမြ အတွက်ကား ခေတ်မကုန်နိုင်သေးပေ ။ ဘမြ ကား ဘာအလုပ်မျှ လက်ကြော တင်းသူ မဟုတ် ။ အမေနှင့် အစ်မတို့ လုပ်စာကိုသာ ထိုင်စားသူ ။ ဘမြတို့ မိသားစုတွင် စာဖတ်တတ်သူ ဆိုလို့ ဘမြ တစ်ယောက်သာ ပါသည် ။ ထိုအချက်ကလေးကပင် ဘမြ၏ စိတ်ကို အတော်အတန် ပြုပြင်ပေးနိုင်ခဲ့ပေသည် ။ အမေနှင့် အစ်မကို ဂျာနယ်များမှ မှုခင်းသတင်းတိုလေးတွေ ဖတ်ပြနေသော အချိန်တွင် ဘမြသည် သူ့ ကိုယ်သူ စာတတ်ပေတတ်ကြီး ဖြစ်သည်ဟု စိတ်ထဲတွင် ထင်နေတတ်သူ ဖြစ်သည် ။ ထိုအထင်ကလေးကပင် ဘမြကို ထိန်းကွပ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည် ။ သူ့ကိုယ်သူလည်း စာတတ်ပေတတ်ပီပီ ဆင်ခြင်တုံတရား ရှိသူဟု အထင်ခံချင်သူ ဖြစ်သည် ။ ထို့ကြောင့် ဘမြ အသက်နှစ်ဆယ် ရှိပြီ ဖြစ်သော်လည်း အရက်မသောက် ၊ မိန်းမလိုက်စားခြင်းဆိုသော သူ့အတွက် အလွန် လွယ်ကူသည့် ကိစ္စမျိုးကိုပင် ဘမြ ဆင်ခြင်နိုင်ပေသည် ။ သူ့ရပ်ကွက် အတွင်းမှာ မဟုတ်ဘဲ အခြားရပ်ကွက် သွားရောက် ပျော်ပါးလေ့ ရှိမရှိ ကိုတော့ ဘမြ ကိုယ်တိုင်သာ သိမည့်ကိစ္စ ဖြစ်ပါသည် ။ မည်သို့ပင် ဆိုစေ ထိုမျှလောက် အသိဉာဏ်ကလေးကိုပင် ချီးကျုးသင့်လှပေပြီ မဟုတ်လား ။
ဘမြ ကား ရပ်တန့်နေသူ မဟုတ် ၊ တစ်ဆင့်ပြီး တစ်ဆင့် ဖြန့်ထွက်လိုသူသာ ဖြစ်ပါသည် ။ သူ၏ မိဝေ - အမေဝ သဘောတရားသည် သူ သိုင်းစာအုပ် ငှားဖတ် နေသော စာအုပ်အငှားဆိုင်ကလေးကြောင့်ပင် ပို၍ တစ်ဆင့်တက် ခိုင်မာလာခဲ့ပြီ ဖြစ်ပါသည် ။ ဤသို့ တစ်ဆင့် တက် ခိုင်မာလာခဲ့သည်ကလည်း သူ ဖတ်သော စာပေနှင့် မဆိုင်ဘဲ စာအုပ်အငှားဆိုင်ကလေး၏ စီးပွားရေးချဲ့ထွင် လာမှုကြောင့်ဟု ဆိုမှ မှန်ပေလိမ့်မည် ။ ဒီလို အငှားဆိုင်ကလေးမှာ မူလက စာအုပ်အငှားဆိုင် သက်သက် ၊ ထိုမှ စာအုပ်အဖုံးချုပ်လုပ်ငန်းကို တွဲလုပ်လာသည် ။ အစတွင် ကိုယ့်စာအုပ် ကိုယ် ချုပ်သော်လည်း နောင်တွင် သူများ အပ်သည့် စာအုပ်များကိုပါ အချုပ် လက်ခံလာသည် ။ စီးပွားဖြစ် စာအုပ်ချုပ်လုပ်ငန်း ဆိုတော့ စက္ကူဖြတ်သော ဓားစက် စတာတွေ လုပ်ရတော့သည် ။ ဝယ်ရတော့သည် ။ ချုပ်ရုံတင် မဟုတ် ၊ အဖြတ်ပါ လက်ခံလာတော့သည် ။ ရုံးသုံး စာရွက်စာတမ်းများ ၊ ဘောက်ချာများ ၊ သည့်နောက် မိတ္တူကူးစက် ၊ ကွန်ပျူတာ .. ။ စာအုပ်အငှားဆိုင်လေး၏ အဆက်အစပ် မှန်မှန် ဖြန့်ထွက်သွားပုံမှာ တိတ်တိတ်ပုန်း ဖြစ်ခဲ့သည် မဟုတ်ဘဲ ဘမြ၏ မျက်စိအောက်မှာပင် ပေါ်တင်ကလေး ဖြစ်သွားခြင်း ဖြစ်သည် ။
မိဝေ - အမေဝ သဘောတရား ဘမြ တွင် ခိုင်မာစ , ပြုပြီ ။ သူတို့ရပ်ကွက် အူကြောင်းဟောင်းကလေးပေါ်က နံပါတ် ၇ လမ်းမကြီးပေါ်မှာလည်း မိဝေ - အမေဝ လို သဘောတရားများက ဘမြ၏ အသိဉာဏ်ကို ရက်ရက်စက်စက်ပင် ဖွင့်ပေးလျက် ရှိကြပေပြီ ။ မူလ ကြက်မွေးသော ကြက်ခြံက ကြက်စာ အရောင်းဆိုင်ပါ တိုးဖွင့်သည့် အပြင် နောင်တွင် ကြက်များ အတွက် ဆေးနှင့် အားဆေးများ ရောင်းသော ဆိုင်ပါ တိုး၍ ဖွင့်ပြီး ဖြန့်ထွက်ကြပြီ ၊ မူလက အုတ် ၊ ထုံး ၊ သဲ ၊ ကျောက် ၊ ဘိလပ်မြေ ၊ ယင်းမှ မျက်နှာကြက်ပွတ်လုံး ၊ ကွန်ကရစ်ပိုက်လုံး ၊ နောက် သံချည်သံကွေး ၊ အိမ်ဆောက်ပစ္စည်း တိုး၍ ဖြန့်ထွက်ကြသည် ။
ထိုလမ်းမကြီး ပေါ်မှာပင် သကာရည် လှောင်သော ဂိုဒေါင်ကြီး နှစ်လုံးရှိသည် ။ ပိုင်ရှင် နှစ်ဦး ၊ တစ်ဦးသော ပိုင်ရှင်သည် သကာရည်ကို လှောင်ပြီး သကာရည် ရောင်းရာမှ သကာရည်ကို တခြား မရောင်းတော့ဘဲ ကိုယ်ပိုင် သကြားချက်စက်ရုံ ထောင်တော့သည် ။ ဤသို့ ဖြန့်ထွက်သည်ကို အခြား သကာရည် ဂိုဒေါင်ပိုင်ရှင်က ပြုံးသည် ။ သကာရည်က သကြားမှာ လမ်းဆုံးသွားပြီဟု ထိုသူက ယူဆသည် ။ ဒုတိယ ဂိုဒေါင်ပိုင်ရှင် ကတော့ ဘမြ၏ မိဝေ - အမေဝ သဘောတရားကို ပို၍ သဘောပေါက်ပုံ ရသည် ။ ပထမ သကြားဆရာ ကဲ့သို့ သကာရည်ကို အခြေ မခံ ။ သကာရည်ကို ဗဟိုမှာ ထားပြီး ကြံစိုက်သည် ။ ကြံမှ သကာရည် ၊ သကာရည်မှ တစ်ဆင့် သကြားထက်ပို၍ အဆင်ပြေမည့် အရက်ချက်စက်ရုံကြီးများကို တည်ထောင် ဖြန့်ထွက်လိုက်တော့သည် ။
ဘမြ ကိုယ်တိုင်လည်း သိုင်းခေတ် ကုန်ပြီး စီးပွားရေး မဂ္ဂဇင်းအချို့ကို ပြောင်း၍ ဖတ်တတ်လာပြီ ဖြစ်သည် ။ ဘမြ၏ တိုးတက်ပြောင်းလဲလာခြင်းပင် ဖြစ်သည် ။ ဘမြ စီးပွားရေးမဂ္ဂဇင်းတွင် ရေးနေသော စာရေးဆရာများ ကိုလည်း အထင်ကြီးတတ်လာပြီ ဖြစ်သည် ။ ထိုစာရေး ဆရာကြီးများ၏ ကျေးဇူးကြောင့်ပင် ဘမြ၏ တွေးခေါ်ပုံများလည်း ဖြန့်ထွက်လာပြီ ဖြစ်ပါသည် ။ သကာရည် ဂိုဒေါင်ပိုင်ရှင် နှစ်ဦး၏ စီးပွားရေး အမြင်များကိုလည်း ဘမြ ခွဲခြားသုံးသပ်ပြနိုင်ပေပြီ ၊ သကာရည်ကို အခြေခံ ထား၍ သကြားတွင် လမ်းဆုံးသွားသော စီးပွားရေး ပညာရှင်သည် မိဝေ - အမေဝ သဘောတရားကို ပုံတူ ကူး၍ တိုးတက်မှု ရပ်တန့်သွားခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဘမြ မြင်သည် ။ တစ်ဖက်ထဲသို့ ဆန့်၍ ဆန့်ထွက်သွားခြင်းမျိုး ဖြစ်သည် ။ ဒုတိယ စီးပွားရေးပညာရှင်ကတော့ မိဝေ - အမေဝ သဘောတရားကို နှစ်ဖက် ဖြန့်ထွက် စဉ်းစားတွေး ခေါ်နည်းဖြင့် ပို၍ အောင်မြင်သူ ဖြစ်လာရသည်ဟု ဘမြ လက်ခံသည် ။ ပြန့်အောင် ဖြန့်ထွက်ခြင်းမျိုး ဖြစ်သည် ။
ဘမြသည် မိဝေ - အမေဝ ကို ဗဟိုထား၍ ဖြန့်ထွက် တွေးနည်းဖြင့် အရက်ချက်စက်ရုံများ ဖြစ်အောင် တွေးခေါ် လုပ်ဆောင်ပြသော ပုဂ္ဂိုလ်ကျော်အား လေးစား အထင်ကြီးမိသည်မှာ အမှန် ။ သို့သော် အလုပ်လက်မဲ့ ၊ ကျောင်းပညာ လေးတန်းအောင်သည့် ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကဲ့သို့ ဖြန့်ထွက်လာနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း ဘမြ သိ၏ ။ သို့သော် လုပ်ငန်းများ အဆက်အစပ် ရှိပြီး လုပ်ငန်းချင်း အပြန်အလှန် အကျိုးပြုလျှင် အောင်မြင်နိုင်မည် ဆိုသည့် သဘောတရား ကတော့ ဘမြ အတွက် မမှိတ်မသုန် ယုံကြည်ပြီး ဖြစ်သည် ။
လေးတန်းကျောင်းသား ဘမြသည် သူ့မျက်လုံးများ ခဏ ကျဉ်းမြောင်းပြီးနောက် မျက်ခုံးမွေးများကို နှစ်ကြိမ် ၊ သုံးကြိမ်မျှ ပင့်လိုက်ချလိုက် လုပ်ရင်း သူ့ယုံကြည်မှု အတွက် နည်းနည်းပဲ ‘ တွေ ’ လိုက်သည် ။ ပြီး ပြုံး၏ ။ ဘမြ နှင့် ဘမြ စိတ် ခြေနှစ်လှမ်း သုံးလှမ်းစာ မပေးတဝေးကို လွင့်နေရာမှ ဘမြ က ဘမြ ရှေ့သို့ တစ်လွှားခန့် ခုန်၍ ပြန် ရောက်လာသော အခါ ဘမြ အနေဖြင့် ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ချပြီးပြီ ဖြစ်ကြောင်း ဘမြ ကိုယ်တိုင် ဖျက်ခနဲ သိလိုက်တော့၏ ။ ဘမြ စီးပွားရေး လုပ်မယ် ။ အဟုတ် ၊ အခု ဘမြ က ပါးစပ်အလုပ် မရှိတိုင်း ‘ ရေ ’ သွားကြားထိုး နေရသည့် ဘမြမျိုး မဟုတ် ။ အမေနှင့် အစ်မကိုလည်း သူ့အတွက် စီးပွားရေးလုပ်ငန်း တစ်ခု ထူထောင်ပေးဖို့ ပြောရဦးမည် ။ ထိုအခါ သူတို့လည်း ဝမ်းသာကြမည် ၊ သူတို့ထံမှာ ခါတိုင်းလို လက်ဖြန့်စရာလည်း လိုတော့မည် မဟုတ် ။ ထိုအခါ ဘမြသည် ရွေးကျကလေးမတွေကို သူ့အမေ ပြောလေ့ရှိသော စကားကို ပြန်၍ သတိရလိုက်သည် ။ အမေက “ ဟေ့ ... မဝ ... ဘုရင်ခံ မလိုချင်ပေါင် ဆိုတဲ့ ကောင်မတွေ ဒီထုတ်ခဲ့စမ်း .. ” ဟု ဆိုလေ့ ရှိပါသည် ။ “ ဟုတ်ကဲ့ အမေ ၊ စီးပွားဖြစ်မယ် ဆိုရင် ဘာအလုပ် လုပ်ရလုပ်ရ ၊ ဘမြ က ဘုရင်ခံတွေ ဘာတွေ လုပ်ရမှ မဟုတ်ပါဘူး ”
••••• ••••• •••••
( ၃ )
◾ဖြန့်ထွက်ခြင်းရောဂါ
ယောက်ျားစီး ဖိနပ်နှစ်ဖက် တဖြန်းဖြန်း ရိုက်ခတ်သံများ ဆက်တိုက် ပေါ်ထွက်လာပြီးနောက် အမှောင်ထဲတွင် စုန်းတောက်စားနေသကဲ့သို့ မီးပွားမီးစက်များ ဖွားခနဲ ဖွားခနဲ ဝှေ့ယမ်းလက်ပ နေသည်ကို အမေက အေးစက်စွာပင် ကြည့်နေ၏ ။
ဘမြ မရှိပါ ။ အမေဝ ကတော့ ထမင်းချက် ၊ လျှော်ဖွပ် ၊ မီးကြွေတိုက် လုပ်ငန်းအပြင် နောက်ထပ် ဖြန့်ထွက်မှု အဖြစ် ကလေးမများ အတွက် သနပ်ခါးသွေးသော လုပ်ငန်းကိုပင် တိုးချဲ့ လုပ်ကိုင်နေပေပြီ ။ ဘမြ အစ်မကတော့ ယောက်ျားစီး ဖိနပ်ကို စီး၍ နောက်ပြန် လမ်းလျှောက်တုန်း ၊ လက်နှစ်ဖက်ထဲမှ စုခွဲ ကိုင်ထားတဲ့ အမွှေးတိုင်တွေ ဝှေ့ယမ်းနေတုန်းသာ ။ ယင်းသို့ ပြုလုပ်နေရင်းကပင် ဘမြ အစ်မသည် စဉ်းစားလျှက် ရှိ၏ ။
“ ဒီနေ့ ဘာနေ့မို့လဲ ၈ နာရီ ကျော်ပြီ ၊ ဈေးဦး မပေါက်သေး ။ ဒီလို ကိစ္စအတွက် ရက်ရာဇာ ၊ ပြဿဒါး ရှိလို့လား ၊ ဘယ်လို ဖြစ်ပါလိမ့် ” ဟု တွေးနေမိ၏ ။
အမေ စိတ်တိုစ , ပြုပြီ ။ အမေ့ထံမှ စိတ်တိုမှုများ ဖြန့်ထွက်၍ “ မဝ လာစမ်း ” ဟု အမေက ခေါ်လိုက်သည် ။ မအီမသာ ဖြစ်နေသော အမေ့မျက်နှာကြီးက ရင်ပြည့်ရင်ကယ် ဖြစ်နေသဖြင့် လေချဉ်တက်ရန် တပင်တပန်း ကြိုးစားနေသူနှင့် တူလှသည် ။ အမေဝ ရောက်လာသောအခါ အမေက လူလဲ၍ ‘ ဧည့် ’ ခေါ်စေပြန်သည် ။ ထိုအခါ အစ်မ ဆီမှ ယောက်ျားစီး ဖိနပ်သည် အမေဝ , ဆီသို့ ရောက်လာ ပြန်သည် ။ ထို့နောက် ဖိနပ်သံ တဖြန်းဖြန်း ပြန်၍ မြည်လာပြန်သည် ။ ပြီးမှ ယောက်ျားစီးဖိနပ် စီးကာ နောက်ပြန် လမ်းလျှောက်ရင်း အမွှေးတိုင်ရနံ့များကို ဖြန့်ထွက်စေကာ အမေဝ က ဧည့်သည် ခေါ်ပြန်တော့သည် ။
ထိုအချိန်တွင် မြောက်ဘက် ၊ အရှေ့အနောက်လမ်း ဆီမှ ဆိုက်ကားဘဲလ် တီးသံ တစ်ချက်နှစ်ချက်လောက် အမေ ကြားလိုက်ရသည် ။ ခဏအကြာ ဆိုက်ကား တစ်စီး ကွေ့ဝင်လာသည် ကိုလည်း အမေ တွေ့လိုက်ရသည် ။
ပြီးတော့ ဆိုက်ကားက အမေ ထိုင်သောနေရာနှင့် အမေ အလုပ်လုပ်သော နေရာကြားတွင် ကျွီခနဲ မြည်အောင် ရပ်သွားတော့၏ ။ ဆိုက်ကားပေါ်က ဧည့်သည် နှစ်ယောက် ဆင်းလာသည် ။ ဆိုက်ကား နင်းသူကတော့ ဆိုက်ကား ပေါ်မှာပင် ရှိနေတုန်း ။
ထိုဆိုက်ကားဆရာ ကလည်း လုပ်ငန်းဆင့် စီးပွားရေး သဘောတရားကို သဘောတူသူပင် ဖြစ်ပါသည် ။ ယခု သူ ခေါ်လာသော ဧည့်သည်များ ကိုလည်း ယခင် လမ်းထောင့် တရုတ်မန်ကျည်းပင် ဧည့်ကြို နေရာမှ ခေါ် လာသည် မဟုတ် ။ မြို့တွင်းရှိ လူချမ်းသာ ရပ်ကွက်တစ်ခုမှ ခေါ်လာသော ဧည့်သည်များ ဖြစ်သည် ။ ဆိုက်ကားဆရာလေးမှာလည်း သူ့ ဧည့်ကြိုမှုလုပ်ငန်းကို ဖြန့်ထွက် လိုက်သူပင် ဖြစ်သည် ။
အမေက ဆိုက်ကား နင်းလာသူ ဘယ်သူဘယ်ဝါ မသိသေး ။ ထိုအချိန်တွင် ဆိုက်ကားနင်းသူက ဆေးလိပ် သောက်ရန် ဂက်စ်မီးခြစ်ကို ခြစ်လိုက်မှ ဆိုက်ကားနင်းသူ၏ မျက်နှာကို အမေက သဲသဲကွဲကွဲ မြင်လိုက်ရတော့၏ ။ ထိုအခါ အမေ့ထံမှ အချစ်တွေ ဖြန့်ထွက်သွားတော့၏ ။
“ ဘမြ ... ဘမြ ... ငါ့သားကြီး ”
▢ ကိုငြိမ်း ( မန္တလေး )
📖 ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း
ဖေဖော်ဝါရီ ၊ ၂၀၁၆
