❝ ကောက်ညှင်းပေါင်းနံ့ လှိုင်လှိုင်ကြူ❞
( ဆင်ဖြူကျွန်းအောင်သိန်း )
“အဘိုးကြီးအို၊ ကနေ့ လယ်ပြင် သွားဦးမှာလား။ သွားမှာဆိုရင် ချဉ်ပေါင်ဟင်းအကျန်နဲ့ ထမင်းကြမ်းနဲ့ မွှေပြီး နွှေးလိုက်မယ်”
နွားတင်းကုပ်ထဲမှ ရီးကျီးဒန်၏ အသံဖြစ်သည်။ သူသည် ထန်းဖုံးဖတ် အတိုနှစ်ခုဖြင့် နွားချေးပုံများကို ကျုံးယူ ဖယ်ရှားနေရင်းက လှမ်းမေးခြင်းဖြစ်ရမည်ဟု ရီးဆေးရိုး လှည့်မကြည့်ဘဲ သိ၏။
“ကနေ့တော့ စောင်ရန်းတန်းတွေ ပြင်ရဦးမယ်ဟာ မသွားတော့ပါဘူး”
ရီးဆေးရိုးသည် ပြန်ဖြေရင်းက အိမ်ရှေ့သို့ ကြည့်၏။ ‘သန်း’ သား တိုင်များစိုက်ကာ ‘သန်းခက်’ ချည် နှောင်ထားသည့် စောင်ရန်းတန်း။ သည်စောင်ရန်းတန်း အသစ် ဘဝတုန်းက ခွေးသော်မျှ မတိုးနိုင်။ ယခု နွားဝင်နိုင်ပြီ။ ကျိုးသည်က ကျိုး၊ လဲသည်က လဲ၊ ပြုတ်ကျသည့်တန်းက ပြုတ်ကျ။ ပြုတ်ကျသည့် တန်းများမှာ အစုံအစေ့ မရှိတော့ပါ။ နွားတစ်ကောင်၏ အမြီးနှင့် ငြိပါသွားသော တန်းသည် မည်သို့လျှင် သည်စောင်ရန်းတန်း ဘေး၌ ရှိနိုင်ပါမည်နည်း။ လှည်းချင်း အရှောင်တွင် လှည်းတစ်စီးစီး၏ ပုံတောင်းနှင့် ငြိပါသွားသည့် တန်းသည် အခြားနေရာမှာ ပျော်ပိုက် နေလိမ့်မည်။
ရီးဆေးရိုး ကြည့်နေဆဲ၌ စောင်ရန်းတန်းသည် မှုန်ဝါးလာ၏။
“ဟ .. သည်မျက်လုံးက စောစောစီးစီး ဘာဖြစ်ရတာတုံး”
ထန်းပင်မြစ်ခွံနှင့် ပြာမှုန်များ ပေကျံနေသော လက်ချောင်းသည် မျက်လုံးထောင့်များပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သို့ရာတွင် ရီးဆေးရိုး၏ အမြင် လင်းကြည် မလာပါ။ သို့အတွက် ကျောဘက်ရှိ ချောင်းပြင်သို့ လှမ်းမျှော် ကြည့်ရသည်။ နှင်းမှုန်ပြာဝေနေသည့် စလင်းချောင်း။ တရိပ်ရိပ်တက်နေသည့် ရေငွေ့ နွယ်တွန့်များ။ သည်ပေါ်မှာ အဖြူဆုပ် အဖြူပြန့်ကြီး ပြေးလွှားနေသည်။
“လက်စသတ်တော့ မှိုင်းကြီးဝေလာတာကို ငါ့ မျက်စိ အလိုလိုနေရင်း မှန်လာတယ် ထင်တာကိုး”
ထိုအတွေးဝင်လာတော့မှ ရီးဆေးရိုး စိတ်သက်သာရာရ၏။ တစ်ဆက်တည်း ဖိုခုံလောက်ပေါ်ရှိ အကြမ်းပန်းကန်ကို ကောက်မော့ရာက ကျန်လက်တစ်ဖက်က မီးဖိုအစပ် ပြာပူထဲတွင် ခေါင်းထိုးထားသည့် ‘ထန်းပင်မြစ်’ ကို ဆွဲထုတ်သည်။ ခေါင်းပိုင်းနှင့် အခွံများပါ ကျွမ်းနေသည့် ထန်းပင်မြစ်။ ထန်းစေ့မှုတ်နှင့် ထန်းပင်မြစ်တို့ ဆက်စပ်သည့် နေရာမှ ဖြူဖြူအဖုကလေးသာ အမြီးဖျား၌ မကျန်ခဲ့လျှင် ထန်းပင်မြစ်ဟု သိရန် မလွယ်ချေ။
ရီးဆေးရိုးသည် ထန်းပင်မြစ်ကို အမြီးပိုင်းမှ ကိုင်ကာ သစ်တုံးပေါ်တွင် မှေးထောင်သည်။ ဝါးနှီးစကလေးဖြင့် ခြစ်ချသည်။ ကမ္ဗလာနက်ထဲမှ ဆင်စွယ်နှစ် ထွက်လာဘိသို့ ဝင်းသစ်သော ထန်းပင်မြစ် အသားပေါ်လာသည်။ သည်ထန်းပင်မြစ်ကို အမြီးမှပင် ထက်ခြမ်း ဆွဲခွဲသည်။ ရှဲခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ သင်းမြရနံ့ လွတ်ထွက်၏။ အခွံမခွာမီ မခြမ်းမီကပင် မွှေးနေသော ရနံ့သည် ထက်ခြမ်း ခွဲပြီးသောအခါ ရီးဆေးရိုး သွားရည်ယိုလာတော့၏။
သွားရည်ကို လက်ဖြင့် သုတ်သည်။ ပါးစပ်ညာဘက်ထောင့်၌ အစင်းမည်းကြီး ထင်သွားပြီး ပါးစပ် ပေသော်လည်း ရီးဆေးရိုး မစားနိုင်သေးပါ။ အူတိုင် ထုတ်ရသေး၏။ အခြမ်းများကို သုံးချိုး လေးချိုး ချိုးဖဲ့ရသေး၊ အမျှင် ဖယ်ရသေး၏။ စားရန် အသင့်ဖြစ်ငြား ရီးဆေးရိုး မဝါးနိုင်သေး။ ထောင်းရဦးမည်။ ထောင်းရန် သံဆုံ အဘယ်မှာနည်း။ မန်ကျည်းပင် ခြေရင်းသို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် စမ်းသည် ယမ်းသည်။ မစမ်းမီ လှည့်ကြည့်သည်၊ မရှိပါ။
“ဟဲ့ .. သံဆုံကောဟ ကျီးဒန်ရ”
“တော့်မြေးတွေ ဆေးထောင်းဖို့ ငှားသွားပါကော”
ရီးကျီးဒန်သည် နွားနှစ်ကောင်ကို ရှေ့နောက် ထားလျက် တင်းကုပ်ထဲမှ ထွက်လာပြီး
“ပြီးပြီးချင်း ပြန်ပို့ကြ၊ သေသေချာချာ မှာလိုက်ရဲ့သားနဲ့”
မန်ကျည်းပင်၏ တစ်ဖက်အရိပ်ရှိ ‘ကောက်ရိုးချိုင့်’ တွင် နွားနှစ်ကောင်ကို ချည်ရင်းက “နေဦး နေဦး၊ ကျုပ် လိုက်ယူချေမယ်” ဆက်ပြောရာက ထဘီပြင်ဝတ်သည်။
“နေ နေ မသွားနဲ့၊ နင့်မလည်း ချက်ရပြုတ်ရ ဦးမှာနဲ့”
ရီးကျီးဒန်အကြောင်း ရီးဆေးရိုး ကောင်းစွာသိသည်။ သံဆုံ သွားယူ၍ ငှားရမ်းသွားသူထံတွင် သံဆုံကို ချောမောစွာ တောင်းယူရရှိသည် ထားဦး၊ ဆဲဆို ငေါက်ငမ်းမည်။ အကယ်၍ သံဆုံကို ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် မတွေ့ ရဘဲ ဟိုလူ ငှားသွားသလိုလို သည်လူ ငှားသွားသလိုလို ‘ဗဟီးဗယား’ ဖြစ်နေပါက ပွက်သေး ကြမ်းတော့မည်။ နေမထွက်သေးမီ နံနက်စောစောကြီးတွင် အမယ်ကြီး ဒေါသမပွားပါစေနှင့်ဟူသည့် စေတနာဖြင့် တားမြစ်ရာက ဖိုခုံလောက် အုတ်ခဲပေါ် တွင် ထန်းပင်မြစ် အကျိုးအဆတ်ကလေးကို အကြမ်းပန်းကန်ဖင်ဖြင့် ထုသည်။
“အဘိုး ဆေးရိုး၊ အဘွား ကျီးဒန်”
ဝိုင်းဝနှင်းမှောင်ထဲမှ အသံ။ ဘ မခေါ်၊ အမေကြီး မသုံးသည့်အတွက် မြေးတစ်ယောက်ယောက် မဟုတ်သည်ကား သေချာပြီ။
“ဟဲ့ ဘယ်သူတုံး၊ ငါ သည်မှာဟ”
ပြောသံမှ မဆုံးသေး၊ ငချိပ်ကောက်ညှင်းပေါင်းရနံ့သည် မီးဖိုဘေးသို့ ဦးစွာရောက်နှင့်ပြီ။
“ကျွန်တော်ပါအဘိုး၊ အဖေက ကောက်ညှင်းပေါင်း အပို့ခိုင်းလို့ပါခင်ဗျာ”
ပြောသံနှင့်အတူ မန်ကျည်းပင်ရိပ်သို့ ဝင်လာသူမှာ အောင်ဇော်ဦး၏ သားဖြစ်သည်။
“အေးကွာ၊ သာဓု သာဓု”
‘ဖျာပုံ’ ဂျာကင်ကလေး ဝတ်လျက်၊ အငွေ့ တထောင်းထောင်းထနေသည့် ကောက်ညှင်းပေါင်း ဇလုံကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ကာ ခြေစုံရပ်လာသည့် ကိုးနှစ်ရွယ်ကလေးငယ်ကို မြင်ရရုံနှင့် ရီးဆေးရိုး ပီတိ ဖြစ်၏။
“လူလေးက ဘယ်သူ့သားတုံး၊ လာ... ထိုင်ကွာ၊ ကျီးဒန်ရေ”
“တောင်ပိုင်းက ဦးအောင်ဇော်ဦး၊ ဒေါ်ခင်သီတာထွန်းရဲ့ သားပါ အဘိုးခင်ဗျာ”
“အပြောအဆိုကလည်း ယဉ်ကျေး၊ အနေအထိုင် ကလည်း သိမ်မွေ့ပါ့ကွာ၊ တယ်လည်း ကျက်သရေရှိကိုး။ အင်း ... ကျန်းမာ ချမ်းသာပါစေ၊ ဘုန်းကြီးပါစေ၊ ဒါထက် လူလေးနာမည်က”
“မောင်ဇော်ဦးထွန်းပါခင်ဗျာ့”
“ဘယ်နှတန်းရောက်ပတုံးသားရဲ့”
“စတုတ္ထတန်းပါခင်ဗျာ့”
“အေးကွယ် ကောင်းကွယ်၊ ရမ်းဘိုကုန်းသား မှန်ရင် ပညာတတ်တွေ ဖြစ်ကုန်ပြီ အပြောခံရအောင် ကြိုးစားဟေ့”
“ဟုတ်ကဲ့ခင်ဗျာ့”
သည်ကလေး၏ အပြောအဆို အနေအထိုင်ကြောင့် ရီးဆေးရိုး စိတ်ချမ်းသာလှသည်။ သည်ကလေးနှင့် စကားပြောရသည်မှာ စိတ်ကြည်နူးစရာကောင်းငြား၊ “ဟဲ့ ကလေး၊ နင် ကျောင်းတက်ရဦးမှာ မဟုတ်လား၊ ရော့ ဇလုံ” ပြောပြောဆိုဆို ရီးကျီးဒန် ရောက်လာသဖြင့် ကလေး ထရပ် လက်အုပ်ချီသည်။
“သွားပါဦးမယ် အဘိုးခင်ဗျာ”
“အေး ... အေး ... သာဓုကွယ်.. သာဓု... သာဓု၊ သက်ရှည်ဘုန်းကြီး၊ ဘုန်းကြီး သက်ရှည်ပြီး လူချစ်လူခင် ပေါပါစေ”
ဆီထဲတွင်နစ်သော ဂွမ်းကဲ့သို့ နှလုံးသားမှာ ပီတိ ရွှမ်းအိရသည် ဆိုသည်မှာ ဤကဲ့သို့ပေလော တွေးရင်း က ရီးဆေးရိုး ခေါင်းတညိတ်ညိတ်ဖြင့် ဆုပေးနေမိတော့သည်။
သွားမရှိတော့သည့်အတွက် ပြုံးစေ့စေ့ဖြစ်နေသော ပါးစပ်မှာ ကြည်နူးစရာ တွေ့လိုက်ရသည့် အတွက် အမှန်ပင် ပြုံးပြီ။ ရီးဆေးရိုးသည် မျက်လွှာချပြီး ထုလက်စ ထန်းပင်မြစ်ကို ငုံ့ကြည့်သည်။ အုတ်ခဲပေါ်မှ ဖုန်များနှင့် ပန်းကန်ဖင်မှ ဖုန်များ လိမ်းထားသည့် ထန်းပင်မြစ်မှာ ကျေနေပြီ။ ထန်းပင်မြစ်ထက် ဖုန်မျှင်နှင့်သာ တူတော့သည်။ ရီးဆေးရိုး ဖုန်မျှင်ကို လျှာပေါ်တင်သည်။ ဆိမ့်သော အရသာကို မတွေ့ ။ ခါးသည်။ ခါးသော်လည်း ထွေးမပစ်ရက်။ တကူးတက ထုထားရသည့် ပစ္စည်းမို့ ရှေ့သွားဖုံးဖြင့် ကြိတ်gသည်။ သွားဖုံးက နာချင်ချင် ရှိသည်မို့ အံဘက်သို့ ပို့လိုက်ရသည်။
“အောင်ဇော်ဦးတို့က ကျောင်းတွေ လှူရုံမကဘူး၊ ရွာထဲမှာပါ လိုက်ဝေတာကိုးတော့်”
ရီးကျီးဒန်သည် ငချိပ်ပေါင်းပန်းကန် ကိုင်လျက် မီးဖိုဘေးသို့ ဝင်ထိုင်၏။ ပန်းကန်ကို ထင်းတုံးပေါ် တင်ရာက ဆီရွှဲသောလက်ဖြင့် ထန်းပင်မြစ်ကို လှမ်းယူသည်။
“ပေါ်ဦးပေါ်ဖျားဆိုတော့ ဈေးကောင်းရတာပေါ့ဟာ။ အဲသည် ကောက်ဦးကို လှူတယ်ဆို ပြန်တော့ ကုသိုလ်လည်း ထူးပြီး ရနိုင်တာပေါ့”
ရီးဆေးရိုးသည် ကျေနပ်စကား ဆိုရင်းက ကောက်ညှင်းပေါင်းကို ဆုပ်ယူပြီး ခွံ့သည်။ သွားဖုံးဖြင့် မြုံ့ကြည့်သည်။
“ပျော့ပျော့လေးဟ၊ ဝါးလို့ရသဟ”
ဝမ်းသာစွာ ဆိုမိသည်။ ဝါး၍ရသော ငချိပ်ပေါင်းကို စားရခဲဘိခြင်း။ အချို့ ကောက်ညှင်းပေါင်းသည် အနံ့ကလေး သင်းနေငြား အိမနေသည့်အတွက် သွားကောင်း ပါးကောင်းနဲ့ ဝါးလိုက်ရရင်ဟူ၍သာ မချင့်မရဲဖြင့် လက်မှိုင်ချရ၏။ သည်ကောက်ညှင်းပေါင်းမူ မွှေးသင်းရုံဖြင့် မပြီး။ အိ၍လည်း နေသေးသည်။ ဪ ... စေတနာရှင်များ ချမ်းသာကြပါစေ။
“စားလေ … စားလေ။ တော့်မြစ်တွေ ရောက်လာလို့ ဝိုင်းပြီး သားရဲမင်းရဲ စီးကြမှဖြင့်”
ရီးကျီးဒန် သတိပေးမှ နောက်တစ်ဆုပ်။
“ဗယာကြော်လေးနဲ့များ စားလိုက်ရရင်”
“မဟုတ်တာ ပြောမနေစမ်းပါနဲ့တော်၊ ဗယာကြော် တစ်ခုလုံးမှာ တော်စားနိုင်တာဆိုလို့ အထဲက အသားပျော့ကလေး မဖြစ်စလောက်ပဲ ရှိပါကလား၊ ကျန်တဲ့ အပြင်သားတွေက”
“အပြင်သားတွေကို သည်တိုင်း မစားနိုင်ပေမယ့် ငရုတ်သီးနဲ့ ချက်တော့ စားနိုင်သားပဲဟ”
ရီးကျီးဒန် ဆက်မပြောပါ။ ပြောနေလျှင် ဗယာကြော် ထွက်ဝယ်နေရဦးမည်။ ထိုအခါ မြေးတွေ တစ် လှေကြီးနှင့် မြစ်တွေ တစ်သီကြီးနှင့် လိုက်လာကြတော့မည်။ သို့အတွက် “ကဲ.. စားစား၊ စောင်ရန်းတန်း လုပ်မှာဆို” ဟု သတိပေးသံဖြင့် စကားလွှဲသည်။
“ဘ၊ အမေကြီး”
“ပြောရင်းဆိုရင်း လာကြပါပြီကော”
ခင်မောင်ငြိမ်း၏ သမီးနှစ်ယောက်၊ အကြီးက အငယ်ကို ကုန်းပိုးထားသည်။ မောင်ကိုကြီး၏သမီးနှင့် သားကား လက်ချင်းတွဲလျက် ပြေးလာသည်။ ထိုသူ လေးယောက်၏ နောက်မှ ငိုသံတညံညံဖြင့် ပါလာသူမှာ ခင်ခင်ကြီး၏ သားဖြစ်သည်။
“ဟဲ့... အိမ်မှာ မကျန်ခဲ့တော့ဘူးလား၊ စောစော စီးစီး”
ရီးဆေးရိုးသည် ရေနွေးကြမ်း လက်ကျန်ဖြင့် လက်ဆေးနေရာက လှမ်းမေးအပြီးတွင် ထရပ်သည်။ ကလေးများသည် ဘေးမကြီး ပါးစပ် တလှုပ်လှုပ် လုပ်နေသည်ကို သတိထားမိကြသည်။ ထို့ကြောင့် ‘မေကြီး’ တစ်ကြိမ်ထပ် အသံပေးကာ ဝိုင်းအုံ ချဉ်းကပ် ကြ၏။ ရီးကျီးဒန်သည် မြစ်များ၏ အသံမကြားရမီကသာ ‘တော့်မြစ်တွေ သားရဲ မင်းရဲ’ စသည် ပြောခဲ့ငြား အသံကြားရုံဖြင့် ငချိပ်ရောင် သွားဖုံးကြီးတွေ ပေါ်လာသည်။ ငချိပ်ပေါင်းများကို ပဲစေ့နှင့် ကောက်ညှင်း သမအောင် နယ်လျက် အဆုပ်ကလေးတွေ လုပ် ထားပြီးပြီ။
“ပေး... နော့်ကိုပေး”
ခင်ခင်ကြီး၏ သားသည် အတင်းအော်ရင်း ရှေ့က လူတွေကို ဖြတ်တက်ရန် ပြေးအလာတွင် ဘိုင်းခနဲ ပစ်လဲလေ၏။ အင့်ခနဲ ရင်ဘတ်နှင့် မြေကြီးဆောင့်သံ အဆုံး၌ ဝါးခနဲ အလွန် ကျယ်လောင်သော အသံကြီး ပေါ်လာလေ၏။
“အေး … အေး၊ ညည်း မြစ်တွေနဲ့ ညည်းနေခဲ့ပေတော့ဟေ့”
ရီးဆေးရိုးသည် ထန်းလျှော်အူ တစ်စည်းကို တင်းကုပ်ထဲမှ ဆွဲထုတ်လာရင်း ခနဲ့ပစ်ခဲ့၏။ မြေးတွေ၏ ဒဏ်ကို ဘေးကြီး သင့်အောင် ခံခဲ့နိုင်ငြား မြစ်ဒဏ်ကို သူ မခံနိုင်ပြီ။ ရင်ခွင်ထဲက မြေး ကော့ထိုးကာ ငိုစဉ်က တဟဲဟဲရယ်ကာ မြှောက်ချီ ကစားနိုင်ငြား၊ ရင်ခွင်ထဲက မြစ် ကော့ထိုးသောအခါ ပက်လက်လန် လဲချင်ပြီ။ သို့ဖြစ်၍ စောင်ရန်းတန်း ချည်ရမည့် နေရာသို့ သုတ်သုတ် လာခဲ့၏။
စောင်ရန်းတန်း တောင့်စေရန် တိုင်မာမာတစ်လုံး စိုက်ရဦးမည်။ လက်ထဲ၌ ‘ရှားနှစ်’ တိုင်အို တစ်လုံး ပါလာ၏။ ထိုတိုင်အတွက် တွင်းတူးရမည့် နေရာပေါ်သို့ နေကွက်တစ်ကွက် ထိုးကျနေသည်။ ဟန်ကျလေစွ။ အလုပ်လည်း ပြီး၊ နေစာလည်း ကြုံရ။
“ကြီးတောင့်ကြီးမားနဲ့ ရွှေအိုးကို တူးမိနေမှဖြင့် ရီးဆေးရိုးရာ ဘယ်ထားရမှန်း မသိတာနဲ့ အိပ်ရေး ပျက်နေပါဦးမယ်”
“မင့် ပေးလိုက်မှာပေါ့ကွာ”
ပြောသူ မည်သူမှန်း မသိဘဲ ချော်လဲရာ ရောထိုင်ပြီးမှ ရီးဆေးရိုး မော်ကြည့်မိသည်။ ပုရပိုက်တန်းမှ စိန်လှမောင်။ သို့ရာတွင် ရီးဆေးရိုးမျက်နှာ ရှုံ့ကြည့် ပြီးမှ “စောစောစီးစီး ဘယ်က လာသတုံး” မေးရသည်။
“အာလူးမျိုး နည်းနည်း လိုနေတာနဲ့ မြောက်ရွာကို သွားတာပါ”
ပြောပြောဆိုဆို စောင်ရန်းတန်း ဟိုဘက်တွင် မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်၏။
“မင့်လယ် ဘယ့်နှယ်လဲဟေ့”
“ကောင်းသဗျာ … တစ်ဧက လေးငါးခြောက်ဆယ် ရမယ်ထင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ လှူရတန်းရအောင်၊ ကောက်ရိတ်သမား ကျွေးရအောင်ဆိုပြီး ကောက်ညှင်း တစ်ခွဲ ထည့်မိတာ ငါးပါးမှောက်တာပါပဲဗျာ”
ပြောရာက “ပေးစမ်းပါ အရီးရာ” ဆိုကာ တူရွင်းကို ဆွဲယူပြီး တူးသည်။ မြေစာများကို လက်ဖြင့် နှိုက်ယူချိန်ကျမှ အသံပြန်ထွက်လာ၏။
“အဲဒီကောက်ညှင်းကို စာ မမောင်းရဘဲ လူမောင်း ရတာက အလုပ်တစ်ခု”
ရီးဆေးရိုး ရယ်သံစွက်၍ ပြော၏။
“အဟဲ... စာက နေဝင်ရင် မမောင်းရတော့ဘူး၊ လူက နေ့ရော ညပါ မောင်းနေရတော့မှာပေါ့ကွာ”
“ဟုတ်ပါ့ဗျာ”
“အဲဒီ လူတွေဟာ တောင်းရမှာကို အောက်ကျတယ် ထင်ပြီး ရှက်ပေမယ့် ခိုးတာကျတော့ ရှက်ရမှန်း၊ မကောင်းမှုမှန်း မသိကြတော့ဘူးဟ”
“ဟုတ်ပေ့ဗျာ”
ထောက်ခံရာက စိန်လှမောင်သည် အရိပ်တစ်ခု ကျလာသဖြင့် မော့ကြည့်၏။ သည်ရွာသား သန်းမြတ်စိုး။
“အဘရေ … ကောက်ညှင်းပေါင်း ကျောင်းပေါင်းစုံ ရွာလုံးကျွတ် လှူပါတယ်”
“ကောင်းပေ့ကွာ၊ သာဓု … သာဓု”
လှူဒါန်းနိုင်ရန်၊ ဝေငှနိုင်ရန် ကောက်ညှင်းစိုက်ရခြင်းသည် အဘယ်မျှ ဒုက္ခပို ရန်များပုံကို ပြောစဉ်တွင် ရောက်လာခြင်းဖြစ်သဖြင့် သန်းမြတ်စိုး၏ အလှူမှာ ရီးဆေးရိုးအတွက် ပိုပြီး လေးနက်သည်။ ခေါ်သည့် သာဓုသံမှာလည်း ကြည်ညိုသဒ္ဓါစိတ်များ အိလျှံ သည်။ သူတို့ ပြောနေဆဲဝယ် ဟိုဘက် အိမ်ဝိုင်းတွင်း၌ ကောက်ညှင်းပေါင်း ဝေငှခဲ့သူများသည် အငွေ့တထောင်းထောင်း၊ ကောက်ညှင်းပေါင်းနံ့ တသင်းသင်း ထွက်နေသည့် တောင်းကြီးများကို ထမ်းလျက် ရောက်လာကြ၏။
“ဘတို့ သွားမရှိတဲ့ လူကြီးတွေကျတော့ မုန့်ပေါင်း ခင်ဗျ”
ရောက်လာသော တောင်းထမ်းသမား၏ တောင်းထဲမှ အဝတ်ပတ်ထားသည့် ငှက်ပျောဖက်ညိုညိုတွေ ကို သန်းမြတ်စိုး ထုတ်၏။ ဒူးထောက်ပြီးမှ လက်ထဲ ထည့်သည်။
“သာဓုကွာ…. သာဓု သာဓု၊ ဟ... ခွက်ပေါင်းကြီးကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကုန်မှာတုံး၊ ဟေ့... ဘွားကြီးအို”
“အမေကြီးဖို့ တစ်ပေါင်း အဘရ၊ အခုဟာက ဘဖို့”
ရီးကျီးဒန်ကို လှမ်းခေါ်သဖြင့် သန်းမြတ်စိုးက ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် အိမ်ဝိုင်းထဲသို့ ပြေးဝင်သွားပြီ။
ရီးဆေးရိုးသည် ပေနေသောလက်ကို တင်ပါးတွင် တစ်ချက် ပွတ်ပြီးနောက် မုန့်ပေါင်းကို စတင်ဖဲ့သည်။ မောက်နေသော အလယ်သားမှ ဆီများ စိမ့်ဆင်းလာသည်။
“တစ်ထိုင်တည်း စားနိုင်အောင် တစ်လက်စတည်း ဆီဆမ်းလာတာပါကလား၊ ဟေ့ကောင် တခြမ်း စားပါဦး။ ဒါကြီးသာ ငါတစ်ယောက်တည်း စားရရင်တော့ ရင်ပြည့်ပြီး သေမှာပဲ”
စိန်လှမောင်သည် တိုင်စိုက် မြေဆောင့်နေရာက လှမ်းယူသည်။
“မူးပြီး လျှောက်ဆဲတဲ့ အသံတွေ၊ လင်မယားရန် ဖြစ်သံတွေ ညံနေခဲ့တဲ့ တို့ရွာမှာတော့ လှူရတန်းရမှန်း သိတဲ့လူတွေ ပေါ်လာပြီဟ”
“ကျုပ်တို့ ရွာမှာလည်း ဒီလိုပါပဲဗျာ။ ဖဲရိုက်၊ ကြက်တိုက်၊ ထန်းရည်သောက်၊ ရန်ဖြစ်တဲ့လူတွေ မရှိတော့ဘဲ ပညာကြိုးစားတဲ့ ကလေးတွေ ပေါလာသဗျား”
“ကောင်းသဟိတ်၊ ကြားရတာ ဝမ်းသာသကွာ၊ ကဲ .. ကဲ မင်းလည်း သွားစရာ ရှိသေးထင်ပါ့”
ရီးဆေးရိုးသည် မုန့်ပေါင်း တစ်စိတ်သာ ကုန်၏။ အကျန်ကို ဖက်ဖြင့်လုံးပြီး ခြံတိုင်ခွတွင် ညှပ်ထားလိုက်သည်။ စိန်လှမောင်လည်း ဖုန်ခါကာ ထရပ်လိုက်စဉ် တရှဲရှဲ အသံကြားရသဖြင့် လှည့်ကြည့်၏။ ငချိပ် ကောက်ညှင်း အလှိုင်းကြီး တစ်လှိုင်း တရွေ့ရွေ့ ချဉ်းကပ်လာသည်။ စပါးစေ့များသည် မြေကြီးနှင့် မလွတ်။ တရှဲရှဲ အသံပေးလျက် ကျော်လွန်သွားသည်။
“ရီးဆေးရိုးတို့ ရွာက တယ်လည်း ကောက်ညှင်း ‘ထည့်’ ကြပါကလားဗျ”
စိန်လှမောင်၏ စကားမျှ မဆုံးသေး သူ့ကျောဘက်မှ ဗုန်းခနဲ ဗုန်းခနဲ အသံနှစ်သံ ပေါ်လာ၏။ တစ်ယောက်က မြက်ထုံး ရွက်လာသူ၊ တစ်ယောက်က ကောက်ညှင်းလှိုင်း ရွက်လာသူ။
“နှင်းကွဲအောင်များ စောင့်ကြပါဦးတော့လား လူတို့ရာ။ အခုတော့ လေးက လေးသနဲ့”
အပြောခံရသူများမှာ ကျော်ဇင်ညွန့်နှင့် ညွန့်ဦးတို့ ဖြစ်ကြ၏။
“အိမ်က ကလေးတွေက အတန်းကြီးနေပြီ ဘရ။ သူတို့ စာကြည့် စာကျက် ပျက်မှာ စိုးလို့ နွားစာစဉ်းလောက်ပဲ ခိုင်းပြီး ကိုယ်တိုင် ရိတ်နေရတာ။ သည် တစ်ခေါက်နဲ့ မလောက်သေးဘူး။ နောက်တစ်ခေါက် ပြန်ရိတ်ရဦးမှာ”
သူကား ကျော်ဇင်ညွန့်။
“ဝမ်းသာသကွာ၊ ငါတို့ ရွာသားတွေ ပညာတန်ဖိုး သိလာကြတာ ကျက်သရေ ရှိပါဘိကွာ။ ပိုက်ဆံငါးပြား ခြောက်ပြားရှိပြီး ဘာမှ မသိတဲ့ ကောင်တွေရဲ့ ခေါင်းပေါ်မှာ ရမ်းဘိုကုန်းရွာသားတွေ နေနိုင်အောင် ကြိုးစားကြဟေ့”
“ကျုပ်လည်း ကျော်ဇင်ညွန့်နဲ့ ဘာထူးတုံး ဘရ။ ရှစ်တန်း တစ်ယောက်စီ၊ ကိုးတန်း တစ်ယောက်စီနဲ့ ဆယ်တန်းတစ်ယောက်စီပဲဗျ။ သည်ကောက်ညှင်းလေးလောက်များ တစ်ယောက်ကို မနက်ပြန် ညပြန် သုံးခေါက်စီ အရိတ်ခိုင်းရင် ပြီးမှန်း သိပေမယ့် မခိုင်းနိုင်ဘူး။ ကျူရှင်လည်း မထားနိုင်တော့ ကိုယ့်ကိုယ် ကိုယ်ပဲ အားကိုးရတော့တာပဲ”
“အေးပေါ့၊ အေးပေါ့”
ရီးဆေးရိုးသည် မဖျင် မသင်ရသေးသည့် သန်းခက်များကို လိုက်လံ စုဆောင်းကာ တန်းချည်ရင်းက သွားဖုံးကြီးတွေ တဖော်ဖော် ခေါင်းတညိတ်ညိတ်ဖြင့် ဝမ်းသာနေ၏။ စိန်လှမောင်လည်း မသွားနိုင်သေးဘဲ ညွန့်ဦး၊ ကျော်ဇင်ညွန့်တို့နှင့် ရောနှောကာ တန်းချည် ပေးနေ၏။ ခါးပုံစထဲတွင် ညှပ်ထားသည့် ထန်းလျှော် အူများ ကုန်သွားသဖြင့် ရီးဆေးရိုး ထရပ်သည်။ အိမ်ဘက်သို့ ခြေလှမ်းပြင်ပြီးမှ ပြန်ရပ်သည်။
“ဝေးဝေးသွားပြီး ကျူရှင်ဟုတ်လား။ ကျူရှင်နော်။ အေး … ကျူရှင် မတက်နိုင်ရင် သည်တစ်နှစ်ပေါ့ ညွန့်ဦးရာ။ ရှေ့နှစ်ဆိုရင် ရမ်းဘိုကုန်းသားထဲက ကျူရှင်ဆရာ ပေါ်ချင် ပေါ်လာမှာပါကွာ”
“ပုရပိုက်တန်းက အတန်းကြီး ကျောင်းသားတွေပါ နီးနီးနားနား လာတက်နိုင်မှာပေါ့။ ကောင်းတယ် ကောင်းတယ်”
စိန်လှမောင်၏ ဝမ်းသာစကား။
အိမ်ဘက်မှ ခင်ခင်ကြီး၏သား တအားကုန်း ဟစ်လိုက်သံ လွင့်လာ၏။
“သွားကြ သွားကြ”
ရီးကျီးဒန်၏ ဒေါသသံ။
“မြေးတွေနဲ့ ဘာဖြစ်တယ် မသိဘူး ဘရေ့”
“မြေးမဟုတ်ဘူးဟ၊ မြစ်ငါးကောင်”
စိန်လှမောင်ကို လှည့်ပြောရာက ရီးဆေးရိုးသည် ပြေးရင်းလွှားရင်း ပုဆိုးပြင်ဝတ်ကာ မန်ကျည်းပင်ရိပ်သို့ လှမ်းလာခဲ့သည်။ မန်ကျည်းပင်အောက်တွင်ကား တုတ်တစ်ချောင်း ကိုင်လျက် ခါးထောက်ရပ်နေသည့် ရီးကျီးဒန်နှင့် မြစ်များ။
ခင်ခင်ကြီး၏သား ငဟစ်ကြီးသည် သံကုန်ဟစ် နေငြား ကျန် မြစ်ငါးယောက်မှာ ပြာလူးသော မျက်နှာ၊ ဖုန်ပေသော လက်ချောင်းများဖြင့် မျက်တောင် ပုတ်ခတ် ‘ပေကလတ်ပေကလတ်’ လုပ်နေကြ၏။
“ဘာဖြစ်တာတုံးဟ၊ သည်မြေးအဘွားတစ်တွေ”
“ပြော မပြောချင်ပါတော်။ ကောက်ညှင်းပေါင်း နှစ်ပန်းကန်၊ မုန့်ပေါင်းတစ်ပေါင်း၊ စားရလို့ ဝပြီ ထင်ပြီး စိတ်ချလက်ချပေါ့။ ဟင်းအိုးကို မီးဖိုပေါ် တင်ထားပြီး အိမ်ပေါ် တက်သွားတုန်း ဟင်းအိုးထဲက ပုစွန်ခြောက်ထောင်းတွေ နှိုက်စားတာတော်၊ တစ်ယောက်က ငရုတ်သီးစပ်ပြီး ငိုသတဲ့၊ တစ်ယောက်က အပူလောင်လို့ အော်သတဲ့၊ သေကြသေကြ”
ပြောအပြီး၌ ထပ်ရိုက်သေးလော မရိုက်သလော ရီးဆေးရိုး စောင့်မကြည့်နိုင်ပါ။ ကူသူဝိုင်းသူ ရှိခိုက် စောင်ရန်းတန်းပြီးအောင် အမြန်လုပ်ရမည်။ လိုနေသေးသည့် ထန်းလျှော်အူ ယူရန်အတွက် နွားတင်းကုပ်ထဲသို့ အသော့နှင် လှမ်းဝင်သွားလေ၏။
▢ ဆင်ဖြူကျွန်းအောင်သိန်း
📖 ကိုဆေးရိုး ပေါင်းချုပ်
