ကံချင်းမတူ

 

❝ ကံချင်းမတူ ❞
   ( ရန်အောင် )

ဒုတိယကမ္ဘာစစ်ကြီး ပြီးဆုံးသွားသည့်နောက် မြန်မာပြည်၏ လွပ်လပ်ရေးအတွက် မြန်မာတွေ အားတိုက်အင်တိုက် အစွမ်းကုန်ဆောင်ရွက် အရေးဆိုနေဆဲ အချိန်ပင် ဖြစ်ပါသည် ။

ကျွန်တော်ကား မီးရထားလမ်း မြို့နယ်ကလေးတစ်မြို့တွင် နေရသူဖြစ်ရာ ၊ ငယ်စဉ်က ရန်ကုန်မြို့သို့ နှစ်ခေါက်သာ ရောက်ခဲ့ဖူးသည် ။ ကြီးလာသောအခါ ရန်ကုန်မြို့ကြီး သို့ သွားရောက်လည်ပတ်ရန် စိတ်ဇောသန်ခဲ့သော်လည်း အကြောင်းမသင့်၍ မရောက်နိုင်ခဲ့ ။ ထိုအတွင်း စစ်ကြီးဖြစ် လာလေရာ ၊ ရန်ကုန်မြို့တွင် ဗုံးဒဏ် ၊ စက်သေနတ်ဒဏ်များ လွန်စွာကြောက်ရသည်ပြောသဖြင့် ၊ ရန်ကုန်မြို့သို့ သွားလိုစိတ်ကို ဖိနှိပ်ချုပ်တည်း၍ ထားခဲ့ရသည် ။

ယခုအခါ စစ်ကြီး ပြီးပြီဖြစ်သဖြင့် ကျွန်တော်၏ အာသာဆန္ဒ ပြည့်ဝတော့မည်ဟု ဝမ်းမြောက်အားတက်ကာ ၊ ရန်ကုန်မြို့ကြီးသို့ လာခဲ့ပါသည် ။ ရန်ကုန်မြို့ကြီးကား ၊ ကျွန်တော် ငယ်စဉ်အခါက ရောက်ဖူးသည်နှင့် လုံးဝ မတူတော့ဘဲ ၊ စစ်ဘေးစစ်ဒဏ်ကြောင့် ပျက်စီးယိုယွင်း အိုမင်းရင့်ရော်ကာ အချို့နေရာများတွင် ရွာဆိုးကုန်းကြီး ၊ မြို့ဟောင်းနေရာကြီးလို ဖြစ်၍နေတော့သည် ။ သို့အတွက် ရန်ကုန်ရွှေမြို့တော်ကြီးသို့ ကျွန်တော် လာရကျိုး ၊ လည်ပတ်ကြည့်ရှုရကျိုး မနပ်တော့ဟု ထင်မိပါသည် ။

သို့သော် ကျွန်တော့်အတွက် အရင်းမဆုံးသော အခါကောင်းနှင့် ကြုံခဲ့ပါသေးသည် ။ အကြောင်းမူကား ၊ ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်း ဦးစီးသည့် အမျိုးသားတပ်ပေါင်းစုညီလာခံသဘင်ကြီးကို ရွှေတိဂုံကုန်းတော်တွင် ဆင်ယင် ကျင်းပနေသဖြင့် ၊ ရန်ကုန် ရောက်ရကျိုးနပ်ပြီဟု အယူရှိကာ ထိုညီလာခံကြီးသို့ တက်ရောက်နားထောင်ခဲ့ပါသည် ။

မြန်မာ့လွတ်လပ်ရေးအတွက် ခေါင်းဆောင်ကြီးများ၏ ဟောပြောချက်များကား ၊ အတိုင်းမသိ စိတ်အား တက်ကြွဖြစ်လျက် ၊ မြန်မာ့လွတ်လပ်ရေးအတွက် တိုင်းပြည်လူထုအားလုံး အင်တိုက်အားတိုက် ၊ စိတ်ပါလက်ပါ ဆောင်ရွက်ကြပုံများမှာ ကြက်သီးမွေးညင်းထဖွယ်ပင် ဖြစ်ပါသည် ။

လွပ်လပ်ရေးရန်ပုံငွေ အတွက် လယ်မြေလှူသူ ၊ အိမ်ရာတိုက်တာ အဆောက်အဦလှူသူ ၊ ငွေကြေးလှူသူများ အလျှိုအလျှို ပေါ်ပေါက်ခဲ့ကြရာ ၊ ညီလာခံပရိသတ်၏ ကောင်းချီးသြဘာပေးမှုကို နားကွဲမတတ်ကြားရတွေ့ ရသည်မှာ လွန်စွာ လွန်စွာ စိတ်တက်ကြွဖွယ်ကောင်းပါ တော့သည် ။

ကျွန်တော်လည်း အားကျမခံ ထက်သန်သောစိတ်များ ပေါ်လာကာ ၊ လွပ်လပ်ရေးရန်ပုံငွေအတွက် လှူလိုသောဆန္ဒ ပြင်းထန်လာပါ၏ ။ ကျွန်တော့်တွင် ငွေကြေး အပိုအလျှံ မပါပါ ။ လယ်မြေယာမြေများ လှူဒါန်းရန်မှာလည်း ကျွန်တော်သည် မြေပိုင်ရှင် မဟုတ် လက်လုပ် လက်စားမျှသာ ဖြစ်ရကား ၊ အကျပ်ကျ၍နေပါတော့သည် ။

‘ လွပ်လပ်ရေးရန်ပုံငွေအတွက် ဘာများ လှူဒါန်းရပါမည်နည်း ’ ဟု ကျွန်တော့်ဦးနှောက် ဆူဝေမတတ် ကြံမိပါသည် ။ ငွေလှူသူ ၊ ပစ္စည်းလှူသူ ၊ လက်ဝတ်လက်စား လှူသူများကို ကောင်းချီးသြဘာပေးသည့် အသံသည် နားကွဲမတတ် ဆင့်ကာဆင့်ကာပေါ်လာလေရာ ၊ ထိုအသံများကား ၊ ကျွန်တော့်ကို လှောင်ပြောင်သရော်နေသကဲ့သို့ ထင်မိပါတော့သည် ။

ကျွန်တော်၏ ထက်သန်ပြင်းပြလှသော စိတ်ကား ၊ ဗုံးပေါက်ကွဲသလို ပေါက်ကွဲတော့သည် ။ ကျွန်တော့်အား အပ ပယောဂ မှီကာ တစ်စုံတစ်ခုကို တိုက်တွန်းနေသကဲ့သို့ ဖြစ်တော့သည် ။ ထို့ကြောင့် ကျွန်တော်သည် ထိုင်ရာမှ ငေါက်ခနဲထမိပါသည် ။ ခေါင်းဆောင်ကြီးများ တရားဟောနေရာ စင်မြင့်ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လာခဲ့သည် ။ စင်မြင့်ပေါ်သို့ ချဉ်းကပ်တက်ရောက်ခဲ့သည် ။

ခေါင်းဆောင်ကြီးများသည် လည်းကောင်း ၊ ညီလာခံ ပရိသတ်ကြီးသည် လည်းကောင်း ၊ ကျွန်တော့်အား အံ့သြ ငေးမောကာ ကြည့်ရင်း ၊ လွပ်လပ်ရေးရန်ပုံငွေအတွက် တစ်စုံတစ်ရာ လှူတော့မည်ဟု မျှော်လင့်ရင်း စောင့်စားနေကြသည် ။

ကျွန်တော်ကား ပရိသတ်ကို လန့်ကာ ၊ မျက်လုံးတွေ ပြာမိုက်၍ သွား၏ ။ ထို့နောက် အရဲစွန့်ကာ ပြောထုတ်လိုက်ပါသည် ။

“ မြန်မာပြည်လွတ်လပ်ရေးရန်ပုံငွေအတွက် လှူစရာ တန်းစရာ ကျွန်တော့်မှာ ငွေကြေးဥစ္စာ မရှိပါ ။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော့် ကိုယ်ခန္ဓာနဲ့ အသက်ကို လှူပါတယ် ။ ခေါင်းဆောင်ကြီးများကရော တိုင်းပြည် လူထုကပါ မြန်မာပြည်လွတ်လပ်ရေးအတွက် သုံးလိုရာ သုံးစေ လိုရာစေ သဘောရှိ ပြုလုပ်နိုင်ပါတယ် ”

သြဘာများ နားကွဲမတတ် ဆူပွက်ထွက်ပေါ်လာပါသည် ။ ကျွန်တော်ကား ထူမွှန်၍ သွားသဖြင့် ၊ သတိလစ် သကဲ့သို့ ဖြစ်နေပါသည် ။

ကျွန်တော် စင်မြင့်ပေါ်က ဆင်းခဲ့ပြီးနောက် ပရိသတ် အလယ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကျွန်တော့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအပေါင်းတို့သည် ကျွန်တော့်ကို အထူးအဆန်းသဖွယ် ငေးမောကြည့်ရှုကြ ၊ မေးစမ်းကြနှင့် တလှုပ်လှုပ် တရွရွဖြစ်နေပါသည် ။

ထိုအခိုက် ကျွန်တော့်ကို ဝိုင်းပတ်နေသည့် လူများ၏ ကြားမှ ထိုးထွက်ကာ ကျွန်တော့် အပါးသို့ ချဉ်းကပ်လာသည့် မိန်းမပျိုကလေးတစ်ဦးကို မြင်ရသည့် အတွက် ကျွန်တော် အံ့သြစွာ ကြည့်နေစဉ် ၊ ထိုမိန်းမပျိုသည် မျက်ရည်တွေဝဲကာ ရင်ကလေး တဖိုဖိုတလှိုက်လှိုက် ဖြစ်နေရှာလျက် ကျွန်တော်၏ လက်ကိုဆွဲပြီး “ ကိုခင်မောင် ကိုခင်မောင် ” ဟု ခေါ်ငင်ရှာလေတော့သည် ။

ကျွန်တော်ကား အံ့အားသင့်၍ သွားပြီး ၊ သူ့ကို ကြောင်စီစီ ကြည့်နေမိပါသည် ။ ကျွန်တော့်ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများသည်လည်း ကျွန်တော်တို့ကို စိတ်ပါဝင်စားစွာ ဝိုင်းဝန်း ကြည့်နေကြရာ မိန်းမပျိုသည် ထိုသူများ၏ ဘက်သို့ လှည့်ပြီး “ ဒါ - ကျွန်မယောက်ျားပါရှင် ၊ မြန်မာ့တပ်မတော်ကဗိုလ်ပါ ၊ ဂျပန်ကို တော်လှန်စဉ် ကျဆုံးခဲ့တယ်လို့ သူ့ တပ်သားတွေက ပြောလို့ ကျွန်မမှာ မျက်ရည်နဲ့ မျက်ခွက် ဖြစ်ပြီး သူ့အတွက် သပိတ်တောင် သွပ်ရပါသေးတယ် ။ အခုလို မသေမပျောက် တွေ့ရတာ ဝမ်းသာလို့ မဆုံးနိုင်ပါဘူး ” ဟု ကရားရေလွှတ်တတွတ်တွတ် ပြောရှာပါတော့သည် ။

ကျွန်တော်ကား ပြန်၍ ပြောရန် စကားစ ရှာမတွေ့တော့ပါ ။ ကလေးမကား လူမှား၍ နေချေပြီ ၊ ကျွန်တော်က သူ့ခင်ပွန်း ကိုခင်မောင် ဆိုသူ မဟုတ်ရကြောင်း ငြင်းပယ်လိုက်လျှင် ကလေးမမှာ ရင်ကွဲပက်လက် ဖြစ်ရှာမည့်အပြင် ပရိသတ်ဗိုလ်ပုံ အလယ်တွင် အရှက်တကွဲအကျိုးနည်း လည်း ဖြစ်ရှာတော့မည် ။ ထို့ကြောင့် ကျွန်တော် ဘာစကားကို ပြောရမည် မသိသဖြင့် တွေတွေကြီး လုပ်ကာ ကလေးမကို ကြည့်နေမိပါသည် ။ အနီးအနားရှိ လူများကလည်း ကျွန်တော်၏ အမူအရာထူးခြားပုံကို အကဲခတ်ကာ ၊ ကြည့်နေကြပါသည် ။

“ ကိုခင်မောင် ... မြ ကို မမှတ်မိတော့ဘူးလားရှင် ” ဟု ဝမ်းနည်းသံဖြင့် ကျွန်တော့် ကို ပြောပြီး ၊ အနီးရှိ လူများ၏ ဘက်သို့ လှည့်ကာ “ ကျွန်မယောက်ျားဟာ စစ်ထဲမှာ ဒဏ်ရာရပြီး နည်းနည်း စိတ်နောက်နေတယ် ထင်ပါရဲ့ရှင် ၊ ဒါကြောင့် ရန်ကုန် ရောက်ရဲ့ သားနဲ့ ကိုယ့်အိမ်ကိုယ် ပြန် မလာတာပေါ့ ၊ ခုတင်က စင်မြင့်ပေါ် တက်ပြီး ၊ သူလုပ်ပုံတွေကို ကြည့်ပါလားရှင် ၊ လွတ်လပ်ရေးရန်ပုံငွေအတွက် သူ့မှာ လှူစရာ ၊ တန်းစရာငွေဥစ္စာ မရှိတဲ့ အတွက် သူ့ခန္ဓာ နဲ့ အသက်ကို လှူပါသတဲ့ ။ မြန်မာ့လွတ်လပ်ရေးအတွက် အသက်ကို အသက် မမှတ်ဘဲ ၊ တိုက်ခဲ့ခိုက်ခဲ့တဲ့ စစ်သူရဲကောင်းကြီး လုပ်ခဲ့တဲ့လူ ဖြစ်တော့ ၊ အခုလို ညီလာခံသဘင်ကြီးမှာ သူများတကာတွေ လှူကြ ၊ တန်းကြတာ အားကျပြီး စိတ်လိုက်မာန်ပါ တက်လုပ်လိုက်တာပဲရှင့် ၊ စိတ်ကလည်း နည်းနည်း ... ”

ကလေးမကား ကျွန်တော့်ကို ကရုဏာသက်လှသည့် မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်ကာ ၊ ကျွန်တော် စိတ်နောက်ကြောင်း လုံးစေ့ပတ်စေ့ ဆက်၍ မပြောသည့်သဖွယ် စကားမဆုံးဘဲ ရပ်ထားလိုက်ပါသည် ။

အနီးရှိ လူများသည်လည်း ကျွန်တော့်အား တကယ် စိတ်နောက်နေသူဟု မှတ်ထင်ကာ ၊ ကြင်နာသနားသည့် မျက်နှာထားဖြင့် ၊ ကြည့်ကြပါသည် ။ ‘ မြ ’ ဆိုသည့် ကလေးမကိုလည်း သနားကရုဏာသက်သည့် အမူအရာဖြင့် ကြည့်ကြသည့် အပြင် ၊ ကျွန်တော်တို့ချင်း ထူးခြားစွာ ပြန်လည်ဆုံတွေ့ရသည့်အတွက် ကျေနပ်ဝမ်းမြောက်သည့် မျက်နှာထားမျိုးလည်း ပေါ်နေကြပါသည် ။

“ လာ - ကိုခင်မောင် ..... အိမ်ပြန်ကြစို့ ” ဟု မြ က ကျွန်တော်၏ လက်ကို ယုယစွာ ဆွဲခေါ်လေတော့ရာ ၊ ကျွန်တော့်မှာ တစ်စုံတစ်ရာ ငြင်းပယ်ရုန်းကန်ခြင်း မပြုနိုင်တော့ဘဲ ၊ လိုက်ပါသွားမိပါသည် ။

ရွှေတိဂုံဘုရား၏ တောင်ဘက်စောင်းတန်းမှ နှစ်ယောက်ယှဉ်တွဲကာ ၊ မြက ကျွန်တော့် လက်ကို ကိုင်ဆွဲရင်း ၊ ဆင်းခဲ့ကြပါသည် ။ ခြေတော်ရင်းသို့ ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ၊ လူငယ်တစ်ဦး ကျွန်တော်တို့ ထံသို့ ပြေးကပ်လာပြီး “ ဟာ ... အစ်ကိုကြီးပါလား ၊ ဘယ်မှာ တွေ့ခဲ့သလဲ မမ ” ဟု ပျာပျာသလဲမေးပါသည် ။

“ ကုန်းတော်ပေါ်က ညီလာခံသဘင်မှာ တွေ့ခဲ့တယ်ကွဲ့ ၊ သို့ပေမဲ့ မင်းတို့အစ်ကိုကြီး … ” ဟု မြက ပြောပြီး ထိုသူငယ်၏ ဘက်သို့လှည့်ကာ ၊ မျက်ရိပ်မျက်ခြည် ပြလိုက်ပါသည် ။ ကျွန်တော် စိတ်နောက်နေကြောင်း အထိမ်းအမှတ် ပြလိုက်ခြင်းဖြစ်ပါ၏ ။

“ ဪ ” ဟု ထိုသူငယ် ပြောပြီး လမ်းဘေးတွင် ရပ်ထားသည့်မော်တော်ကားပေါ်သို့ တက်ကာ ၊ ကျွန်တော်တို့ အနီးသို့ မော်တော်ကားကို မောင်းနှင်ခဲ့ပြီး ၊ ထိုးရပ်လိုက်ပါသည် ။ ထို့နောက် ထိုသူငယ်ပင် မော်တော်ကား နောက်တံခါးကို ဖွင့်ပေးပါ၏ ။

“ လာ .. ကိုခင်မောင် ၊ မော်တော်ကားပေါ်တက် ၊ အိမ် သွားကြစို့နော် ” ဟု မြက ကျွန်တော့်လက်ကို ဆွဲကာ ၊ မော်တော်ကားပေါ်သို့ တက်စေရာ ၊ ကျွန်တော့်မှာ မငြင်းပယ်သာဘဲ တက်ရပါတော့သည် ။

“ ထွန်းမြတ် .... အိမ်ကိုမ မောင်းနဲ့ဦးဟေ့ ၊ မြို့ကို တစ်ပတ်လောက် ပတ်ပြီး မင့်အစ်ကိုကြီးကို ပြလိုက်စမ်းပါ ဦးကွယ့် ။ လေကောင်းလေသန့်ကလေးများ ရှူရအောင် ” ဟု မြက ဒရိုင်ဘာ ထွန်းမြတ်ကို ပြောရာ ၊ ဒရိုင်ဘာလည်း မြ၏ အမိန့်အတိုင်းပင် ဘုရားလမ်းတစ်လျှောက် သိမ်ကြီးဈေးဆီသို့ မောင်းခဲ့ပါသည် ။

ကျွန်တော်ကား ဘာစကားမှ မပြောနိုင်ပါ ။ ကျွန်တော် ပြောရန်စကားစလည်း ရှာမရပါ ။ ကျွန်တော့်ကို လူမှား၍ နေကြောင်း ဖွင့်၍ ပြောရလျှင် တော်လေမည်လားဟု အကြိမ်ကြိမ် တွေးမိပါသည် ။ သို့သော် ထိုကဲ့သို့ ပြောမည် ကြံတိုင်း ၊ ကျွန်တော့် ပါးစပ်တွင် အာစေးထည့်ထားသကဲ့သို့ မပြောနိုင်အောင် ဖြစ်ရပါ၏ ။

အကြောင်းရင်းကို ရှာသော် ၊ ကျွန်တော့်ကို မြက သူ့ လင် ဟု ထင်ကာ ၊ လင်ပြောသားပြော ပြောနေခြင်းကို လွန်စွာကြည်နူးနှစ်သိမ့်၍ နေမိသည် ။ ယခုကဲ့သို့ မော်တော်ကားကြီး အတူ တွဲစီးရခြင်းမှာလည်း ကျွန်တော့်အတွက် နတ်၏ စည်းစိမ်ကို ခံနေရသကဲ့သို့ပင်ဖြစ်သည် ။ မြ၏ ယောက်ျားစစ်ဗိုလ်မှာ စစ်ပွဲတွင် ဧကန်ပင် ကျဆုံးပြီဖြစ်ဟန် တူ၏ ။ ထို့ကြောင့်သာ ယနေ့ထိ မြ ထံ မရောက်လာခြင်းဖြစ်သည် ။ မြကား သူ့လင် သေပြီ မှတ်ကာ ၊ အပူကြီးပူခဲ့ရှာမည် ။ ယခု သူ့လင်သည် မသေမပျောက် ပြန် ရောက်လာပြီဟု မှတ်ထင်ကာ ၊ အတိုင်းမသိ ဝမ်းမြောက် ရွှင်မြူးနေသည် ။ ကျွန်တော် သူ့လင် မဟုတ်ကြောင်း တပ်တပ်အပ်အပ် ပြောပြလိုက်ပါလျှင် သူ၏ ပျော်ရွှင်ဝမ်းသာမှုတွေ အားလုံး ပျောက်ကာ အနာဟောင်းထသလို အပူကြီး ပြန်၍ ပူရှာတော့မည် ။ ကျွန်တော်ကား ၊ မြ စိတ်မချမ်းမသာ ဖြစ်မည့် ကိစ္စကို မပြုရက် ၊ မပြောရက်အောင် ဖြစ်ချေပြီ တကား ။ ရှင်းရှင်းပြောရလျှင် ကျွန်တော်သည် မြ အပေါ်တွင် မေတ္တာကရုဏာ သံယောဇဉ်ကြိုးတွေ ရစ်ပတ်ဖွဲ့စည်း ချေပြီတကား ။

ကျွန်တော် ထိုကဲ့သို့ တွေးတောရီဝေနေစဉ် “ မောင် ရန်ကုန်ကို ရောက်တာ ဘယ်လောက် ကြာပြီလဲဟင် ” ဟု မြက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ကာ မေးပါသည် ။

“ ဘယ်နှစ်ရက် ကြာနေမှန်းတောင် မသိတော့ပါဘူး မြရယ် ” ဟု ကျွန်တော်က ပြောလိုက်ရာ မြမှာ မျက်ရည်ကလေး လည်၍ နေရှာပါသည် ။

“ မောင် ဘယ်မှာ နေပြီး ဘယ်လို စားသောက်နေသလဲ ”

ကျွန်တော်ကား မြ ထင်နေသည့်အတိုင်းပင် စိတ်နောက်ဟန်ပြုကာ ၊ စိတ်နောက်နေသူများ ပြောသလို ပြောအံ့ဟု ကြံစည်တွေးတောနေစဉ် ၊ “ အို .. .မောင့်ဦးနှောက်တွေ မကောင်းသေးဘူး ထင်ပါရဲ့  ၊ မြက တောမေးတောင်မေး မေးရင် ၊ မောင့် ဦးနှောက် နောက်သထက် နောက်နေပါလိမ့်မယ်လေ ။ မမေးတော့ပါဘူး ။ ဘာမှ ပြန်မပြောနဲ့ မောင် ဟောဒီဟာ သိမ်ကြီးဈေး မောင်ရဲ့ ၊ ဒီရုံနဲ့ စီရုံကို အင်္ဂလိပ်တွေ ပြေးကာနီးမှာ မီးရှို့ပစ်ခဲ့လို့ အတွင်းမှာ ဆိုင်တွေ မရောင်းနိုင်ဘူး ။ အပြင်တန်းမှာဘဲ ရောင်းကြတယ် ” ဟု မြ က မော်တော်ကားပေါ်မှ လက်ညှိုးညွှန်ကာ ပြပါသည် ။

မော်တော်ကားသည် တရုတ်တန်းတစ်လျှောက် ကမ်းနားဘက်သို့ မောင်းခဲ့ပြီး ၊ ကမ်းနားလမ်းအတိုင်း အရှေ့ဘက်သို့ ကွေ့ကာ မောင်းခဲ့ပါသည် ။

“ ဟော ဒီနေရာဟာ ဗိုလ်တထောင် ဘုရားပေါ့ မောင်ရဲ့ ။ ဂျပန်လက်ထက်က အင်္ဂလိပ်တွေရဲ့ ဗုံးဒဏ်ကြောင့် ပျက်စီးရတယ် ”ဟု မြ က ပြောပြပြန်ပါသည် ။

ထို့နောက် ဗိုလ်တထောင်မှကွေ့ကာ ပုဇွန်တောင် မီးရထားခုံးကြီးမှ ကျော်ဖြတ် မောင်းနှင်ခဲ့ရာ ၊ အတန်ကြာလျှင် ကန်တော်ကြီးစောင်းသို့ ရောက်ခဲ့ပါသည် ။

“ ဟေ့ - ထွန်းမြတ် မော်တော်ကားကို ခဏလောက်ရပ်ပါကွယ် ” ဟု မြက ပြောသဖြင့် ၊ ဒရိုင်ဘာသည် ကန်တော်ကြီးစောင်းတွင် ရပ်လိုက်ပါသည် ။

“ မောင် ... ပတ်ဝန်းကျင် စိမ်းစိမ်းစိုစိုတွေ ကြည့်နော် ။ လေကောင်းလေသန့်လည်း ဝအောင်ရှူ ၊ ဟုတ်လား ။ ဒီကနေ ဖူးမှ ရွှေတိဂုံစေတီတော်ကြီးဟာ ၊ ပိုပြီး ကြည်ညိုဖို့ မကောင်းဘူးလားမောင်ရယ် ” ဟု မြ က တီတီတာတာ ပြောကာ လက်ညှိုးကလေးတငေါက်ငေါက်နှင့် ပြရှာပါ တော့သည် ။

ကျွန်တော်၏ စိတ်တွင် မြ နှင့် ကျွန်တော်မှာ တကယ်ပင် လင်မယားဟု ထင်မှတ်မိကာ ၊ ဤကဲ့သို့ တစ်သက်လုံး နေသွားချင်စိတ်ပေါ်လာပါသည် ။ မတော်တဆ သူ့လင် အရင်း ကိုခင်မောင် ဆိုသူ ရောက်လာပါက ၊ ကျွန်တော်တို့ချင်း ကွဲကာ ကွေကွင်းရတော့မည်ဟု တွေးမိကာ ၊

ကိုခင်မောင် ဆိုသူ ရောက်မလာပါစေနှင့်ဟုပင် ဆုတောင်းမိပါသေးသည် ။

“ အိမ်ပြန်ကြစို့လား မောင်ရယ် ” ဟု မြက ပြောသဖြင့် ကျွန်တော်ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပါသည် ။ မော်တော်ကားသည် ကန်တော်ကြီးကို ပတ်ပြီးနောက် ကိုယ့်မင်းကိုယ့်ချင်း လမ်းပေါ်သို့ ရောက်လာသည် ။ ထို့နောက် ကုက္ကိုင်းလမ်းပေါ်တွင် ပြေးလျက်ရှိသည် ။ အတန်ကလေး ကြာလျှင် ကျယ်ဝန်းသော ဝင်းကြီး တစ်ခု အတွင်းသို့ ဝင်ခဲ့သည် ။ ကျွန်တော်ကား မည်သူနှင့် တွေ့ပြီး ၊ မည်ကဲ့သို့သော အဖြစ်ထူးမျိုးနှင့် ကြုံရလေဦးမည်နည်းဟု တွေးကာ အသည်းတထိတ်ထိတ် ရင်တဖိုဖို ရှိတော့သည် ။

ဝင်းအတွင်းရှိ တိုက်ခံအိမ်ကြီး တလုံး၏ ဆင်ဝင် အောက်တွင် မော်တော်ကား ရပ်လိုက်သည့် တစ်ပြိုင်နက် “ မေမေ … မေမေ ” ဟု မြက ကြည်လင်အောင်မြင်သည့် အသံကလေးနှင့် လှမ်းခေါ်လိုက်ပါသည် ။

အသက် ၅ဝ ကျော်အရွယ် အဒေါ်ကြီး တစ်ယောက် တိုက်တွင်းမှ ထွက်လာကာ ၊ ကျွန်တော်တို့ကို မြင်လျှင်ပင် “ ဟဲ့ - မောင်ခင်မောင် မဟုတ်လား ၊ ဘယ်မှာ တွေ့ခဲ့သလဲ ” ဟု ဝမ်းသာအားရ ပြောပြီး မော်တော်ကား အနီးသို့ ပြေးကပ်လာပါသည် ။

မော်တော်ကားတံခါးကို ဒရိုင်ဘာ ဖွင့်ပေးသဖြင့် ၊ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက် ဆင်းကြလေရာ ၊ မြ၏ မိခင်ကြီး မှာ ကျွန်တော့်အား ပွေ့တော့မလို ဖက်တော့မလို ပြုရင်း ၊ “ အမယ်လေး .. ဝမ်းသာလိုက်တာ သားရယ် - မေမေတို့ဖြင့် ၊ မင်း သေပြီကြားလို့ ပူလိုက်ဆွေးလိုက်ရတာ မပြောပါနဲ တော့ ” ဟု ဆိုရှာသည် ။

ကျွန်တော်လည်း အလိုက်သင့်အလျားသင့်လိုက်လျော ပြောဆိုရန် စကား ရှာကြံ၍ မရသဖြင့် ငေးကြောင်ကြောင်ဖြစ်ကာ ၊ မြတို့ အမေကို စိုက်ကြည့်နေစဉ် ၊ မြသည် သူ့မိခင်ကို လက်တို့ပြီး တိုက်အတွင်းသို့ ခေါ်သွားပါသည် ။

ကျွန်တော် ဦးနှောက်ပျက်ကာ စိတ်နောက်တောက်တောက် ဖြစ်နေကြောင်း ၊ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောပြခြင်း ဖြစ်မည်ဟု တွေးမိပါသည် ။ ချက်ချင်းလိုပင် မြ ထွက်လာပြီး ...

“ လာ - မောင် ။ တိုက်ထဲကို ဝင်လေ ” ဟု ခေါ်သဖြင့် ဟု တိုက်တွင်းသို့ဝ င်မည့် ဆဲဆဲတွင် ရန်သူတော်တစ်ဦး ပေါ် လာပါတော့သတည်း ။

သင်္ဘောခွေး အမွေးစုတ်ဖွားကလေးသည် ကျွန်တော့် အား စားတော့မတတ် ၊ ဝါးတော့မတတ် ဟောင်ဟိန်းကာ ကိုက်ခဲမည် တကဲကဲ ပြုနေပါတော့သည် ။

“ ဟဲ့ ပါပီ ၊ ဒါ နင့်သခင်လေ ၊ အမယ်လေး သခင်နဲ့ ကွဲနေတာကြာလို့ မေ့နေတယ်ထင်ပါရဲ့ မောင်ရယ် ၊ ဒါမှ မဟုတ်ရင်လည်း မောင် တခြားကို ကြာရှည်လေးမြင့် သွားနေရမလားလို့ စိတ်ဆိုးစိတ်နာပြီး ၊ ရန်တွေ့တာများလား မဆိုနိုင်ဘူး ” ဟု မြ က ပြောသော်လည်း ၊ ကျွန်တော်ကား ကိုယ့် အကြောင်း ကိုယ်သိကာ ၊ ဝမ်းတွင်းက ပြုံးမိပါသည် ။

ခွေးကလေးကို မြက ပွေ့ဖက်ထားသဖြင့် ကျွန်တော် တိုက်တွင်းသို့ ဝင်ကာ ကုလားထိုင်တစ်လုံးပေါ်တွင် ထိုင်ရာ မြ မှာလည်း ခွေးကလေးကို ပွေ့ချီရင်း ၊ ကျွန်တော်၏ အနီး ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်ပါသည် ။ ပါပီကား မြ၏ရင်ခွင်ထဲကပင် ကျွန်တော့်ကို ပြူးတူးပြဲတဲကြည့်ကာ တဟင်းဟင်း ၊ တဟဲဟဲ လုပ်၍နေသဖြင့်  ၊ ကျွန်တော်အတော်ကြီး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မိပါသည် ။ အကြောင်းမူကား ကျွန်တော် သည် မြ၏ လင် ကိုခင်မောင်မဟုတ်ကြောင်း မြ အစရှိသော လူအပေါင်းတို့က မသိကြသေးသော်လည်း ပါပီ က ကောင်းစွာသိပါသည် ။ ခွေးက ဟိန်းဟောင်တိုင်း ၊ ကျွန်တော်၏ နားတွင် “ နင်ဟာ - ငါ့သခင် မဟုတ်ဘူး ၊ အတုအယောင် လူညာ ၊ နင် ငါတို့အိမ် မလာနဲ  ၊ အခုထွက်သွား ” ဟု အော်ဟစ်မောင်းနှင်နေသကဲ့သို့ မှတ်ထင်ကာ ရှက်စိတ် ကြောက်စိတ်တွေ ပေါ်၍ နေပါတော့သည် ။

ကျွန်တော်ကား စကားထွေထွေလာလာ မပြောဘဲ ၊ ထူးဆန်းစွာ တွေ့ရကြုံရပုံတွေကို အံ့သြ - တွေဝေစွာ တွေးတောနေမိပါသည် ။ ထိုကဲ့သို့ ကျွန်တော် တွေတွေဝေဝေကြီး ဖြစ်နေခြင်းမှာ ၊ ကျွန်တော်၏ ဦးနှောက်မကောင်းဘဲ စိတ်နောက်သည့်ဝေဒနာကြောင့်ဟု မြ က ထင်မှတ်ကာ ကျွန်တော့်အားလည်း စကားအကျယ်အပွား မပြောဘဲ ငြိမ်သက်တိတ်ဆိတ်စွာ ကျွန်တော်၏ အကဲကလေးကို ကြည့်နေပါသည် ။

ကျွန်တော်သည် မြတို့၏ တိုက်အတွင်းရှိ ၊ အိမ်ထောင် ပရိဘောဂများကို ကြည့်ရှုမိပါသည် ။ တစ်ယောက်ထိုင် နှစ်ယောက်ထိုင် ဆိုဖါကြီးများ ၊ တဖိတ်ဖိတ်တောက် ပြောင်သည့် စားပွဲကုလားထိုင် ၊ ဗီရိုကြီးများ ၊ အဖိုးတန် နာရီကြီးများ စသည်တို့ကို တစ်ခုပြီး တစ်ခု ကြည့်ရှုမိစဉ် ၊ တစ်စုံတစ်ခုသောနေရာသို့ မျက်စိစူးစိုက်မိရာ ၊ ကျွန်တော် အတိုင်းမသိ အံ့သြသွားမိပါသည် ။

အလျား ၃ပေခန့်  ၊ အနံ ၂ ပေခန့် ရှိသော ရွှေဘောင်ကြီးအတွင်းတွင် မြန်မာ့တပ်မတော် စစ်ဝတ်တန်ဆာအစုံအလင် နှင့် ရိုက်ထားသည့်ဓာတ်ပုံကား ၊ ကျွန်တော်နှင့် ရွေးမရအောင် တူသောပုံ ဖြစ်နေလေတော့သည် ။ ကျွန်တော် နှင့် ကိုခင်မောင် မှာ တူယောင်ရိုးမှားမျှသာ ဖြစ်လျှက် ၊ မြတို့နှင့် ကွဲကွာနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သောကြောင့် ကောင်းကောင်းမမှတ်မိသည့်အတွက် မြတို့က ကျွန်တော့်ကို ကိုခင်မောင်ဟု ထင်ယူစွဲပိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ကျွန်တော် ထင်မိခဲ့သော်လည်း ၊ ယခု - ကိုခင်မောင်ပုံ၏ ပုံကို မြင်ရသော အခါတွင်ကား ၊ ကျွန်တော်၏ ထင်မြင်ယူဆချက်အတိုင်းမဟုတ်ဘဲ ကျွန်တော် နှင့် ကိုခင်မောင်မှာ လူအစစ်နှင့် မှန်ထဲက ပုံပမာ ချွတ်စွပ်တူနေကြောင်းကို တွေ့ရလေရာ မြ သာမက ၊ ကိုခင်မောင် ကို သိသူ မှန်သမျှသည် ကျွန်တော့် အား ကိုခင်မောင် ဟုပင် ထင်မှတ်ကြတော့မည်ဟု တွေးမိပါသည် ။သို့သော် ကျွန်တော်ကား ကိုခင်မောင် မဟုတ် ကြောင်းကို သိသူ တစ်ဦးတည်းသာ ရှိပါသည် ။ ထိုတစ်ဦးကား စကားမပြောတတ်သည့် ခွေးကလေး ပါပီပင် ဖြစ်ပါ တော့သည် ။ ပါပီ သာ စကားပြောတတ်သူ ဖြစ်ပါဘိမူကား ၊ ကျွန်တော်၏ အခြေအနေမှာ တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ပြောင်းလဲသွားမည် အမှန်ပင် ဖြစ်ပါတော့သည် ။

“ မောင် .. ရေချိုးလိုက်ပါဦးလား - မောင့်အဝတ်အစားတွေကလည်း မည်းလှညစ်လှပါပြီ မောင်ရယ် ၊ ရေချိုးပြီးမှ အဝတ်အစား လဲရအောင်နော် ” ဟု မြ က ပြောသဖြင့် ၊ ကျွန်တော် ထိုင်ရာမှ ထပါသည် ။ သို့သော် ကိုယ့်အိမ်ကိုယ့်ရာ မဟုတ်သဖြင့် ၊ ရေချိုးခန်း မည်သည့်နေရာတွင် ရှိသည်ကို ကျွန်တော် အဘယ်မှာလျှင် သိပါအံ့နည်း ။

ထို့ကြောင့် ကျွန်တော် မတ်တတ်ရပ်ရင်း ယောင်ငေးငေးကြီး ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သော မြသည် ကျွန်တော်၏ စိတ်တွေရီဝေနောက်ကျိနေသဖြင့် မသွားတတ်မလာတတ်ဖြစ်သည်ဟု ထင်ကာ ၊ “ ဟေ့ ... မိတုတ်ရေ လာစမ်း ၊ မောင့်ကို ရေချိုးခန်း လိုက်ပြလိုက် ၊ ရေလဲတို့ ဆပ်ပြာခွက်တို့ မျက်နှာသုတ်ပုဝါတို့ အသင့်ထုတ်ပေး ဟေ့ ” ဟု အစေခံမကလေးကို အမိန့်ပေးပါသည် ။

ကျွန်တော်ကား အစေခံမကလေး ရှေ့ဆောင်ညွှန်ပြရာသို့ လိုက်ပါကာ ၊ ရေချိုးခန်းတွင် ရေချိုးရပါ၏ ။ သို့ချိုးရင်း ကိုခင်မောင်၏ ဘဝနှင့် ကျွန်တော့် ဘဝကို နှိုင်းယှဉ် စံထိုး၍ ကြည့်မိပါသည် ။ ကျွန်တော်ကား တောတွင် မွေးသည့် တောသားသာ ဖြစ်ခဲ့ပါသည် ။ ကိုခင်မောင်ကား ၊ မြို့ကြီး ပြကြီးသား ဖြစ်လျက် ၊ စည်းစိမ်ဥစ္စာဘောဂဗလနှင့် ပြည့်ဝကုံလုံသူ ဖြစ်ပါသည် ။ ကျွန်တော်ကား ကံထူးသဖြင့် ရွှေအိမ် ဘုံမြင့်ခုနှစ်ဆင့်သို့ ရောက်လာရသော ကျီးငှက်ပမာ အတန်ကြာလျှင် ပျံသန်းထွက်ခွာသွားရလေမည်လားဟု တွေးမိသောအခါ ကျွန်တော် အကြီးအကျယ် စိတ်မချမ်းမသာ ဖြစ်ရပါတော့သည် ။ ကိုခင်မောင် ပြန်မလာပါစေနှင့်ဟု ကျွန်တော် မတောင့်တထိုက်သော ဆုကိုပင် တောင်းမိပါသည် ။

ထိုအခိုက် “ မောင် ... မောင် ” ဟု ခေါ်သည့် မြ၏ အသံကို ရေချိုးခန်းအပြင်ဘက်မှ ကြားရသဖြင့် အလန့်တကြား ဖြစ်ကာ “ ဘာလဲ - မြ ” ဟု ကျွန်တော်က ထူးလိုက်ပါသည် ။

“ ဪ …. တခြားကြောင့် မဟုတ်ပါဘူး ၊ မောင် ရေချိုးတာ ကြာလွန်းလို့ မူးများလဲနေသလားလို့ စိုးရိမ်ပြီး ခေါ် ကြည့်တာပါ ” ဟု မြ၏ အသံကို ကြားရပါသည် ။

ကျွန်တော်ကား ကြင်နာလှသော မယားကလေးကို ရနေသဖြင့် ဝမ်းမြောက်မိလှပါသည် ။ သို့သော် အမှန်စင်စစ်မှာကား မြမှာ ကျွန်တော်နှင့်မဆိုင် ကျွန်တော်ပိုင် မဟုတ်ကြောင်း တွေးမိသောအခါ စိတ်ပျက်အားငယ်မိပါတော့သည် ။ မတော်တဆ ကိုခင်မောင် မသေမပျောက်ဘဲ ပြန်ရောက်လာမည်လားဟု တွေးကာ ၊ ပူပန်စိုးရိမ်မိပါသေးသည် ။

“ မောင်ရေ ရေချိုးပြီးရင် ပြောနော် ၊ မောင့်လုံချည် အဟောင်းကို ပြန်မဝတ်နဲ့  ၊ ဟောဒီက လုံချည်သစ်ကို ဝတ်ရမယ် ” ဟူသော မြ၏ အသံကို ကြားရသည့်အတွက် ရေချိုးပြီးလျှင် တံခါးဖွင့်လိုက်ရာ လုံချည်သစ်ကိုင်ကာ ၊ စောင့်စားနေသော မြ ကို တွေ့ရပါသည် ။

ကျွန်တော် လုံချည်လဲပြီးလျှင် ၊ မြက “ လာ မောင် အဝတ်အစားလဲရမယ် ” ဟု ပြောကာ ၊ ရှေ့ဆောင်ခေါ်ငင် သွားသဖြင့် အပေါ်ထပ်သို့ တက်လိုက်သွားရပါသည် ။ အဝတ်လဲခန်းတွင် အဝတ်ဗီရိုများ ကို ဖွင့်ပေးပြီး “ ကဲမောင် ဝတ်ချင်တာဝတ် ” ဟု စေတနာရေစီးကမ်းပြို လိုက်ပါ တော့သည် ။

အဝတ်ဗီရိုထဲတွင် အဝတ်အစား အသစ်စက်စက်များက ဗီရိုတစ်လုံး ၊ လျှော်ဖွပ်ပြီး မီးပူတိုက်ပြီးများက တစ်လုံး ဖြစ်ရာ ၊ ထိုအဝတ်များကား ၊ သူတို့၏ အရှင်သခင်ကို မျှော်လင့်စောင့်စားနေကြဟန်တူပါသည် ။ အဝတ်များသည် ပါပီကဲ့သို့ သိတတ်သောဝိညာဉ်သာ ရှိကြပါက ကျွန်တော့်အား လှောင်ပြောင်သရော်ကြပေလိမ့်မည် ။ ကျွန်တော်ကား အဝတ်အစားများကို ကြည့်ရင်း တွေး၍ ရှက်မိပါသေးသည် ။

လျှော်ပြီးဖွပ်ပြီး အဝတ်ဗီရိုထဲမှ ကျွန်တော် နှစ်သက်သည့် အဆင်အသွေးများကို ရွေးယူဝတ်ဆင်ပြီးနောက် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းခဲ့ရာ ၊ မြက ဆီးပြီး -

“ အမယ် မောင်က ဒီလုံချည်နဲ့ အင်္ကျီတော့ အားကြီး ကြိုက်တယ်နော် ၊ အရင်တုန်းက ဆိုရင်လည်း ဒီအဝတ်အစားကို အမြဲလိုလို ဝတ်တာပဲ ” ဟု ပြောလိုက်ရာ ကျွန်တော့်မှာ ကိုခင်မောင် နှင့် ရုပ်ချင်းသာ တူသည်မဟုတ် ၊ အကြိုက်ချင်းလည်း တူနေသဖြင့် အံ့သြရပြန်ပါသည် ။

ထိုနေ့ညနေတွင် ညစာ စားကြပါသည် ။ ကျွန်တော် နှင့် မြ အပြင် မြ၏မယ်တော်ကြီး ပါ အတူ စားကြပါသည် ။ ချက်ပြုတ်ကြော်လှော်ထားသော ဟင်းများမှာ ကျွန်တော်၏ အကြိုက်ချည်းပင်ဖြစ်တော့သည် ။ မြ က “ မောင်က ငါးသလောက် ကြိုက်တတ်လွန်းလို့ တမင်ဝယ်ပြီး ကြော်ရတာ မောင်ရဲ့ ၊ အရင်ကလို လိပ်ဥကလေးလည်း စားချင်သေးတယ်မဟုတ်လား ” ဟုပြောပြီး ငါးသလောက်ကြော်များနှင့် လိပ်ဥပြုတ်ကို ကျွန်တော်၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ထည့်ပေးရှာပါသည် ။

ထိုညတွင် ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက် အပေါ်ထပ် ပီယာနိုခန်းတွင် ထိုင်နေကြပါသည် ။ “ မြက ပီယာနို တီးမယ် ၊ မောင်က သီချင်းဆိုနော်  ၊ မောင်မကြာမကြာ ဆိုတတ်တဲ့ သီချင်းဟာ ဘာတဲ့လေ မြ မေ့နေလို့ ”

ဤတစ်ချီတွင် ကျွန်တော် အခက်တွေ့တော့သည် ။ ကျွန်တော် ရသည့်သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို ကောက်ကာငင်ကာ ပြောလိုက်လျှင် ကိုခင်မောင် ဆိုနေကျ သီချင်း မဟုတ်ချေ သော် ခက်လိမ့်မည် ။ ကျွန်တော်၏ အလိမ်တွေပေါ်တော့မည် ။ ကျွန်တော်ကား ကိုခင်မောင် မဟုတ်ပါဟု မြ နှင့် တွေ့စက ပြောခဲ့ဖူးသည် ။ သို့သော် မြ မယုံ ၊ ထိုစဉ်အခါက မယုံလျှင် မော်တော်ကားပေါ်တွင် အကျိုးအကြောင်း ရှင်းလင်းပြောပြသင့်သည် ။ မော်တော်ကားပေါ်တွင် မပြောခဲ့ဘူးဘဲ ထားဦးတော့ ၊ အိမ်ရောက်လျှင် မြ ကောင်းကောင်း နားလည်အောင် လုံးစေ့ပတ်စေ့ ပြောပြသင့်သည် ။ သို့သော် ကျွန်တော် မပြော ၊ ကျွန်တော်ကား ရေသာခိုကာ တိတ်ဆိတ်လျှို့ဝှက်လျက် ကိုခင်မောင်ယောင် အကြီးအကျယ် ဆောင်၍ နေမိချေပြီ ။

သို့အယောင်ဆောင်ကြောင်း မြ သိသွားပါလျှင် ကျွန်တော့်အား စိတ်အဆိုးကြီးဆိုးကာ အိမ်မှ နှင်ချပေတော့မည် ။ ကျွန်တော်ကား ကျွန်တော့်အပြစ်အလျောက် နှင်ချခံရမည်ကို မကြောက်လှသော်လည်း ကျွန်တော့်ကို ကိုခင်မောင် ဟု ထင်ကာ ၊ ယုံကြည်ကိုးစားအားရရွှင်မြူးနေသော မြ ခမျာမှာ စိတ်မကောင်း ဖြစ်ရှာပါလိမ့်မည် ။ ကျွန်တော့်အတွက်က ပိုမို၍ အရေးကြီးသည်ဟု ကျွန်တော် အယူရှိကာ ကျွန်တော်၏ လုပ်ဇာတ်မပေါ်အောင် အကြီးအကျယ်ဖုံး ဖိရပါတော့မည် ။

“ ဆိုပါမောင်ရဲ့ မောင် မကြာ မကြာ ဆိုတတ်တဲ့ သီချင်းကိုလေ ” ဟု မြ က ထပ်လောင်း တောင်းပန်ပြန်ပါသည် ။

ကျွန်တော်လည်း အကြံခက်ကာ အကြိုက်ဆုံးသီချင်းကို ဆိုလိုက်လေတော့သည် ။

“ နံ့သာနီတောင် သီချင်းလား မြရဲ့ ”

“ ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ် မြ မေ့နေလို့ ၊ ကဲ ဆိုစမ်းပါ မောင်ရယ် မြက ပီယာနို တီးပါ့မယ် ”

ကျွန်တော်ကား နေ့စဉ်လိုပင် နံ့သာနီတောင်သီချင်းကို ဆိုကာ ပတ္တလား တီးခဲ့ပါသည် ။ ကျွန်တော် နေ့စဉ်ဆိုသော သီချင်းကိုပင် ကိုခင်မောင် အမြဲဆိုလေ့ဆိုထရှိသည်မှာကား အံ့ဩဖွယ်ကြီးတရပ်ပင်ဖြစ်ပါတော့သည် ။

ကျွန်တော်ကား နံ့သာနီတောင်သီချင်းကို အစွမ်းကုန် ကြိုးစား၍ ဆိုလိုက်ပါသည် ။ မြ ကလည်း အားတက်သရော ပီယာနို တီးရှာပါသည် ။ သီချင်းဆုံးလျှင် မြ သည် ကျွန်တော့် အား နှစ်သိမ့်ကြည်နူးသည့် အကြည့်မျိုးဖြင့် ကြည့်ကာ “ မောင် ဦးနှောက် မကောင်းဘူးသာ ဆိုတယ် ၊ ဆိုတဲ့အခါ မှာတော့ အမှားအယွင်း မရှိဘူး ၊ ရှေးကဆိုပုံ ညုပုံ နွဲ့ပုံ အတိုင်းပဲနော် ” ဟု ပြောပါသည် ။

“ ဒီသီချင်းဟာ မောင့်အသည်းစွဲပေါ့ မြရဲ့ ၊ ဘာပြုလို့ရယ် မဆိုနိုင်ဘူး ၊ မောင်ငယ်ငယ်ကလည်း ဒီသီချင်းကို ကြားရရင် စိတ်ထဲမှာ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲနဲ့ ဝမ်းပန်းတနည်း ဖြစ်ဖြစ်သွားတယ် ၊ ဒီသီချင်းကြားရတဲ့အခါ ဘယ်သူ့ကို လွမ်းသလိုလို ဘယ်ဟာကို သတိရသလိုလိုနဲ့ ရင်ထဲမှာ ဆို့ဆို့သွားတာပဲမြရဲ့ ”

“ အမယ်လေး ဒီစကားတွေကို မောင် ပြောတာ ကြားရလွန်းလို့ မြဖြင့် အလွတ်တောင် ရနေပါပေါ့ရှင် ”

ကျွန်တော် အတိုင်းမသိ အံ့သြရပြန်ပါသည် ။ နံ့သာနီတောင် သီချင်းကို ကြားရလျှင် ၊ ကျွန်တော် ဝမ်းနည်း လှိုက်လှဲသလို ၊ ကိုခင်မောင်လည်း ဝမ်းနည်းလှိုက်လှဲခြင်း ဖြစ်သည် ။ ကျွန်တော် ဤသီချင်းကို နေ့စဉ် ဆိုသလို သူလည်း ဆိုတတ်သည် ။ ကျွန်တော်တို့ချင်း အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ စိတ်ချင်းသဘောချင်း ၊ လူချင်း တူညီကြပါသနည်း ။

အမြွှာပူးမွေးသည်ပြောရန်မှာလည်း ကျွန်တော်၏ မိဘများတွင် ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်းသာ သား ဟူ၍ ရှိသည် ။ ကျွန်တော်ကား တောရွာတွင် နေရလျက် ကိုခင်မောင် ကား ၊ မြို့ကြီးပြကြီးများတွင် စည်းစိမ်သုခနှင့် နေရသည် ။ သို့ဖြစ်ပါလျက် ကျွန်တော်တို့ချင်း ဘယ်အတွက် အရာရာတွင် တူနေကြောင်းကို ကျွန်တော် မစဉ်းစားတတ်အောင်ပင် ဖြစ်တော့သည် ။

ကျွန်တော် နှင့် မြ ပီယာနိုခန်းက ထွက်ခဲ့ကြပြီးနောက် အိပ်ခန်းတွင်းသို့ ဝင်ကြပါသည် ။ ဤအရေးဤကိစ္စ အတွက်ကား ၊ ကျွန်တော် အသည်းအထိတ်ဆုံးပင် ဖြစ်တော့သည် ။ ကိုခင်မောင်ကား သေသည် ၊ ရှင်သည်မသိရသေး ။ အကယ်၍ ကိုခင်မောင် သေရိုးမှန်ပါက ၊ ကျွန်တော်သည် ကိုခင်မောင်၏ ကိုယ်စားပြုကာ ၊ တစ်သက်လုံး အယောင်ဆောင်၍သွားနိုင်သည် ။ မတော်တဆ ကိုခင်မောင် ပြန်လာပါလျှင် မည်သို့ ဖြစ်မည်နည်း ကျွန်တော်၏ ဇာတ်ထုပ်ပေါ်ကာ ကျွန်တော့်မှာ သူတစ်ပါး၏ သားမယားကို ကြာခိုမှုဖြင့် ၊ မင်းပြစ်မင်းဒဏ် သင့်တော့မည် ။ မြ မှာလည်း အရှက်တကွဲ အကျိုးနည်းဖြစ်ကာ ၊ ကိုခင်မောင်၏ ပြစ်တင် ရှုတ်ချစွန့်ပစ်ခြင်းကို ခံရရှာမည် ။ မြ လည်း တစ်သက်လုံး စိတ်ချမ်းသာတော့မည် မဟုတ် ၊ ကိုခင်မောင်လည်း ရင်ကွဲပက်လက် ဖြစ်ရှာတော့မည် ။ ကျွန်တော့်မှာလည်း ဆိုးညစ်သည့် အမှုအတွက် တစ်သက်လုံး လူတော တိုးဝံ့တော့မည် မဟုတ် ၊ ကျွန်တော်သည် အိပ်ရာထက်တွင် ပက်လက်လှန်ကာ  နဖူးပေါ် လက်တင်ပြီး ဤအရေးတွေကို တွေးလျက် ၊ အဆွေးကြီး ဆွေးမိတော့သည် ။

မြ ကား ၊ ကျွန်တော့် အနီးတွင် ခွေခွေကလေး အိပ်စက် နေချေပြီ ။

ကျွန်တော်၏ စိတ်ရိုင်းကား ထူးဖြတ်၍ လွတ်တော့မည် တကဲကဲ ဖြစ်သည် ။ ကျွန်တော်လည်း ထိန်းနိုင်သမျှ ထိန်း ၊ သိမ်းနိုင်သမျှသိမ်းလျက် ကိုယ့်စိတ်ကိုကိုယ် နိုင်လု မနိုင်လု လွန်ဆွဲနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပါတော့သည် ။

ထိုအခိုက် အိပ်ရာခုတင်၏ အနီးရှိ စားပွဲငယ်ပေါ်တွင်ထောင်ထားသည့် ကိုခင်မောင်၏ ဓာတ်ပုံကို လှမ်း၍ မြင်မိသည် ။ ကိုခင်မောင်၏ ဓာတ်ပုံဟုသာ ဆိုရသည် ။ အမှန်မှာ ကျွန်တော်၏ ဓာတ်ပုံနှင့်တစ်သဝေမတိမ်း တူနေပေသည် ။ ကျွန်တော်သည် ဓာတ်ပုံကို ကြည့်ရင်း ၊ ကျွန်တော်သည် ကိုခင်မောင် - ကိုခင်မောင်သည် ကျွန်တော် ဟု ပင် ထင်မိသည် ။ ကျွန်တော် နှင့် သူ နှစ်ယောက်မှာ တစ်ယောက်တည်းပင် ဖြစ်သလို စိတ်တွင် အောက်မေ့မိသည် ။

ထို့ကြောင့် ကိုခင်မောင် ပူဆွေးရမည့် ကိစ္စသည် ကျွန်တော် ပူဆွေးရမည်ကဲ့သို့ပင် ထင်မှတ်သည် ။ သူ မနှစ်သက်သော အလုပ်သည် ကျွန်တော် မနှစ်သက်သောအလုပ် ဟု အယူရှိသည် ။ ကျွန်တော်ကား ကျွန်တော်၏ပုံတူကို ကြည့်ကာ ၊ ကိုခင်မောင် အား ကိုယ်နှင့် ထပ်တူ ချစ်ခင်ကြည်ဖြူသနားမိသည် ။

၎င်းအပြင် ကိုခင်မောင် ဆောင်ရွက်ခဲ့သည့် လုပ်ငန်း ကိစ္စကို တွေးတောဆင်ခြင်မိပြန်သည် ။ သူသည် အဖ မြန်မာပြည်၏ သားကောင်းရတနာပီပီ မြန်မာ့လွတ်လပ်ရေးအတွက် အသက်ကို အသက်မမှတ်ဘဲ စစ်မြေပြင်သို့ ထွက်ခွာသွားသူ ဖြစ်သည် ။ ထိုသူ၏ ချစ်ဇနီးကို ကျွန်တော် ကျူးလွန်စော်ကားခဲ့ချေသော် ၊ ကိုခင်မောင်ကို စော်ကား ရုံသာမက ၊ အဖ - မြန်မာပြည်ကို စော်ကားရာလည်းရောက်သည် ။ မြန်မာတစ်မျိုးလုံးကို စော်ကားခြင်းလည်း မည်ပေသည် ။ ယနေ့ပင်လျှင် ကျွန်တော်သည် တိုင်းပြည်လွတ် လပ်ရေးအတွက် လိုရာသုံးရန် အသက်နှင့်ခန္ဓာကို အပ်နှံခဲ့ သည် မဟုတ်ပါလော ။ ထို့ကြောင့် ကျွန်တော်သည် ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုကို ရဲတင်းစွာချလိုက်ပါသည် ။

“ ကိုခင်မောင် သေကြောင်း ၊ မသေကြောင်း မသိရမချင်း ၊ မြကို ကျူးလွန်ခြင်းမပြု ၊ ကိုခင်မောင် သေကြောင်း ဒိဋ္ဌိသိရပါက မြကို အကျိုးအကြောင်းလုံးဝဥဿုံ ပြောပြကာ မြက ကျေနပ်ခွင့်ပြုမှသာ မြကို ယူမည် ။ မြက မကျေနပ်လျှင် မယူ ” ဤကဲ့သို့ ဆုံးဖြတ်ကာ စိတ်ကို နိုင်အောင် ထိန်းရပါတော့သည် ။ ထိုကဲ့သို့ ထိန်း၍ ရသဖြင့် ကျွန်တော့် ကိုယ် ကျွန်တော် အံ့ဩမိပါသည် ။ အဘယ့်ကြောင့် ထိန်းနိုင်သနည်းဟူသော အကြောင်းရင်းကို ရှာဖွေစုံစမ်းကြည့်မိရာ ၊ အကြောင်းရင်း အစစ်အမှန်ကိုလည်း တွေ့ရှိစဉ်းစားမိပါ သည် ။

ကျွန်တော် နှင့် ကိုခင်မောင်မှာ အရာရာတွင် တူလှပေသည် ။ ထို့ကြောင့် ကိုခင်မောင်ကို ကိုယ်နှင့် ထပ်တူချစ်ခင် ကြင်နာမိသည် ။ ထိုကဲ့သို့ ချစ်ခင် ကြင်နာသူ၏ မယားကို ကျူးလွန်စော်ကားခြင်း ၊ မပြုမိအောင် ချုပ်တည်းခြင်းမှာ မဖြစ်နိုင်သောအရာ မဟုတ်ပါ ။ ဥပမာ ကိုယ်၏ ညီအစ်ကို ရင်းချာ၏ သားမယားကို အခွင့်သာ၍ အခါသင့်သော်လည်း ရှောင်ကွင်းနိုင်ကြသည် မဟုတ်ပါလော ။

၎င်းပြင် မြကို ကျွန်တော် တကယ် ချစ်ခင်သနားရိုးလည်း မှန်ပါသည် ။ ကျေးဇူးလည်း တင်ပါသည် ။ ထို ကျေးဇူးရှင်အချစ်မကလေး၏ နောင်ရေးအတွက် စိတ်မအေးဖွယ်ကိစ္စကို ကျွန်တော် မချုပ်တည်းဘဲ နေနိုင်ပါမည်လော ။

သို့ဖြင့် ရက်ပေါင်းအတော်ကြာ ကုန်လွန်ကြာညောင်းခဲ့ပါသည် ။ တောနေ ကျွန်တော်၏ မိဘများမှာ ကျွန်တော့် အတွက် တွေးတောပူပန်ကြလိမ့်မည်ဟု စိုးရိမ်စိတ်မချ ဖြစ်မိပါသည် ။ သူတို့ထံသို့ အကျိုးအကြောင်းစာရေးရမည် ကလည်း မတော်တဆ သူတို့ လိုက်လာပါက ကျွန်တော်၏ ဇာတ်ထုပ်ပေါ်ကာ အစီအစဉ်တွေ ပျက်ကုန်တော့မည် ။ သူတို့ ထံမှ စာပြန်လျှင် ထိုစာကို မြ တွေ့၍ သွားပါကလည်း ခက်လိမ့်မည် ။ ထို့ကြောင့် ကျွန်တော်၏ မိဘများအတွက် ကျွန်တော့်မှာ ဥပေက္ခာပြု၍ ထားရပါတော့သတည်း ။

တစ်နေ့တွင် ကျွန်တော် အိပ်ရာက ထသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စိတ်ဓာတ်တွေလေးလှသည် ။ တစ်စုံတစ်ခု ထူးထူးထွေထွေ ဖြစ်တော့မည်ဟု တွေးတောပူပန်မိသည် ။ ထို့ကြောင့် စိတ်လေးလေးနှင့်ပင် အိပ်ရာကထ မျက်နှာသစ်ပြီး အောက်ထပ်သို့ ဆင်းသွားရာ ၊ မြတို့ သားအမိမှာလည်း မျက်နှာပျက်၍ နေသည်ကို တွေ့ ရသဖြင့် ၊ ကျွန်တော် အတော်ကြီး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားမိပါသည် ။ မြအား အကျိုးအကြောင်းမေးမည်ကြံသော်လည်း မမေးဝံ့ ၊ မမေးရက်သဖြင့် ပူပင်စိုးရိမ်စွာနှင့်ပင် နေရတော့သည် ။

မြကား ကျွန်တော့်ကို ရှေးကဲ့သို့ ဖော်ဖော်ရွေရွေ ခေါ်ပြောခြင်း မရှိဘဲ ၊ ခပ်တည်တည် လုပ်နေပါသည် ။ မြ၏ မိခင်ကား ကျွန်တော့်ကို စောင်းမြောင်းရေရွတ်၍ပင် ပြောနေပါတော့သည် ။ ပါပီသည် ကျွန်တော့်ကို ရှေးကထက် ပိုကာ ၊ မာန်မဲဟိန်းဟောင်တော့သည် ။

မြမိခင်က “ ဟေ့ မြ ညည်းဟာလေ ခွေးလောက်မှ မလိမ္မာဘူး ” ဟု ပြောလိုက်ရာ ၊ ကျွန်တော့် ဇာတ်ထုပ်ကို သူတို့ ရိပ်မိသိရှိပြီးဖြစ်ကြောင်း ၊ အကဲခတ်နိုင်ပါသည် ။ ကျွန်တော်ကား မနေတတ် ၊ မထိုင်တတ် ဖြစ်နေကာ ညအခါ ကျမှ ကျွန်တော့် အကြောင်းကို အစအဆုံး ဇာတ်လှန်ပြော ပြတော့မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါသည် ။ ကျွန်တော်ကား ထိုနေ့တစ်နေ့လုံးပင် တအုံနွေးနွေးနှင့် စိတ်မအေးဘဲ ဖြစ်နေပါသည် ။

ထိုညနေရီဝင်တရော အချိန်တွင် ပါပီသည် ထူးခြားစွာ အော်မြည်လျက် ၊ တိုက်ပေါ်မှ ဆင်းပြေးပါသည် ။ ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက်စလုံး လှမ်းမျှော်ကြည့်ရှုလိုက်ရာ လူတစ်ယောက်သည် ခြံတွင်းသို့ ခပ်သုတ်သုတ် ဝင်လာသည်ကို မြင်ရပါသည် ။ ထိုသူသည် ဘယ်သူဘယ်ဝါ ဖြစ်ကြောင်း ကျွန်တော် အရင်ဆုံး သိပါသည် ။

“ ဟော ကိုခင်မောင် ပြန်လာပြီ မေမေ ” ဟု မြက သူ့ မိခင် ဘက်သို့လှည့်ကာ ၊ ဝမ်းမြောက်ရွှင်ပျစွာ ပြောလိုက်ရာ ကျွန်တော့်မှာ ငယ်ထိပ်ကို မိုးကြိုးထိမှန်သလို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး ၊ ကြက်သေသေနေမိပါသည် ။

မြတို့ သားအမိက ကျွန်တော့်ကို စိုက်၍ ကြည့်နေကြသည် ။ ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမည်ကို ချက်ချင်းဆုံးဖြတ်လိုက်ပါသည် ။ စကားပြောနေ စဉ်းစားနေရန် အချိန်မရပါ ။ ကျွန်တော် လျင်မြန်စွာ အတွင်းသို့ ပြေးဝင်ကာ နောက်ဖေးပေါက်မှ ထွက်ခဲ့ပါသည် ။ ထို့နောက် သူတို့၏ အဖြစ် သနစ်ကို ကြားချင်သိချင်သေးသဖြင့် တိုက်နံရံ အနီးသို့ ကပ်ကာ ချောင်းမြောင်းကြည့်ရှု နားထောင်မိပါသည် ။

မြ သည် ကိုခင်မောင် ကို ဖက်ကာ ၊ တရှုပ်ရှုပ် ငိုရှာပါသည် ။ ထို့နောက် သားအမိနှစ်ယောက်စလုံး ဝမ်းမြောက် စကားများ ပြောပါသည် ။ ထိုစကားများကား ကျွန်တော်နှင့် စတွေ့စဉ်က ပြောသော စကားများပင် ဖြစ်ပါသည် ။ ကျွန်တော်သည် မှောင်ရိပ်ခိုကာ ကိုခင်မောင် ကို ကြည့်မိသည် ။ ကျွန်တော်မှ ကျွန်တော်အစစ်ပင် ဖြစ်သည် ။ အခြားသူကကို မဆိုထားနှင့် ကျွန်တော်တို့ချင်းပင် လူချင်း မှားလောက်ပေသည် ။

ကျွန်တော်၏ စိတ်ထဲတွင် ကိုခင်မောင် ဆိုသူသည် ကျွန်တော်ပင် ဖြစ်သည် ။ မြတို့ ချစ်ခင်ယုယနေသူမှာလည်း ကျွန်တော်သာ ဖြစ်သည်ဟုပင် ထင်မိပါသေးသည် ။

ကိုခင်မောင်က ကျွန်တော်၏ အသံမျိုးအတိုင်းနှင့် ဝမ်းသာအားရ ပြောရှာပါသည် ။

“ မောင်တို့ တော်လှန်ရေး စလုပ်တော့ မောင်ဟာ ရခိုင်ပြည်နယ်စစ်မြေပြင်မှာ ရောက်နေတယ် မြရဲ့ ၊ တော်လှန်ရေးလည်း ပြီးရော တောကြိုအုံကြားရွာကလေး တရွာမှာ ငှက်ဖျားအကြီးအကျယ် မိပြီး သေမတတ်ခံခဲ့ရတယ် ။ မောင့်ကိုယ်ကို မောင် သေပြီလို့တောင် ထင်မိတယ် ။ သို့ပေမဲ့ သေကံမရောက် သက်မပျောက် ဆိုတာလို သေမင်းခံတွင်းထဲက ထွက်ခဲ့ပြီး ၊ ကျန်းမာချင်း ကျန်းမာချင်း ပြန်လာခဲ့တာ ပဲ ” စသည်ဖြင့် ပြောပါသည် ။ သူ ပြောသည့် အသံ သူပြောသည့် လေယူလေထားတို့မှာ ကျွန်တော်နှင့်တစ်သဝေမတိမ်း ဖြစ်ရာ ကျွန်တော်ပဲ စကားပြောနေမိတော့သလို ထင်မိပါသည် ။

“ မောင် ဒီနေ့ ရောက်မှာမို့ ထင်ပါရဲ့ ၊ နိမိတ်တော့ အပြသား ” ဟု မြကပြောပါသည် ။

“ ဘယ်လို နိမိတ်လဲ မြရဲ့ ”

မြ သည် ဗီရိုတလုံးကို ဖွင့်ကာ ၊ သတင်းစာတစောင်ကို ထုတ်ယူပြီး လှန်လျောလျက် ကိုခင်မောင် ကို ပြပါသည် ။ ကိုခင်မောင်သည် သတင်းစာကို စိတ်ပါဝင်စားစွာ ဖတ်နေပါသည် ။

“ သိပ်ထူးဆန်းတာပဲနော် မောင် ၊ အောက်က ကြော်ငြာ ကိုသာ မတွေ့ရရင် မောင့်ဓာတ်ပုံလို့ ထင်မှာပဲ ၊ လောက မှာ ဒီလောက် ရွေးမရအောင်တူတဲ့ လူများ ရှိသေးတယ်နော် ” ဟု မြ က ပြောပါသည် ။

“ ရန်ကုန် ထွက်သွားတာ ပျောက်ဆုံးနေလို့ သူ့မိဘတွေက ကြော်ငြာတာပဲ ၊ မြတို့နဲ့ မတွေ့တာ တော်ပါသေးရဲ့ကွယ် ၊ မြ နဲ့ သာ တွေ့ရင် မောင်လို့ဆိုပြီး အိမ်ကို အတင်း ခေါ်လာလိမ့်မယ် ထင်တယ် ”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မြရော သူ့မိခင်ပါ မျက်နှာပျက်၍ သွားကြပါသည် ။

ကိုခင်မောင်သည့် တစ်စုံတစ်ရာကို နက်နဲစွာတွေးတောနေသဖြင့် မြတို့မျက်နှာ ပျက်နေသည်ကို သတိထားမိဟန် မတူပါ ။

“ မောင်တော့ ဒီလို ထင်တယ် ” ဟု ကိုခင်မောင်က ပြောလိုက်ရာ ၊ မြ က “ ဘယ်လို ထင်သလဲ ” ဟု စိတ်အား ထက်သန်စွာ မေးလိုက်ပါသည် ။

“ ဒီလူဟာ မောင်နဲ့ ညီအကို ဖြစ်ရမယ် ”

“ အို မောင်ကလည်း မတော်တရော် ၊ လူချင်း တူတာနဲ့ ညီအစ်ကို ဖြစ်ရမှာလား မောင်ရဲ့ ” ဟု မြက အံ့သြသံဖြင့် မေးပါ၏ ။

“ မောင်တို့ ဖေဖေဟာ ၊ ငယ်ငယ်က မောင့်ရုပ်အတိုင်းပဲ ရှမ်းပြည်နယ်မှာ မေမေနဲ့ စိတ်ဆိုးပြီး ထွက်သွားတုန်းက ရှမ်းပြည်နယ်က ရှမ်းမကလေးနဲ့ သားတစ်ယောက်ရတယ်လို့ ပြောဖူးတယ် ။ ညီအစ်ကိုမှ ရိုးရိုး ညီအစ်ကို မဟုတ်ဘူး ၊ အမြွှာပူးညီအစ်ကို ဖြစ်ရမယ် ”

“ အို .. မောင်ကလည်း စိတ်များ နောက်နေသလား ၊ မဆိုနိုင်ပါဘူး ” ဟု မြက စိုးရိမ်သံဖြင့် ပြောပါသည် ။

“ မောင် စိတ်မနောက်ဘူး ၊ တကယ် ပြောနေတာ ၊ မြကို ဒီအကြောင်းတစ်ခါမှ မောင် ပြောမပြဘူး ထင်ပါရဲ့ ”

“ ဘယ်အကြောင်းလဲ မောင် ” ဟု မြ က စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးလိုက်ပါသည် ။

“ ကိုကိုတို့ အမြွှာပူးမွေးတဲ့ အကြောင်းကိုလေ ”

“ ဟင့်အင်း ပြောမပြဘူးဘူး မောင်ရဲ့ ၊ ပြောစမ်းပါဦး ၊ ဘယ်လို အမြွှာပူးမွေးတာလဲ ”

ကျွန်တော်ကား စိတ်အားထက်သန်လွန်းရကား ၊ အသက်ရှူပင် ရပ်တန့်မိကာ လုံးစေ့ - ပတ်စေ့ ကြားပါစေ တော့ဟု နားကို လက်ကာပြီး နားထောင်ရပါသည် ။

“ မောင်တို့ အမြွှာပူး ညီအစ်ကို မွေးသတဲ့ မြရဲ့ ၊ ၃ နှစ်သားလောက် ရှိတော့ ၊ မောင်တို့ မိဘများအိမ်ကို ဓားပြတွေ ဝင်တိုက်တာ ၊ ကလေးတစ်ယောက်ကို ဓားပြတွေ ခေါ်သွားကြသတဲ့ ၊ နောက်တော့ ဒီကလေးကို ရှာလို့ဖွေလို့လည်း မရ ၊ သတင်းအစအနလည်း မကြားရတော့ ၊ သေပြီလို့ မှတ်နေကြတာပေါ့ ။ ဒီဓာတ်ပုံထဲမှာ ပါတဲ့ လူဟာ မောင့်ညီအစ်ကိုတော် ဖြစ်မှာပဲ ၊ ဒါကြောင့် ဒီလောက်ချွတ်စွပ် တူနိုင်တာပေါ့ကွဲ့  ”

“ ဒါဖြင့် ဒီလူကို ဓားပြတွေက ၊ မွေးထားတယ်ထင်ပါရဲ့နော် ” ဟု မြက မေးပါသည် ။

“ ဓားပြတွေက မွေးထားရင်လည်း ဖြစ်ရမယ် ၊ ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း ဓားပြတွေက တခြားလူကို ပေးပြီး အဲဒီလူက မွေးထားတာလည်း ဖြစ်ရမယ် ”

ကျွန်တော်၏ အဖြစ်ဘဝကို ကျွန်တော်ပင် မသိပါ ။ ကိုခင်မောင် ပြောမှပင်သိရပါတော့သည် ။ ကျွန်တော်ကား ချမ်းသာကြွယ်ဝသော မိဘကမွေးပါလျက် ဆင်းရဲအောက်ကျကာ တောရွာတွင် နေထိုင်ကြီးပြင်းရသည့် ဘဝဆိုးကို တွေးတောဆွေးမြည့်မိသဖြင့် မျက်ရည်လည်မိပါတော့သည် ။

ကျွန်တော်၏ ကံတရားကား ၊ ဤကဲ့သို့ပင် စီရင်ချက် ချခဲ့သည် ။ သတ္တဝါမှန်သမျှ ကံပစ်ချရာ နေရသည် ဟူသော ဘုရားဟောတရားတော်ကား ကျွန်တော့် အတွက် မှန်ခြင်းကြီးမက မှန်ပါတော့သည်တကား ။

ကျွန်တော်ကား ခေါင်းငိုက်စိုက်ချကာ ညှိုးလျသော နှလုံးမီးအုံးထားသကဲ့သို့သော ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ကိုခင်မောင် နှင့် မြတို့၏ တိုက်အနီးမှ ခွာဆုတ်၍ လာခါနီးတွင် နောက်ဆုံး ကြားလိုက်ရသော စကားကား -

“ ဒီလူ့ မိဘတွေနေတဲ့ နေရပ်ဟာ သတင်းစာထဲမှာ အပါသားပဲ မြရဲ့ ၊ မောင်တို့ သူ့ဆီ လိုက်သွားရအောင် ၊ အကျိုးအကြောင်း ပြောပြပြီး ၊ မောင်တို့နဲ့ အတူ ခေါ်ထားမယ်နော် ၊ မောင့်ညီအစ်ကိုတော်ဟာ တောကြိုအုံကြားမှာ ဆင်းရဲနေတာ မကြည့်ရက်ပါဘူးကွယ် ” ဟူသော ကိုခင်မောင်၏ စကားမှာ ကျွန်တော်၏ နားထဲတွင် စွဲဝင် နစ်မြုပ်ခဲ့ပါတော့သတည်း ။

▢  ရန်အောင်
📖 ပဒေသာရုပ်စုံ မဂ္ဂဇင်း
     အတွဲ - ၂ ၊ အမှတ် - ၁၅
     ၁၉၄၉ ၊ မေ

ကျွန်တော်တို့ ချစ်တဲ့ မော့ ( စ် ) အကြောင်း

 

❝ ကျွန်တော်တို့ ချစ်တဲ့ မော့ ( စ် ) အကြောင်း ❞
          ( ကျော်ထူး )

“ မင်းက အတူတူနေပြီး အရက်မသောက်ဘူး ဆိုတော့ ဘာလဲ သူတော်ကောင်း လုပ်ပြနေတာလားဟင် ။ ငါက သောက်တော့ လူမိုက်ကြီးပေါ့ ဟုတ်လား ။ အေး ... သူတော်ကောင်းနဲ့ လူမိုက် အတူတူ နေလို့ မရဘူးကွ ။ ဒီတော့ မင်းနေခဲ့ ၊ ငါပဲ ပြောင်းမယ် ” ဟု ဆိုကာ တည်းခိုသော ချောင်းသာက မေကို တည်းခိုခန်းမှ စောင်တစ်ထည်ပေါ် သူ၏ အဝတ်အစားများ ပစ်ထည့်ကာ အထုပ်ကြီး ထုပ်၍ ညတွင်းချင်း ဘယ်ကို ထွက်သွားမှန်း မသိတော့ပါဘူး ။ နေမကောင်း၍ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ခုတင်ပေါ် ငုတ်တုတ်လေး ကျန်ခဲ့သူက ကျွန်တော် ။ အဲဒီညမှာပဲ အခြေအနေ ဆိုးလာ၍ ချောင်းသာဆေးရုံသို့ ကိုချိုကြီးရဲ့ အကူအညီနဲ့ တက်ခဲ့ရပါတယ် ။

“ ဒေါက်တာ မရှိဘူး ၊ ပုသိမ်ဘက် ဆင်းသွားတယ် ”

“ တခြား ဒေါက်တာရော မရှိဘူးလား ”

“ ဒီဆေးရုံမှာ ဒီဒေါက်တာ တစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ် ” 

“ နပ်စ်မလေး တစ်ယောက်တော့ ရှိတယ် ”

အဲဒါနဲ့ နပ်စ်မလေးက သူ တတ်သလောက် ဆေးထိုး ၊ ဆေးပေးပြီး ခုတင်ပေါ်မှာ အနားယူ လိုက်ပါတယ် ။ ဒါရိုက်တာ မိုက်တီးနဲ့ အဖွဲ့ကတော့ သောင်ပြင်ပေါ်မှာ သဲကြီးမဲကြီး ရိုက်ကူးနေတာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဖြစ်စဉ်ကို မသိကြပါဘူး ။ မိန်းမောနေစဉ်မှာပဲ -

“ မင်း ဒီလို ဖြစ်နေမှန်း ငါ မသိလို့ ပြောမိတာပါကွာ ။ ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ ။ ငါ ပြန်လာပါ့မယ် ” ဟု ပြောပြီး ကျွန်တော့် လက်မောင်းတွေကို လာဆုပ်နယ်နေတဲ့ ဟာသသရုပ်ဆောင် လူရွှင်တော်ကြီး ကိုမော့စ် မျက်ရည်တွေ ဝဲလို့ နေလေရဲ့ ။ အဲဒီတုန်းက ဒါရိုက်တာက မိုက်တီး ၊ မင်းသားက ကျော်ရဲအောင် ၊ မင်းသမီးက မကြီးစိုး နဲ့ အနမ်းတွေဗုံးကြဲ အဲ ... အမုန်းဆွဲ ဆိုတဲ့ ဇာတ်ကား ရိုက်ကူးစဉ်ကာလ ။

“ ကိုမော့စ် ဆုံးသွားပြီတဲ့ ”

“ မဆုံးပါဘူး ၊ SSC မှာ တင်ထားတယ်တဲ့ ”

သန်လျင်ဘက်မှာ ကားရိုက် ပြီးပြီးချင်းပဲ ကျွန်တော်ရယ် ၊ ဦးမိုးကျော်ရယ် ၊ ခင်လှိုင်ရယ် သွား တွေ့လိုက်ပါတယ် ။ ဟိုရောက်တော့ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ပိုက်တွေ သွယ်ထားတဲ့ လူနာ ကိုမော့စ် ၊ ငုတ်တုတ်လေးရယ် ။

“ ရုပ်သေးရုပ် ကြိုးတွေ တပ်ထားသလိုပဲ ” 

“ ဦးဖိုးစိန်ပွဲ ငါ မကရတာ နာတယ်ကွာ ”

“ ဟာ ... ကိုမော့စ်ကလည်း ကျန်းမာရေးကောင်းအောင် ကြိုးစား ၊ ကောင်းတဲ့ အချိန် ဇာတ်ခုံက မပြေးပါဘူး ။ ကရမှာပါ ”

စိတ်ပြေလက်ပျောက် ဖြစ်အောင် လူရွှင်တော်ကြီး ဦးမိုးကျော် က ဦးမော့စ် နဲ့ ပေါင်းပြီး သီချင်းတွေ ဆိုပြလိုက်တယ် ။ တဒင်္ဂတော့ သူ စိတ်ချမ်းသာသွားပုံရပါတယ် ။ တစ်ရက်မှာတော့ -

“ ကျွန်တော့် မော့စ် မြန်မာ့ရုပ်ရှင်ထူးချွန်ဆု ရရှိခြင်းအတွက် အပျော်လေးများ မျှဝေရင်း ဧည့်ခံလိုပါသောကြောင့် ကြွရောက်ချီးမြှင့်အားပေးပါရန် လေးစားစွာ ဖိတ်ကြားအပ်ပါသည် ” ဟူသော ပန်းနုရောင် ဖိတ်စာလေးတစ်စောင် ကျွန်တော့်ထံ ရောက်လာပါသည် ။

“ ကျွန်တော် မိုက်တီးနဲ့ ဇာတ်ကားကြီးတွေ ရိုက်ကူးထားပါသေးတယ် ။ နောက်ထပ် အကယ်ဒမီ ထပ်ရချင် ရနိုင်ပါသေးတယ် ” လို့ ကိုမော့စ် က ပြောပါတယ် ။

“ ကျော်ထူး ကတော့ ရမယ် မထင်ပါဘူး ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ ဆိုတော့ ကိုမိုက် ရိုက်ကူးထားတဲ့ ဇာတ်ကားထဲမှာ မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားတော့ ဘယ်သူမှန်းတောင် သိမှာ မဟုတ်ပါဘူး ”

သူ့ဧည့်ခံပွဲလေးမှာ ကျွန်တော်ရယ် ၊ ခင်လှိုင်ရယ် ၊ ဒိန်းဒေါင်ရယ် တစ်ယောက် နဲ့ တစ်ယောက် ပေါက်ကရတွေ ပြောရင်း ပွဲလေးက စည်ကားသွားပါတယ် ။

“ ကိုကျော်ထူး ခဏ ထပါဦး ၊ ကိုမော့စ် ဆုံးသွားပြီ ” တဲ့ ။

“ ဟာကွာ ... အိပ်ရေးက မဝရတဲ့ ကြားထဲ စောစောစီးစီး ဘာ ကိုမော့စ် ဆုံးရမှာလဲ ။ အဲဒီ သတင်းက ခဏခဏ ထွက်နေတာ ။ ဘယ်မအေပေးတွေ လျှောက်လွှင့်နေတာလဲမှ မသိတာ ”

“ ဘယ်မအေပေးမှန်းတော့ မသိပါဘူးတော် ။ ခု ဖုန်းဆက်ပြီး ပြောတာက ရှင့်အမေလင် လူရွှင်တော် ကိုတိမ်ညွန့် ”

“ ဟင် ... ဦးတိမ်ညွန့် ”

ဦးတိမ်ညွန့် ဟူသော စကားသံကြောင့် တွန့်ခနဲ ဖြစ်သွားသည် ။ ဦးတိမ်ညွန့် လို လူကြီးကတော့ နောက်ပြောင်ပြောမည် မဟုတ် ။ ကမန်းကတန်း နီးစပ်ရာတွေ ဖုန်းဆက် မေးကြည့်လိုက်တော့ ( ၁၃ . ၂ . ၂၀၁၂ ) ဗုဒ္ဓဟူးနေ့ ၊ နံနက် ( ၄း၂၀ ) နာရီ SSC မှာ ဆုံးသွားတာတဲ့ ။ အခုတော့ ကောလာဟလ မဟုတ်တော့ပါဘူး ။ တကယ်ကြီးကို သူ ချစ်တဲ့ မိသားစု ၊ သူ မြတ်နိုးတဲ့ ပရိသတ် ၊ သူ ခင်တွယ်တဲ့ အနုပညာမောင်နှမတွေကို လက်တွဲဖြုတ်ပြီး တမလွန်ကို လျှောက်သွားပါပြီ ။

အသံသေးသေးစွာစွာ နှုတ်ခမ်းမွေး တကားကားနဲ့ လက်မနဲ့ လက်ညှိုးလေး ကွေးကွေးကောက်ကောက်နဲ့ ပြက်လုံးတွေ ပြက်ရင်း သရုပ်ဆောင်ရင်းနဲ့ အကယ်ဒမီ ဟူသော ရွှေစင်ရုပ်တုလေးကို ရအောင် ယူသွားနိုင်သူက ကိုမော့စ် ရယ်ပါ ။

သူ၏ သားအကြီးကောင် ထိုက်စံ ကို မင်းသား ဖြစ်စေရန် ပခုံးနဲ့ ထမ်းပြီး အရင်းအနှီးတွေ များစွာနဲ့ ပံ့ပိုးပေးခဲ့သူက ဧရာဝတီတိုင်း ဟင်္သာတ ခရိုင် ၊ လေးမျက်နှာမြို့နယ် ၊ ရေသိုးကျေးရွာသား ကိုမော့စ် ရယ်ပါ ။

ပြက်လုံးတွေ စုဆောင်း ၊ လူရွှင်တော်ဝတ်စုံတွေ အမြတ်တနိုးနဲ့ သိမ်း ၊ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေ ဝါသနာအရ စုဆောင်း ၊ မရိုက်တတ်သော်လည်း ဝါသနာအရ သိမ်းထားတဲ့ ဂေါ့ဖ်အိတ်လေးတွေကို ပိုင်ရှင်မဲ့စွာ ထားခဲ့သူက ကိုမော့စ် ရယ်ပါ ။

ဒါရိုက်တာ မိုက်တီး ရိုက်ကူးတဲ့ ‘ စိတ်မရှိနဲ့ ချစ်ကြည့်မလို့ ’ ဟူသော ကားကြီးမှာ လွင်မိုးရဲ့ အဖေ အဖြစ် သရုပ်ဆောင်ရင်း ရိုက်ကွင်းပေါ်မှာ ကျော်ထူး နဲ့ ငရုတ်သီးအစပ်တွေ ပြိုင်စားရင်း သွားရည်တွေကျကာ စကားလုံးတွေ မပြောနိုင်တော့ဘဲ အိမ်ပြန်သွားရသူက ကိုမော့စ် ရယ်ပါ ။

ချောင်းသာမှာ ကားရိုက်ရင်း ရှေ့ကျွမ်းနောက်ကျွမ်းတွေ ပစ်ပြရာမှ တည်းခိုခန်းရှေ့ အမှိုက်ပုံးထဲ ကျွံဝင်သွားပြီး ခြေထောက်တွေ စုတ်ပြတ်သွားသူက ကိုမော့စ် ရယ်ပါ ။

နေပြည်တော် အကယ်ဒမီပေးပွဲမှာ လမ်းဘေးက ရေနုတ်မြောင်း ကျင်းထဲ ပြုတ်ကျပြီး ခြေထောက် ထိခိုက်သွားသူက ကိုမော့စ် ရယ်ပါ ။

မြဝတီအငြိမ့်ပြိုင်ပွဲမှာ မန္တလေးက လူရွှင်တော်ကြီးတွေကို အိမ်ခေါ်ပြီး ချက်ပြုတ်ကျွေးမွေး ၊ ‘ မ ’  ဆိုသော အက္ခရာနဲ့ ပြုစုပေးခဲ့သူက ကိုမော့စ်ရယ်ပါ ။ ယခုတော့ ထိုအမှတ်တရလေးတွေကို ချန်ထားခဲ့ပြီး ထွက်သွားခဲ့လေပြီ ။ သည်ဘက်ခေတ်မှာ ရှေးကထက် ပိုချစ်ပြမယ် ဟု ကြိမ်းဝါးခဲ့သော ကိုမော့စ် ။ မရှေးမနှောင်းခင်က ကွယ်လွန်သွားခဲ့သော လူရွှင်တော် ကိုခင်ဖိုး ( ခ ) ကိုသာဓု နောက်သို့ ပိုချစ်ရအောင် လိုက်များ သွားလေပြီလား ။

အစားထိုး မရသော ဟာသလူရွှင်တော်ကြီး ကိုမော့စ် တစ်ယောက် ကောင်းရာသုဂတိ လားပါစေလို့ .. ။

▢  ကျော်ထူး
📖 First Music News Journal
     2013 ( Tuesday )

📖 မိုင်တိုင် ၁၇ အတွေးစာစုများ

စိန်သံမဏိ နဲ့ မော့ ( စ် )

 

❝ စိန်သံမဏိ နဲ့ မော့ ( စ် ) ❞
            ( ကျော်ထူး )

စာဖတ်ပရိသတ်များ ခင်ဗျား ၊ ကွယ်လွန်သွားသူတွေရဲ့ အကြောင်းအရာတွေကို ကျွန်တော် ရေးရတာ တကယ်တော့ စိတ်မကောင်းပါဘူး ။ သို့ သော်လည်းပဲ သူတို့ တစ်တွေကသာ ကွယ်လွန် ပျောက်ကွယ်သွားတာပါ ။ ကျွန်တော့် ရင်ထဲ ၊ အသည်းထဲမှာတော့ မပျောက်ကွယ်သေးပါဘူး ။ အထူးသဖြင့်ပေါ့လေ ၊ ကျွန်တော်တို့ လူရွှင်တော် အဖွဲ့တွေ ဆုံတွေ့ကြပြီ ဆိုမှဖြင့် သက်ရှိထင်ရှား လူတွေရဲ့ အကြောင်းတွေရော ကွယ်လွန်သွားရှာပြီဖြစ်တဲ့ သူတွေရဲ့ အကြောင်းတွေကိုပါ အားနည်းချက် ၊ လွဲမှားမှု ၊ အမှတ်တရဖြစ်မှုတွေကို စကားဝိုင်းထဲမှာ ထည့်ပြောလေ့ရှိပါတယ် ။ ဥပမာ - လူရွှင်တော်ကြီး ဦးစိန်ရိုး ဟာဖြင့် ဘယ် နယ်မှာ ပွဲကတုန်းက ဖရဲသီးသည်နဲ့ ဘယ်လို ပြဿနာဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ် ။ သူက လက်ရှိ သက်ရှိထင်ရှားလေ ။ ဟော ... ဦးရွှေငါးကြီး ကတော့ဖြင့် ဦးနေဝင်းခေတ်မှာ လွှတ်တော်ထဲမှာ ဘယ်ပြက်လုံးကို မှားပြီး ပြက်ခဲ့တယ် ဆိုတာမျိုးတွေပေါ့ ။

အဲဒါတွေကတော့ ကောင်းတာတွေရော ၊ ဆိုးခဲ့တာတွေရောပေါ့ ။ စကားစပ်မိရင်းနဲ့ ပြောကြ ၊ ရယ်ကြပေါ့ ။ အဲဒါတွေ အားလုံးဟာ သူတို့ရဲ့ အမှတ်တရတွေပါပဲ ။ ဆင့်ကဲဆင့်ကဲ ပြောစမှတ် အနေနဲ့ ကျန်နေခဲ့မှာ မလွဲပါဘူး ။ တစ်ခါတစ်ရံမှာ ပရိသတ်ကြီးကို ချမပြသင့်တာတွေလည်း ရှိပါတယ် ။ အဲဒီ ချမပြသင့်တာကို ချပြရေးသားခြင်းဟာ ကွယ်လွန်သူတွေကို သတိတရ ၊ အမှတ်တရ မဟုတ်တော့ပါဘူး ။ အပုပ်ချစော်ကားသလိုမျိုး ဖြစ်ပါတယ် ။ ဒါကြောင့်လည်း ကျွန်တော် တင်ပြမှု အပိုင်းတွေမှာ လွဲချော်သွားမှာ စိုးလို့ အထူးဂရုစိုက်ပြီး ရေးခဲ့ပါတယ် ။ ယခု ရေးမည့် အကြောင်းအရာလေးကတော့ ရှေ့က ကျွန်တော် ရေးခဲ့သလိုပါပဲ ။ ကွယ်လွန်သွားရှာပြီဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော့်ဆရာ ဒါရိုက်တာ ဦးစိန်သံမဏိ နဲ့ ညီအစ်ကိုလို ရန်ဖြစ်လိုက် ၊ ပြန်ချစ်လိုက်နဲ့ တစ်ခါတစ်ရံ လက်တွဲခဲ့ဖူးတဲ့ အတွဲ မဟုတ်တဲ့ လူရွှင်တော် စနေသား ( ကျွန်တော်တို့ အသိုင်းအဝိုင်းက ခေါ်ဆိုမှု ) ကိုမော့ ( စ် ) ရဲ့ အကြောင်းလေးပါပဲ ။ အဲဒါကလည်း ရိုက်ကွင်း တစ်ခုပေါ်မှာ ကျွန်တော် နဲ့ ခင်လှိုင် အမှတ်မထင် စကားစပ်မိရင်းနဲ့ ပြန်သတိရလိုက်လို့ ပါ ။ အဲ ... အဖြစ်က သည်လိုခင်ဗျာ ။

“ ငါ့အိမ်ရိပ်ကို စနေသား ငမူး နဲ့ ဟိုလူပြက်ကျော်ထူး ပေးမနင်းနဲ့နော် ။ ဒီကောင်တွေ လူမပြောနဲ့ နာမည်တောင် မကြားချင် ၊ ထွီ ”

ခြံဝဝင်မည့်ဆဲဆဲ ကျွန်တော့် ခြေလှမ်းများ တန့်သွားပါသည် ။ ဘာဖြစ်လို့ ပါလိမ့် ။ ငါလည်း ရှုတင်ကို အချိန်မီ ရောက်ပါတယ် ။ တစ်ခါဖူးမျှ နောက်မကျဖူးပါဘူးပေါ့နော် ။ အဲဒါနဲ့ ဇာတ်ကားရိုက်မည့် ဆရာ စိန်သံမဏိရဲ့ အိမ်ရှေ့ အိမ်ထဲကို မသိမသာ ဘက်ဂီယာ ထိုးပြီး ဝင်လိုက်သည် ။

“ ဗိုလ်စိန် ဘာတွေ ပေါက်ကွဲနေတာလဲကွ ”

ရှုတင်အဝတ်အစားတွေကို ပြင်ဆင်နေတဲ့ လူရွှင်တော် တစ်ယောက်ကို လှမ်းမေးလိုက်သည် ။

“ မသိပါဘူးကွာ ၊ ငါလည်း မင်းနဲ့ ရှေ့ဆင့်နောက်ဆင့်ပဲ ရောက်တာ ”  

ရိုက်တဲ့ ဇာတ်ကား နာမည်က ‘ လေမျိုးရှစ်ဆယ် ’ ။ လူရွှင်တော် တော်တော်များများ ပါဝင်ကြတယ် ။

“ စနေသားရော ရောက်ပြီလား ”  

“ ထုံးစံအတိုင်း ရောက်ပြီး ပြန်ထွက်ပေါ့ ” 

“ ဟ .. စောလှချည်လား ”

“ သူ့အိမ်က အိမ်စောင့်နတ် လက်မခံလို့ နေမှာပေါ့ ”

သိပ်မကြာလိုက်ပါဘူး ။ ဆရာစိန် ရှုတင်အိမ်ကို ကူးလာပြီး ရိုက်ကူးရေး စပါတော့တယ် ။ မျက်နှာကတော့ နဂိုမူလက မည်းနေရတဲ့ ကြားထဲ သုန်မှုန်နေတော့ ပိုဆိုးတာပေါ့ ။

“ ကဲ ... လုပ်ကြဟေ့ ၊ ကိုယ့်သားမယား ကိုယ် ရှာကျွေးတာ တာဝန်တော့ ကျေပါစေ ။ ကိုပိစိ ၊ မနေ့ကမှာ လိုက်တဲ့ ခြင်ထောင်အစုတ်ပါလား ”

“ ပါတော့ပါတယ် ဆရာ ။ ဒါပေမဲ့ သိပ်မစုတ်ဘူး ဖြစ်နေတယ် ”  

“ ဪ ... အိမ်မှာ အစုတ်တွေ မရှိဘူးဆိုတဲ့ သဘောပေါ့လေ ”  

မျက်မှောင်ကြီးကြုတ်ပြီး ခေတ္တခဏ စဉ်းစားနေပုံရတယ် ။

“ တင့်လွင် သွား ၊ သတင်းစာတစ်စောင်နဲ့ ကော်ယူခဲ့ ။ ပြီးရင် သူ့ဇာခြင်ထောင်ကို ဟိုတစ်စနဲ့ သည်တစ်စနဲ့ လိုက်ကပ်လိုက် ။ သိပ်လည်း မများနဲ့ နော် ။ ကဲ ခြင်ထောင်လုပ်နေတုန်း ပူဖောင်းသည် နဲ့ စက်အဖွဲ့ အောက်ဒိုး ထွက်မယ် လာဟေ့ ။ ဟိုကောင် စနေသား ရောက်ပြီလား ”

“ ဟုတ်ကဲ့ ဦးစိန်လေး ”

ထွက်ခါနီး ကျွန်တော့်ကို မျက်ထောင့်နီကြီးနဲ့ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်သွားလိုက်သေးတယ် ။ ဧရာ ကတော့ အောင်နိုင်သူ အပြုံးနဲ့ စပ်ဖြဲဖြဲ လုပ်ပြတယ် ။ သည်လိုနဲ့ အိမ်ထဲမှာ ရိုက်လိုက် ၊ အောက်ဒိုး အပြင်ထွက်ရိုက်လိုက်နဲ့ ညနေစောင်းသွားပါလေရော ။ ညနေကျတော့ ဇာတ်ကားအတွက် စရန်ငွေ ထုတ်ဖို့ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်နေစဉ်မှာပဲ -

“ ကိုပိစိ ၊ ရော့ ... စရန် ” တဲ့ ။

ရှုတင်မန်နေဂျာ မကျ ၊ စက်အဖွဲ့ မကျ ဗိုလ်စိန်၏ တူတော်မောင်က စာအိတ်လေးနဲ့ တစ်ယောက်ချင်းကို စရန်ငွေ လာပေးတာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ် ။

“ တင့်လွင် ၊ ငါတို့ အတွက်ရော ”

“ မပါဘူးဗျ ၊ ဦးလေးနဲ့ သွားတွေ့လိုက်လေ ။ အိမ်က နီးနီးလေးဥစ္စာ ။ အန်တီချစ်က ဒါပဲ ပေးခိုင်းတာ ”

ကိုရွှေမော့ ( စ် ) နဲ့ ကျွန်တော် တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် လှမ်းကြည့်လိုက်တယ် ။ ကိုရွှေမော့ ( စ် ) က ခေါင်းခါပြတယ် ။

“ ငါတော့ မသွားဘူး ၊ မင်း သွားချင်သွား ”

“ ဟာ .. အဲဒီလိုတော့ မလုပ်နဲ့လေ ၊ နှစ်ယောက်အတူတူ သွားမယ် ”  

“ ဟင့်အင်း ... မသွားဘူး ၊ ဇာတ်ကားပြီးမှပဲ ယူတော့မယ် ။ လိုက်ချင်ရင် လိုက်ခဲ့ ၊ လမ်းထိပ်က ဒေါ်ဝိုင်းစိန်မှာ ရှိမယ် ။ နောက်ကျရင် ဘဲခေါင်းသုပ် မမီဘူး ။ ဒါပဲ ငမော့ ( စ် ) လစ်ပြီ ”

သူ သွားမှတော့ ကျွန်တော် ကျော်ထူး လည်း လစ်ပြီပေါ့ ။ အပြစ် ဟူသမျှ တစ်ယောက်တည်း ခေါင်းမခံနိုင်ပါဘူး ။ အဲဒီလိုနဲ့ ဇာတ်ကားရိုက်လို့ ပြီးမယ့် တစ်ရက် အလိုမှာ -

“ သန့်ဇော် ခဏ ”  

“ ဗျာ ... အစ်ကို ”

“ မင်းအဖေက ငါနဲ့ စနေသားကို ဘာတွေ အစာမကြေ ဖြစ်နေရတာလဲ ”

“ အင်း ... အဖေက ပြောတော့ ဘာတဲ့ ၊ ဟိုလေ ... ကျွန်တော်တို့ ဇာတ်ကား သွားသွားရိုက်နေတဲ့ သစ်လုံးပုံကြီးတွေ ရှိပါရောလား ”  

“ အေးလေ ... အဲဒီသစ်လုံးပုံကြီးတွေနဲ့ ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ ”  

“ ကိုကျော်ထူးနဲ့ မဆိုင်ပါဘူး ။ ဆိုင်တာက ဟိုစနေသား ”  

“ ဟင် ... စနေသားက ဘာဖြစ်လို့လဲ ”

“ ဘာဖြစ်ရမှာလဲဗျာ ၊ အဲဒီ သစ်လုံးပုံကြီးတွေကို စနေသားက သူ့ပိုက်ဆံနဲ့ သူ အလုပ်သမားတွေ ငှားပြီး ဘယ်နေရာကို ရွှေ့ခိုင်းလိုက်မှန်း မသိပါဘူး ။ ဇာတ်ကားရိုက်မယ် ဆိုတော့ သစ်လုံးပုံကြီး မရှိတော့ဘူး ။ ပြီးတော့ သူက ပြောသေးတယ်တဲ့ ။ ဒီသစ်လုံးပုံတွေ ရှိနေသရွေ့ ဒါရိုက်တာ စိန်သံမဏိ က ဒီမှာပဲ ဇာတ်ကား လာရိုက်နေဦးမှာတဲ့ဗျာ ။ အဲဒါကို အဘိုးကြီးက ကြားသွားတော့ ပေါက်ကွဲပြီပေါ့ ”

ဪ ... သည်တော့မှ စနေသား သူ့အိမ်ရိပ် မနင်းရ ဆိုတဲ့ စကားကို သဘောပေါက် သွားပါတယ် ။

“ ပြီးတော့ ရှိသေးတယ်ဗျ ။ ‘ အဟုတ် မိုက်တယ် ’ ဇာတ်ကား ရိုက်တုန်းကလည်း သူက ဝက်သားတုတ်ထိုးသည် ၊ မှတ်မိလား ”

“ မှတ်မိတာပေါ့ ၊ ငါက လမ်းဘေးက ခွေးတွေခိုးပြီး သင်္ဘောဆေးတွေသုတ် ၊ တယ်ရီယာစုတ်ဖွားတွေ ဆိုပြီး လိမ်ရောင်းတာလေ ”

“ ဟုတ်တယ် ။ အဲဒီဇာတ်ကားမှာ ဖိုက်တာသုံးဖို့ ဆိုပြီး မရမက ရှာဖွေထားရတဲ့ ဝက်သားတုတ်ထိုးတွေကို စနေသားက လစ်ရင် လစ်သလို အရက်နဲ့ ယူယူ မြည်းပစ်တယ်လေ ။ သူ မြည်းရုံတင် မကဘူး ၊ ဖြတ်သွားဖြတ်လာ လူတွေကိုပါ ခေါ်ကျွေးတော့ တကယ် ရိုက်မယ်လည်း ဆိုရော ဝက်သားတုတ်ထိုးတွေက မရှိတော့ဘူး ။ မေးတော့ ဘေးနားမှာ ခွေအိပ်နေတဲ့ ခွေးကို မေးငေါ့ ပြတယ်လေ ”

စနေသား ကလည်း စနေသားပါပဲ ။ နေကပူ ၊ ရိုက်ကွင်းက လူမစုံနဲ့ ဝက်သားတုတ်ထိုးသည်ကို ဇာတ်ကား မရိုက်ရဘဲ ပိုက်ဆံတွေ ပေးလွှတ်ရပြီး နောက်တစ်ဦး ထပ်ရှာရတော့ ဒါရိုက်တာ စိန်သံမဏိ ပေါက်ကွဲတော့မှာပေါ့ ။

“ ငါ့စီးပွားပျက်အောင် လုပ်တဲ့ကောင် ” တဲ့ ။

“ ဟား ဟား ဒါနဲ့ နေစမ်းပါဦး ၊ စနေသားတော့ ထားလိုက်ပါ ။ ငါက ဘာဖြစ်လို့ မင်းတို့ အိမ်ရိပ် မနင်းရတဲ့ ကြားထဲ ပါသွားရတာလဲ ”

“ ခင်ဗျားရော ဘာထူးလို့လဲ ။ ခင်ဗျားတပည့် ဧရာ ဦးသန်းဖေလေး တို့ ၊ ထွန်းအောင်ဇော် တို့နဲ့ ဇာတ်ကား ရိုက်နေတဲ့ ဥစ္စာကို ဧရာ့ ဦးလေး ဆေးရုံတင်ထားရလို့ ဒီနေ့ မလာနိုင်ဘူး ဆိုပြီး ရောလိမ်တာလေ ။ မှတ်မိလား ၊ ဧရာ့အဖေ ဦးထွန်းရင်ကြီးတောင် ယူထားတဲ့ စရန် လာပြန်ပေးတာလေ ။ တစ်နေ့တည်း ပေါ်သွားတော့ ခင်ဗျားကို ဒေါသဖြစ်တာပေါ့ဗျ ၊ ဖြစ်ချင်တော့ စနေသား နဲ့ ကျော်ထူး တစ်နေ့တည်း ပြဿနာ တစ်ခုတည်း ၊ တစ်ထပ်တည်း ဖြစ်နေတော့ ခင်ဗျားပါ ကြံရာပါဖြစ်သွားရော ”

ဪ ... ဒါကြောင့် မော့ ( စ် ) နဲ့ ကျော်ထူး သူ့အိမ်ရိပ် မနင်းရလို့ ပြောတာကိုး ။ ဒါပေသည့် ရှေ့ဒါရိုက်တာ ၊ ရှေ့လူရွှင်တော်ကြီးများ နည်းတူ ခေတ္တခဏပါပဲ ။ ပြီးတော့လည်း ပြီးသွားတာပါပဲ ။ အဲဒါနဲ့ပဲ အဲဒါပဲပေါ့ဗျာနော် ။ ရှေ့ကထက် မမီတောင် အနည်းငယ်တော့ ချစ်ကြပါတယ် ။

▢  ကျော်ထူး
📖 First Music News Journal
      15 . Octobe r, 2013 ( Tuesday )

မကောင်းဥာဏ် နှင့် ဘေးဒဏ်

 

❝ မကောင်းဥာဏ် နှင့် ဘေးဒဏ် ❞
            ( ပီမိုးနင်း )

ဖိုးခက်သည် မောင်ခင်၏ အိမ်နောက်ဖေးအဖီ တံစက်မြိတ်အောက်၌ ရပ်ကာ လက်၌ ကိုင်၍ထားသော ရေနံဆီများနှင့် စွတ်စို၍ နေသော အဝတ်စကို မှောင်ထဲတွင် စိုက်ကာကြည့်လျက် ရှပ်အင်္ကျီအိတ်ထဲမှ မီးခြစ်ကို ထုတ်လေ၏ ။

အိမ်ထဲမှ လူသံသူသံကို မကြားရ ။ ခွေးတစ်ကောင်မှလည်း မရှိ ။ ဖိုးခက်မှာ ကလဲ့စားချေဖို့ရန် အကောင်းဆုံး အခါအခွင့်ကို ရရှိလေ၏ ။ အကြောင်းမူကား မောင်ခင် တို့ လင်မယားမှာ တောင်ရွာသို့ သွားကြရာ အိမ်သို့ ပြန်၍ မရောက်ကြသဖြင့် အေးအေးဆေးဆေး စိတ်ချလက်ချ ပြာဖြစ်အောင် လုပ်ဖို့သာ ရှိလေ၏ ။ နက်ဖြန်ခါ ပြန်လာကြရင် ပြာပုံကို တွေ့ ရမှာပဲ ။ အိမ်ကလေးတစ်ဆောင်နှင့် နှစ်တုံးထွန်လယ်ကို အခစား လုပ်ရလို့ ဟန်ကြီးပန်ကြီး လုပ်တဲ့ လင်မယားတော့ ဒီနှစ် မိုးဦးပေါ်ရင် ထွန်တုံးတောင် မကျန်အောင် လုပ်ပြလိုက်မယ် ။ လယ်နှစ်တုံး ထွန်ကို သူကြီး ကိုမြတ်ဖော့ က ငါ့ကို ငှားမယ်လို့ အသေအချာ ပြောပြီးသား ။ ငါ့မှာ ကြွေးထူကြောင်း သင်း သွားပြီး ပြောလို့သာ ငါ့ကို မငှားဘဲ သူ့ကို ငှားလိုက်တာ ။ ဖိုးခက် တဲ့ ၊ ဖိုးခက်ကို နိုင်ဖို့က နောက် ၊ ဖိုးခက် လက်က အင်မတန် မြန်ပါကလားဆိုတာ ဒီတစ်ခါ သိကြရောပေါ့ ။ နက်ဖြန်ခါ လင်မယားနှစ်ယောက် လှည်းယဉ်ကလေးနဲ့ ခေါင်းပေါင်းစထောင် ပြန်အလာမှာ ပြာပုံကို မြင်ရစေမယ် စသည်ဖြင့် တွေးကာ ၊ လူသူလေးပါး အသွားအလာ အရိပ်အကဲကို ကြည့်လေ၏ ။ မည်သူ တစ်ဦးတစ်ယောက်ကို မျှ မမြင်ရပေ ။ အကယ်၍ မြင်ရလျှင် သူခိုးသူဝှက်သာ ဖြစ်ဖို့ ရှိလေရာ ဖိုးခက်၏ စိတ်၌ အရေးမကြီးပေ ။

ထိုအခါ မြောက်လေသည် သစ်ကိုင်းသစ်ရွက် အိမ်မိုးသက်ငယ်တို့၏ အကြားမှ နာနာဘာဝတွေ စကားများ ကြားသလို ပတ်ဝန်းကျင်၌ အသံကို ဖြစ်စေလေ၏ ။

မကောင်းမှုကို ကြံစည်သူတို့၏ ဘာဝအတိုင်း ထိုအသံများကို ကြားသည့်အခါ ဦးခေါင်းကြီး၍ သွားလေ၏ ။

ထိုညဉ့် မှာ လရောင် မရှိ ။ ကြယ်ရောင်များသာ ရှိလေ၏ ။ ရွာအစွန်း ခြံစည်းရိုးလယ်ပြင်များမှာ မှေးမှေး ရေးရေးမျှ မြင်ရသော်လည်း အတွင်း၌ကား အုန်း ၊ မန်ကျည်း ၊ သရက် ၊ ငှက်ပျော စသည့် အပင်များနှင့် ခြံများ ကြောင့် မည်းမှောင်၍ နေလေရာ ကွင်းထဲ၌ သွားနေကျ ဖြစ်သော သူခိုးများမှ တစ်ပါး အကြိုအကြားကို လူကောင်း တစ်ယောက် သွားနိုင်ဖို့ရန် များစွာ ခက်လေ၏ ။

ဖိုးခက်သည် မီးခြစ်ကို ခြစ်လေ၏ ။ ခြစ်သော်လည်း လေထန်သဖြင့် တောက်လျှင် တောက်ချင်း ပြာလဲ့လဲ့ မီးရောင်ကလေးမှာ လေစား၍သွားသည်ကိုသာ ခံရလေ၏ ။

ထပ်ကာထပ်ကာ ဆက်လက်ကာလည်း မခြစ်ဝံ့ပေ ။ လူ၏ မျက်လုံးသည် လွန်စွာ သေးငယ်လျက် အဘယ်ချောင် ၊ အဘယ်ကြား ၊ အဘယ်အခန်းများထဲမှ နေ၍ မြင်လျက်ရှိနေမည်ကို သိဖို့ရန် ခက်လေ၏ ။ လူတစ်စုံတစ်ယောက်မျှ အနီးအပါးမှာ မရှိဟု ထင်ရသော်လည်း သေးငယ်သောမျက်လုံးသည်ကား တစ်နေရာရာမှာ ရှိနေနိုင်လေ၏ ။ သို့ဖြစ်သောကြောင့် တစ်ကြိမ် မီးခြစ်၍ သေသောအခါ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်၍ မညှိမီ တောင်မြောက်လေးပါးကို ကြည့်လေ၏ ။ နားထောင်လေ၏ ။ ထို့နောက်မှ ထပ်၍ ညှိရပြန်လေ၏ ။

လေသည် တဖြည်းဖြည်း တိုး၍ ပြင်းလေ၏ ။ မီးခြစ်မှာ ခြစ်ရန် သာ၍ခက်ခဲခြင်း ဖြစ်လာလေ၏ ။ ထိုအတွင်း ဖိုးခက်၏ နှာခေါင်း၌ မီးခိုးနံ့လိုလို ညှော်နံ့လိုလို ရသဖြင့် တောင်မြောက်လေးပါးကို ကြည့်လေ၏ ။ သို့ ကြည့်နေခိုက်တွင် မိမိ၏ နေရာဖြစ်သော ရွာ အရှေ့ပိုင်းဘက်မှ ထူးဆန်းသော လေသံနှင့် တူသော အသံတစ်မျိုးကို ကြားရသဖြင့် ရပ်တွေ စဉ်းစား၍နေလေ၏ ။

လေသံပါပဲ ။ ကိစ္စ မရှိပါဘူး ။ မည်သူမျှ ငါ့ကို မမြင်သေးဘူးဟု အောက်မေ့ကာ လေကလေးအငြိမ်တွင် မီးခြစ်ကို ခြစ်ပြန်လေ၏ ။

မီးသည် အတော်ကလေး ကြာစွာ တောက်သဖြင့် ရေနံဆီ ဆွတ်၍ထားသော အဝတ်ကို ထိုမီးနှင့် ညှိတော့မည် အပြုတွင် ထိန်းထိန်းမြည်သော အသံနှစ်ချက်ကို ဆင့်၍ ကြားလိုက်ရပြီးနောက် ဖိုးခက်သည် မတ်တတ်မှ ဘေးတိုက် လဲကျ၍ သွားလေရာ မြောမေ့၍ သွားလေတော့သတည်း ။

တစ်ရွာလုံး ဆူဆူညံ ဖြစ်ကြလေ၏ ။ ပြေးကြ လွှားကြ ၊ အိမ်ကြိုအိမ်ကြား ဖြတ်သန်းကြသော သူခိုး လူဆိုးများသည်လည်း ဆူညံစွာ ပြေးကြသော ရွာ၏ အရှေ့ဖျားကို ပြေးကြလေ၏ ။

ထိုအခိုက် မောင်ခင်တို့ လင်မယားမှာ လှည်းနှင့် ပြန်၍ အလာ ရွာထိပ်ကို ဝင်လျှင်ဝင်ချင်း မီးလောင်၍ နေသော အိမ်ကို တွေ့ မြင်ကြရလေ၏ ။

ဟိုက် ... ဖိုးခက် အိမ်ပါလား ။ တို့မီးလား ၊ ရှို့မီးလား ၊ ထင်းမီးလား ၊ ပစ်မီးလားဟဲ့ စသည်ဖြင့်ပြောကာ မောင်ခင်သည် လှည်းပေါ်မှ ပြေးဆင်း၍ လာလေ၏ ။ ထို အတွင်း ဖိုးခက်၏ မယားဖြစ်သူက ရင်ကို ထုကာ ဆံပင် ဖိုးရိုးဖားရားနှင့် “ ကယ်ကြပါ ၊ လာကြပါ ၊ ကျွန်မသားကလေး မီးထဲပါပါတော့မယ် ။ အခန်းထဲမှာ ကျန်နေပါပြီ ။ ကယ်ကြပါ ။ ကိုဖိုးခက်ရေ ... ကိုဖိုးခက် ၊ ဘယ်ကို သွားနေပါလိမ့်မလဲ ။ ရှင့်သားကလေး မီးထဲပါတော့ မယ် ။ အမယ်လေး ကျွန်မ သားကလေး သေပါပြီတော့ ။ မကယ်နိုင်ကြဘူးလား ... ” စသည်ဖြင့် မယ်ပဋာမြေလူး ၊ ချာချာလည်အောင် ရူး၍နေလေ၏ ။

မောင်ခင်သည် တအောင့်မျှ ၎င်းကို ကြည့်နေပြီး အင်္ကျီကို ချွတ်ကာ မီးသတ်ရန် ရေပုံးများနှင့် လာကြသူများ၏ ရေပုံးတစ်လုံးကို ယူ၍ မိမိ ကိုယ်ကို လောင်းလေ၏ ။ မိမိ၏ လုံချည်ကို ရေဆွတ်လေ၏ ။ ထို့နောက် မီးထဲသို့ အတင်း ပြေးဝင်လေရာ အိမ်အောက်ခန်း တစ်ခု၌ ကလေးကလေး ပက်လက်ကလေး လဲနေသည်ကို မြင်ရလေ၏ ။ အိမ်အပေါ်ဆင့် နံရံများမှ မီးများသည် ခေါင်မိုးကို ကူးတော့မည့်ဆဲဆဲ ရှိနေလေ၏ ။ ကလေး အပေါ် မှာ မီးတွေ ပေါင်းကူးလျက် ကလေး၏ ပတ်ဝန်းကျင်သို့ မီးသီးမီးပွင့် ၊ မီးရွက်မီးအခက်တွေ ကြွေသလို ကြွေကျကြလေ၏ ။ ခေါင်းရင်းနံရံမှာ မီးဖြိုသဖြင့် လဲကျတော့မည်ရှိရာ လဲလျှင် ကလေးကို မီးစောင်ကြီး အုပ်ပြီး ဖြစ်ဖို့ရှိလေ၏ ။

မောင်ခင်သည် တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးဝင်၍ ကလေးကို ပွေ့ချီပြီး နောက်သို့ ပြန်ထွက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်တည်း မီးထရံကြီးသည် ကလေးနေရာပေါ်သို့ လဲကျလေ၏ ။ ရွာသားအားလုံးတို့သည် မောင်ခင် ရော ၊ ကလေး ရော ဝိုင်း၍ ပွေ့ချီကြလေ၏ ။

“ သူ့အဖေ ဘယ်မှာလဲ ၊ ဟေ့ ... ဖိုးခက် ၊ ဖိုးခက် ခွေ းမသား ၊ ဘယ်ကို သူခိုးခိုးဖို့ ထွက်နေသလဲ ” စသဖြင့် အော်ကြလေ၏ ။

ဖိုးခက်သည် အိမ်ကို မီးလောင်၍ ဝါးပေါက်သော အသံကို မိမိအား တစ်စုံတစ်ယောက်က ပစ်သော သေနတ်သံ မှတ်ထင်၍ လဲကျပြီး ဦးခေါင်းကို တစ်စုံတစ်ခုနှင့် ဆောင့်မိ၍ မြောမေ့နေခြင်း ဖြစ်လေ၏ ။

သတိရသောအခါ မိမိကို ခေါ်သော အသံများကို ကြားရသဖြင့် ပြေးထွက်၍ လာခဲ့ရာ မီးလောင်၍ နေသော မိမိ၏ အိမ်ရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ မောင်ခင် နှင့် ကလေးကို လူတွေ ဝိုင်းအုံ၍နေသည်ကို တွေ့ရလေသတည်း ။

ထိုအခါ မိမိ၏ မကောင်းကြံသော အလုပ်ကို မည်သူမျှ မသိဘဲလျက် အလိုလို ရှက်ကြောက်ခြင်း ဖြစ်ကာ မောင်ခင်၏ ခြေရင်း၌ မိမိကိုယ်ကို ပစ်ချပြီး ထပ်ကာထပ်ကာ ဦးချလေ၏ ။

ထိုညဉ့်၌ ဖိုးခက်တို့ လင်မယား ကလေးနှင့်အတူ မောင်ခင်၏ အိမ်သို့ လိုက်၍ အိပ်ကြလေရာ ဖိုးခက်က မိမိ၏ ဆိုးသွမ်းမှုကို မျက်ရည်များဖြင့် ဝန်ချကာ မောင်ခင်တို့ လင်မယားအား တောင်းပန်ပြန်လေ၏ ။

▢  ပီမိုးနင်း
📖 ဝတ္ထုပဒေသာ ပေါင်းချုပ် ( ၁ )

မမြင့်၏ ပတ်ဝန်းကျင်များ

 

❝ မမြင့်၏ ပတ်ဝန်းကျင်များ ❞
         ( မိုးချိုသင်း )

သည်နေ့သည် စုစုတို့ သက်သာမည့်နေ့ ဖြစ်၏ ။ သွက်လက်ပေါ့ပါးသလို ဖြစ်နေကာ လှေကားအတိုင်း အမြန်ပြေးဆင်းလာမိသည် ။ စုစု၏ အခန်းထဲသို့ ဝင်ရင်း မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ မျက်လုံးတစ်ချက် ဝေ့ကြည့်ကာ အမေ့ဘေး ခုတင်ပေါ်သို့ ခပ်မြန်မြန် ပစ်ထိုင်လိုက်သည် ။

“ အမေ ၊ နာမည် ဘယ်သူတဲ့လဲ ”

“ မမြင့်တဲ့ ”

“ သမီးတို့က သူ့ကို ဘယ်လိုခေါ်ရမှာလဲ ၊ အဒေါ်လို့ ခေါ်ရမှာလား ”

“ အစ်မလို့ပဲ ခေါ်ရမှာပေါ့ ။ အသက်က ၃၀ ကျော်ကျော်ပဲ ရှိသေးတာ ”

“ ဟုတ်လား ဘယ်လို နေလဲဟင် ”

“ မဆိုးပါဘူး ၊ သမီး သွားကြည့်လေ ”

စုစု ဟက်ခနဲ တစ်ချက်ရယ်မိသည် ။ သွားအကဲခတ်ရဦးမည် ။ စုတို့ အိမ်သို့ ယနေ့ညနေမှ စရောက်လာသော အိမ်ကို ကူညီလုပ်ကိုင်ပေးမည့် အဖော်ကလေးအား စု က သွားအကဲခတ်ရပေဦးမည် ။ သူမ ဘယ်လို နေမည်နည်း ။ ဘယ်လို ပုံပန်းသဏ္ဌာန် ရှိမည်နည်း ။ သဘောကောင်းမည်လား ၊ ခပ်တည်တည်ကြီး နေမည်လား ။ စုစု ရင်ထဲမှာ တစ်မျိုး လှုပ်ရှားနေ၏ ။ သူမသည် စုတို့ တစ်အိမ်လုံး မျှော်လင့်နေသောသူ ဖြစ်၏ ။

စုစုတို့ တစ်အိမ်လုံး မနက်မှ မိုးချုပ်အထိ အသီးသီး အလုပ်ကိုယ်စီ ၊ ဌာနကိုယ်စီ ၊ ကျောင်းကိုယ်စီ သွားကြသော အခါ အိမ်၌ စိတ်ချယုံကြည်ရသော အိမ်ဖော်ကောင်း တစ်ယောက် အလွန် လိုအပ်လေသည် ။ ယခင်လက အိမ်တွင် အလုပ်လုပ်နေသော အိမ်ဖော်ကောင်မလေး ရွာကို လွမ်း၍ ပြန်သွားသောအခါ စုအစ်မများ များစွာ ပင်ပန်းရ၏ ။

ရုံးမှ ပြန်လာပြီး စီမံခန့်ခွဲရ ၊ ပန်းကန်ဆေးရ ၊ မီးပူတိုက်ရနှင့် အားလပ်သော ညညတွင်ပင် ကောင်းစွာ မနားရ ။ စုစု ကိုတော့ အငယ် ဖြစ်နေ၍ ညှာတာကာ အလုပ်များ သိပ်မခိုင်းပေ ။ ထို့ကြောင့် အဖော်သည် ပို၍ပို၍ လိုလာသည် ။ ယခုမူ သူမ အိမ်ပေါ်သို့ ရောက်လာသည့်နေ့သည် စုအစ်မများ သက်သာသောနေ့ ဖြစ်၏ ။

••••• ••••• •••••

သူမကို မြင်စက ဘီးခပ်ညစ်ညစ်ဖြင့် ဘီးဆံပတ်ထုံး ထားသော နောက်ကျောကို အလျင် မြင်ရ၏ ။ ကိုယ်ခန္ဓာသည် ခပ်တုတ်တုတ် အမျိုးအစားထဲမှ ဖြစ်သည် ။ စုစုဘက်သို့ လှည့်လိုက်သောအခါ အကြည့်ချင်း သွားဆုံသည် ။ သူမအား စုစုအစ်မက “ ဒါက ညီမအငယ်လေ ” ဟု စုနှင့်မိတ် ဆက်ပေးသည် ။ ပြုံးသည်ဆိုရုံ တစ်ချက်ပြုံးသည် ။ သူမ၏ မျက်နှာသည် ခပ်ချွန်ချွန်၏ ။ မည်းနက်သော အသားအရည်ရှိ၏ ၊ မျက်လုံးမှာ ခပ်ကျဉ်းကျဉ်းဖြစ်ပြီး သေးမွှားလှ၏ ။ နှာခေါင်းမှာ ချွန်သလိုလို ၊ ကောက်သလိုလို ။

နဖူးမှာ ပြောင်တင်းနေပြီး ဆံမြိတ်စတစ်စနှစ်စ ရှေ့သို့ကျနေဟန်ရှိ၏ ။ မေးရိုးမှာမူ ခပ်ကားကား ။ စု စိတ်ထဲတွင် ငယ်ငယ်က ဖတ်ဖူးပြီးစွဲခဲ့သော ဦးစံရှားဝတ္ထုတွေထဲမှ ဘင်္ဂါလီကု,လားမတစ်ယောက်နှင့် တူသလိုလိုပါ ။

မိသားစု ထမင်းစားပြီး လရောင်အောက်တွင် ခြံထဲ ထွက်ထိုင်ကာ စကားစမြည် ပြောကြ၏ ။ သူမလည်း ထောင့်တစ်ထောင့်တွင် ဝင်ထိုင်နေသည် ။ စု ကတော့ သူမကို ငေးစိုက်ပြီး ကြည့်နေမိ၏ ။ အမေတို့ ၊ အစ်မတို့ကား သူမအား ခင်မင်ရင်းနှီးစွာ စကားပြောဆို နေကြပေပြီ ။ ထိုအချိန်တွင် စုအစ်မလတ်က လက်တို့ပြီး ပြုံးစစနှင့် “ မောင်နှမ ဘယ်နှစ်ယောက် ရှိလဲလို့ မေးကြည့်စမ်း ” ဟု စုအား ပြောလာသည် ။

“ အစ်မ ၊ အစ်မမှာ မောင်နှမ ဘယ်နှစ်ယောက်ရှိလဲ ”

“ ပြည့်လို့ ”

“ ဟင် .. ဘယ်လို အစ်မ ” 

“ ပြည့်လို့ဆို ”

ထိုအခါမှ စုအစ်မက ဝင်ရှင်းပြသည် ။ မောင်နှမတွေက များတော့ အိမ်မှာ ပြည့်နေတာသာ သိတယ် ။ မရေတွက်ဘူးပေါ့ဟာတဲ့ ။ စု တစ်ယောက် ထိုစကားနှင့်ပင် သဘော အကျကြီး ကျသွားရလေသည် ။ ပိုင်လိုက်သည့်စကား ။ ထိုခဏမှာပင် ရင်းနှီးသလို စိတ်ထဲမှ ဖြစ်ပေါ်လာသည် ။

“ ကဲ ကဲ ရေကြည့်ရအောင် အစ်မရယ် ၊ စုတို့ ရေပေးပါ့မယ် ၊ လူကိုသာ ပြောပေါ့ ”

“ စစ်ထဲ ဝင်သွားတာတင် သုံးယောက် ၊ ပြီးတော့ ... ”

ဟိုတစ်ယောက် ဒီတစ်ယောက် ရေတွက်ကြည့်လိုက်ရာ ကိုးယောက်ရှိသည် ။

“ ဒါဆို ကိုးယောက်ပေါ့ အစ်မရဲ့ ”

“ အင်း .. အဲဒီလောက်ရှိမယ် ”

စုတို့ တစ်အိမ်လုံး လွတ်လပ်စွာ ရယ်မောဖြစ်ကြသည် ။ သူမသည် ရိုးသားသည် ။ ပွင့်လင်း၏ ။ ဟောဟောဒိုင်းဒိုင်း ပြောချတတ်ပုံရ၏ ။ ထို့နောက် သူမအကြောင်းများကို ဆက်၍ မေးမြန်းမိပြန်သည် ။ သူမသည် ယောက်ျားနှင့် ကွဲကွာနေသူတစ်ဦး ဖြစ်နေပြန်၏ ။ ခြောက်နှစ်အရွယ် ကလေး တစ်ယောက်ရှိသည် ။ ထိုကလေးကို သူမ၏ အမေနှင့်အတူ ထားခဲ့သည် ။ ကလေး ရှိသောကြောင့် စုတို့ အိမ်မှာ ကြာကြာမှ နေပါ့မလားဟု တွေးပူမိ၏ ။ သို့သော် အဖြေသည် နောက်တစ်နေ့၌ ပေါ်လေပြီ ။

“ အစ်မ စုတို့ အိမ်မှာ ဘယ်လောက်နေမှာလဲ ”

“ အကြာကြီး ”

“ ဟင် တကယ်လားအစ်မ ၊ ဒါပဲနော် ၊ အစ်မစကား တည်ရမှာနော် ”

“ အို ... နေမှာလို့ ပြောပြီးပြီပဲဟာ ”

စု ရင်ထဲ၌ များစွာ ကျေနပ်သွား၏ ။ စိတ်အေးရပြီ ။ လူပင်ပန်းရုံမက စိတ်ပင်ပန်းဖို့ပါ မလိုတော့ ။ များစွာသော ထိုမိန်းကလေးတို့သည် အိမ်ကိုအမြဲ လွမ်းနေတတ်၏ ။ ရွာ ကို ပြန်ချင်နေတတ်ကြ၏ ။ အမေကို သတိတရရဖြစ်နေတတ်ကြ၏ ။ ထိုအခါ သူတို့ကို နေ့ရှိသရွေ့ ချော့မော့နေကြရ၏ ။ ဖျောင်းဖျပြောဆို နေကြရသည် ။ သူတို့သည် စုတို့ အိမ်မှာ မပျော်၍ မဟုတ်ကြပါ ။ စုတို့သည် ခင်မင်တတ်ကြပါသည် ။ အဆင့်အတန်းလည်း မခွဲတတ်ပါ ။ စုတို့ မိဘများသည် သူတို့က နည်းနည်း အလိုက်သိလျှင် ကိုယ့်ဘက်က များများ သိတတ်ကြသူများ ဖြစ်၏ ။ သို့သော် စုတို့အိမ်သို့ မလွမ်းပိုများသာ ရောက်လာတတ်ကြ၏ ။ ထို့ကြောင့် သည်လိုအားရပါးရ “ အကြာကြီးနေမယ် ” ဆိုသော သူဟာ ရှားဘိခြင်း ၊ ယခုတော့ စိတ်အေးရပေပြီ ။

တစ်ခါက စုနှင့် ရွယ်တူလောက် ၊ စုထက် ၂ နှစ် လောက် ကြီးမည့် မဝေဆိုသူ လာနေဖူးသည် ။ သူသည် အချိန်ပြည့် အိမ်ပြန်မယ်ချည်း ပြောနေသည် ။ သူကား အစိမ်းသက်သက် ။ တစ်ခါမှ မခွဲဖူး ။ ပို၍ သတိရတတ်၏ ။ ပို၍ အောက်မေ့ ၊ ပို၍ လွမ်းတတ်၏ ။ စုစုက သူ့ကို ဖျောင်းဖျနေရသည် ။

“ မဝေရယ် ၊ မဝေအမေ ဆေးဖိုးလေး ရအောင်တော့ စုတို့ အိမ်မှာ နေပေးပါဦး ၊ နောက်လူ ရှာမရလို့ပါ ”

မရ ။ ဘယ်လိုမှ ပြောမရ ။ သည်အိမ်မှာ ပျော်ပါသည် ။ သို့သော် အမေ့ကို လွမ်းပါသည် ။ ရွာမှာပဲ ရေထမ်းရင်း ၊ ကောက်စိုက်လိုက်ရင်းမှာပဲ အမေ့ကို ရှာကျွေးတော့မည် ။ နောက်ဆုံး မဝေ ပြောသောစကားမှာ စုနှင့် စုအမေ နေထိုင် ချစ်ခင်ပုံကို တွေ့လျှင် သူ့အမေကို ပိုသတိရသည်တဲ့ ။ စုရင်မှာ နင့်ခနဲ ဖြစ်သွား၏ ။ လှိုက်ခနဲ ဖြစ်သွား၏ ။ စု မဖျောင်းဖျ ရက်တော့ပေ ။ စု အရှုံးပေးလိုက်လေပြီ ။

တချို့မှာတော့ အကျင့်စာရိတ္တ မကောင်းသူများ ဖြစ် ၏ ။ ခိုးဝှက်တတ်၏ ။ လိမ်လည်တတ်၏ ။ စုစုတို့မှာ တစ်အိမ်လုံး အပ်ပြီး သွားနေကြသူများဖြစ်ရာ အဖော်သည် ရိုးသားမှဖြစ်ပေမည် ။ တစ်ခါက ဓာတ်သိထဲက မဟုတ်သော အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ခေါ်တင်ထားမိရာ စုတို့ အဝတ်များစွာ ပါကုန်လေသည် ။ စု နှမြော မဆုံးချေ ။ သူလည်း အလုပ်မလာတော့ချေ ။

သည်တစ်ခါတော့ မမြင့်သည် ရိုးသားပုံလည်း ရပါသည် ။ သွက်လက်ချက်ချာသူလည်း ဖြစ်သည် ။ ပြောထား လျှင်လည်း ပြောထားသည့် အတိုင်း တစ်သဝေမတိမ်း ဆောင်ရွက်ပေးသည် ။ ဒါဆို ကျေနပ်စရာပေါ့ ။ သို့ပေမယ့် သူမ၏ အားနည်းချက်ကို စုတို့ သိပ်မကြာခင်မှာပဲ သိလိုက် ရသည် ။ သူမသည် အလွန်စူးစမ်းသူတစ်ဦး ဖြစ်၏ ။ အလုပ်အားလျှင် ခြံအပြင်ကို ပဲ စိတ်ဝင်စားနေသည် ။ ခြံစည်းရိုးကို ကိုင်ကာ ခြံပြင်ကို ခြေဖျားထောက် ကြည့်နေတတ်သည် ။ ထူးဆန်းသည် ထင်လျှင် အိမ်ထဲ ပြေးဝင်လာကာ အမောတကော ပြောတတ်သည် ။

“ ဟိုကောင်မ ဝတ်သွားပုံကို ကြည့်ပါဦး ၊ စကပ်ကြီးနဲ့ ။ နောက်ကလည်း အကွဲကြီး ။ ငါတို့ရွာမှာဆို ခွေးတစီစီ နေမှာ ”

“ အင်း အဲဒါ ဘာဖြစ်လဲ ၊ ဒါတွေ ရိုးနေပြီ အစ်မရဲ့ ။ နောက်ထပ် ဒီ့ထက်ဆန်းတာတွေ အစ်မ မြင်ရဦးမယ် ”

“ ဟွန်း ကြည့်မရပေါင်တော် ”

“ ဒါ ရန်ကုန်ပဲ အစ်မရဲ့ ။ နောက်ဆို အစ်မ မျက်စိယဉ်သွားမှာပါ ”

တစ်ညနေက စု အခန်းထဲ ရေချိုးနေတုန်း ပြတင်းပေါက်မှ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ မမြင့်ကို ခြံစည်းရိုးထောင့်ရှိ မာလကာပင်ပေါ် တက်ကာ အပြင်ကို ကြည့်နေသည်ကို ဗြုန်းခနဲ သွားတွေ့ရလေသည် ။ ဒါတော့ လွန်လွန်းပြီထင်၏ ။ သူများကို စပ်စုလွန်းပြီ ။ ဘယ့်နှယ် အပင်ပေါ်ကို တက်ပြီး ကြည့်ရသည်လို့ ။

“ မမြင့် ဘာလုပ်နေတာလဲ ”

“ ဟိုဘက်ခြံက အလုပ်သမားလင်မယား ရန်ဖြစ်နေလို့ ”

“ အစ်မရယ် သွားမကြည့်ပါနဲ့ ၊ အားနာစရာ ကောင်းပါတယ် ”

“ နေ့လယ်ကတည်းက ရန်ဖြစ်နေတာအေ့ ”

“ အဲဒါဘာဖြစ်လဲ ၊ သူများ စိတ်ဆင်းရဲနေချိန်မှာ သွားစပ်စုမနေသင့်ဘူး ”

သူမသည် စုစု စကားကို အမှုမထားပါ ။

“ ကိုယ်ဝန် ရှိလို့တဲ့အေ ၊ ရိုက်နေတာ ”

ထိုအခါ စုလည်း စိတ်ဝင်စားသွားပေပြီ ။

“ ဘယ်လို အစ်မ ”

“ ကိုယ်ဝန်ရှိလို့ ၊ အဲဒါကို သူ့ယောက်ျားက ကန်နေတာအေ့ ၊ နေ့လယ်တုန်းက ”

“ ဟင် ရက်စက်လှချည့်လား ၊ သူနဲ့ ရတာ မဟုတ်ဘူးလားလို့ ”

“ ဟုတ်တယ် ဒါပေမဲ့ မလိုချင်လို့ နေမှာပေါ့ ”

“ အို မလိုချင်ရင် မရအောင်နေပေါ့ ။ ဒါတော့ အရုပ်ဆိုးလွန်းပါတယ် ”

“ ဪ .. ဒါတော့ ပန်းရံသမားတွေပဲ ။ စီးပွားရေး ချောင်လည်တယ် ဘယ်ရှိမလဲ ။ ခုဆို စားပေါက်တစ်ပေါက် တိုးလာပြီ ။ သနားစရာ ကောင်းတယ်နော် ”

သူမသည် စုစုထက် တော်သွားပေပြီ ။ စုထက် ဘဝကို ပိုနားလည်ပေပြီ ။ သူမသည် စုအား တွေးစရာဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ပေးခဲ့၏ ။ စု မြင်ဖူးခဲ့သည်ကတော့ ရုပ်ရှင်တွေ ထဲမှာ မိန်းမက ယောက်ျားနားကို ကပ်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြော လိုက်ရင်ပဲ ‘ သားသားလား ၊ မီးမီးလား  ’  ဆိုပြီး ထခုန်မြူး ပျော်တာပဲ တွေ့ဖူးသည် ။ ယခုလို အဖြစ်မျိုး မကြုံဖူးခဲ့ ။ ခုတော့ ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာပဲ ထရိုက်နေရပေသည် ။ ကလေးကို မချစ်လို့တော့ ဟုတ်မည်မထင်ပေ ။ စုစု ခေါင်းထဲသို့ မေးခွန်းပေါင်း များစွာ ပြုံဝင်လာ၏ ။ စုစု အတွေးစကို အမြန် ဖြတ်ပစ်ရလေသည် ။

“ မိန်းမကအေ ရိုက်တာကို အော်ရုံအော်နေတာ ။ ပြန် မလုပ်ဘူး ။ ငါသာဆို ဘယ်ရမလဲ ။ ဟောသလို ဟောသလို ” ဟု ဆိုကာ လက်မောင်းကို ပင့်၍ အမူအရာတွေ လုပ်ပြ၏ ။ ထို့နောက် သတိရပြီး ပြန်ငြိမ်သွားကာ ...

“ ငါ့ယောက်ျားလည်း ဒီလိုပဲ ၊ ရိုက်တာမှ မပြောနဲ့တော့ ”

ထိုအခါ ကျွန်မကလည်း အားကျမခံ

“ အဲဒီတော့ အစ်မက ဟောသလို ပြန်မရိုက်ဘူးလား ” ဟု သူ့အမူအရာအတိုင်း ပြန်လုပ်ပြလိုက်သည် ။ သူမက ရှက်ရယ် တစ်ချက်ရယ်ပြီး ...

“ ငါက ပြန်မလုပ်ဘူးအေ့ ၊ ကလေးဆွဲပြီး အမေ့အိမ် ဆင်းလာခဲ့တာ ” ဟု ပြောသည် ။ ထို့နောက် ...

“ ယောက်ျားတွေက ကောင်းတဲ့ ကောင်တွေ မဟုတ်ဘူး ” ဟု သံဝေဂရသံနှင့် ဆိုသည် ။

“ ကဲ တော်ပါပြီ အစ်မရယ် ။ အစ်မလည်း အိမ်ထဲဝင်ပါတော့ ။ မိုးလည်းချုပ်ပါပြီ ။ သွားလည်း ကြည့်မနေပါ နဲ့တော့ ” ဟု ဆိုကာ အိမ်ထဲ အတင်းဆွဲသွင်းခဲ့ရသည် ။

••••• ••••• •••••

“ အစ်မ ဟိုနားမှာ ပစ္စည်းတစ်ခု သွားဝယ်ချင်လို့ စုနဲ့ အဖော်လိုက်ခဲ့ပေးပါ ” ဟု ခေါ်လိုက်သော အချိန်က သူမ မျက်နှာသည် အလွန်အမင်း ပြုံးရွှင်သွားသည် ။ ဟီ .. ဟိ ဟု တစ်ချက် ရယ်လိုက်ပြီး ထဘီကို အမြန်လဲလိုက်သည် ။ စု ကတော့ အစ်မလိုပင် ရင်းနှီးနေပြီမို့ “ အပြင်ထွက်ရမှာမို့ စိတ်ညစ်နေပြီ ထင်တယ် ” ဟု ခပ်တိုးတိုး စလိုက်သည် ။ ထိုအချိန်မှ စ၍ စိတ်ညစ်စရာနှင့် စတင် ကြုံရလေပြီ ။

တချို့သော ယောက်ျားလေးများသည် မိန်းကလေး မြင်ပါက အားရှိတိုင်း ပါးစပ်မှ တကျွိကျွိ မြည်နေတတ်၏ ။ ယခုလည်း ထိုသို့ဖြစ်ရာ မမြင့်ကလှည့်ကြည့်၏ ။ ဟိုက လျှာထုတ် ပြလိုက်သည် ထင်ပါ၏ ။ မျက်လုံးပြူးကာ -

“ အမလေးတော် ၊ ငါ့ကို လျှာထုတ်ပြတယ် ” ဟု စု အား လာပြောတော့သည် ။ စုစု အကြီးအကျယ် စိတ်ဆိုး သွားရပြီ ။

“ အစ်မက ဘာလို့ ပြန်ကြည့်တာလဲ ”

“ မသိဘူးလေ ငါ့ကို ခေါ်တယ်မှတ်လို့ ”

“ အစ်မ ဘယ်တော့မှ ပြန်မကြည့်ရဘူး မှတ်ထား ၊ အဲဒီ လူမျိုးတွေက မိန်းကလေး မြင်ရင် စချင်ပြီး အရှက်သိက္ခာ မရှိတဲ့ လူတွေ ၊ ဒါကို အစ်မက ပြန်ကြည့်နေစရာ မလိုဘူး ”

ဟု စုစုက ပစ်ပစ်ခါခါ ခပ်ငေါက်ငေါက် ပြောပစ်ရသည် ။ ဒါမှလည်း ငြိမ်မည် မဟုတ်လား ။ ထိုအခါ သူမက -

“ ဟုတ်လား ”

“ အင်း ဟုတ်တယ် ။ ( စုက ဘေးမှ လျှောက်သွားသော လူတစ်ယောက်အား ညွှန်ပြလိုက်ပြီး ) သူ စုစုတို့ကို ခုနကလို စလား ”

“ ဟင့်အင်း မစဘူး ”

“ ဘယ်စမလဲ ကိုယ့်သိက္ခာကို ယ်ထိန်းတဲ့သူတွေဟာ ဒီအလုပ်မျိုး ဘယ်လုပ်မလဲ ။ တော်ပြီ အစ်မနဲ့ သွားရတာ သိပ်စိတ်ညစ်ဖို့ ကောင်းတာပဲ ”

သူမ ငြိမ်ပြီး နောက်မှ လိုက်လာသည် ။ အသက် ၁၉ နှစ် အရွယ်က အသက် ၃၀ ကျော်ကို ပြန်ထိန်းရသလို ဖြစ်နေပေပြီ ။ စုစု လည်း တော်တော် ပြောလိုက်ပြီးမှ သနားသွားသည် ။ သူမသည် ဘာမှ နားမလည် ပါတကား ။ အတော့်ကို လူအကြောင်း နားလည်အောင် သင်ပြရပေဦးမည် ။ ဒါဟာ သူမရဲ့ နားလည်မသိတတ်မှုလေး တစ်ခုပဲဟု ကြိုးစားပြီး ဖျောက်ပစ်မိတော့သည် ။

••••• ••••• •••••

“ ဟာ အစ်မ ထဘီပြောင်းပြန်ကြီး ဖြစ်နေတယ် ။ ပြန်ပြင်ဝတ်လိုက်ဦး ”

“ ဝတ်ပါဘူး ၊ ဒီအတိုင်း ဝတ်နေကျပဲဟာကို ”

“ ဘယ်ဟုတ်မလဲ အစ်မရဲ့ ။ ပြန်ဝတ်ပါ ။ ထဘီ ပြောင်းပြန်ကြီး မဝတ်ကောင်းပါဘူး ၊ ပြင်ဝတ်ပါ အစ်မရဲ့ ”

“ ဝတ်နိုင်ပါဘူးအေ ၊ ရွာမှာ ဒီလို ဝတ်နေကျပဲ ။ တစ်ဖက်ဝတ်ပြီးရင် နောက်တစ်ဖက် လှန်ဝတ်လိုက်တာပဲ ”

“ အို စိတ်ညစ်စရာ အစ်မရယ် ”

စုစု တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးပါ ။ စိတ်ထဲတွင်လည်း အလွန် ထိခိုက်သွားလေသည် ။ စုတို့ ဘယ်လို လူမျိုးနဲ့ လာတွေ့ နေပြီလဲ ။

“ အစ်မမှာ ထဘီ မရှိလို့လားဟင် ၊ စုတို့ ပေးမှာပေါ့ ။ ဒီလိုတော့ မဝတ်ပါနဲ့နော် အစ်မနော် ”

သူမသည် ပြုံးကာ လက်နှစ်ချောင်း ထောင်ပြသည် ။ နှစ်ပဲ ရှိတယ်ပေါ့ ။ စုစု အပြေးအလွှား ထဘီ ၊ အင်္ကျီတွေ သွားထုတ်ရသည် ။ စုစု အစ်မများကလည်း လုံချည်ရော ၊ အင်္ကျီပါ ရက်ရောစွာ ပေးပစ်ကြသည် ။ သူ့အကျင့် ပြင်ပါစေလေ ။

မပြင်ပါ ။ နောက်တစ်နေ့လည်း ထဘီပြောင်းပြန်ကြီးပဲ ဝတ်ပါသည် ။ စုစု လည်း ပြောမရပါ ။ ထိုပုံစံ မြင်တိုင်း စုစု စိတ်ထိခိုက်ရသည် ။ မဝတ်ကောင်းဘူးဟုသာ စိတ်ထဲမှာ စွဲထင်နေ၏ ။ ထဘီပြောင်းပြန်ဝတ်သူကြီး စုတို့ အိမ်မှာ ရှိနေပါကလားဟု စိတ်မချမ်းမသာ ဖြစ်ရ၏ ။ တစ်နေ့တော့ သူမသည် ထဘီပြောင်းပြန်ကြီး ပြန်ဝတ်ကာ အကြော်ကြော်ပေးနေသည် ။ စုစုလည်း နောက်မှ ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲ ရွံ့သလိုဖြစ်လာကာ -

“ အစ်မက ကြောက်စရာကြီး ”

“ ဘာဖြစ်လို့လဲ ”

“ ထဘီပြောင်းပြန်ကြီး ဝတ်လို့ ”

သူမလည်း ရှိန်းသွားပုံရ၏ ။ မျက်နှာပျက်သွားကာ စုစုအား လှည့်မကြည့်တော့ပေ ။ စုစုလည်း သူမ ဘေးမှ အသာ ထထွက်လာခဲ့သည် ။ နောက်ပိုင်း ထဘီပြောင်းပြန် ဝတ်တာ သိပ်မတွေ့ရတော့ပေ ။

တော်ပါသေးရဲ့ ။

••••• ••••• •••••

“ ဒီကောင်မကလည်း ချူပ်ချူချာ နိုင်လိုက်တာ ”

သည်စကားသည် မမြင့်က စုအစ်မကို ပြောလိုက်သော စကားဖြစ်၏ ။ သူမကတော့ ရင်းနှီးစွာ ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည် ။ အစ်မကလည်း သဘောကျကာ တဟားဟား ရယ်နေသည် ။

“ အစ်မ ကိုတော့ ယဉ်ကျေးအောင် သင်ရဦးမယ် ။ ဒီလို မပြောရဘူး အစ်မရဲ့ ။ စုတို့မို့လို့ ခံတာ ၊ တခြားသူဆို ဘယ်ရမလဲ ”

ထိုအခါ သူမက ပြုံးစိစိ လုပ်နေ၏ ။ တစ်မျိုးပါလား သင်ရဦးမည် ။ အတော်ကလေးကို စုံအောင် သင်ရဦးမည် ။ သူမသည် အလုပ်ကို မခိုမကပ် လုပ်တတ်သူ ဖြစ်၏ ။ အစစ အရာရာလည်း စိတ်ချရသူ ဖြစ်၏ ။ ရောက်တဲ့ အရပ်မှာလည်း ပျော်အောင်နေတတ်သူ ဖြစ်၏ ။ အင်း တစ်ခုပါပဲ ။ အနေအထိုင် အပြောအဆို မတတ်တာ တစ်ခုပါပဲ ။ ဒါကိုတော့ စုတို့က နားလည်ခွင့်လွှတ်ရပေမည် ။

“ အစ်မ အစ်မသားလေး မလွမ်းဘူးလား ”

အဖြစ်ကတော့ ဒီလိုတောင် မေးယူရတဲ့ အဖြစ်ပါပဲ ။ သူကတော့ သူ့အလုပ် ၊ သူ့အကျင့်နှင့် ပျော်နေ၏ ။ ရွာကို အကုန် မေ့နေပြီ ထင်ရ၏ ။ ဒါပေမဲ့ -

“ ရော့ကြည့်စမ်း ၊ ငါ ဒါလေးပဲ ကြည့်ပြီး အလွမ်းဖြေနေရတာ ”

စုစု လှမ်းယူပြီး ကြည့်လိုက်ရာ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်နှင့် ၆ နှစ်အရွယ်ကလေးတစ်ယောက် ယှဉ်ပြီး မတ်တတ်ရပ်နေသည် ။

“ ဒါက ငါ့ညီမအေ့ ၊ ဒါက ငါ့သားပေါ့ ။ ဘုန်းကြီးကျောင်းမှာ နေတာ ။ ကျောင်းမထားနိုင်ပါဘူး ။ ဘုန်းကြီးက သေစာရှင်စာတော့ သင်ပေးလိမ့်မပေါ့ ။ ငါ့သားက အတတ်သားဟဲ့ သိလား ။ ငါ ဒီကိုလာခါနီး ၊ အမေ ဘယ်သွားမလို့လဲတဲ့ ၊ အကြာကြီး မနေနဲ့တဲ့ ”

စုစု တော်တော် အံ့သြမိသည် ။ သူမကို ကြည့်ရသည်မှာ မလွမ်း သလိုလို ၊ သတိမရ သလိုလို ။ တကယ်တော့ သူမ၏ စိတ်ထဲမှာ အမှတ်တရရ ဖြစ်နေလိမ့်မည် ။ တမ်းတမ်းတတ ဖြစ်နေလိမ့်မည် ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခွန်းမျှ မပြောပါ ။ ခုလို မေးမှပဲ သိရတော့သည် ။ သူမသည် ခံစားမှုကို ဖုံးဖိနိုင်စွမ်း ရှိသူပါတကား ။ သူမကို စုစု သနားသွားမိသည် ။ လေးစားသွားမိသည် ။ ပိုရင်းနှီးသွားမိ၏ ။

••••• ••••• •••••

မမြင့်သည် စာတတ်သူ မဟုတ်ချေ ။ သေစာရှင်စာပင် မဖတ်တတ်ချေ ။ တစ်နေ့ စု စကားစပ်မိရင်း -

“ အစ်မ စာတတ်သလား ”

“ ဟင့်အင်း မတတ်ဘူး ”

“ ကျောင်းနေဖူးလား ”

“ နေဖူးသားပဲ ၊ သုံးခါတောင် ”

“ ဟာ ဒါဆို နည်းနည်းတော့ တတ်မှာပေါ့ ၊ ကကြီး ခခွေးရော ”

ခေါင်းကို သွက်သွက်ခါအောင် ခါပြသည် ။

“ ဒီလိုဆို စု သင်ပေးမယ်လေ ”

“ အမလေး တတ်ဖို့ကံ မပါလို့ မတတ်တာ ။ ဘယ်လိုမှ သင်မရဘူး ”

“ ဒါဆို အစ်မနာမည်ရော ရေးတတ်လား ”

“ ရေးတတ်တယ် ‘ အ ’ သုံးလုံးသင်တန်းတုန်းက တတ်သွားတာ ။ ဒီတစ်လုံးပဲ ရတယ် ”

မဝိုင်းတဝိုင်း လက်ရေးနှင့် ‘ မမြင့် ’ ဟု ရေးပြသည် ။

“ ဘယ်ဆိုးလို့လဲ အစ်မရဲ့ ။ အစ်မ စာတတ်နိုင်ပါတယ် ။ သင်စမ်းပါ ”

သို့သော် သူမသည် လုံးဝစာသင်ချင် စိတ်မရှိပါ ။

“ မရပါဘူးအေ ” ဟုသာ ခပ်ညည်းညည်း ပြော၏ ။ သူမ ရှေ့ စုစု စာသွားရေးမိလျှင်လည်း “ ညည်းမလဲ စာတွေပဲ တကုပ်ကုပ် ရေးနေ ။ ဘာတွေ မှန်းလည်း မသိဘူး ၊ အလကားပါအေ ရှုပ်ပါတယ် ”

စုစု ပြန်ရှင်းပြမနေတော့ပါ ။

“ ဘာတွေမှန်း သိချင်ရင် အစ်မ စာသင်ပေါ့ ” ဟု တစ်ခွန်းတည်း ပြန်ချေပခဲ့သည် ။ ထိုအခါမှသာ မမြင့် အသံ တိတ်တော့၏ ။

••••• ••••• •••••

တစ်နေ့

ထိုနေ့က မမြင့် ငိုသည် ။ စုအစ်မ လာပြောစက စုစု ယုံတောင် မယုံချင်ပေ ။ ဒီလောက် ပျော်ပျော်နေတတ်သည့် အမျိုးသမီး ။ တစ်ချိန်လုံး ပြောင်စပ်စပ်နှင့် ရွှင်ပျလွန်းသော အမျိုးသမီး မမြင့် နှင့် ငိုခြင်းသည် မအပ်စပ်ချေ ။ ထို့ကြောင့် စုစု အံ့သြမိခြင်းဖြစ်သည် ။

“ အစ်မ ဘာဖြစ်လို့လဲ ၊ ဘာလို့ ငိုရတာလဲ ”

“ ဓာတ်လိုက်လို့အေ့ ” ငိုရင်း ပြောပါသည် ။

“ အစ်မက ရေစိုလက်နဲ့ သွားကိုင်တယ်ထင်တယ် ။ လျှပ်စစ်ကို ဂရုစိုက်ရတယ် အစ်မရဲ့ ။ စုတို့ ပြောသားပဲ မဟုတ်လား ”

“ မဟုတ်ဘူးအေရဲ့ ၊ အဲဒါ ငါ့အမေက ငါ့ကို ရိုက်တာ ”

စုစုလည်း မေးမယ့်သာ မေးနေရသည် ၊ စကတည်းက ခပ်ရယ်ချင်ချင် ။ စုစုရဲ့ ဇာတ်လိုက်မသည် စု ရှေ့မှာ ငိုကြီးချက်မ ဖြစ်နေပေပြီ ။ ခုလည်း ပြောပြန်ပြီ ပေါက်တတ်ကရ ။ စုလည်း မနေနိုင်တော့ဘဲ ရယ်မောပစ်လိုက်ကာ -

“ ကဲ ပြောစမ်းပါဦး ၊ ရွာကနေ ဘယ်လို လာရိုက်သတဲ့လဲ ”

“ ငါက အိမ်မှာ သိပ်ဆိုးတာအေ့ ။ အမေနဲ့ ဖြောင့်ဖြောင့် စကားမပြောဖူးဘူး ။ ဘုနဲ့ဘောက်ပဲ ။ တစ်ချိန်လုံး ရန်ဖြစ်နေတာ ။ ခု ဒီအလာလည်း တစ်ညလုံး ရန်ဖြစ်ကြတာ ။ ဒီလာတာလည်း အမေ့ကို အသိမပေးခဲ့ဘူးအေ့ ။ ခုတော့ အမေက ငါ့ကို ရိုက်ပြီ ။ ငါ အမေ့ကို သတိရတယ် ”

စုစုလည်း ဘာမှ ပြန်မပြောမိတော့ပေ ။ မမြင့် ငိုနေပုံကိုသာ ထိုင်ကြည့်မိတော့သည် ။ မမြင့်သည် သူတစ်ပါး အပေါ်တွင်မတော့ အလွန်ကောင်းပါကလား ။ ခိုင်းလိုက်လျှင်များ တစ်ခါမျှ ညည်းဖူး ၊ ငြူစူဖူးသည်မရှိချေ ။ “ အေး အေး လုပ်ပေးမယ်နော် ” ဟု ‘ အေး ’ ချင်းထပ်အောင် သ ဘောကောင်းလေသည် ။ အလုပ်ကိုလည်း ခိုင်းသည့်အတိုင်း တစ်သဝေမတိမ်း လုပ်တတ်၏ ။ ကျိုးနွံသော အလုပ်သမားတစ်ယောက်ပင် ဖြစ်၏ ။

သို့သော် မမြင့်သည် အိမ်မှာတော့ အလွန်ဆိုးသူတစ်ယောက်အဖြစ် ပါဝင်ခဲ့ရ၏ ။ မိဘ၏ ဆုံးမမှုကို မနာခံသော သမီးဆိုးတစ်ယောက် အနေနှင့် ဇာတ်ကို ကခဲ့ရ၏ ။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အရွဲ့တိုက်သော မိန်းကလေး အဖြစ်နှင့် ခံယူခဲ့ရ၏ ။ ဒါသည်ပဲ သူ့ကံတရား ၊ လောကဓံတရားတို့က သည်နေရာမှာ သည်လိုနေ ၊ ဟိုနေရာမှာ ဟိုလိုနေဟု ညွှန်ပြထားလေရော့သလား ။ ယခု မမြင့် တစ်ယောက် သူ့အမှားကို ပြန်သတိပြုမိစပြုပြီ ။ မိဘကို ချစ်ခင်ကြင်နာသော စိတ်နှင့် ကြည့်တတ်ပေပြီ ။ ပတ်ဝန်းကျင်ကိုလည်း ကြည်လင်သော စိတ်နှင့် မြင်တတ်ပေပြီ ။

အကယ်၍ မမြင့် ရွာသို့ ပြန်မည် ဆိုလျှင်လည်း စုစု အပြစ်တင်ဖြစ်တော့မည် မဟုတ်ပါ ။

သို့သော် စုစု စိတ်မညစ်မိအောင်ကိုမူ အတော်ကို ကြိုးစားယူရလိမ့်ဦးမည် ထင်သည် ။

▢  မိုးချိုသင်း
📖 ရုပ်ရှင်တေးကဗျာ မဂ္ဂဇင်း
      ၁၉၉၀ ၊ မေ

သစ္စာပျက် မှတ်တမ်း

 

❝ သစ္စာပျက် မှတ်တမ်း ❞
     ( ဇော်ဇော်အောင် )

ကြာခဲ့ပြီ ။

ကြာခဲ့ပြီ အချစ်ရယ် .... ။

အနှစ်နှစ်ဆယ်သည် လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းလာခဲ့၏ ။ အသည်းနှလုံးသည် အပိုင်းအစပေါင်း နှစ်ဆယ်တိတိ ကွဲအက်ပြတ်ကြွေပြီးသောအခါ ပြီးသည့် နောက်တွင်မူကား ရယ်မောသံသည် သွေ့ခြောက် တွန့်လိမ်အက်ကွဲ၍ အဓိပတိလမ်း၏ ဘေး ဖုန်မှုန့်များထဲတွင် လဲလျောင်းနေသည် ။ ထိုနေရာတွင် ကမ္ဘာတည်သရွေ့ ရှိနေလိမ့်မည် ။ နောင် အနှစ်တစ်သန်း ကြာသောအခါ သိပ္ပံပညာရှင်များ ၊ သုတေသီများသည် တူးဖော် အမှတ်မထင် ရရှိကြလိုက်သော ရယ်မောသံကျောက်ဖြစ်ရုပ်ကြွင်းကို စားပွဲပေါ် တင်၍ စာတမ်းဖတ်ကြလိမ့်မည် ။ ထိုအခါ မသေသော အချစ်သည် သူ့ အကြောင်း တစ်စွန်းတစ်စ တစ်ပါဒမျှ မပါဝင်သော သုတေသနစာတမ်းကို နားထောင်၍ ပြုံးနေလိမ့်မည် ။ ထိုအပြုံးသည် မိုက်မဲသော ၊ အရှက်မရှိသော သစ္စာတရားကို တိတ်ဆိတ်စွာ ငေါက်ငမ်းနေပေလိမ့်မည် ။

အနှစ် နှစ်ဆယ်သည် လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းလာခဲ့သည်  ။

ထိုစဉ်က ...

ထိုစဉ်က ကံ့ကော်ပွင့်တွေ ဝေနေသည် ။ ဥဩငှက်၏ တေးသံသွင်းရိပ်မြုံသည် အင်းလျားကန်စပ် တစ်ခုတည်းသော စိန်ပန်းပြာအပင်ပေါ် တွင် ရှိခဲ့၏ ။ နှင်းကြွင်းတို့ စိုစွတ်သော မြက်ခင်း သည် အဆောင်တံခါးပိတ်ချိန် သံစကာကွက်များ နောက်မှ မြင်လိုက်ရသော မျက်လုံးကလေးများနှင့် တူ၏ ။

ထိုစဉ်က တက္ကသိုလ်က လေပြည်ညင်းသည် ဒေါနပန်းခင်း တစ်ခုလုံးကို သယ်ဆောင်လာသည် ။ ဒေါနလေပြည်ညင်း နှင့် တူသော ရယ်မောသံကို တစ်ရံမလပ် ကြားနေရ၏ ။

သစ်ပုပ်ပင်ကြီးသည် ထိုစဉ်က မအိုသေး ။

နုပျိုသော ခြေထောက်ဖြူဖြူလေး တစ်စုံသည် ဖိနပ်မပါ ၊ ဗလာပြေး ၍ ညိုရင့်ပြောင်လက်သော မဟော်ဂနီရွက်ခြောက်များကို လိုက်လံနင်း ချေခဲ့သေးသည် ။ လဲပြိုမှု ယိမ်းယိုင်သွားသော အခါ သူ ရယ်သည် ။ ထို ရယ်သံကို အဓိပတိလမ်းက ဖမ်းယူဝှက်ထားလိုက်ပြန်သည် ။ ယခု ဘယ်ဆီ ရောက်နေပြီ မသိပါ ။

ထိုစဉ်က ...

သီရိဆောင်တွင် ကံ့ကော်ပင် တစ်ပင် ရှိခဲ့ဖူး၏ ။ သူ့အပွင့်တွင် ကြည်သာသော ချစ်သူတို့ ၏ ပန်းနုရောင် ရနံ့များ ရှိသည် ။ ပွင့်ချပ်များ တွင် ချစ်သူတို့၏ အပြုံးများ ရှိ၏ ။ ဝတ်ဆံများတွင် သဝန်တိုသော အချစ်စစ် အချစ်မှန်များ ရှိ၏ ။ အရွက်များတွင် ဟန်လုပ်သော စိမ်းကားမှုများ ရှိ၏ ။ အကိုင်းအခက်တို့သည် လောကတံတိုင်းတိုင် ယှက်ဖြာနေ၏ ။ ထို အပင်သည် ထာဝရ ။ ထိုစဉ်က သီရိဆောင်တွင် ကံ့ကော်ပင် တစ်ပင် ရှိခဲ့ဖူး၏ ။ ကံ့ကော်ပန်းများ ဝေနေသည် ။ နှင်းဖြူတွေ မှိုင်းနေ၏ ။ တက္ကသိုလ်များ ကံ့ကော်တွေ ဝေ၍ နှင်းဖြူတွေ မှိုင်းပြီ ဆိုပါလျှင် ဘာကိုမျှ မမြင်ရ ။ လောကသည် ပိတ်ဖုံးလျက် ။ ရှည်လျား ကော့သွယ်သော မျက်တောင်များပေါ်တွင် ထင်နေသည့် နှင်းမှုန်ကလေးများကိုသာ မြင်ရသည် ။

အင်းလျားရေပြင်သည် ပူနွေးသော အငွေ့များကို ထုတ်လျက်ရှိသည် ။ ဖြူဖွေးနဲ့ သွယ်သော လက်ချာင်းကလေးများ ဖြန့်၍ ရေပြင်မှ အနွေးဓာတ်ဖြင့် မီးလှုံခဲ့ဖူးပါသည် ။ အင်းလျားရေပြင်၏ အကြည့်သည် ယခုအခါလောက် စိမ်းစိမ်းကားကား မရှိလှ ။ ပြုံးမြနေသည် ထင်၏ ။ ဘွဲ့နှင်းသဘင် အဆောက်အအုံကြီး၏ နောက်တွင် ကျွန်းဆွယ် တစ်ခုမှ ဖြတ်ထွက် သွားသော ကမ္ဘာပေါ်မှာ အလှဆုံးသော ကျွန်းကလေး တစ်ကျွန်းရှိသည် ။ ဒီဘက် အငူစွန်းမှာ ကိုင်း၍ ပေါက်နေသော သစ်ပင်ကြီး တစ်ပင်လည်း ရှိသည် ။ နောင် အနှစ်နှစ် ကြာသောအခါ သစ်ပင်ကိုင်းကိုင်းကြီး ရှိ မရှိ ငြင်းခုံခဲ့ကြသေး၏ ။ ချစ်သူတို့၏ ငြင်းခုံမှုသည် ကွဲကွာခြင်းနှင့် အထီးကျန်နိမိတ်ကို ယူလာကြောင်း ထိုစဉ်က မသိ ။ ထို သစ်ပင်ကြီး မရှိတော့ပြီ ။

အဖြူရောင်နောက်ခံတွင် အနီ ၊ အပြာနှင့် အနက် ပတ်လည်စင်းများ ပါရှိသော လုံချည် ကို တိုတို မ၍ ကျွန်းကလေး သို့ ကူးလာသောအခါ ဖြူဝင်းသွယ်မွတ်သော ခြေသလုံးကလေးများ အင်းလျားရေပြင်တွင် အရိပ်ထင် ကျန်ရစ်၏ ။ ထိုအရိပ်ကို ကျီစယ်တတ်သော ရေကန်မိုက်က ဖမ်းယူ ဖွက်ထားခဲ့သည် ။ ယခု ဘယ်ဆီတွင် ရောက်လေပြီ မသိ ။ ပျောက်ကွယ်သွားသော သစ်ပင်ကြီး ရှိခဲ့ဖူးရာ နေရာဟောင်းကို မြင်မိတိုင်း လျှော့ထား သည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သော အားတင်းမှုတို့သာ ဆူဝေလာပါသည် ။

ဗဟိုစာကြည့်တိုက်၏ ဘေးတွင် ကံ့ကော်တောအုပ်ကလေး မရှိသေး ။ မြက်ခင်းကွက်လပ်၏ အလယ် စိန်ပန်းပြာပင်ကြီး တစ်ပင်သာ ကြီးမားစွာ ရှိခဲ့၏ ။ အကိုင်းအခက်များသည် ပုံပြင်ထဲက စုန်းမကြီး၏ ခြေထောက်များနှင့် တူသော ထိုအပင်ကြီးသည် အရုပ်ဆိုးလှ၏ ။ သို့သော် တစ်ပင်လုံး အပြာ နုရောင်သန်းလာသောအခါ ဘယ်သူမှ တူမရသော အလှ ပေါ်လာသည် ။ အပွင့်တွေ ကြွေ၍ပင်အောက်ခြေ မြက်ခင်း တစ်ဝိုက် အပြာနုရောင်တွေ ဖုံးသောအခါ ထိုအလှသည် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်တော့၏ ။ ဘယ်သော အခါမှ ပြန်လည် ဖတ်တော့မည် မဟုတ်သော ဒိုင်ယာရီဟောင်း တစ်ခုမှ မတ်လ ( ၁၉ ) ရက်နေ့ ဟူသော စာမျက်နှာ နေရာတွင် ယခုတိုင် ရှိနေပေလိမ့်ဦးမည် ။ ထိုတစ်ခုသော ပွင့်ဖတ်၏ အပြာနုရောင်သစ္စာတရား သည် ယခုအခါ မည်းညစ်စွာ ပျက်ယွင်းခဲ့လေပြီ ။

သစ္စာတရား ဆိုသည်မှာ မည်သို့သော တရားမျိုးပါလဲ ။ သမိုင်းစာအုပ်၏ ဝါကြင်ရော်နေသော စာမျက်နှာပေါ်မှ ဒဿနပညာရှင်သည် မိုက်မဲသော အပြုံးစဖြင့် မသိကျိုးကျွန် ပြုနေသည်  ။

တက္ကသိုလ်များ ဓမ္မာရုံ တွင် ဉာဏ်တော် တစ်တောင် သာသာ ကြေးသွန်းဘုရား တစ်ဆူ ရှိသည် ။ သစ္စာမြဲ၍ လက်တွဲ မဖြုတ်လိုသော ချစ်သူတိုင်း ထိုဘုရား ထံတော်ပါးမှာ သစ္စာထားကြသည်ဟု အစဉ်အလာ ဆိုရိုးရှိခဲ့ဖူးသည် ။ လွန်ခဲ့သော အနှစ်နှစ်ဆယ်က ဖူးမြော်မြင်တွေ့ခဲ့ ရသည့် အသရေတော် တည်ငြိမ်ခြင်းသည် မပြောင်းမလဲ သပ္ပာယ်ဆဲပင် ရှိပါလိမ့်မည် ။ တက္ကသိုလ်များ ဓမ္မာရုံသို့ မရောက်သည်မှာ အနှစ်နှစ်ဆယ် ကြာခဲ့ပါပြီ ။

အို ... အရှင် ၊ လောကသုံးပါးသခင် မိုက်မဲလေးလံသော ဘုရားတပည့်တော်အား ခွင့်လွှတ်တော်မူပါ ။

စိမ်းကားစွန့်ပစ်မှု၏ အထိမ်းအမှတ် ရနံ့သည် ခရေပန်းနံ့ ဖြစ်လေမည်လား ။ ထိုပန်းသည် ဤလောက တွင် မနှစ်သက်ဆုံး ၊ အမုန်းဆုံး ပန်း ဖြစ်၏ ။ လွန်ခဲ့သော အနှစ်နှစ်ဆယ်က အမုန်းဆုံးပန်းကို ကြိုက်ခဲ့ရပြန်ပါသည် ။ အင်းဝလမ်းမှ ထွက်သော် အင်းလျားပေါ်သို့ ရောက်၏ ။ အင်းဝ ဝင်းတံခါးနှင့် တည့်တည့်တွင် အဒေါ်ကြီးလု ( စ် ) ၏ ကလေးများကျောင်း ရှိ၏ ။ ကလေးများကျောင်း နှင့် ဘုရားကျောင်း၏ အကြားတွင် ခရေပင်တန်း နှင့် လမ်းကလေးနီနီရှိ၏ ။ ချစ်သူတို့၏ ခရေလမ်းဟု အမည်တွင်ခဲ့သည် ။ ယခု မည်သို့ ခေါ်ကြသည် မသိ ။ ချစ်သူတို့ ခရေလမ်းမှာ ခရေပန်းတွေ ဖွေးနေအောင် ကြွေတတ်ပါသည် ။ ရေတမာ တစ်ရွက်ကို ခူးဆွတ်၍ အရွက်များကို သ,တ်လိုက်သောအခါ အကြောတံ စိမ်းစိမ်းကလေး ကျန်၏ ။ ထို ရေတမာကြောတံတွင် ခရေပန်းများ သီ၍ ခရေသီတံ နှစ်ခုကို သူ့ ခုတင် ခေါင်းရင်းမှာ ထား၍ ဘုရားကို လှူခဲ့သည်ဟု ဆိုပါသည် ။ အဘယ်ကဲ့သို့သော စိမ်းကားစွန့်ပစ်ခြင်း ဆုကို တောင်းယူရမည်နည်း ။

လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကလေး မှာ နှစ်နာရီ ကြာ၏ ။ ဘာ စကား တစ်ခွန်းကိုမျှ မပြော ။ မျက်လွှာချ၍ လက်ဖက်ရည် ပန်းကန်ကိုသာ ငုံ့ကြည့်နေဖူးသည် ။ ပန်းနုရောင်ဖျော့ဖျော့ နှုတ်ခမ်းဆိုးဆေးများ စွန်းထင်းသော လက်ဖက်ရည် ပန်းကန်ပေါင်း တစ်သိန်းခန့်ပင် ရှိပေရော့မည် ။ အေးစက်ချွဲပျစ် ဝါကြင်သော လက်ဖက်ရည်များသည် မျက်လွှာ ချထားသူ၏ ရှက်ယောင်ပြုံးကို သောက်သုံးဝါးမျိုလိုက် ပြန်၏ ။ ပြန့်ကျဲကျ နေသော စီးကရက်ပြာတောင့်ပြာစများသည် နှစ်ဦးသား ကြားတွင် တံတိုင်းတစ်ခုကို တည်ဆောက်စ ပြုနေကြောင်း ထိုစဉ်က မသိခဲ့ ။ စားပွဲအောက်မှာ ခွေးလေးတစ်ကောင်သည် စားကြွင်းစာကျန်များကို ရှာဖွေနေ၏ ။

ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ အကြီးအကျယ် အမြင့်မားဆုံး ကိစ္စသည် လုံးဝ မချစ်ဘဲနေခြင်း ဖြစ်သည် ဟူ၍များ ပြောဖူးပါသလား ။ ဤ စကြာဝဠာတွင် အနိမ့်အမြင့် ၊ အတိုအရှည် အပူ နှင့် အအေး စသည် စသည်တို့ မရှိကြ ။ ရှိသည် ထင်သော အရာ နှစ်ခု၏ နှိုင်းယှဉ်ခြင်းသာ ရှိကြသည်ဟု မည်သူ ပြောခဲ့ပါသနည်း ။ အချစ် နှင့် အမုန်း သည် အခြေအနေ နှစ်ရပ်၏ နှိင်းယှဉ်ခြင်းသာ ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်ပါလိမ့်မည် ။

သို့သော် ချစ်တော့ ချစ်ပါသည် ။ မေ့တော့ မေ့လိုက်ပါ ဟူသော ကားတစ်ခွန်းသည် မည်သည့် ဝိဘာဂအုပ်စုတွင် ပါဝင်ပါသနည်း ။ ချစ်၍ နေရခြင်း ၊ ချစ်၍ နေခွင့်ရှိခြင်းကို မည်သူ့ထံတွင် သွားရောက် တောင်းခံရပါမည်နည်း ။

ရက်စက်သော ၊ စိမ်းကားသော ၊ ကွေ့ဝိုက်သော ၊ ကောက်ကျစ်သော ၊ လှည့်ပတ်သော ၊ အမိုက်မ ၊ မာရီယာ ... ။ အနှစ် နှစ်ဆယ်မျှ သင်၏ ကိုယ်နံ့ နှင့် သင့်ပန်းနုရောင် နှုတ်ဖျားမှ ပဲ့တင့်သံများကို ကျွန်ုပ်၏ နှလုံးသားတွင် သိုဝှက်သိမ်းဆည်း ထားခြင်းဖြင့် သင့်အား ဒဏ်ခတ်ခဲ့သည်ကို ဤ မှတ်တမ်းဖြင့် သိစေလိုပါသည် ။ သင့် နှုတ်ခမ်းပါးလှပ် ၊ ပါးစပ်ပိတ်၍ ပြုံးတတ်သော ခရမ်းရောင် အပြုံး ကွယ်ပျောက်သွားသည့် ခဏဝယ် ကျွန်ုပ်တွင်တွင် ရေးရန် မကျန်တော့ပြီ ။ ခရမ်းရောင်မိန်းမ ၊ မာရီယာ ။ အနှစ် နှစ်ဆယ် ကြာခဲ့ပါပြီ ။ အချစ်မ ၊ အမုန်းမ ၊ အမိုက်မ ၊ မာရီယာ ... ။

⎕ ဇော်ဇော်အောင်
📖ဝတ္ထုတိုပေါင်းချုပ် ( အပိုင်း - ၁ )

ကစားသမား

 

❝ ကစားသမား ❞
     ( ပီမိုးနင်း )

ကစားသမားများ၏ မျက်နှာမှာ ရမ္မက်ဒေါသနှင့် ဝင်းဝင်းတောက်လျက် သရဲသဘက်ပူးသလို ဖြစ်၍နေကြလေ၏ ။ ကစားဝိုင်းရှိ ငွေပုံကြီးများကို လက်နှစ်ဖက်နှင့် ကျုံးကာယူကြသည်မှာ အဖိုးမတန်သော ကျောက်ခဲသလဲများဟု မှတ်ထင်ရလေ၏ ။

ငွေအမှန် ဟုတ်မဟုတ်ကို ဂရုမစိုက် ၊ နိုင်ခြင်း ရှုံးခြင်း၏ အထိမ်းအမှတ် ဖြစ်သော အဖိုးမတန်သော ကြွေပန်းကန်စ အိုးခြမ်းကွဲများလို ဖြစ်နေလေ၏ ။

ကစားသမား ငါးယောက် ၊ ခြောက်ယောက်တို့မှာ စူးစိုက်သော သမာဓိဖြင့် ကစားသောအလုပ်၌သာ စိတ်ဓာတ် ဝင်စား၍ နေကြလေ၏ ။ အနီး၌ စိပ်ပုတီးကို ကိုင်စိပ်ရင်း ၎င်းတို့ကို ကြည့်၍ နေသော ဖြူစင်ခန့်ညားသော အသက် ၅ဝ ခန့် ယောက်ျားကြီးကို မည်သူမျှ သတိမထားမိသဖြင့်လည်း မမြင်ကြပေ ။

ထိုလူကြီးမှာ နှုတ်ခမ်းမွေးကောင်းကောင်း ၊ မုတ်ဆိတ်မွေးလခြမ်းနှင့် စောင်ဖြူကို ပခုံးထက်တင်လျက် ခါးတိုအင်္ကျီနှင့် ပိတ်ဖြူပုဆိုးကို ဝတ်လေ၏ ။ ခေါင်းပေါင်းမှာ နံ့သာရောင် ၊ ကြံရောင်ပိန်းတန်းနှင့် ခန့်ညားသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ဖြစ်လေ၏ ။

၎င်းကို ဆိတ်ငြိမ်ရာ အရပ်၌ တစ်ကိုယ်တည်း တွေ့ရလျှင် ရုက္ခစိုးနတ် ၊ ဦးရှင်ကြီးနတ် စသည်ဖြင့် ပြောချင်ရာကို ပြောက ယုံကြည်ဖွယ်သော အသွင် ရှိလေ၏ ။ အသက်ပင်ကြီးပုံ ရသော်လည်း အဆင်းမှာ မအို ၊ စိုပြည် ပြည့်တင်းလျက် ဆံပင်များမှာ အဖြူကို မမြင်ရ ၊ ဆေးကောင်းဝါးကောင်းကို မှီဝဲရသဖြင့် အာယုပေါက်၍ နေသည်ဟု ပြောလျှင် မည်သူမျှ သဲသဲမဲမဲ ငြင်းမည် မဟုတ်ပေ ။

ကစားသမားများကို ကြည့်ပုံမှာ လောဘရမ္မက် ကင်းပျောက်လျက် ကလေးများ ကစားသည်ကို အပျင်းပြေ ကြည့်ပုံ ရှိလေ၏ ။

သို့ ကြည့်၍ နေရာမှ ကလေးအရူးအမိုက်များ မဟုတ်သလို လုပ်နေသဖြင့် ပြုံးသလို ပြုံးပြီးလျှင် ကလေးကို နို့တိုက်ရင်း ဆေးပေါ့လိပ်ကို သောက်ကာ ထဘီရင်ရောက် ၊ ရေချိုးဆင်းမည့် အလာမှာ ခဏထိုင်၍ ကြည့်သလို ကြည့်၍ နေသော မိန်းမလတ် တစ်ယောက် ဘက်သို့ လက်လှမ်းပြီး ၊ “ ဟဲ့ ... မိန်းကလေး ၊ ငွေတစ်ကျပ် ရှိသလား ၊ မှန်းစမ်း ၊ ယူခဲ့စမ်း ” ဟု ပြောလေ၏ ။

ကစားဝိုင်းမှာ ခွေးကတက် ဖြစ်၍ ၎င်းခွေးကတက်မှာ ခြေတင်လျက် ထိုင်နေသော ထိုမိန်းမသည် ကြည်ဖြူခြင်း ၊ အံ့သြခြင်း ရောစပ်လျက် ထ၍ အိမ်အတွင်းဘက်ကို ကလေးခါးထစ်ဝင်၍ သွားပြီး မကြာမီ ငွေတစ်ကျပ်ကို ထိုအဘိုးကြီးအား လာ၍ ပေးလေ၏ ။

အဘိုးကြီးသည် ငွေတစ်ကျပ်ကို ချလိုက်လေ၏ ။ အတန်ကြာသောအခါ မိန်းမအား ငွေနှစ်ကျပ် ပြန်၍ ပေးလိုက်လေ၏ ။

ကျေနပ်သောမိန်းမသည် အဘိုးကြီး အပါးသို့ ပြုံးစနဲ့နဲ့နှင့် ဆေးလိပ်ကို တစောင်းကိုက်ကာ ကပ်၍ လာပြီး ဘကြီး လုပ်စမ်းပါဦး ဟု ပြောလျက် ငွေနှစ်ကျပ်ကို ပေးလေ၏ ။

အဘိုးကြီးက ၎င်းမျက်နှာကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလျက် ငြင်းတော့မလို လုပ်ပြီးမှ ၊ အဲလေ ... ဟု ပြောကာ ငွေနှစ်ကျပ် ကို ယူ၍ နှစ်ကျပ်လုံး ကစားဝိုင်းထဲသို့ ချလိုက်လေ၏ ။

အတော်ကလေး ကြာ၍ ငွေများကို သိမ်းကြ ဆွဲကြ ပြီးသောအခါ အဘိုးကြီးသည် မိန်းမအား ငွေလေးကျပ်ကို ပေးလိုက်လေ၏ ။

အနီးအပါးရှိ မိန်းမတစ်ယောက် ကပ်လာပြီး “ ဘကြီး ... ကျွန်မလည်း ” ဟု ပြောကာ ငွေတစ်ကျပ်ကို ပေးလိုက်လေ၏ ။

ပထမမိန်းမလို လေးကျပ် ရသဖြင့် ကျေနပ်လျက် ထွက်သွားလေ၏ ။

ထို့နောက် မိန်းမသုံးလေးယောက် ဤနည်းအတိုင်း ငွေတစ်ကျပ်စီမှ လေးကျပ်စီ ရ၍ သွားကြလေ၏ ။ နောက်တစ်ယောက် လာ၍ ကပ်သောအခါ အနောက်ဘက် ကောင်းကင်ရှိ နေကို လှည့်ကြည့်လေ၏ ။ ထိုနောက် မဖြစ်နိုင်သည့် အတွက် ဝမ်းနည်းသည့်ပုံနှင့် ဦးခေါင်းကို ပြုံးလျက် ခါပြီး “ အချိန်လွန်ပဟဲ့ ကလေးမရဲ့ ၊ မရဘူး ” ဟု ပြော၍ ခပ်ဖြည်းဖြည်း တောင်မြောက်လေးပါးကို ကြည့်ရင်း လမ်းဘက်သို့ ထွက်သွားလေရာ အတန်ငယ်ကြာလျှင် ကစားပွဲ ပြီး၍ သွားလေ၏ ။

နိုင်သော မိန်းမများက ကစားသမား လင်ယောက်ျားများအား ထူးဆန်းသော အဘိုးကြီး အကြောင်းကို ပြောကြရာ ခပ်လှမ်းလှမ်း လမ်းပေါ်၌ တွေ့ကြသဖြင့် မရမက ခေါ်ကြရာ ကစားဝိုင်း ထောင်သော ကာလသား ခေါင်းအိမ်သို့ အဘိုးကြီးမှာ မလိုက်ချင် လိုက်ချင်နှင့် လိုက်၍ လာရလေ၏ ။

“ သွားပြီး အစလုပ်မိတာနဲ့ ခက်နေမှကိုး ။ ဘကြီးကလည်း ခရီးမတ်တတ် ။ ရှေ့ရွာကို နေမဝင်မီ ရောက်အောင် သွားရမယ် ” ဟု ပြောလေ၏ ။

“ ဘကြီး ဟိုရွာကို မိုးချုပ်မှ ရောက်မယ် ။ ဒီမှာပဲ နေတာပေါ့ ဘကြီးရယ် ။ ဒီမှာပဲ တစ်ညအိပ်ပြီး မိုးလင်းမှပဲ သွားတာပေါ့ ”

“ ဘကြီး အခုသွားလို့ ဘယ်နည်းနဲ့မှ ဟိုရွာကို နေမဝင်မီ ရောက်မှာ မဟုတ်ဘူး ”

စသည်ဖြင့် သူတစ်ခွန်း ငါတစ်ခွန်း ပြောကြလေရာ ခရီးသည်အဘိုးကြီးမှာ မလွှဲသာသဖြင့် ကာလသားခေါင်းအိမ်မှာ တည်းခိုရလေရာ ညစာမှာ ကြက် ၊ ဝက် ၊ ဝမ်းဘဲ စသည့် ဟင်းလျာ မျိုးစုံတို့နှင့် ကြီးကျယ်သော ညစာပွဲရံကြီးမှာ မချမ်းသာသော အမူအရာနှင့် ထိုင်ရရှာလေ၏ ။ အကြောင်းမူကား အရေးကြီးသော ကိစ္စမှာ ရှေ့ရွာ၌ ရှိနေလေ၏ ။

ထမင်းစားခိုက်မှာ ဧည့်ခံသော အိမ်သည်များသည် ခေါင်းချင်းရိုက်၍ နေကြလေ၏ ။ အခြားသူများ အပါးသို့ မကပ်ရအောင် နှင်၍ ပစ်ကြလေ၏ ။ ထမင်းစား၍ ပြီးသည့်နောက် အိမ်ရှင် လင်မယားသည် ပုဆစ်တုပ်ကာ ကွမ်းဆေးလက်ဖက်တည်ရာမှ မထဘဲ နေကြလေတော့ သတည်း ။

“ ဘကြီးရယ် .. အရေးမကြီးရင် နက်ဖြန်တစ်နေ့ ဒီမှာ နေပါဦး ဘကြီးရဲ့ ။ ဘကြီးကျေးဇူးကို မမေ့ပါဘူး ။ နက်ဖြန် ဝိုင်းတော်တော် ကောင်းပါလိမ့်မယ် ။ ခရီးသွား ဟန်လွဲ ဆိုသလို မစခဲ့ရင် ဘကြီးမှာ အများကြီး ပင်ပန်း ဝန်လေးဖြစ်ဖို့ မရှိဘဲ ကျွန်တော်တို့မှာတော့ အများကြီး အကျိုးများဖို့ ရှိပါတယ် ” စသည်ဖြင့် တောင်းပန်ကြလေ၏ ။

“ မောင်တို့ဝိုင်းက ငွေဘယ်လောက်များမှာမို့လဲ ” ဟု အားမရှိပုံနှင့် ပြောလေ၏ ။

“ ငွေတစ်ထောင် ထက်တော့ မနည်းဘူးလို့ ထင်ပါတယ် ဘကြီးရဲ့ ” 

“ မဖြစ်လောက်ပါဘူးလေ ။ ဘကြီးက သောင်း လောက်မှ ပညာကို ဖြစ်ဖြစ်မြောက်မြောက် သုံးတာပါ ။ အခုတော့ ကလေးမများ မြင်တာနဲ့ ရှေးအကြောင်း ရေစက်ကြောင့် ထင်ပါရဲ့ ။ ပေးချင်ကမ်းချင်စိတ် နည်းနည်းပါးပါး ပေါက်တာနဲ့ လုပ်ပေးလိုက်တာပါ ”

“ ဒီအရပ်မှာတော့ တစ်ထောင်ဟာ အများဆုံးပါပဲ ။ ဒါလည်း မနည်းလှပါဘူး ဘကြီးရယ် ။ တစ်ဆိတ် စောင်မရင် ကျေးဇူး မမေ့ပါဘူး ဘကြီးရဲ့ ” 

“ ဘကြီးတော့ တယ်ပြီး အားမရှိဘူး ။ ကလပ်များ ဆိုရင်တော့ ပြောလောက်ဆိုလောက် ၊ အင်း .. မောင်ရင် နက်ဖြန်သဘက် မအားဘူးလား ” 

“ အားပါတယ် ဘကြီးရဲ့ ” ဟု အိမ်ရှင်က ပြောလေ၏ ။

“ အားရင် မြို့ကို ဆင်းပါလား ၊ ဘကြီး လိုက်ခဲ့မယ် ။ ကလပ်မှာ ဘယ်နည်းနဲ့မဆို အောက်ထစ် လေး ငါးသောင်းတော့ နာရီဝက် မကြာပါဘူး ။ အေး ... တစ်ခု စိုးရိမ်ရတာပဲ ”

“ ဘာကို စိုးရိမ်ရသလဲ ဘကြီးရဲ့ ”

“ နိုင်ပြီး ပြန်မဆင်းရအောင် အတင်းအဓမ္မ လုပ်ကြမှာ စိုးတာပဲ ”

“ ဒါတော့ စိုးရိမ်စရာ မရှိပါဘူး ။ မြို့က ကလပ်မှာ ကျွန်တော့် လူတွေချည်းပါပဲ ။ ကျွန်တော့် လူစုနဲ့သာ ဆိုရင် အသူရာ တက်တိုက်ရပါစေ ၊ ကြောက်စရာ မရှိပါဘူး ”

“ ဒီလိုဖြင့် အကောင်းသားပဲ ။ ကိုင်း .. ငွေတစ်ထောင်လောက် စုကြ ။ ဘကြီးက အစပြုမိမှ လုပ်ပေးရတာပေါ့လေ ။ ဘကြီး ဒီအလုပ် ပြီးရင်သာ ဆက်ပြီး မတားကြပါနဲ့ ။ ရှေ့ရွာကို သွားစရာရှိတဲ့ ကိစ္စတော့ သန်ဘက် ခါလောက်မှ သွားရင်လည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ် ။ ငွေတစ်ထောင်လောက်နဲ့ တက်မှလည်း အလုပ်ရ မြန်မှာကိုး ” 

နောက်တစ်နေ့ ကာလသားခေါင်း လင်မယားနှင့် နီးစပ်ခင်မင်သူများသည် အဘိုးကြီးနှင့်အတူ ကလပ်သို့ ရောက်ကြလေရာ အဘိုးကြီးက  ငွေတစ်ထောင် ယူပြီး “ မင်းတို့ ဒီမှာ ခဏ စောင့်ကြဦး ။ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် တစ်ခုခု ဖြစ်ရင်သာ ပြေးတက်လာခဲ့ကြ ။ ဘာသံမှ မကြားရင် ၊ စောင့်သာနေ ။ ဘကြီး အရိပ်အကဲ ကြည့်လိုက်ဦးမယ် ။ ရလောက် မရလောက် သိရအောင် ” 

“ ကောင်းပါပြီ ဘကြီး ။ ကျွန်တော်တို့ စောင့်နေပါ့မယ် ။ အရေးကြီးရင်သာ ခေါ်လိုက်ပါ ” 

“ အေး ... အေး ... နာရီပိုင်းကလေးလည်း လိုသေးတယ် ။ ဒီလ ဘာဆန်းသလဲ ” 

“ စနေ .. ဘကြီးရဲ့ ”

“ ဟင် .. ဟန်ကျလိုက်တာ ။ ဆယ့်နှစ်ဖွားလောက်ပဲ ။ မကြာပါဘူး ” ဟု ပြောပြီး အဘိုးကြီး တက်၍ သွားရာ သုံးလေးနာရီ ကြာ၍ ဘာသံမျှ မကြားရသောအခါ တက်၍ ကြည့်ကြလေလျှင် “ ဝတ်ဖြူစင်ကြယ်နဲ့ အဘိုးကြီး တစ်ယောက် နောက်ဖေးပေါက်က ဆင်းသွားတာ သုံးနာရီလောက် ကြာပြီ ။ ကျုပ်တောင် လမ်းပြလိုက်လို့ ငွေတစ်ဆယ် ရလိုက်သေးတယ် ” ဟု အစောင့်တစ်ယောက်က ပြောသဖြင့် အိမ်သား တစ်စုမှာ ကျောကော့၍ ပြန်ခဲ့ကြရလေ၏ ။

နောက်မှ သေချာစွာ စဉ်းစားကြည့်မိရာ မိန်းမများ အတွက် လောင်းသော ကျပ်ပြားများမှာ ကစားဝိုင်းမှ နိုင်၍ ပြန်ရခြင်း မဟုတ် ။ ကစားသမားများမှာ မက်ကြီး၍ နေသဖြင့် တစ်စုံတစ်ရာမျှ သတိမထား ။ အဘိုးကြီးမှာ အဆုံးခံပြီး မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်ငွေများကို နိုင်၍ရသော ငွေလို ဟန်ဆောင်၍ ပေးကြောင်း ရိပ်မိကြလေသတည်း ။

▢  ပီမိုးနင်း
📖 ဝတ္ထုပဒေသာ ပေါင်းချုပ် ( ၁ )

အဝေးဆုံး

 

❝ အဝေးဆုံး ❞
  ( ခင်လေးမူ )

အိပ်စက်နေသူ၏ မျက်နှာမှာ ငြိမ်းချမ်းခြင်းကို ဆောင်နေသည် ။ အပြစ် ကင်းစင်ခြင်းနှင့် ငြိမ်းချမ်းခြင်းတို့ ပေါင်းစပ်ထားသည့် အသရေကို သည်မျက်နှာမှာ တွေ့ နိုင်သည် ။ အသားအရေတို့၏ ဖြူစင်ချောမွေ့ခြင်းနှင့် ဆံပင်များ၏ သန်စွမ်း နက်မှောင်ခြင်းကို ပြေပြစ် လိုက်ဖက်သည့် ဖွဲ့စည်းမှု တစ်ရပ်ဟု မြင်သည် ။ မှေးမှိတ်ထားသော မျက်လွှာများ အောက်မှာ တစ်ဖက်သားအား အလွယ်တကူ နားလည် တတ်သည့် နူးညံ့သော မျက်ဝန်းပြာများ ရှိနေမည်ကို အလိုလို သိနိုင်သည် ။

တစ်စုံတစ်ရာကို လှုပ်ရှားခြင်း မရှိပေမယ့် သူ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်စက်နိုင်ခြင်း မရှိသည်မှာ သေချာပါသည် ။

ကြည့်ပါလား ... ပန်းရောင် သန်းမြဲ ပိရိသေသပ်သည့် သူ့ နှုတ်ခမ်းလွှာများ ပြုံးမယောင် ပွင့်ဟ လာသည်ကို တိုးညင်း ချိုလွင်သော ရယ်သံသဲ့သဲ့ ပင် ကြားလိုက်မိသည် ထင်သည် ။

ယခင်က ဆိုလျှင် သည်လို ရယ်သံမှာ မည်မျှ ကြည်နူးဖွယ်ရာ ဖြစ်စေမည်လဲ ။

“ ညက အိပ်မက်ထဲမှာ ဘယ်သူတွေပါလဲ ပြော ” လို့ မျက်နှာထားနှင့် မေးမည် ။ မျက်မှောင် ညို့ကာ စဉ်းစားဟန် ပြုနေမည့် သူ့ကို “ ဘယ့်နှယ်လဲ ၊ မောင် မဖြေနိုင်ဘူး မဟုတ်လား ။ အင်းလေ ... မိန်းကလေး တစ်ယောက်ရဲ့ နာမည် ဆိုတော့ နည်းနည်း အပြောရ ခက်မှာပေါ့ ။ ဟုတ်ဘူးလား ” ဟု ပြုံးမျက်စနှင့် ရိဦးမည် ။

ထိုအခါ “ နီ့ နာမည်က လွဲလို့ မြိန်မြိန်ရှက်ရှက် ခေါ်ရမယ့် နာမည် မရှိပေါင်ဗျာ ” လို့ လွတ်လပ်စွာ ရယ်မောကာ အခိုင်အမာ သူ ပြောနိုင်လိမ့်မည် ။

ခုအချိန်မှာ ချစ်သူ၏ အိပ်မက်စဉ် အပြုံးများ သည်ပင် ထိုစဉ်ကနှင့် အဓိပ္ပာယ် ခြားနားခဲ့ပြီကို လက်မခံချင်၍ မရအောင် အစွမ်းကုန် ပွင့်လင်းခဲ့ကြပြီး ဖြစ်လျက် သူ့ရဲ့ ပြုံးနှုတ်ခမ်းမှ “ မသက်သက် ရယ် ” ဆိုသော ယောင်ယမ်း ရေရွတ်သံကို နှလုံးသားက ကောင်းစွာ ခံနိုင်ရည် ရှိသေးဟန် မတူ ။

ကြည့်စမ်းပါကွယ် မှန်ထဲ က မောင့်မယား မေထားနီ ကို ... ။

လေးဆယ်စွန်းစ ရင့်ကျက်သော အလှသည် မိမိ နည်းတူ အတော်အတန် အသက် ရလာသည့်တိုင် စွဲမက်ဖွယ်ရာ ဆွဲဆောင်နိုင်မြဲ ဖြစ်သော မောင့်ရဲ့ တင့်တယ် ခံ့ညားခြင်းများနှင့် လိုက်ဖက်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ပြီကား ။

အခြယ်အသ ကင်းလျက် ချောမွေ့ မြဲ သည်မျက်နှာကို ဘယ်သူက လေးဆယ်ကျော် မိန်းမတစ်ယောက် လို့ ပြောနိုင်မှာလဲ ။ အရေးအကြောင်း ကင်းကာ ရှင်းသန့်မြဲ နုအသား ကဉ္စန ကို ပြည့်တင်းစိုပြည်ခြင်း မရှိတော့ပါဘူးလို့ ဘယ်သူက ငြင်းနိုင်မှာလဲ ။

“ ရင်ခုန်သံများကို ပိုင်စိုးတဲ့ တန်ခိုးရှင် မနီ ” လို့ မောင်တို့ အသိုင်းအဝိုင်းက ကဗျာဆန်စွာ အခါခါ စာဖွဲ့ ခဲ့ကြဖူးသည့် မောင့်မယား မေထားနီ ဟာ မောင့် အိပ်မက်တွင် မပါဝင် နိုင်ခဲ့တာ ကြာပြီနော် ။

မေထားနီ ရဲ့ အလှနှင့် ပျိုရွယ်ခြင်းများဟာ သည်မျှ စောစီးစွာ အဓိပ္ပာယ် ကင်းမဲ့ရလိမ့်မည်လို့ ဘယ်မှာ မျှော်လင့်ခဲ့ပါ့မလဲ ။

မိန်းမတစ်ယောက်၏ လှပပျိုရွယ်ခြင်း ဆိုသည် ယောက်ျား တစ်ယောက်ကို ထာဝရ ဖွဲ့နှောင် ထားနိုင်သည့် အထက်မြက်ဆုံး စွမ်းအားများ မဟုတ်နိုင်သည်ကို လက်မခံသည့် အညံ့စား မိန်းမတွေ ထဲမှာတော့ နီ မပါဝင်ဘူးပေါ့လေ ။ မေထားနီ ဆိုသော မိန်းမသား အပေါ် လုံးဝ နီးပါး နားလည်သူမှာ ဤကမ္ဘာ၌ တစ်ယောက် တည်းသာ ရှိနိုင်ပါသည် ။ မေထားနီ ဆိုသည်မှာ ယောက်ျား မိတ်ဆွေ များပြားသော ၊ ရင်းနှီး ယုံကြည်ခဲ့လျှင် ရုပ်ရှင် လည်း အတူ ကြည့်လေ့ ရှိသော မိန်းကလေး တစ်ယောက်ပါပဲ ။ ဒါနှင့်ပင် မောင်က ရိုးသားသူဟု သတ်မှတ် ခဲ့သည့်အတွက် ထာဝရ ကျေးဇူးတင်နေမည်သာ ဖြစ်ပါသည် ။

မိမိမှ လွဲ၍ မည်သူ့အားမျှ မထိခိုက်သော ပျော်ရွှင်ခြင်းဖြင့် လွတ်လပ်စွာ လူ ဖြစ်ကျိုး နပ်လိုသော နီ့ အပေါ်  အလေးအနက် ထားခဲ့ခြင်း အတွက် ထပ်တူထပ်မျှ တုံ့ပြန် ပေးအပ်ခဲ့သည်ပဲ ။

အတက်အကျ မရှိနိုင်သည် အထိ အမြင့်မားဆုံး ချစ်မိပါသည် ဆိုသော ချစ်သူ၏ စကားသံမှာ ဤကမ္ဘာ၌ အချိုမြဆုံးသော ဂီတသံ အဖြစ် မှတ်ယူဆဲပါပဲ လို့လည်း သူ့ဘက်က အခိုင်အမာ ပြောနိုင်ပါသေးသည် ။

မိမိ ပေးအပ်နိုင်သမျှ အပြည့်အဝ ခံစားမွေ့ပျော် စေလိုသည်မှာ တစ်ယောက်တည်းသာ ဖြစ်ပါသည် ။ ခုတော့ သူ့ အတွက် မိမိ ပေးဆောင်နိုင်သမျှတွေ ဟာ အချည်းအနှီး ဖြစ်ရပြီပေါ့နော် ။ တစ်လျှောက်လုံး သူ့ရဲ့ အလေးအနက် ရှိခဲ့ သမျှသည် သူ့အတွက် မဟုတ်တော့ဘူးပေါ့နော် ။ ဒါတွေဟာ လုံးဝ ကုန်ဆုံးသွားတာ မဟုတ်လျှင် တောင်မှ တချို့ တစ်ဝက် ဆုံးရှုံးသွားတာ သေချာပါသည် ။

အရှုံးကို တွက်ချက်ခြင်း မှာ အယူခံ မဟုတ်ကြောင်းတော့ သူ သိပါလိမ့်မည် ။ ရှင်သန်ရဦးမည့် ဘဝ များစွာအတွက် အရာရာကို ပြန်လည် ဆန်းစစ် ကြည့်ရန်မှာ အရေးတကြီး လိုအပ်ချက် ဟု ထင်ပါသည် ။

စီးဆင်းလည်ပတ်မြဲ လောကနိယာမများသည် မရင့်မာသူ အတွက် ကြေကွဲဖွယ်ရာ ဖြစ်နေမည် ။ နောက်ဆုံးမှာ အမြင့်မားဆုံး တန်ဖိုး ထားအပ်သော ယောက်ျား တစ်ယောက် ဘဝ၌ မိမိ ပေါင်းစပ်ပါဝင်ခဲ့သည့် အချိန် အတိုင်းအတာကို ကံကြမ္မာက သည်မျှသာ ခွင့်ပြုသည်ဟု နားလည်ရပေမည် ။ ဆုံးခန်း မတိုင်သေးသည့် ဘဝ၏ အချိန်များစွာမှာ အချစ်က နောက်ဆုံး ပေးအပ်ခဲ့သော အလွမ်း လက်ကျန်များကို အသည်းခိုက်မျှ ခံစားတာ ရှည်ရပေတော့မည် ။

နောက်ဆုံးတော့ သည် တစ်ခု နှင့် ရောင့်ရဲရတော့မှာ ပေါ့နော် ။

အချစ် ဆိုသော အရာကို အဘယ်မည်သော အရာ ဖြင့် နှောင်ဖွဲ့ ထားနိုင်မည်လဲ ။ အချစ် ဆိုသည်မှာ ဘယ်ရွေ့ ဘယ်မျှ အထိ ယုံကြည်ထိုက်သော အရာပါလဲ ။ ဘယ်လောက် အထိ ခိုင်မာစွဲမြဲနေမည်ဟု ဘယ်သူက တာဝန် ယူရဲပါသလဲ ။ လောက သုံးပါးမှာ မဆွေးမြည့်နိုင်သော အရာ ၊ မဟောင်းအိုနိုင်သော အရာ ၊ မပြောင်းလဲနိုင်သော အရာ ဆိုတာ ရှိနိုင်လို့လား ။

ဘယ်လောက် အထိ မြဲမြံမည်ဟု မမှန်းဆ နိုင်သော်လည်း ရာသက်ပန် သို့မဟုတ် ထိုမျှနီးပါး ရှည်ကြာမည့် ကာလ တစ်ခု အထိ ယုံကြည်မျှော်လင့်ကာ တည်ဆောက်မှု တစ်ခုကို အတူ ပြုခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလား ။

ယင်း တည်ဆောက်မှု၌ စာချုပ်စာတမ်းများ ၊ အသိ သက်သေများ မပါဝင်ခဲ့ကြ ။ စာချုပ်စာတမ်း ဆိုသော အရာဝတ္ထုဖြင့် လူ တစ်ယောက်၏ နှလုံးသား ကို ထာဝရ နှောင်ဖွဲ့ ထားနိုင်မှာမို့လား ။ အသိသက်သေ ဆိုသည့် လူတွေကလည်း တည်ဆောက်မှု တစ်ခု မပြိုကွဲစေဖို့ ၊ ပြိုကွဲပျက်စီးသည့် အခါ ဘယ်လိုများ အကူအညီ ပေးနိုင်မှာတဲ့လဲ ။ နီ့ အတွက် တစ်စုံတစ်ရာ ရရှိဖို့ အတွက် အကျပ်ကိုင်ရန် သို့မဟုတ် အသနားခံရန် စက္ကူ တစ်ရွက်ကို တရိုတသေ သိမ်းဆည်းထားဖို့ရန် မလိုအပ်ပါ ။

အသိသက်သေ ဆိုသော ပုဂ္ဂိုလ်ကိုလည်း ကာယကံရှင် ကိုယ်တိုင် ထက် ပို၍ ယုံကြည်အားထား ထိုက်သည့် အထောက်အထား အဖြစ် ဘယ်လို နည်းနှင့်မျှ လက်မခံနိုင်ပါ ။

သည်လိုသည်ပုံ ဖွဲ့စည်းပေါင်းစပ်မှုမှပင် ကြည်နူးခြင်း အတိဖြင့် ပြီးပြည့်စုံသည့် ခံစားမှုပုံရိပ်များ ၊ တပ်မက်ယစ်မူးဖွယ် ချိုမြိန်သော ရသသစ်နှင့် အချစ်နေ့ များစွာ မွေးဖွား လာခဲ့သည်ပဲ ။

“ တို့နှစ်ယောက် တစ်ဦးနဲ့ တစ်ဦး အချစ် ကုန်ဆုံး ခဲ့ရင် ဒါမှမဟုတ် တို့ ဘဝမှာ တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေဖို့ မလိုအပ်တော့ရင် နားလည်စွာ နှုတ်ဆက် ခွဲခွာကြမယ် ။ အမုန်းအမျက် မရှိစေရ ”

အရာရာတိုင်းသည် မပျက်စီး မကွယ်ပျောက်မီ အချိန်အထိသာ သက်တမ်း ရှိနိုင်ပါလိမ့်မည် ။

အချစ် ဆိုသည်ကို ဟို မမြင်နိုင်သော သံသာလေ ကမ်းတိုင် သယ်ဆောင် သွားရန်မှာ ကဗျာဆရာတို့၏ တာဝန်သာ ဖြစ်လိမ့်မည် ။

ဘဝကြမ္မာဟု ဆိုနိုင်သော ဖြစ်ရိုးဖြစ်စဉ် တစ်ခုကို တုန်လှုပ်ခြင်း ကင်းစွာ ခံနိုင်ရည် ရှိစေဖို့နှင့် တစ်ယောက်ရဲ့ နှလုံးသား လိုအင်ကို ထာဝရ ချုပ်နှောင် မထားမိစေဖို့ နှစ်ဦးသဘောတူ နားလည် ခံယူခဲ့ကြပါသည် ။

ခုခါမှာ ဘဝ ဆိုသည်မှာ နှလုံးသား၏ အလိုဆန္ဒကို စောင့်ထိန်းရန်သာ တာဝန် တစ်ရပ် မလွဲမသွေ ရှိနေပါသည် ဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် တစ်ခါက ယုံကြည်မှုကို ချေဖျက်နိုင်စွမ်း ရှိလိမ့်မည် ထင်ပါသည် ။

အလွယ်တကူ နှုတ်ကျွံ ခဲသော အမျိုးကောင်းသား တစ်ယောက်အား ကိုယ်ရော စိတ်ပါ မွန်းနစ်တိမ်းပါးစေခဲ့သော ဆယ်စုနှစ် နှစ်စုနီးပါး မဖောက်ပြားသော အချစ်နှင့် ရွှင်လန်းထက်သန်သော အပြုံးနုကလေးများ ၊ တောက်ပကြည်လင်သော မျက်ဝန်းကလေးများနှင့် ချစ်စဖွယ်စကား ဆိုတတ်သော ကလေးငယ်တို့၏ မေတ္တာရိပ်များ အပေါ် ဖြတ်လျှောက် လွှမ်းမိုးနိုင်သော ‘ သက် ’ ဆိုသည်မှာ ဘယ်လောက်များ အင်အား ကြီးမားနေပါ သလဲ ။

အိုကွယ် .. ပယောဂ ကင်းကင်းနဲ့ သန့်ရှင်းစွာ ချစ်မိကြတာတဲ့လား ။ အတန်တန် စောင့်စည်းလျက်နဲ့ ပေါက်ကွဲ ပွင့်အန် သွားကြရသတဲ့လား ။

ဝန်ခံခြင်း ဆိုသည်မှာ ဝေမျှခြင်းသာ ဖြစ်လို့ သည်ကလည်း ခံစားရတာပါပဲ ။

အများအမြင်မှာ ဘာမျှ ထူးခြားသည်ဟု မဆိုနိုင် သော သန့်စင်ကြည်လင်သော မျက်နက်ဝန်းများနှင့် မိန်းကလေးသည် ဂျာမန် ၊ ပြင်သစ်ဘာသာများ ကိုပင် ကျွမ်းကျင်တတ်မြောက်ထားသည် ဆိုတော့ မီလ်တန် ၊ ရှယ်လီ ၊ ဘိုင်ရွန် တို့လောက်သာ ရင်းနှီးခဲ့ပြီး ယနေ့ နိုင်ငံတကာ ကဗျာနှင့် အတော်လေး အလှမ်း ဝေးနေသည့် သူ့ထက် စာလျှင် မောင် နှင့် အကောင်းဆုံး စကား ပြောဖော် ဖြစ်နိုင်သည် ။

“ အင်း ... နီ လည်း ခိုင်ထူးရဲ့ အဝေးဆုံးကို သိပ်ကြိုက်တာ ”

“ နီ့ ကို မိုက်ကယ်ဂျက်ဆင်ရဲ့ သရီးလားကို နားထောင်ခိုင်းရဦးမယ် ”

“ သား မမွေးခင်က နီ သီချင်း ပြန်ဆိုဖို့ပဲ ၊ သားက နည်းနည်း ချူချာတာနဲ့ ”

“ နန္ဒာသိန်းဇံ ရဲ့ ဘဝအဓိပ္ပာယ် နှင့် ဘဝသစ္စာ ကိုတောင် မနည်း တိုက်တွန်းရတာ ”

“ နီ လေ သူ သိပ်ကြိုက်တဲ့ တေးရေးသမား စိုင်းခမ်း လိတ်ရဲ့ သီချင်းတွေတောင် ပြန်နားမထောင် ဖြစ်တာ ကြာပြီတဲ့ ” စသည်ဖြင့် သူတို့ နှစ်ဦးရဲ့ ရောက်တတ်ရာရာ စကားစုတွေမှာ နီ ဆိုရင် မကြာမကြာ ပါကောင်း ပါလိမ့်မည် ။

သူတို့ နှစ်ယောက် စာအုပ်အဟောင်းဆိုင်တွေမှာ အတူ ရွေးချယ် ဝယ်ကြလိမ့်မည် ။ ခပ်ညံ့ညံ့ စားသောက်ဆိုင် တစ်ခုမှာ ရယ်ကာမောကာ မြိန်ရှက်စွာ ညစာစား ဖြစ်မည် ။ သူက မိန်းကလေး၏ လော်လီခြင်း ကင်းသော ဆင်ယင်ထုံးဖွဲ့မှု ၊ ပွင့်လင်းရွှင်ပျသော ရယ်မောသံ ၊ လျှို့ဝှက်မှု မရှိသော ၊ ရဲရင့်သော မျက်ဝန်းများကို မကြာခဏ နှစ်လိုစွာ ကြည့်မိသည် ။

အတူတကွ ရှိနေခြင်းဖြင့် စိတ်ဝင်စားဖွယ် ၊ ယစ်မူးဖွယ် ၊ မွေ့လျော်ဖွယ်များကို အမှတ်မထင် တွေ့ရှိလာသည့်အခါ အနည်းနှင့် အများ သတိ မေ့လျော့တတ်လာ မှာပဲပေါ့ ။

လောကအမြင် ၊ ဘဝအမြင်တွေကို ပွင့်လင်းစွာ ငြင်းခုံ ဆွေးနွေးကြရခြင်းဖြင့် ( ဘဝဒဿန များစွာကို ရင်မှာ မြှုပ်နှံပြီး စကား မပြောဖြစ်ကြတာထက် စာရင် ) အပြန်အလှန် အထင်ကြီးစရာများကို မွေးဖွားစေနိုင်ပါလိမ့်မည် ။

အင်းလေ ... အချစ် ဆိုသည်မှာ အကြိမ်ကြိမ် မွေးဖွားနိုင်သော အရာပင် မဟုတ်ပါလား ။ သူရဲဘော နည်းသည် ဖြစ်စေ ၊ ရဲရင့်ဝံ့စားသည် ဖြစ်စေ နှလုံးသားတိုင်းမှာ အချစ် ဆိုတာ ဖြစ်တည်လာနိုင်ပါသည် ။

သည်လိုနှင့် တစ်စ တစ်စ ရင့်မာလာမည် ဖြစ်သည့် အချစ် တစ်ခုကို သက်ဆိုင်သူတို့ အတွက် အလွယ်တကူ မေ့ပျောက် သွားမည့် မတော်တဆ တစ်ခု အဖြစ် လုံးဝ စိတ်မချရနိုင် ။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ကိုယ်ရော စိတ်ပါ အရင်းနှီးဆုံး ဖြစ်ခဲ့သော လူ နှစ်ဦးကိုပင် ဝေးကွာ သွားစေနိုင်သော နှောင်ဖွဲ့မှု ကို လျှော့တွက်၍ ရမလား ။ မိန်းမသား တစ်ဦး၏ နှလုံးသားထဲက အချစ်ကို သေးနုတ်သော အရာဟူ၍ ပြက်ရယ်ပြုရမှာ ၊ အကြိမ်ကြိမ် ချစ်တတ်သည့် ချစ်သူ၏ နှလုံးသားကို အပြစ် ဆိုရမှာ ဝန်လေးလှပါသည် ။

ကြွေသက်ဆဲ မျက်ရည်စက်များ ၊ ပွင့်ထွက်လာသည့် ရှိုက်သံများ တုန်ခါနေသည့် နှလုံးသည်းပွတ်က တမ်းဆွတ်ဖွယ် သံစဉ်များကို ဘယ်မှာ ဝှက်ထားရမှာလဲကွယ် ။ မိမိ ရင်ထဲက နာကျင်ထိခိုက်မှုများကို သူသိလျှင် အားနာနေမှာ စိုးပါသည် ။

သုံးခွင့်ပြုမည် ဆိုလျှင်ဖြင့် နီ့ အတွက် “ အချစ် ” ဆိုသော စကားလုံးကိုပင် ဆက်လက် သုံးစွဲလိုပါသေးသတဲ့ ။

အချစ် ဆိုသော အရာကို ဝေဖြာ လန်းဆန်းအောင် ၊ ရှင်သန်ပွားများအောင် ပြုစုမှုအားနည်း ညံ့ဖျင်းခဲ့ခြင်းအတွက် နှစ်ဦးစလုံး၌ တာဝန် မကင်း ရှိနေပါလိမ့်မည် ။

ဒါအတွက် ငဲ့ညှာ ထောက်ထားခြင်းကို ‘ အချစ် ’ လို့ ကင်ပွန်းတပ် ပြောရဲလျှင် သူ့ ထံမှ လျော့ပါးခန်းခြောက် ခဲ့သည်များကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် စောင့်စားရဦးမည်ပေါ့ ။ တစ်ကြိမ်တစ်ခါ ပျက်ပြားခဲ့တာတောင်မှ တစ်ဖန် ပြန်လည် ဖြစ်တည်နိုင်သေးဖို့ မိုက်မဲစွာ သို့မဟုတ် သဘောထားကြီးစွာ ယုံကြည်မျှော် လင့်ရဦးမည်ပေါ့ ။ ဆင်ခြင်တုံတရားဖြင့် စောင့်စည်းနိုင်ဖို့ ကူညီ ခေါ်ဆောင်ကာ လိမ္မာရေးခြား ရှိရဦးမည်ပေါ့ ။

နေ နှင့် နွေ တို့ မောင်နှမ သဘာဝကျစွာ လူလား မြောက်စေဖို့ အတွက် သံယောဇဉ် အစွယ်အပွားများနှင့် တစ်ဖန် ပြန်လည်နှောင်ဖွဲ့ နိုင်ဖို့ သိက္ခာမဲ့စွာ မြူဆွယ်ခြင်း ပြုရဦးမည်ပေါ့ ။ အတ္တ အသီးသီးကို ခြေရင်းမှာ ပုံချပြီး ရွှေရတုသဘင် ဆင်ယင်နိုင်ဖို့ တစ်လောကလုံးကို ယဉ်ကျေးစွာ လိမ်ညာ ကြရဦးမည်ပေါ့ ။ ဒီလို သရုပ်ဆောင်ခြင်းကိုလည်း အားလုံး အတွက် အကောင်းဆုံး လုပ်ရပ်အဖြစ် တစ်ထစ်ချ ယုံကြည်လိုက်ရတော့မည် ပေါ့ ။

ဒီလိုဆိုတော့ သူ့ ခမျာမှာလည်း စုစည်းရရှိသမျှ သံယောဇဉ်ကြွင်းများဖြင့် ကရုဏာသက် လက်များဖြင့် ထွေးဖက် ရတော့မှာပေါ့နော် ။ လူမှုစည်းကမ်းများနှင့် အံဝင်စေရေး အတွက် နောက်ဆုံး ထွက်သက် အထိ မျက်လုံးများ စုံမှိတ်ကာ အနီးကပ်ဆုံး ဝေးကွာခြင်းဖြင့် ဇနီးသည်၏ နှလုံးသားကို ပွန်းရိစေတော့မှာပေါ့နော် ။

သည်အခါ မှာ တစ်လျှောက်လုံး သနားစဖွယ်ဟု သူ ခံစားနေမိတော့မှာ ဖြစ်သော တစ်ခါက ချစ်လှစွာသော နီ ၏ ကြုံလှီစ လက်ချောင်းကလေးများကို အသာအယာ ဖျစ်ညှစ် နှစ်သိမ့်ရမည် ။ ရှောင်လွှဲနေမည့် ဇနီးသည်၏ မျက်ဝန်းများကို တွေ့ ဆုံနိုင်ဖို့ မရမက ကြိုးစားမည် ။ တစ်ကြိမ်တစ်ခါ သေဆုံးခဲ့ခြင်း အတွက် တစ်ဖန် ပြန်လည် အသက်သွင်းဖို့ ကြိုးစားမည် ။

စောင့်စည်းရမည့် ဂုဏ်သိက္ခာ အတွက် တစ်သက်လုံး တာဝန်ယူ သွားရမည် ဖြစ်သော ၊ အနည်းငယ် ကျန်းမာရေး ချို့တဲ့နေမည် ဖြစ်သော ၊ မာန် တင်းကာ မျက်ဝန်းများ ရွှန်းလက်နေမည် ။ ဒါမှမဟုတ် အားနွဲ့ နွမ်းမှီ နေမည့် မပြတ်စဲ ဖြစ်သည့် နီ့ ကို အားတောင့်အားနာ ကြည့်မိမည် ။ ဘယ် နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွားစွယ်ချွန်ကလေး ပေါ်အောင် ဖွင့်ဟကာ တိုးညင်းစွာ ရယ်သံပြုမည် ။

ခြောက်ကပ်ကပ် သူ့ ရယ်သံကို သူ ကိုယ်တိုင် မယုံကြည်နိုင်စွာ မကျေမချမ်း ဖြစ်ကာ မျက်နှာပြင်မှာ အနည်း ငယ် အနီရောင် သမ်းလာမည် ။ သင်္ချာ တွက် မရ၍ မျက်နှာ ညို နေမည့် သမီးကြီး နွေ ကို ကြာမြင့်စွာ ပစ်ပယ်ထားခဲ့ ခြင်းအတွက် အထူး စိတ်ရှည်စွာ အလျော် ပြန်ပေးဖို့ ကြိုးစားမည် ။ ခပ်စိမ်းစိမ်း ကြည့် တတ်လာမည် ဖြစ်သော သားငယ် ‘ နေ ’ ၏ အိပ်စက်နေသော မျက်တောင်များကို ဖွဖွ နမ်းကာ တိတ်ဆိတ်စွာ တောင်းပန်မည် ။

မခွဲခွာသော ကွဲကွာခြင်းဖြင့် ရင်းနှီးဆဲ ‘ နီ ’ အား ဝေဒနာ စွန်းထင်းဆဲဟု မယိုးစွပ်သာအောင် ပိရိသည့် အမူအရာဖြင့် သတိကြီးစွာ ချဉ်းကပ်မည် ။

အရာခပ်သိမ်း ပုံမှန် လည်ပတ်ပြီဟု စိတ်ချရပြီ ထင်သည့်အခါ ဗေသိုဗင်၏ ‘ ငွေလရောင် ’ ကို သူ နားထောင်မည် ။ တရွေ့ရွေ့ လွင့်ပါးနေသည့် စီးကရက်အငွေ့အမျှင်ထဲမှာ အပြုံး မပျက် ကြေကွဲနေမည် ဖြစ်သော မိန်းကလေး တစ်ယောက်၏ မျက်နှာကို မြင်ယောင်နေမည် ။ ချောက်ချားဖွယ် ဖမ်းစားနိုင်သော လရောင်ရွှန်းမြသည့် ညမျိုး မှာ ‘ တစ်နေရာရာက ကိုယ့်အချစ်ရယ် ’ သီချင်းကို ဆွေးမြည့်စွာ ဆိုညည်းကာ သတိလက်လွတ် ငေးမောနေမည် ။ အနားမှ သူ့အတွက် အရေးတကြီး တစ်စုံတစ်ယောက်ကို မေ့လျော့ကာ သက်ပြင်းအခါခါ ရှိုက်နေမည် ။ စီးကရက် မီးခိုးငွေ့များကို အဓိပ္ပာယ် ကင်းမဲ့စွာ သူ မှုတ်ထုတ်မိသည့် အခါမှာ ထွက်ပေါ်လာသည့် အသံကို တစ်ခါက သူတို့ချင်းသာ နားလည်ခဲ့သည့် ဘာသာစကား တစ်ခု အဖြစ် ပြန်လည် နားစွင့်မိနေမည် ။

စောင့်စည်းထိန်းချုပ်ရခြင်းများနှင့် အတူ အားလုံးကို တောင်းပန်ခဲ့ရပြီးနောက် သည်မိန်းကလေးကို အထူးတလည် တောင်းပန်ရန် ဆန္ဒ ရှိနေမည် ။ မိုက်မဲသည်ဟု ဆိုနိုင်သော အချစ်က လွဲ၍ ဘာတစ်ခုမှ မတောင်းဆိုသော သိက္ခာ ပျက်ယွင်းမှုနှင့် ထိခိုက် ကြေကွဲခြင်းများကိုသာ တစ်သက်တာ အတွက် ပေးလိုက်နိုင်ခဲ့သော ချစ်ကံခေရှာသည့် မိန်းကလေးကို မဖော်ပြနိုင်သည့် တမ်းတမှုဖြင့် အဆုံးမရှိ ကြင်နာနေမည် ။

သည်ကလည်း ‘ နေ ’ နှင့် ‘ နွေ ’ မောင်နှမ၏ ကိုယ်စိတ် လုံခြုံမှုဖြင့် မနက်ဖြန် များစွာ အတွက် သူ့ရဲ့ အလျှော့ပေး လိုက်လျောမှုများ တွန့်ဆုတ်အေးစက်သော အနမ်းများ ၊ တစ်ခါတစ်ရံမှာ လှောင်ပြောင်သော မျက်ဝန်းများနှင့် တိတ်ဆိတ်သော ရန်လိုခြင်းများကို မသိကျိုးကျွန် ပြုရမှာပေါ့နော် ။ ကွဲရှခဲ့သော အတ္တ၏ အစိတ်အပိုင်းများကို ပြန်လည် ဆက်စပ် မကြည့်မိဖို့ ခဲယဉ်းစွာ အားထုတ်ရမှာပေါ့နော် ။

‘ နေ ’ တို့ ၏ ဘဝ ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့ အရေးမှာ သူ  အတူတကွ ပါဝင်ရေးဟာ သည်မျှ အရေးကြီးသလား ။ သူ့ အနေနဲ့ ထောက်ထားစရာများ အတွက် တစ်သက်တာ အားနာ နေရမှာထက် စာရင် အနည်းငယ် သို့မဟုတ် သိသိသာသာ ဣန္ဒြေ ပျက်ကောင်း ပျက်မှာ ဖြစ်ပေမယ့် အသက်ညှာဆုံး အနေအထားနဲ့ ခွဲခွာချန် ထားနိုင်ဖို့ လိုလားပေလိမ့်မည် ။

နီ့ အဖို့မှာလည်း မိမိ အမည်ကို အခြား နာမည် တစ်ခုနှင့် အခါခါ မှားယွင်း ခေါ်နေမှာထက် စာရင် မိမိ ဘဝ အစိတ်အပိုင်း အဖြာဖြာမှာ သူ ပါဝင်ပတ်သက်နေရခြင်းနှင့် နှစ်ဦးနှစ်ဖက် ဝန်လေးပင်ပန်းနေကြရမှာထက် စာရင် သူ့ကို အမုန်းအမျက် ကင်းစွာ ၊ နားလည်ခွင့်လွှတ်စွာ ၊ ပြီးတော့ သူ မသိစေအောင် ရင်နင့်စွာနှင့်ပေါ့ကွယ် ။ သည့်ထက်မက အကောင်းဆုံး ဖြစ်နိုင်ဖို့ကိုတော့ အလေးအနက် ပြန် စဉ်းစားကြည့်ချင်ပါသည် ။

အချစ်နှင့် အဝေးဆုံးမှာပင် အရာခပ်သိမ်း အတွက် တာဝန်ကျေဖို့ ခွန်အားများစွာ ကျန်ရှိနေနိုင်သေးသည်လို့ ယုံကြည်စွာ ရှင်သန်ချင်ပါသည် ။

⎕  ခင်လေးမူ
📖 ဟန်သစ် မဂ္ဂဇင်း
      ၁၉၉၀ ၊ သြဂုတ်လ