❝ ခေါင်းဖြူပေမဲ့ ... ❞
( ပိုင်ဒွေး - သင်္ချာ )
၁ ။
သံယောဇဉ်နွံတဲ့ ... ။ ခက်တော့ ခက်သား ။ ကျွံပြီးမှ မရုန်းလည်း နစ်နေတာ မသိမသာ ။ အရင်က တွယ်မှုဆိုတဲ့ အနက်ကို နားမလည်ခဲ့ဘူး ။ ရင်ခုန်သံ စကားဝိုင်းဟာလည်း ကိုယ်နဲ့တခြားစီမှာ ။ ဆွေးနွေးဖို့ အကြောင်းအရာ မရှိသလို ခေါင်းစဉ်ကပါ မသက်ဆိုင်သလိုပဲ ။ တစ်ကွက်ကျန် အမေ့ခံ ဘဝနဲ့ အိပ်မောကျ နေတာလည်း ဖြစ်မှာပေါ့ ။
ခုတော့ မြောက်ဝင်ရိုးစွန်းမှာ နေသားကျနေသူက နေခြည် တစ်ပြောက် အတွက် နိုးထခဲ့ပြီ ။ မျက်လုံး ဖွင့်တိုင်း အလင်းဖြာ နေတဲ့ ကောင်းကင်ကို ရှာဖွေတတ် လာပြီလေ ။
••••• ••••• •••••
၂ ။
သူမနဲ့ ပတ်သက်သမျှ ကျွန်တော့် အတွေးတွေက တစ်ဖက်သတ် ။ ရင်ထဲမှာတော့ တလှပ်လှပ် ။ နှလုံးသားဟာဖြင့် တဖျပ်ဖျပ် ။ ဒီလိုခံစားမှု အရသာမျိုး ကျွန်တော် မဖြစ်ဖူးတာသေချာတယ် ။
ကျွန်တော် သတိမထား ဖြစ်ခဲ့တာက ဘရိတ် ။ နောက်တော့ ဘီးတစ်လိမ့် ။ သိမ့်ခနဲ လှုပ်ခတ်ခြင်းနဲ့အတူ မှားခဲ့သူက ကိုယ် ။ မီးဝါမှာ အရှိန် မလျှော့နိုင်ခဲ့ဘူး ။ မီးနီ မှာလည်း စည်းကျော်ခဲ့တယ် ။ အောက်တိန်းဆီသုံး ၊ အက္ခရာအမြင့် မော်ဒယ်အသစ် အော်တိုကားလေးနဲ့ ပက်ပင်းတိုးမိရာက ကိုယ့်မှာ ကျန်ခဲ့တာ ဒဏ်ရာ အနာတရ ။ မှင်တက်သွားခြင်းက အတ္တရင်ဝဆီ ပြေးကပ်သွားတယ် ။
တကယ်တော့ ကျွန်တော်ဟာ ဆက်မောင်းဖို့ မသင့်တဲ့ ကားတစ်စီး ။ အပ်ကား စာရင်းဝင် ၊ အရည်ကျို မှတ်တမ်းမှာ အမည်ပါသူ ။ အင်ဂျင်က ဒီဇယ်ရယ်လေ ။ ပြီးတော့ ရိုးရိုးဂီယာနဲ့ ။ အထ, လည်း နှေးသေးရဲ့ ။ လီဗာ နင်းရင် ရေဆူချင်ပြီ ။ သက်တမ်းလွန် ယာဉ်အိုယာဉ်ဟောင်းက သစ်လွင်လှပတဲ့ ကားလေးနား အတူ ရှိချင်တာ စိတ်ကူးယဉ်မှုတော့ မဟုတ်ဘူး ။ ကျွန်တော် သွားမယ့် ခရီးက ရှည်မယ် ၊ ပင်ပန်းမယ် ဆိုတာ အစမှာတင် သိနှင့်တယ် ။
“ မဖြစ်နိုင်လို့ပါ ဦးရယ် ၊ ဦးပဲ စဉ်းစားကြည့်ပါဦး ။ သမီးမွေးကင်းစမှာ ဦးက ဘွဲ့ရနေပြီ ”
ကျွန်တော့် အမာရွတ်ကို သူမ မမြင်ရှာဘူး ။ တစ်ခွန်းဆိုင် ဆိုင်းဘုတ်အောက်မှာ ခြေစုံရပ်ရင်း ဝယ်သူကို ချိုသာ လေသံပြလို့လေ ။ ကျွန်တော် ဒါကို အငြင်းဝါကျ မတည်ဆောက်ချင်ဘူး ။ အရိပ်ထိုးနေတဲ့ ကွာဟချက်ကလည်း အပူခံကြွေပြားမှ မဟုတ်တာ ။ ခေတ်သစ်သမီးပျို ဖြစ်ရုံမက နည်းပညာ ကျောင်းတော်ကြီးက ဆင်းသက်လာသူကို ကျွန်တော့် အိမ်အိုလေးထဲ ခေါ် သွင်းမိတာ အပြစ်ပါလား ။ သူမရဲ့ အတိုင်းအတာ စံနှုန်းတွေမှာ အနုတ်လက္ခဏာ မရှိချင်လို့ပါလား ။ ကျွန်တော့်လို နှစ်ဆွေး လူမသိ သူမသိ စာရေးဆရာ ၊ အရာထမ်း တစ်ဦးဆီမှာ ရှိတဲ့ စက္ကူဖြူက သူမ ပေကြိုးလောက် မရှည်မှန်းသိပေမဲ့ ဈေးဆစ် ကြည့်ချင်သေးတယ် ။
“ ..... ”
“ သမီး အပေါ် ဦးရဲ့ကျေးဇူးရှိတာ အမှန်ပါ ။ တခြားနည်းနဲ့ပဲ ဆပ်ပါရစေ ဦးရယ် ”
“ ..... ”
ကျွန်တော့် ရင်ထဲမှာတောင် စကားလုံးတွေက မသေသပ်ဘူး ။ တိကျလှပတဲ့ နှုတ်ခမ်းဖြစ်ဖို့ စာအများကြီး သင်ရဦးမှာလေ ။
••••• ••••• •••••
၃ ။
ထိုင်နေရင်း ချွေးတဒီးဒီး ကျတဲ့ နေပြည်တော်ရဲ့ နွေရာသီဒုက္ခဟာ ပြတင်းပေါက် ဖွင့်ထားလည်း လေပူတွေဝင် နေဆဲပေါ့ ။ အမြန်လမ်းပေါ်က ကားတွေထဲမှာ ဝန်ထမ်း တစ်ဝက်နီးပါး ပါသွားလေ့ရှိတဲ့ သောကြာညချမ်းဟာ တိတ်ဆိတ်လို့ ။ ကျွန်တော် နေတာ ဝန်ထမ်းအိမ်ရာ ။ ကံ့ကော် တိုက်နံပါတ် ၂၇၂ ။ အခန်း ၁.၁ ။ ဖန်ခွက်ချင်း ထိခတ်သံတွေ ပျောက်တဲ့ညမှာ တိုက်အစောင့် ဘရောင်နီ နဲ့ ဂျင်းနီ ဆိုတဲ့ အင်းခွေး နှစ်ကောင်ရယ် ၊ ကျွန်တော်ရယ်ပဲ ရှိတာ လည်း ကြာပြီပဲ ။
သန်းခေါင်ယံထိ ရေးတဲ့ ဝတ္ထုတစ်ပုဒ် နိဂုံးမချုပ်ခင် တဒုန်းဒုန်း တံခါးထုသံက ဒီကို ပြောင်းလာပြီး တစ်လျှောက် ပထမဆုံး ကြားရခြင်းပါ ။ ဒါဟာ တစ်လောက သေဆုံးသွားတဲ့ ဝန်ထမ်းတစ်ဦးရဲ့ နောက်ဆက်တွဲ စာမျက်နှာ တော့ မဟုတ်တန်ဘူး ။ ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရတာ မျက်ဝန်းနှစ်စုံ ။
“ ဦး ၊ သမီးတို့ကို ကူညီပါဦး ။ သမီးတို့က ဟိုဘက် တိုက်ကပါ ။ သူငယ်ချင်း တစ်ယောက် ဖျားပြီး ဝမ်းသွားနေတာ ခု သတိလစ်တော့ မလိုလို ဖြစ်နေလို့ ”
ကျွန်တော် ရောက်သွားချိန် လူမမာလေးက တစ်ချက် ကြည့်ပြီး မေ့မြော သွားတယ် ။ ကျွန်တော် ပွေ့ချီလိုက်တယ် ။ ကိုယ်က ချစ်ချစ်တောက် ။ အနံ့တစ်မျိုးလည်း ခန္ဓာမှာစွဲလို့ ။
“ ဒီမှာ ကားသော့ ၊ ဘေးက ခလုတ်နှိပ် ၊ နောက်ခန်း အရင်ဖွင့် ”
သိစိတ်ရော ၊ မသိစိတ်ပါ ကင်းကွာနေတဲ့ သူမ ကတော့ ဘယ်လို နေမလဲ မသိဘူး ၊ ကိုယ့်မှာ ရှိန်းရှရှနဲ့ သူမကို နေရာချရင်း ပြိုယိုင်လုမတတ်ပဲ ။ ဆေးရုံခုတင်ပေါ် မရောက်ခင်ထိ သူမက ကျွန်တော့် ရင်ခွင်ထဲမှာလေ ။ ကျွန်တော် တို့နှစ်ယောက် ထိတွေ့မှုကို လည်းကြည့်ပါဦး ။ ချွေးတွေ ရွှဲနေတဲ့ ရှံသားအင်္ကျီနဲ့ စွပ်ကျယ်လေးပဲ ခြားတယ် ။
“ ဦးကို ကျေးဇူးတင် လိုက်တာ ။ နောက်ကို ဖြူနှင်းကို သမီးတို့ မ,နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး ”
သူမက ပြင်ဦးလွင်သူ အကြီးတန်းမယ်တဲ့လား ။ အပူ အအေး ပဋိပက္ခက ပြောင်းလာ ခါစမှာပဲ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်သွားတာပေါ့ ။ ရေဓာတ် ခန်းသွားတဲ့ သူမဟာ ကျွန်တော့် စနေ ၊ တနင်္ဂနွေကို သိမ်းပိုက်ခဲ့ပြီလေ ။ ဖျားနာဆောင်လေးမှာ ကျွန်တော့် ခြေရာတွေ ထပ်နေပြီ ။
“ ဦးကို သမီး ကန်တော့ပါရစေ ”
သူမ မျက်လုံးက ပကတိပါ ။ ကိုယ်ကသာ နှောင်တွယ်မှု အဆောက်အအုံကို နေ့ချင်းပြီး တည်ဆောက်ခဲ့မိပြီလေ ။ အရုပ်ကြိုးပြတ် ဖြစ်နေတာတောင် မျက်နှာလေးက ဖမ်းစားနိုင်ခဲ့တော့ ဘယ်လို သတိတရားနဲ့ ကျွန်တော် နေနိုင်မှာတဲ့လဲ ။
••••• ••••• •••••
၄ ။
မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားဟာ သူနဲ့ လိုက်ဖက်တဲ့ အသက် အရွယ်မှာပဲ တင့်တယ်တာပါ ။ မယ် , ဖြစ်လို့ဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မစစ်ဆေးဖြစ်ခဲ့ဘူး ။ ကျွန်တော်လေ သူမကို ကြိုတင်မျှော်တွေး စိတ်ထားပြီး တမင် ဖန်တီးယူခဲ့တာမှ မဟုတ်ဘဲ ။ အခွင့်အရေး ဆိုတာ ယူတတ်သူတွေ အတွက် တံခါးပေါက် ၊ နား မျက်စိလေ ။ ကျွန်တော့်လိပ်ပြာမှာ အရောင်မပါဘူး ။ တွန်းတိုက်မှုကြောင့် ပျံဝဲနေတာ မဟုတ်ဘူး ။ ရည်ရွယ်ချက် ရှိရှိ ဆိုတဲ့ စကားဟာ အမြင် မရှင်းသူတွေရဲ့ လက်သုံးတော် ဓားတစ်လက်ပါ ။
ကျွန်တော့် ပုံရိပ်တိုင်းက ကြည်လင်ပြတ်သားတယ် ။ အချိန်တန်လို့ ပေါ်ထွက်ရခြင်း နဲ့ တိုက်ဆိုင်မှု အခြေအနေကို သူမ သံသယ ကင်းတန် ကောင်းပါရဲ့ ။ ကျွန်တော်ကတော့ အရစ်ကျပုံသဏ္ဌာန်မျိုးနဲ့ တစ်ဆင့်ချင်းစီမှာ ယုံကြည်မှုတွေ တိုးမြှင့်တည်ဆောက်သွားရင်း သူမဆီက ကြွေကျလာမယ့် အပြုံးတွေကို လက်လီစိတ်ပြီး ဝယ်ယူစားသုံးရချင်တယ် ။ သူမ ပါးချိုင့်နှစ် ဖက်ထဲမှာ ကျွန်တော့် ရပ်ဝန်းလေး ဖန်တီးချင်တယ် ။ အဆုံးစွန် ပြောရရင် ကျွန်တော့် နယ်ပယ် တစ်ခုလုံးကို လက်ကား စနစ်နဲ့ သူမဆီ ဖြန့်ဝေလိုက်ချင်တာပါပဲ ။ အုတ်တံတိုင်း ကာရံထားဆဲ သူမ ဒေသက ပြတင်းတစ်ချပ် လှစ်ဟမယ့် အချိန်ကို တန်းစီ စောင့်သူ ထဲမှာတော့ ကျွန်တော် မပါကြောင်း ဝန်ခံပါရစေ ။
“ ဦးကို သမီးတို့ အကူ အညီတောင်းမိခဲ့တာ ဒုက္ခပေး သလိုများ ဖြစ်နေပြီလားဟင် ”
ကျွန်တော် အရိပ်အခြည် ယွင်းသွားမှုက ဒီလောက်တောင်ပါပဲလား ။ ချစ်ခြင်းနဲ့ ပတ်သက်လာရင် ပြောင်းလဲမှု တစ်ခုခုက ထင်ရှားနေခဲ့တာပါ ။ ရံဖန်ရံခါတော့လည်း အသိမဲ့တဲ့ ရင်ခွင်က ဓာတ်မတည့်စာ စားသုံးမိသူလို ဖြစ်ချင်လည်း ဖြစ်မှာပေါ့ ။ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်က မလျှော်မဖွပ် ဖြစ်သေးတဲ့ စွပ်ကျယ် တစ်ထည်ကို ကြိုးတန်းလေးမှာ ချိတ်မိထားလေတော့ မပြောမိလည်း မြင်နေမှာပဲလေ ။
မြောက်ဝင်ရိုးစွန်းမှာ နွေးထွေးမှုက အမြဲရနိုင်ဖို့ ခဲယဉ်းလှပါတယ် ။ အခါနှောင်းမှ တက်တဲ့ အဆိပ်ကို ကျွန်တော် မျိုသိပ်ဖို့ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး ။ နှလုံးသားထဲ ရှိနေသမျှ သင့်၏ ၊ မသင့်၏ အတွေးတွေ ရေးရေးပေါ်ဖို့တောင် လွယ်ကူလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာတုံး ။ ကျွန်တော် လူသား တစ်ဦးပါ ။ ကြွေချိန်တန်မှ အပွင့်လာ ပွင့်တော့လည်း ရိုးရာ ပျက်တယ်လို့ ဆိုချင်ဆိုလေ ။
“ ဖြူနှင်းကို ကိုယ် အရမ်းအချစ်တယ် ”
••••• ••••• •••••
၅ ။
“ လက်ထပ်ပါရစေ ဖြူနှင်း ”
“ ဟင် … ဦးက အရမ်း အဆင့်ကျော်နေပြီ ၊ သမီးနဲ့ သိတာတောင် တစ်နှစ် မပြည့်သေးဘူး ”
ကျွန်တော့်ပြက္ခဒိန်က တစ်ရက်ကနေ တစ်ရက်ဆီ ခုန်ကူးဖို့ ကျယ်လွန်းနေခဲ့တယ် ။ အလျင်လိုသူနဲ့ တွန့်ဆုတ်သူ ကြားက အဖြစ်ဟာ ပန်းဝေး တံချူလိုပဲ ။ ကျွန်တော့် အတွက် အချိန်ဇယားက သူမထက် စာရင် သေးလွန်းနေတယ် ။
“ ကိုယ် တကယ် လိုအပ်လို့ပါ ”
ဗာဒံပင်အောက် စားပွဲဝိုင်း တစ်ခုပေါ်က ကော်ဖီနှစ်ခွက် ခေါင်းချင်းဆိုင်တဲ့ ပွဲတိုင်း အပြည့်အဝ မသောက်သုံးနိုင်ခဲ့တာက ကိုယ်ပဲလေ ။ ကျွန်တော် စိတ်စောသွားလား မသိဘူး ။
အဲဒီည သူမအခန်းလေး မှောင်နေတယ် ။ အလွတ်ရနေတဲ့ ဖုန်းနံပါတ်လည်း ကိုယ်နဲ့ ဝေးသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ် ။ အသံ မမြည် ၊ အလင်း မထွက်တဲ့ မှန်မျက်နှာပြင်ကို တမ်းတရင်း ကျွန်တော့် ပြတင်းမှာ လေညင်းတွေ ငိုချင်းရှည်လို့ ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အခါးသက်ဆုံး ညမှာ ပုလင်း ကျကွဲသံကို သူမ ကြားနိုင်မယ် မထင်ဘူး ။ အိပ်မရလည်း ရှိပါစေတော့ ။ မနက်ဖြန်ဟာ ဇာတ်လမ်းအဆုံးသတ် ဆိုရင်တော့လည်း ဒီညက ထာဝရ အမှတ်တရပေါ့ ။
“ သမီးကို ပိုင်ဆိုင်ချင်တာ ဘာကြောင့်လဲ ဦး ။ တော်တော်များများက လိမ်ဖြေကြတယ် ။ ဦးက အမှန်အတိုင်း အဖြေ ပေးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ သမီး ယုံကြည်ပါတယ် ။ ဒီမှာပဲ သမီးတို့ ပြန်ဆုံရအောင် ”
ကျွန်တော့် ခေါင်းထဲမှာ မလိုတာတွေကို ဖယ်ပစ်နေဆဲပါ ။ ယောက်ျားထု ကိုယ်စားလည်း သမိုင်းတရားခံ မဖြစ်ချင်ဘူးလေ ။ မေးခွန်းကြောင့် အဖြေဟာ အသက်ပိုဝင်သွားတာ ရှိသလို အဖြေကြောင့် မေးခွန်းဟာ အဆင့်အတန်း နိမ့်သွားတတ်တာ မျက်မြင်ပါ ။ “ ချစ်လို့ ” ဆိုတဲ့ အဖြေဟာ မပြည့်စုံသည့်တိုင် သရေရလဒ် ဆိုရင် ဖြေသာဦးမယ် ။
ဗာဒံပင်အောက် ပြန်သွားမယ့် ကျွန်တော့် ခြေလှမ်းက အထ,နှေးတဲ့ ကားလို ဖြစ်နေရင်လည်း သူမ မေးခွန်းဟာ တိမ်ပေါ် ပစ်တင်လိုက်တာနဲ့ တူနေမှာလေ ။
“ အချစ်မှာ ပိုင်ဆိုင်လိုတဲ့ အတ္တတစ်ခု ရှိစမြဲပါ ။ ကိုယ်က ပေးတာကိုလည်း ယူစေချင်တယ် ။ ပြန်ပေးတာကိုလည်း ရချင်တယ် ။ ဖြူနှင်းကို ပိုင်ဆိုင်ချင်တာ ကိုယ့်အနားမှာ အတူ ရှိချင်လို့လေ ။ တစ်ချိန်ချိန် ဖြူနှင်း အသားအရေတွေ ယိုရွဲသွားလည်း တစ်ခါက အတိတ်ကို ပြန်အမှတ်ရ နေချင်လို့ပါ ”
အသံဖမ်းစက်ကလေး ပိတ်လိုက်တော့ နံရံဆီက စကားလုံးတွေ လွင့်ပျံလာ တယ် ။ ရှားရှားပါးပါး ကြက်တွန်သံကြားမှ မျက်လုံးက မှိတ်ချင်လာ သလိုနဲ့ ။ ရင်ထဲမှာ ကျန်နေတဲ့ စကားတစ်ခွန်း ရှိသေးတယ် ။
“ ဖြူနှင်းက ကိုယ့် မျက်ဝန်းထဲမှာ အမြဲ ပုံရိပ်ထင်နေတဲ့ တန်ဖိုးကြီး ရှေးဟောင်းပန်းချီကားတစ်ချပ်ပါ ”
မနက်ဖြန် အတွက် ညဉ့်ယံက မလုံလောက်သေးတော့ အရုဏ်ထိတောင် စာသား ရှာဖွေနေရဆဲပဲလေ ။
••••• ••••• •••••
၆ ။
ချိုင့်ခွက် မရှိတဲ့နေရာ ။ ညီညာသော ကွန်ကရစ်လမ်း ၊ နံဘေးက ဖြူဝါရောင် ခြယ် ပလက်ဖောင်းပေါ်မှာ သူမ ခြေလှမ်းလေး လှပလို့နေ တယ် ။ စင်မြင့်မှာ ပြိုင်ပွဲဝင်နေတဲ့ ပုံစံမျိုးလေ ။ အတက် အကျ ၊ အနိမ့်အမြင့်ကို ကျွန်တော် တွေ့နေရတယ် ။ ကျွန်တော် ရင်တွေခုန်လို့ ။ အစီအစဉ်တကျ ရေးဆွဲထားတဲ့ စာရွက်လေးကို ပြန်ကြည့် မိတော့ စာမေးပွဲခန်း ဝင်မယ့် ကျောင်းသားလိုပဲ ။ ရ သလိုလိုနဲ့ မရတာတွေ ရောပြွမ်းကုန်ပြီ ။ မေ့နေလိုက်တာ ။ သူမ အတွက် ကော်ဖီ မမှာရ သေးဘူး ။
“ ကောင်လေး ထုံးစံအတိုင်းကွာ ”
“ နက်စ်နှစ်ခွက် ၊ ဦးလေး အတွက် နို့စိမ်းပေါက်မယ် ၊ အစ်မက အချိုလျှော့မယ် ”
ဒီနေ့မှ စားပွဲထိုးအသံ ဘာလို့ ကျယ်လောင်နေပါလိမ့် ။ ဘေးဝိုင်းတွေကလည်း မျက်နှာသိ ဝန်ထမ်း ဆိုတဲ့ လောင်းရိပ်အောက်ကြီးမှာ ယပ်တောင်ခတ်လို့ ။
“ ညက ဦး အိပ်မပျော်ဘူး ထင်တယ် ”
“ ဟုတ်တယ် ဖြူနှင်း ၊ ကိုယ် သတိရခြင်းနဲ့ နောက်ဆုံးတိုက်ပွဲအကြောင်း တွေးနေတာ ”
“ သမီးလည်း အလံဖြူ ပြမိမှာကို စိုးနေတာ ”
သူမ အရမ်းလှနေတယ်ဗျာ ။ ဒီလိုလူမျိုးကို ကျွန်တော် အင်အားသုံးပြီး ဖြိုခွင်းဖို့ ကျွန်တော် တွန့်ဆုတ်သွားတာ သူမရဲ့ ဗျူဟာထဲ အကွက်ဝင် သွားပြီ ထင်ပါရဲ့ ။ ကျွန်တော် က ပလေကတ်နဲ့ စတစ်ကော် လာ ။ ကိုရီးယား စပန့်အင်္ကျီ ၊ ပတ်ထဘီ ဝတ်ဆင်ထားသူ သူမကြောင့် ဆန့်ကျင်ဘက် မြင်ကွင်းဟာ ဗာဒံပင်ပျိုကို ပိုအိုသွားစေခဲ့ပြီလေ ။
“ ဦး ဘာဖြစ်နေတာလဲ ဟင် ”
ကျွန်တော် ယောင်ယမ်းပြီး သူမ မျက်နှာကို ကြည့်မိတယ် ။ အရေးအကြောင်း မရှိသလို ဆံစနုနုလေး ကလည်း နဖူးမှာ ဝဲကျနေတယ် ။ နှုတ်ခမ်းဟတိုင်း ပလက်တီနမ် သွားတွေ မြင်သွားမှာ စိုးတဲ့ ကျွန်တော်က စကားကို ခပ်အုပ်အုပ်ပြောရင်း နားသယ်စပ်နားမှာ ဆေးစတွေ ရှိနေမလား ဆိုပြီး တစ်သျှူးနဲ့ သုတ်နေမိတော့ စားပွဲသာ ခြားထားသော သူမကို ကမ်း တစ်ဖက်စီ ဝေးကွာနေမှန်း ဝမ်းနည်းစွာ ခံစားလို့လေ ။
“ ဦး မျက်ရည် ဝဲနေတယ် ဟုတ်လား ၊ သမီး ဘာအမှားလုပ်မိလို့လဲ ၊ သမီး လာခဲ့တာ ဦးရဲ့ အဖြေကို ကြည်နူးစွာ နားထောင်ချင်လို့ပါ ”
“ ဖြူနှင်းကို ကိုယ်ချစ်တာပဲ သိတယ် ”
“ ဦး မညာနဲ့နော် ၊ ဦး ရင်ထဲမှာ ဒီ့ထက်မက ရှိတယ် ဆိုတာ သမီး သိတယ် ”
“ ..... ”
••••• ••••• •••••
၇ ။
ကျွန်တော့် ဇာတ်ဟာ အပြီးတိုင် မဟုတ်ပေမဲ့ အဆုံးသတ်ကို မဖွင့်ချနိုင်သေးဘူး ။ စိန်ပြေးတမ်းကစားခြင်းမှာ လိုက်သူက မောရပြီလေ ။ ကျွန်တော် ဂရုမပြုမိခဲ့တဲ့ သက်လုံအကြောင်းကို သူမ ပြခဲ့တာ အမှန်ပါ ။ ကျွန်တော့် ယာဉ်အိုဟာ ဘယ်လမ်းမှာပဲ ဖြစ်ဖြစ် နောက်ကျ ကျန်မှာကို သိလျက်နဲ့ ကျော်တက်ချင် စိတ် များသွားလို့ ကမ်းပါးပြို နား မရောက်ခဲ့တာ ကံကောင်း တယ်လို့ ဆိုရမယ် ။
“ ကိုယ့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ ဖြူနှင်း ။ ကိုယ် ကြဲဖြန့်ခဲ့တဲ့ အရာတွေ မှန်သမျှ ကိုယ်ပဲ လိုက်သိမ်းပါရစေတော့ ။ ရှေ့ ခရီးအတွက် ဖြူနှင်း လွတ်လပ်စွာပဲနေပါ ”
လောက တစ်ခွင်လုံးက ကျွန်တော့်မျက်ရည်တွေ သိမ်းကျုံးဖို့ အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ လေ ။
••••• ••••• •••••
၈ ။
“ အန်ကယ်ကတော့ နိုးပါ ကိုချက်ဖောင်း ။ ရှင် တော်တော် တတ်နေတယ်ပေါ့ ၊ နုနေလိုက်တာ နူသွားဦးမယ် ”
ကျုပ် စာရေးတာကို သဘောမကျ ၊ စိတ်မဝင်စားသူက စာရေးစားပွဲမှာ မြိန့်မြိန့် ကြီးထိုင်လို့ ။ ပြီးတော့ ကျုပ် ရေးလက်စ ဝတ္ထုအကြမ်းလေးကလည်း သူ့ လက်ထဲမှာ ။ တစ်နှစ်ကို စာမူ တစ်ပုဒ်စ ၊ နှစ်ပုဒ်စ ဖော်ပြခြင်းခံရတဲ့ ကျုပ်ကို အထင် မကြီးတဲ့ မခေါက်ထူ ၊ အမြဲ ပုတ်ခတ်နေသူက ကျုပ်စာ ဖတ်ပြီး ဘဝင်မကျတာ ဘာလို့ပါလိမ့် ။
“ ဒီလိုပဲ ရေးနေတာပဲကွာ ”
ဖယောင်းတိုင် ထွန်းပြီး ပြဿနာ မရှာခံရခင် လေပြေထိုး ကြည့်တာလည်း မတိုးသာဘူး ။ မခေါက်ထူ ဒေါသ မပေါက်ကွဲခင် အငယ်မက တီဗွီပိတ် ၊ အကြီးကောင်က အိပ်ဖို့ ဟန်ပြင်ပြီ ။ တစ်ခါတစ်ရံ နားမလည်သူကို ရှင်းပြရတာ ဒုက္ခတစ်ပါးပါ ။ စာသားတွေ အပေါ် ဆက်စပ်တွေးခေါ်ခြင်း မရှိဘဲ လိုရာဖြတ်ယူ သီးခြား အဓိပ္ပာယ်တွေ ဖွင့်ဆိုကြတဲ့အခါ လွှဲမှားမှုတွေ နောက်က တသီတတန်း လိုက်ကုန်လို့ ။ ဆိုလိုရင်း ၊ ၄င်းရဲ့အနက် ၊ ယူဆချက် ၊ ထုတ်ဖော်ပုံ ၊ နှိုင်းယှဉ်မှု ၊ သုံးသပ်ချက်တွေက အပြန်အလှန် ချိတ်ဆက်နေတာကို မခေါက်ထူ မသိရှာဘူး ။ ရေးရတိုင်းသာ ရင် က ပါရင် ကျုပ်ဖြင့် ယောက်ျားတန်မယ့် ရင်သားကင်ဆာ ဖြစ်တာကြာပြီ ။ ဉာဏ်ပညာနဲ့ ယှဉ်တဲ့ အသိက ရသ တစ်ခုကို ပေးစွမ်းနိုင်ဖို့ ဇာတ်လမ်း ၊ ဇာတ်ကွက်နဲ့ စကားလုံး ရွေးချယ်ခြင်းဆိုင်ရာ သင်ခန်းစာဟာလည်း ပြဋ္ဌာန်းချက်မှာ မပါဝင်ဘူးလေ ။ မခေါက်ထူက စွတ်ပြောတော့ ကျုပ် အမျက်ထွက်ပြီပေါ့ ။
“ ပြောတော့ ကုန်ကြမ်းတဲ့ ၊ စာထဲမှာ ချောနေလိုက်တာ ။ ရှင်တို့ ပြောတာ ရှိသေးတယ် ။ ကျောရိုး ယူတာဆို ၊ ခုတော့ တစ်ကိုယ်လုံးပါပဲလား ။ ဟိုဘက်တိုက်က ကောင်မလေး နှင်းဖြူ ကို ဖြူနှင်း လုပ်ထားတာ ကရော ဘာပြောချင်လဲ ။ လတ်စသတ်တော့ ရှင်က အငွေ့ရော အတွေ့ရော စားချင်နေတာကိုး ။ ဟိုက မယ် , ဆိုတော့ ကျွန်မကို ပယ်ပြီပေါ့ ”
ကျုပ်ရဲ့ မေတ္တာဘွဲ့မှာ ဘာများ ပါလို့လဲဗျာ ... ။
ကျုပ် ညည်းတွားရင်း ဟိုဘက်တိုက်ကို ကြည့်မိတယ် ။ သူမ အိပ်လောက်ပြီပေါ့ ။ မီး လည်း ပိတ်လို့ ။ ကျုပ်တို့က သာ မငြိမ်းချမ်းနေတာ ။ သူမ က သိရှာမှာ မဟုတ်ဘူး ။
“ ပါပါ မပါပါ ၊ ကျွန်မ မကြိုက်ဘူး ။ ရေးပါလား ၊ ကျွန်မကို ချစ်ကြောင်းကြိုက် ကြောင်း ။ ဒီဝတ္ထု ရှင် ပို့ရဲ ပို့ကြည့် ၊ ပါရင် ကျွန်မနဲ့ အတွေ့ ”
ရေမကျ သောင်မတင်တဲ့ ဇာတ်လမ်းကို မခေါက်ထူ ဖြည့်စွက်လိုက်ပြီပေါ့ ။ ဒီဝတ္ထု ပို့ဖြစ်အောင် ပို့ဦးမယ် ။ ရွေးချယ်ခံရလည်း တိတ်တိတ်လေး နေမှ ။ မခေါက်ထူအကြောင်း ရေးဖို့က လှမှ မလှတာ ။ အပြင်မှာတောင် ဇာတ်ကြမ်းကြီးလေ ။ ကျုပ်စိတ်ကို သိတဲ့ မခေါက်ထူက ဆုံးမရှာတယ် ။
“ ကိုချက်ဖောင်း ၊ ရှင် မှတ်ထားဖို့က ခေါင်းဖြူပေမဲ့ ကျောင်းသူကို ရနိုင်တာ ကိုးရေး တစ်ရေး ၊ ဆယ်ရေး တစ်ရာ ။ “ ကျောင်းသူလည်း ရရော ခေါင်းဖြူလည်း ကြွရော ” တဲ့ ။ ရှင် မျက်လုံးတောင် မသလားနဲ့ ”
ကျုပ် မပြောဖြစ်တဲ့ အမျိုးသမီးထု အတွက် ချေပ စကားတစ်ခွန်း မခေါက်ထူ ပြောချလိုက်တာ ကျုပ်ဖြင့် ဝတ္ထုတစ်ပုဒ် ထပ်ရပြန်ပြီ ။ စဉ်းစားစရာပဲ မဟုတ်လား ။
⎕ ပိုင်ဒွေး ၊ သင်္ချာ ၊
📖ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း
ဖေဖော်ဝါရီ ၊ ၂၀၁၈
