❝ တစ်ဆစ်ချိုး ညနေ ❞
▢ ရေအေး
၁။
ညနေစောင်းလာလျှင် ညို့စိတ် ဂနာမငြိမ်ခြင်းသည် ပိုဆိုးလာ၏။ ပန်းဆီရောင် သွေးအင်္ကျီနှင့် ဂါဝန်ကိုဝတ် ပြီးခါမှ “အမယ်လေး၊ အပန်းနဲ့ အဖေ့ဒေါသနဲ့” ဟု ရေရွတ်မိရင်း လူသည် အလန့်တကြား ဖွလက်စ အဝတ်ပုံကြီးထဲ ရောက်ပြန်သည်။ ထို့နောက် “အပြာ၊ အညို၊ အရောင် မရိုင်းတာလေး တစ်ခုခု ဝတ်မှ အဆင်ပြေမှာပဲ။ အနီတော့ အဆင်မပြေဘူး ထင်တယ်” ဟု စိတ်ထဲ တစ်ကိုယ်တည်းပြောရင်းပင် နာရီကို ကြည့်ပြီး အလုပ်မှ အပြန်နောက်ကျနေသည့် မောင့်ကို တဖျစ်တောက်တောက် ဖြစ်ရပြန်သည်။
“မောင် အဖေတို့ဆီ သွားဖို့ကိစ္စ မေ့များသွားသလား” ဟု စိတ်ထဲ တွေးမိလျှင် “ဟွန့် ... ဒီလောက် အထပ်ထပ်မှာလိုက်ရဲ့သားနဲ့ မေ့လို့ကတော့” ဟု မေ့,မမေ့ မသေချာသည့် အဖြစ်ကို ကြိုတင်ပြီး စိတ်က ကောက်ချင်ချင်ရှိလာ၏။ “သုံးရက် လောက်ကို စကားမပြောဘဲ နေလိုက်မယ်” ဟု ကြုံးဝါးလိုက်ရင်း မောင်က မချော့ခင် စိတ်ပြန်ပြေသွားမည့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုတွေးရင်း “ဟိ” ခနဲ ရယ်မိပြန်သည်။ ပြီးလျှင် စိတ်သည် ချက်ချင်းပင် “အမေများ မျှော်နေပြီလား” ဟု လှစ်ခနဲ သတိရလျက်က “နှုတ်ခမ်းနီ ဘာအရောင် ဆိုးသွားရင် ကောင်းမလဲ၊ မဆိုးဘဲ သွားရမလား” ဟူသည့် အကြောင်းဆီသို့ ရောက်ပြန်၏။ ညိုသည် တောက်တောက်ကြွားကြွား လှလှပပ ဝတ်စားသွားပြန်လျှင် “အိမ်က သဘောမတူတဲ့ လင်နောက်လိုက်ပြေးထားတာတောင် ကောင်မက မော်တုန်း” ဟု အဖေများမျက်စိစပါးမွေး စူးလေမလားဟု စိုးရိမ်၊ မပြင်မဆင်သွားပြန်လျှင်လည်း “လင်ရတာမှ တစ်လစွန်းစွန်း ရှိသေး၊ အိမ်က သဘောမတူတဲ့ သူကို ယူတော့ အပူသည်ရုပ် ဖြစ်နေပြီလေ” ဟု တချို့က ထောမနာ ပြုကြလေမလားဟု သောက၊ ထိုအတွေး နှစ်ခွနှင့်ပင် စိတ်သည် မပြတ်မသား။
“သန်ဘက်ခါ ညနေ သမီးတို့လင်မယား အိမ်ဘက် လာပြီး ထမင်းစားလှည့်။ အဖေတို့ကို လာကန်တော့တာလို့ ပြော။ ညည်းအဖေ ကြိုက်တတ်တာလေး တစ်ခုခု ဝယ်ခဲ့”
လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ရက် အမေ ဖုန်းဆက်ကတည်းကပင် ညိုသည် စိုးတထိတ်ထိတ်။ “အဖေက နင်တို့ ဘာလာလုပ်တာလဲ ဆိုပြီး ရပ်ကျော်ရွာကျော် အော်ဟစ် မောင်းထုတ်နေရင်ကော” ဟု ရွံ့တွန့်တွန့် ပြန်မေးမိ၏။ ထိုအခါ အမေသည် “အမယ်လေး မရွှေညို၊ မယူခင် ဒီလောက် တားနေတုန်းကတော့ မဆင်မခြင်၊ မတွေးမတော။ အခု ဝက်ဖြစ်ပြီးမှတော့ မစင်ကို ကြောက်မနေနဲ့တော့ တော်ရေ” ဟု သူ့ထုံးစံအတိုင်း ဥပမာ အလင်္ကာလေးနှင့် ဆို၏။ ပြီးမှ “မောင်းထုတ်တော့လည်း ထပြန်လိုက်ပေါ့ အေ” ဟု ခပ်ရွဲ့ရွဲ့ စကားဆက်သည်။ အမေ ဖုန်းချသွားလျှင် ညိုသည် မောင့်အနား ကပ်ပြီး အမေက သည်သို့ သည်ပုံ ပြောလေရဲ့ဟု စိတ် တလှုပ်ရှားရှား။ အိမ်ပေါ်သို့ တက်လာသည့် ညို့ကို မြင်လျှင် အဖေသည် “သေနာမ” ဟု အော်ဟစ်ပြီး ပါးကိုဆီး၍ ရိုက်လိုက်လေမလား၊ သို့တည်းမဟုတ် “ခွေးကောင်” ဟု မောင့်ကိုပဲ ဓားနှင့်ဆီး၍ ခုတ်လေမလား။ စိတ်ကူးထဲတွင် ဇာတ်လမ်းအမျိုးမျိုး ဆင်ပြီး ရင်တဖိဖိ။ ချက်ချင်းပင် “အဖေက အဲဒီလောက်ကြီး စိတ်မဆိုးနေ လောက်ပါဘူးနော်” ဟု လေသံပျော့ပျော့နှင့် ညည်းသလို ဆိုမိရင်း “နင် အဲဒီကောင်ကို ယူလို့ကတော့ အိမ်ပေါ်ကို တက်မလာနဲ့” ဟူသော စကားကို ပြန်ကြားမိပြီး ညိုသည် အမောမပြေ။ “တောင်းစုတ်၊ ပလုံးစုတ်သာ ပစ်ရိုးထုံးစံရှိ တာပါကွာ၊ သားဆိုး၊ သမီးဆိုးကို စွန့်ပစ်ရိုး မရှိပါဘူး” ဟူသော မောင်၏ နှစ်သိမ့်စကားကို နားထောင်နေရသော်ငြား ညိုသည် ပွင့်ပွင့် မပြုံးနိုင်။
ညို မှတ်မိသေးသည်။ မောင်နှင့် ညိုအကြောင်း သိသိချင်း အဖေသည် တရှူးရှူး တရှဲရှဲဖြစ်၏။ ပြီးလျှင် “နင်ကြိုက်တဲ့လူ ယူ၊ ငါ မတားဘူး။ အေး ဒါပေမဲ့ လူမျိုးနဲ့ ဘာသာတော့ တူပါစေ” ဟု ခပ်ပြတ်ပြတ် ပြောသည်။ ထိုတုန်းက တော်လှန်လိုစိတ်၊ တော်လှန်အတွေး ရှိသူ၊ ပြီးလျှင် ချစ်စိတ်လည်း မွှန်နေသေးသူ ညိုသည် “လူ လူချင်း ချစ်လို့၊ မေတ္တာမျှလို့ ပေါင်းဖက်ကြမယ့် အရေး၊ မတူတာတွေ အလေးပေးပြီး စဉ်းစားနေလို့ကတော့” ဟု စိတ်ထဲ ခေါင်းကြောမာမာနှင့် မျက်နှာသည် မရွှင်မပျ၊ မှုန်တေတေ ရှိ၏။ အမေကမူ သမီးနှင့် လင်ကြား ဗျာများ ဟန်သည် အထင်းသား။ တစ်သွေးတစ်သံ ပြောပြီး ဝုန်းဝုန်းဒိုင်းဒိုင်း ထ သွားသူ အဖေ ကွယ်လေမှ “ဘာသာခြားကြီးတော့ မကောင်းပါဘူး သမီးရယ်” ဟု လေသံပျော့ပျော့နှင့် ချော့သည်။ ပြီးမှ ထုံးစံအတိုင်း “ဘဲဥကို ဝပ်ပေးတဲ့ ကြက်မပုံပြင် သမီး ကြားဖူးတယ် မဟုတ်လား” ဟု ဝေ့ကာဝိုက်ကာ ညို့ကို ဆုံးမစကားဆိုရန် ပြင်၏။
“ကြက်မကြီးရဲ့ ဝပ်ကျင်းထဲကို ဘဲဥလေးတစ်လုံး ထည့်ထားတာ မတော်တဆ အကောင်ပေါက်လာသတဲ့။ သူ့ရင်ငွေ့နဲ့ ပေါက်တာ ဆိုတော့လည်း ကြက်မကြီးက ချစ်တာပေါ့။ အစာလေး ယက်ကျွေးလိုက်၊ ရန်သူလို့ ထင်တဲ့သူ လာရင် တောင်ပံလေးနဲ့ ဖုံးပြီး ကာထားလိုက်ပေါ့။ ဘဲလေးသွားရာ တကောက်ကောက်လိုက်။ ဘဲလေး ပျောက်သွားရင် ကတော်ကတော်နဲ့ အော်ပေါ့။ တစ်နေ့ကျတော့ ရေစပ်ကို ရောက်ရော။ အဲဒီတော့ ဘဲက ဘဲသဘာဝအတိုင်း ရေဆင်း ကူးတာပေါ့။ အဲဒီတော့ ကြက်အမေကြီးခမျာ ဘဲလိုလည်း ရေဆင်း မကူးနိုင်၊ စိတ်ကလည်း မချနဲ့။ ရေစပ်မှာ ဟိုပြေးလိုက်၊ ဒီပြေးလိုက် ကတော်ကတော်နဲ့ အော်နေ ရသတဲ့”
ညိုသည် အမေ ဘာကို ပြောချင်ပါလိမ့်ဟု ထိုတုန်းက စဉ်းစား မရ။ ကြက်ကနေ ဘဲ မွေးတာနဲ့ ညို မောင့်ကိုယူတာ ဘာဆိုင်တာလိုက်လို့။ စိတ်ရှုပ်စွာ တွေးရင်း မျက်နှာကိုသာ မှိုင်းထားမိသည်။ အမေသည် ညို့စိတ်ကို သိဟန်နှင့် မပွင့်တပွင့် ပြုံးပြီး “သမီး လည်း အိမ်ထောင်ကျပြီး ကလေးတွေ မွေးလာဦးမှာပဲလေ” ဟု စကားကို ဆက်၏။
“ကဲ... သမီး ကလေးတွေ မွေးလာပါပြီတဲ့။ သူတို့က သူတို့ဘုရားကျောင်း တက်မယ်။ သမီးက ဘုန်းကြီးကျောင်း သွားမယ်။ သမီးက ဗုဒ္ဓကို ယုံမယ်။ သမီး ကလေးတွေက သူတို့ဘုရားကို ယုံမယ်ဆိုပါတော့။ သမီးက သူတို့ ယုံတာကိုလည်း လိုက် မယုံနိုင်၊ သားသမီးတွေကိုလည်း စိတ်မချနဲ့ ဘဲလေး နောက်ကို ရေဆင်းကူးပြီး မလိုက်နိုင်တဲ့ ကြက်မကြီးလို ပူလောင်နေရမှာပေါ့”
မိမိ၏ ရင်သွေးများနှင့် ယုံကြည်ချက် မတူဘဲ အသက်ရှင်နေရမည့် မိခင် တစ်ယောက် အဖြစ်ကို အမေက စိတ်ညစ်ညူးစရာပုံဖော်ပြီး တဖွဲ့တနွဲ့ ပြောလျှင် ညို့မှာ ဘာပြန်ပြောရမည် မသိ။ မောင့်ကို ဖြတ်တော့မယ်ရယ်ဟု စိတ်ထဲ တထစ်ချ တွေးမိသည်။ သို့သော် ထိုအတွေး များသည် မောင်နှင့် တေ့တေ့ဆိုင်ဆိုင် တွေ့လျှင်ကား နေလာချိန် နှင်းပျောက်သလိုပင် ဖြစ်၏။
“မြို့လယ်ကောင်ကြီးမှာ အဲဒီလို ဘုရားနဲ့ ဘုရားကျောင်း ဘာသာနှစ်ခု နားလည်မှုနဲ့ ယှဉ်တွဲရှိနေတာကြောင့်လည်း မြို့က ပိုပြီးရင့်ကျက်တဲ့ပုံ ပေါ်နေတာပဲ”
မောင်နှင့် ညို တွေ့ဖြစ်ကြသည်မှာ ညနေ နေဝင်ခါ နီးအချိန်များဖြစ်၏။ မျက်စိ ရှေ့တွင်ပင် အနီရောင်နေလုံးသည် တောင်တန်း၏ အနောက်ဘက်သို့ ဝုန်းခနဲ ပြုတ်ကျသွားတတ်သည်။ ကောင်းကင်သည် တဖြည်းဖြည်း မည်းမှောင်လာ၏။ ပိုးစုန်းကြူးကောင်များနှင့် တူသည့် မီးသီးလုံးများသည် မြို့၏ နေရာအနှံ့အပြားတွင် လိုးလိုး လက်လက် တောက်ပလာကြသည်။ လေးထောင့်ကျကျ မြို့၏ အလယ်ကောင်နားဆီမှ ရွှေရောင်တောက်နေသည့် စေတီတော်နှင့် ဘုရား၏ နံဘေးမှ ဖြူဖြူဖွေးဖွေး ဘုရားကျောင်းအိုတို့သည် မြို့၏ အရှေ့ဘက် တောင်ကုန်းပေါ် ရောက်နေသည့် ညိုနှင့် မောင်၏ မျက်စိထဲသို့ အာရုံ စိုက်စရာ မလိုပါဘဲ တန်းခနဲ ဝင်လာမြဲ။ ထိုအခါတိုင်း မောင်သည် ထိုစကားတစ်ခွန်းကို မှတ်မှတ်ရရ ပြောတတ်သလို ညိုသည်လည်း မောင်၏ စကားတွင် ဟုတ်လိမ့်နိုးနိုး ယစ်မူးမြဲ။
အမှန်တော့ ညိုသည် လေယူရာ တိမ်းရသည့် ပန်းပြားပင်လိုပင်။ “ကိုယ့်အမျိုးကို၊ ကိုယ့်ဘာသာကို ကိုယ် ကိုယ်တိုင်မှ မစောင့်ရှောက်ရင် ဘယ်သူက လာပြီး စောင့်ရှောက်မှာလဲ သမီးရယ်” ဟု အမေက ဆိုလျှင်လည်း ညိုသည် ဟုတ်တာပေါ့ရယ် ဟု အံကြိတ် ခေါင်းညိတ်၏။ “ဘယ်ဘာသာက ဘုရားပဲ ဖြစ်ဖြစ် မေတ္တာကို အခြေခံကြတာပဲ မဟုတ်လား ညို” ဟု မောင်က ဆိုပြန်လျှင်လည်း ညိုသည် ခေါင်းကို မခါယမ်း နိုင်ပြန်။ လမ်းဆုံလမ်းခွတွင် ဗျာများနေသူ ညို့ကို အဖေကား အကဲမရဟန်နှင့် အော်မြဲ၊ ဟစ်မြဲ၊ ဆူမြဲ၊ ပူမြဲ။ ဤသို့ဖြင့်ပင် တစ်ရက်တွင် ညိုသည် ဘယ်လိုဖြစ်မှန်းမသိဘဲ မောင်နှင့်အတူ ဘဝခရီးကို ဆက်လျှောက်ရန် သဘော တူမိပြီး ဖြစ်နေတော့၏။
အဖေသည် ညို မောင်နှင့် လိုက်ပြေးသည့်အကြောင်း သိသိချင်းတွင် အော်ဟစ်ကာ ဓားကြိမ်းကြိမ်းသည် ဆို၏။ ထို့နောက်တွင်တော့ ညို့ အကြောင်းကို ဘာဆိုဘာမျှ စကားစ မခံတော့ဘဲ တစ်ယောက်တည်း သုန်သုန်မှုန်မှုန် ရှိပြန်သတဲ့။ အကြောင်းအလမ်း လာလျှင်လည်း လက်မခံဟု ပြောသည် ဆိုလား။ အမေကတော့ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုသည် ဆိုလား။ ညိုသည် အိမ်၏ သတင်းတစ်ခု ကြားတိုင်း မျက်နှာမကောင်း။ နောင်တရသလို ဖြစ်ပြီး မောင်က စိတ်ပေါ့ပါးပါစေဟု ရယ် စရာတွေ ပြောသော်ငြား ညိုကား မရယ်နိုင်။ မောင်ကလည်း သူ့မိဘအိမ်သို့ ညို့ကို ခေါ်မသွားရဲသေးသဖြင့် နှစ်ယောက်သား ချောင်ကျကျ အခန်းကျဉ်းတွင် တိတ်တဆိတ် ပုန်းနေရ၏။ တစ်ပတ်ကျော် နှစ်ပတ်မျှ ရှိလေမှ အမေသည် ညို ရှိရာသို့ပုန်းလျှိုးကွယ်လျှိုးဟန်နှင့် ရောက်လာပြီး “အမယ်လေး မိညို မွေးရကျိုးနပ်လိုက်တဲ့ သမီး” ဟု ခနဲ့တဲ့တဲ့ ငို၏။ ထို့နောက် တစ်လနီးပါး ကြာလေကာမှ အမေသည် ညိုနှင့် မောင့်ကို အိမ်လာဖို့ သံချောင်း ခေါက်လိုက်ခြင်းပင်။ သတိရသမျှကို တစ်ခုပြီး တစ်ခု ပြင်ဆင်နေရင်းပင် ညို့စိတ်သည် အဖေနှင့် အမေ၊ ထို့နောက် မောင်နှင့် မောင့်အမျိုးအဆွေများ၊ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက်ထံသို့ တွယ်ရာမဲ့ ပြေးလွှားနေလျက်က ဂနာမငြိမ်နိုင်။ ခုချိန်ထိ ပြန်မလာနိုင်သေးသည့် မောင့်ကိုလည်း စိတ်အလိုမကျ။ ညိုသည် ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဘဲ စိတ်ပျက်လက်ပျက်နှင့် လူသည် မောတောဟိုက်တိုက်ကြီးရှိ၏။
••••• ••••• •••••
၂။
တစ်သက်လုံး ရင်းနှီးခဲ့သည့် နေရာတစ်ခုသည် တစ်လကျော်မျှ ဝေးကွာသွားရုံနှင့် ညိုသည် သူစိမ်းပြင်ပြင် ဖြစ်သွားသတဲ့။ အဖေ၏ အိမ်ရှေ့သို့ ညို ရောက်ချိန်သည် မိုးစုပ်စုပ်ချုပ်ခါစ ဖြစ်သည်။ သို့သော် အခါတိုင်းကဲ့သို့ “အဖေ၊ အမေ” ဟု အသံကျယ်ကျယ် အော်ဟစ်ပြီး အိမ်ပေါ် သို့ ပြေးတက်သွားလိုက်ဖို့ကို ညို့မှာ မရဲဝံ့။ အိမ်အတွင်းမှ လျှံထွက်လာသော ဝါကြန့်ကြန့် လျှပ်စစ်မီးအလင်းသည် အိမ်ဝင်းအဝင် အဝနားအထိ ထိုးဆင်းနေသည်။ မောင်သည် လက်ဆောင် သစ်သီးခြင်းကို ဆွဲလျက် ညိုသည် ခြံတံခါးကို တင်းတင်းဆုပ်လျက် နှစ်ယောက်သား အတန်ကြာအောင်ပင် ရွံ့တွန့် တွန့် ရပ်နေမိသေးသည်။ ထို့နောက် ညိုသည် ချွေးပြန်နေသည့် လက်နှင့်ပင် ခြံတံခါးကို မရဲတရဲ တွန်းဖွင့်လိုက်၏။
သုံးထစ်သာ ရှိသော လှေကား တက်ရသည်ကပင် ညို့ရင်သည် တလှပ်လှပ် တုန်လှ ခုန်လှပြီ။ ကျွီခနဲ အသံပေးပြီး ပွင့်သွားသည့် အိမ်အဝင် သံဆန်ခါကွက်တံခါး မ၊ ပြီးလျှင် ဖိနပ်များ စီရရီ ချွတ်ထားသည့် အိမ်ရှေ့ဖိနပ် ချွတ်၊ ထို့နောက် ရေနံချေး နိုင်နိုင်သုတ်လူးထားသည့် သစ်သားတံခါးမကြီး၊ နောက်ဆုံးတွင်မူ တဝီဝီ လည်နေသည့် ပန်ကာအို ၏ အောက်တွင် အဖေနှင့် အမေ့ကို ငုတ်တုတ် ထိုင်လျက်သား တွေ့ရ၏။
“ဟော... သမီးတို့ လာပြီ”
အမေ့အသံသည် ရုပ်ရှင်ဇာတ်ဝင်ခန်းထဲမှ သရုပ်ဆောင်တစ်ယောက်၏ အသံမျိုးနှင့်တူ၏။ ဒေါသထွက်နေသည့် လင်သည်နှင့် အမှားလုပ်ထားသူ သမီးတို့ကြား စေ့စပ်ညှိနှိုင်းလိုက်တော့မည့် မိန်းမတစ်ယောက်၏ ဟန်ပန်မျိုးဖြစ်သည်။ အဖေ့မျက်နှာကား မရယ်မပြုံး၊ တည်တင်းတင်း။ “ထိုင်၊ သမီးနဲ့သား ဒီခုံမှာထိုင်” ဟု အမေသည် ရွှန်းရွှန်းဝေအောင် ဖော်ရွှေနေသည့်တိုင် အဖေသည် ညိုတို့ နှစ်ဦးကို စောင်း၍ပင် မကြည့်။ လက် ထဲမှ သတင်းစာဖြန့်လျက် သားကို စူးစူးစိုက်စိုက် ရှိနေ ၏။ ညိုနှင့် မောင်သည် နှစ် ဦးသား ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိဘဲ ဆွံ့အ,နေလျက် လက်ထဲမှ သစ်သီးခြင်းကိုသာ စားပွဲပေါ် အသာတင်၏။
“ဟော့တော့ သစ်သီးခြင်းကြီး၊ အလကား ပိုက်ဆံ ကုန်လို့။ စားနိုင်တာလည်း မဟုတ်။ ဒုက္ခခံပြီး ဝယ်လာရသေးလား သားနဲ့ သမီး ရယ်။ အမယ် အဖေကြီး အကြိုက် သခွားမွှေးတွေပါ လား။ အတော်ပဲ ခဏနေ ထမင်းစားပြီးတော့ အချို တည်းကြတာပေါ့”
အမေသည် ညိုတို့ ဝယ်လာသည့် သခွားမွှေးသီးကို သဘောတကျဟန်နှင့် တမြှောက်မြှောက်။ ထို့နောက် တွင်မှ ညို့ကို မသိမသာမေး ဆတ်ပြီး “ကဲ…. သားအဖ စကားပြောကြဦး၊ လာ သမီး အနောက်မှာ အမေနဲ့ ထမင်းပွဲ သွားပြင်ရအောင်” ဟု ဆို၏။
ညိုသည် မောင့်ကို စိတ်မချနိုင်ဘဲလျက် အမေ့နောက်မှ တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ် လိုက်ခဲ့ရသည်။
“ညည်းအဖေကို မနည်း ဖျောင်းဖျထားရတယ်။ ကိုယ့်သမီး ဘာသာခြားနဲ့ ယူ လို့ ပြတ်ပြီ၊ စဲပြီ ဆိုပြီး တင်း တင်းမာမာ လုပ်တော့ ကိုယ့်သမီးပဲ ဟိုဘက်ကို ပိုရောက် မှာပေါ့လို့။ ဒါမျိုးဆိုတာက ခွင့်လွှတ်သင့်တာ ခွင့်လွှတ်၊ နားလည်မှု ပေးသင့်တာပေး၊ မေတ္တာ ထားသင့်တာထားပေးပြီး ကိုယ် ဖြစ်စေချင်တာကို တည်ဆောက်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား ဆိုမှ။ ဒါတောင် သူ့မယ် အင်တင်တင်နဲ့”
အမေသည် ဟင်းပွဲတွေ အစီအရီချရင်း ညို့ကို တတွတ်တွတ် ပြောနေ၏။ ထို့နောက် တိတ်ဆိတ်နေပြန်လျက် အတန်ကြာမှ “ဒီရက်ပိုင်း သူက ရွှေးကောက်ပွဲ နိုင်တာကို ဝမ်းသာအားရဖြစ်ပြီး စိတ်ပျော်နေတဲ့အချိန်မို့ အမေက အချိန်ကိုက် စီစဉ်လိုက်တာ” ဟု ခပ်ပြုံးပြုံး စကားဆက်ပြန်သည်။ အမေသည် မောင် တစ်ယောက်ကော နိုင်ငံရေးစိတ်ဝင်စားရဲ့လား၊ အလုပ်က ဘယ်အချိန်တွေ သွားပြီး ဘယ်အချိန်တွေ ပြန်တတ်တုံး စသဖြင့် သူ သိလိုသမျှ မောင့်အကြောင်းကိုလည်း ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း မေး၏။ ညိုကား အမေ့ မေးခွန်းများကို စိတ်နှင့် ကိုယ် မကပ်စွာ ဖြေရင်းပင် အဖေနှင့် မောင် ဘာတွေပြောနေကြမှာပါလိမ့်၊ အဆင်ချောပါ့မလား ဟူသော အတွေးနှင့် လူသည် ပူပူပင်ပင်။ အဖေနှင့် မောင် နှစ်ယောက်လုံး ထမင်းစားပွဲတွင် အကောင်း ပကတိ တိတိပပ ထိုင်မိလေမှ “အမယ်လေး တော်ပါသေးရဲ့” ဟု ရင်ဝမှ အလုံးသည် တစ်ဆင့် ပြုတ်ကျ၏။
အမေသည် ရွှန်းရွှန်းဝေအောင် စကားများ အဆက် မပြတ် ပြောနေသော်ငြား ထမင်းဝိုင်းသည် မစိုပြည် လှ။ အမေ့အသံ တိတ်သွား သည်နှင့် တစ်အိမ်လုံးသည် ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ဇွန်းနှင့် ပန်းကန် ထိခတ်သံ တစ်ချက် တစ်ချက်မျှသာ ရှိတော့၏။ အမေသည် ဟင်းများကို အဖေ့ပန်းကန်ထဲ ကော်ထည့်လိုက်၊ မောင့် ပန်းကန်ထဲ ကော်ထည့်လိုက်၊ ပြီးလျှင် ညို့ ပန်းကန်ထဲ ကော်ထည့်လိုက်နှင့် လက်မလည်နိုင်ရှာ။ အဖေနှင့် မောင်သည် အမေထည့်ပေးသမျှ ဟင်းများကို မငြင်းဆန်ဝံ့ဘဲ အပြစ် သားတစ်ယောက် အပြစ်ပေးခံရသူကဲ့သို့ မြန်မြန်ကုန်အောင် အတင်းကြိတ်မှိတ်ပြီး စားနေကြသည်နှင့် တူ၏။ ညိုကော ဘာထူးသေးသနည်း။ လည်ချောင်းဝတွင် တစ်နေသမျှကို ရေနာနာ သောက်ပြီး မျှောချရသည်ပင်။ ထိုသို့ဖြင့် ဇာတ်မျောကြီးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော ထမင်းဝိုင်းသည် နောက်ဆုံး အဖေက သည်းခံစိတ် ကုန်ဆုံးဟန်နှင့် “ဝပြီ၊ တော်ပြီ” ဟု အသံပြတ်နှင့်ဆိုပြီး ထိုင်ခုံမှ ထ,မှ ကိစ္စပြတ်၏။
••••• ••••• •••••
၃။
ပြန်တော့မည်ဟု ဆိုလျှင် အမေသည် “ကလေးတွေ ပြန်တော့မတဲ့ အဖေရေ” ဟု ထမင်းစားပြီး ကတည်းက အခန်းအတွင်းသို့ ဝင်သွားသူ အဖေ့ကို လှမ်းအော်ပြီးခေါ် သည်။ သို့သော် အဖေ့လက်စွဲ ရေဒီယိုလေးမှ လွှင့်နေသော သတင်းကြေညာသံ သဲ့သဲ့မှ တစ်ပါး အခန်းထဲမှ မည်သည့် တုံ့ပြန်သံမျှ မကြားရ။ သုံးယောက်သား အဖေ ထွက်လာနိုးနိုး အတန်ကြာ ထိုင်နေ ပြီးခါမှ အမေသည် “ကဲ ပြန်ပြန် နောက်ကျနေလိမ့်မယ်။ အခု စိတ်ဆိုးနေပေမဲ့လည်း နောက်တော့ စိတ်ပြေလာပါ လိမ့်မယ်” ဟု သက်ပြင်းချရင်း ခပ်တိုးတိုးဆိုသည်။ ထိုအခါမှ ညိုသည် ကြိုတင်တိုင်ပင်ထားသည့်အတိုင်း မောင့်ကို အသာ လက်ကုတ်ပြီး နှစ်ယောက်သား အောက်ဆင်း ထိုင်ကာ အမေ့ကို ကန်တော့၏။
“အင်း... ကန်တော့တယ်ဆိုတော့လည်း ဆုတွေ ပေးရဦးမှာပေါ့။ ဆုက ပေးနေကျဆိုတော့ အဟင်း...”
အမေသည် ရှက်သလိုဆိုရင်း ခပ်တောင့်တောင့် ပြင်ထိုင်သည်။ ပြီးမှ “မယူခင်တုန်းကတော့ အမေတို့က သဘော မတူဘူး၊ မယူရဘူးလို့ တွင်တွင်ကြီး ပြောခဲ့ကြတယ်ပေါ့လေ။ ဒီလို အတင်းတားတဲ့ ကြားကပဲ မပြတ်နိုင်လို့ ယူကြ၊ ဝတ္တုတွေ၊ ရုပ်ရှင်တွေထဲမှာတော့ မင်းသားနဲ့ မင်းသမီး ညားသွားရင် ဇာတ်သိမ်းပါပြီပေါ့။ အမေ ပြောချင်တာက အပြင်လောကမှာတော့ အဲဒီလို မဟုတ်ဘူး ဆိုတာပဲ။ ဒါက အပြောင်းအလဲ တစ်ခု၊ အချိုးအကွေ့ပဲလို့ ပြောရမယ်။ ရှေ့ဆက်ရမယ့် ဘဝလမ်းက အရှည်ကြီး ရှိသေးတယ်” ဟု ဆို၏။ ထို့နောက် “အင်း” ဟု အသံရှည် ဆွဲလျက်က ဟက်ခနဲ ရယ် လိုက်ပြီးနောက် “နီးနီးစပ်စပ် ဥပမာ ပေးရရင်ကတော့ သမီးအဖေ စိတ်ပြေအောင် ချော့ရဦးမှာမျိုး ဆိုပါတော့။ အဲဒီအတွက် အမေက လင်မယား နှစ်ယောက် အပြန်အလှန် နားလည်မှုတွေ၊ ကြင်နာမှတွေ၊ ဖေးမမှုတွေ အများကြီး ထားနိုင်ပြီး ရှေ့ခရီးလမ်း သာယာပါစေ။ အထူးသဖြင့် ယုံကြည်ချက်ချင်း ခြားနားတဲ့ သမီးတို့နှစ်ယောက် အချင်းချင်း ချစ်နိုင်၊ ခင်နိုင်၊ အပြန်အလှန် ယုံကြည်မှုတွေ ထားနိုင်ပြီး ဘဝကို သာယာအောင် တည် ဆောက်နိုင်ကြပါစေလို့ ပြောချင်တာပါပဲ” ဟု စာသံပေသံနှင့် ဆုပေး၏။ ညိုနှင့် မောင်သည် အမေ့ကို ဦးချရင်း “ပေးတဲ့ဆုနဲ့ ပြည့်ပါစေ” ဟု ဆုခံရသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ညိုနှင့် မောင်သည် အမေ့အား နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် တိတ်တဆိတ်ပင် အိမ်ပြန်ခဲ့ကြ၏။ မိုးချုပ် စ, ည၏ ကောင်းကင်သည် ကြယ်စုံအလှနှင့် ပြည့်ပြည့်ဝဝ မဖြစ်သေး။ သို့သော် ကြယ် ဖြိုးဖြိုးဖြောက်ဖြောက်မျှနှင့် အနည်းငယ်တော့ လှစ ပြုလေပြီ။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လျှပ်စစ်မီး အလင်းသည် ဝါကြန့်ကြန့် မှိန်ဖျော့ဖျော့။ အဝေးတစ်နေရာဆီမှ အောင်ပွဲခံ အထိမ်းအမှတ် ဝင်းဝင်းလက်လက် မီးပန်းပွင့်များသည် ကောင်းကင်ယံသို့ တစ်ချက်တစ်ချက် လင်းခနဲ ထိုးတက်လာသည်။ တစ်ယောက်၏ လက်ကို တစ်ယောက် ခပ်တင်းတင်း ဆုပ်ပြီး လျှောက်လာသည့် ညိုနှင့် မောင်သည် ဖြာဆင်းလာသော မီးပန်းပွင့်အား အတူစုံရပ်ကာ ငေးကြည့်မိကြ၏။
▢ ရေအေး
📖ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံ မဂ္ဂဇင်း
နိုဝင်ဘာ ၊ ၂၀၁၇
