❝ ကံချင်းမတူ ❞
( ရန်အောင် )
ဒုတိယကမ္ဘာစစ်ကြီး ပြီးဆုံးသွားသည့်နောက် မြန်မာပြည်၏ လွပ်လပ်ရေးအတွက် မြန်မာတွေ အားတိုက်အင်တိုက် အစွမ်းကုန်ဆောင်ရွက် အရေးဆိုနေဆဲ အချိန်ပင် ဖြစ်ပါသည် ။
ကျွန်တော်ကား မီးရထားလမ်း မြို့နယ်ကလေးတစ်မြို့တွင် နေရသူဖြစ်ရာ ၊ ငယ်စဉ်က ရန်ကုန်မြို့သို့ နှစ်ခေါက်သာ ရောက်ခဲ့ဖူးသည် ။ ကြီးလာသောအခါ ရန်ကုန်မြို့ကြီး သို့ သွားရောက်လည်ပတ်ရန် စိတ်ဇောသန်ခဲ့သော်လည်း အကြောင်းမသင့်၍ မရောက်နိုင်ခဲ့ ။ ထိုအတွင်း စစ်ကြီးဖြစ် လာလေရာ ၊ ရန်ကုန်မြို့တွင် ဗုံးဒဏ် ၊ စက်သေနတ်ဒဏ်များ လွန်စွာကြောက်ရသည်ပြောသဖြင့် ၊ ရန်ကုန်မြို့သို့ သွားလိုစိတ်ကို ဖိနှိပ်ချုပ်တည်း၍ ထားခဲ့ရသည် ။
ယခုအခါ စစ်ကြီး ပြီးပြီဖြစ်သဖြင့် ကျွန်တော်၏ အာသာဆန္ဒ ပြည့်ဝတော့မည်ဟု ဝမ်းမြောက်အားတက်ကာ ၊ ရန်ကုန်မြို့ကြီးသို့ လာခဲ့ပါသည် ။ ရန်ကုန်မြို့ကြီးကား ၊ ကျွန်တော် ငယ်စဉ်အခါက ရောက်ဖူးသည်နှင့် လုံးဝ မတူတော့ဘဲ ၊ စစ်ဘေးစစ်ဒဏ်ကြောင့် ပျက်စီးယိုယွင်း အိုမင်းရင့်ရော်ကာ အချို့နေရာများတွင် ရွာဆိုးကုန်းကြီး ၊ မြို့ဟောင်းနေရာကြီးလို ဖြစ်၍နေတော့သည် ။ သို့အတွက် ရန်ကုန်ရွှေမြို့တော်ကြီးသို့ ကျွန်တော် လာရကျိုး ၊ လည်ပတ်ကြည့်ရှုရကျိုး မနပ်တော့ဟု ထင်မိပါသည် ။
သို့သော် ကျွန်တော့်အတွက် အရင်းမဆုံးသော အခါကောင်းနှင့် ကြုံခဲ့ပါသေးသည် ။ အကြောင်းမူကား ၊ ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်း ဦးစီးသည့် အမျိုးသားတပ်ပေါင်းစုညီလာခံသဘင်ကြီးကို ရွှေတိဂုံကုန်းတော်တွင် ဆင်ယင် ကျင်းပနေသဖြင့် ၊ ရန်ကုန် ရောက်ရကျိုးနပ်ပြီဟု အယူရှိကာ ထိုညီလာခံကြီးသို့ တက်ရောက်နားထောင်ခဲ့ပါသည် ။
မြန်မာ့လွတ်လပ်ရေးအတွက် ခေါင်းဆောင်ကြီးများ၏ ဟောပြောချက်များကား ၊ အတိုင်းမသိ စိတ်အား တက်ကြွဖြစ်လျက် ၊ မြန်မာ့လွတ်လပ်ရေးအတွက် တိုင်းပြည်လူထုအားလုံး အင်တိုက်အားတိုက် ၊ စိတ်ပါလက်ပါ ဆောင်ရွက်ကြပုံများမှာ ကြက်သီးမွေးညင်းထဖွယ်ပင် ဖြစ်ပါသည် ။
လွပ်လပ်ရေးရန်ပုံငွေ အတွက် လယ်မြေလှူသူ ၊ အိမ်ရာတိုက်တာ အဆောက်အဦလှူသူ ၊ ငွေကြေးလှူသူများ အလျှိုအလျှို ပေါ်ပေါက်ခဲ့ကြရာ ၊ ညီလာခံပရိသတ်၏ ကောင်းချီးသြဘာပေးမှုကို နားကွဲမတတ်ကြားရတွေ့ ရသည်မှာ လွန်စွာ လွန်စွာ စိတ်တက်ကြွဖွယ်ကောင်းပါ တော့သည် ။
ကျွန်တော်လည်း အားကျမခံ ထက်သန်သောစိတ်များ ပေါ်လာကာ ၊ လွပ်လပ်ရေးရန်ပုံငွေအတွက် လှူလိုသောဆန္ဒ ပြင်းထန်လာပါ၏ ။ ကျွန်တော့်တွင် ငွေကြေး အပိုအလျှံ မပါပါ ။ လယ်မြေယာမြေများ လှူဒါန်းရန်မှာလည်း ကျွန်တော်သည် မြေပိုင်ရှင် မဟုတ် လက်လုပ် လက်စားမျှသာ ဖြစ်ရကား ၊ အကျပ်ကျ၍နေပါတော့သည် ။
‘ လွပ်လပ်ရေးရန်ပုံငွေအတွက် ဘာများ လှူဒါန်းရပါမည်နည်း ’ ဟု ကျွန်တော့်ဦးနှောက် ဆူဝေမတတ် ကြံမိပါသည် ။ ငွေလှူသူ ၊ ပစ္စည်းလှူသူ ၊ လက်ဝတ်လက်စား လှူသူများကို ကောင်းချီးသြဘာပေးသည့် အသံသည် နားကွဲမတတ် ဆင့်ကာဆင့်ကာပေါ်လာလေရာ ၊ ထိုအသံများကား ၊ ကျွန်တော့်ကို လှောင်ပြောင်သရော်နေသကဲ့သို့ ထင်မိပါတော့သည် ။
ကျွန်တော်၏ ထက်သန်ပြင်းပြလှသော စိတ်ကား ၊ ဗုံးပေါက်ကွဲသလို ပေါက်ကွဲတော့သည် ။ ကျွန်တော့်အား အပ ပယောဂ မှီကာ တစ်စုံတစ်ခုကို တိုက်တွန်းနေသကဲ့သို့ ဖြစ်တော့သည် ။ ထို့ကြောင့် ကျွန်တော်သည် ထိုင်ရာမှ ငေါက်ခနဲထမိပါသည် ။ ခေါင်းဆောင်ကြီးများ တရားဟောနေရာ စင်မြင့်ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လာခဲ့သည် ။ စင်မြင့်ပေါ်သို့ ချဉ်းကပ်တက်ရောက်ခဲ့သည် ။
ခေါင်းဆောင်ကြီးများသည် လည်းကောင်း ၊ ညီလာခံ ပရိသတ်ကြီးသည် လည်းကောင်း ၊ ကျွန်တော့်အား အံ့သြ ငေးမောကာ ကြည့်ရင်း ၊ လွပ်လပ်ရေးရန်ပုံငွေအတွက် တစ်စုံတစ်ရာ လှူတော့မည်ဟု မျှော်လင့်ရင်း စောင့်စားနေကြသည် ။
ကျွန်တော်ကား ပရိသတ်ကို လန့်ကာ ၊ မျက်လုံးတွေ ပြာမိုက်၍ သွား၏ ။ ထို့နောက် အရဲစွန့်ကာ ပြောထုတ်လိုက်ပါသည် ။
“ မြန်မာပြည်လွတ်လပ်ရေးရန်ပုံငွေအတွက် လှူစရာ တန်းစရာ ကျွန်တော့်မှာ ငွေကြေးဥစ္စာ မရှိပါ ။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော့် ကိုယ်ခန္ဓာနဲ့ အသက်ကို လှူပါတယ် ။ ခေါင်းဆောင်ကြီးများကရော တိုင်းပြည် လူထုကပါ မြန်မာပြည်လွတ်လပ်ရေးအတွက် သုံးလိုရာ သုံးစေ လိုရာစေ သဘောရှိ ပြုလုပ်နိုင်ပါတယ် ”
သြဘာများ နားကွဲမတတ် ဆူပွက်ထွက်ပေါ်လာပါသည် ။ ကျွန်တော်ကား ထူမွှန်၍ သွားသဖြင့် ၊ သတိလစ် သကဲ့သို့ ဖြစ်နေပါသည် ။
ကျွန်တော် စင်မြင့်ပေါ်က ဆင်းခဲ့ပြီးနောက် ပရိသတ် အလယ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကျွန်တော့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအပေါင်းတို့သည် ကျွန်တော့်ကို အထူးအဆန်းသဖွယ် ငေးမောကြည့်ရှုကြ ၊ မေးစမ်းကြနှင့် တလှုပ်လှုပ် တရွရွဖြစ်နေပါသည် ။
ထိုအခိုက် ကျွန်တော့်ကို ဝိုင်းပတ်နေသည့် လူများ၏ ကြားမှ ထိုးထွက်ကာ ကျွန်တော့် အပါးသို့ ချဉ်းကပ်လာသည့် မိန်းမပျိုကလေးတစ်ဦးကို မြင်ရသည့် အတွက် ကျွန်တော် အံ့သြစွာ ကြည့်နေစဉ် ၊ ထိုမိန်းမပျိုသည် မျက်ရည်တွေဝဲကာ ရင်ကလေး တဖိုဖိုတလှိုက်လှိုက် ဖြစ်နေရှာလျက် ကျွန်တော်၏ လက်ကိုဆွဲပြီး “ ကိုခင်မောင် ကိုခင်မောင် ” ဟု ခေါ်ငင်ရှာလေတော့သည် ။
ကျွန်တော်ကား အံ့အားသင့်၍ သွားပြီး ၊ သူ့ကို ကြောင်စီစီ ကြည့်နေမိပါသည် ။ ကျွန်တော့်ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများသည်လည်း ကျွန်တော်တို့ကို စိတ်ပါဝင်စားစွာ ဝိုင်းဝန်း ကြည့်နေကြရာ မိန်းမပျိုသည် ထိုသူများ၏ ဘက်သို့ လှည့်ပြီး “ ဒါ - ကျွန်မယောက်ျားပါရှင် ၊ မြန်မာ့တပ်မတော်ကဗိုလ်ပါ ၊ ဂျပန်ကို တော်လှန်စဉ် ကျဆုံးခဲ့တယ်လို့ သူ့ တပ်သားတွေက ပြောလို့ ကျွန်မမှာ မျက်ရည်နဲ့ မျက်ခွက် ဖြစ်ပြီး သူ့အတွက် သပိတ်တောင် သွပ်ရပါသေးတယ် ။ အခုလို မသေမပျောက် တွေ့ရတာ ဝမ်းသာလို့ မဆုံးနိုင်ပါဘူး ” ဟု ကရားရေလွှတ်တတွတ်တွတ် ပြောရှာပါတော့သည် ။
ကျွန်တော်ကား ပြန်၍ ပြောရန် စကားစ ရှာမတွေ့တော့ပါ ။ ကလေးမကား လူမှား၍ နေချေပြီ ၊ ကျွန်တော်က သူ့ခင်ပွန်း ကိုခင်မောင် ဆိုသူ မဟုတ်ရကြောင်း ငြင်းပယ်လိုက်လျှင် ကလေးမမှာ ရင်ကွဲပက်လက် ဖြစ်ရှာမည့်အပြင် ပရိသတ်ဗိုလ်ပုံ အလယ်တွင် အရှက်တကွဲအကျိုးနည်း လည်း ဖြစ်ရှာတော့မည် ။ ထို့ကြောင့် ကျွန်တော် ဘာစကားကို ပြောရမည် မသိသဖြင့် တွေတွေကြီး လုပ်ကာ ကလေးမကို ကြည့်နေမိပါသည် ။ အနီးအနားရှိ လူများကလည်း ကျွန်တော်၏ အမူအရာထူးခြားပုံကို အကဲခတ်ကာ ၊ ကြည့်နေကြပါသည် ။
“ ကိုခင်မောင် ... မြ ကို မမှတ်မိတော့ဘူးလားရှင် ” ဟု ဝမ်းနည်းသံဖြင့် ကျွန်တော့် ကို ပြောပြီး ၊ အနီးရှိ လူများ၏ ဘက်သို့ လှည့်ကာ “ ကျွန်မယောက်ျားဟာ စစ်ထဲမှာ ဒဏ်ရာရပြီး နည်းနည်း စိတ်နောက်နေတယ် ထင်ပါရဲ့ရှင် ၊ ဒါကြောင့် ရန်ကုန် ရောက်ရဲ့ သားနဲ့ ကိုယ့်အိမ်ကိုယ် ပြန် မလာတာပေါ့ ၊ ခုတင်က စင်မြင့်ပေါ် တက်ပြီး ၊ သူလုပ်ပုံတွေကို ကြည့်ပါလားရှင် ၊ လွတ်လပ်ရေးရန်ပုံငွေအတွက် သူ့မှာ လှူစရာ ၊ တန်းစရာငွေဥစ္စာ မရှိတဲ့ အတွက် သူ့ခန္ဓာ နဲ့ အသက်ကို လှူပါသတဲ့ ။ မြန်မာ့လွတ်လပ်ရေးအတွက် အသက်ကို အသက် မမှတ်ဘဲ ၊ တိုက်ခဲ့ခိုက်ခဲ့တဲ့ စစ်သူရဲကောင်းကြီး လုပ်ခဲ့တဲ့လူ ဖြစ်တော့ ၊ အခုလို ညီလာခံသဘင်ကြီးမှာ သူများတကာတွေ လှူကြ ၊ တန်းကြတာ အားကျပြီး စိတ်လိုက်မာန်ပါ တက်လုပ်လိုက်တာပဲရှင့် ၊ စိတ်ကလည်း နည်းနည်း ... ”
ကလေးမကား ကျွန်တော့်ကို ကရုဏာသက်လှသည့် မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်ကာ ၊ ကျွန်တော် စိတ်နောက်ကြောင်း လုံးစေ့ပတ်စေ့ ဆက်၍ မပြောသည့်သဖွယ် စကားမဆုံးဘဲ ရပ်ထားလိုက်ပါသည် ။
အနီးရှိ လူများသည်လည်း ကျွန်တော့်အား တကယ် စိတ်နောက်နေသူဟု မှတ်ထင်ကာ ၊ ကြင်နာသနားသည့် မျက်နှာထားဖြင့် ၊ ကြည့်ကြပါသည် ။ ‘ မြ ’ ဆိုသည့် ကလေးမကိုလည်း သနားကရုဏာသက်သည့် အမူအရာဖြင့် ကြည့်ကြသည့် အပြင် ၊ ကျွန်တော်တို့ချင်း ထူးခြားစွာ ပြန်လည်ဆုံတွေ့ရသည့်အတွက် ကျေနပ်ဝမ်းမြောက်သည့် မျက်နှာထားမျိုးလည်း ပေါ်နေကြပါသည် ။
“ လာ - ကိုခင်မောင် ..... အိမ်ပြန်ကြစို့ ” ဟု မြ က ကျွန်တော်၏ လက်ကို ယုယစွာ ဆွဲခေါ်လေတော့ရာ ၊ ကျွန်တော့်မှာ တစ်စုံတစ်ရာ ငြင်းပယ်ရုန်းကန်ခြင်း မပြုနိုင်တော့ဘဲ ၊ လိုက်ပါသွားမိပါသည် ။
ရွှေတိဂုံဘုရား၏ တောင်ဘက်စောင်းတန်းမှ နှစ်ယောက်ယှဉ်တွဲကာ ၊ မြက ကျွန်တော့် လက်ကို ကိုင်ဆွဲရင်း ၊ ဆင်းခဲ့ကြပါသည် ။ ခြေတော်ရင်းသို့ ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ၊ လူငယ်တစ်ဦး ကျွန်တော်တို့ ထံသို့ ပြေးကပ်လာပြီး “ ဟာ ... အစ်ကိုကြီးပါလား ၊ ဘယ်မှာ တွေ့ခဲ့သလဲ မမ ” ဟု ပျာပျာသလဲမေးပါသည် ။
“ ကုန်းတော်ပေါ်က ညီလာခံသဘင်မှာ တွေ့ခဲ့တယ်ကွဲ့ ၊ သို့ပေမဲ့ မင်းတို့အစ်ကိုကြီး … ” ဟု မြက ပြောပြီး ထိုသူငယ်၏ ဘက်သို့လှည့်ကာ ၊ မျက်ရိပ်မျက်ခြည် ပြလိုက်ပါသည် ။ ကျွန်တော် စိတ်နောက်နေကြောင်း အထိမ်းအမှတ် ပြလိုက်ခြင်းဖြစ်ပါ၏ ။
“ ဪ ” ဟု ထိုသူငယ် ပြောပြီး လမ်းဘေးတွင် ရပ်ထားသည့်မော်တော်ကားပေါ်သို့ တက်ကာ ၊ ကျွန်တော်တို့ အနီးသို့ မော်တော်ကားကို မောင်းနှင်ခဲ့ပြီး ၊ ထိုးရပ်လိုက်ပါသည် ။ ထို့နောက် ထိုသူငယ်ပင် မော်တော်ကား နောက်တံခါးကို ဖွင့်ပေးပါ၏ ။
“ လာ .. ကိုခင်မောင် ၊ မော်တော်ကားပေါ်တက် ၊ အိမ် သွားကြစို့နော် ” ဟု မြက ကျွန်တော့်လက်ကို ဆွဲကာ ၊ မော်တော်ကားပေါ်သို့ တက်စေရာ ၊ ကျွန်တော့်မှာ မငြင်းပယ်သာဘဲ တက်ရပါတော့သည် ။
“ ထွန်းမြတ် .... အိမ်ကိုမ မောင်းနဲ့ဦးဟေ့ ၊ မြို့ကို တစ်ပတ်လောက် ပတ်ပြီး မင့်အစ်ကိုကြီးကို ပြလိုက်စမ်းပါ ဦးကွယ့် ။ လေကောင်းလေသန့်ကလေးများ ရှူရအောင် ” ဟု မြက ဒရိုင်ဘာ ထွန်းမြတ်ကို ပြောရာ ၊ ဒရိုင်ဘာလည်း မြ၏ အမိန့်အတိုင်းပင် ဘုရားလမ်းတစ်လျှောက် သိမ်ကြီးဈေးဆီသို့ မောင်းခဲ့ပါသည် ။
ကျွန်တော်ကား ဘာစကားမှ မပြောနိုင်ပါ ။ ကျွန်တော် ပြောရန်စကားစလည်း ရှာမရပါ ။ ကျွန်တော့်ကို လူမှား၍ နေကြောင်း ဖွင့်၍ ပြောရလျှင် တော်လေမည်လားဟု အကြိမ်ကြိမ် တွေးမိပါသည် ။ သို့သော် ထိုကဲ့သို့ ပြောမည် ကြံတိုင်း ၊ ကျွန်တော့် ပါးစပ်တွင် အာစေးထည့်ထားသကဲ့သို့ မပြောနိုင်အောင် ဖြစ်ရပါ၏ ။
အကြောင်းရင်းကို ရှာသော် ၊ ကျွန်တော့်ကို မြက သူ့ လင် ဟု ထင်ကာ ၊ လင်ပြောသားပြော ပြောနေခြင်းကို လွန်စွာကြည်နူးနှစ်သိမ့်၍ နေမိသည် ။ ယခုကဲ့သို့ မော်တော်ကားကြီး အတူ တွဲစီးရခြင်းမှာလည်း ကျွန်တော့်အတွက် နတ်၏ စည်းစိမ်ကို ခံနေရသကဲ့သို့ပင်ဖြစ်သည် ။ မြ၏ ယောက်ျားစစ်ဗိုလ်မှာ စစ်ပွဲတွင် ဧကန်ပင် ကျဆုံးပြီဖြစ်ဟန် တူ၏ ။ ထို့ကြောင့်သာ ယနေ့ထိ မြ ထံ မရောက်လာခြင်းဖြစ်သည် ။ မြကား သူ့လင် သေပြီ မှတ်ကာ ၊ အပူကြီးပူခဲ့ရှာမည် ။ ယခု သူ့လင်သည် မသေမပျောက် ပြန် ရောက်လာပြီဟု မှတ်ထင်ကာ ၊ အတိုင်းမသိ ဝမ်းမြောက် ရွှင်မြူးနေသည် ။ ကျွန်တော် သူ့လင် မဟုတ်ကြောင်း တပ်တပ်အပ်အပ် ပြောပြလိုက်ပါလျှင် သူ၏ ပျော်ရွှင်ဝမ်းသာမှုတွေ အားလုံး ပျောက်ကာ အနာဟောင်းထသလို အပူကြီး ပြန်၍ ပူရှာတော့မည် ။ ကျွန်တော်ကား ၊ မြ စိတ်မချမ်းမသာ ဖြစ်မည့် ကိစ္စကို မပြုရက် ၊ မပြောရက်အောင် ဖြစ်ချေပြီ တကား ။ ရှင်းရှင်းပြောရလျှင် ကျွန်တော်သည် မြ အပေါ်တွင် မေတ္တာကရုဏာ သံယောဇဉ်ကြိုးတွေ ရစ်ပတ်ဖွဲ့စည်း ချေပြီတကား ။
ကျွန်တော် ထိုကဲ့သို့ တွေးတောရီဝေနေစဉ် “ မောင် ရန်ကုန်ကို ရောက်တာ ဘယ်လောက် ကြာပြီလဲဟင် ” ဟု မြက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ကာ မေးပါသည် ။
“ ဘယ်နှစ်ရက် ကြာနေမှန်းတောင် မသိတော့ပါဘူး မြရယ် ” ဟု ကျွန်တော်က ပြောလိုက်ရာ မြမှာ မျက်ရည်ကလေး လည်၍ နေရှာပါသည် ။
“ မောင် ဘယ်မှာ နေပြီး ဘယ်လို စားသောက်နေသလဲ ”
ကျွန်တော်ကား မြ ထင်နေသည့်အတိုင်းပင် စိတ်နောက်ဟန်ပြုကာ ၊ စိတ်နောက်နေသူများ ပြောသလို ပြောအံ့ဟု ကြံစည်တွေးတောနေစဉ် ၊ “ အို .. .မောင့်ဦးနှောက်တွေ မကောင်းသေးဘူး ထင်ပါရဲ့ ၊ မြက တောမေးတောင်မေး မေးရင် ၊ မောင့် ဦးနှောက် နောက်သထက် နောက်နေပါလိမ့်မယ်လေ ။ မမေးတော့ပါဘူး ။ ဘာမှ ပြန်မပြောနဲ့ မောင် ဟောဒီဟာ သိမ်ကြီးဈေး မောင်ရဲ့ ၊ ဒီရုံနဲ့ စီရုံကို အင်္ဂလိပ်တွေ ပြေးကာနီးမှာ မီးရှို့ပစ်ခဲ့လို့ အတွင်းမှာ ဆိုင်တွေ မရောင်းနိုင်ဘူး ။ အပြင်တန်းမှာဘဲ ရောင်းကြတယ် ” ဟု မြ က မော်တော်ကားပေါ်မှ လက်ညှိုးညွှန်ကာ ပြပါသည် ။
မော်တော်ကားသည် တရုတ်တန်းတစ်လျှောက် ကမ်းနားဘက်သို့ မောင်းခဲ့ပြီး ၊ ကမ်းနားလမ်းအတိုင်း အရှေ့ဘက်သို့ ကွေ့ကာ မောင်းခဲ့ပါသည် ။
“ ဟော ဒီနေရာဟာ ဗိုလ်တထောင် ဘုရားပေါ့ မောင်ရဲ့ ။ ဂျပန်လက်ထက်က အင်္ဂလိပ်တွေရဲ့ ဗုံးဒဏ်ကြောင့် ပျက်စီးရတယ် ”ဟု မြ က ပြောပြပြန်ပါသည် ။
ထို့နောက် ဗိုလ်တထောင်မှကွေ့ကာ ပုဇွန်တောင် မီးရထားခုံးကြီးမှ ကျော်ဖြတ် မောင်းနှင်ခဲ့ရာ ၊ အတန်ကြာလျှင် ကန်တော်ကြီးစောင်းသို့ ရောက်ခဲ့ပါသည် ။
“ ဟေ့ - ထွန်းမြတ် မော်တော်ကားကို ခဏလောက်ရပ်ပါကွယ် ” ဟု မြက ပြောသဖြင့် ၊ ဒရိုင်ဘာသည် ကန်တော်ကြီးစောင်းတွင် ရပ်လိုက်ပါသည် ။
“ မောင် ... ပတ်ဝန်းကျင် စိမ်းစိမ်းစိုစိုတွေ ကြည့်နော် ။ လေကောင်းလေသန့်လည်း ဝအောင်ရှူ ၊ ဟုတ်လား ။ ဒီကနေ ဖူးမှ ရွှေတိဂုံစေတီတော်ကြီးဟာ ၊ ပိုပြီး ကြည်ညိုဖို့ မကောင်းဘူးလားမောင်ရယ် ” ဟု မြ က တီတီတာတာ ပြောကာ လက်ညှိုးကလေးတငေါက်ငေါက်နှင့် ပြရှာပါ တော့သည် ။
ကျွန်တော်၏ စိတ်တွင် မြ နှင့် ကျွန်တော်မှာ တကယ်ပင် လင်မယားဟု ထင်မှတ်မိကာ ၊ ဤကဲ့သို့ တစ်သက်လုံး နေသွားချင်စိတ်ပေါ်လာပါသည် ။ မတော်တဆ သူ့လင် အရင်း ကိုခင်မောင် ဆိုသူ ရောက်လာပါက ၊ ကျွန်တော်တို့ချင်း ကွဲကာ ကွေကွင်းရတော့မည်ဟု တွေးမိကာ ၊
ကိုခင်မောင် ဆိုသူ ရောက်မလာပါစေနှင့်ဟုပင် ဆုတောင်းမိပါသေးသည် ။
“ အိမ်ပြန်ကြစို့လား မောင်ရယ် ” ဟု မြက ပြောသဖြင့် ကျွန်တော်ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပါသည် ။ မော်တော်ကားသည် ကန်တော်ကြီးကို ပတ်ပြီးနောက် ကိုယ့်မင်းကိုယ့်ချင်း လမ်းပေါ်သို့ ရောက်လာသည် ။ ထို့နောက် ကုက္ကိုင်းလမ်းပေါ်တွင် ပြေးလျက်ရှိသည် ။ အတန်ကလေး ကြာလျှင် ကျယ်ဝန်းသော ဝင်းကြီး တစ်ခု အတွင်းသို့ ဝင်ခဲ့သည် ။ ကျွန်တော်ကား မည်သူနှင့် တွေ့ပြီး ၊ မည်ကဲ့သို့သော အဖြစ်ထူးမျိုးနှင့် ကြုံရလေဦးမည်နည်းဟု တွေးကာ အသည်းတထိတ်ထိတ် ရင်တဖိုဖို ရှိတော့သည် ။
ဝင်းအတွင်းရှိ တိုက်ခံအိမ်ကြီး တလုံး၏ ဆင်ဝင် အောက်တွင် မော်တော်ကား ရပ်လိုက်သည့် တစ်ပြိုင်နက် “ မေမေ … မေမေ ” ဟု မြက ကြည်လင်အောင်မြင်သည့် အသံကလေးနှင့် လှမ်းခေါ်လိုက်ပါသည် ။
အသက် ၅ဝ ကျော်အရွယ် အဒေါ်ကြီး တစ်ယောက် တိုက်တွင်းမှ ထွက်လာကာ ၊ ကျွန်တော်တို့ကို မြင်လျှင်ပင် “ ဟဲ့ - မောင်ခင်မောင် မဟုတ်လား ၊ ဘယ်မှာ တွေ့ခဲ့သလဲ ” ဟု ဝမ်းသာအားရ ပြောပြီး မော်တော်ကား အနီးသို့ ပြေးကပ်လာပါသည် ။
မော်တော်ကားတံခါးကို ဒရိုင်ဘာ ဖွင့်ပေးသဖြင့် ၊ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက် ဆင်းကြလေရာ ၊ မြ၏ မိခင်ကြီး မှာ ကျွန်တော့်အား ပွေ့တော့မလို ဖက်တော့မလို ပြုရင်း ၊ “ အမယ်လေး .. ဝမ်းသာလိုက်တာ သားရယ် - မေမေတို့ဖြင့် ၊ မင်း သေပြီကြားလို့ ပူလိုက်ဆွေးလိုက်ရတာ မပြောပါနဲ တော့ ” ဟု ဆိုရှာသည် ။
ကျွန်တော်လည်း အလိုက်သင့်အလျားသင့်လိုက်လျော ပြောဆိုရန် စကား ရှာကြံ၍ မရသဖြင့် ငေးကြောင်ကြောင်ဖြစ်ကာ ၊ မြတို့ အမေကို စိုက်ကြည့်နေစဉ် ၊ မြသည် သူ့မိခင်ကို လက်တို့ပြီး တိုက်အတွင်းသို့ ခေါ်သွားပါသည် ။
ကျွန်တော် ဦးနှောက်ပျက်ကာ စိတ်နောက်တောက်တောက် ဖြစ်နေကြောင်း ၊ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောပြခြင်း ဖြစ်မည်ဟု တွေးမိပါသည် ။ ချက်ချင်းလိုပင် မြ ထွက်လာပြီး ...
“ လာ - မောင် ။ တိုက်ထဲကို ဝင်လေ ” ဟု ခေါ်သဖြင့် ဟု တိုက်တွင်းသို့ဝ င်မည့် ဆဲဆဲတွင် ရန်သူတော်တစ်ဦး ပေါ် လာပါတော့သတည်း ။
သင်္ဘောခွေး အမွေးစုတ်ဖွားကလေးသည် ကျွန်တော့် အား စားတော့မတတ် ၊ ဝါးတော့မတတ် ဟောင်ဟိန်းကာ ကိုက်ခဲမည် တကဲကဲ ပြုနေပါတော့သည် ။
“ ဟဲ့ ပါပီ ၊ ဒါ နင့်သခင်လေ ၊ အမယ်လေး သခင်နဲ့ ကွဲနေတာကြာလို့ မေ့နေတယ်ထင်ပါရဲ့ မောင်ရယ် ၊ ဒါမှ မဟုတ်ရင်လည်း မောင် တခြားကို ကြာရှည်လေးမြင့် သွားနေရမလားလို့ စိတ်ဆိုးစိတ်နာပြီး ၊ ရန်တွေ့တာများလား မဆိုနိုင်ဘူး ” ဟု မြ က ပြောသော်လည်း ၊ ကျွန်တော်ကား ကိုယ့် အကြောင်း ကိုယ်သိကာ ၊ ဝမ်းတွင်းက ပြုံးမိပါသည် ။
ခွေးကလေးကို မြက ပွေ့ဖက်ထားသဖြင့် ကျွန်တော် တိုက်တွင်းသို့ ဝင်ကာ ကုလားထိုင်တစ်လုံးပေါ်တွင် ထိုင်ရာ မြ မှာလည်း ခွေးကလေးကို ပွေ့ချီရင်း ၊ ကျွန်တော်၏ အနီး ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်ပါသည် ။ ပါပီကား မြ၏ရင်ခွင်ထဲကပင် ကျွန်တော့်ကို ပြူးတူးပြဲတဲကြည့်ကာ တဟင်းဟင်း ၊ တဟဲဟဲ လုပ်၍နေသဖြင့် ၊ ကျွန်တော်အတော်ကြီး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မိပါသည် ။ အကြောင်းမူကား ကျွန်တော် သည် မြ၏ လင် ကိုခင်မောင်မဟုတ်ကြောင်း မြ အစရှိသော လူအပေါင်းတို့က မသိကြသေးသော်လည်း ပါပီ က ကောင်းစွာသိပါသည် ။ ခွေးက ဟိန်းဟောင်တိုင်း ၊ ကျွန်တော်၏ နားတွင် “ နင်ဟာ - ငါ့သခင် မဟုတ်ဘူး ၊ အတုအယောင် လူညာ ၊ နင် ငါတို့အိမ် မလာနဲ ၊ အခုထွက်သွား ” ဟု အော်ဟစ်မောင်းနှင်နေသကဲ့သို့ မှတ်ထင်ကာ ရှက်စိတ် ကြောက်စိတ်တွေ ပေါ်၍ နေပါတော့သည် ။
ကျွန်တော်ကား စကားထွေထွေလာလာ မပြောဘဲ ၊ ထူးဆန်းစွာ တွေ့ရကြုံရပုံတွေကို အံ့သြ - တွေဝေစွာ တွေးတောနေမိပါသည် ။ ထိုကဲ့သို့ ကျွန်တော် တွေတွေဝေဝေကြီး ဖြစ်နေခြင်းမှာ ၊ ကျွန်တော်၏ ဦးနှောက်မကောင်းဘဲ စိတ်နောက်သည့်ဝေဒနာကြောင့်ဟု မြ က ထင်မှတ်ကာ ကျွန်တော့်အားလည်း စကားအကျယ်အပွား မပြောဘဲ ငြိမ်သက်တိတ်ဆိတ်စွာ ကျွန်တော်၏ အကဲကလေးကို ကြည့်နေပါသည် ။
ကျွန်တော်သည် မြတို့၏ တိုက်အတွင်းရှိ ၊ အိမ်ထောင် ပရိဘောဂများကို ကြည့်ရှုမိပါသည် ။ တစ်ယောက်ထိုင် နှစ်ယောက်ထိုင် ဆိုဖါကြီးများ ၊ တဖိတ်ဖိတ်တောက် ပြောင်သည့် စားပွဲကုလားထိုင် ၊ ဗီရိုကြီးများ ၊ အဖိုးတန် နာရီကြီးများ စသည်တို့ကို တစ်ခုပြီး တစ်ခု ကြည့်ရှုမိစဉ် ၊ တစ်စုံတစ်ခုသောနေရာသို့ မျက်စိစူးစိုက်မိရာ ၊ ကျွန်တော် အတိုင်းမသိ အံ့သြသွားမိပါသည် ။
အလျား ၃ပေခန့် ၊ အနံ ၂ ပေခန့် ရှိသော ရွှေဘောင်ကြီးအတွင်းတွင် မြန်မာ့တပ်မတော် စစ်ဝတ်တန်ဆာအစုံအလင် နှင့် ရိုက်ထားသည့်ဓာတ်ပုံကား ၊ ကျွန်တော်နှင့် ရွေးမရအောင် တူသောပုံ ဖြစ်နေလေတော့သည် ။ ကျွန်တော် နှင့် ကိုခင်မောင် မှာ တူယောင်ရိုးမှားမျှသာ ဖြစ်လျှက် ၊ မြတို့နှင့် ကွဲကွာနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သောကြောင့် ကောင်းကောင်းမမှတ်မိသည့်အတွက် မြတို့က ကျွန်တော့်ကို ကိုခင်မောင်ဟု ထင်ယူစွဲပိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ကျွန်တော် ထင်မိခဲ့သော်လည်း ၊ ယခု - ကိုခင်မောင်ပုံ၏ ပုံကို မြင်ရသော အခါတွင်ကား ၊ ကျွန်တော်၏ ထင်မြင်ယူဆချက်အတိုင်းမဟုတ်ဘဲ ကျွန်တော် နှင့် ကိုခင်မောင်မှာ လူအစစ်နှင့် မှန်ထဲက ပုံပမာ ချွတ်စွပ်တူနေကြောင်းကို တွေ့ရလေရာ မြ သာမက ၊ ကိုခင်မောင် ကို သိသူ မှန်သမျှသည် ကျွန်တော့် အား ကိုခင်မောင် ဟုပင် ထင်မှတ်ကြတော့မည်ဟု တွေးမိပါသည် ။သို့သော် ကျွန်တော်ကား ကိုခင်မောင် မဟုတ် ကြောင်းကို သိသူ တစ်ဦးတည်းသာ ရှိပါသည် ။ ထိုတစ်ဦးကား စကားမပြောတတ်သည့် ခွေးကလေး ပါပီပင် ဖြစ်ပါ တော့သည် ။ ပါပီ သာ စကားပြောတတ်သူ ဖြစ်ပါဘိမူကား ၊ ကျွန်တော်၏ အခြေအနေမှာ တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ပြောင်းလဲသွားမည် အမှန်ပင် ဖြစ်ပါတော့သည် ။
“ မောင် .. ရေချိုးလိုက်ပါဦးလား - မောင့်အဝတ်အစားတွေကလည်း မည်းလှညစ်လှပါပြီ မောင်ရယ် ၊ ရေချိုးပြီးမှ အဝတ်အစား လဲရအောင်နော် ” ဟု မြ က ပြောသဖြင့် ၊ ကျွန်တော် ထိုင်ရာမှ ထပါသည် ။ သို့သော် ကိုယ့်အိမ်ကိုယ့်ရာ မဟုတ်သဖြင့် ၊ ရေချိုးခန်း မည်သည့်နေရာတွင် ရှိသည်ကို ကျွန်တော် အဘယ်မှာလျှင် သိပါအံ့နည်း ။
ထို့ကြောင့် ကျွန်တော် မတ်တတ်ရပ်ရင်း ယောင်ငေးငေးကြီး ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သော မြသည် ကျွန်တော်၏ စိတ်တွေရီဝေနောက်ကျိနေသဖြင့် မသွားတတ်မလာတတ်ဖြစ်သည်ဟု ထင်ကာ ၊ “ ဟေ့ ... မိတုတ်ရေ လာစမ်း ၊ မောင့်ကို ရေချိုးခန်း လိုက်ပြလိုက် ၊ ရေလဲတို့ ဆပ်ပြာခွက်တို့ မျက်နှာသုတ်ပုဝါတို့ အသင့်ထုတ်ပေး ဟေ့ ” ဟု အစေခံမကလေးကို အမိန့်ပေးပါသည် ။
ကျွန်တော်ကား အစေခံမကလေး ရှေ့ဆောင်ညွှန်ပြရာသို့ လိုက်ပါကာ ၊ ရေချိုးခန်းတွင် ရေချိုးရပါ၏ ။ သို့ချိုးရင်း ကိုခင်မောင်၏ ဘဝနှင့် ကျွန်တော့် ဘဝကို နှိုင်းယှဉ် စံထိုး၍ ကြည့်မိပါသည် ။ ကျွန်တော်ကား တောတွင် မွေးသည့် တောသားသာ ဖြစ်ခဲ့ပါသည် ။ ကိုခင်မောင်ကား ၊ မြို့ကြီး ပြကြီးသား ဖြစ်လျက် ၊ စည်းစိမ်ဥစ္စာဘောဂဗလနှင့် ပြည့်ဝကုံလုံသူ ဖြစ်ပါသည် ။ ကျွန်တော်ကား ကံထူးသဖြင့် ရွှေအိမ် ဘုံမြင့်ခုနှစ်ဆင့်သို့ ရောက်လာရသော ကျီးငှက်ပမာ အတန်ကြာလျှင် ပျံသန်းထွက်ခွာသွားရလေမည်လားဟု တွေးမိသောအခါ ကျွန်တော် အကြီးအကျယ် စိတ်မချမ်းမသာ ဖြစ်ရပါတော့သည် ။ ကိုခင်မောင် ပြန်မလာပါစေနှင့်ဟု ကျွန်တော် မတောင့်တထိုက်သော ဆုကိုပင် တောင်းမိပါသည် ။
ထိုအခိုက် “ မောင် ... မောင် ” ဟု ခေါ်သည့် မြ၏ အသံကို ရေချိုးခန်းအပြင်ဘက်မှ ကြားရသဖြင့် အလန့်တကြား ဖြစ်ကာ “ ဘာလဲ - မြ ” ဟု ကျွန်တော်က ထူးလိုက်ပါသည် ။
“ ဪ …. တခြားကြောင့် မဟုတ်ပါဘူး ၊ မောင် ရေချိုးတာ ကြာလွန်းလို့ မူးများလဲနေသလားလို့ စိုးရိမ်ပြီး ခေါ် ကြည့်တာပါ ” ဟု မြ၏ အသံကို ကြားရပါသည် ။
ကျွန်တော်ကား ကြင်နာလှသော မယားကလေးကို ရနေသဖြင့် ဝမ်းမြောက်မိလှပါသည် ။ သို့သော် အမှန်စင်စစ်မှာကား မြမှာ ကျွန်တော်နှင့်မဆိုင် ကျွန်တော်ပိုင် မဟုတ်ကြောင်း တွေးမိသောအခါ စိတ်ပျက်အားငယ်မိပါတော့သည် ။ မတော်တဆ ကိုခင်မောင် မသေမပျောက်ဘဲ ပြန်ရောက်လာမည်လားဟု တွေးကာ ၊ ပူပန်စိုးရိမ်မိပါသေးသည် ။
“ မောင်ရေ ရေချိုးပြီးရင် ပြောနော် ၊ မောင့်လုံချည် အဟောင်းကို ပြန်မဝတ်နဲ့ ၊ ဟောဒီက လုံချည်သစ်ကို ဝတ်ရမယ် ” ဟူသော မြ၏ အသံကို ကြားရသည့်အတွက် ရေချိုးပြီးလျှင် တံခါးဖွင့်လိုက်ရာ လုံချည်သစ်ကိုင်ကာ ၊ စောင့်စားနေသော မြ ကို တွေ့ရပါသည် ။
ကျွန်တော် လုံချည်လဲပြီးလျှင် ၊ မြက “ လာ မောင် အဝတ်အစားလဲရမယ် ” ဟု ပြောကာ ၊ ရှေ့ဆောင်ခေါ်ငင် သွားသဖြင့် အပေါ်ထပ်သို့ တက်လိုက်သွားရပါသည် ။ အဝတ်လဲခန်းတွင် အဝတ်ဗီရိုများ ကို ဖွင့်ပေးပြီး “ ကဲမောင် ဝတ်ချင်တာဝတ် ” ဟု စေတနာရေစီးကမ်းပြို လိုက်ပါ တော့သည် ။
အဝတ်ဗီရိုထဲတွင် အဝတ်အစား အသစ်စက်စက်များက ဗီရိုတစ်လုံး ၊ လျှော်ဖွပ်ပြီး မီးပူတိုက်ပြီးများက တစ်လုံး ဖြစ်ရာ ၊ ထိုအဝတ်များကား ၊ သူတို့၏ အရှင်သခင်ကို မျှော်လင့်စောင့်စားနေကြဟန်တူပါသည် ။ အဝတ်များသည် ပါပီကဲ့သို့ သိတတ်သောဝိညာဉ်သာ ရှိကြပါက ကျွန်တော့်အား လှောင်ပြောင်သရော်ကြပေလိမ့်မည် ။ ကျွန်တော်ကား အဝတ်အစားများကို ကြည့်ရင်း တွေး၍ ရှက်မိပါသေးသည် ။
လျှော်ပြီးဖွပ်ပြီး အဝတ်ဗီရိုထဲမှ ကျွန်တော် နှစ်သက်သည့် အဆင်အသွေးများကို ရွေးယူဝတ်ဆင်ပြီးနောက် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းခဲ့ရာ ၊ မြက ဆီးပြီး -
“ အမယ် မောင်က ဒီလုံချည်နဲ့ အင်္ကျီတော့ အားကြီး ကြိုက်တယ်နော် ၊ အရင်တုန်းက ဆိုရင်လည်း ဒီအဝတ်အစားကို အမြဲလိုလို ဝတ်တာပဲ ” ဟု ပြောလိုက်ရာ ကျွန်တော့်မှာ ကိုခင်မောင် နှင့် ရုပ်ချင်းသာ တူသည်မဟုတ် ၊ အကြိုက်ချင်းလည်း တူနေသဖြင့် အံ့သြရပြန်ပါသည် ။
ထိုနေ့ညနေတွင် ညစာ စားကြပါသည် ။ ကျွန်တော် နှင့် မြ အပြင် မြ၏မယ်တော်ကြီး ပါ အတူ စားကြပါသည် ။ ချက်ပြုတ်ကြော်လှော်ထားသော ဟင်းများမှာ ကျွန်တော်၏ အကြိုက်ချည်းပင်ဖြစ်တော့သည် ။ မြ က “ မောင်က ငါးသလောက် ကြိုက်တတ်လွန်းလို့ တမင်ဝယ်ပြီး ကြော်ရတာ မောင်ရဲ့ ၊ အရင်ကလို လိပ်ဥကလေးလည်း စားချင်သေးတယ်မဟုတ်လား ” ဟုပြောပြီး ငါးသလောက်ကြော်များနှင့် လိပ်ဥပြုတ်ကို ကျွန်တော်၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ထည့်ပေးရှာပါသည် ။
ထိုညတွင် ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက် အပေါ်ထပ် ပီယာနိုခန်းတွင် ထိုင်နေကြပါသည် ။ “ မြက ပီယာနို တီးမယ် ၊ မောင်က သီချင်းဆိုနော် ၊ မောင်မကြာမကြာ ဆိုတတ်တဲ့ သီချင်းဟာ ဘာတဲ့လေ မြ မေ့နေလို့ ”
ဤတစ်ချီတွင် ကျွန်တော် အခက်တွေ့တော့သည် ။ ကျွန်တော် ရသည့်သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို ကောက်ကာငင်ကာ ပြောလိုက်လျှင် ကိုခင်မောင် ဆိုနေကျ သီချင်း မဟုတ်ချေ သော် ခက်လိမ့်မည် ။ ကျွန်တော်၏ အလိမ်တွေပေါ်တော့မည် ။ ကျွန်တော်ကား ကိုခင်မောင် မဟုတ်ပါဟု မြ နှင့် တွေ့စက ပြောခဲ့ဖူးသည် ။ သို့သော် မြ မယုံ ၊ ထိုစဉ်အခါက မယုံလျှင် မော်တော်ကားပေါ်တွင် အကျိုးအကြောင်း ရှင်းလင်းပြောပြသင့်သည် ။ မော်တော်ကားပေါ်တွင် မပြောခဲ့ဘူးဘဲ ထားဦးတော့ ၊ အိမ်ရောက်လျှင် မြ ကောင်းကောင်း နားလည်အောင် လုံးစေ့ပတ်စေ့ ပြောပြသင့်သည် ။ သို့သော် ကျွန်တော် မပြော ၊ ကျွန်တော်ကား ရေသာခိုကာ တိတ်ဆိတ်လျှို့ဝှက်လျက် ကိုခင်မောင်ယောင် အကြီးအကျယ် ဆောင်၍ နေမိချေပြီ ။
သို့အယောင်ဆောင်ကြောင်း မြ သိသွားပါလျှင် ကျွန်တော့်အား စိတ်အဆိုးကြီးဆိုးကာ အိမ်မှ နှင်ချပေတော့မည် ။ ကျွန်တော်ကား ကျွန်တော့်အပြစ်အလျောက် နှင်ချခံရမည်ကို မကြောက်လှသော်လည်း ကျွန်တော့်ကို ကိုခင်မောင် ဟု ထင်ကာ ၊ ယုံကြည်ကိုးစားအားရရွှင်မြူးနေသော မြ ခမျာမှာ စိတ်မကောင်း ဖြစ်ရှာပါလိမ့်မည် ။ ကျွန်တော့်အတွက်က ပိုမို၍ အရေးကြီးသည်ဟု ကျွန်တော် အယူရှိကာ ကျွန်တော်၏ လုပ်ဇာတ်မပေါ်အောင် အကြီးအကျယ်ဖုံး ဖိရပါတော့မည် ။
“ ဆိုပါမောင်ရဲ့ မောင် မကြာ မကြာ ဆိုတတ်တဲ့ သီချင်းကိုလေ ” ဟု မြ က ထပ်လောင်း တောင်းပန်ပြန်ပါသည် ။
ကျွန်တော်လည်း အကြံခက်ကာ အကြိုက်ဆုံးသီချင်းကို ဆိုလိုက်လေတော့သည် ။
“ နံ့သာနီတောင် သီချင်းလား မြရဲ့ ”
“ ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ် မြ မေ့နေလို့ ၊ ကဲ ဆိုစမ်းပါ မောင်ရယ် မြက ပီယာနို တီးပါ့မယ် ”
ကျွန်တော်ကား နေ့စဉ်လိုပင် နံ့သာနီတောင်သီချင်းကို ဆိုကာ ပတ္တလား တီးခဲ့ပါသည် ။ ကျွန်တော် နေ့စဉ်ဆိုသော သီချင်းကိုပင် ကိုခင်မောင် အမြဲဆိုလေ့ဆိုထရှိသည်မှာကား အံ့ဩဖွယ်ကြီးတရပ်ပင်ဖြစ်ပါတော့သည် ။
ကျွန်တော်ကား နံ့သာနီတောင်သီချင်းကို အစွမ်းကုန် ကြိုးစား၍ ဆိုလိုက်ပါသည် ။ မြ ကလည်း အားတက်သရော ပီယာနို တီးရှာပါသည် ။ သီချင်းဆုံးလျှင် မြ သည် ကျွန်တော့် အား နှစ်သိမ့်ကြည်နူးသည့် အကြည့်မျိုးဖြင့် ကြည့်ကာ “ မောင် ဦးနှောက် မကောင်းဘူးသာ ဆိုတယ် ၊ ဆိုတဲ့အခါ မှာတော့ အမှားအယွင်း မရှိဘူး ၊ ရှေးကဆိုပုံ ညုပုံ နွဲ့ပုံ အတိုင်းပဲနော် ” ဟု ပြောပါသည် ။
“ ဒီသီချင်းဟာ မောင့်အသည်းစွဲပေါ့ မြရဲ့ ၊ ဘာပြုလို့ရယ် မဆိုနိုင်ဘူး ၊ မောင်ငယ်ငယ်ကလည်း ဒီသီချင်းကို ကြားရရင် စိတ်ထဲမှာ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲနဲ့ ဝမ်းပန်းတနည်း ဖြစ်ဖြစ်သွားတယ် ၊ ဒီသီချင်းကြားရတဲ့အခါ ဘယ်သူ့ကို လွမ်းသလိုလို ဘယ်ဟာကို သတိရသလိုလိုနဲ့ ရင်ထဲမှာ ဆို့ဆို့သွားတာပဲမြရဲ့ ”
“ အမယ်လေး ဒီစကားတွေကို မောင် ပြောတာ ကြားရလွန်းလို့ မြဖြင့် အလွတ်တောင် ရနေပါပေါ့ရှင် ”
ကျွန်တော် အတိုင်းမသိ အံ့သြရပြန်ပါသည် ။ နံ့သာနီတောင် သီချင်းကို ကြားရလျှင် ၊ ကျွန်တော် ဝမ်းနည်း လှိုက်လှဲသလို ၊ ကိုခင်မောင်လည်း ဝမ်းနည်းလှိုက်လှဲခြင်း ဖြစ်သည် ။ ကျွန်တော် ဤသီချင်းကို နေ့စဉ် ဆိုသလို သူလည်း ဆိုတတ်သည် ။ ကျွန်တော်တို့ချင်း အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ စိတ်ချင်းသဘောချင်း ၊ လူချင်း တူညီကြပါသနည်း ။
အမြွှာပူးမွေးသည်ပြောရန်မှာလည်း ကျွန်တော်၏ မိဘများတွင် ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်းသာ သား ဟူ၍ ရှိသည် ။ ကျွန်တော်ကား တောရွာတွင် နေရလျက် ကိုခင်မောင် ကား ၊ မြို့ကြီးပြကြီးများတွင် စည်းစိမ်သုခနှင့် နေရသည် ။ သို့ဖြစ်ပါလျက် ကျွန်တော်တို့ချင်း ဘယ်အတွက် အရာရာတွင် တူနေကြောင်းကို ကျွန်တော် မစဉ်းစားတတ်အောင်ပင် ဖြစ်တော့သည် ။
ကျွန်တော် နှင့် မြ ပီယာနိုခန်းက ထွက်ခဲ့ကြပြီးနောက် အိပ်ခန်းတွင်းသို့ ဝင်ကြပါသည် ။ ဤအရေးဤကိစ္စ အတွက်ကား ၊ ကျွန်တော် အသည်းအထိတ်ဆုံးပင် ဖြစ်တော့သည် ။ ကိုခင်မောင်ကား သေသည် ၊ ရှင်သည်မသိရသေး ။ အကယ်၍ ကိုခင်မောင် သေရိုးမှန်ပါက ၊ ကျွန်တော်သည် ကိုခင်မောင်၏ ကိုယ်စားပြုကာ ၊ တစ်သက်လုံး အယောင်ဆောင်၍သွားနိုင်သည် ။ မတော်တဆ ကိုခင်မောင် ပြန်လာပါလျှင် မည်သို့ ဖြစ်မည်နည်း ကျွန်တော်၏ ဇာတ်ထုပ်ပေါ်ကာ ကျွန်တော့်မှာ သူတစ်ပါး၏ သားမယားကို ကြာခိုမှုဖြင့် ၊ မင်းပြစ်မင်းဒဏ် သင့်တော့မည် ။ မြ မှာလည်း အရှက်တကွဲ အကျိုးနည်းဖြစ်ကာ ၊ ကိုခင်မောင်၏ ပြစ်တင် ရှုတ်ချစွန့်ပစ်ခြင်းကို ခံရရှာမည် ။ မြ လည်း တစ်သက်လုံး စိတ်ချမ်းသာတော့မည် မဟုတ် ၊ ကိုခင်မောင်လည်း ရင်ကွဲပက်လက် ဖြစ်ရှာတော့မည် ။ ကျွန်တော့်မှာလည်း ဆိုးညစ်သည့် အမှုအတွက် တစ်သက်လုံး လူတော တိုးဝံ့တော့မည် မဟုတ် ၊ ကျွန်တော်သည် အိပ်ရာထက်တွင် ပက်လက်လှန်ကာ နဖူးပေါ် လက်တင်ပြီး ဤအရေးတွေကို တွေးလျက် ၊ အဆွေးကြီး ဆွေးမိတော့သည် ။
မြ ကား ၊ ကျွန်တော့် အနီးတွင် ခွေခွေကလေး အိပ်စက် နေချေပြီ ။
ကျွန်တော်၏ စိတ်ရိုင်းကား ထူးဖြတ်၍ လွတ်တော့မည် တကဲကဲ ဖြစ်သည် ။ ကျွန်တော်လည်း ထိန်းနိုင်သမျှ ထိန်း ၊ သိမ်းနိုင်သမျှသိမ်းလျက် ကိုယ့်စိတ်ကိုကိုယ် နိုင်လု မနိုင်လု လွန်ဆွဲနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပါတော့သည် ။
ထိုအခိုက် အိပ်ရာခုတင်၏ အနီးရှိ စားပွဲငယ်ပေါ်တွင်ထောင်ထားသည့် ကိုခင်မောင်၏ ဓာတ်ပုံကို လှမ်း၍ မြင်မိသည် ။ ကိုခင်မောင်၏ ဓာတ်ပုံဟုသာ ဆိုရသည် ။ အမှန်မှာ ကျွန်တော်၏ ဓာတ်ပုံနှင့်တစ်သဝေမတိမ်း တူနေပေသည် ။ ကျွန်တော်သည် ဓာတ်ပုံကို ကြည့်ရင်း ၊ ကျွန်တော်သည် ကိုခင်မောင် - ကိုခင်မောင်သည် ကျွန်တော် ဟု ပင် ထင်မိသည် ။ ကျွန်တော် နှင့် သူ နှစ်ယောက်မှာ တစ်ယောက်တည်းပင် ဖြစ်သလို စိတ်တွင် အောက်မေ့မိသည် ။
ထို့ကြောင့် ကိုခင်မောင် ပူဆွေးရမည့် ကိစ္စသည် ကျွန်တော် ပူဆွေးရမည်ကဲ့သို့ပင် ထင်မှတ်သည် ။ သူ မနှစ်သက်သော အလုပ်သည် ကျွန်တော် မနှစ်သက်သောအလုပ် ဟု အယူရှိသည် ။ ကျွန်တော်ကား ကျွန်တော်၏ပုံတူကို ကြည့်ကာ ၊ ကိုခင်မောင် အား ကိုယ်နှင့် ထပ်တူ ချစ်ခင်ကြည်ဖြူသနားမိသည် ။
၎င်းအပြင် ကိုခင်မောင် ဆောင်ရွက်ခဲ့သည့် လုပ်ငန်း ကိစ္စကို တွေးတောဆင်ခြင်မိပြန်သည် ။ သူသည် အဖ မြန်မာပြည်၏ သားကောင်းရတနာပီပီ မြန်မာ့လွတ်လပ်ရေးအတွက် အသက်ကို အသက်မမှတ်ဘဲ စစ်မြေပြင်သို့ ထွက်ခွာသွားသူ ဖြစ်သည် ။ ထိုသူ၏ ချစ်ဇနီးကို ကျွန်တော် ကျူးလွန်စော်ကားခဲ့ချေသော် ၊ ကိုခင်မောင်ကို စော်ကား ရုံသာမက ၊ အဖ - မြန်မာပြည်ကို စော်ကားရာလည်းရောက်သည် ။ မြန်မာတစ်မျိုးလုံးကို စော်ကားခြင်းလည်း မည်ပေသည် ။ ယနေ့ပင်လျှင် ကျွန်တော်သည် တိုင်းပြည်လွတ် လပ်ရေးအတွက် လိုရာသုံးရန် အသက်နှင့်ခန္ဓာကို အပ်နှံခဲ့ သည် မဟုတ်ပါလော ။ ထို့ကြောင့် ကျွန်တော်သည် ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုကို ရဲတင်းစွာချလိုက်ပါသည် ။
“ ကိုခင်မောင် သေကြောင်း ၊ မသေကြောင်း မသိရမချင်း ၊ မြကို ကျူးလွန်ခြင်းမပြု ၊ ကိုခင်မောင် သေကြောင်း ဒိဋ္ဌိသိရပါက မြကို အကျိုးအကြောင်းလုံးဝဥဿုံ ပြောပြကာ မြက ကျေနပ်ခွင့်ပြုမှသာ မြကို ယူမည် ။ မြက မကျေနပ်လျှင် မယူ ” ဤကဲ့သို့ ဆုံးဖြတ်ကာ စိတ်ကို နိုင်အောင် ထိန်းရပါတော့သည် ။ ထိုကဲ့သို့ ထိန်း၍ ရသဖြင့် ကျွန်တော့် ကိုယ် ကျွန်တော် အံ့ဩမိပါသည် ။ အဘယ့်ကြောင့် ထိန်းနိုင်သနည်းဟူသော အကြောင်းရင်းကို ရှာဖွေစုံစမ်းကြည့်မိရာ ၊ အကြောင်းရင်း အစစ်အမှန်ကိုလည်း တွေ့ရှိစဉ်းစားမိပါ သည် ။
ကျွန်တော် နှင့် ကိုခင်မောင်မှာ အရာရာတွင် တူလှပေသည် ။ ထို့ကြောင့် ကိုခင်မောင်ကို ကိုယ်နှင့် ထပ်တူချစ်ခင် ကြင်နာမိသည် ။ ထိုကဲ့သို့ ချစ်ခင် ကြင်နာသူ၏ မယားကို ကျူးလွန်စော်ကားခြင်း ၊ မပြုမိအောင် ချုပ်တည်းခြင်းမှာ မဖြစ်နိုင်သောအရာ မဟုတ်ပါ ။ ဥပမာ ကိုယ်၏ ညီအစ်ကို ရင်းချာ၏ သားမယားကို အခွင့်သာ၍ အခါသင့်သော်လည်း ရှောင်ကွင်းနိုင်ကြသည် မဟုတ်ပါလော ။
၎င်းပြင် မြကို ကျွန်တော် တကယ် ချစ်ခင်သနားရိုးလည်း မှန်ပါသည် ။ ကျေးဇူးလည်း တင်ပါသည် ။ ထို ကျေးဇူးရှင်အချစ်မကလေး၏ နောင်ရေးအတွက် စိတ်မအေးဖွယ်ကိစ္စကို ကျွန်တော် မချုပ်တည်းဘဲ နေနိုင်ပါမည်လော ။
သို့ဖြင့် ရက်ပေါင်းအတော်ကြာ ကုန်လွန်ကြာညောင်းခဲ့ပါသည် ။ တောနေ ကျွန်တော်၏ မိဘများမှာ ကျွန်တော့် အတွက် တွေးတောပူပန်ကြလိမ့်မည်ဟု စိုးရိမ်စိတ်မချ ဖြစ်မိပါသည် ။ သူတို့ထံသို့ အကျိုးအကြောင်းစာရေးရမည် ကလည်း မတော်တဆ သူတို့ လိုက်လာပါက ကျွန်တော်၏ ဇာတ်ထုပ်ပေါ်ကာ အစီအစဉ်တွေ ပျက်ကုန်တော့မည် ။ သူတို့ ထံမှ စာပြန်လျှင် ထိုစာကို မြ တွေ့၍ သွားပါကလည်း ခက်လိမ့်မည် ။ ထို့ကြောင့် ကျွန်တော်၏ မိဘများအတွက် ကျွန်တော့်မှာ ဥပေက္ခာပြု၍ ထားရပါတော့သတည်း ။
တစ်နေ့တွင် ကျွန်တော် အိပ်ရာက ထသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စိတ်ဓာတ်တွေလေးလှသည် ။ တစ်စုံတစ်ခု ထူးထူးထွေထွေ ဖြစ်တော့မည်ဟု တွေးတောပူပန်မိသည် ။ ထို့ကြောင့် စိတ်လေးလေးနှင့်ပင် အိပ်ရာကထ မျက်နှာသစ်ပြီး အောက်ထပ်သို့ ဆင်းသွားရာ ၊ မြတို့ သားအမိမှာလည်း မျက်နှာပျက်၍ နေသည်ကို တွေ့ ရသဖြင့် ၊ ကျွန်တော် အတော်ကြီး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားမိပါသည် ။ မြအား အကျိုးအကြောင်းမေးမည်ကြံသော်လည်း မမေးဝံ့ ၊ မမေးရက်သဖြင့် ပူပင်စိုးရိမ်စွာနှင့်ပင် နေရတော့သည် ။
မြကား ကျွန်တော့်ကို ရှေးကဲ့သို့ ဖော်ဖော်ရွေရွေ ခေါ်ပြောခြင်း မရှိဘဲ ၊ ခပ်တည်တည် လုပ်နေပါသည် ။ မြ၏ မိခင်ကား ကျွန်တော့်ကို စောင်းမြောင်းရေရွတ်၍ပင် ပြောနေပါတော့သည် ။ ပါပီသည် ကျွန်တော့်ကို ရှေးကထက် ပိုကာ ၊ မာန်မဲဟိန်းဟောင်တော့သည် ။
မြမိခင်က “ ဟေ့ မြ ညည်းဟာလေ ခွေးလောက်မှ မလိမ္မာဘူး ” ဟု ပြောလိုက်ရာ ၊ ကျွန်တော့် ဇာတ်ထုပ်ကို သူတို့ ရိပ်မိသိရှိပြီးဖြစ်ကြောင်း ၊ အကဲခတ်နိုင်ပါသည် ။ ကျွန်တော်ကား မနေတတ် ၊ မထိုင်တတ် ဖြစ်နေကာ ညအခါ ကျမှ ကျွန်တော့် အကြောင်းကို အစအဆုံး ဇာတ်လှန်ပြော ပြတော့မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါသည် ။ ကျွန်တော်ကား ထိုနေ့တစ်နေ့လုံးပင် တအုံနွေးနွေးနှင့် စိတ်မအေးဘဲ ဖြစ်နေပါသည် ။
ထိုညနေရီဝင်တရော အချိန်တွင် ပါပီသည် ထူးခြားစွာ အော်မြည်လျက် ၊ တိုက်ပေါ်မှ ဆင်းပြေးပါသည် ။ ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက်စလုံး လှမ်းမျှော်ကြည့်ရှုလိုက်ရာ လူတစ်ယောက်သည် ခြံတွင်းသို့ ခပ်သုတ်သုတ် ဝင်လာသည်ကို မြင်ရပါသည် ။ ထိုသူသည် ဘယ်သူဘယ်ဝါ ဖြစ်ကြောင်း ကျွန်တော် အရင်ဆုံး သိပါသည် ။
“ ဟော ကိုခင်မောင် ပြန်လာပြီ မေမေ ” ဟု မြက သူ့ မိခင် ဘက်သို့လှည့်ကာ ၊ ဝမ်းမြောက်ရွှင်ပျစွာ ပြောလိုက်ရာ ကျွန်တော့်မှာ ငယ်ထိပ်ကို မိုးကြိုးထိမှန်သလို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး ၊ ကြက်သေသေနေမိပါသည် ။
မြတို့ သားအမိက ကျွန်တော့်ကို စိုက်၍ ကြည့်နေကြသည် ။ ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမည်ကို ချက်ချင်းဆုံးဖြတ်လိုက်ပါသည် ။ စကားပြောနေ စဉ်းစားနေရန် အချိန်မရပါ ။ ကျွန်တော် လျင်မြန်စွာ အတွင်းသို့ ပြေးဝင်ကာ နောက်ဖေးပေါက်မှ ထွက်ခဲ့ပါသည် ။ ထို့နောက် သူတို့၏ အဖြစ် သနစ်ကို ကြားချင်သိချင်သေးသဖြင့် တိုက်နံရံ အနီးသို့ ကပ်ကာ ချောင်းမြောင်းကြည့်ရှု နားထောင်မိပါသည် ။
မြ သည် ကိုခင်မောင် ကို ဖက်ကာ ၊ တရှုပ်ရှုပ် ငိုရှာပါသည် ။ ထို့နောက် သားအမိနှစ်ယောက်စလုံး ဝမ်းမြောက် စကားများ ပြောပါသည် ။ ထိုစကားများကား ကျွန်တော်နှင့် စတွေ့စဉ်က ပြောသော စကားများပင် ဖြစ်ပါသည် ။ ကျွန်တော်သည် မှောင်ရိပ်ခိုကာ ကိုခင်မောင် ကို ကြည့်မိသည် ။ ကျွန်တော်မှ ကျွန်တော်အစစ်ပင် ဖြစ်သည် ။ အခြားသူကကို မဆိုထားနှင့် ကျွန်တော်တို့ချင်းပင် လူချင်း မှားလောက်ပေသည် ။
ကျွန်တော်၏ စိတ်ထဲတွင် ကိုခင်မောင် ဆိုသူသည် ကျွန်တော်ပင် ဖြစ်သည် ။ မြတို့ ချစ်ခင်ယုယနေသူမှာလည်း ကျွန်တော်သာ ဖြစ်သည်ဟုပင် ထင်မိပါသေးသည် ။
ကိုခင်မောင်က ကျွန်တော်၏ အသံမျိုးအတိုင်းနှင့် ဝမ်းသာအားရ ပြောရှာပါသည် ။
“ မောင်တို့ တော်လှန်ရေး စလုပ်တော့ မောင်ဟာ ရခိုင်ပြည်နယ်စစ်မြေပြင်မှာ ရောက်နေတယ် မြရဲ့ ၊ တော်လှန်ရေးလည်း ပြီးရော တောကြိုအုံကြားရွာကလေး တရွာမှာ ငှက်ဖျားအကြီးအကျယ် မိပြီး သေမတတ်ခံခဲ့ရတယ် ။ မောင့်ကိုယ်ကို မောင် သေပြီလို့တောင် ထင်မိတယ် ။ သို့ပေမဲ့ သေကံမရောက် သက်မပျောက် ဆိုတာလို သေမင်းခံတွင်းထဲက ထွက်ခဲ့ပြီး ၊ ကျန်းမာချင်း ကျန်းမာချင်း ပြန်လာခဲ့တာ ပဲ ” စသည်ဖြင့် ပြောပါသည် ။ သူ ပြောသည့် အသံ သူပြောသည့် လေယူလေထားတို့မှာ ကျွန်တော်နှင့်တစ်သဝေမတိမ်း ဖြစ်ရာ ကျွန်တော်ပဲ စကားပြောနေမိတော့သလို ထင်မိပါသည် ။
“ မောင် ဒီနေ့ ရောက်မှာမို့ ထင်ပါရဲ့ ၊ နိမိတ်တော့ အပြသား ” ဟု မြကပြောပါသည် ။
“ ဘယ်လို နိမိတ်လဲ မြရဲ့ ”
မြ သည် ဗီရိုတလုံးကို ဖွင့်ကာ ၊ သတင်းစာတစောင်ကို ထုတ်ယူပြီး လှန်လျောလျက် ကိုခင်မောင် ကို ပြပါသည် ။ ကိုခင်မောင်သည် သတင်းစာကို စိတ်ပါဝင်စားစွာ ဖတ်နေပါသည် ။
“ သိပ်ထူးဆန်းတာပဲနော် မောင် ၊ အောက်က ကြော်ငြာ ကိုသာ မတွေ့ရရင် မောင့်ဓာတ်ပုံလို့ ထင်မှာပဲ ၊ လောက မှာ ဒီလောက် ရွေးမရအောင်တူတဲ့ လူများ ရှိသေးတယ်နော် ” ဟု မြ က ပြောပါသည် ။
“ ရန်ကုန် ထွက်သွားတာ ပျောက်ဆုံးနေလို့ သူ့မိဘတွေက ကြော်ငြာတာပဲ ၊ မြတို့နဲ့ မတွေ့တာ တော်ပါသေးရဲ့ကွယ် ၊ မြ နဲ့ သာ တွေ့ရင် မောင်လို့ဆိုပြီး အိမ်ကို အတင်း ခေါ်လာလိမ့်မယ် ထင်တယ် ”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မြရော သူ့မိခင်ပါ မျက်နှာပျက်၍ သွားကြပါသည် ။
ကိုခင်မောင်သည့် တစ်စုံတစ်ရာကို နက်နဲစွာတွေးတောနေသဖြင့် မြတို့မျက်နှာ ပျက်နေသည်ကို သတိထားမိဟန် မတူပါ ။
“ မောင်တော့ ဒီလို ထင်တယ် ” ဟု ကိုခင်မောင်က ပြောလိုက်ရာ ၊ မြ က “ ဘယ်လို ထင်သလဲ ” ဟု စိတ်အား ထက်သန်စွာ မေးလိုက်ပါသည် ။
“ ဒီလူဟာ မောင်နဲ့ ညီအကို ဖြစ်ရမယ် ”
“ အို မောင်ကလည်း မတော်တရော် ၊ လူချင်း တူတာနဲ့ ညီအစ်ကို ဖြစ်ရမှာလား မောင်ရဲ့ ” ဟု မြက အံ့သြသံဖြင့် မေးပါ၏ ။
“ မောင်တို့ ဖေဖေဟာ ၊ ငယ်ငယ်က မောင့်ရုပ်အတိုင်းပဲ ရှမ်းပြည်နယ်မှာ မေမေနဲ့ စိတ်ဆိုးပြီး ထွက်သွားတုန်းက ရှမ်းပြည်နယ်က ရှမ်းမကလေးနဲ့ သားတစ်ယောက်ရတယ်လို့ ပြောဖူးတယ် ။ ညီအစ်ကိုမှ ရိုးရိုး ညီအစ်ကို မဟုတ်ဘူး ၊ အမြွှာပူးညီအစ်ကို ဖြစ်ရမယ် ”
“ အို .. မောင်ကလည်း စိတ်များ နောက်နေသလား ၊ မဆိုနိုင်ပါဘူး ” ဟု မြက စိုးရိမ်သံဖြင့် ပြောပါသည် ။
“ မောင် စိတ်မနောက်ဘူး ၊ တကယ် ပြောနေတာ ၊ မြကို ဒီအကြောင်းတစ်ခါမှ မောင် ပြောမပြဘူး ထင်ပါရဲ့ ”
“ ဘယ်အကြောင်းလဲ မောင် ” ဟု မြ က စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးလိုက်ပါသည် ။
“ ကိုကိုတို့ အမြွှာပူးမွေးတဲ့ အကြောင်းကိုလေ ”
“ ဟင့်အင်း ပြောမပြဘူးဘူး မောင်ရဲ့ ၊ ပြောစမ်းပါဦး ၊ ဘယ်လို အမြွှာပူးမွေးတာလဲ ”
ကျွန်တော်ကား စိတ်အားထက်သန်လွန်းရကား ၊ အသက်ရှူပင် ရပ်တန့်မိကာ လုံးစေ့ - ပတ်စေ့ ကြားပါစေ တော့ဟု နားကို လက်ကာပြီး နားထောင်ရပါသည် ။
“ မောင်တို့ အမြွှာပူး ညီအစ်ကို မွေးသတဲ့ မြရဲ့ ၊ ၃ နှစ်သားလောက် ရှိတော့ ၊ မောင်တို့ မိဘများအိမ်ကို ဓားပြတွေ ဝင်တိုက်တာ ၊ ကလေးတစ်ယောက်ကို ဓားပြတွေ ခေါ်သွားကြသတဲ့ ၊ နောက်တော့ ဒီကလေးကို ရှာလို့ဖွေလို့လည်း မရ ၊ သတင်းအစအနလည်း မကြားရတော့ ၊ သေပြီလို့ မှတ်နေကြတာပေါ့ ။ ဒီဓာတ်ပုံထဲမှာ ပါတဲ့ လူဟာ မောင့်ညီအစ်ကိုတော် ဖြစ်မှာပဲ ၊ ဒါကြောင့် ဒီလောက်ချွတ်စွပ် တူနိုင်တာပေါ့ကွဲ့ ”
“ ဒါဖြင့် ဒီလူကို ဓားပြတွေက ၊ မွေးထားတယ်ထင်ပါရဲ့နော် ” ဟု မြက မေးပါသည် ။
“ ဓားပြတွေက မွေးထားရင်လည်း ဖြစ်ရမယ် ၊ ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း ဓားပြတွေက တခြားလူကို ပေးပြီး အဲဒီလူက မွေးထားတာလည်း ဖြစ်ရမယ် ”
ကျွန်တော်၏ အဖြစ်ဘဝကို ကျွန်တော်ပင် မသိပါ ။ ကိုခင်မောင် ပြောမှပင်သိရပါတော့သည် ။ ကျွန်တော်ကား ချမ်းသာကြွယ်ဝသော မိဘကမွေးပါလျက် ဆင်းရဲအောက်ကျကာ တောရွာတွင် နေထိုင်ကြီးပြင်းရသည့် ဘဝဆိုးကို တွေးတောဆွေးမြည့်မိသဖြင့် မျက်ရည်လည်မိပါတော့သည် ။
ကျွန်တော်၏ ကံတရားကား ၊ ဤကဲ့သို့ပင် စီရင်ချက် ချခဲ့သည် ။ သတ္တဝါမှန်သမျှ ကံပစ်ချရာ နေရသည် ဟူသော ဘုရားဟောတရားတော်ကား ကျွန်တော့် အတွက် မှန်ခြင်းကြီးမက မှန်ပါတော့သည်တကား ။
ကျွန်တော်ကား ခေါင်းငိုက်စိုက်ချကာ ညှိုးလျသော နှလုံးမီးအုံးထားသကဲ့သို့သော ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ကိုခင်မောင် နှင့် မြတို့၏ တိုက်အနီးမှ ခွာဆုတ်၍ လာခါနီးတွင် နောက်ဆုံး ကြားလိုက်ရသော စကားကား -
“ ဒီလူ့ မိဘတွေနေတဲ့ နေရပ်ဟာ သတင်းစာထဲမှာ အပါသားပဲ မြရဲ့ ၊ မောင်တို့ သူ့ဆီ လိုက်သွားရအောင် ၊ အကျိုးအကြောင်း ပြောပြပြီး ၊ မောင်တို့နဲ့ အတူ ခေါ်ထားမယ်နော် ၊ မောင့်ညီအစ်ကိုတော်ဟာ တောကြိုအုံကြားမှာ ဆင်းရဲနေတာ မကြည့်ရက်ပါဘူးကွယ် ” ဟူသော ကိုခင်မောင်၏ စကားမှာ ကျွန်တော်၏ နားထဲတွင် စွဲဝင် နစ်မြုပ်ခဲ့ပါတော့သတည်း ။
▢ ရန်အောင်
📖 ပဒေသာရုပ်စုံ မဂ္ဂဇင်း
အတွဲ - ၂ ၊ အမှတ် - ၁၅
၁၉၄၉ ၊ မေ





