❝ ဂေါ်ဆရာ မှတ်တမ်း ❞
( သော်တာဆွေ )
ကြောက်တတ်သော ယောက်ျားကလေးများနှင့် ရဲရင့်သော မိန်းကလေးတို့ မဖတ်ရန် အထူး တားမြစ်သည် ။
‘ ဂေါ်ဆရာမှတ်တမ်း ’
ရေးသူ ကုတ်ကုတ်ကလေး
( အယ် ... ဟုတ်ပါဘူး ကျွန်တော်က ‘ တော်ရာခွေ ’ ) တဲ့ ။
အံ့မခန်း ၊ အော့ခမန်း ၊ ထူးဆန်းလှသော ဤ ‘ ဂေါ်ဆရာ မှတ်တမ်းကြီး ’ ကို ရေးသား တင်ဆက်ရာ၌ ဂေါ်သက် နုသည်၏ အဖြစ်ကို ပြဆိုလျက် ရှိပေရာ ဤဂေါ်ဝါ မရင့်မီ ကြုံတွေ့ ခဲ့ရသော ကျွန်တော်မှာ ယခု ကျွန်တော် မဟုတ်မူဘဲ ဟိုတုန်းက ကျွန်တော်သာ ဖြစ်ချေ၏ ။ ထို့ကြောင့် ယခင် ကျွန်တော်ကို ဖော်ပြရပါလိမ့်မည် ။
၎င်း ကျွန်တော်သည်ကား တောရွာ ဇနပုဒ်တွင် မွေးဖွားကြီးပြင်းခဲ့သည် ဖြစ်သောကြောင့် မြို့လူများနှင့် နှိုင်းယှဉ် ကြည့်လိုက်ပါလျှင် ၊ လူဝါးအဝ နောက်ကျလှချေသည် ။ သုံးနှစ်လောက် ကျန်ခဲ့ပါ၏ ။ ကျွန်တော် ဆိုလိုသည်မှာ လူရောင်တင်မှုတွင် ကျွန်တော် ၁၅ နှစ်သားသည် မြို့က ၁၂ နှစ်သားလောက်နှင့်မှ ညီမျှသည်ဟု ယူဆခြင်း ဖြစ်ပါသည် ။ သို့ရာတွင် လူစိတ် တက်ကြွမှု၌ကား သဘာဝဓမ္မသည် တောသားမြို့သား ကွဲပြားခြားနားစေသည် မဟုတ်သောကြောင့် ကျွန်တော် ၁၄ နှစ်သား မှာပင် လူပျိုဖော် ဝင်၍ ရာဂစိတ်နှင့် ပတ်သက်သော ချစ်ကြိုက်မှုများ ပေါ်လာလေသည် ။ ကျွန်တော် ပထမဦးဆုံး စိတ်အာရုံ ကျူးကျော်မိသည်မှာ ကျွန်တော့်ထက် ၅ နှစ်မျှ ကြီးသော တောက အပျိုမ လှလှကြီး တစ်ယောက်ကို ဖြစ်ပေ၏ ။ သူ့ထံမှ အာရုံငါးပါးကို ကျွန်တော် တိတ်တိတ်ခိုး ခံစားမိသည် ။ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဖြစ်နိုင်သမျှ ချဉ်းကပ်ခဲ့၏ ။ သူကိုယ်တိုင်လည်း ဤသည်ကို သိကောင်း သိပေလိမ့်မည် ။ သို့ရာတွင် အရာထင်သော ကိစ္စမျိုး မဟုတ်သေး ။ သူ့အဖို့ ရသေ့စိတ်ဖြေနှင့် ကျွန်တော့် အတွက် အိပ်မက်ခရီး မျှသာ ပေါက်ရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေ၏ ။
ဤမှ တစ်ဆင့်ကား သက်တူရွယ်တူ အပျိုဖြူ တစ်ယောက်ကို ကျွန်တော် ဈေးဦးပေါက် ချစ်ရေး ငင်လေသည် ။ ဤအချိန်၌ ကျွန်တော့် အသက်မှာ ၁၅ နှစ် ၊ ရွာကျောင်းက ခုနစ်တန်း အောင်၍ မြို့ကျောင်းသို့ ရောက်နေချေပြီ ။ ထိုကလေးမလည်း ကျွန်တော် ကဲ့သို့ပင် တောရွာမှ မြို့ကျောင်းသို့ သွားရသူ ဖြစ်၏ ။ တစ်ကျောင်းတည်းကား မဟုတ်ချေ ။ သို့သော် ရွာချင်း တစ်ဆက်တည်း နေသောကြောင့် ကျောင်းသွားကျောင်းပြန် တစ်လမ်းတည်း ဖြစ်လေသည် ။ ဤ သူကလေးကား ကျွန်တော့်အား လူ့ဘဝတာဝန်ကို စ,တင် ထမ်းဆောင်စေသူ ဖြစ်ပေ၏ ။ ဝတ်ကောင်းစလှကို ဝတ်ဆင်စေသည် ။ ဟန်ပန် အမူအရာကို လုပ်စေသည် ။ ငယ်ငယ်က ဆံရစ် ထားရသောကြောင့် ခွေးလှေးယားသီး လို ( ဟယ် ... ကိုယ့်ကိုယ့်ကို ဒါနဲ့ နှိုင်းလို့ တော်သေးပါဘူးလေ ) ၊ ကရမက်ပွင့် ကဲ့သို့ အပွေးထ နေသော နဖူးမွေး ဗရပျစ်ကို ရိတ်ပစ် ၊ နှုတ်ပစ် ဖြစ်သည် ။ အကြောင်းမူကား ဤကာလသည် မဟာနဖူးကောင်းသော ရုပ်ရှင်မင်းသား ကိုဘတင့် တို့ ၊ ကိုမောင်မောင်အေး တို့ ၊ ကိုမောင်မောင်ကလေး တို့ ခေတ်ဖြစ်၍ ယခုကဲ့သို့ ယောက်ျားကလေးတွေ ဆံကေသာကို တမင်ကလာ ကပိုကရို လုပ်၍ အမောက်ထောင်ကြသည် မဟုတ်ချေ ။ နဖူးလွင်လွင် ဆံပင်ပိပိ နှင့် ပေတင့်ရောင် တောက်အောင် ဖြီးသော အချိန် ဖြစ်၏ ။ မိန်းမတို့ မှာလည်း ယခုကဲ့သို့ မဟုတ် ။ ဆံရစ် ကနေ ဆံတောက် ၊ ပြီးမှ အုပ်လုံးသွင်း၍ ဘီးဆံထုံး ထုံးကြသည် ။ ပိုက် ဆိုသည်ကား တရုတ်မများခေါင်းနှင့် အင်းတောအိုင်တော မှာသာ ရှိကုန်၏ ။ သို့သော် ဆံတောက် မှာမူ ‘ ရှေးရိုးအကောက် ’ နှင့် ‘ ဂျပန်ဆံတောက် ’ ဟူ၍ နှစ်မျိုးတွဲလျက် နေချေပြီ ။
ဤစဉ်ကာလဝယ် ၊ ကျွန်တော့် ချစ်သူကလေးမှာ မြို့ကျောင်းနေသူ ပီပီ ၊ အချိန်အခါ အလျောက် ၊ တောဆံတောက် ကောက်ကောက်ကြီးနှင့် မဟုတ်မူဘဲ ၊ နောက်ပေါ်သည့် ဂျပန်ဆံတောက် အတိုကလေး ထားလျက် ၊ မြွေဟောက်ပါးပျဉ်းလို ၊ သျှောင်ထုံးစံပယ်ပွင့် နဖူးဆံရစ်ကလေးတွေ ဝေလွင်လွင်နှင့် ယဉ်ခဲ့ပါပေ့ ၊ လှခဲ့ပါပေ့ - မအဝှာလေးရယ် ... မှတ်မိသေးရဲ့လား .. မင်းဝတ်တဲ့ အင်္ကျီက ကော်လံကလေးနဲ့လေ …
ထိုစဉ်၌ သူကလေး၏ အဆင်းသည် ကျွန်တော့် မျက်စိတွင်းဝယ် ယမင်းရုပ်ကလေးပေပ ။ ကျွန်တော် အသည်းပြင် ဖလင်ပြားတွင် ထင်ရှားစွာ စွဲထင်မိလေသည် ။
ထို့ကြောင့် ကျွန်တော်သည် ကျောင်းသွားကျောင်းပြန်၌ သူကလေးနှင့် မြင်းလှည်း တစ်စီးတည်း ဖြစ်အောင် ကြိုးစားလေသည် ။ ကျွန်တော့်ကို လိုချင်သော မြင်းလှည်းသမားသည် သူကလေးကိုသာ အရင် ရအောင် ခေါ်ပေတော့ ။
ဤနည်းဖြင့်လျှင် ကျွန်တော်တို့သည် တစ်လှည်းတည်း စီး ၊ တစ်ခရီးတည်း သွားဖြင့် တစ်ယောက်စိတ်ကို တစ်ယောက် ရိပ်မိခဲ့ကြသော်လည်း ကျွန်တော့်ဘာသာ ကျွန်တော်မူ ပါးစပ်ထဲ လက်လျှိုပေး၍မျှ မစုတ်တတ် ။ တစ်နေ့သော် ကျွန်တော်ထက် အသက်ကြီးသူ တစ်ယောက်က မြှောက်ပေးဖော် ရလေမှ စာတစ်စောင် ရေးကာ မြင်းရထားပေါ်တွင် သူ့ လွယ်အိတ်ကလေးထဲ ထည့်လိုက်လေသည် ။ ကျွန်တော့်အဖေ့ အိတ်ထဲက ပိုက်ဆံကို စ၍ ခိုးစဉ်ကထက် လက်တုန်လေသည် ။ ရင်ခုန်လေသည် ။
ထိုည တစ်ညလုံး ကျွန်တော် အိပ်၍ မပျော်ချေ ။ နောက်တစ်နေ့ နံနက် သူကလေး အမူအရာ မပြောင်းလဲသည်ကို မြင်ရမှ စိတ်သက်သာရာ ရလေသည် ။ သို့သော် သူ ငါ့စာ မတွေ့ သေး၍ပဲလားဟု တွေးတော ပူပန်လိုက်သေး၏ ။ ဤစာမှာ နှစ်ဖက်ခွ လျှောက်လွှာစာရွက်ကြီးနှင့် လေးမျက်နှာ အပြည့် ။ တစ်ကြောင်းမှ မကျန်ခဲ့ပေါင်ဗျာ ။ ဘာတွေများ ရေးခဲ့မိသည်တော့ အခု ပြန်သိလိုက်ချင်ပါဘိ ။
ဤစာကို ပေးပြီး သုံးရက်မျှ အကြာ၌ သူတို့ရွာ အနီးက သဲပုံစေတီတွင် ဘုရားပွဲတော် လုပ်၍ ပွဲနှစ်ည ခံလေသည် ။ ညပွဲ ကြည့်ရန် သူတို့အိမ်က လှည်းနားတွင် ကျွန်တော်တို့ လှည်းကို ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် မောင်း၍ ထိုးထားလိုက်သည် ။ ပထမည၌မူ ဟိုဘက်လှည်း သည်ဘက်လှည်းမှ တစ်ယောက်နှင့် တစ်ယောက် မကြာခဏ အကြည့်ချင်း ဆုံကြသည်မှ တစ်ပါး ဘာမျှ အကြောင်းမထူး ၊ ဒုတိယည သန်းခေါင်လောက်တွင် သူသည် တစ်နှစ်ရွယ် သူငယ်မကလေး တစ်ယောက်နှင့် နှစ်ယောက်တည်း လှည်းပေါ်မှ ဆင်း၍ ပွဲခင်းပြင်သို့ ထွက်သွားလေသည် ။ နှေးကန်နှေးကန်နှင့် လှမ်းရမှန်း မသိသော ခြေလှမ်းတို့ဖြင့် ကျွန်တော် လိုက်သွားသည် ။ သူကလေးက တစ်ချက်မျှ ပြန်ကြည့်၍ ကျွန်တော် ပါလာမှန်း သိပါသည် ။ ထို့ကြောင့် သူ့အဖော်မကလေးကို ဖက်ကာ စကား တပြောပြောနှင့် သွားသည် ။ သူတို့နှင့် ကျွန်တော်မှာ ပေတစ်ရာလမ်းမကြီးပေါ်၌ ၁၅ ပေမျှ အလှမ်းကွာသည် ။ လ,ပြည့်ကျော် တစ်ရက်နေ့ မို့ ဝန်းဝန်းပြည့်နေသော ဖိုးလမင်းကြီးသည် ငွေရောင် ပက်ဖျန်းလျက် နေသည် ။ လူသူပြတ်သော နေရာသို့ ရောက်လျှင် သူတို့သည် လမ်းဘေးသို့ ဖဲ့ဆင်းကာ ကုက္ကိုပင်ကြီးတစ်ပင် အောက်၌ ထိုင်ကြလေသည် ။ ကျွန်တော်သည် လူသုံးဖက်မျှ ရှိသော ကုက္ကိုပင်လုံးကြီး၏ တစ်ဖက် အကွယ်မှ မတ်တတ်တွေကာ နေဘိ၏ ။ ဤစဉ်၌ ကျွန်တော့် စိတ်ထဲတွင် နှစ်ယောက်သား မျက်နှာချင်းဆိုင်ပါက ချစ်သူတို့ ဘာဝ ဘာပြောလိုက်မည် ၊ ဘယ်သို့ ပြုမူလိုက်မည်ဟု ကြိုတင်စဉ်းစားထားဖို့ နေနေသာသာ ကျွန်တော့်ကို မြင်လျှင် သူတို့ ရှုရှုပေါက်တာ ချောင်းကြည့်နေရပါမည်လားဟု ရန်တွေ့ မှာကို တွေးတောစိုးရိမ်နေမိပါသည် ။ သို့သော် သူကလေး မျက်မာန်တော် မရှပေဘဲ သူတို့ကိစ္စ ပြီး၍ ထအလာ ကျွန်တော့်ကို မြင်လျှင် အံ့အားသင့်ဟန်နှင့်
“ ဟင် ဒီနားမှာ ရပ်နေတယ် ”
“ အင်း ” ဟု ကျွန်တော်က မတုန်မလှုပ် ကျောက်ရုပ်မျက်နှာကြီးနှင့် ဖြေလိုက်သည် ။
နောက်ပြီး တစ်ယောက် , တစ်ယောက် ဘာမျှ မဆက်ကြ ။ သွားလည်း မသွားကြသေးဘဲ တစ်ဦးနှင့် တစ်ဦး တွေ၍ ကြည့်နေကြသည် ။ ရွက်သစ်လဲစ ကုက္ကိုပင်ကြီးသည် ဖိုးရွှေလ၏ ဘော်ငွေရည်များကို ကျွန်တော်တို့ အပေါ် ဆန်ခါချလျက် နေလေသည် ။ ဤ အချိန်၌ ကျွန်တော်၏ နှုတ်မှာ အပ်နှင့် ချုပ်ထား သကဲ့သို့ ကိုယ်မှာလည်း စုန်းကဝေများက မလှုပ်ရှားနိုင်အောင် ပြုစားထားသည်နှယ် ရင်ထဲမှာသာ ဒိုင်နမိုစက် မောင်းသလို တဒုံးဒုံး ခုန်လျက် နေလေ၏ ။
သူကလေးမူကား အဖော်မကလေး တစ်ယောက်နှင့်မို့ ကျွန်တော့်လောက် ကြောက်သွေးဖိုမည် မဟုတ်ချေ ။ ထို့ကြောင့် ခေတ္တမျှ အကြာ၌ သူကလေးကပင် စကား ဆက်ပြန်သည် ။
သို့သော် သူ့စကားလည်း ကြည့်ပါဦးတော့ ။
“ အော် ပွဲကြည့်ရအောင် လာသလား ” တဲ့
“ ဟုတ်ကဲ့ ” ဟု မဆိုင်းမတွ ပြန်ဖြေလိုက်သည်၏ အခြားမဲ့၌ကား ကျွန်တော့် နှုတ်မှ လှုပ်၍ မရပြန်တော့ ။ နှစ်ယောက်သား ဆိတ်ငြိမ်သွားကြပြန်သည် ။ သန်းခေါင်ယံ ညဉ့်လေအေးသည် တဖြူးဖြူး တိုက်ခတ်လျက် နေသည် ။ သူ့ပါးပြင်မှ ကာတီကူရာ ပေါင်ဒါနံ့က သင်းသင်းပျံ့ပါဘိသည် ။ ဤအာရုံကို ခံစားမိသည်မှ ကျွန်တော့် နှာခေါင်းက အသက်ရှူ၍သာ ။ အကယ်၍ လူသည် အသက်မရှူဘဲ နေ၍ ဖြစ်ပါက ကျွန်တော်သည် ဤမျှကိုမှ အသိဉာဏ် ဝင်စားမည် မဟုတ်ချေ ။ စင်စစ်ကား ကျွန်တော့်၌ ဦးနှောက်စက် ရပ်၍ နေချေပြီ ။ သို့အတွက် သူကလေးက သူ့အင်အားကလေး ရှိသမျှနှင့် လှုပ်၍ နှိုးပြန်သည် ။
“ ပွဲကောင်းရဲ့လား ”
“ အကောင်းသားပဲ ”
ကျွန်တော် ဒါပဲ ပြန်ဖြေတတ်သည် ။ စင်စစ်ကား သူကလေးသည် ရေအိုင်တစ်ခုကို မရဲတရဲ လက်ကြဲကလေးနှင့် ‘ ကတွတ်ပေါက် ’ ဖောက်၍ နေသည် ။ စီးကျလာမည့် ရေအလျင်ကို ခံယူရန် အဆင်သင့် စောင့်နေဘိသည် ။ သို့သော် ကျွန်တော်တည်း ဟူသော ရေအိုင်မှာ ဖောက်လိုက်စဉ်သာ မြေဆိုင်တစ်ခဲ လက်ထဲ ပါလာပြီး ရေစီးကား ထွက်၍ မလာပါ ။ ငါးခုံးမကလေးသည် တဖြည်းဖြည်း စုန်၍ ဆင်းလာမည်လားဟု စောင့်ပါသေးသည် ။ သို့သော် စိမ့်၍မျှ ထွက်မလာသဖြင့် နောက်ဆုံး၌ သူကလေးသည် ခေါင်းကလေးကို အောက်ငုံ့ နေရာမှ လေးလေးညိမ့်ညိမ့်ကလေး မော်လိုက်ကာ
“ သွားတော့မယ်နော် ”
“ ဟုတ်ကဲ့ ” ဟု ကျွန်တော်က အသိဉာဏ် မပါသော နှုတ်သံနှင့် အနူးအညွတ် ခွင့်ပြုလိုက်လေ၏ ။ တစ်ခဏ၌ သူကလေးသည် သူ့အဖော်မကလေး၏ ပခုံးကို ဖက်ကာ ထွက်သွားပါလေတော့သည် ။
ကျွန်တော်သည် ယခုမှ အသက်ရှူရန် သတိရ သကဲ့သို့ ကြီးစွာသော သက်ပြင်းကြီးကို ချလိုက်လေ၏ ။
ကျွန်တော် လှည်းပေါ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ တစိမ့်စိမ့် တွေးပြီး ၊ ကိုယ့်ပါးစပ် ကိုယ် လက်ဝါးနှင့် ပိတ်၍ ပိတ်၍ချလေသတည်း ။
သူကလေးနှင့် ကျွန်တော်ကား ဤမျှနှင့်ပင် စခန်း ရပ်ရလေတော့သည် ။ အကြောင်းဇာစ်မြစ်ကို ရှာဖွေလေသော် ကျွန်တော်တို့၏ အပျံသင်ခြင်းကို သူကလေး ဘက်က လူကြီးများ သိသွားသည်နှင့် သူတို့၏ လုံမပျိုကလေးအား ကျောင်းနေစဉ်တွင် ဤစိတ်မျိုး မမွေးမြူရန် ဆုံးမသောကြောင့် ဖြစ်ပေ၏ ။ သူကလေးက လိမ္မာစွာ နားထောင်လေသည် ။
ကျွန်တော့် ကိုမှ
“ မောင်ရယ် ငယ်ကြပါသေးတယ် စောင့်ပါ့ဦးတော့ ” ဟူ၍ ကလေးမှ မပြောတော့ ၊ ပစ်ပစ်ခါခါကြီး စိမ်းပါတော့လေသည် ။
စိမ်းမှာပေါ့လေဗျာ ... သူ့လူကြီးတွေ ပြောပုံလည်းကြည့်ပါဦး ။
“ ဒီကောင်ကလေးဟာ ကောင်းမယ့် ကောင်ကလေး မဟုတ်ဘူး ၊ အခု ငယ်ငယ်ကပဲ ကြက်ပွဲသွား ၊ ထန်းရေဝိုင်းဝင်နဲ့ လူလည်ကလေး ဖြစ်နေပြီ ” တဲ့ ။
သည်စကားကို ကျွန်တော် မငြင်းနိုင်ပါ ။ မငြင်းလိုပါ ။ ဒါအတွက် ကျွန်တော့်ကို အပြစ် ဆိုကြမည်လား အကြောင်းပြချက်ကို စစ်ထုတ်ရသော် ကျွန်တော်မှာ ရပ်ရွာထဲတွင် လူချစ်လူခင် များသူ ဖြစ်၍ ကာလသားတို့၏ လက်ပေါ်၌ ကြီးပြင်းခဲ့ကာ ၊ လေး ငါးနှစ်သား အရွယ်ကပင် လူကြီးတွေ ကျောကို ပိုး၍ ထန်းပင်ပေါ် ရောက်ခဲ့သည် ။ လူကြီးတွေ လက်တွဲ၍ ကြက်ပွဲ ဝင်ခဲ့သည် ၊ ၁၅ နှစ်သား၌ ကိုယ့်ထန်းပင် ကိုယ် တက်သောက်တတ် သည် ။ ကိုယ့်ကြက် ကိုယ် မွေး၍ တိုက်တတ်သည် ။
ဒါလောက် တော်တဲ့ ကောင်များ သဘော မကျတာ အံ့ပါရဲ့ဗျာ ။
ဤသည်နှင့်ပင် ကျွန်တော်၏ ပထမ အချစ်ဇာတ်လမ်းမှာ ဆုံးခန်းတိုင်လေတော့သည် ။ ကျွန်တော်မှာ နောက်ပြန်ကြည့်တတ်သော ဝါသနာလည်း မရှိ ။ ရှေ့သို့သာ ခြေလှမ်း ပြင်သည် ။
ကျွန်တော်၏ ဒုတိယ ခြေလှမ်းကား ၊ ဒွေးနှစ်ဖော် မြို့တော်သူ ညီအစ်မကို နှစ်ယောက်ပြူး မေတ္တာသက်ဝင်မိ၍ ကံတရားအတိုင်း စွံချင်သူနှင့် စွံပစေတော့ဟု စာ တစ်စောင်တည်းတွင် သူတို့ နှစ်ဦး၏ အဖျား တူညီသော နာမည် တစ်လုံးကို တပ်ကာ ၊ နှစ်ယောက်စလုံး၏ ရှေ့မှောက်၌ မေတ္တာစာ ပေါက်လိုက်ခြင်းဖြစ်ပါသည် ။
ဤဝါကျကို မိတ်ဆွေ နားလည်လိမ့်ဦးမည်မဟုတ်ပါ ။ ရှင်းလင်းပါရစေ ။
သူတို့ ညီအစ်မမှာ တစ်နှစ်ကြီး တစ်နှစ်ငယ် ဖြစ်သော်လည်း ရွယ်တူရုပ်တူ အတန်းတူ ကျွန်တော်နှင့်လည်း တစ်တန်းတည်း ။ အသက်ကား ကျွန်တော်ထက် တစ်ယောက်က တစ်နှစ် ကြီး၍ တစ်ဦးက ၂ နှစ် ပိုသည် ။ အသက် ကြီးရုံသာမက သူတို့မှာ အမြို့မြို့ပြောင်းလာခဲ့သော အရာရှိတစ်ဦး၏ သမီးများ ဖြစ်ခြင်းကြောင့် ကျွန်တော် တောသား လူငနွားထက် များစွာ ပို၍ လူရေလည်နေကြပေပြီ ။ ဒါကို ကျွန်တော် လူရာဝင်စ င,အန္ဓက မသိခဲ့ ။ သူတို့က ရဲရဲရင့်ရင့် ရင်းရင်းနှီးနှီး ဆက်ဆံကြသည်ကို ကျွန်တော့်အား သူတို့က ရွှေသဘောတော်ကျ၍ဟု ထင်မိသည် ။ ကျွန်တော့်အား သူတို့က ပိုက်ဆံ ပေး၍ မုန့်ဝယ်ခိုင်းကာ အတူတူ စားစေသည် ။ တစ်ဦးနှင့် တစ်ဦး သင်ခန်းစာကို အကူအညီပေးသည် ။ ယောက်ျားကလေးနှင့် စပ်ဆိုင်သည့် တောက်တိုမယ်ရ ကိစ္စကို ကျွန်တော့်အား ဆောင်ရွက်ပေးစေသည် ။ ကျောင်းလာကျောင်းပြန်တို့တွင် အပြုံးကလေးများနှင့် တွေ့ဆုံ ခွဲခွာကြသည် ။ အခြား ယောက်ျားကလေးတွေကိုတော့ သူတို့ ဤသို့ မဟုတ်ချေ ။ ဒါကို ကျွန်တော် အထင်လွဲမိသပေါ့ ၊ စင်စစ်တော့ သူတို့က ကျွန်တော့်အား တောသားလူရိုး ကလေးဟူ၍ ခင်မင်ကြခြင်းပေတည်း ။ ဤသည်ပင်လျှင် မယားတရူးနှင့် တူသည့် ရည်းစားဦးဖမ်းနေသော ကျွန်တော့်အား ဒုက္ခရောက်စေလေသည် ။
ကျွန်တော့် ရွှေဉာဏ်တော် စူးရောက်လိုက်ပုံကား
“ အင်း .. ငနဲမ နှစ်ယောက် စလုံးတော့ ငါ့ကို ကျနေလေပြီ ။ ငါကလည်း သူတို့ကို ကြိုက်တာပဲ ။ ဘယ်သူ့ကို ခွဲချစ်ရပါ့မလဲတောင် မသိဘူး ၊ အကြီးကို ရွေးလိုက်ပြန်ရင်လည်း အငယ်က ရွှေစိတ်တော် ညိုဦးမယ် ၊ အငယ်ကို ဆိုတော့ ကဲ အကြီးက မိန်းမသားမို့ အူတိုမှာပဲဟယ် ခက်လိုက်ပါဘိ နှစ်ယောက်ပြူး ယူဖို့ ဆိုတော့လည်း ငါ့ဘက်က အတွက် မရှိပေမယ့် သူတို့ မိန်းမတွေဟာ မုန့်သာ ဝေစားတယ်လို့ ကြားဖူးတယ် ။ တကယ်ဆိုတော့ သူတို့ဟာ ညီအစ်မချင်းပဲ ၊ မဲချပြီး တစ်ယောက်ယောက်က သဘောကြီးစွာ ဖယ်ပေးလိုက်ဖို့ ကောင်းတယ် ၊ ငါ့သဘောကတော့ ဘယ်သူ့ရရ ယူမှာပဲ ၊ ငါ့မိဘဘက်ကလည်း ဒီလို မြို့သူချောချော အရာရှိကြီး သမီး ရလာတယ် ဆိုရင် သဘောတူကြမှာပဲ ”
ဤသို့လျှင် ကျွန်တော်မှာ အတွေးဋီကာကြီး ချဲ့ကာ အသက်ရှူကြပ်၍ နေပါ သည် ။ သူတို့နှစ်ဦး အနက် ဘယ်သူက ကျွန်တော့်အပေါ် မေတ္တာပိုသနည်းဟု တီးခေါက် ကြည့်ရန်ကလည်း ဒွေးနှစ်ဖော်မှာ ဘယ်တော့မှ မခွဲ ၊ ကျောင်းလာ ကျောင်းပြန်လည်း လန်ချား တစ်စီးတည်း ။ နောက်ဖေး သွားကြသည်မှ အတူတူ ။
ထို့ကြောင့် ကျွန်တော်သည် ကြံရာမရ ဖြစ်ကာ နောက်ဆုံး၌ ဖော်ပြခဲ့သည့်အတိုင်း သူတို့ညီအစ်မ၏ နာမည်မှာ မခင်ရီ ၊ မခင်ကြည် ဖြစ်သောကြောင့် ၊ စာတစ်စောင်တည်းတွင် သူတို့ နှစ်လုံးနှင့် သက်ဆိုင်သည့် နာမည် ‘ ခင် ’ တစ်လုံးတည်း တပ်ကာ သူတို့ လန် ချားနှင့် ကျောင်းဆင်း အပြန် နှစ်ယောက်ပြူး၏ ပေါင်လေးလုံး ပေါ်သို့ ကျရာ အကြားပဲဟု ရည်စူးကာ ရွှေမေတ္တာစာ ဖတ်ခနဲ ပစ်တင်လိုက်လေ၏ ။
ကျွန်တော်၏ မှန်းဆချက်မှာ နက်ဖြန်ခါ၌ သူတို့ နှစ်ယောက် အနက် ၊ တစ်ယောက်ယောက်က ‘ ဒီစာ ဘယ်သူ့ ပေးတာလဲ ’ ဟု မေးလိမ့်မည် ။ ထိုအခါ၌ ကျွန်တော်က ‘ ခင့်ကို ပေးတာပဲ ’ ဟု ပြောလိုက်ရုံသာ ရှိတော့သည် ။ မမေးဝံ့ဘဲ ရှက်နေတဲ့ လူတော့ ငတ်လေ ။
သည်ရွေးချယ်နည်းကလေး မကောင်းပါလား ခင်ဗျာ ။
သို့သော် နောက်တစ်နေ့၌ ကျွန်တော်မှာ မိမိ မျှော်လင့်ထားသော အမေးစကားကို ကြားရပါလျက် အဖြေရ ခက်ချေတော့သည် ။
အကြောင်းမူကား ဤအမေးစကားကို မေးကြသူမှာ သူတို့ နှစ်ဦးထဲက မဟုတ် ။ ကျွန်တော်တို့၏ အတန်းပြဆရာ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပေတည်း ။
ဆရာသည် ကျွန်တော်၏ ယုယုယယ သေသေသပ်သပ် ခေါက်ပေးလိုက်သော မေတ္တာစာကလေးကို ပက်ပက်စက်စက် ဖြန့်ကိုင်ထားကာ ...
“ ဟေ့ကောင် , မင်း ‘ ဒီစာ , ဘယ်သူ့ပေးတာလဲ ’ ခွေး ... ”
ကျွန်တော် မျှော်လင့်ထားသော အမေးစကားတွင် နံဘေးသားတွေ ဝေဝေဆာဆာ ရှိလှပါသည် ။
ကျွန်တော်မှာ ‘ ခင့်ကို ပေးတာပဲ ’ ဟု ခပ်ညုညုကလေး ပြောရန် ကြံစည်ထားသော ဤနေရာ၌ နှုတ်မှာ ဖွင့်၍ မရ တစ်ကိုယ်လုံး ဆတ်ဆတ်တုန်လျက် ပတ်ဝန်းကျင်ကိုလည်း မကြည့်ရဲ ၊ ဘာပြန်ဖြေရမှန်းလည်း မသိ ။
သို့သော် တော်ပါသေး၏ ။ ဤကိစ္စ၌ ဆရာသည် ကျွန်တော်၏ လျှောက်လဲချက်ကို မလိုသောကြောင့် နောက်ထပ် ဘာမျှ မမေးတော့ဘဲ ကြိမ်ဒဏ် ၁၀ ချက်ဟု ကောက်ချက်ချလိုက်ကာ မဆိုင်းခဏပင် ကြိမ်လုံးကို ဆွဲ၍ နှံပါတော့သည် ။
ယင်းသည်၌ ကျွန်တော်မှာ ကျောင်းတော်သူ ကျောင်းတော်သားများ ဗိုလ်ပုံလယ် တွင် ဖ - ဆ - ပ - လ စံပြကွက်သစ် အဖြစ်နှင့် မချိတရိ ခံလိုက်ရလေသတည်း ။
ထိုမှ တပြီးကား ၊ ကျွန်တော်သည် ဤကျောင်းတွင် ဦးကျိုး သွားတော့သည် ။ ဘယ် မိန်းကလေးမှလည်း ကျွန်တော့်ကို အဖက် မလုပ်တော့ ၊ ကျွန်တော် ကလည်း မစရဲ ဖြစ်ကာ ဂေါ်ငတ်ပြဿနာနှင့် ရင်ဆိုင်တိုးရလေတော့၏ ။
ထို့ကြောင့် ‘ တစ်ရွာမပြောင်း သူကောင်းမဖြစ် ’ ဟူသော စကားကို သုံးသပ်မိကာ ကျောင်းအားရက်များတွင် အခြား တစ်မြို့ရှိ ကျွန်တော့် ဦးလေးတစ်ယောက် အိမ်သို့ သွားရောက် လည်ပတ်လျက် ထိုအိမ်ရှိ ဦးလေး၏ မယားဘက်က တူမကို ကြံစည်ရပြန် လေ၏ ။
စင်စစ် ဤကလေးမကား ၊ ကျွန်တော့်ကို အမှန်ပင် ခင်မင် ချစ်ကြိုက်ခဲ့ပေသည် ။ သို့သော် ကျွန်တော်၏ အူ , ရိပ် အ , ရိပ်များ မကင်းစင်သေးသည်၏ အဖြစ်ကြောင့် ကျွန်တော် ငတ်ခဲ့ပေ၏ ။
ကျွန်တော်၏ ညီငယ် , ညီငယ်များ မြော်မြင်ဆင်ခြင်မိရန် မကျဉ်းမကျယ် ဖော်ပြပါမည် ။ နောင်တော့် နောင်တော်ကြီးများလည်း ပြန်လည် သုံးသပ်မိပေလိမ့်မည် ။
ကျွန်တော် သူတို့ အိမ်သို့ မကြာခဏ သွားရောက် အချိန်ဖြုန်း၍ ကလေးမနှင့် တစ်ယောက် တစ်ယောက် မျက်စိချင်း အတော် ဂရုစိုက်လာသော အခါ၌ တစ်နေ့သော် လူကြီးများ မမြင်ကွယ်ရာ ကျွန်တော်က ဤသို့ စကားစ၏ ။
“ ဟေ့ မြကြည် ... နင် သိပ်ဝလာတာပဲဟယ် ”
သူကလေးသည် ပြည့်ဖောင်းဖောင်းပါးကလေးကို ဘောက်ဆတ်ဆတ် လှုပ်ကာ
“ ဝမှာပေါ့ဟ ထမင်းစား နေတာပဲ ”
တကယ်ဆိုလျှင် ဤအခါမျိုး၌ ကျွန်တော်သာ သူ့အပေါ်တွင် ရိုးသားသော စိတ်ရှိပါက ဒီကောင်မလေးမျိုးအား ... “ သိပါဘူးဟယ် ချေးများစားနေသလားလို့ ” ဟု ဘုပြန် တောလိုက်သည်မှာ အမှန် ဖြစ်ပါသည် ။ သို့သော် ကျွန်တော်၏ ဂေါ်စိတ်ဓာတ်များက သူ့အပေါ်တွင် ရိုသေလေးစားမှု ဖြစ်ပေါ် နေသဖြင့် မည်သို့မျှ ပြန်လည် မချေပနိုင်ဘဲ ကိုယ့်လိုရင်းသို့ ရောက်အောင်သာ
“ အခု နင့်အသက် ဘယ်နှနှစ်လဲ ”
“ ၁၅ နှစ် ”
“ ငါက ၁၆ နှစ်ဆရာ ”
သူက မျက်စောင်းကလေး ထိုး၍
“ အင်း ... ဒီတော့ဘာ ဖြစ်သလဲ ”
“ ဘာဖြစ်ရမလဲ ငါက တစ်နှစ် ကြီးတာပေါ့ဟ ”
သူကလေးသည် ထိုးထားသော မျက်စောင်းကို ပြန်မရုပ်သိမ်းသေးဘဲ ၊
“ ကြီးတော့ကော ဘာဖြစ်သလဲ ”
“ ကြီးတော့ ... ကြီးတော့ ”
ကျွန်တော်မှာ ရုတ်တရက် ဘာဆက်ရမှန်း မသိဘဲ
“ ဟေ့ ... ဒီမှာ မြကြည် ”
သူက တိုဆတ်ဆတ်နှင့်
“ ဘာလဲ .. ”
“ နင် ... နင် ... နင်သိလား ”
“ ဘာလဲ ”
“ ငါ့ဦးလေးစိန် နဲ့ … နင့်အဒေါ်တင် နဲ့ ဘယ်သူက ကြီးသလဲ ”
“ ငါ့အဒေါ်တင်က တစ်နှစ် ကြီးတယ် သိရဲ့လား ”
သေဟဲ့ နန္ဒိယ ၊
ကျွန်တော့် အစီအစဉ်မှာ ဇောက်ထိုးမိုးမျှော် ဖြစ်ကုန်ပါပြီ ။ ကျွန်တော် ကြံစည်ထားသည်မှာ အများအားဖြင့် လင်မယားတို့၏ ထုံးစံအတိုင်း ကျွန်တော့် ဦးလေးကပင် ကြီးသည် ထင်၍ သူတို့ လင်မယားနှင့်ပင် နွယ်ပင် ရိုက်ယူရန် ဖြစ်ပါသည် ။ ယခုမူ ခုတ်ရာ တလွှဲ ရှရာ တခြား ဖြစ်နေလျက် လူမှာလည်း မ , အရှိန်ကြောင့် ရင် တဒိတ်ဒိတ် ခုန်နေ၍ နောက်ထပ်လည်း ဉာဏ်မထွက်တော့သဖြင့် ဦးလေး ကိုပင် ကိုယ့်ထက် အသက်ကြီးတာ ယူရပါမည်လားဟု မဆီမဆိုင် အပြစ်တင်မိကာ စကားစ ဖြတ်လိုက်ရပါတော့သည် ။
ဤမှ လွန်မြောက် သင်္ကြန်အချိန် သူတို့အိမ် ကျွန်တော် ရောက်သွားသော အခါတွင် ယခင်တုန်းကလို ကြောက်မနေတော့ဘဲ ၊ အဖြူနှင့် အမည်း တစ်ခါတည်း ခွဲခြားလိုက်တော့မည်ဟု ဆုံးဖြတ်ချက် ချခဲ့ပါသည် ။
••••• ••••• •••••
အကြိုနေ့ နံနက်ပိုင်းတွင် သူတို့အိမ် နောက်ဖေးရှိ ပိတောက်ပင်ကြီးမှာ ခါချဉ်တွေ ခဲနေ၍ မည်သူမျှ မတက်ရဲပေရာ ကျွန်တော်သည် ခါးတောင်းမြှောင်အောင် ကျိုက်၍ ပြာတွေကို ခါးပိုက်ထဲ ထည့်ကာ ဂေါ်စွမ်း ပြလိုက်လေသည် ။ ခါချဉ်တို့ ကိုယ်မှာ ပြာ အထိ မခံနိုင် ၊ သူတို့ အလာကို ပြာနှင့် ပက်လျှင် အချို့သေ၍ အချို့ အပင်မှ ကွာကျကုန်၏ ။ ဤနည်းဖြင့် ကျွန်တော်သည် ခါချဉ်တို့ ရန်ကို အောင်မြင်ကာ အပင်လုံး ဖက်တက်ရသည်နှင့် ကျွန်တော့် ရင်ဘတ်တွင် အသားနီရဲ၍ ချစ်သူကလေး၏ ခေါင်းမှာ ပိတောက်ပန်းတွေ ဝါဝါဝင်းစေပါ၏ ။
နံနက်စာ စားအပြီးတွင် ကျွန်တော်သည် လူကြီးတွေနှင့် ရောယောင်၍ ဘုန်းကြီး ကျောင်း လိုက်သွားကာ နေ့လယ်ပိုင်း လူကြီးများ အလစ်၌ အိမ်သို့ ပြန်ခဲ့ပါသည် ။ အိမ်စောင့်မှာ မြကြည် တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်၏ ။ ထို့ကြောင့် ကျွန်တော်သည် အသည်း တထိတ်ထိတ် ရင်တဖိုဖိုနှင့် အိမ်ပေါ် တက်သွားခဲ့ရာ မြကြည်သည် ကြေးဖလားကြီးနှင့် ဖျန်းခနဲ ဆီး၍ ဆော်လိုက်လေ၏ ။ ကျွန်တော်မှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကာ ..
“ ဟိတ် နင့် ပြန်ပက်တော့လည်း စိတ်မဆိုးနဲ့နော် ”
“ အောင်မယ် သင်္ကြန်တွင်း ရေပက်တာ စိတ်ဆိုးစရာလားဟ ... ပက်လေ အခုပြန် ပက်ပါလား ”
သူ့ ရင်ကလေးကို တင်းတင်းကလေး မောက်၍ ပြပါသည် ။ သူ့ ကိုယ်မှာလည်း အပက် ခံထားရ၍ စိုနေပါသည် ။ ထို့ကြောင့် ကျွန်တော်က …
“ အောင်မာ … ဟေ့ … ရေပက်တယ် ဆိုတာက ပက် ပက် ဆိုတုန်း ပက်ရင် အလကားပေါ့ဟ အပက် မခံချင်တုန်း အလစ်မှာ ဖျန်းခနဲ ပက်လိုက်ရမှာ အရသာရှိတာကွ ”
“ ဒါဖြင့် ကောင်းပါပြီရှင် ရှင့်သဘောပါပဲ ပက်ချင်တဲ့ အခါမှပဲ ပက်တော်မူပါ ၊ ကျွန်မ အဝတ်လဲလိုက်ပါဦးမယ် ” ဟု ပြုံးမဲ့မဲ့ကလေးနှင့် ခါတိုင်းလို ( နင် - ငါ ) မဟုတ်ဘဲ လှောင်သလို ပြောင်သလို လေသံ တစ်မျိုးနှင့် ပြောကာ သူအခန်းထဲသို့ ဝင်သွားပါသည် ။ ဤအချိန်၌ ကျွန်တော်မှာ အကြံကြီး ကြံပါသည် ။ စိတ်ကို အတင်းကြီး တင်းပါသည် ။ ရင်ဘတ်မှာ တဒုန်းဒုန်း ခုန်နေပါသည် ။ မျက်နှာမှာ ရဲရဲနီနေပါသည် ။ နားရွက်ဖျားတွေမှာ ရှိတ်ရှိတ်တောက် ပူနေပါသည် ။
သူ့အခန်းထဲမှ သနားခါးသွေးသံ ကြားရပါသည် ။ ကျွန်တော်မှာ ဝင်လိုက်သွားရန် ခြေ တစ်ပြင်ပြင် ၊ ဖင် တစ်ကြွကြွ နေပါသည် ။ သို့သော် နာရီဝက်မျှ ကြာ၍ သူကလေး သနပ်ခါးပေါင်ဒါ အဖွေးသားနှင့် ပြန်ထွက်လာသည့်တိုင်အောင် ကျွန်တော်မှာ နေရာက တစ်လှမ်းမျှ မရွေ့ ရလာသေး ။ သူ ထွက်သောအခါ၌ ကျွန်တော်သည် သူ့ကို ဂရုမစိုက် သကဲ့သို့ စာတစ်အုပ်ကို ဖတ်ဟန်ပြု နေလိုက်ပါသည် ။ ထို့ကြောင့် သူကလေးလည်း ကျွန်တော့် ကုလားထိုင်နှင့် မနီးမဝေးတွင် ထိုင်ကာ လိပ်ခွံလွန်းကလေး တဖြောက်ဖြောက် နှင့် တက်တင်းဇာ ထိုး၍ နေပါလေသည် ။
ကျွန်တော် စိတ်ကူးဉာဏ် ထုတ်ပါသည် ။
“ အခု သူ့သွား ရေနဲ့ ပက်လို့တော့ အပိုပဲ ၊ သူ့အဝတ် ရွှဲရုံနှင့် ငါ့မှာ ဘာမှအကျိုး ရှိမှာမဟုတ်ဘူး ... ရေမရှိတဲ့ ခွက်ကို ရေပက်မယ့် အဟန်နဲ့ အသာ သူ့အနား ကိုင်သွား သူက ရေပက်တော့မယ် မှတ်လို့ ကိုယ်လေး စောင်း ခေါင်းလေး ငဲ့ပြီး မျက်စိ မှိတ်လိုက်တဲ့အခါမှာ ရေခွက် နံဘေးချပြီး တစ်ခါတည်း သူ့ကိုယ်လေး ဖက်နမ်းလိုက် ဟာ ဒီအကြံ ကောင်းတယ် ။ သူ ငါ့ကြိုက်နေရိုး မှန်ရင် စိတ်ဆိုးမှာ မဟုတ်ဘူး ။ တကယ်လို့ သူ ငါ့မကြိုက်ရင်ဖြင့် ပါးချလိုက်မှာပဲ ဒီလို နှစ်ယောက်တည်း ပါးချခံလိုက်ရလို့လည်း အရေးမကြီးပါဘူးလေ ... ဟို ခင်ကြည်တို့ ခင်ရီတို့နဲ့ တုန်းက ကျောင်းသား ၂ဝဝ လောက် ရှေ့မှာတောင် ကြိမ်ဒဏ် ၁၀ ချက် အရိုက် ခံလာခဲ့သေးတာပဲ ”
ဤသို့ ကျွန်တော် စိတ်ကူးပြီး ထိုင်ရာမှ ထ၍ သွက်လက်ပေါ့ပါးစွာ အပြင်ဘက် ရေအိုးစင် ရှိရာသို့ ထွက်ခဲ့ပါသည် ။ ရေမရှိသော ရေဖလားကို လက်ဝါးပေါ်တင်၍ ညင်သာသော ခြေလှမ်းကလေးနှင့် သူ့ဆီသို့ ပြန်အလာ၌ သူကလည်း ကျွန်တော့် အရိပ်အခြည်ကို ဂရုပြုနေသည် ဖြစ်သောကြောင့် ...
“ အောင်မာ … ဘာရမလဲဆရာ ” ဟု ဆိုပြီး ရုတ်တရက် သူ့ လက်ထဲက တက်တင်းဇာတွေ ချ၍ ထွက်ပြေးပါတော့သည် ။ ကျွန်တော့်မှာ မူလ လျာထားချက် လွဲသွားသော်လည်း ရေပက်မည့်ဟန်နှင့် နောက်မှ သဲကြီးမဲကြီး လိုက်လေသည် ။ သူကလေးသည် ဟိုကွေ့ဒီပြေးနှင့် နောက်ဆုံးတွင် ထောင့်တစ်ခု၌ ပိတ်၍ မိလေ၏ ။ ထိုအခါ၌ သူကလေးသည် ပက်ချင် ပက်တော့ဟူသော အမူအရာနှင့် ကိုယ်တစောင်းကလေး ပုနေလေရာ ကျွန်တော့်မှာ မူလ ကြံစည်ထားသည့် အတိုင်း ၊ ရေမရှိသော ခွက်ကလေးကို အနီးရှိ ကြောင်အိမ်ပေါ်သို့ ဂျောက်ခနဲ တင်လိုက်ပြီး သူ့ ကိုယ်ကလေးကို ဆတ်ခနဲ ဖက်၍ နမ်းလိုက်လေ၏ ။
သို့သော် ကျွန်တော့် နှာခေါင်းတော် သူ့ပါးပေါ် မရောက်မီ ကျွန်တော့်မှာ ခွေခနဲ ပုံ့ပုံကလေး လဲသွားလေ၏ ။ အကြောင်းမူကား သူ့ကလေးသည် အပျိုပေါက်တို့၏ ဖျတ် လတ်တောင့်တင်းသော အင်အားနှင့် ကျွန်တော့အား ဆတ်ခနဲ တအား ဆောင့်တွန်းပြီး လှစ်ခနဲ ထွက်ပြေးသောကြောင့် ဖြစ်ပေ၏ ။
လူရေ မလည်သေးဘဲနှင့် အပျိုကလေးကို ဖမ်းရသည်မှာ ရေထဲတွင် ငါးရံ့ခေါင်းတို ဖမ်းရသည်နှင့် တူလှချေ၏ ။
ကျွန်တော် ခေါင်းထောင် ကြည့်လိုက်သောအခါ၌ သူကလေးကို ကျွန်တော် မမြင်ရတော့ချေ ။ သင်းသင်းပျံ့သော သူ့ကိုယ်နံ့ ကလေးသာ ကျွန်တော့် နှာခေါင်းဝ၌ ကျန်ခဲ့၏ ။ ကျွန်တော် ထ၍ ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်ကြည့်သော်လည်း ဤအိမ်ပေါ်၌ သူ မရှိတော့ပြီ ။ နောက်ဖေးခြံထဲက သူ့အဘွားအိမ်သို့ ထွက်ပြေးခြင်း ဖြစ်ပေ၏ ။
ဒီနေ့ လူကြီးတွေ ပြန်မရောက်မချင်းများ မလာဘဲ နေတော့မှာလား ၊ ညစာထမင်းမှ ပြန်ချက်ပါဦးမလား လူကြီးတွေရောက်လျှင် သူ တိုင်မှာလား ..
ကျွန်တော့်မှာ အမျိုးမျိုး တွေး၍ စိုးရိမ်ထိတ်လန့် နေဘိသည် ။
ငါ ... အခုပဲ ပြန်ပြေးရ ကောင်းမလား ၊ ဟာ သူ့သဘော ဘယ်လိုမှန်း မသိသေးဘဲနဲ့ စောင့်ဦးမှပဲလေ ၊ သူ ညစာ ထမင်းချက်တော့ ပြန်လာဦးမှာပဲ ။ တကယ်လို့ သူက သူ့အဘွားအိမ်မှာ စားမှာမို့ ငါ့အတွက် မချက်ချင်တောင်မှ ခွေးစာကျိုဖို့ ကိစ္စက ရှိသေး တယ် ၊ အဲသည်တော့ ချိုမလား ခါးမလားကို ပြီးပြီးပြတ်ပြတ် မေးမယ် ။
အကြောင်းမှာ ထိုနေ့ ဤအိမ်တွင် ညစာ ထမင်းစားမည့်သူမှာ သူနှင့် ကျွန်တော် နှစ်ယောက်တည်း ရှိသည် ။ အင်းခွေးကြီး ၃ ကောင် အတွက် နေ့တိုင်း ညမနက် ဆန်ကွဲ ကျိုရသည် ။
ကျွန်တော် မှန်းဆသည့် အတိုင်းပင် နောက်နာရီဝက် အကြာ၌ နောက်ဖေး မီးဖိုချောင်မှ ခြေသံ ကြားရ၍ သူ ပြန်လာမှန်း သိရသည် ။
ကျွန်တော် အသာကလေး ထရံပေါက်က ချောင်းကြည့်လိုက်၏ ။ ဟုတ်ပါသည် ၊ သူ မီးမွှေးနေ၏ ။
ကျွန်တော်သည် ကြောက်စိတ်တို့ကို အပြင်းအထန် ဖိနှိပ်ကာ မီးဖိုခန်းထဲသို့ ဝင်သွား၏ ။ သူသည် မျက်လုံး တစ်ချက် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး မီးမွှေးနေ၏ ။ ခုနက ကိစ္စအတွက် မည်သို့မျှ သူက မပြောသဖြင့် ကျွန်တော် အတော် အားရှိလာကာ တံတွေးကို အကြိမ်ကြိမ် မျိုချလိုက်ပြီး ...
“ ဒီမှာ မြကြည် ”
“ ဘာလဲ ” ဟု သူက ငေါက်ဆတ်ဆတ်အသံနှင့်ထူး၍ လှည့်ကြည့်လိုက် သဖြင့် ကျွန်တော်မှာ ပြောမည့်စကား ဘယ်ရောက်သွားမှန်း မသိတော့ဘဲ အိတ်ထဲက စီးကရက်ဘူးကို အယောင်ယောင်အမှားမှား ထုတ်လိုက်ပြီး ....
“ ငါ … ငါ စီးကရက် သောက်ချင်လို့ဟယ် ၊ မီးတစ်တို့ ပေးပါ ”
“ ရော့ ” ဟု မီးစကြီး တစ်ခုကို ဆွဲထုတ် ပေးလိုက်သည်၏ အခြားမဲ့၌ ကျွန်တော်မှာ ချွေးသီးချွေးပေါက်များ စို့လျက် အပြင်သို့ ထွက်ခဲ့ရလေ၏ ။
စီးကရက် တစ်ဝက်လောက် အကျ၌ ကျွန်တော် တစ်ဖန် အားတင်း၍ ဒုတိယအကြိမ် ဝင်သွားပြန်ကာ ၊ မီးဖိုထဲတွင် ဟိုလျှောက် ဒီလျှောက် ဟိုကိုင်ဒီကိုင်နှင့် ငရုပ်သီး ဝါးတော့ မလိုလို ၊ ကြက်ဥကြီး မျိုတော့ မလိုလို လုပ်ပြီးမှ
“ ဒီ ဒီမှာ မြကြည် ”
သူသည် ခွေးစာအိုးကို မွှေနေရာမှ လှည့်ကြည့်ပြီး
“ ဘာလဲ စီးကရက် မီးညှိချင်ပြန်လို့လား ”
“ မဟုတ်ပါဘူးဟယ် ... ဒီမှာ ခုန အလိပ်တောင် မကုန်သေးပါဘူး ”
“ ဒါဖြင့် ဘာလဲ ”
“ နင့် .... နင့် ... နင့် ငါပြောစရာ ရှိလို့ပါဟယ် ”
“ ဘာပြောမှာလဲ ”
“ ဒီ ... ဒီ ... ဒီမှာ မြကြည် ”
ကျွန်တော်မှာ ရှေ့မဆက်နိုင်သေးဘဲ မျက်လုံးပြူးပြူးနှင့် ကြက်အစာ နင်သလို လည်ချောင်း တနင့်နင့် ဖြစ်နေသောကြောင့် သူကလေးက စိတ်မရှည်နိုင်ဟန်ဖြင့် ...
“ ဘာလဲရှင့် … ပြောမယ် ဆိုတာ ပြောလေ ”
သို့တိုင်အောင် ကျွန်တော်မှာ ရင်တဒိတ်ဒိတ်နှင့် ပြောမည့်စ ကားကို တိုက်ရိုက် မရောက်နိုင်သေးဘဲ
“ မနက် ... မနက်က ငါ ခူးပေးတဲ့ .. ပိတောက်ပန်းတွေ လှရဲ့လား ... ”
“ ပိတောက်ပန်းပဲ လှတာပေါ့ ”
“ နင်လည်း လှတာပဲ ”
ကျွန်တော်က မဆီမဆိုင် ကောက်ကာငင်ကာ ပြောလိုက်မိရာ၌ သူကလေးသည်
“ ဟင့် ” ဟု ဆို၍ မျက်စောင်းကလေး ထိုးကာ ..
“ လှတော့ ဘာဖြစ်ရောလဲ ... ”
“ နင့် ငါချစ်တာပေါ့ဟယ် ”
ကျွန်တော် အရဲစွန့်၍ ပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူကလေးသည် မျက်လုံးကို ဖြဲတဲ့ကာ
“ ဘာ ”
ဤနေရာ၌ ကျွန်တော် အမှန်ပင် လန့်၍ သွားပါသည် ။ သို့သော် ပေါက်တဲ့နဖူး မထူးတော့ပြီ အဖြူအမည်း တစ်ခါတည်း ကွဲအောင် ဇွတ်မှိတ်၍ ကြိတ်လိုက်တော့မှပဲဟု သဘောပိုက်ကာ တံတွေးကို အကြိမ်ကြိမ် မျိုချလိုက်ပြီး ...
“ နင့် .. နင့် .. နင့် ငါချစ်နေပြီဟယ် ... နင်လည်း ငါ့ပြန်ချစ်ပါ ”
သို့ပြောလိုက်ရာဝယ် ၊ ကျွန်တော့် စိတ်ထဲတွင် သူကလေးသည် ခေါင်းညိတ်လိမ့်မည် ။ သို့မဟုတ် ဆိတ်ဆိတ်နေခြင်းဖြင့် သူ့လက်ကလေးကို လှမ်းကိုင်ရန် ဖိတ်ခေါ် လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်မိ၏ ။ သို့သော် သို့ သော် ကျွန်တော် ခမျာ မှန်းချေ မကိုက်လိုက် ပုံကား ...
“ ဟင့်အင်း ... ဟင့်အင်း ဒါမျိုး နားမလည်ဘူး ။ လူကြီးတွေ ပြန်လာရင် တိုင်ပြောလိုက်မယ် ”
ခေါင်းကလေး တခါခါ ကိုယ်ကလေး တလှုပ်လှုပ်နှင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်၏ တစ်ခဏ အတွင်း၌ ကျွန်တော်မှာ နင်းရမှန်း မသိသော ခြေလှမ်းတို့နှင့် အပြင်သို့ ရောက်ခဲ့လေပြီ ။ အပြင်သို့ ရောက်ရုံသာမက ၊ အခါ ကျော်အောင် ၃ - ၄ ရက် နေဖို့ ယူလာခဲ့သော အဝတ်အစားများကို ကပျာကယာ သိမ်းဆည်း၍ နေလေပြီ ။
အကြောင်းမှာ လူကြီးတွေ ပြန်လာရင် တိုင်မယ် ဆိုသောကြောင့် ၊ သူတို့ မရောက်မီ အမြန် လစ်ရန်ဖြစ်၏ ။ စင်စစ် ကျွန်တော့်မှာ ဤကိစ္စမျိုးတွင် ဈေးဦးပေါက် ကြိမ်ဒဏ် ခံထားရပြီ ဖြစ်၍ ကျီးလန့်စာစား ဖြစ်နေရှာပါသည် ။ ယခု မြကြည် က တိုင်လျှင်ကား ဆရာလို ကြိမ်ဒဏ် ရိုက်မှာတော့ မဟုတ် ။ သူ့အဒေါ်ကြီးက အာကြမ်းကြမ်းနှင့် ‘ သားရေပေါ်အိပ် သားရေနားစား ’ ဟု ဆိုမှာကို ကျွန်တော် ကြောက်၏ ။
ပြေးမှ ... ပြေးမှ မြန်မြန် ၊ မဖြစ်ဘူး ၊ သူကလည်း ငါ့မကြိုက်ဘူး ၊
လုံချည် ၊ အင်္ကျီတွေ ခေါက်ရာ၌ ကျွန်တော်မှာ လက်တုန်၍ နေပါသည် ။
ဤစဉ်၌ မြကြည်သည် အပြင်ထွက် လိုက်လာပြီး ကျွန်တော့် ရှေ့နား၌ တွေတွေကြီး ရပ်ကာ ..
“ ဒါက ဘာလုပ်တာလဲ ”
ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မပြောဝံ့ ၊ သူ့ကိုလည်း မော့မကြည့်ရဲ ။
“ ခုမှ ပြေးတော့မလို့လား ”
ကျွန်တော် အဝတ်တွေ ကိုသာ လွယ်အိတ်ထဲ မြန်နိုင်သလောက် မြန်အောင်ထိုး သိပ်နေ၏ ။
သူသည် ကျွန်တော့် လက်ထဲက လုံချည်ကို ဆတ်ခနဲ ဆွဲယူလိုက်ကာ
“ ဟင့်အင်း .. ဟင့်အင်း မပြန်ရဘူး … ဦးလေးကို တိုင်ပြောလိုက်မယ် ”
ဤမှပင် ကျွန်တော်သည် အဝတ်တွေကို ဗလုံးဗထွေး ထိုးသိပ်ပြီး သူ့လက်ထဲက လုံချည်ကိုလည်း ဆုံးပါစေတော့ဟု သဘောထားကာ တစ်ခါတည်း သုတ်ခြေတင်ခဲ့လေ၏ ။
သူ့ကို ကျွန်တော် ပြန်၍မှ မကြည့်ခဲ့ဝံ့ ။
နောက်ထပ်လည်း သူတို့အိမ် မသွားဝံ့တော့ ။
၃ လမျှ အကြာတွင် မြကြည် မက်ကလောင်ရောဂါနှင့် ဆုံးသည်ဟု ကြား၍ အဖေနှင့် ကျွန်တော် သွားသောအခါ သူကလေး၏ အလောင်းပေါ်၌ ကျွန်တော်၏ လုံချည် လွှမ်းထားသည်ကို တွေ့ ရပါသည် ။
ဤလုံချည်မှာ ဤခေတ်၌ ပေါ်သည့် ရွှေတောင်လုံချည် သူဌေးဝါဒ အပြာကွက်ကြီး ဖြစ်ပါသည် ။
“ သူ သေခါနီး အပူပြန်တုန်းမှာကွယ် ... ဒီလုံချည်နဲ့ပဲ ထွေးပတ်လူးလိမ့်နေပြီး သူ သေရင် အပေါ်က လွှမ်းပါလို့ မှာခဲ့တယ်ကွဲ့ ”
အဒေါ်တင် က ပြောကာ ကျွန်တော့် ဖက်၍ မျက်ရည်ကျပါသည် ။
••••• ••••• •••••
ဤသို့လျှင် ကျွန်တော်မှာ အပွဲပွဲ နွဲလေသမျှ တဖတ်ဖတ်ချည်း နှပ်ပစ် ခံနေရလျက် အသက် တစ်ဒါဇင်ကို ၅ နှစ် စွန်းသော အခါတွင် ၁၀ တန်းစာမေးပွဲ အောင်မြင်၍ ရန်ကုန်ကျောင်းသို့ ပြောင်းခဲ့ရပါတော့သည် ။
အချို့သူငယ်ချင်းများတွင် ‘ သွားခါနီး ၊ မောင်ကြီးရယ်တဲ့ မှာခဲ့မယ် ’ ဟု သူတို့၏ သဲမြညှာတွေကို ခွာရမှာ တဖေ ခက် နေကြသော်လည်း ကျွန်တော်မှာမူ ရည်းစား ဆို၍ မူးလို့မှ ရှူစရာ မရှိသောကြောင့် ချိုလွတ် ကိုယ်လွတ်နှင့် စိတ်အေးသက်သာ ရှိလှချေသည် ။ ယခင် မစုံခဲ့သည်များကိုလည်း ‘ ငါက တောသားပေမယ့် ဒီလို မြို့သိမ် မြို့ငယ်က ဟာတွေနှင့် မထိုက် မြို့ကြီးသူနှင့်မှ ထိုက်တာမို့ သမာဒေဝ နတ်ကောင်းနတ်မြတ်များက ဆင်ဖြူတော် အတွက် ကြွက်ဖြူတော်တွေကို ဖဲခွာထားကုန်သည် ။ ယခု ငါ့မိဘက ပိုက်ဆံတွေလည်း အများကြီး ပေးလိုက်ပြီး ဝတ်ကောင်းစားလှတွေလည်း သေတ္တာအပြည့်နှင့် ရန်ကုန် ရောက်လျှင် ယခင် မစုံခဲ့သမျှ အတိုးချ၍ ဂေါ်လိုက်မယ် ’ ဟု အားခဲကာ မြင်းကောင်း ဇောင်းလွှတ်လိုက်သကဲ့သို့ တစ်ဟုန်တည်း ကဆုန်စိုင်းခဲ့လေ၏ ။
ကျွန်တော် ရန်ကုန် ရောက်လျှင်ရောက်ချင်း ၄ - ၅ ရက် အတွင်း၌ ဂေါ်ရေးငင် လိုက်သည်မှာ ကြည့်မြင်တိုင်တွင် ကျွန်တော် တည်းခို နေရသော ကျွန်တော့်ဦးလေးအိမ် လမ်းထိပ်ရှိ အိမ်မြင့်မြင့်ကြီး ပေါ်က အပျိုစင်ကို ဖြစ်လေသည် ။
ကျွန်တော့် ဦးလေးအိမ် ရောက်ပြီး နောက်တစ်နေ့ ညနေတွင်ပင် ဤလမ်းထဲ၌ ဘယ်အိမ် အပျိုချော ရှိလေသနည်းဟု လျှောက်ကြည့်ရာ ဤအပျိုစင်ကို စတင် တွေ့မြင်ရခြင်း ဖြစ်၏ ။ ခပ်လှမ်းလှမ်းမှ အိမ်မြင့်ကြီးပေါ်သို့ လည်ပင်းမော်၍ ကြည့်ရသည် ဖြစ်သော်လည်း ကျွန်တော်၏ တောက်ပစူးရှသော မျက်လုံးတို့သည့် ဤအပျိုမ၏ အလှဂုဏ်ကို လျင်မြန်စွာ ချီးကျူးလိုက်လေသည် ။
ထို့ကြောင့် နောက်တစ်နေ့ ဤအချိန်မှာပင် ဤအိမ်ကြီး ဆီသို့ စတိုင်ကျကျနှင့် ရောက်သွားပြန်ရာ ဤအပျိုမကို မနေ့က လိုပင် မြင်ရ၏ ။ ကျွန်တော်က မော်၍ ကြည့်လိုက်သော အခါဝယ် သူ ကလည်း စိုက်၍ ကြည့်နေသည်ကို တွေ့ရ၏ ။ ကျွန်တော်လည်း လမ်းခွ ရောက်ပြီး တစ်ခေါက် အပြန်မှာလည်း ဤနည်းအတိုင်း မျက်စိချင်း ဆုံပြန်လေသည် ။
“ နိပ်ပဟ ”
ကျွန်တော် ကြိတ်၍ လက်ဖျစ်တီးလိုက်၏ ။
ဒုတိယနေ့ တစ်ဖန် ကျွန်တော် အချိန်မှန် ကြိုးစားပြန်လေရာ ဤအပျိုမသည် ကျွန်တော့်ကို ကြိုဆိုနေသည့်နှယ့် ယမန်နေ့က အတိုင်းပင် တွေ့ကြုံရပြန်လေသည် ။ အပြန်မှာလည်း မျက်စိချင်း ဆုံကြ၏ ။
“ ကဲ ... မျက်စိ အလုပ်ကတော့ သေချာနေပြီ ၊ နောက်ထပ် ဘာလုပ်မလဲ .. တဲ့ ”
ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မေးလိုက်၏ ။
ဤစဉ်အခါတွင် ကျွန်တော်မှာ တစ်မြာ မှ မစွံသေးသော်လည်း ဂေါ်လုပ်ငန်းစဉ်၌ ဂေါ် - နောင်တော့ နောင်တော်ကြီးများ၏ နည်းနိဿယကို အတော်ပင် တီးမိခေါက်မိနေပြီ ဖြစ်၍ ခင့်ကို မောင် မြင်လျှင် မြင်ချင်း သေမတတ် ချစ်မိသည်ဟု မုသာဝါဒ ဖွဲ့နွဲ့ထားသော စာမျိုးကို ဝတ္ထုစာအုပ်များ ထဲမှ ကူးယူ၍ လည်းကောင်း ၊ ဂေါ်ဝါရင့်သူ တစ်ဦးဦးကို ရေးပေးခိုင်း၍ လည်းကောင်း အိတ်ထဲ၌ စာတစ်စောင် နှစ်စောင် အမြဲတမ်း ထည့်ထားခြင်း ၊ မျက်စိကျသော မိန်းကလေးကို တွေ့လျှင် ဤစာထောင်ပြခြင်း ၊ အခွင့်ရလျှင် ပေးဆက်ခြင်း စသည်တို့ကို ကျွမ်းကျင်ပြီး ဖြစ်နေရကား ယခု အိမ်မြင့်စံ ရွှေတိုင်သူ အပျိုချောအား စာထောင်ပြရန် အခြေသို့ ဆိုက်ရောက် နေလေပြီ ဖြစ်ကြောင်း ကျွန်တော် ကောင်းစွာ သိရှိလေ၏ ။
ထို့ကြောင့် တတိယမြောက် နေ့၌ ကျွန်တော်သည် စာကလေး တစ်စောင်ကို သပ်ရပ်သေချာစွာ ခေါက်ခဲ့ကာ သူတို့အိမ် အနီး ရောက်၍ မျက်စိနှင့် အဆုံ၌ တုန်သော လက်များနှင့် ထောင်၍ ပြလိုက်လေသည် ။ ဤနေရာတွင် ကညာစင်၏ အရိပ်အကဲကို တိကျစွာ ဝေဖန်ပိုင်းခြားရမည်ဖြစ်ပေရာ စာထောင် ပြလိုက်သည့် တစ်ခဏတွင် လှသဇင်၏ အပြုံးကို မြင်လိုက်ရလေရာကား ကျွန်တော်မှာ ထ၍ မခုန်မိရန်ပင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အနိုင်နိုင် ချုပ်တည်းထားလိုက်ရလေ၏ ။ နင်းရမှန်း မသိသော ခြေလှမ်းတို့ဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ စက္ခုကစားကွင်းကို လွန်လေပြီးမှ ကျွန်တော်သည် ဝမ်းသာသော သက်ပြင်းကြီးကို ချလိုက်ကာ
“ အင်း စာ သူ့လက်ထဲ အရောက် ထည့်ဖို့ပဲ လိုတော့တယ် ၊ သူတို့အိမ် ရေထမ်းတဲ့ ပါနီဝါလား ကိုပဲ ပေးခိုင်းရမလား ခဲနှင့် လုံး၍ပဲ အိမ်ပေါ် ပစ်တင်လိုက်ရမလား သူ့တို့ အိမ်နံပါတ် ကြည့်ပြီး စာတိုက်ကပဲနေ ထည့်လိုက်ရမလား ဒီလို ဆိုတော့လည်း သူ့နာမည် မသိရသေး ၊ အို …. သူ့သဘောကျ နေမှပဲ စာပေးဖို့က မခဲယဉ်းတော့ပါဘူးလေ ၊ တစ်နည်းနည်းနဲ့တော့ ... အဆင်သင့် သွားမှာဘဲ ၊ သူလည်း မြို့ကြီးသူပဲ ဒါလောက် အ,မှာ ဖျင်းမှာ မဟုတ် ပါဘူး × × × ကဲ နောက်ပြီး × × × အဲ နောက်တော့ ရုပ်ရှင်မင်းသားတွေလို ညအချိန်မှာ သူတို့ အိမ်နံရံက ရေပိုက်ကြီးတွေ ဆွဲတက် × × × ချစ်သူလေးက ပြတင်းပေါက်က ဆွဲတင် × × × ”
ကျွန်တော်မှာ အရာအထောင် မကသော ပီတိသောမနဿ တွေးလုံးတို့ဖြင့် ခပ်ဝေးဝေးရှိ လမ်းဆုံ ပြွန်ပေါက်ပေါ်မှ သူတို့ အိမ်ကြီးဆီသို့ လှမ်းမျှော် ကြည့်ရှု၍ စိတ်ကူးဖဲ ဆင်ပြီးနောက် ယမန်နေ့တွေတုန်းက အတိုင်း အပြန် တစ်ခေါက် လျှောက်ခဲ့ပါသည် ။
“ ဒီ အပြန်တော့ သူ့ ငါ စာ , ထောင်ပြစရာ မလိုတော့ဘူး ... တစ်ဦးနဲ့ တစ်ဦး ကြည်နူးတဲ့ အပြုံးကလေးနဲ့သာ ကြည့်ဖို့ ရှိတော့တယ် ”
သို့သော် … သို့သော် သူ၏ အလှည့်ပေတကား
ကျွန်တော်၏ နားထင်ကြော နားရွက်များတို့မှာ မီးနှင့် မြှိုက်ခြင်း ခံလိုက်ရဘိ သကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ပူလောင်သွားကာ မျက်စိတို့မှာလည်း ဘာကိုမျှ အတိအကျ မမြင်တော့ပဲ ခြေဦးတည့်ရာ သို့သာ တဇွတ်ထိုး လှိမ့်ခဲ့ရပါတော့သည် ။
အကြောင်းမူကား ကျွန်တော်က မျက်စိချင်း ဆုံသည်၌ ပြုံး၍ အပြလိုက်တွင် ထိုကလေးမကြီးသည် ပြန်၍ ပြုံးရုံသာမက အသံထွက်အောင်ပင် ခစ်ခနဲ ရယ်လိုက်ပြီး ကြီးစွာသော စာရွက်ကြီး တစ်ခုကို ကျွန်တော့် ဆီသို့ လက်ကမ်း၍ ပြလေသတည်း ။
ထိုနေ့မှစ၍ ကျွန်တော်သည် တစ်သက်နှင့် တစ်ကိုယ် ဘယ်အပျိုကိုမှ စာထောင် မပြတော့ပါဘူး ဟူ၍ ဘုရားရှိခိုး အဆုံး၌ စာထောင်ပြခြင်းကို ဘုရားလှူလိုက်လေသတည်း ။ ဘယ့်နှယ်ဗျာ ကြည့်ပါဦးတော့ ကျွန်တော် ပြတဲ့ စာရွက်ခေါက်ကလေးကဖြင့် ဒင်္ဂါးဝိုင်းပမာနမျှ သေးသေးကလေးနှင့် မရဲတရဲ ၊ သူ့ဟာကြီး ကျတော့ သတင်းစာစက္ကူကြီး လက်လျား ရှိသမျှ တအား ထိုးပြပြီး ခစ်ခနဲတောင် အသံထွက်အောင် ရယ်လိုက်ချည့်သေး ...
ရက်စက်ပါပေ့ ... မဟဝှါရယ်
ဤကား ကျွန်တော်၏ ရန်ကုန်ရောက် ဈေးဦးပေါက် ချောက်ကျခြင်းပေတည်း ။
ထို့ကြောင့်ပင် ကျွန်တော်မှာ နောက်ပိုင်း၌ အပျိုမကလေး များစွာကို တွေ့ကြုံရပါသော်လည်း ဦးမတိုးရဲ ဖြစ်သွားရှာပါသည် ။ ကျောင်းက ဟာမကလေးတွေ ကိုလည်း နီးစပ်ပါလျှက် ယခင် ခံခဲ့ရသော ကြိမ်ဒဏ် ၁၀ ချက်ကြောင့် ခဲမှန်ဖူးသော စာသူငယ်လို ဖြစ်နေပါသည် ။ သို့ရာတွင် မည်သို့ပင် ဖြစ်လင့်ကစား ကျွန်တော် ၁၈ နှစ်သား၌ မိန်းကလေး တစ်ယောက်၏ အချစ်ကို ခံယူရရှိလေ၏ ။
ကျွန်တော်၏ ရန်ကုန်သက် ၆ လမျှ ရှိချေပြီ ။ အပေါင်းအသင်း သပ္ပာယတွေလည်း အတော် စုံလင်၍ ရန်ကုန်မြို့လယ်ကောင် အကြိုအကြားက ၃ - ၄ ထပ်တိုက်ထိပ်ဖျားတွေလည်း ညအချိန်မတော် ရောက်ခဲ့ဖူးပေပြီ ။ အရက်သောက်၍ မိန်းကလေးတွေ ပွေ့ရဖက် ရသော တရုတ်ဟိုတယ်များကိုကား သူငယ်ချင်း နှစ်ယောက် ပေါင်းမိ၍ ငွေ ၅ ကျပ် ရှိတိုင်း သွား၏ ။
တစ်ခါရံသော် ကျွန်တော်၏ တွဲဘက် သူငယ်ချင်းသည် ကလေး ရောဂါ ကပ်လေ၍ ၊ ယခု သိမ်ကြီးဈေးနှင့် ဗိုလ်ချုပ်ဈေး အကြားရှိ ကွက်လပ်ကြီးတွင် ဟိုယခင်က တည်ရှိခဲ့သော ကာလသားရောဂါဆေးရုံသို့ သွားရလေ၏ ။ ထိုဆေးရုံမှာ ဤရောဂါရှင်များကို အလကား ကုပေးသော ဌာနဖြစ်၏ ။ သို့ရာတွင် ဝေဒနာရှင်တွေ များလှသဖြင့် ဆေးခန်းသို့ ဝင်ခွင့်လက်မှတ်ကို စောစီးစွာ ရရန် ကု ,လားစာရေးအား နေ့စဉ်ပင် စီးကရက်ဘူးကို လည်းကောင်း ၊ ပိုက်ဆံ တစ်မူးတစ်မတ်ကို လည်းကောင်း ၊ လက်မှတ်နှင့် ရောပေးကာ မျက်နှာတန်း မိနေအောင် ပြုထားရ၏ ။ သို့မှပင် ဤကု,လားသည် သူ့ကို ဝိုင်းအုံနေသော လူအုပ်ထဲမှ သူ့အား လာဘ်ပေးမည့်သူ၏ မျက်နှာကို ကြည့်ကာ နာမည်ကို ရွေး၍ ခေါ်လေသည် ။ အကြောင်းမှာ တစ်နေ့လျှင် တစ်ကြိမ်ကျ လက်မှတ်ပါမှ ဆေးခန်း ဆရာဝန်ဆီသို့ ဝင်ခွင့်ရ၏ ။
ဤစဉ်ကာလတွင် သည်လို အကျိုးတွေ မည်မျှ များပြားကြောင်း သိချင်ပါလျှင် တစ်မနက်လောက် ဤဆေးရုံသို့ လာရောက် ကြည့်ရှုခြင်းဖြင့် သိနိုင်ပေသည် ။ အပေါ်ထပ်တွင် နေရာ မရှိ၍ ပြွတ်သိပ်ထိုး နေသော အတွင်းလူနာတွေကို နံဘေးထား၍ မနက်စဉ် ဤကု,လားဆီ လက်မှတ်ယူရန် လာတိုးကြသော အပြင်လူနာ အကျိုးထု ကိုပင် ကြည့်ပါ ။ လူကြိုက်များသော ရုပ်ရှင်ကားတစ်ခု၏ တတိယတန်းလက်မှတ်ပေါက် ကဲ့သို့ ကြိတ်ကြိတ်တိုး နေလေသည် ။
သို့အတွက် ပထမ စ , ရောက်သော နံနက်၌ပင် ကျွန်တော်က ဤသို့ ဆို၏ ။
“ ဟေ့ကောင် ငါသာ ကျိုးရင်ဖြင့် ဒီဆေးရုံတော့ မလာဘူးကွာ .. အိမ် ငွေ လိမ်မှာပြီး အပြင် ဆရာဝန်နဲ့ပဲ ကုတော့မယ် ...”
“ အေး .. မင်းတို့လို မိဝေးဘဝေးကောင်မျိုးတွေကတော့ အိမ်ကို ငွေ မှာလို့ ရတယ်ကွာ .... အခု ငါ့မှာတော့ ကျိုးမှန်း မသိအောင်ဘဲ မနည်း ကြံဖန်နေရတာကွ ”
ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းမှာ အနာ တစစ်စစ် ကိုက်လှ၍ ရှုံ့ရှုံ့မဲ့မဲ့နှင့် ပြောရှာပါသည် ။ ဟုတ်ပါ၏ ၊ သူက ရန်ကုန်ဇာတိ ။ ကျွန်တော် သူ့အတွက် စိတ်ပျက်လှစွာ လက်ထဲက စီးကရက်တိုကို လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး ၊ တိုးနေသော အကျိုးထုကို ကြည့်ကာ ..
“ ကြည့်ကွ … ကျိုးလည်း ကျိုးရသေး ၊ တိုးလဲ တိုးရသေး မင်းတော့ ဒုက္ခပါပဲကွာ …. ”
“ အေး .. ငါ ဒါကြောင့် မင်းကို ခေါ်ခဲ့တာပေါ့ကွ ... ”
မအေပေးကောင်က ညောင်နာနာ ပြောလိုက်ရာ ကျွန်တော့်မှာ ရုတ်တရက် မျက်လုံးပြူးသွားပြီး ...
“ ဟေ့ .. ငါက မင့်ကိုယ်စား တိုးပေးရမယ် ... ဖြစ်ကော ဖြစ်လို့လား ”
“ ဖြစ်ပါတယ်ကွာ .. ဒီ ပထမအကြိမ်ပဲ ငါကိုယ်တိုင် သွားပြီး နောက်နေ့တွေကျ ၊ ဒီကု,လားဆီက လက်မှတ်ရရုံ ဆိုတော့ ပိုက်ဆံပေးရင် လွယ်ပါတယ်ကွာ ”
“ ဟာ ငါ ဒီအကျိုးတွေ ကြားထဲတော့ မတိုးပါရစေနဲ့ကွာ ”
ငနဲကောင်သည် ကျွန်တော့် ဒူးကို ချော့မော့စွာ ကိုင်၍ ...
“ ဟာ လုပ်ပါကွာ ငါ့ဝေဒနာလည်း မင်း သိသားနဲ့ သူငယ်ချင်းချင်း ၊ ဒီလို နေရာမှ မကူညီရင် ဘယ်နေရာသွား သောက်သုံးကျတော့မှာလဲကွ ၊ နောက် မင်း ကျိုးတော့လည်း ငါ တိုးပေးပါမယ် ... ”
“ ဟိတ် တော်တိတ် ပါးစပ်ပုပ် ”
ကျွန်တော် သူ့ပါးစပ်ကို လက်ဝါးနှင့် ပိတ်လိုက် ကာ “ နိမိတ်မရှိ နမာမရှိတော့ ငါ့ ကျိုးစကား မပြောနဲ့ တိုးပေးဆိုရင် မင့် ငါ စေတနာ သန်သန်နဲ့ တိုးပေးမယ်ကွ ”
“ ဒီလိုဆို မင်းလိမ္မာတာပေါ့ကွာ ”
ထို့ကြောင့်ပင် ကျွန်တော်မှာ ဤနေ့က စ၍ ဤအကျိုးကောင်၏ ကိုယ်ရံတော် ဖြစ်သွားရပါသည် ။ သူငယ်ချင်းကောင်းတို့၏ ဝတ္တရားအတိုင်း ရောဂါပိုးများ သိုလှောင်ထားသော အကျိုးတို့၏ အကြား၌ မိုက်မဲစွာ တိုးရပါသည် ။
၃ - ၄ ရက်မျှ အကြာတွင် ကျွန်တော်သည် ဤအကျိုးမှ အကြောင်း ဆက်ရလေသည်ကား သိမ်ကြီးဈေး မျက်နှာစာက ထီစာရေးမ လှလှကလေး တစ်ယောက်နှင့် မျက်စိ ကျမိခြင်း ဖြစ်ပါသည် ။ ကျွန်တော်ကသာ ကျသည် မဟုတ် ၊ သူကလည်း ကျွန်တော့်ကို အသွားအပြန် မျက်စိတန်းနေပါသည် ။ အကြောင်းမှာ ကျွန်တော်တို့သည် နေ့စဉ် ဆေးရုံ သွားရာ၌ ကြည့်မြင်တိုင်မှ ဓာတ်ရထား စီးခဲ့၍ သိမ်ကြီးဈေးကို အသွားအပြန် ဖြတ်ရ၏ ။
ဤစဉ်ကာလတွင် အစိုးရသိန်းထီကြီးသည် ပေါ်ပေါက်စ ဖြစ်၍ လူတို့၏ အာရုံ၌ ထီစာရေးမကလေးတွေမှာ ဆန်းတုန်းပင် ။ ရမက်မြူသွေးတဲ့ ကြက်တူရွေးမကလေးတွေ ဟူ၍ လည်းကောင်း ၊ လှောင်အိမ်ထဲက ပေါင်လိန်ဖြဲမ ( ဟို အင်္ဂလိပ်ခေတ်တုန်းက ပြောတာပါနော် ) ကလေးတွေ ဟူ၍ လည်းကောင်း ၊ ကာလသားတို့၏ နှုတ်ဖျား၌ ကျီစယ်မှုပြု၍ ကောင်းစဉ်ပေတည်း ။
ထိုအခါ၌ တောက မွေးသည့် ကျွန်တော် ရန်ကုန် ၆ လသားမှာ ရည်းစားဈေးဦးပေါက်ရန် အကြိတ်အနယ် ကြိုးစားနေသည် ဖြစ်ရကား ၊ ပေါက်သစ်စ အနွယ်ပင်၏ အညွန့်ကလေးလို တွေ့ကရာကို တွယ်ချင်နေပေ၏ ။
ထို့ကြောင့် ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်း အကျိုးကောင်ကို တိုင်ပင်၏ ။
“ ဟေ့ အပါ ဟိုထီဆိုင်က ကောင်မလေးတော့ ငါ့ကို ကျနေပြီ ထင်တယ်ကွ ”
“ ဘာလဲ မင်းကို စာထောင်ပြလို့လား ”
“ မဟုတ်ပါဘူးကွာ ငါအကောင်း ပြောတာပါ ။ ငါ့ကို စိုက်စိုက်ကြည့်တယ်ကွ .. ငါ ဟိုနေ့က ပြုံးပြတော့လည်း ပြန် ပြုံးပြတယ်ကွ ”
“ ဒါ သူတို့အဖို့ အဆန်း မဟုတ်ဘူး မောင် ၊ ထီရောင်းတဲ့ မိန်းကလေးပီပီ ဈေးခေါ်တာ ”
“ ဒါဖြင့် မင့်ကိုတော့ ဘာပြုလို့ မကြည့်လဲကွာ ငါနဲ့ အတူ သွားတာချင်း ... ”
“ ဒါကတော့ မင့်အဝတ်အစားက သန့်သန့်ပြန့်ပြန့် ဆိုတော့ ထီထိုးနိုင်မယ့် အကောင် အောက်မေ့တာကိုးကွ ”
ကျွန်တော်က သက်ပြင်းကို ရှူလိုက်ပြီး ၊
“ ဒီလို ဟုတ်မယ် မထင်ပါဘူးကွာ ”
“ ဒီလိုဟုတ်မယ် မထင်လို့ ဘယ်လိုများ ဟုတ်မယ် ထင်သေးလို့တုန်း … မင်းက ”
“ ငါက မင့်ထက် ချောလို့ ”
ဤစကား ဟုတ်ပါသည် ။ ကျွန်တော်က အမှန်ပင် သူ့ထက် ရုပ်ဖြောင့်၏ ။ အကြောင်းမှာ ကျွန်တော်သည် အမြဲတမ်း တွဲသည့် သူငယ်ချင်း ဆိုလျှင် ကိုယ့်ထက် ရုပ်ညံ့သူကိုမှ ရွေးချယ်ပေါင်းဖော်၏ ။ ဂေါ်တတ်စအရွယ်ကတည်းက အကျင့်ဖြစ်ပါသည် ။ အဘယ်ကြောင့် ဆိုသည်ကိုတော့ မိတ်ဆွေပဲ စဉ်းစားကြည့်ပေါ့ ။ ထို့ကြောင့် အပါ နှင့် ကျွန်တော်မှာ လူပျိုရံနှင့် မင်းသားလို ခြားနားလှပေသည် ။ သို့ရာတွင် ပုထုဇဉ်တို့၏ ဓမ္မတာတိုင်း မိမိကိုယ်ကို ထိခိုက်သော ကိစ္စတွင် ရုတ်တရက် ဝန်မခံချင်သောကြောင့် ငနဲကောင်က ….
“ အင်း မင့်ရုပ်ကြီးတော့ မင်း တယ်ချောတယ် ထင်နေပေါ့ကွာ … ဒါပေမဲ့ မင့် ငါ တစ်ခုတော့ ပြောလိုက်မယ်ဟေ့ တို့ရန်ကုန်က ဒီလို ထီဆိုင် ထိုင်ရတဲ့ မိန်းကလေးတွေဟာ ရုပ်ထက် ပိုက်ဆံကို မက်တယ် ဆိုတာ သတိပြုကွ ”
“ မင်း ပြောတာ ငါ မဟုတ်ဘူး လို့တော့ မငြင်းလိုပါဘူးကွာ ၊ ဒါပေမဲ့ ငါ ဒီကောင်မလေးတော့ စမ်းချင်တယ် ”
“ အေး ... စမ်း ... စမ်း ... တောသားတော့ ... မရှိမယ့် ရှိမယ့် မုန့်ဖိုးကလေး နှစ်ကျပ်စီ နှစ်ကျပ်စီတော့ ထွက်ရချည်သေးရဲ့ ”
“ ဟေ့ အရမ်း မကုန်စေရပါဘူးကွာ ၊ ငါ အကန့်အသတ်နဲ့ ထားမယ် ၁၀ အထိပဲ ၊ သူ့ကို ငါ ငါးခါ တွေ့ကြည့်မယ် ၊ ဒါနဲ့မှ ဟန်ပုံ မပေါ်ရင် ... ရပ် ”
“ အေးပေါ့ကွာ ဒီအပြောမျိုးနဲ့ပဲ ငါတို့ မြို့ပေါ်က လူလည်တွေတောင် ၅ဝ က ၁၀၀ ဆက်သွားတယ်ကွ ... ”
“ ဟေ့ ငါ့ ဂေါ်နည်းက မင်းတို့ မြို့သားတွေလို မဟုတ်ပါဘူးကွာ ၊ တောသားရဲ ဆွဲထုတ် ဆိုတဲ့ စကား ရှိတယ် မဟုတ်လား .. အဲ့ဒီ စကားကို တစ်သဝေမတိမ်း လိုက်နာမယ်ကွ ”
“ အင်း .. ပါးကွဲပေါက်တော့ မြင်သေးရဲ့ကွာ ”
“ ဟေ သူတို့ ရှေ့က လက်ပေါက်ကျဉ်းကျဉ်းကလေးဟာ ပါးရိုက်လို့ မဖြစ်ပါဘူးကွာ ”
ဤစိတ်ကူးချက်နှင့်ပင် ကျွန်တော်သည် နောက်တစ်နေ့၌ ထိုပညာ၏ ထီဆိုင် နားသို့ ချဉ်းကပ်လေသည် ။ ကျွန်တော်က မျက်နှာသိ ကဲ့သို့ ၊ ရင်းနှီးသော အပြုံးကလေး ပေးလိုက်ရာ၌ သူကလည်း ပြန်၍ ပြုံးပါသည် ။
သူ့ဆိုင်ခုံပေါ် ကျွန်တော် လက်တင် မိသည်နှင့်ပင် ထီစာအုပ် ၃ - ၄ အုပ်ကို ထိုးပေးပြီး ၊
“ နံပါတ် ရွေးပါရှင် ”
ကျွန်တော်သည် ရုတ်တရက် အံ့သြဟန် မျက်နှာထားလုပ်လိုက်ကာ ၊
“ အလို ဘုရားရေ ကျုပ် ဒီနား လာရုံနဲ့ ထီထိုးမယ့်လူမှန်း ခင်ဗျား သိနေပြီ ။ ဒီ လူကဲခတ်တဲ့ ပညာကို ခင်ဗျား ဘယ်က သင်ထားသလဲဗျာ ၊ ကျုပ်ကို ပြောစမ်းပါ ”
ကျွန်တော်မှာ ရန်ကုန် ရောက်၍ အတော်ကလေး အတွေ့အကြုံ များနေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် မိန်းကလေးကို တယ်မကြောက်တော့ဘဲ ခပ်ရွှန်းရွှန်းကလေး ဂေါ်တတ်စပင် ပြုနေချေပြီ ။ ဤနေရာ၌ မဟဝှါက မျက်နှာထား ခပ်တည်တည်နှင့် နေခဲ့ပါမူ ဟာသဉာဏ်နှင့် စ၍ မရမှန်း သိ၍ တခြား ဂေါ်နည်းလမ်း တစ်ခု ပြောင်းကောင်း ပြောင်းပေလိမ့်မည် ။ သို့သော် ကျွန်တော့် ရည်းစားလောင်းလျာကလေးသည် ကျွန်တော့် စတိုင်ကို သဘောကျစွာ ခိခနဲ ရယ်လိုက်သည်နှင့် ကျွန်တော် အားရှိသွားကာ ..
“ နံပါတ် မရွေးတော့ပါဘူးဗျာ ၊ ခင်ဗျား ရေးချင်တဲ့ အုပ်မှာပဲ ရေးလိုက်ပါတော့ ”
“ အတိတ်ပြောပါရှင် ”
ကျွန်တော် စဉ်းစားဟန် ပြုပြီး
“ အင်း ရေးရေး နည်းနည်း ရှည်မယ်နော် ... ၃ ကြောင်း ရေးရလိမ့်မယ် ။ ‘ ကုလားအုတ် စိမ်းနီပြောက် တရုတ် ဘိန်းဆီသောက် ’ အဲ့ ကျန်တဲ့ အကြောင်း ကိုတော့ ခင်ဗျားပဲ ဆက်ရေးတော့ဗျာ ”
ပြုံးရွှင်ရွှင်ကလေးသည် သဘောကျစွာ ရယ်လိုက်ပြီး ‘ ကျွန်ုပ် သိန်းထီပေါက် ’ ဟု ဆက်ရေးလိုက်လေ၏ ။ ကျွန်တော်က သူ့မျက်နှာကို ရွှန်းရွှန်းစားစား ကြည့်ကာ
“ အလဲ့ အဟုတ်ကြီးပဲ ၊ ခင်ဗျား ကဗျာ သင်ဖူးသလား ”
“ မသင်ဖူးကောရှင် ဒါလောက် ကာရန် ခင်းပေးထားတဲ့ဟာတော့ လူတိုင်း နဘေ ထပ်တတ်မှာပေါ့ ၊ ဒါပေမဲ့ ရှင် တစ်ခု လွဲနေတယ် ”
“ ဘာများ လွဲနေလဲဗျာ ပြောစမ်းပါဦး ”
“ ကုလားအုတ် စိမ်းနီပြောက် ဆိုတာလေ ကုလားအုတ်က ဘယ်မှာ စိမ်းနိုင်ပါ့မလဲ သဲကန္တာရထဲ နေရတာပဲ ”
“ ဟုတ်ပေ့ မမလေးရေ .. ပြောလိုက်မှပဲ သတိရတော့တယ် ၊ ဒါဖြင့် စိမ်းနီပြောက် နေရာမှာ ဘယ်လို နဘေ ယူပါ့မလဲဗျာ ”
“ ယိမ်းချီထောက်လို့ ယူပေါ့ရှင် ၊ ကုလားအုတ် ခြေထောက်က ယိမ်းနွဲ့နွဲ့ကြီးတွေ နေတယ် မဟုတ်လားလို့ ”
“ ဟုတ်ပေ့ဗျာ .. မမလေးရယ် ဒီတစ်ခါ ရေးပြီးသားတော့ ရှိပါစေတော့ နောက် တစ်ခါ ထိုးမှပဲ မမလေးနဲ့ တိုင်ပင်ပြီး အတိတ်နဘေ ထပ်ရမယ် ”
“ အခု တစ်စောင် ထပ်ထိုးပေါ့ရှင့် ”
“ အမယ်လေး တော်ပါဦး ၊ ကျုပ်က တစ်ခါထိုး နှစ်ကျပ်ပဲ တတ်နိုင်တယ်ဗျ ”
ကျွန်တော်က လက်ဝါးကာ၍ ရှုံ့ရှုံ့မဲ့မဲ့ ပြောသည်ကို မဟဝှါလေးသည် သဘောကျစွာ ရယ်လိုက်ပြီး
“ ဒါဖြင့် နာမည်နဲ့ နေရပ် ပြောပါဦးရှင့် ”
“ ကျုပ်နာမည်က ကိုစန္ဒာတဲ့ ...”
သူသည် ထွေးအိသော လက်ကလေးနှင့် ရေးလိုက်ကာ
“ နောက်နားက ‘ လ ’ လေးတစ်လုံး ဆက်ထည့်လိုက်ရမလားရှင် ”
“ အမယ်လေး မလုပ်ပါနဲ့ဗျာ ကျုပ်တို့က ကယ်ပါမျိုးပါ ”
မဟဝှါသည် ခွိခနဲ ရယ်လိုက်ပြန်ပြီး
“ နေရပ်ကကော ”
“ နေရပ်ကတော့ ကံရွာပေါ့ ”
သူက တကယ် ရေးမည် ပြုလိုက်သဖြင့် ကျွန်တော်မှာ လျင်မြန်စွာ လက်တားလိုက်ရပြီး
“ ဟိုး ... ဟိုး မရေးလိုက်ပါနဲ့ဦးဗျာ ကံရွာ ဆိုတာက စမ်းချောင်းမှာ တကယ် စန္ဒာလတွေ နေတဲ့ အရပ်ဗျာ ... ” ဆိုပြီးမှ ကျွန်တော်၏ နေရပ်မှန်ကို ပြောလိုက်ရပါသည် ။
ထီလက်မှတ်ကို ဆုတ်ပေး၍ ငွေ ၂ ကျပ် ဆက်သလိုက်ပြီး
“ သွားမယ်နော် ” ဟု ပြောကာ ကျွန်တော်က နှုတ်ဆက်သောမျက်လုံးနှင့် ကြည့်၍ သူကလေးက နှစ်သိမ့်စွာ ပြန်ကြည့်လေသည် ။ သို့သော် သူ့နံဘေးက သူနှင့် တွဲဘက် မိန်းကလေးကမူ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက် ကြည်နူးကြသည်ကို သောက်မြင်ကတ်ဟန်နှင့် မျက်စောင်းထိုး နေဘိ၏ ။ အကြောင်းမှာ ဤထီဆိုင်သည် တစ်ယောက်ထိုင် မဟုတ်ပေဘဲ မိန်းကလေး နှစ်ယောက်တွဲ ဆိုင်ကြီး ဖြစ်ရုံမက သူတို့ နောက်ဘက်နား၌ ဈေးရုံ အဝင်ဝကို လှည့်၍ ဘီးပုတီးလက်ကောက် စသည့် မိန်းမသုံး ကုန်ပစ္စည်းများ ရောင်းနေသော မိန်းမကြီး တစ်ယောက် ရှိချေသေး၏ ။ ထို့ကြောင့် ဤမိန်းကလေးတို့သည် ရန်ကုန်မြို့လယ်ကောင်၌ လက်လွတ်စပယ် အလှပြခိုင်းထားသူကလေးများ မဟုတ်ဟု ကျွန်တော် မှန်းဆလေသည် ။
ဤသို့ တစ်ကြိမ် တွေ့ပြီးသော အခါ၌ ကျွန်တော်မှာ သူကလေး၏ ပြောပုံဆိုပုံ နှင့် လက်ရေးလက်သားကို ကြည့်ကာ ကျောင်းစာ မည်မျှ သင်ကြားခဲ့ဖူးသည်ကို ခန့်မှန်းနိုင်လျက် ယခင် ခပ်လှမ်းလှမ်းမှ ရူပကာယကို မြင်ရစဉ်တုန်းက ထက် ပိုမို မက်မောမိလေ၏ ။
ထို့ကြောင့် ကျွန်တော် နောက်တစ်နေ့၌ တစ်ဆက်တည်းပင် ဂေါ်ရေးငင်ပြန်လေသည် ။
ပထမ တစ်ခေါက် ဖြတ်လျှောက်စဉ် တစ်ယောက် တစ်ယောက် အပြုံးနှင့် နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် သူ့ထီဆိုင် လူပြတ်ချိန်တွင် ချဉ်းကပ်ခဲ့ပါသည် ။
သူသည် သူ့အဖော်မကို တစ်ချက် လှည့်ပြီးမှ ကျွန်တော့်ဆီသို့ ပြုံးကာ
“ ထီထိုးဦးမလို့လားရှင် ”
ကျွန်တော်က ဣန္ဒြေရရနှင့်
“ အော် ... ထီမထိုးဘဲနှင့် ခင်ဗျားကလေးကို ဒီလို တွေ့ခွင့် ရှိလို့လားဗျာ ”
သူက ဘာမျှ ပြန်မပြော ပြုံးစိစိနှင့် ခေါင်းငုံ့ နေသဖြင့် ကျွန်တော်ကပင် ဆက်လက်၍
“ ကျွန်တော်လည်း ဒီထီ ထိုးချင်လှလို့ မဟုတ်ပါဘူးဗျာ မနေ့ကလို ခင်ဗျားနဲ့ ကာရန်နဘေ ထပ်ရတာ ပျော်လို့ပါ ကဲ ... အခုလည်း ထီအတိတ် အတွက် နဘေရှာကြဦးစို့ ၊ ဟင် .. ခင်ဗျာ့ ကြည့်ရတာ မအီမသာနဲ့ ကျွန်တော်နဲ့ စကား ပြောရတာ ၊ စိတ်မပါဘူးလားဗျာ ”
အကြောင်းမှာ သူကလေးသည် ခေါင်းငုံ့၍ မြုံစေ့စေ့ လုပ်နေသောကြောင့် ကျွန်တော်က စကား တောက်လိုက်ပါသည် ။ သို့မှ ခေါင်းမော်၍ သူ့အဖော်ကို တစ်ချက် လှည့်ကြည့်ပြီး ...
“ မဟုတ်ပါဘူးရှင် ကျွန်မ ရှင်နဲ့ တွေ့ရတာ ပျော်ပါတယ် ... ပြောပါ ... ပြောပါ ဘယ်လို နဘေထပ်နဲ့ အတိတ်ရေးမယ် ဆိုတာသာ ” ဟုဆို၍ ထီစာအုပ်ကို ကိုင်ကာ ရေးမည် ပြုသဖြင့် ကျွန်တော်က
“ နေဦးလေ မရေးနဲ့ဦး နှုတ်က အရင်ဆိုလို့ သေချာမှ ရေးတာပေါ့ ကျွန်တော်က ပထမ စ , တိုင်မယ်နော် ခင်ဗျားက အုပ် ”
“ ကောင်းပါပြီရှင် ”
“ ကဲ နားထောင်နော် ကလအော် ငရုတ်ကိုက်တော့ ရှူးရှဲရှူးရှဲနဲ့ ကဇော်တရုတ် မိုက်မူးလဲတော့ ... ” ဟု ဆို၍ ကျွန်တော်က သူ့မျက်နှာကို ကြည့်ကာ အုပ်တော့ ဟူသော အမူအရာ ပြလိုက်သည်၌ သူက သွက်လက်စွာဖြင့်
“ ရှင် ခလုတ်တိုက်တော့ ဒူးပြဲပေါ့ရှင် ” ဟု ဆိုလိုက်လေရာ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်သားသည် တစ်ယောက် တစ်ယောက် သဘောကျစွာနှင့် တစ်ဦးမျက်နှာ တစ်ဦး ကြည့်ကာ ဝမ်းသာအားရ ရယ်မောလိုက်ကြလေ၏ ။ ခေတ္တမျှ အတွင်း၌ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ပင် မေ့သွားလေသည် ။
နောက် သတိပြုလိုက်သော အခါ၌ ကျွန်တော့် နေရာတွင် ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်းသာ မဟုတ်တော့ဘဲ အခြား ထီထိုးမည့်သူ နှစ်ဦး ရောက်နေကြ၍ တစ်ဖက် ကလေးမ နှင့် ဆက်သွယ်နေကြ၏ ။ ထိုသတ္တဝါမမှာ ကျွန်တော်တို့ကို မနာလိုသလို ရွှေမျက်နှာကြော တင်းလျက်ပင် ...
ထို့ကြောင့် ကျွန်တော်သည် ကျွန်တော့် ကောင်မလေး ဆီသို့ မျက်နှာတည် ပြင်၍ ကြည့်လိုက်ကာ လေသံတိုးဖြင့်
“ မမလေးရေ ... ”
( သူ့နာမည်ကို ကျွန်တော် သိ၍ မဟုတ်ပါ ။ ကျွန်တော့် စိတ်ထဲ၌ သူ့မျက်နှာကို မြင်ရသည်နှင့် အလိုလို ပေါ်လာသော စကားလုံးကလေး ဖြစ်ပါသည် ။ စင်စစ်ကား ၊ ကျွန်တော် ငယ်စဉ်က သူနှင့် ခပ်ဆင်ဆင် တူသလို ထင်ရသည့် မမလေး မည်သော အပျိုမတစ်ယောက်ကို မျက်စိကျခဲ့မိသောကြောင့် ဖြစ်ပေ၏ )
“ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နဘေ ရှာနေလို့ မဖြစ်တော့ဘူးကွယ် .. မမလေးက ကျွန်တော့် အပေါ်မှာ စေတနာ ရှိတဲ့ အတိတ်ပဲ ရေးလိုက်ပေတော့ ... ”
သူကလေးသည် နံဘေးနဘီကို ကြည့်ကာ ဟုတ်ပါရဲ့ ဟူသော အမူအရာနှင့် ထီလက်မှတ် အတိတ် နေရာတွင် “ စိတ်ချမ်းသာပါစေရှင် ” ဟု ရေးလိုက်လေ၏ ။ ထို့နောက် နာမည်နေရပ်ကို ရေးမည်ပြုသောအခါ၌ ကျွန်တော်က
“ နာမည်နဲ့ နေရပ်တော့ မနေ့က အတိုင်း မှတ်မိရဲ့နော် .. ”
“ နေရပ်တော့ ရေးတာတွေ များလို့ မမှတ်မိတော့ဘူးရှင် ... နာမည်တော့ မမေ့ပါဘူး ‘ ကိုသော်တာ ’ ဆိုလား ”
ဟု ကျွန်တော် မနေ့က တမင် လုပ်ကြံပြောခဲ့သော ‘ ကိုစန္ဒာ ’ နာမည်နှင့် လှည့်၍ ပြုံးပြုံးကလေး ရွှန်းလိုက်ရာ ကျွန်တော်မှာ သူ ငါ့ကို အမှတ်သညာ ထားချေသည်တကားဟု အလွန် ပီတိဖြစ်၍ သွားပါလေသည် ။
••••• ••••• •••••
“ ကဲ ဟေ့ကောင် မင့်ဟာ ငွေ ၂ ကျပ် တော့ ထွက်သွားပြီ ”
ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်း အကျိုးကောင်က ပြောလိုက်ပါသည် ။
“ ငွေ ၂ ကျပ် ဆိုရင် တို့နှစ်ယောက် ဟိုတယ် တစ်ခါ တက်ကွ ၊ ဘီယာလည်း သောက်ရတယ် ၊ မြာတွေလည်း ပွေ့ရဖက်ရတယ် ... မင့်ဟာက အခုတော့ အနံ့ခံရရုံနဲ့ နှမြောလိုက်ပါဘိကွာ ... မဟန်ပုံပေါ်လည်း ရပ်တန်းက ရပ်လိုက်ပါတော့ ”
“ ဘာလို့ မဟန်ရမှာလဲကွာ .. ငါ ... ဒီနေ့ ပြီးပြီးပြတ်ပြတ် အရေးဆိုမယ် … မစွံမှာ ဖြင့်လည်း ဒီ ၂ ကျပ် နောက်ဆုံးပေါ့ ”
ထို့ကြောင့် ကျွန်တော်သည် ဤနေ့၌ ယတိဖြတ် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကာ အပါ့ကို တော်ရာ ချောင်က စောင့်နေစေပြီး လူများ ရှင်းလင်းချိန်တွင် သူ့ဆိုင်ဆီသို့ ချဉ်းကပ်ခဲ့ပါသည် ။ သူကလေးသည် ကျွန်တော့်ကို မြင်လျှင် နံဘေးက အဖော်မကို တစ်ချက်မျှ ငဲ့ကြည့်ပြီးမှ ပြုံးရွှင်လိုက်ကာ
“ ဒီနေ့ ဘယ်လို အတိတ်ဆန်းများ နဘေထပ်ရဦးမလဲရှင် ”
သို့သော် ကျွန်တော်က မျက်နှာထား တည်တည်နှင့်
“ ဘယ်လိုမှ မဆန်းရတော့ဘူးဗျ ၊ ရိုးရိုးနဲ့ မှန်တာကိုပဲ ရေးခိုင်းတော့မယ် ”
သူသည် ဖောင်တိန်ကို ဖွင့်၍ ရေးရန် ဟန်ပြင်လိုက်ကာ
“ ကဲ … ဘယ်လို ရေးရမလဲ ”
“ ချစ်ပါမယ်လို့ ရေးပါ ”
ဤစကားလုံးမျိုးသည် သူတို့လို ထီစာရေးမကလေးတွေ အဖို့ ရိုးနေပြီ ဖြစ်၍ သူသည် လွယ်ကူစွာပင် ရေးတော့မည်ဟု ဖောင်တိန်သွားကို စက္ကူသားနှင့် ထိလျှင် ထိလိုက်ချင်း သူ့လက်သည်းနီအုပ်စုကလေးကို လက်ညှိုးနှင့် ထိုး၍ မ,လိုက်ကာ ခြောက်ကပ်သော အသံဖြင့်
“ ဒီမှာ မမလေး ”
သူက မျက်လုံး ကြောင်တောင်ကလေးနှင့် မော်ကြည့်ပါသည် ။
“ ဒီစာကလေး သုံးလုံးကို ပေါ့ပေါ့ဆဆနဲ့ မရေးလိုက်နဲ့နော် ... ကျွန်တော့်ကို တကယ် ချစ်နိုင်မှ ‘ ချစ်ပါမယ် ’ လို့ ရေးပါ ။ မချစ်နိုင်ရင်ဖြင့် မရေးနဲ့ သည့်ပြင် ရေးချင်တာ တစ်ခုခုကို ရေးလိုက်ပါ ။ ကျွန်တော် ကတော့ ခင်ဗျာ့ကို မြင်တဲ့နေ့က စပြီး အလွန်ကို ချစ်နေပြီ ။ ဒါကြောင့်ပဲ ဒီနေ့ ပြီးပြီးပြတ်ပြတ် မေးတာပဲ ။ မမလေးက မချစ်နိုင်ဘူး ဆိုရင်ဖြင့် ... ကိုယ့်စိတ်ကိုယ် ကြိုးစားပြီး ဖြတ်လိုက်ရုံပါပဲ ... ကဲ မမလေးရေ ဒါဟာ ကျွန်တော် ဝမ်းထဲက အူရော အသည်းရော လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ပြောတဲ့ စကားပါပဲဗျာ .. မမလေးက ချစ်နိုင်မယ် ဆိုရင်လည်း ချစ် ၊ မချစ်နိုင်ဘူး ဆိုရင်လည်း ကျွန်တော် နောက်ထပ် မလာတော့ဘူး ... ဒါ နောက်ဆုံးပါပဲ ”
ကျွန်တော်သည် သူ့နံဘေးက အဖော်ကို မည်သို့မျှ ဂရုမစိုက်ဘဲ စိတ်ပါလက်ပါ ပြောပါသည် ။ အကယ်၍ သူတို့က ဟိုးဟိုး ဟီဟီ ရယ်ပစ်လိုက်လျှင်လည်း တစ်ခါတည်း လစ်ခဲ့ရရုံ ရှိပေသည် ။ သို့သော် သူတို့သည် မလှောင်ပြောင်ရုံမက အဖော်မက မမြင်ဟန် မကြားဟန် ပြုနေ၍ သူကလေးကမူ ဖောင်တိန်ကို သွားနှင့်တေ့ကာ ငိုင်၍ နေပါသည် ။ ထို့ကြောင့် ကျွန်တော်မှာ မျှော်လင့်ချက် တက်ကြွလာ၍
“ ချစ်နိုင်မှာဖြင့်လည်း ချစ်ပါမယ် လို့ပဲ ရေးလိုက်ပါတော့ မမလေးရယ် ၊ ကျွန်တော့် နှလုံးက တဒုန်းဒုန်းနဲ့ ခုန်လှပြီဗျ အချိန် မရှိဘူး ၊ တော်ကြာ သည့်ပြင် လူတွေ လာနေတော့မယ် ”
သူကလေးသည် စိတ်ကို ဆုံးဖြတ်လိုက်ဟန်နှင့် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ကာ သူ့အဖော်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ထိုမိန်းကလေးက ဂရုမစိုက်ဟန် ပြုနေသည်၌ ထီလက်မှတ် ပေါ်တွင် ‘ ချစ်ပါ့မယ် ’ ဟု ရေးလိုက်လေ၏ ။
ကျွန်တော် ဝမ်းသာလိုက်ပုံကား ပြောစရာ မရှိ ။ သူက နာမည်နေရာတွင် ကိုစန္ဒာ ဟု ရေးမည် ပြုလိုက်သောအခါ၌ ကျွန်တော်က “ ဟို .. ဟို ... ဒီနာမည် မရေးနဲ့ ” ဟု ဆိုပြီး ကျွန်တော်၏ အမည်မှန်ကို ပြောပြလိုက်ပါသည် ။
ထီလက်မှတ် ဖြတ်ပြီးသော အခါတွင် ကျွန်တော်က လက်မှတ်ကို ကျောဘက် လှန်လိုက်ပြီး ...
“ ကဲ ဒီက နာမည်မှန်နဲ့ နေရပ်တော့ ပြီးပြီ မမလေးရဲ့ နာမည်နဲ့ နေရပ်လည်း ရေးပါဦးတော့ ”
သူကလေးသည် ရုတ်တရက် မရေးသေးမူဘဲ ငိုင်နေပါသည် ။ ကျွန်တော်က ဆက်လက်၍
“ ကဲ ချစ်ပါမယ်လို့ ဝန်ခံပြီးမှပဲဗျာ နာမည်နဲ့ နေရပ်တော့ ပေးပါတော့ ရော့ ... ”
ထိုးပေးလိုက်သည်၌ သူ့အဖော်မကို တစ်ချက်မျှ ငဲ့ကြည့်ပြီး ရေးလိုက်ပါတော့သည် ။ ကျွန်တော်သည် ဝမ်းသာအားရနှင့် အပါ ဆီသို့ တစ်ဟုန်တည်း ကဆုန်စိုင်းခဲ့သည် ရောက်လျှင် ကမူးရူးထိုးသံနှင့်
“ ဟေ့ကောင် ဟေ့ကောင် ဟန်ခဲ့ပြီကွ .. ဟောဒီမှာ သူ့နာမည်နဲ့ နေရပ်ကို ရေးပေးလိုက်တယ်ကွ .. ”
သူ ရေးပေးလိုက်သည်မှာ...
Baby , No ... Crisp Street , Rangoon .
အပါသည် ဤစာကို ဖတ်ပြီး မထူးခြားဟန်နှင့်
“ အင်း နာမည်က ဘေဘီ ဆိုပါလား မင်းက သိပ်ပြီး ဝမ်းသာမနေနဲ့ဦး တော်ကြာ ဒီနံပါတ်က ဂိုဒေါင်ကြီး ၊ ဒါမှမဟုတ် ခြံကွက်လပ်ကြီး ဖြစ်နေဦးမယ်ကွ ”
“ အို … ဒါဖြင့် အခု သွားကြည့်တာပေါ့ကွာ ... အဲဒီ ခရစ် ( ပ ) လမ်းဆိုတာက ဘယ်မှာလဲ ”
“ စဉ့်အိုးတန်းကို ခေါ်တာပေါ့ကွာ .. လာ သွားကြမယ် ...”
သွားရန် ဟန်ပြင်စဉ်မှ ကျွန်တော် ရုတ်တရက် သတိရသည်နှင့် နဖူးကို လက်ဝါးနှင့် ရိုက်လိုက်မိပြီး
“ ဟိုက် … ငါ့ … ငွေ ၂ ကျပ်တောင် မပေးရသေးဘူးကွာ ၊ ဝမ်းသာလုံးဆို့ပြီး လက်မှတ်သာ ဆွဲယူခဲ့မိတယ် ၊ မဖြစ်ဘူး မဖြစ်ဘူး သူ့ခမျာလေး အခု သွားပေးမှပဲ ” ဟု ဆိုကာ ကျွန်တော်သည် ငွေ ၂ ကျပ်ကို လက်က ကိုင်၍ လာခဲ့ပါသည် ။
သို့သော် ကျွန်တော် မစဉ်းစားတတ်အောင် ရုတ်တရက် အံ့သြသွားရသည်ကား သူတို့ ထီရုံကလေး မျက်နှာစာနားသို့ ရောက်သည်တွင် ကျွန်တော့်အချစ် ဘေဘီကလေးသည် မကြည်သာသော မျက်နှာကလေးနှင့် ကျွန်တော့်အား သူ့ဆီသို့ မလာရန် လက်တား၍ ပြနေပါလေသည် ။ ကျွန်တော်မှာ အံ့အားသင့်ကာ သူတို့ ဆီသို့ သေချာစွာ ကြည့်လိုက်ရာ၌ သူ့အဖော်မသည် သူ့အား နှုတ်ခမ်းတလန် ပန်းတလန်နှင့် ရန်တွေ့နေပုံကို မြင်ရပါလေ၏ ။ ထို့ကြောင့် ကျွန်တော် သူတို့ဆီသို့ မသွားတော့ဘဲ ချောက်ချားသော ခြေလှမ်းတို့ဖြင့် ရှေ့သို့ ဆက်ခဲ့ပါသည် ။
ကျွန်တော်တို့ စဉ့်အိုးတန်းသို့ ရောက်သော အခါတွင် သူကလေး ရေးပေးလိုက်သော အိမ်နံပါတ်သည် တိုက်ခံအိမ်ကလေး တစ်လုံး၏ နံရံ၌ ကျွန်တော့်အား ဆီးကြိုနေသည်ကို တွေ့ရလေ၏ ။
အပါ က
“ အင်း ... အိမ်နံပါတ်တော့ အဟုတ်ဟေ့ ... ဒါပေမဲ့ တကယ် သူနေတဲ့အိမ် ဟုတ်ရဲ့လား .. နောက်ပြောင် ရေးလိုက်တာများ ဖြစ်နေဦးမလား ”
သူ့စကားမှာ ကျွန်တော်၏ စိတ်ကူးသည် အကြည်ဓာတ်ကို မီးနှင့်မြှိုက်ရာ ရောက်နေပါသဖြင့်
“ မင်းကဖြင့်ကွာ အနိဋ္ဌာရုံချည်း လျှောက်ပြောတော့မယ် ... ”
“ ဟ ... ကောင်ရေ ... ဖြစ်နိုင်တာကို အပျက်က နေပြီး ကြိုကြိုတင်တင် တွေးထားရတာကွ ”
“ ဒါဖြင့် ဒီနေ့ သူ ဆိုင်သိမ်းပြန်တော့ နောက်ယောင်ခံပြီး လိုက်ကြည့်ရုံပေါ့ ”
ထို့ကြောင့် ဤနေ့ တစ်နေ့လုံး ကျွန်တော်တို့ ရန်ကုန်က မပြန်ကြပါ ၊ သိမ်ကြီးဈေးမျက်နှာစာတွင် သူတို့ ဆိုင်နား တရစ်ရစ် နေကြပါသည် ။ သို့သော် သူတို့ ဆိုင်ရှေ့ ဖြတ်လျှောက်တိုင်း သူ့ဆီသို့ မလာရန် အမူအရာ ပြ၍ လည်းကောင်း ၊ မမြင်ဟန် ပြုနေသောကြောင့် လည်းကောင်း နောက်ပိုင်း၌ ကျွန်တော်တို့သည် လမ်းလျှောက် လူယောင်ပြခြင်းကိုပင် ရပ်လိုက်ရကာ တချောင်ချောင်တွင် ပု၍ နေကြရပါကုန်၏ ။
ညနေ ဈေးသိမ်းချိန်တွင် သူကလေးသည် သူတို့ နောက်နားက ပုတီးလက်ကောက် ရောင်းသော အဒေါ်ကြီးနှင့်အတူ လန်ချားဖြင့် သွားလေ၍ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်က နောက်မှ လန်ချား တစ်စီးနှင့် လိုက်သွားလေရာ သူတို့ လန်ချားသည် စဉ့်အိုးတန်းသို့ပင် တည့်တည့်မတ်မတ် သွားပြီး သူ ပေးထားသော အိမ်နံပါတ် ရှေ့မှာပင် ဆိုက်ရပ်သည်ကို မြင်ရလေ၏ ။
ယင်းသည်၌ အပါက
“ အေး ... သူ နေတဲ့ အိမ်ကလည်း အမှန်ပဲကွ .. ဒါပေမဲ့ ဒီလို ဖြစ်ပြီးပြီးချင်း မင့်ကို သူ့ဆီ မလာခိုင်းတာက ဘာသဘောလဲ မသိဘူး ”
“ သူ့ လူကြီးမိဘ သိမှာ စိုးလို့ပေါ့ကွာ .. ဒီအတိုင်း ဆိုတော့ တို့ လူယောင် ပြနေလို့ မကောင်းတော့ဘူးကွ စာရေး မေးမှပဲ ”
ထို့ကြောင့် ဤည၌ ကျွန်တော် စာတစ်စောင် ရေးပါသည် ။
မောင် အသည်းစွဲ ချစ်မိတဲ့ နှမရယ် ...
အခုတင်ကလေးကပဲ ‘ ချစ်ပါတယ် ’ လို့ ဝန်ခံပြီး တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် နာမည်နေရပ်တွေတောင် လဲပြီးကျမှ မောင့်အပေါ် ဘယ်လို အမူအရာ ပြောင်းသွားတာလဲကွယ် ...
မောင့်စိတ်ထင်ဖြင့် နှမက မောင့်ကို တကယ်ချစ် တကယ်ချစ်ပါလျက်နဲ့ နံဘေး လူတွေကြောင့်လို့ အတိအကျ ယူဆတာပဲ ။
ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား နှမရယ် ...
ဒီအတိုင်းသာ ဖြစ်ရင် ဖြင့်လေ ... နှမကို မောင် မရရအောင် ယူမယ် သိရဲ့လား ၊ နှမရဲ့သဘောကိုသာ ပြောစမ်းပါ
နှမရဲ့ လူကြီးမိဘတွေကိုလည်း လာတွေ့ရမလား ။ ဒါမှမဟုတ် သူတို့က သဘော မတူမှာဖြင့် နှမတို့ အိမ်နဲ့ ဈေးကို လန်ချားနဲ့ သွားတာမှာ ၊ ကားနဲ့ပဲ တင်ယူရမလား ၊ နှမ ကြိုက်တာကိုသာ ပြောပါ ။ မောင်ကတော့ နှမကို မရ - ရတဲ့ နည်းနဲ့ ယူရမှာပဲ ။
မောင် အခု ကျောင်းနေတုန်းပေမယ့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအတွက် မပူပါနဲ့ နှမရယ် .. မောင့်မိဘတွေက ချမ်းသာပါတယ် ။ မောင့်ကိုလည်း အလိုလိုက်ပါတယ် ။ အကြောင်းစုံ စာပြန်ပါ ။
စာနဲ့တော့ မောင် ဒါပဲ ရေးတတ်တယ် ... နှုတ်ထဲမှာတော့ နှမရဲ့ မျက်နှာလေး ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်ချင်တာတွေ ပြည့်နေတာပဲကွယ် ...
စာပြန်ပါနော် မြန်မြန်ဆက်ဆက် ။ အချစ်ဦး ရူးစဉ်ကာလ စိတ်ထဲ ရှိသမျှ ရေး လိုက်ပါတယ် ။
ဤစာကို နောက်တစ်နေ့ နံနက် သူ ပေးထားသော စဉ့်အိုးတန်းလိပ်စာ အတိုင်း ထည့်လိုက်သည် ဖြစ်၍ သူ ညနေ ထီဆိုင်က အပြန်တွင် ဖတ်ရလိမ့်မည်ဟု မှန်းဆ၏ ။ သူ့ဆီက ပြန်စာကိုမူ တစ်ရက်ကျော်မှ ကျွန်တော် မျှော်လင့်၏ ။ သို့သော် ၃ ရက် ကျော်သည့်တိုင်အောင် ရောက်မလာချေ ။
အပါ၏ ရောဂါမှာလည်း ကျွန်တော်တို့ သူကလေးအိမ် လိုက်ကြည့်သည့် နေ့ကပင် စ၍ ဆေးရုံ သွားစရာ မလိုတော့သဖြင့် ကျွန်တော်လည်း မြို့ထဲ မရောက်ဘဲ နေခဲ့ရာ ၄ ရက်မြောက်သော နေ့၌ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း ထွက်ခဲ့လေ၏ ။ သူတို့ ထီဆိုင် ရှေ့ ရောက်သည်၌ ကျွန်တော်မှာ ပိုမို၍ စိတ်မချမ်းမသာ ဖြစ်သွားရလေသည် ။ အကြောင်းမှာ သူကလေးသည် ထီဆိုင်၌ မရှိတော့ဘဲ သူ့နေရာ၌ အခြား မိန်းကလေး တစ်ယောက် ထိုင်နေသည်ကို တွေ့ ရသောကြောင့် ဖြစ်ပါ၏ ။
သူ ခဏတဖြုတ်များ အပြင်ထွက်နေသလားဟု ကျွန်တော် စောင့်ပါသေးသည် ။ သို့သော် ညနေစောင်းသည်တိုင်အောင် သူ ပေါ်မလာသဖြင့် ၊ ကျွန်တော် မအောင့်အည်းနိုင်တော့ဘဲ ၊ သူ၏ ပထမ တွဲဘက် အဖော်မဆီသို့ သွားရောက်၍ ထီတစ်စောင် ထိုးရင်း
“ အရင် ခင်ဗျားနဲ့ တွဲထိုင်တဲ့ မဘေဘီ ကောဗျာ ”
မဟဝှါသည် ကျွန်တော့်ကို သေသေချာချာ ကြည့်ပြီး
“ သူ ... ဆိုင် မထိုင်တော့ဘူးရှင့် ”
“ ဘာပြုလို့လဲဗျာ ”
“ ရှင့်ကြောင့်ပေါ့ရှင် ”
ဒေါက်ခနဲ ပြောလိုက်သဖြင့် ၊ ကျွန်တော် မျက်လုံးပြူး သွားကာ ...
“ ဗျာ ... ကျွန်တော့်ကြောင့် ”
“ ဟုတ်တယ် ရှင် ပေးလိုက်တဲ့ စာက သူ့ဆီ မရောက်ခင် သူ့လင် လက်ထဲ အရင် ရောက်သွားတာကိုးရှင့် ”
ကျွန်တော် ပိုမို၍ မျက်လုံးပြူးသွားပြီး
“ ဗျာ ... သူ့မှာ လင်နဲ့ ”
“ ဟုတ်တယ် ဒီထီဆိုင်ရှင် ကု,လားသူဌေးပဲ ”
ကျွန်တော့်မှာ ယူကျုံးမရ ဖြစ်သွားကာ ...
“ အမယ်လေးဗျာ… သူ့လင်ကြီးနဲ့တောင် ဒါဖြင့် သူက ကျွန်တော့်ကို သက်သက် ညာတာပေါ့ဗျာ ”
ကျွန်တော်က ညည်းညည်းညူညူ ပြောလိုက်ရာ သူက ကျွန်တော့်ကို ကရုဏာ သက်ဟန်နှင့် ...
“ ညာတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးရှင် .. သူ ရှင့်ကို တကယ် ချစ်တာပါပဲ ၊ ကျွန်မက မဖြစ်နိုင်တာ မကြံပါနဲ့လို့ တားတာတောင် မရဘူး .. ” ဟု ဆိုပြီး
“ ဟော အခု လာနေတာ သူ့လင်ကြီးပဲ .. ” ဟု ပြောလိုက်သဖြင့် သူ့ မျက်စိ သွားရာသို့ ကျွန်တော် လှည့်လိုက်ရာ အသက် ၄ဝ မျှ ရှိသော ဝဝတုတ်တုတ်ကု,လားကြီး တစ်ယောက် ထေ့ထေ့ထေ့ထေ့နှင့် လာနေသည်ကို မြင်ရလေ၏ ။
ကျွန်တော့် မျက်စိများမှာ ရုတ်တရက် မိုက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ရန်ကုန်မြို့ပေါ်မှာ ကု,လားတွေဟာ စီးပွားရေးသာ ကြီးစိုးတာ မဟုတ် ၊ အမျိုးသမီးကလေးတွေကိုပါ ရိက္ခာ ယူနေပါတကား ဟု ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် မှတ်ချက်ချမိလျက် ၊ ထိုကုလားကြီး၏ ဝမ်းဗိုက်ပူကြီးကို ခေါင်းနှင့် တအားပြေး၍ ဆောင့်လိုက်ချင်တော့လေ၏ ။
ဤကု,လားကြီး အနီးသို့ ရောက်လာသော အခါ၌ကား ကျွန်တော့် ကိုယ်မှာ တဆတ်ဆတ် တုန်လာလျက် ရုတ်တရက် ထွက်လာသော ဒေါသကို မချုပ်တည်းနိုင်တော့ဘဲ သူ့မျက်နှာကို တစ်ချက်မျှ မော်ကြည့်လိုက်ပြီး ကျွန်တော့်ကိုယ် သုံးဆမျှ ရှိသော ကု,လားကြီး အနီးမှ တစ်ဟုန်တည်း သုတ်ခြေတင်ခဲ့လေသတည်း ။ ။
▢ သော်တာဆွေ
📖 ဟာသ ဝတ္ထုတိုများ - ၂
