❝ ရင်လှိုင်း ဂယက် ❞
( အယ်ကော် )
အမေ့ကရုဏာနံရံရဲ့ လုံခြုံနွေးထွေးမှုအောက် ကြီးပြင်းလာခဲ့ရတဲ့ မေနှင်းရဲ့ ဘဝမှာ အဖေဆိုတာ အိပ်မက် တစ်ခုနဲ့ မခြားတဲ့ ဘဝရယ်ပေါ့ ။ လောကကြီးမှာ အမေ အဖေ ဆိုတာ ရှိတတ်ကြစမြဲပါ ။ ဒါပေမဲ့ မေနှင်း ဘဝမှာ အဖေ ဆိုတာလည်း အမေ ၊ အမေ ဆိုတာလည်း အမေပါပဲ ။ ရံဖန်ရံခါ အဖေရဲ့ ပုံရိပ်ကို မေနှင်း ဆုပ်ဖမ်းပုံဖော်ကြည့်မိတယ် ။ မေနှင်း ခေါင်းထဲမှာ ဝေဝါးနေတဲ့ ကြေးမုံတစ်ချပ်ထဲက ပုံရိပ်လို ဖြစ်နေတာထက် မပိုခဲ့ ။ မေနှင်းတို့ ရွာကို ဧည့်သည် အမျိုးသမီးကြီးတစ်ယောက် ရောက်လာတယ် ။ ကချင်ပြည်နယ် ဖားကန့်ကလို့ ပြောသတဲ့ ။ လာတာကတော့ မေနှင်းတို့ဆီ လာတာ ။ မေနှင်းတို့ မရှိတဲ့ အခိုက်မှာမို့ မေနှင်းတို့ ဘဒွေးတို့ဆီ ရောက်သွားတာ ။ ရယ်တော့ ရယ်ရသား ။ မေနှင်းတို့ ဒေသဓလေ့က လူတစ်ယောက်ရဲ့ နာမည်ရှေ့က ပါလာတဲ့ အမျိုးသားမှာ ဆိုရင် မောင် ၊ ကို ၊ ဦး ။ အမျိုးသမီးတွေမှာ မတို့ ၊ ဒေါ်တို့ကို ဖြုတ်ပြီး ခေါ်ရိုးဓလေ့ မရှိဘူး ။ ဒါနဲ့ ဧည့်သည်အမျိုးသမီး ကြီးက “ ကိုစောဦးတို့အိမ် ဘယ်အိမ်လဲ ” လို့ မေးတယ်တဲ့ ။ တစ်ယောက်မှ မသိကြဘူး ။ ဒါနဲ့ “ ကိုလှမင်း ဒေါ်သန်းရင်တို့ အိမ်ကကော ဘယ်မှာလဲ ” လို့ မေးတော့ အမေးခံရတဲ့ သူက “ ဒီရွာမှာ ကိုလှမင်း မရှိဘူး ၊ ဒေါ်သန်းရင် တော့ ရှိတယ် ” လို့ ပြောတာနဲ့ ဘဒွေးမောင်လှမင်း အိမ်ကို ခေါ်ယူသွားတာလို့ မေနှင်းတို့ သိရတယ် ။ ဒီ အမျိုးသမီးကြီး လာရင်းကတော့ မေနှင်းတို့ အဖေနဲ့ ဆက်စပ်တဲ့ သူတွေကို လာပြီး စုံစမ်းတာလေ ။ သူ့မှာ ဓာတ်ပုံတွေ ပါလာတယ် ။ ဒီတော့မှ အဖေ ဆိုတာကို မေနှင်း မြင်ဖူးတာပါ ။ အဖေရယ် ၊ အဖေ့ ဘေးမှာ ရပ်နေတဲ့ အသက်ဆယ့်ငါးနှစ်ခန့် ကောင်မလေး တစ်ယောက် ၊ မျက်နှာ အခင်းအကျင်းက အဖေနဲ့ ခပ်ဆင်ဆင်လေး ။ အထူးသဖြင့် မျက်ခုံး ၊ မျက်လုံး ။ သူ့ဘေးနားမှာ ထိုင်နေတာက အခု ရောက်နေတဲ့ ဧည့်သည် အမျိုးသမီးရယ်လေ ။ ဒီအမျိုးသမီးဟာ မေနှင်းတို့ မိသားစု အားလုံးကို စေ့စေ့စုံစုံ သိနေတယ် ။ ဒါနဲ့ နောက်တော့မှ သူဟာ အဖေရဲ့ နောက်မိန်းမမှန်း သိလိုက်ရတယ် ။ မေနှင်း ဆိုတာလည်း အဲ့လောက်ကို အူတာ အတာကလား ။
အိမ်ကို ရောက်တော့ အစ်မကို ပြောပြတယ် ။ အစ်မ ကလည်း အဖေ ငတ်နေတဲ့သူ ဆိုတော့ ဣန္ဒြေ မဆောင်နိုင်ဘဲ ဘဒွေးတို့ အိမ်ကို ပြေးကြည့်တယ် ။ မေနှင်းတို့ ခုလို ဣန္ဒြေမရ လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်နေတာကို အမေ မသိတာလား ၊ မသိယောင်ဆောင် မျက်စိမှိတ် နေတာလားတော့ မပြောတတ် ။ အမေ့ ပါးစပ်က ရေငုံနှုတ်ပိတ်လို့ ။ ဒီအမျိုးသမီးကြီးမှာ ပါလာတဲ့ ပုံတွေထဲက အဖေ့ ပုံကို မေနှင်း လိုချင်တယ် ။ ဒါနဲ့ အစ်မ မခင်စီကို ပြောပြီး အဖေ့ပုံကို ဓာတ်ပုံ ရိုက်ခိုင်းတယ် ။ ပြီး (၈× ၁၀) လက်မပုံ ကူး ၊ ဒါကို စတီးပေါင်ကွပ်တဲ့ ကြည့်မှန်ရဲ့ နောက်ကျောမှာ ထည့်ပြီး အလွမ်းပြေ ကြည့်နိုင်အောင် သိမ်းထားတာက မေနှင်းရဲ့ နှီးချောဖာ ထဲမှာ ။ မေနှင်းက အစ်မကို ပြောတော့ “ လုံလုံခြုံခြုံ ထားနော် ၊ အမေ သိရင်တော့ မိုးမီးလောင်မှာ သေချာတယ် ။ ညည်းလည်း သက်သာမှာ မဟုတ်တော့ဘူး ” လို့ သတိပေးတယ် ။
ဧည့်သည်အမျိုးသမီးကြီးဟာ ဒွေးလေး ဒေါ်သန်းရင်တို့ အိမ်ကပဲ သူ့နေရပ်ရင်းကို သူ ပြန်သွားတယ် ။ ဘဒွေးတို့ ကတော့ ဧည့်ဝတ်ကျေကျေနဲ့ ဘုရားဖူးလိုက်ပို့ ပေးတယ် ။ ကျောက်တော် မဟာမုနိဘုရားကြီးတို့ ၊ ဝေသာလီ ဘုရားကြီးတို့ ၊ မြောက်ဦးမာန်ငါးပါးနဲ့ မြောက်ဦးတစ်ခွင် ဘုရားအစုံ လိုက်ပို့ ပေးလိုက်တယ်လို့ သိရတယ် ။ ပြန်စရိတ်ပါ ဘဒွေးတို့က ထောက်ပံ့ပေးလိုက်ရပါသတဲ့ ။
တကယ်တော့ ဒီအမျိုးသမီးကြီး လာတဲ့အကြောင်းရင်းက အဖေ ဆုံးတာကို အဖေ့မိသားစု သိအောင် လာပြီး အသိပေးတဲ့ သဘောပါပဲ ။ အဖေဟာ ရေမဆေးကျောက် ရှာနေခိုက် အစိုးရစစ်တပ်နဲ့ ကေအိုင်အေတပ်တို့ အပြန်အလှန် ပစ်ခတ်ရာမှာ မြေစာပင် ဖြစ်သွားရသူ အများထဲက တစ်ဦးရယ်လို့ သိရတယ် ။ အဖေ မဆုံးမီက သူဘ သမီးကို အဖေ့မွေးရပ်ဇာတိနဲ့ ဆွေမျိုးတွေရဲ့အကြောင်းတွေကို ပြောပြထားလို့ ဒီကိုရောက်လာနိုင်တာပဲတဲ့လေ ။
အမေကတော့ ဧည့်သည် အမျိုးသမီးကြီး လာတာကို ထင်မြင်ချက် ပေးတယ် ။
“ သူလာရင်းက တခြား မဖြစ်နိုင်ဘူး ၊ ညည်းအဖေဟာ သူ့ဟာမကြီးကို ကြွားလုံးဖြီးလုံး ထုတ်လိမ့်မယ် ၊ သူ့မိဘတွေ ဘယ်လောက် ချမ်းသာတယ် ဘာညာဆိုပြီး တော့ပေါ့ ။ အဲဒါကို ယုံစားလို့လည်း ညည်းအဖေလို ရေ မျောကမ်းတင်ကို ဆယ်ယူတာပဲ ဖြစ်မယ် ။ အခုဆုံးတော့ အမွေလေး ဘာလေး ရလိုရငြားဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက်နဲ့ လာတာက လွဲပြီး အခြားဘာမှ မဖြစ်နိုင်ဘူး ” လို့ မှတ်ချက်ပေးတယ် ။ အမေဟာ အဖေ့ကို ဘယ်နည်းမှ ခွင့်လွတ်သူ မဟုတ် ။ အကောင်းလည်း မမြင်တတ် ။ မေနှင်း က အဖေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သိချင်လို့ မေးလာရင် မျက်နှာမည်းပြီး အော်ပစ်တတ်တယ် ။ ဒါနဲ့ မေနှင်းဟာ အဖေနဲ့ ပတ်သက်လို့ ရေရာစွာ မသိခဲ့ရ ။ အဖေဆိုတာ -
သူများဆီ ကသာ တစ်စွန်းတစ်စ သိခွင့်ရခဲ့တာလည်း အဖေ့ပုံရိပ်က မှုန်မှုန်ပါးပါးလေးရယ် ။ အဖေဟာ စစ်တပ်ထဲကို သူငယ်ချင်းတစ်စု ဝင်ကြရာမှာ ပါသွားတယ် ။ စစ်သားဆိုတာ ခံ့ညားထည်ဝါတယ် ။ ရဲရင့်တယ် ။ တက်ကြွတယ် ။ အဲသလို အသိစိတ်တွေနဲ့ ဝင်ခဲ့တာတော့ ဟုတ်ဟန် မဟုတ်ဘူးတဲ့ ။ သူတို့ ရွာနီးချုပ်စပ်ရွာမှာ ကျင်းပတဲ့ ဘုန်းကြီးပျံ ပွဲခင်းထဲမှာ သုံးချပ်ဖဲ ထိုးရင်း ပါလာတာတွေ အကုန်ပြောင်သွားတဲ့အခါ မနက် အိမ်မပြန်ဘဲ စစ်သားစုဆောင်းရေးဆီ ရောက်သွားရောတဲ့ ။ ဒါနဲ့ စစ်သားဖြစ်သွားတာလို့ ပြောတယ် ။ သင်တန်းတုန်းက သူငယ်ချင်းတွေ အတူတူ တက်ခဲ့ကြပေမဲ့ သင်တန်းဆင်းလို့ လူခွဲ လိုက်တော့ တစ်ယောက် တစ်နေရာစီ ကွဲသွားရောတဲ့ ။ ဒီမှာ ဦးကြီးဦးသောင်းတို့က ရှေ့တန်းကနေ ထွက်ပြေး ၊ ပြီး တပ်ပြေးဘဝနဲ့ အခု နေနေရတာကို ပြောပြတယ် ။
အဖေကတော့ ဦးကြီးဦးသောင်းတို့ထက် အများကြီး နောက်ကျပြီးမှ စစ်သက် ရှစ်နှစ်, ကိုးနှစ် နှစ်အကြာမှာ တပ်လစ်ထွက်လာတာလို့ သိရတယ် ။ ဒီတော့မှ အမေနဲ့ အဖေ မိဘချင်း ပြောဆိုတောင်းရမ်းပြီး ပေးစားကြတဲ့ လင်မယားပါပဲတဲ့ ။ အဖေတို့ ဘက်ကထက် အမေတို့ ဘက်က ပစ္စည်းဥစ္စာ အနည်းငယ် သာတယ် ။ လုပ်ကိုင်စရာ လယ်ယာ လေး ,ငါး , ခြောက်ဧကလောက်နဲ့ လုပ်ကိုင် စားသောက်ဖို့ အမေတို့ အမွေရတယ် ။ အဲဒါလေးကို အခြေခံပြီး ဘဝကို ရှင်သန်နေတာ ။ လယ်ယာလုပ်ကိုင် စားသောက်ရင်း အကြွေးတွေ ကပဲ တစ်စတစ်စ ထူပြောလာ သတဲ့လေ ။ တစ်ဧကကို စပါးတင်း ဘယ်ရွေ့ဘယ်မျှ ရောင်းချရမယ် ဆိုတဲ့ အစိုးရရဲ့ ကြိုတင်စပါး ပေးသွင်းရတဲ့ စီမံကိန်းကြောင့် လယ်သမားတွေဟာ တစ်စတစ်စ ဝန်ဒဏ် ပိလာကြရတယ် ။ အဖေတို့လည်း ဒီဒဏ်ကို ခါးစည်းခံရင်း အကြွေးတွေက ပိလာခဲ့တော့တယ်တဲ့ ။ အကြွေးဆပ်ဖို့ တလင်းသိမ်း ပြီးရင် ဝါးဖောင်စီး အငှားလိုက်တယ် ။ ဒီက ရတာနဲ့ အကြွေးဆပ် ။ ဒီလိုပဲ အကြွေး သံသရာက လည်မဆုံး ။ ဒီရဲ့ ဖိစီးမှုက ဒီမှာတင် ရပ်မသွားခဲ့ဘူး ။ အကြွေးတွေက နောက်စီးပိုးနဲ့ ။
အဖေဟာ ဒီဖိစီးထားတဲ့ ကြွေးမြီကို ပေးချေနိုင်ရေး အတွက် အကြံထုတ်တဲ့အခါ သူများတွေ ဖားကန့်လို့ တစ်ကန့်တည်း ကန့်နေတာနဲ့ အဖေ မှာလည်း ဖားကန့် ရောဂါပိုး အဝင်ခံလိုက်ရတယ် ။ ဒါနဲ့ အမေရဲ့ အမွေ လယ်ယာနည်းနည်းကို စွန့်မှ ဖြစ်တော့မယ်ဆိုတဲ့ အကြံကို အကောင်အထည်ဖော်ဆောင်ဖို့ စ,တော့တာပါပဲတဲ့ ။ ဒီလယ်မြေ နည်းနည်းကို ပေါင်ပြီး အကြွေးဆပ် ။ နောက် ကျန်တာကို လောလောဆယ် စားဖို့ ချန်ထားရစ် ။ ဒီကနေ ခရီးစရိတ် လုပ်ပြီး ဖားကန့်ကို သွားမယ်လို့ စီမံကိန်းချလိုက်ပါသတဲ့ ။ ဒါပေမဲ့ ပေါင်နှံဖို့ လုပ်တော့ ဘယ်သူမှ လက်သင့်မခံရဲကြ ။ အမေ့ညီမ ဒွေးလေးတို့က ပေါင်တာဆို မလိုဘူး ။ ရောင်းရင်တော့ လက်ခံမယ် ။ အဲသလို ဆိုလာတော့ ရောင်းလိုက်ရတယ် ။ ညီအစ်မချင်းမို့ ဘာစာချုပ် စာတမ်းမှလည်း မလိုဘူး ၊ စာချုပ်စာတမ်း ချုပ်နေရင် လူသိရှင်ကြား ဖြစ်မယ် ။ အထူးသဖြင့် အဖိုးရှင် နားကို ပေါက်ရင် မလွယ် ။ ဒါနဲ့ တိတ်တိတ်ကလေး ညီအစ်မ နှစ်ယောက် သဘောတူပြီး အရောင်းအဝယ် ဖြစ်သွားတာလို့ အမေက ပြောပြလို့ သိခွင့်ရတာလေ ။ အမေဟာ အဖေ့ အပေါ်မှာ ဘယ်လောက်ထိ ယုံကြည်အားထားခဲ့ သလဲဆိုတာ မေနှင်းတို့ ခန့်မှန်းရတယ် ဆိုပါတော့ ။
အဖေဟာ အိမ်က ထွက်ခွာသွားစဉ်မှာ မေနှင်းရဲ့ အစ်ကိုကြီးက ကိုးနှစ်သား ၊ အစ်ကိုလေးက ခြောက်နှစ်သား ၊ အစ်မက သုံးနှစ်သမီး ၊ မေနှင်းက အမေရဲ့ ဝမ်းကြာတိုက်ကို လူ့လောကထဲ ဝင်ရောက်ဖို့ ချောင်းကြည့်နေတာ သုံးလခန့်မျှပဲ ရှိနေသေးတာတဲ့လေ ။ အဖေဟာ အိမ်က ထွက်သွားပြီးနောက် လုံးလုံးလျားလျားကို ငုပ်လျှိုး ပျောက်ကွယ်တာပါပဲလို့ သိရတယ် ။ ဒါပေမဲ့ အမေဟာ ဥမမည် စာမမြောက်သေးတဲ့ သားသမီးသုံးယောက်ကို ကသီလင်တ ကျွေးမွေးလာခဲ့ရတာ ။
ဈေးဗန်းကို ခေါင်းပေါ်တင် ရွာက ထွက်တဲ့ သီးနှံတွေကို ဝယ်ယူပြီး မြို့ပေါ်တက်တယ် ။ သားသမီးတွေကြောင့် လောဘဇောနဲ့ သူများ မသယ်နိုင် ၊ မမနိုင်တဲ့ ဝန်စည်စလယ်ကို သယ်ရွက်ပြီး ခုနစ်မိုင် ရှစ်မိုင်ခရီး ဝေးတဲ့ မြို့ကို ခြေကျင်လျှောက်ကာ နေ့ချင်းပြန် သွားတတ်တာ ။ အမေ့ဈေးဗန်းဟာ ခေါင်းပေါ်ကို နှစ်ယောက် မ, တင်မှ ရတတ်တဲ့အထိ လေးတတ်တယ် ။ အဲသလောက် လောဘတကြီးနဲ့ ရှာဖွေကျွေးမွေးခဲ့တဲ့ အမေ အဖြစ် မေနှင်း သိလာရတာ ။ မေနှင်း အတော်အတန် သိတတ်စပြုလာချိန်မှာတော့ အမေဟာ အတော်အသင့် ပေါ့ပါးသွားတာက ကိုကြီးနဲ့ ကိုလေးတို့ဟာ အခေါင်းပေါ်က ဝန်ထုပ် ဝန်ပိုးကို ကူဖော်လောင်ဖက် ရွက်ဖို့ ရလာလို့ပါပဲ ။ နောက်ပိုင်း အစ်မလည်း လုပ်တတ်ကိုင်တတ်လာတော့ အမေ့လိုပဲ ဈေးဗန်း ခေါင်းပေါ်ရွက်ပြီး ရွာထွက် သီးနှံတွေနဲ့ မြို့တက်တဲ့ အမွေကို အမေ့ဆီက လက်ဝယ်ပိုင် ပိုင်ရယူလိုက်တယ် ။ ဒီလိုနဲ့ မေနှင်းတို့ မိသားစု ရပ်တည် ရှင်သန်လာခဲ့ရတာပါပဲ ။
ကိုကြီးနဲ့ ကိုလေး အိမ်ထောင်ရက်သား ကျသွား ၊ အိမ်ထောင်ကျတာလည်း တစ်နယ်တစ်ကျေးက တစ်ရွာသူ အမျိုးသမီးတွေနဲ့ ကျတာ ။ ဒါကြောင့် သျှောင်နောက် ဆံထုံးမပါဘဲ ဆံထုံးနောက် သျှောင်ပါသွားကြတယ် ။ အစ်မကိုလည်း မေနှင်း အမေရဲ့ အစ်မဝမ်းကွဲ ကြီးကြီးကျော့ က ကောင်းပါတယ် မွန်ပါတယ် ဆိုတဲ့ ကြီးကြီးကျော့တို့ ရွာက တစ်ယောက်နဲ့ ပေးစားတာ ရက်နှစ်ဆယ်တိတိပဲ ကြာတယ် ။ ကွာကြ ပြဲကြရော ။ အစ်မခမျာ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ တစ်ခုလပ်မဘဝ ဖြစ်သွားရတာပေါ့လေ ။
ခု နောက်ပိုင်းမှာတော့ အမေရယ် ၊ အစ်မရယ် ၊ မေနှင်း ရယ် သုံးယောက်သား ရုန်းကန်လှုပ်ရှား နေထိုင်ကြတယ် ။ နောက်ပိုင်းမှာ ကိုလေးက သူ့မိန်းမရွာမှာ နေနေရတာ လုပ်စားကိုင်စား မချောင်လို့ ဆိုပြီးတော့ မေနှင်းတို့ ရွာကို ပြန်ပြောင်းလာတယ် ။ ကိုလေးတို့ ကတော့ သူ့အိမ်နဲ့သူ ပေါ့လေ ။ အဲသလို အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ နေထိုင်နေကြတာ ။ ဒီလို ငြိမ်သက်နေတဲ့ မေနှင်းရဲ့ ကန်ရေပြင်ပေါ် ခဲတစ်လုံးက ဘုတ်ခနဲ ကျလာတယ် ဆိုပါတော့လေ ။
မေနှင်းရဲ့အဖေ မွတ်သိပ်မှု အာသာဆန္ဒဟာ တစ်ဖန် နိုးကြွဖူးပွင့်ကာလာခဲ့ပြန်ပါတယ် ။ သူများတွေမှာ အဖေက တစ်ဖက် ၊ အမေက တစ်ဖက် လက်ဖျားကို ဆွဲလို့ ပွဲသွားကြည့်တာကို မေနှင်း အားကျဖူးတယ် ။ ပွဲခင်းထဲမှာ အဖေရဲ့ ကုပ်ပိုးပေါ်မှာ ခွစီးပြီး ပွဲကြည့်ရတာကို မေနှင်း တောင့်တဖူးတယ် ။ အဲသလို မေနှင်းရဲ့ တစ်သက်တာ နှစ်ပေါင်း နှစ်ဆယ်ကျော်အချိန်ထိ မေနှင်းရဲ့ ချင်ခြင်း အာသာဆန္ဒ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မပြည့်ဖူးသေးတဲ့ဘဝ ။ အခုတော့ အဖေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အသံ တစ်စွန်းတစ်စကို မေနှင်း ကြားလိုက်ရတော့ ဒီအသံဟာ မေနှင်းကို ဘယ်မဆုပ်ဖမ်းနိုင် ရှိပါ့မလဲ ။ ဒါနဲ့ ဘဒွေးအိမ်ကို သွားပြီး အဖေနဲ့ ပတ်သက်ရာ ပတ်သက်ကြောင်း စကားအခွန်းအစကို နားစွင့်မိတယ်ဆိုပါတော့ ။ ဧည့်သည်အမျိုးသမီးကြီးဟာ အဖေရဲ့ နောက်မိန်းမ ဆိုတာ သိလာရတယ် ။ တကယ်တော့ အဖေဟာ အမေ့အပေါ် စိမ်းစိမ်းကားကား သစ္စာမဲ့ သွားတာလို့ နားလည်လိုက်တယ် ။ အဖေဟာ ယောက်ျား ဇာတိပြတဲ့ သဘောပဲ ဆိုပါတော့ ။ အမေဟာ အဖေ့ အပေါ် ဘယ်လောက် စိတ်နာနေမယ်ဆိုတာ မေနှင်း ကိုယ်ချင်းစာမိပါရဲ့ ။ အမေဟာ အဖေ့ အပေါ်မှာ ဘယ့်ကလောက် စိတ်နာနေမည်ဆိုတာ မေနှင်း နားလည်ပေမဲ့ မေနှင်း အတွက်ကတော့ စိတ်နာရကောင်းမှန်း မသိနိုင်ဘူး ။ အဖေဟာ အဖေပါပဲလေ ။ ဒါပေမဲ့ ဒီအဖေဟာလည်း အခုတော့ သက်ရှိထင်ရှား မရှိတော့ ။ အဖေ့ကိုယ်စား ဓာတ်ပုံပဲ ရှိတော့တာကလား ။ ဒီဓာတ်ပုံဟာ မေနှင်း နဲ့ အစ်မတို့ အတွက် အဖေ့ ကိုယ်ပွားပါပဲလေ ။
ဧည့်သည်အမျိုးသမီးကြီးဟာ သူ့နေရင်းရပ်ကို သူ ပြန်ပြီးနောက် မေနှင်းနဲ့ အစ်မတို့မှာ အဖေ့ ဒီဓာတ်ပုံကို ခိုးခိုးကြည့်ရတာလည်း အရသာတစ်မျိုး ထူးကဲလာသလို ပါပဲ ။ ဒါကို အမေများ သိလို့ကတော့ ဟင်း .. မေနှင်း သက်ပြင်းချရတာလည်း မနည်းတော့ ။
တစ်နေ့မှာ အစ်မခင်ရီနဲ့ ဘယ်ကနေ ဘယ်လို စကား စပ်သွားသလဲတော့ မသိဘူး ။ ဓာတ်ပုံကို ကွန်ပျူတာနဲ့ ကိုယ်လိုသလို ဖန်တီးလို့ရကြောင်းကို ပြောပြလို့ သိရတယ် ။ အစ်မခင်ရီက “ ညည်းအမေနဲ့ ညည်းအဖေ တွဲပြီး တစ်ပုံတည်း ဖြစ်အောင် လုပ်မလား ၊ လိုချင်ရင် ငါ့ပြော ကောင်မလေး ” လို့စကား ကမ်းလှမ်းလာတယ် ။
“ ဘယ်လောက်ပေးရမလဲ အစ်မ ”
“ မပေးရပါဘူးအေ ၊ နည်းနည်းပါးပါးလေးပါ ”
ဒါနဲ့ မေနှင်းက မေနှင်းအစ်မကို တိုင်ပင်ကြည့်တယ် ။ အစ်မက “ အဲသလို လုပ်ရရင် ပိုကောင်းတာပေါ့ ” ဆိုလို့ အစ်မခင်ရီ ဆီမှာ သွားပြီးအပ်တယ် ။ တစ်ခုရှိတာက အမေ့ပုံ မရှိတာ ။ အမေ့ကို ဓာတ်ပုံရိုက်ကြမယ်ဆိုတိုင်း အမြဲ ငြင်းဆန်တတ်တယ် ။ ဒါနဲ့ အမေ့ဓာတ်ပုံကို ရယူနိုင်ဖို့ အတွက် မေနှင်းတို့ အကြံကြီးရတယ် ။
“ အမေ့မှာ မှတ်ပုံတင် ပျက်နေတယ် ၊ ပြန်မရိုက်တော့ဘူးလား ”
“ လိုပါဘူးအေ ၊ ငါဘယ်မှ သွားလာတာမှ မဟုတ်ဘဲ ”
“ ဘယ်မှ မသွားလာပေမဲ့ မှတ်ပုံတင်ဆိုတာ အရေးကြီးတယ်အမေ ၊ မကြာခင် သန်းခေါင်စာရင်း ကောက်မယ် ဘာမယ် ကြားနေတယ် ။ ဒီအချိန် စစ်ဆေးလာရင် ဘယ့်နှယ်လုပ်မှာလဲ ။ မတော်ရင် ရုံးတွေဘာတွေ ရောက်နေရင် မခက်လား ” လို့ အဲသလို ခြောက်သလို ၊ ချော့သလို လုပ်ပြီး ဓာတ်ပုံရိုက်ယူခွင့် ရလိုက်တယ် ။ ဒါနဲ့ အစ်မ ခင်ရီ လုပ်ပေးတဲ့ အမေနဲ့ အဖေ စုံတွဲပုံကို နောက်ထပ် မှန်တစ်ချပ်မှာ ထည့်ပြီး လုံလုံခြုံခြုံ သိမ်းဆည်းထားတယ် ။ ဒါကိုပဲ အခါအားလျော်စွာ မေနှင်းတို့ ညီအစ်မ အဖေ့ အလွမ်းပြေ ကြည့်တတ်ကြတယ် ။
တစ်ဖက်မှာလည်း အမေ သိမှာကို စိုးတထိတ်ထိတ် နဲ့ ။ ဒီလို မလုံမလဲ ထားရှိနေတဲ့ ပုံဟာ တစ်နေ့ကျတော့ ပြဿနာ အစိမ်းလိုက်ကို တက်ပေတာပဲလေ ။ မေနှင်း နဲ့ အစ်မ မြို့တက်နေချိန် ကိုလေးရဲ့ သားနဲ့သမီး မျောက် မောင်နှမ နှစ်ကောင် အိမ်ကို ရောက်လာတယ် ။ ဒီနှစ်ကောင် လာရင်တော့ တစ်အိမ်လုံး ပွစာတက်အောင်ကို ဖွတတ်တာပဲ ။ ဒီနေ့လည်း သူတို့ ဖွရာကနေ ဝှက်သို သိမ်းဆည်းထားတဲ့ပုံတွေ ထွက်ကျလာတယ် ။ ဒါနဲ့ အမေဟာ ပုံတွေကို တွေ့သွားရော ဆိုပါတော့ ။ ဒါနဲ့ မေနှင်း အိမ်ကို ရောက်ရောက်ချင်းပါပဲ အမေရဲ့ တိမ်မည်းညို အုပ်ဖုံးနေတဲ့ မျက်နှာ အခင်းအကျင်းကို တွေ့လိုက်ရတယ် ။ မေနှင်း စိတ်ထဲမှာ ဒီနေ့တော့ တစ်ခုခု ဖြစ်ပြီလို့ နားလည်လိုက်တယ် ။ မေနှင်းဟာ အိမ်ပေါ် တက်တက်ချင်းပါပဲ အမေက -
“ ညည်း သိပ်တော်တာပေါ့လေ ” လို့ စကားက အရင်းမရှိ အဖျားမရှိ ပြောချလိုက်တယ် ။ ဘာများပါလိမ့်လို့ မေနှင်း စဉ်းစားမရချင်သေးဘူး ။
“ ဘာလဲ အမေ ”
အဲသလို နားမလည်နိုင်တဲ့ သဘောနဲ့ မေးလိုက်တယ် ။
“ ဘာလဲ အမေ ဟုတ်လား ၊ ညည်း နှီးချောဖာ ထဲမှာ ဘာထည့်ထားတာလဲ ပြောစမ်း ”
မေနှင်း အတော် ထိတ်သွားတယ် ။ ဒါပေမဲ့ ဟန်ကိုယ့်ဖို့ဆို မဟုတ်လားလေ ။ ဟန်လုပ်လိုက်တယ် ။
“ ဪ အမေကလည်းလေ အဲဒီထဲမှာ အဝတ်တွေ ရှိတာ အမေ သိသားနဲ့ ” လို့ နွဲ့တဲ့တဲ့ ချွဲတဲတဲ ပြောလိုက်တယ် ။ ဒီတော့ အမေက -
“ ဘာ ” လို့ ဗုံးတစ်လုံး ဖောက်ခွဲပစ်သလား ထင်ရလောက်အောင်ကို အသံကျယ်လောင်စွာနဲ့ အော်ပစ်လိုက်တယ် ။
“ မေနှင်း မေနှင်း ညည်းကတော့ ဘယ်ပြီး လည်လှတယ် မှတ်နေတာပေါ့လေ ”
“ အမေကလည်း ဘာမှန်းလည်း မသိဘဲနဲ့ ”
“ ဒီမှာကောင်မ ညည်း နှီးချောဖာထဲမှာ ဘာတွေ ထည့်ထားတာလဲ ၊ ကဲ ပြောစမ်း ”
“ အဝတ်တွေ ”
မေနှင်း စကား မဆုံးခင်မှာဘဲ အမေက -
“ သိပ်တော်တဲ့ သမီးလိမ္မာကြီး ၊ သစ္စာမဲ့တဲ့လူနဲ့ ငါ့ ကို တွဲပြီး လုပ်ထားတာပေါ့လေ ။ ဒီမှာ မေနှင်း ဒီဓာတ်ပုံကို လွှင့်ပစ်မလား ။ ငါကပဲ ဒီအိမ်ပေါ်က ဆင်းရမလား ဒါပဲပြော ”
“ အမေ ဒီအိမ်က မဆင်းရပါဘူး ။ မေနှင်းလည်း မဆင်းပါဘူး ။ ဒီပုံကို အမေ မကြိုက်ရင် အမေ့ကို မမြင်စေရပါဘူး ”
လို့ တိုးတိုးလျှိုးလျှိုး ပြောနေချိန်မှာ အစ်မ ရောက်လာတယ် ။ အစ်မဟာ အခြေအနေမှန်ကို သိထားပြီမြို့ မေနှင်းကို မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြလိုက်တယ် ။
“ ညည်းအတော့်ကို အဖေငတ်တဲ့ကောင်မပဲ ။ အဲဒါ ညည်းအဖေလို့ ဘယ်သူပြောသလဲ ။ ညည်းမှာ အဖေရှိလို့လား ကောင်မ ၊ ဒါ ငါ့အဖေပဲ ။ ညည်း အဖေ ဘယ်သူဘယ်ဝါ မသိဘဲနဲ့ ဒီပုံဟာ ညည်းအဖေ မဟုတ်ဘူး ၊ ငါ့အဖေ ပုံ ”
“ မေသင်း ညည်း ဘာပြောတယ် ။ လူကို ညည်းက ဘာအမျိုးအစား အောက်မေ့လို့လဲ ၊ ကောင်မ ပါးကျိုးသွားမယ် ဟင်း ... ”
အစ်မဟာ မျက်နှာတစ်ဖက် လှည့်ပြီး မေနှင်းကို ရယ်ပြနေလေရဲ့ ။ အစ်မ ပြောလိုက်တဲ့ စကားကြောင့် အမေဟာ ရှက်သွားသလား ၊ နာကြည်းသွားသလား မသိ ။ မျက်ရည် ပိုးပိုးပေါက်ပေါက် ကျသွားတယ် ။ ညီအစ်မ နှစ်ယောက် ချော့တော့မှ အမေဟာ ဘယ်သူ့မှ စကား မပြောတော့ ။ နောက်ပိုင်းမှာ ဓာတ်ပုံကိစ္စလည်း ဟ , မ လာတော့ဘဲ တိတ်သွားလေရော ။
မေနှင်းဟာ အဖေ့ဓာတ်ပုံကို အမေ မမြင်ရလေအောင် သိုသိုသိပ်သိပ် သိမ်းဆည်းထားတယ် ။ တစ်ခါတစ်ခါမှ အလွမ်းပြေ ထုတ်ထုတ်ကြည့် ၊ ပြန်ပြီး သိမ်းတတ်တယ် ။ အဲသလို နေလာတာ အတော်ကြာသွားပြီ ။ အမေလည်း ဒါနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာမှ စစ်လားဆေးလား မလုပ်တော့ ။
မေနှင်း ပဲနုတ်သွားတဲ့ တစ်နေ့ အဖော်တွေက လောနေတာနဲ့ ကပျာကယာ အိမ်က ထွက်လာခဲ့ရတယ် ။ ရေလယ်ကျွန်းကို ရောက်တော့မှ ဟယ် .. ဆောင်းနေကျ မက္ကလာ ပါမလာ ၊ ဒါနဲ့ ကျွန်းကနေ စက်လှေနဲ့ လွန်းပျံ ရွာကို လိုက်ပြန်လာတယ် ။ အဲသလို ပြန်လိုက်ပါလာတယ် ။ အိမ်ဝင်းထဲကို ဝင်လာစဉ် အဝေးကနေ မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းကြောင့် မေနှင်း ရင်တုန်သွားတယ် ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မေနှင်း အခန်းထဲမှာ လူရိပ်လူယောင်ကို တွေ့လိုက်ရလို့ပဲ ဆိုပါတော့ ။
နေ့ခင်းကြောင်တောင် အခန်းထဲကို လူဝင်နေပါကလား ၊ အံ့သြတကြီး ဖြစ်သွားတာ ။ ရွာထဲမှာ အခုတစ်လော သူခိုးအတော် သောင်းကျန်းနေတာကလား ။ လှေမှာ တပ်ဆင်တဲ့ ဟွန်ဒါစက်ကို ဖြုတ်ပြီး အိမ်အောက်မှာ ထားတာကို သူခိုးက တစ်ညတည်းမှာ သုံးလုံးတောင် ဖြုတ်ခိုးတဲ့ အထိ လက်ရဲဇက်ရဲ့ ရှိနေတယ်လေ ။ အိမ်ပေါ်ထက်က အပ်ချုပ်စက်ကိုလည်း ဖြုတ်ပြီး ခိုးတဲ့ အဖြစ်တွေ ခုတစ်လောမှာ ကြုံကြိုက်နေကြရတယ် ။ ဒါကတော့ ညပိုင်း ဖြစ်တဲ့ အမှုအခင်းရယ်ဆိုပါတော့ ။ ခုတော့ နေ့ခင်းကြောင်တောင် ... ။
မေနှင်း အသာအယာ ခြေဖော့ပြီး အိမ်ထဲကို ဝင်လိုက်တယ် ။ ပြီး ဝါးထရံကြားက အခန်းထဲကို ချောင်းကြည့်လိုက်တယ် ။ ဒီမှာတင် မေနှင်း ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ ၊ မေနှင်း အိပ်ခန်းထဲမှာ ရောက်နေတာက အမေ ။ အမေ ဘာတွေ လုပ်နေပါလိမ့်လို့ စိုးရိမ်စိတ်ကလေးနဲ့ ကြည့်နေတယ် ။ မေနှင်း ဘာပြောရကောင်းမှန်း မသိဘဲ ဖြစ်သွားရော ဆိုပါတော့ ။ တကယ်ပါပဲ ။ အမေဟာ အဖေ့ဓာတ်ပုံကို အသေအချာ စိုက်ကြည့်နေတယ် ။ ကြည့်နေရင်းကနေ မေနှင်း မျက်နှာသုတ်တဘက်ကို လှမ်းဆွဲ ယူ ၊ ပြီးတော့ အဖေ့ဓာတ်ပုံကို တယုတယ ဖုန်သုတ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ် ။ မေနှင်း အမေ့ကို ဘယ်လို နားလည်ရမလဲ မပြောတတ်တော့ ။
မေနှင်းဟာ အိမ်ဝင်းထဲက အသာအယာ ခြေဖော့ ထွက်ပြီးတော့ အိမ်ဝင်း အပြင်ဘက်ကနေ “ အမေရယ် ” လို့ အသံပေးလိုက်တယ် ။ ဒီတော့မှ အမေဟာ မလုံမလဲနဲ့ မေနှင်း အိပ်ခန်းထဲက ထွက်လာပြီးတော့ “ ဟယ် .. ဘာလဲ မချေ ” တဲ့ ။ အမေ့အသံက မူမမှန်တာကို အမေ ကိုယ်တိုင် သတိပြုမိသလား ၊ မဟုတ်ဘဲ မေနှင်း ကပဲ အမေ့အပေါ်မှာ အဓိပ္ပာယ်တစ်မျိုး ဖွင့်ဆိုနေလေမိသလား မသိ ။ မေနှင်း က -
“ မက္ကလာ ( ခမောက် ) မေ့ကျန်ခဲ့လို့ အမေရေ ”
“ လယ်ထွန်သွား နွားမေ့ပဲ ကြားဖူးပါသကော့ ၊ အခုတော့ ပဲနုတ်သွား မက္ကလာ မေ့နေပါပေါ့လားဟေ့ ” လို့ ပြောလိုက်တယ် ။ အမေ့အသံက ဟင်းခိုးစားတဲ့ ကလေး လူမိသလိုမျိုး ပြောရမလားပဲလေ ။ မေနှင်း အလုပ်ခွင် ပြန်သွား အစ်မနဲ့ တွေ့တော့ မေနှင်းက မေနှင်း တွေ့ကြုံခဲ့ရတဲ့ ဖြစ်ကြောင်းကုန်စင်ကို ဖောက်သည်ချပြီး ညီအစ်မ နှစ်ယောက်သား ရယ်ဖြစ်ကြတယ် ။
အလုပ်သိမ်းလို့ အိမ်ပြန်လာတော့ မေနှင်းက အစ်မကို “ အစ်မ မေနှင်းအခန်းကို ဝင်သေးသလား ၊ အခန်းက ပွနေတာပဲ ” လို့ အစ်မကို တမင်သက်သက် စ,လိုက်တယ် ။ အစ်မက “ တောက်တိတောက်တဲ့ဟယ် ၊ ငါ အဲ့လောက်ထိ စည်းကမ်းမမဲ့ပါဘူး ” လို့ ဆိုပြန်တယ် ။
“ စည်းကမ်းမမဲ့ပါဘူး ပြောတယ် ၊ အကုန် ပွနေလို့ အစ်မ မဟုတ်ရင် ဘယ်သူ ရှိရမှာလဲလို့ ”
အဲသလို အတည်ပေါက်ကြီး ပြောလိုက်တယ် ။ အစ်မက “ ဟိုအိမ်က မျောက် မောင်နှမလာပြီး အခန်းထဲကို ဝင်ဖွတာ နေမှာပေါ့အေ့ ” လို့ ဆိုလိုက်တော့ အမေက -
“ ငါ ဝင်ရှင်းတာပါအေ ” လို့ မလုံမလဲနဲ့ ဝန်ခံရှာတယ် ။
“ အမေ မေနှင်းကို မယုံလို့ မေနှင်း ရည်းစားတွေ ဘာတွေ ရှိတယ် ထင်ပြီး မေနှင်းအခန်း ဝင်လိုက်စစ်တာပေါ့လေ ”
“ ညည်းအခန်း ပွနေလို့ သိမ်းဆည်းတာအေ့ ”
“ ဒါဆို အမေဟာ အဖေ့ပုံ တွေ့သွားပြီပေါ့ ”
“ တွေ့တယ် ၊ ညည်းဟာ ကိုယ့်မိဘကို အဝတ်တွေ ကြားထဲမှာ ထည့်ထားတာ မတော်ပါဘူးအေ ”
“ အဲ့သလို ဝှက်မထားရင် အမေဆူမှာပေါ့ အမေရဲ့ ”
မေနှင်း စကားကြောင့် အမေ နှုတ်ဆွံ့သွားတယ် ။ နောက်တော့ စကား ရှေ့မဆက်တော့ ။ ဒီနောက်ပိုင်းမှာတော့ မေနှင်းနဲ့ အစ်မတို့ဟာ အမေ့ဆန္ဒကို မခံယူတော့ဘဲ အဖေ့ တစ်ယောက်တည်းပုံနဲ့ အမေနဲ့အဖေ တွဲလျက်ပုံ ဒီနှစ်ပုံကို အိမ်ဦးခန်းနံရံမှာ ချိတ်ဆွဲထားလိုက်ကြတယ် ။ မေနှင်းဘဝမှာ အဖေ ဆိုတာကို မတွေ့မမြင်ဖူးပေမဲ့ ဒီ ဓာတ်ပုံလေးလောက်နဲ့တင် မေနှင်း အာသာဆန္ဒ ပြည့်ဝသွားတယ်လို့ ခံစားလိုက်မိတယ် ။ အစ်မလည်း မေနှင်း နဲ့ ထပ်တူရှိမယ် ဆိုတာ နားလည်မိရဲ့ ။ အမေ ကရော အဖေ့ အပေါ် ဘယ်လို သဘောထားတယ် ဆိုတာ မေနှင်း ယတိပြတ် မသိနိုင် ။ ဒါပေမဲ့ မေနှင်း အခန်းထဲမှာ အမေဟာ အဖေ့ပုံကို တယုတယ ဖုန်သုတ်နေတာ ထောက်တော့ အမေ့ ရင်ထဲမှာ အဖေဟာ ရှိနေဆဲပဲ ဆိုရင် .... ။
▢ အယ်ကော်
📖ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း
မတ် ၊ ၂၀၁၆
