❝ မသေရုံ ... ရွှေဘုံကြီးမှာ ... လ ❞
( မောင်သင်းထုံ - ကျောက်မဲ )
“ တူမကြီးရယ် ... မနေ့ညက အဖြစ်တွေ ‘ ကြား ’ မဟုတ်လား ၊ ပြော မပြောချင်ပါဘူး ‘ ကြီးတော် ’ ဖြင့် ရှက်ရှက်လွန်းလို့ ”
ပြောတဲ့သူက အိမ်ရှင် အဒေါ်ကြီးပါ ။ အသက်က ငါးဆယ် ကျော်ကျော် ခြောက်ဆယ် နီးပါးလောက် ။ လူက အသားဖြူဖြူပေမဲ့ ပိန်ပိန်ပါးပါး ၊ ပုသေးသေး ။ စကားပြောတော့ ပြောသာ ပြောရတာ သူ့ခမျာ အားရပါးရ မရှိလှပါဘူး ။ မရှိဆို ‘ အံကပ် ’ အံပုံ ၊ သွားအတုတွေနဲ့ ပြောရတာကလား ။ ကိုယ် ပြောတဲ့ စကား တစ်ဖက်လူ နားလည်အောင် မနည်း ကြိုးစားပြီး ပီသအောင် ပြောရပါတယ် ။ အခုမှ ကျင့်သားရခါစ ရှိပါသေးတယ် ။ အဒေါ်ကြီးက ပြောပြ တိုင်ပင်တဲ့ သူကတော့ အိမ်နီးနားချင်း ၊ အိမ်ငှား ၊ အသက် သုံးဆယ် အရွယ်လောက် အိမ်ထောင် ရှိတဲ့ ‘ မရွှေစင် ’ ဆိုတဲ့ မိန်းကလေးပါ ။ တကယ်ဆိုရင် ပြောတဲ့ အဒေါ်ကြီးနဲ့ မရွှေစင်တို့ အရွယ်က သားအမိအရွယ် ၊ မြေးမြစ် အရွယ်လောက် ရှိနေပါပြီ ။ အဒေါ်ကြီး မှာတော့ သူ ရင်ဖွင့်ချင်တဲ့ စကား ၊ ပြောချင်တဲ့ စကားကို ‘ ပေါ့ ’ သွားအောင်လို့ ပြောရတာပါ ။ တကယ်လည်း နီးနီးနားနားမှာ မိန်းမဖော် ၊ ကိုယ်နဲ့ သက်တူရွယ်တူက ရှိမနေလေတော့ ၊ ခက်တာက မပြောဘဲနဲ့လည်း မနေနိုင်တော့ အထက်ကလို ရင်ဖွင့် ပြောရတော့တာပေါ့ ။ ရပ်ကွက် ( ၁ ) မှာမှ အဒေါ်ကြီးတို့ အိမ်က နှစ်ထပ်တိုက်အိမ်ပါ ။ အိမ်ဆောက်တော့ လမ်းမတန်းကနေ ကားသံ ဘာညာ မကြားရအောင်ရယ် ၊ ဖုန်မှုန့် ဘာညာ မဝင်ရအောင်ရယ်ဆိုတဲ့ စိတ်ကူးနဲ့ အိမ်ကို ခြံဝင်းရဲ့ ခပ်နောက်ကျကျဆီမှာ ဆောက်ထားခဲ့ပါတယ် ။ အဒေါ်ကြီးတို့ မိသားစုမှာက သားနှစ်ယောက် ၊ သမီးနှစ် ယောက် ရှိပါတယ် ။ အကြီး ဆုံးသားက အားကိုးရမလား အောက်မေ့ပါတယ် ၊ အိမ် ထောင်ရက်သားကျတော့ တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်ရဲ့သမီးကြီး နဲ့ အိမ်ထောင်ကျပြီး ဆံထုံး နောက် သျှောင်ပါသွားလိုက်တာ ဟိုမှာ မန်နေဂျာ ဘာညာ ဖြစ် မဖြစ်တော့ဖြင့် မသိပါ ဘူး ၊ မြင်တဲ့လူတွေ ပြောကြတာ သန့်ရှင်းရေး လုပ် ၊ တံမြက်စည်း လှည်းနဲ့ သူ့ခမျာ မအားရပေါင်ဗျာလို့ ပြောသံကြားရတယ် ။ အဲဒါသာ ကြည့်တော့ ၊ အိမ်မှာတုန်းက အမှိုက်တစ်စ ၊ သစ်ရွက် တစ်ရွက်တောင်မှ မကောက်တဲ့ ကောင်က ပြောပါတယ် ။
“ ဘာဖြစ်ရမှာလဲကွယ် ၊ အိမ်က မင်းတို့ ဦးကြီး ဆိုတာပေါ့ ဒီအသက်အရွယ် ရောက်နေတာတောင်မှလေ ”
အဒေါ်ကြီးက မရွှေစင် ကို ပြောချင်တဲ့ စကားကို ထြုံပိုင်းထုံ့ပိုင်း ဆက်ပြောပြီးတော့ တစ်ခါ နားသွားပြန်ပါတယ် ။ အဒေါ်ကြီးရဲ့ သားသမီး ဆိုတာက အကြီးဆုံးက သားပါ ။ နောက်တစ်ယောက်က သမီး ၊ နောက် အောက်က သား ၊ အငယ်ဆုံးကတော့ သမီးပါ ။ အချိန်တန် အရွယ် ရောက်တော့ ရှေ့ဆင့်နောက် ဆင့် အိမ်ထောင်ကျကုန်တယ် ဆိုပေမဲ့ ဒုတိယသမီး အိမ်ထောင်ကျတော့ အဒေါ် ကြီးတို့ အဖေ အမေတွေ ဆိုတာ အဲဒီ သမီးကြီးရဲ့ အိမ် ထောင်ဖက်ကို လုံးဝ သဘောမတူပါဘူး ။ အလုပ်အကိုင် ၊ ပညာမရှိ ။ နောက်ပြီးတော့ ဘာသာခြားကလည်း ဖြစ်ပြန် ဆိုတော့ သူတို့ နှစ်ယောက် ထွက်ပြေးကြပြီး အချိန်တန်တော့ အဒေါ်ကြီးတို့ အိမ် ပြန်လာ အပ်ပါတယ် ။ ဒါပေမဲ အဒေါ်ကြီးတို့ ၊ ဦးလေးကြီးတို့က ဘူးဆို ဖရုံမသီးတော့ဘဲ လုံးဝ သဘောမတူ ၊ အိမ်ရိပ်တောင်မှ အနင်းမခံဘဲ သေခန်း ဖြတ်ခဲ့ကြပါတယ် ။ ဒါတွေက မရွှေစင်တို့ ဒီအဒေါ် ကြီးတို့ အိမ်ငှား အဖြစ် မရောက်ခင် ဟိုကမ္ဘေကမ္ဘာက ဖြစ်ခဲ့တာတွေပါ ။ ပြောချင်တာက အဒေါ်ကြီး ၊ ဦးကြီးတို့မှာ အသက်တွေသာ ကြီးလာကြပေမဲ့ အားကိုးအားထား သားသမီးက မရှိဘူး ဆိုတာကို ပြောချင်တာပါ ။
ဟုတ်တယ် ။ အဒေါ် ကြီးပြောမှ မရွှေစင် စဉ်းစားမိတယ် ။ မနေ့ညက ဒုန်းဒုန်း ဒိုင်းဒိုင်းနဲ့ အသံတွေ ကြားရပါတယ် အောက်မေ့တာ အဒေါ် ကြီး ပြောပြတဲ့ အကြောင်းလို့ မထင်မိဘူးရယ် ။ မရွှေစင်တို့ ငှားနေတဲ့ အခန်းက လမ်းဘေး နဲ့ တအား ကပ်နေတော့ ဒါ အချိန်မတော်ကြီးမှာ ထော် လာဂျီ မောင်းတဲ့ အသံများ လား ၊ ဒါမှမဟုတ် နောက်နားက တရုတ်အိမ်တွေက အိမ်ပြန်တာ နောက်ကျတော့ မနက်အတွက် ချက်ရပြုတ်ရအောင် ထင်းတွေ တအုန်းအုန်း ထခွဲနေကြတာ နေမှာရယ်လို့ ထင်နေတာရယ် ။ ဪ ... လက်စသတ်တော့ အဒေါ် ကြီးတို့ အိမ်ထဲက ကြားရတဲ့ အသံတွေပါလား ။ အချိန် မတော်ကြီးကျမှ ပြောပါတယ် ။
အိမ်ရှင်အဒေါ်ကြီးက ဦးလေးကြီးထက် အသက် ကြီးပုံ ရတယ် ။ အဒေါ်ကြီးက ခြောက်ဆယ် ဆိုရင် ဦးလေးကြီးက ငါးဆယ့်ငါး အကျော် လောက် ရှိဦးမှာရယ် ။ ငယ်ငယ်တုန်းက မြင်းမောင်း ၊ လားမောင်း အလုပ်ကြမ်းတွေ လုပ်ခဲ့တော့ လူဆိုတာ ထောင် ထောင်မောင်းမောင်းကြီးရယ် ။ အားခွန်ဗလကလည်း ခုထိကို ထမ်းဟယ်ပိုးဟယ် လုပ်နိုင် တုန်းရယ် ။ အလုပ် လုပ်နိုင်မှတော့ အစားကလည်း စားနိုင်တုန်းပေါ့ ။ အဒေါ်ကြီး ဆိုတာ နဂိုကမှ ခပ်ပိန်ပိန် ၊ အစားအသောက် ကလည်း ဇီဇာကြောင် ၊ စားတော့လည်း ကြောင်စာလောက် ဆိုတော့ ငယ်ငယ်တုန်းတော့ ဒီအဒေါ်ကြီးရဲ့ပုံစံ ဘယ်လိုရှိမယ် မဆိုနိုင်ဘူး ။ ခုတော့ ပိန်ပိန်ပါးပါး ၊ လေလာ ရွက်လှုပ် ကလေးရယ်ပါ ။ အရွယ် ကောင်းတုန်းကဖြင့် အဒေါ် ကြီးက ‘ တော ’ ဈေးပတ် လိုက်ရောင်းတယ် ။ ဦးလေးကြီးက မြင်းမောင်း ၊ လား မောင်း ၊ ပစ္စည်းအငှားသယ် တဲ့ အလုပ် လုပ်တယ် ။ ခုလို အသက်အရွယ်တွေ ကြီးလာရတော့ လူတွေ ဆိုတာ အိုမင်း မစွမ်း ရှိလာရောပဲ ။ တခြား သူတွေလိုမျိုး သွေးတိုး ၊ ဆီးချို ဆိုတဲ့ တွဲဖက်ရောဂါတွေကလည်း စွဲကပ်လာပြန်တော့ နှစ်ထပ်တိုက်ကြီးနဲ့ နေနေရတယ်သာပြောတာ ရွှေကျောင်းပြောင်ပြောင် ဝမ်းခေါင်ခေါင် ဖြစ်ရတော့တာပေါ့ ။ သားသမီးတွေ မွေးထားပြီးမှ အားမကိုးရ ၊ အထောက်အပံ့က မရတော့ ဝင်ငွေရမယ့် နည်းလမ်းလေး ရှာကြံကြတဲ့အခါ တွေ့တာ ကတော့ အိမ်ရှေ့မှာ အိမ်မကြီးနဲ့ လမ်းဘေးကျန်တဲ့ မြေနေရာလေးမှာ အိမ်တန်းလျား ဆောက် ၊ အခန်းဖွဲ့ပြီးမှ အိမ်ခန်း ငှားစားကြရတယ် ။
မရွှေစင်တို့ အခန်းက အနောက်ဘက် အစွန်ဆုံး အခန်း ၊ မရွှေစင်ရဲ့ ယောက်ျားက လခစား လုပ်တယ် ။ သားသမီးက သုံးယောက် ၁၅ ပေ ပေ ၂၀ အခန်းလေးထဲမှာပဲ အိပ်စရာ စင်ရှိတယ် ။ ဒီအထဲ မှာပဲ ထမင်းချက် ၊ ဒီအခန်း ထဲမှာပဲ ဧည့်ခန်း ဖြစ်သလို နေကြရတယ် ။ ပေးရတဲ့ လခနဲ့ တော့ ‘ သင့် ’ ပါတယ် ။ ‘ စပေါ် ’ မရှိဘူး ။ မရွှေစင်တို့နဲ့ ကပ်လျက် အခန်းက ကျောင်းသူ ကျောင်းသား မောင်နှမတစ်တွေ ကျောင်းတက်ဖို့ လာနေကြတာ ။ ဟင့် အင်း အဖေတို့ အမေတို့က ရွာမှာ စိုက်ပျိုးရေး အလုပ်တွေ ရှိနေကြတော့ ဆီ ပို့ရင်း ၊ ဆန် ပို့ရင်း ၊ ဟင်းချက်စရာ ပေးရင်း ၊ အိမ်လခပေးရင်းက တစ်လ မှ တစ်ခါ ဒါမှမဟုတ် နှစ်လ မှ တစ်ခါ လာကြတာ ဆိုတော့ မရွှေစင်တို့က ကိုယ့်သားသမီးတွေ ထိန်းရင်း ပြုရင်းက အိမ်နီးနားချင်း ကလေးတွေပါ ကူညီထိန်းသိမ်း စောင့်ရှောက်ပေးရပါတယ် ။
ဟိုဘက်က ကျန်ခဲ့တဲ့ အခန်းတွေ ဆိုတာကလား ကားသမားလင်မယား တစ်ခန်းရယ် ၊ မူကြိုဆရာမတို့ တစ်ခန်းရယ် ဒါပဲလား ရှိပါတယ် ။ အဲဒီအထဲကမှ အိမ်ရှင် အဒေါ်ကြီးက မရွှေစင်တို့ အခန်းရယ် ၊ မရွှေစင်က ခင်မင်ရင်းစွဲ ရှိတာရယ်ကြောင့် မနေ့ညက သူတို့ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အကြောင်းရင်းကို မခြွင်းမချန် ပြောတာပါ ။
ဒီနေရာမှာ မိန်းမတွေနဲ့ ယောက်ျားတွေ အာသဝေါ ကုန်တဲ့ နေရာမှာ မိန်းမတွေက ပိုပြီး ကုန်လွယ်ကြတယ်လို့ ကြားဖူးရဲ့ ။ အဒေါ်ကြီးနဲ့ ဦးလေးကြီးတို့ အဖြစ်ကို ကြည့်လေ ။ ဦးလေးကြီးက စားနိုင်သောက်နိုင်နဲ့ ကျန်းမာ သန်စွမ်းနေတုန်း ရှိသေးရဲ့ ။ အဒေါ်ကြီး ဆိုတာ စားတော့ ‘ အံကပ် ’ တပ်ထားတဲ့ သွားတွေနဲ့ စားရတော့ အစာက ကောင်းကောင်း မကြေချင် ။ အစာ မကြေတော့ အာဟာရ မဖြစ် ။ အာဟာရ မဖြစ်တော့ သားစိတ်မယားစိတ်တွေက မရှိတော့ပါ ။ ပုတီးစိပ် ၊ တရားထိုင် ဖြစ်နိုင်ရင်တော့ ဘဝရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်တွေ မှာ အေးအေးချမ်းချမ်းသာ နေချင်ပါတော့တယ် ။
ဦးလေးကြီးကတော့ အစားအသောက် ကြူးတယ် ။ မြေပဲဆန်လို အဆီအအိမ့်တွေ ကြိုက်တယ် ။ ထန်းလျက် ၊ သကြား အချိုလည်း စားတယ် ။ အရေးထဲ သူတို့သား လူပျို နေမကောင်းတုန်းက အိမ်ကို ဒေါက်တာအောင်ဝင်း ပင့်ပြီး ဆေးသွင်းတုန်းက ဆရာနဲ့က ခင်မင်ရင်းစွဲ ရှိနေတော့ အဲဒါ ဦးလေးကြီး ဆိုတာ ဈေးသွားရင်း ဖြစ်ဖြစ် ၊ လမ်းလျှောက်ရင်း ဖြစ်ဖြစ် ဝင်လည်ဖြစ်တယ်လေ ။
“ ဆရာ ... ကျုပ် ထမင်းစားသောက် မကောင်းလို့ အားဆေးလေး ပေးပါဦး ” ဆိုပြီး ဘားပလက်ပြားဝါ တာတာလေးတွေ တောင်းပြီး စားတတ်တယ် ။ စီဗစ်တို့ ၊ ဖြူရာမင်းဘီစီတို့လို ဘာပဲ တောင်းတောင်း အားဆေးသာ ဖြစ်ပလေ့စေ ဦးလေးကြီး ကတော့ ဆရာဝန်ဆီမှာ တောင်းတော့တာပါပဲ ။ ဆရာဝန်ကလည်း လူကြီးကို အားဆေး ဘာညာ ပေးရတာ ကုသိုလ်ရပါတယ်လေ ဆိုပြီး ပေးပါတယ် ။ အနည်းနဲ့ အများပေါ့ ။ ဒီလိုနဲ့ မရွှေစင်တို့ ငှားနေကြတဲ့ အိမ်ရှင် ဦးလေးကြီး တစ်ယောက်ဟာ စားကောင်း သောက်ကောင်းနဲ့ ခွန်အားတွေ ရှိချင်တိုင်း ရှိနေတော့တာပေါ့ ။
သားသမီး အကြီးတွေ တောင်မှ အိမ်ထောင်ကျလို့ ခွဲနေကြပေမဲ့ အဒေါ်ကြီးတို့ကတော့ အဘိုးကြီး အဘွားကြီး နှစ်ယောက် အခန်းခွဲ မအိပ်ကြသေးပါဘူး ။ ပြောရရင် ဒါကလည်း ဦးလေးကြီးရဲ့ ဆန္ဒလည်း ပါပါတယ် ။ နောက်ပြီးတော့ စဉ်းစား ကြည့် ၊ သမီးအငယ်ဆုံးလေး ကလည်း လားရှိုးသား တစ်ယောက်နဲ့ အိမ်ထောင်ရက်သားကျတော့ လားရှိုးကို ကောက်ကောက်ပါအောင် လိုက်သွားခဲ့ပါရောလား ။ ဘယ်ကလာ အဒေါ်ကြီး ၊ ဦလေးကြီးတို့မှာ ကူဖော်လောင်ဖက် ရှိတော့လို့တုံး ။ ဒီတော့ ဦးလေးကြီးက အဒေါ်ကြီးကို ပြောပါတယ် ။ တို့မှာ တစ်အိမ်လုံးမှ ဒီအဘိုးကြီး ၊ အဘွားကြီး နှစ်ယောက်တည်း ရှိတဲ့ဟာကို မတော် ညရေးညတာများ ဖျားနာနေမှဖြင့်ကွာ ဆိုတာနဲ့ အဘွား ကြီးကလည်း ဟုတ်ပါတယ်လေ ဆိုပြီး မခွဲအတူ အိပ်ခဲ့ကြတာ အခုထက်ထိပါ ။
အဒေါ်ကြီးတို့ နှစ်ယောက်ကို အိမ်စရိတ် ရအောင်ဆိုပြီး သားသမီးတွေက စားစရိတ် ထောက်ပံ့ကြပါတယ် ။ ဒါပေမဲ့ အဒေါ်ကြီး ဆိုတာ နဂိုကတည်းက ဈေးရောင်းခဲ့တဲ့သူဆိုတော့ ခု လည်း ထမင်းဟင်း ချက် စားရုံ အလုပ်ရှိတာ ။ ကျန်တဲ့ အချိန်တွေမှာ ပျင်းပါတယ်လေ ဆိုပြီး မြို့မဈေးကြီးထဲ သွား ၊ မုန်ညင်းချဉ် ၊ တိုဟူးဖြူလေး ရောင်းတန်ရောင်း ၊ ပဲပုပ်ပြား ၊ စွန်တံခြောက်လေး ရောင်းလိုရောင်း ၊ ဈေးထွက် နေရတော့ တစ်ဖက်က ဝင်ငွေလည်း ရ ၊ အပျင်းလည်း ပြေ ၊ အချိန်ကုန်လည်း သက်သာတာပေါ့ မဟုတ်ဘူးလား ။ ဟော ဒါပေမဲ့ ဈေးထဲမှာ တစ်နေကုန် တငုတ်တုတ်တုတ်နဲ့ နေနေတုန်းကတော့ ကိုယ်က ‘ ဇော ’ နဲ့ ဈေးဝယ် မျှော်တဲ့ စိတ်နဲ့မို့သာ မသိသာပေမဲ့ အိမ်ရောက်လို့ ထမင်း လည်း စားပြီးရော ကျောခင်း လိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် လူက အိပ်ချင်လာပါရောပဲ ။ တစ်နေကုန်ဆိုတော့ နောက်ကျောတွေ တက်တာကိုး ။ အဲဒီမှာ ပြဿနာက စ,တော့တာပါပဲ ။ အဒေါ်ကြီး ဈေးထွက်ချိန်မှာ အိမ်မှာ ကျန်ခဲ့တဲ့ ဦးလေးကြီးက ထမင်းဟင်း ချက်တယ် ၊ အိမ်သန့်ရှင်းရေးလုပ်တယ် ။ အိမ်ဝင်းထဲမှာ မြက်ပေါက် ၊ အမှိုက်မီးရှို့ပေါ့ ။ အချိန်တန်တော့ ဈေးထမင်းပို့သွား ၊ ပြန်လာ ၊ ရေမိုးချိုး ၊ တစ်ရေးတစ်မော အိပ်ထားတော့ ညဆိုရင် အတော်နဲ့ကို မအိပ်တော့ပါဘူး ။ အရေးထဲ ဦးလေးကြီး ဆိုတာက ငယ်မူတွေ ပြန်ပြီး အဒေါ်ကြီးကို ဟိုထိဒီထိ လုပ်တော့ ပင်ပန်းနေလို့ အိပ်ချင်နေတဲ့ အဒေါ် ကြီး ဆိုတာ စိတ်တိုစိတ်ဆိုးပြီး ရန်ဖြစ်ရတော့တာပေါ့ ။ ဒီ အသက်အရွယ် ကုသိုလ်ရ အောင် တရားစာအုပ်တွေ ၊ တရားခွေတွေ ဝယ်ထားပေးလည်း တရားအသိ မရှိပါဘူး ။ ခက်လိုက်တဲ့ လူနှယ် ။
“ တစ်ညသားများ သိလား မရွှေစင်ရယ် ... သူနဲ့ မအိပ်ရကောင်းလား ဆိုပြီး မင်းတို့ဦးလေးက ဘာလုပ်တယ် မှတ်သတုံး ” ဆိုပြီး ပြောပြပါတယ် ။
ဦးလေးကြီးက အဒေါ် ကြီးကို တို့ကနန်း ဆိတ်ကနန်း လုပ်တော့ စိတ်တိုပြီး အိပ်မရတာနဲ့ ရွှေစင်တို့ရဲ့ အဒေါ်ကြီးဟာ တစ်ခါတည်း အိပ်ခန်းက ထွက် ၊ အိမ်ရှေ့ ဧည့်ခန်းထဲလာ ၊ အိမ်ရှေ့က ဧည့်သည် စောင်သည်လာရင် အိပ်ရပြုရအောင် ထားတဲ့ ခုတင်ပေါ် သွားအိပ် နေလိုက်ပါတယ် ။ ဦးလေးကြီးက အခန်းထဲ ပြန်လာအိပ်ဖို့ ခေါ် ပေမဲ့ အဒေါ်ကြီးက ပြန်မလိုက်ဘဲနေတော့ ဦးလေး ကြီးဆိုတာ ဘာလုပ်တယ် မှတ်လို့တုံး ။ အိမ်မှာ ရှိတဲ့ လက်သမားသေတ္တာထဲက လွှတစ်လက်ကိုယူ ၊ အဒေါ် ကြီး အိပ်နေတဲ့ ခုတင်ရဲ့ ခြေထောက်တစ်ခုကို လွှနဲ့တိုက် ဖြတ်နေတာနဲ့ အဒေါ်ကြီး ခမျာတော့ ကျွန်းခုတင်တိုင်လေး ပျက်ရချေလားဆိုပြီး တွေးမိပြီး နှမြောလို့ ဦးလေးကြီး ခေါ်ရာ လိုက်အိပ်ခဲ့ရတဲ့ အကြောင်း ပြောပြပါတယ် ။
အဒေါ်ကြီးတို့ မိသားစုမှာ သား တစ်ယောက် ၊ သမီး နှစ်ယောက် အိမ်ထောင်ကျ သွားခဲ့ပေမဲ့ အခုနောက်ဆုံး လားရှိုးသားနဲ့ အိမ်ထောင်ကျတဲ့ သမီးရဲ့အထက်မှာ သား တစ်ယောက် ကျန်ပါသေးတယ် ။ သူကတော့ လူပျိုပါ ။ အသက်က သုံးဆယ်လောက် ရှိနေပါပြီ ။ အလုပ်က အရောင်းအဝယ် အလုပ် ဆိုတော့ ခရီး ထွက်နေရတာ များပါတယ် ။ အဒေါ်ကြီးတို့ ဆိုတာ လောဘကြီးပြီးတော့ အိမ်ကြီးကို နှစ်ထပ်အိမ် အကြီးကြီး ဆောက်ထားပေမဲ့ ဘယ်ကလာ လူကနည်း ၊ ပူကလည်း ပူတော့ အိမ်ပေါ် ထပ်မှာ ဘယ်သူမှ မအိပ်ပါဘူး ။ မအိပ်တာ ၊ လူမနေတာ ကြာတော့ အပေါ်ထပ် ဆိုတာ ဖုန်တွေမှာ လက်လေးသစ်လောက် ရှိနေပါပြီ ။
အောက်ထပ်မှာက အဘိုးကြီး အဘွားကြီး အိပ်ခန်း ၊ သူတို့သား အိပ်ခန်း တစ်ခန်း ၊ မီးဖိုက တစ်ခန်း ၊ ဧည့် သည်က တစ်ခန်းလားပဲ ရှိပါ တယ် ။ ခရီးထွက်နေတဲ့ ‘ သား ’ အိမ်မှာ မရှိရင်တော့ အခန်းတံခါး ပိတ်ထားလိုက် တာပါပဲ ။ သားက အိမ်မှာ ရှိ ရင်လည်း တစ်ပတ် ဆယ်ရက် ထက် မပိုပါဘူး ။ နောက်တစ်ခါ ခရီးထွက်သွားပြန်ရောပဲ ။ သား အိမ်မှာရှိရင် သီချင်းသံ ၊ တီဗွီ ဘာညာ ဖွင့်သံ ကြားရပေမဲ့ တခြား ရက်တွေမှာတော့ အဒေါ်ကြီးတို့ အိမ်မှာ မှောင်ကြီးမည်းမည်းထဲ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက် နေတာတွေက များပါတယ် ။ ဧည့်သည် စောင်သည်လည်း မလာပါဘူး ။ အိမ်နီးနားချင်း ဆိုတာကလည်း လူငယ်တွေ ဆိုတော့ လူကြီးတွေချည်း ရှိတဲ့ အဒေါ် ကြီးတို့ အိမ်ဟာ တိတ်ဆိတ်မှုက ကြီးစိုးလို့ နေပါတော့တယ် ။
“ မရွှေစင်ရယ် ဒီ စိတ်တွေက တယ် ကြောက်စရာ ကောင်းတာပါလား ။ မပြောသင့်မှန်း မသိ ၊ ပြောသင့်မှန်း မသိ ... ပါ ဆို နေ .. ” ဆိုပြီး အဒေါ်ကြီးက သူ့အဖြစ်ကို မရွှေစင်ကို ပြောပြပြန်ပါတယ် ။ အဲဒီနေ့က အိမ်မှာ အဒေါ်ကြီးတို့ရဲ့ သားကလည်း ရှိနေပါတယ် ။ ည ဆယ့်နှစ်နာရီခွဲလောက်မှာ ဦးလေးကြီးက အဒေါ်ကြီးကို အိပ်လို့ မရအောင် နှောင့်ယှက်နေတာနဲ့ စိတ်တိုပြီး သူ့လက်က လွတ်ရင်ပြီးရော ဆိုတဲ့ စိတ်နဲ့ အိပ်ပျော်နေတဲ့ သား ဖြစ်သူရဲ့ အခန်းထဲဝင် ၊ ခုတင် အလွတ် တစ်ခုမှာ ဝင်အိပ်တာကို အပြင်ကနေ ဦးလေးကြီးက အတင်းလိုက်ခေါ် ၊ ပိတ်ထားတဲ့ အခန်းတံခါးကို အပြင်ကနေ တဝုန်းဝုန်းထု ခေါ်လို့ မရတော့ အပြင်ကနေ ရုန့်ကြမ်းတဲ့ စကားတွေ ပြော ၊ မင်းက ငါနဲ့ မအိပ်ဘဲ ဘယ် လင်ငယ်နဲ့ အိပ်ချင်လို့လဲ အတင်းအော်ပြောနေတာနဲ့ အဒေါ်ကြီးလည်း ညကြီး သန်းခေါင် ရှက်တာနဲ့ ဦးလေးကြီး နောက် လိုက်ခဲ့ရပုံတွေကို ပြောပြပါတယ် ။
“ ကြီးတော်က ဦးလေးကို စားကောင်းသောက်ဖွယ် တွေ ကျွေးသလားမှ မသိတဲ့ ဟာ ... ”
“ ထူး မကျွေးပါဘူးတော် ၊ သူလိုငါလို ဟင်းပဲ ချက်ကျွေးတာပါ ”
ဦးလေးကြီးက ကြီးတော် ထက် အသက် ငယ်တော့ ကျန်းမာတယ် ၊ စားနိုင် သောက်နိုင်တယ် ။ ငယ်က တည်းက အလုပ်ကြမ်း လုပ် လာတော့ ခုထိ စားနိုင် သောက်နိုင်တုန်းရယ် ။ ရွှေစင် က စားတဲ့သောက်တဲ့ အကြောင်း ပြောမှ ကြီးတော် သတိထားမိတာ တစ်ခုရှိတယ် ။ ဦးလေး မြေပဲဆန် ကြိုက်တယ် ။ အသက်ကြီးလာတော့ နှစ်ယောက်စလုံး အနွေးဓာတ် လိုတယ် ဆိုပြီး ‘ ကစော် ’ ချက်စားကြတာလည်း ရှိတယ် ။ တစ်ပတ် တစ်ခါလောက်ပါ ။ ကစော်ဖတ် ဆိုတာက ဆန်ကို အချဉ်ဖောက် ၊ အရက်လုပ်တာမျိုးပေါ့ ။ ခုတော့ အရက် မဖြစ်ခင် ဆန်အချဉ်ဖတ်ကို ဈေးကနေ ဝယ်လာ ၊ အိမ် ရောက်တော့ ကျိုချက် ၊ သကြားထည့် ၊ ကြက်ဥ ဖောက်ထည့် စားရတဲ့ အစား မျိုးပါ ။ သောက်လိုက်စား လိုက်ရင် ချဉ်တင်တင် ၊ ချိုတိုတို ၊ ပူရှိမ်းရှိမ်း ၊ အီလည်လည် နဲ့ အားဖြစ်တဲ့ အစာပါ ။ လူမမာတွေ ကျွေးရတာမျိုးပါ ။ အိမ်ရှေ့က မရွှေစင်လေး ပြောပြမှ သတိထား မိတယ် ။ ကစော်ချက် ဆို ဦးလေးကြီးက သိပ်ကြိုက်တာကလား ။ နောက်ဆို တဖြည်းဖြည်း လျှော့ကျွေးမှ ပုံတော်မှာပါ ။ ဟုတ်တယ် ၊ နင်တို့ရဲ့ ဦးလေးကြီး ဆိုတာလေ ဒါတွေကြောင့် သူ့စိတ်တွေက အရွယ်နဲ့ မမျှအောင် နုပျိုနေလေသလားမှ မသိတာနော် ။
တစ်လောကတော့ လားရှိုးမှာ အိမ်ထောင်ကျတဲ့ သမီးငယ်တို့ လင်မယား ၊ သူတို့ ကားလေးနဲ့ အိမ်အလည် ရောက်လာကြတယ် ။ သူတို့ ရောက်တော့ အိမ်မှာ အဒေါ် ကြီးတို့ နှစ်ယောက်တည်း အဘိုးကြီး အဘွားကြီး နိစ္စ ဓူဝ ချက်ပြုတ်စားသောက် နေ ရတာ မြင်တော့ မဖြစ်သေးပါဘူးဆိုပြီး အိမ်အတွက် ကူဖော်လောင်ဖက် ထမင်းချက် ၊ အဝတ်လျှော် အိမ်ဖော်မလေး တစ်ယောက် ရှာပေးကြတယ် ။ မိုင်းစံရွာက ‘ အေးရွှေ ’ တဲ့ ။ ဆယ့်လေးငါးခြောက်နှစ် လောက် ရှိကရော့မည် ။ ထွားထွား ၊ ပြားပြား ၊ ဖြူဖြူကြီး ၊ ထင်ထင်ပေါ်ပေါ်ကြီးရယ် ။ အလုပ်လုပ်တာ ‘ လေး ’ ပေမဲ့ သမီးတို့ ငှားပေးသွားတာ ဆိုတော့ အဒေါ်ကြီးက ဘာမှ မပြောပါဘူး ။ အနေအထိုင် ၊ အပြောအဆို သင်ပေးတယ် ။ နောက်တော့ အချက်အပြုတ်ပါ သင်ပေးတယ် ။ မဆိုးဘူး ။ ကြာတော့ အဆင်ပြေသွားကရောပဲ ။ ဒီလိုနဲ့ နေလာလိုက်တာ လေးငါးခြောက်လကြာတော့ လားရှိုး သမီးက မီး ဖွားဖို့ကိစ္စ ပေါ်လာတာနဲ့ လှမ်းခေါ်တော့ အဒေါ်ကြီးဟာ ဦးလေးကြီးကို အိမ်မှာ ထားခဲ့ပြီး သမီးရှိရာ လားရှိုးကို ပြေးခဲ့ရပါတယ် ။ သမီးအရေး အတွက် လာရတော့ အဒေါ် ကြီးမှာ ဦးလေးရဲ့ အနှောင် အဖွဲ့ကနေ လွတ်လာတော့ စိတ်ချမ်းသာတာပေါ့ ။ ပျော်တောင် ပျော်သေးတယ် ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ရက်ကနေ နှစ်ရက် ၊ နှစ်ရက်ကနေ သုံးရက် ကြာလာတော့ အိမ်မှာ ကျန်ခဲ့တဲ့ ဦးလေးကြီးကို စိုးရိမ်လာရော ။
ဦးလေးကြီးရဲ့ စိတ်ရိုင်းတွေ ကြောင့်ပါ ။ အိမ်မှာက သူတို့ မြေးအရွယ် ၊ သမီးအရွယ် မိန်းမပျိုလေး တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့တာကို အဒေါ်ကြီး စိတ်မချဘူး ။ တစ်မြို့တည်းမှာ နေတဲ့ သားကြီးရဲ့ သားသမီးတွေက ည ည သူတို့ အဘိုးအိမ် လာစောင့်ပေးကြမယ်လို့တော့ ပြောပါတယ် ။ လာရော စောင့်ကြရဲ့လား ။ ကလေးတွေ ဆိုတာ ကာရာအိုကေတို့ ၊ ဂိမ်းတို့ ကစားတာကလည်း မက်ကြပါသနဲ့ ။ ဒါတွေ စဉ်းစားမိတော့ အဒေါ်ကြီး လူကသာ လားရှိုး ရောက်နေတာ စိတ်က အိမ်ပြန်ရောက်နေပြီရယ် ။ အဒေါ်ကြီးဟာ အစကတော့ သမီးငယ် ဆီမှာ ပျော်ရင် ပျော်သလောက် နေလိုက်မယ်လို့ စိတ်ကူးပြီးမှ အိမ်မှာ ကျန်ခဲ့တဲ့ ဦးလေးကြီးကို စိတ်မချတာနဲ့ သမီးငယ် မီးထွက်ပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း အိမ်ပြန်လာခဲ့လိုက်တယ် ။ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ အေးအေးဆေးဆေးပါ ။ ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား မကြားမှ အဒေါ်ကြီး ‘ ဟင်း ’ ချနိုင်ပါတော့တယ် ။ မနေ့ညက အဖြစ်ကတော့ ဦးလေးကြီးက အဒေါ်ကြီးကို သူနဲ့ အတူ မအိပ်ရကောင်းလား ဆိုပြီး ပူညံပူညံ လုပ်နေတာနဲ့ နားအေး ပြီးရော ဆိုပြီး မီးဖိုချောင်ထဲ ဝင်အပုန်း ဦးလေးကြီးက စိတ်ဆိုးလို့ နောက်ကနေ လိုက်ပြီး မီးဖို ချောင် ကျွန်းတံခါးကို ရဲတင်း နဲ့ လိုက်ခုတ်လို့ တဝုန်းဝုန်း ဆူညံတဲ့ အသံတွေ ထွက်ရတဲ့ အကြောင်း အဒေါ်ကြီးက မရွှေစင်တို့ကို ပြောပြပါတယ် ။
ဦးလေးကြီး ပြောပါတယ် ။ သူ အပျော်အပါး ကြိုက်ရင် ၊ ခေတ်ပေါ် ရောဂါ မကြောက်ရင် ပျော်စရာတွေ ရှိပါတယ် ။ အဲဒီလိုလည်း မဟုတ်ဘူး ။ အိမ်က မိန်းမပျိုလေးကိုလည်း မကောင်းတဲ့ စိတ်မထားပါဘူး ။ အိမ်က ဦးလေးကြီး အမြဲ နှိပ်စက်နေ တာကတော့ အဒေါ်ကြီးကိုပါ ။ အိမ်ထောင်ရှင်တွေ အားလုံး သိကြပါ ။ ညသန်းခေါင် လင်မယား ရန်ဖြစ်ကြပြီ ဆိုရင် များသောအားဖြင့် ... ။ ဟုတ်တယ် ။ အဲဒါကြောင့် အဒေါ် ကြီး ပိုရှက်ရတာပေါ့ ။ မရွှေ စင်ရယ် ... အဒေါ်ကြီး အဖြစ်က ... ။ အေး ... ကွယ် ... ။
⎕ မောင်သင်းထုံ ၊ ကျောက်မဲ ၊
📖ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံ မဂ္ဂဇင်း
ဩဂုတ် ၊ ၂ဝ၂ဝ
