လောကဓာတ်

 

❝ လောကဓာတ် ❞
     ( ပီမိုးနင်း )

ကဆုန်လရာသီ ဖြစ်လေ၏ ။ ညနေ ငါးနာရီနှင့် ခြောက်နာရီ စပ်ကြား ဘယ်ဝယ် မြောက်တောင် မျက်စိ တစ်ဆုံး ကောင်းကင် စက်ဝိုင်းသို့ တိုင်အောင် ကျယ်သော လယ်ပြင်ကြီးမှာ ရွှေလယ်ပြင်ကြီး ဖြစ်၍ နေသည်ကား အနောက်ဘက် ကောင်းကင်၌ မိုးနတ်ပန်းချီ၏ စုတ်တံဖြင့် ရေးခြယ်၍ ထားသည်နှင့် တူသော ရွှေအိုင် - ရွှေချောင်း - ရွှေအင်း - ရွှေမြစ် - ရွှေသောင် - ရွှေတောင် - ရွှေတော ရှုမောဖွယ်ရာ ရွှေတိမ် ရှုမျှော်ခင်းများမှာ ရွှေဆေးမင်လောင်းကျ ကူးစက်၍ နေခြင်း ဖြစ်လေ၏ ။ အချို့သော ရှုခင်း အစိတ်အပိုင်းများမှာကား တောမီးလောင် သလို မိုးမီးလောင်သလို ဖြစ်၍ နေလေ၏ ။

ထိုမှာ ဤမှာ မြင်ရသော ပျဉ်းမပင်များသည်ကား အပြာပွင့် ထဘီအင်္ကျီများကို ဆင်သကာ ညနေချမ်း အခါ၌ မူရာဆန်းပြား ရုပ်ဆင်းကိုပြသရန် ထလာကြသော ပျိုကညာများပေလားဟု မှတ်ထင်ရလောက်အောင် ချစ်ဖွယ်သော အသွင်ကို ဆောင်ကြလေ၏ ။

ကြိမ်နှင့် သကာ အနောက်ဘက်စူးစူးသို့ မောင်းနှင်၍ သွားသော လှည်းသမား၏ အသံနှင့် ခြူသံ ဆည်းလည်းသံ တို့သည် လူ့ပြည်၏ ထူးခြားခြင်း တစ်မျိုးပေဟု တွေးဖွယ်ရာ ဖြစ်လေ၏ ။

ရွာပေါ်၌ ဝှေ့ကာယမ်းကာ ကသလို ယိမ်းနွဲ့ကြသော အုန်းပင်သစ်ပင်များနှင့် လက်ပံပင်ကြီး တစ်ပင်မှ အိပ်တန်းတက်သော ငှက်တို့၏ အသံများသည် စီစီညံညံ လေထဲ၌ ဝဲပျံကြပုံမှာ ဆည်းလည်းသံလွင် ဂျိုးဂျင် မြည်သံ ငြင်းခုံ ရန်တွေ့သံများနှင့် တူလေ၏ ။

အချို့သော ရွှေရောင်တိမ်တောင်များမှာ အသွေးအရောင် ပြောင်းကြလျက် နီရာမှ မောင်းစပြုလေ၏ ။ ထိုအခါ လယ်ပြင်ကြီးမှာ ညဉ့်၏ တောင်ပံရိပ်ဖြင့် ရိပ်ငြိမ်ခြင်းတစ်မျိုး ဖြစ်၍ လာလေ၏ ။ လောကဓာတ်ကြီး တစ်ခုလုံးသည် အသေ မဟုတ် ။ လှုပ်လှုပ်ရှားရှား အမြဲရွေ့လျားပြောင်းလဲခြင်းတည်း ဟူသော အသက်ဖြင့် အမြဲ ရှင်လျက်နေပုံကား ထင်ရှား သိသာလှပေသတည်း ။

အရောင်အဆင်းနှင့် အမှောင်အလင်းသည် အမြဲ မရပ်မနား ပြောင်းလဲ၍နေခြင်း ၊ အချိန်တည်း ဟူသော စက်ရထားသည် အမြဲ သွား၍နေခြင်း ။ မရပ်မနား အဘယ်ကို အရေးတကြီး သွားသည်ဟု မသိရသော လေပြည်သည် ဆံပင်ကို ဖြန့်ကာ ပြေးလွှား၍ နေခြင်း ၊ သက်ရှိသက်မဲ့ အရာ ဟူသမျှ ရပ်တည်၍ မနေ ။ အမြဲတစေ ပြောင်းလဲသော အခြေအနေ၌ ရှိခြင်း ၊ နေ့အချိန် ထွက်၍ ညဉ့်အချိန် ဝင်ခြင်း စသည်တို့ကို ဆင်ခြင် လိုက်သောအခါ စကြဝဠာ အနန္တ တောတောင် ရေမြေ ဟူသမျှသည် တစ်ခုတည်းသော အသက်ဓာတ်တည်း ဟူသော စက်ရဟတ်ကြီး လှည့်တိုင်း လည်၍ နေရပေသည်တကားဟု တွေးမိလေသည် ။

အချိန်သည်ကား သာယာတုန်းပင် ။ အရောင် ရှိသေးသမျှ လှပတုန်းပင် ။ ရှိခြင်းနှင့် မရှိခြင်းသည် ဆက်၍ နေ၏ ။ ထင်ရှားခြင်းနှင့် ကွယ်ပျောက်ခြင်းသည် တစ်စပ်တည်း နေ၏ ။ ဆင်းရဲခြင်းနှင့် ချမ်းသာခြင်းသည် အမြဲ ပခုံးချင်း ပွတ်ကာ ဖြတ်သန်း သွားလာ၍ နေ၏ ။ နေ့နှင့် ညဉ့်သည် တမတြာ တစ်ခဏ ကာလကလေးဖြင့် ဂဟေဆော်၍ ထားသကဲ့သို့ပင် ဤသာယာလှသော လောကဓာတ် အရိပ်အရောင်သည် မသာမယာသော လောကကြီး၏ ဝါကြွားသော ဆင်ယင်တန်ဆာပေတကား ။

မသန့်မရှင်း ပုပ်သိုးပျက်ပြား ၊ ရွေ့လျားခြင်းတည်း ဟူသော ဒုက္ခကြီးကို အမြဲ ခံစား၍ နေရသော ကိုယ်ခန္ဓာ ဒုက္ခိတကြီးသည် အလှအပ ပန်းနံ့သာ အမွှေးဖြင့် ဆင်သကာ ရုပ်ဆောင်သည့် ပမာလို ဤလောကဓာတ်၏ သာယာဟန် ရှိသော တောတောင်ရှုခင်း ၊ တိမ်ရောင် အဆင်းတို့သည်လည်း မသာမယာ ဒုက္ခိတ လူ့ရွာကို သာယာဟန် ရုပ်ဆောင်၍ ပြခြင်းပေတကား ။

နာနာဘာဝ ဖုတ် ၊ ပြိတ် ၊ တစ္ဆေတို့သည် လှပသော အသွင်ကို ဆောင်၍ ပြသော်လည်း ကြာမြင့်စွာ မဆောင်နိုင်ကြပေ ။ ဤလောကဓာတ်ကြီးသည်လည်း ဤယခု တစ်ခဏသာ ရုပ်ဆောင်၍ ပြနိုင်၏ ။ မကြာမီ မည်းမှောင်လျက် ကြောင်သည် ကြွက်ကို ဖမ်းတွေ့မည် ။ ညဉ့်ငှက်နှင့် ပိုးမွှား ၊ မရိုးမသား ကြံကြတော့မည် ။ ငှက်တို့၏ အသိုက်ကို မြွေဝင်၍ ဖျက်ချေတော့မည် စသဖြင့် ကျွန်ုပ်သည် တစ်ကိုယ်တည်း တွေးတော၍ နေ၏ ။

နေကား မဝင်သေးသဖြင့် လောကဓာတ်မှာလည်း သာယာတုန်းပင် ။ လေပြည်မှာ အေးတုန်းပင် ။ ညနေ စောင်းအခါ၌ မိုးပြေးကလေး ရွာသဖြင့် လှည်းလမ်းကလေးမှာ ဖုန်များသိပ်လျက် သင်းပျံ့သော မြေနံ့ကလေးသည် နှာဝကို မြှူလျက်ပင် ။ မနီးမဝေး၌ ငြိမ်သက်စွာ မှိုငုံကြီးများလို နေကြသော ကောက်ရိုးပုံများမှာ မှိုင်းသော ရွှေရောင် မပျောက်သေးပေ ။

သို့စဉ်းစား၍နေခိုက်တွင် ဒူ - ဒူ - ဒူ - ဒူ မြည်သော ပျာလောင်ခတ်သည့် မောင်းသံကို ရွာဘက်မှ ကြားရလေ၏ ။ ထိန် - ထိန်း - ထိုင်း ဟု မြည်သော သေနတ်သံသည် ထိတ်လန့်သော မောင်းသံကို ရပ်စဲပပျောက်အောင် လုပ်သည်နှင့် တူလေ၏ ။ ရွာထဲမှ လူသံများသည် ကျီးပြိုသလို ထွက်ပေါ်ပြီး ဆိတ်ငြိမ်၍ သွားလေ၏ ။ သေနတ်သံများကိုသာ ထပ်ကာထပ်ကာ ကြားရလေတော့သတည်း ။

နေကား မဝင်သေးပေ ။ သာယာသော လောကဓာတ်ကား ရှိသေး၏ ။ ကျွန်ုပ်ကား သတိမထားမိတော့ပေ ။ အတန်ငယ် ကြာ၍ သွား၏ ။ မိန်းမဖြူဖြူ အလယ်အလတ် အရွယ် တစ်ယောက်သည် ဆံပင် ဖိုးရိုးဖားရားနှင့် ရွာလှည်းလမ်း တစ်လျှောက် ထွက်၍ လာ၏ ။

၎င်း၏ နောက်၌ ဓား ၊ သေနတ်များကို ကိုင်သော ယောက်ျားတစ်စုကို မြင်ရလေ၏ ။ မိန်းမကား နောက်ကို ပြန်၍ မကြည့် ။ ဓားကိုင်သော ယောက်ျားတစ်ယောက်က ၎င်းမိန်းမ၏ ကြောကို ဓားဦးဖြင့် တစ်ခါနှစ်ခါ တို့၍ ပေးသည်ကို မြင်ရ၏ ။ သေသဖြင့် တစ္ဆေပြည်မှ တစ္ဆေများ လာ၍ ခေါ်သည်ကို လိုက်ပါရသော ဝိညာဉ်လိပ်ပြာများသည် ဤနည်းမျိုးအတိုင်း လိုက်ပါ၍ သွားရလေသလားဟု တွေးမိလေ၏ ။

ကျွန်ုပ်သည် လှည်းလမ်းမှ ကျွဲစားလျက် တောထဲသို့ စောစောကပင် ဝင်၍ နေလိုက်သဖြင့် ချုံအကွယ်၌ ရှိနေသော ကျွန်ုပ်ကို လူဆိုးများ မမြင်ကြပေ ။ ၎င်းတို့သည် ကျွန်ုပ်နှင့် နှစ်လံကွာမျှ ဝေးသော လှည်းလမ်း နံဘေး၌ ၎င်းတို့ ထိုင်ကြပြီး မိန်းမမှာ ၎င်းတို့၏ မျက်နှာကို မကြည့်ရဲ ။ မြေပေါ်၌ ပုဆစ်တုပ်ကာ ခေါင်းငုံ့၍ နေရ၏ ။

မိန်းမသည် ခေါင်းငုံ့၍ နေသဖြင့် ၎င်းတို့၏ မျက်နှာကို မမြင်ရသော်လည်း ဓားသေနတ် လက်နက်များကိုကား မြင်ရသဖြင့် လွန်စွာ ကြောက်ရွံ့လျက် အသက်နှင့် ကိုယ် ကွာလုခမန်း ဖြစ်၍ နေလေ၏ ။ သာယာသော လောကဓာတ်သည် ထိုမိန်းမအတွက် အဘယ်မှာ သာယာနိုင်ပါတော့မည်နည်း ။ မိန်းမကား သနားကမားပင် ။ ကျွန်ုပ်သည် ကယ်ချင်လှ၏ ။ မကယ်နိုင် ။ မကယ်လည်း မကယ်ဝံ့ပေ ။

ဒီအကောင်မ ငါတို့ကို သိတယ် မှတ်မိတယ် မဟုတ်လား ။

မမှတ်မိပါဘူးရှင် ။ ချမ်းသာပေးပါ ။ ပစ္စည်းလည်း ယူပြီးပါပြီ ။ ရှင်တို့ သဘောရှိပါ ။ အသက်ကို သနားပါရှင် ဟု တုန်လှုပ်လျက် ရှိခိုးတောင်းပန်၏ ။

အောင်မယ် ခုမှ သနားပါတဲ့ ။ နင့်လင် မတရားလုပ်လို့ ဟိုကောင်ကလေး ထောင်ကျ ၊ သူ့ပစ္စည်းလည်း နင်တို့ ယူတော့ မသနားဘူး ။

ထိုအတွင်း တစ်ယောက်က ဓားကိုင်သူအား မျက်စပစ်၍ပြပြီး တို့ကို သိတယ် မှတ်မိတယ်နော် ။ အဲဒါပဲ ဟု ပြောလေ၏ ။

တစ်ယောက်က စိတ်ဆိုးဟန်နှင့် မျက်စောင်းထိုးကာ ထွီ ဟု တံတွေး ထွေးလိုက်၏ ။ ဓားသမားက ကြာတယ် ။ ဟိုကောက်ရိုးပုံကို ဟု ပြောကာ မိန်းမ၏ လက်ကို ဆွဲထူ၏ ။ ဓားပြလေးငါးယောက်သည် မိန်းမကို ညှပ်ကာ တောလမ်းဖြင့် သွားကြ၏ ။ ၎င်းတို့ အတူတူသွားသော ဖက်တော အစွန်းနားတွင် ကောက်ရိုးပုံ တစ်ပုံ၏ ထိပ်ကို မြင်နိုင်လေ၏ ။

ထိုအခါ နေဝင်ဆည်းဆာ အချိန် ဖြစ်လေ၏ ။ ကျွန်ုပ်လည်း ရွာဘက်သို့ ပြေးခဲ့၏ ။ ရွာကို ရောက်ပြီး နောက် ခဏအတွင်း ဓားပြတစ်ယောက် ပြေး၍ လာပြီး လူများအား ကျုပ်မပါဘူး ၊ ကျုပ်ကို သူတို့က အစောင့် လုပ်ခိုင်းတယ် ။ အခု စောင့်ရာက ပြေးလာတယ် ။ မြန်မြန် သွားဝိုင်းရင် မိမယ် ။ သစ္စာဖောက်တဲ့ အကောင်တွေ ထဲမှာ ကျုပ် မပါဘူး ။ ကျွန်တော်က အစိုးရလူ ။ သင်းတို့ ဟိုမိန်းမကို သ,တ်ရင်လည်း ပေါ်မှာပဲ ။ မသ,တ်ရင်လည်း ပေါ်မှာပဲ ။ ကောက်ရိုးပုံကိုသာ လိုက်ကြပါ ဟု ပြော၏ ။ ထိုအတွင်း ဂတ်သားများသည် သေနတ်များနှင့် ရောက်၍ လာရာ တစ်ရွာလုံး အားတက်ပြီး ထွက်၍ လိုက်ကြလေ၏ ။ ကျွန်ုပ်မှာ အပြေး မသန် ၊ အလိုလို မော၍ နေသောကြောင့် မလိုက်နိုင်ပေ ။

အတော်ကြာသောအခါ ဒဏ်ရာရသော ဓားပြ တစ်ယောက်နှင့် အသေရသူ နှစ်ယောက်ကို လှည်းနှင့် တင်၍ ပြန်လာကြလေ၏ ။ ကြွင်းသော ဓားပြများလည်း ဒဏ်ရာ ရသွားကြသည်ဟု ကြားသိရလေ၏ ။ မိန်းမမှာ သွေးရူးသွေးတန်း ဖြစ်၍ နေလေ၏ ။

နောက်တစ်လ ကြာသောအခါ ကြွင်းသော ဓားပြများကို အကုန်မိလေ၏ ။ ပစ္စည်းများကိုမူ တစ်ဝက် လောက်သာ ပြန်၍ ရလေ၏ ။ အိမ်ရှင့်မိန်းမမှာမူ သွေးပျက်သော ရောဂါမှာ ဆရာကောင်းများနှင့် ကုသသဖြင့် ပျောက်ကင်း ချမ်းသာ၍ သွားသည်ဟု ကြားရလေ၏ ။

▢ ပီမိုးနင်း
📖ဘားမား ဂျာနယ်
     အတွဲ ၁ ၊ အမှတ် ၄၆
     ဧပြီ ၁၇ ၊ ၁၉၃၇

လမ်းခွဲ

 

❝ လမ်းခွဲ ❞
( ယဉ်ယဉ်နု - မန္တလေး )

“ မောင်ရင်လေး အမှိုက် ထည့်မှာလား ”

ကျွန်တော်တို့ ရပ်ကွက်ရဲ့ အမှိုက်ပစ် ၊ အမှိုက်သိမ်းစနစ်က ဆန်းကြယ်လှပါသည် ။ မြို့ဧရိယာအတွင်း ကွင်းကွင်းကွက်ကွက် တည်ရှိကာ ရပ်ကွက်ကြီး တစ်ခု အနေဖြင့် သတ်သတ်မှတ်မှတ် ရှိသော်လည်း စည်ပင်သာယာမှ အမှိုက်ကား တစ်ခါမျှ မလာဖူးပါ ။ ခေါင်းလောင်းတီး အမှိုက်သိမ်းစနစ် ဟူ၍ မကြားဖူးပါ ။ အမှိုက်ပစ်ရန် အတွက် လူနေအိမ်ခြေ လွတ်သော နေရာများတွင် အမှိုက်ပုံကြီးများက ဟည်းထနေပြီး ၊ အမှိုက်ပုံ အတော်လေး မြင့်လာလျှင် မြေ ထော်လာဂျီ လေး ၊ ငါး စီး ဖို့ပြီးသည်နှင့် ထိုမြေက အကွက်ရိုက် ရောင်းရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီး ဝယ်မည့်သူများက တန်းစီနေလေ့ ရှိပါသည် ။ တချို့က ဆာလာအိတ်များနှင့် အမှိုက်ထည့် ၊ ဆိုင်ကယ်နှင့် မသိမသာ တင်သွားပြီး ရပ်ကွက်ကို ဖြတ်စီးနေသည့် အထင်ကရ ရေဆိုးမြောင်းကြီး ထဲသို့ လူသူ ကင်းရှင်းချိန်တွင် ကိုယ်နှင့် မဆိုင်သလို ဟန်ဆောင်၍ ပစ်ကြပါသည် ။

အိမ်မွေး တိရစ္ဆာန် ခွေးတို့ ၊ ကြောင်တို့ သေလျှင်လည်း ထိုနည်းတိုင်း ခပ်တည်တည် ပစ်တတ်ကြသည် ။ ယခုတော့ အမှိုက်ပစ်စရာ နေရာလွတ် မရှိအောင် အိမ်တွေနှင့် ပြည့်နေပြီ ။ ရေဆိုးမြောင်းကြီးမှာလည်း ပြုပြင်ရေးစီမံကိန်း ဝင်နေ၍ ပစ်မရပါ ။ ဒီတော့ ပုဂ္ဂလိက အမှိုက်လှည်းလေးများက နေရာယူလာကြသည် ။ အမှိုက်ပုံး အရွယ်တော် တစ်ပုံးကို နှစ်ရာခန့်ဖြင့် ကိုယ့်အမှိုက်ကို ပိုက်ဆံပေး၍ ပစ်နေကြသည် ။ စည်ပင်သာယာကို ပေးရသည့် အမှိုက်ခွန် ပြေစာကတော့ တိုင်မှာ ချိတ်ထားသည့် သံချောင်းတွင် တွဲလဲခိုရင်း အိပ်ပျော်နေသည် ။

“ မောင်ရင်လေး ၊ ပိတောက်ပင်က အမှိုက်တွေ အပုံလိုက်ကြီး ဖြစ်နေတယ် ၊ အဲဒါတွေကော ရှင်းမှာလား ”

ကျွန်တော် စဉ်းစားကြည့်သည် ။ အိမ်က အမှိုက် ၊ မီးဖိုချောင် အမှိုက်က တောင်းတစ်လုံး ဆိုတော့ နှစ်ရာ ၊ ဒီဦးကြီးက ကျွန်တော့်ကို ပိတောက်ပင်က အမှိုက်ကို ဘယ်လောက် တောင်းမှန်း မသိ ။ ပိတောက်ပင်ကလည်း သင်္ကြန်တုန်းက အပွင့်ပါသည့် ကိုင်းတွေ ခုတ်ကြပြီး အပွင့်တွေ ချိုးယူသွားကာ အရွက်တွေ အပင် အောက်မှာ ပစ်ခဲ့ကြလို့ အမှိုက်တွေက ပုံနေသည် ။ ကျွန်တော်တို့ကလည်း ပိတောက်ပင် ပွင့်သမျှ တစ်ရပ်ကွက်လုံး အလကား ပေးတော့ လူတိုင်း လာတက်ကြသည် ။ ကျွန်တော်တို့က ကိုယ့်အပင်က ပန်းနှင့် တစ်ရပ်ကွက်လုံး နှစ်ဦးကုသိုလ်ဟု သဘောထားနိုင်ကြပေမယ့် ‘ ဦးလေး ပန်းတစ်ပွေ့လောက် ’ ဟု လာတောင်းသော ရပ်ကွက်သူများက ပန်းသာ မက်မောပြီး ပန်းနှင့်အတူ ပါလာသည့် ကိုင်းကြီးများ ၊ အရွက်များကို မမက်မောကြပေ ။

ပိတောက်ပန်း တစ်ရက် ပွင့်ပြီးသည့်နှင့် အိမ်ရှေ့မှာ အမှိုက်တွေ အပုံလိုက် ကျန်ခဲ့မြဲဖြစ်သည် ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ မမှုပါ ။ နှစ်တိုင်း ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ပန်းလှူမြဲ ၊ အမှိုက်ရှင်းရမြဲ ဖြစ်သည်မှာ နှစ်စဉ် အလုပ်ပင် ဖြစ်ပါသည် ။

“ အဲ ... ပိတောက်မှိုက်တွေပါ ပစ်ရင် ဘယ်လောက် ပေးရမလဲ ”

ဦးကြီးက ပိတောက်အမှိုက်ပုံကို ကြည့်သည် ။ ခဏ စဉ်းစားသလို လုပ်နေပြီး ကျွန်တော့်ကို အားနာပါးနာ ပြန်ကြည့်ရင်း အသံတိုးတိုးဖြင့် ...

“ ငါးရာတော့ ပေးရမယ်ကွယ် ”

“ ငါးရာ ပေးမယ် ၊ ပေးမယ် ဦးကြီး ”

တော်လှချည့်လား ။ စိတ်ထဲမှာ တစ်ထောင်လောက် တောင်းမယ် အောက်မေ့နေတာ ။ အခုတော့ ထက်ဝက်ကြီး သက်သာနေသည် ။ ကျွန်တော်တို့ အရပ်ထဲကို လာနေကျ မပိန် အမှိုက်လှည်း ဆိုရင် မရ ။ ပိတောက်မှိုက် အပုံကြီးလောက်ကို ထောင့်ငါးရာလောက်က စတောင်းပြီး ကျွန်တော်တို့ ဆစ်တာနှင့် တစ်ထောင်လောက်နှင့် ဈေးတည့်လေ့ ရှိတာ ။ ယခု ဦးလေးကြီး ကတော့ ငါးရာသာ တောင်းသည် ။ ကျွန်တော် အိမ်ထဲ ဝင်ပြီး ပိုက်ဆံယူ ပြန်ထွက်လာတော့ ပိတောက်မှိုက်တွေ တစ်စမကျန် ပြောင်ရှင်းနေပြီ ။ အမှိုက်စုသည့် နေရာက မောက်နေသည့် မြေကိုလည်း ဖြေပြီး ပိတောက်ပင် အောက်မှာ မညီမညာ အဖုအထစ် မရှိ ပြေပြစ်နေအောင် အသားပြားလေးနှင့် မြေညှိနေသော ဦးကြီးကို တွေ့ ရသည် ။

“ ရော့ ဦးကြီး ၊ ဦးကြီးက တော်တော် စေတနာ ပါပါ လုပ်ပေးတာပဲ ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျာ ”

ဦးကြီးလှည်း ထွက်သွားတော့ ဒီဘက်အိမ်က ဗာဒံပင်အောက် မျက်စိက ရောက်သွားတယ် ။ မနေ့က မိုးကြီးလို့ ဗာဒံကိုင်း ကျိုးကျတာကြောင့် အိမ်ရှင်က မပိန် အမှိုက်လှည်းကို ခေါ်ပြီး ကိုင်းကျိုးတွေ တင်သွားပါ ၊ အမှိုက်လေးလည်း ရှင်းလိုက်ပါဟု ဆိုပြီး တစ်ထောင်တန် တစ်ရွက် ထုတ်ပေးသည် ။ မပိန် ဘာလုပ်တယ် ထင်ပါသလဲ ။ ဗာဒံကိုင်း နှစ်ကိုင်းကို အရင်းကနေ ဆွဲမပြီး လှည်းပေါ်တင်ကာ ထွက်သွားတယ် ။ ကိုင်းဆွဲမစဉ် အရွက်တွေ ကြွေကျတာလည်း မကောက် ၊ ဗာဒံပင် အောက်က အမှိုက်ကလည်း ဒီအတိုင်း ။ အီလန်ဆပ်ပြာမှုန့် အခွံတွေက လေထဲ လွင့်နေတာ အိမ်ရှင်က လိုက်ကောက်ပြီး “ အလကားပဲ ၊ အလကားပဲ ” ဟု တတွတ်တွတ် ရေရွှတ်နေသည်ကို သတိရမိသည် ။

ထိုစဉ် ဒုန်း ဟူသော အသံ လမ်းထိပ်က ကြား၍ အလန့်တကြား လှမ်းကြည့်မိတော့ ကျွန်တော့်အိမ်မှ ပြန်လှည့်သွားသော ဦးကြီး အမှိုက်တွန်းလှည်းနှင့် လမ်းထဲ ဝင်လာသော မပိန် အမှိုက်တွန်းလှည်းတို့ တိုက်မိကြသော အသံဖြစ်သည် ။ ဘုရား ဘုရား ... ဆိုင်ကယ်ချင်း ၊ ကားချင်း မဟုတ်ဘဲ အမှိုက်တွန်းလှည်းချင်း တိုက်မိကြသတဲ့ ။ အံ့သြလိုက်တာဟု လှမ်းကြည့်မိစဉ် ...

“ ဖြုတ် ဖြုတ်လေ ၊ ရအောင် ဖြုတ် ၊ တော် တမင် လုပ်တာမလား ”

မပိန်၏ စွာလောင် စွာလောင် အသံစူးစူးက ဟိန်းထွက်လာသည် ။

“ ငါ တမင် လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူးဟယ် ။ နင့်လှည်း လာတာမြင်လို့ ငါ ကွေ့ပြီး ရှောင်ပေးတာ အသိသာကြီး ၊ နင် ပွတ်ဆွဲပြီး လိုက်တိုက်တာ ”

“ တိုက်တယ်လေ ၊ တိုက်တော့ ဘာဖြစ်လဲ ။ တော် ဘာလုပ်ချင်လဲ ။ ဒီမယ် ကျုပ် ဒီရပ်ကွက်ထဲ အမှိုက်သိမ်းလာတာ အိုသေတော့မယ် ၊ တော်က အခု ကျုပ် ခွင်ကို ဝင်လည်း ရှုပ်တယ် ။ ဈေးလည်း လျှော့တောင်းတယ် ၊ ဒါကြောင့် တိုက်ပစ်တာ ၊ ကဲ ”

“ ဟ ... ငါက ဈေးလျှော့ မတောင်းဘူး ၊ အမှိုက် ကြည့်ပီး တန်သလောက်ပဲ ယူတာ ”

“ ဒီအရပ်က ကျုပ်အရပ် ၊ ကျုပ် တောင်းသလောက် ရတယ် ။ တော် ရှုပ်လို့ ”

မပိန်က အော်ရင်းဟစ်ရင်း အမှိုက်လှည်းကို တဂျောင်းဂျောင်း မြည်အောင် ဆွဲလှုပ်ပြီး လှည်းချင်း ငြိနေသည်ကို ဖြုတ်သည် ။ ငွေကိုသာ အတင်း တောင်းပြီး လှည်းကို တစ်စက်မှ မပြုပြင်သော သူ့ ဉာဉ်ကြောင့် မပိန် လှည်းမှာ ဘေးသံဆန်ခါတွေ ပြုတ်ထွက်ကာ ဦးကြီးလှည်းနှင့် ငြိနေခြင်း ဖြစ်သည် ။ ရပ်ကွက်ထဲမှာ လူတွေက ဝိုင်းလာကြပြီး ကူညီပေမယ့် လှည်းချင်းက မပြုတ် ။ နောက်ဆုံး အတင်း ဆောင့်ခါလိုက်မှ မပိန်လှည်း ဘေးသံဆန်ခါ အချပ်လိုက် အမှိုက်တွေ လမ်းပေါ် အပုံလိုက် ကျကုန်လေသည် ။ ရပ်ကွက်သူ ၊ ရပ်ကွက်သားတွေက “ မပိန် ပြန်ကျုံးသွားလေ ” ဆိုတာ ဂရုမစိုက်ဘဲ ဦးကြီးကို အံတင်းတင်း ကြိတ်ကြည့်ပြီး လှည်းကို ဘယ်ဘက်ချိုးကွေ့ သွားသည် ။

“ ကြည့်ပါဦး ၊ သူ့ လှည်းပေါ်က အပုံလိုက် ကျခဲ့တာ ”

“ ဟုတ်ပါရဲ့ ၊ လမ်းလယ်ကောင်ကြီး ”

“ မပိန်က ဆိုးတယ်နော် ”

“ နေကြပါဦးဗျာ ၊ ကျုပ် ကျုံးပါ့မယ် ”

ဦးကြီးက မပိန် ကျသွားသည့် အမှိုက်ကို တစ်မျှင်တစ်စ မကျန်အောင် ကျုံးပြီး သူ့လှည်းထဲကို ထည့်နေသည် ။ အမှိုက်အားလုံး ကုန်သွားမှ လက်ဝါးနှစ်ဖက်ကို ခါရင်း ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်သည် ။

“ မောင်ရင်လေးရယ် ၊ ဘဝကံ အကျိုးပေး မကောင်းလို့ ညစ်ပတ်တဲ့ အမှိုက်တွေ ကျုံးပြီး စီးပွားရှာနေရတဲ့ လူချင်း အတူတူ ဘာလို့ လောဘ ရှေ့ဆောင်ပြီး ဒေါသ ပွားနေရမှာလဲ ။ ကျုပ်တို့ နေတော့လည်း အမှိုက်ကုန်းမှာ အတူတူ မိုးရွာရင် နံစော်နေရတာ ။ ကျုပ်တော့ စိတ်ကောင်းထားတယ် မောင်ရင်လေး ။ ဒီဘဝ မကျွတ်တောင် နောက်ဘဝ လွတ်အောင်ပေါ့ ”

ဦးကြီး လှည်းက ယာဘက်လမ်းကို ကွေ့သွားသည် ။ တမင်တကာ မပိန်နှင့် လမ်းခွဲသွားသည် ထင်ပါသည် ။ ယခု လမ်းခွဲ သွားသလို ဦးကြီးနှင့် မပိန်သည် သံသရာမှာလည်း လမ်းခွဲမှာ အသေအချာပါပဲဟု တွေးရင်း ကျွန်တော် အိမ်ဘက်သို့ ပြန်လျှောက်လာခဲ့ပါတော့သည် ။

▢  ယဉ်ယဉ်နု ( မန္တလေး )
📖 ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း
     ၂၀၁၄ ခုနှစ် ၊ ဇန်နဝါရီလ

ပွဲရုံအလုပ်သမား က ပွဲရုံပိုင်ရှင် ဖြစ်လာသူ

 

❝ ပွဲရုံအလုပ်သမား က ပွဲရုံပိုင်ရှင် ဖြစ်လာသူ ❞

အောင်သမာဓိရွှေဆိုင်မှာ ရွှေလာဝယ်တဲ့ ကိုဆုဝင်းကို အောင်သမာဓိ မိသားစုဝင် ကိုမော်က သတိထားမိတယ် ။ တစ်ချိန်က ကိုမော်ဟာ လက်ပံလှရွာမှာ နေထိုင်ပြီး မိုးကုတ် ၊ မန္တလေးနဲ့ မျှစ်အရောင်းအဝယ် လုပ်ဖူးတယ် ။ အဲသည်အချိန်က မန္တလေး ပွဲရုံတစ်ရုံက ဘာဘူ ဆိုတဲ့ အလုပ်သမားက လည်လည်ဝယ်ဝယ် ချက်ချက်ချာချာ ရှိလို့ သတိထားမိခဲ့တယ် ။

အောင်သမာဓိရွှေဆိုင်မှာ ရွှေလာဝယ်တဲ့ အဲသည် ကိုဆုဝင်းဟာ တစ်ချိန်က ပွဲရုံအလုပ်သမား ဘာဘူ နဲ့ တော်တော်တူလို့ မိတ်ဆက်ကြည့်တော့ ပွဲရုံပိုင်ရှင် ကိုဆုဝင်းဟာ တစ်ချိန်က အလုပ်သမား ဘာဘူ ပဲလို့ သိလိုက်ရတယ် ။

ကိုဆုဝင်း က အသားညိုတယ် ။ ဒါကြောင့် ဘာဘူ လို့ လူတွေက ကင်ပွန်း တပ်ခဲ့တာပါ ။ ကိုမော်က မိတ်ဆက်ပေးလို့ ကိုဆုဝင်းနဲ့ စကားစမြည် ပြောဖြစ်ကြပါတယ် ။ သူက တောရွာမှာ နေထိုင်ကြီးပြင်းရပြီး မန္တလေးကို အလုပ် လာလုပ်ရာက ကြီးပွားချမ်းသာလာတာ ဖြစ်တယ် ။ ရွာက ဘဝအကြောင်း အရင် ပြောဖြစ်ကြတယ် ။

“ တောရွာမှာ ကိုယ့် တောင်သူအလုပ် ကိုယ်လုပ်ရတယ် ။ အရွယ်လေး ရလာတော့ ထန်းတက်ရတယ် ။ မိသားစုထဲမှာ ကျွန်တော်က အငယ်ဆုံး ၊ ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုကြီးက သာသနာ့ဘောင် ဝင်သွားတော့ အစ်မတွေပဲ ကျန်တာ ။ ကျွန်တော်က ၁၃ နှစ်သားကတည်းက တောင်သူလုပ် ၊ ထန်းတက်ခဲ့ရတာ ”

“ ၁၃ နှစ် ဆိုတော့ တော်တော် ငယ်သေးတာပဲ ၊ ထန်းပင် တက်နိုင်ပြီလား ”

“ တောသူတောင်သား ကတော့ ကလေး ကတည်းက ထန်းပင်တက် ၊ ထန်းသီးချိုင် လုပ်လာခဲ့တာပဲ ။ သစ်ပင်တက်တာ မဆန်းဘူး ”

“ ပညာရေးကကော ”

“ လေးတန်း အဆင့်ပါပဲ ။ တောသူတောင်သား ဘဝမှာ ပညာတတ်တာ ၊ မတတ်တာ သိပ်အလေးမထားဘူး ။ နွားတွေနဲ့ တောထဲတောင်ထဲ သွားနေရရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဟုတ် မှတ်နေတာ ။ မြို့ရောက်မှ ပညာ မတတ်တာ တော်တော် အောက်တန်းကျပါလားလို့ သိလာတာ ”

“ မြို့တက်ဖြစ်သွားတာက .. ”

“ ကျွန်တော်တို့ရွာက မြို့တက် အလုပ်လုပ်တဲ့ သက်တူရွယ်တူတွေက ရွာဘုရားပွဲ ပြန်လာချိန်မှာ မင်းသားလေးတွေ ကျနေတာပဲ ။ အဝတ်သစ် အစားသစ် တွေနဲ့ ဆင်ကြယ်ဖိနပ်အသစ်နဲ့ ၊ ပုဆိုးလေးတွေ ဒယဉ့်တိုက်နဲ့ ။ ကျွန်တော်တို့ တောသူ တောင်သားမှာတော့ ဖျင်ကြမ်းပုဆိုး ၊ ဖျင်ကြမ်းအင်္ကျီနဲ့ ၊ သူတို့က မိဘကို ပေးနိုင် ကျွေးနိုင်တယ် ။ မြို့မှာတော့ သူတို့လည်း ကျွဲလို နွားလို အလုပ်လုပ်ရမှာပေါ့ ။ ကျွန်တော်တို့လည်း တောမှာ ကျွဲလိုနွားလို အလုပ် လုပ်ကြရတာပဲ ။ ကျွဲလိုနွားလို ရုန်းရတာချင်း အတူတူ တစ်နေကုန် လုပ်မှ ၂၀၀၀ -၂၅၀၀ ရတာ ။ မြို့မှာက ၁ဝ,ဝဝဝ လည်း ဟုတ် ၊ ၂ဝ,ဝဝဝ လည်း ဟုတ်တယ် ။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် မြို့တက်လာတာ ”

“ အဆက်အစပ်ကကော ”

“ မန္တလေးမှာ ကိုင်းတန်းဈေး ဆိုတာ ရှိတယ် ။ ကုန်စိမ်းဈေးပေါ့ ၊ ကိုစိန်အောင် ၊ မစန်းရီ ဆိုတဲ့ ပွဲရုံရှိတယ် ။ အဲဒီမှာ အလုပ်လုပ်နေတာ ။ ကျွန်တော် ကလည်း သူတို့အားကိုးနဲ့ တက်လာတာ ။ ဒါပေမဲ့ လာလာချင်း အဲဒီပွဲရုံမှာ မရသေးဘူး ”

“ ဘယ်မှာ ဝင်လုပ်ရလဲ ”

“ အလုပ်က ရှာမရဘူး ။ ကျောက်မဲ ခရမ်းချဉ်သီးပွဲရုံမှာ လုပ်မလားလို့ ခေါ်တာနဲ့ ကျောက်မဲလမ်းခွဲက ကိုအိုက်စု ၊ ဒေါ်အေးဆာရဲ့ ပွဲရုံကို ပါသွားတယ် ”

“ ရာသီပေါ် အလုပ်ပဲလား ”

“ သူတို့ဆီမှာ တပို့တွဲလဆန်းက စပြီး ခရမ်းချဉ် ထွက်တယ် ။ ကဆုန် ဆို ရာသီကုန်ပြီ ”

“ ကျောက်မဲက ရာသီဥတု အေးမှာပေါ့ ”

ကိုဆုဝင်းက ကျောကို တွန့်ပြီး ပြောတယ် ။

“ ဟိုမှာ အရမ်း အေးတာပေါ့  ။ အလုပ် မလုပ်ခင်မှာတော့ စင်ပေါ် စောင်လေးခြုံ ကွေးနေရတာ ။ အလုပ်လုပ်ပြီ ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်တို့ဘဝက ဘယ်မှာ ချမ်းတော့မှာလဲ ”

“ ပင်ပန်းတာကကော ”

“ ပင်ပန်းတာပေါ့ ၊ မနက် ၇းဝဝ နာရီလောက်စလို့ ရှမ်းတွေက လှည်းတွေနဲ့ ရောက်လာတာ ။ ပလိုင်းတွေနဲ့ လာရောင်းတာကို ခရမ်းချဉ်သေတ္တာထဲ သွန်ထည့် ထမ်းပြီး ဝါးပိုးဝါးနဲ့ ဆောက်ထားတဲ့ စင်ပေါ် ထမ်းတင်ရတာပေါ့ ။ ပုံပြီးရင် အသီးအမျိုးအစား ခွဲရတယ် ။ အမှည့်ထုတ် ၊ အကွဲအပြဲပယ် ၊ စကားဝါခွဲ ၊ စိမ်းတာကို စိမ်းတာဘက်ပုံ လုပ်ရတယ် ။ ချပုံ ရွေးကားပေါ်တင် တစ်သေတ္တာ သုံးကျပ် ရတယ် ”

“ တခြား ရွာတွေကိုကော သွားရသေးလား ”

“ အနီးအနားက စခန်းသာတို့ကို ပွဲစားရဲ့ ဒေါ့ဂျစ်လေးနဲ့ သွားပြီး သေတ္တာခွံ လိုချင်ရင် သွားရတယ် ။ တစ်ရက်တော့ စခန်းသာကို သူပုန်ဝင်သွားတာ တွေ့ရတယ် ။ အိမ်တွေ လောင်ချာနဲ့ ပစ်ထားတာ ၊ ခေါင်မိုးသွပ်တွေ ပွင့်ထွက် ကုန်တာ ကြောက်စရာပဲ ”

“ ကြောက်ပြီး ပြန်မပြေးချင်ဘူးလား ”

“ သိပ်တော့ မကြောက်ပါဘူး ။ ကျွန်တော်တို့ ပွဲစားက ဆက်ကြေးပေးထားတယ်လေ ”

“ ရာသီကုန်တော့ ပြန်ဆင်းတာပေါ့ ”

“ လုပ်ခရတာလေး ထုတ်ပြီး ရွာပြန် ၊ မိဘပြန် ကန်တော့တယ် ။ ပြီးတော့ မန္တလေး ပြန်တက်တယ် ။ ပထမ စဝင်တာက ကိုဝင်းရှိန် ၊ မပျို ပွဲရုံမှာ ဝင်လုပ်ရတယ် ။ သူတို့ ပွဲရုံက လက်လီအဆင့် ၊ လက်ကားပြန်ရောင်း ဆိုတော့ လူသိပ်မလိုဘူး ။ ဒါနဲ့ ကိုစိန်အောင် ၊ မစန်းရီတို့ ပွဲရုံမှာ ပြောင်းလုပ်တယ် ”

“ လုပ်ခ ဘယ်လိုပေးလဲ ”

“ ကုန်ချိန် ၁ဝဝ မှ သုံးကျပ် ရတယ် ။ နောက်ပိုင်း အလုပ်သမား အစည်းအရုံးက နည်းတယ်ဆိုမှ လေးကျပ် ပေးတယ် ။ ခရမ်းသီး တစ်ရာသီ ၊ တစ်ရိုးကုန်ရင် ၊ သရက်သီးဆိုလည်း တစ်ရိုးကုန်မှ စာရင်းချုပ်ပြီး တစ်ခါ ရှင်းတယ် ”

“ တစ်ရိုးကုန်တယ် ဆိုတာက ... ”

သူတို့ အသုံးအနှုန်းကို ကျွန်တော် နားမလည်လို့ ပြန်မေးတယ် ။

“ သရက်သီး တစ်ရိုး ဆိုတာ သရက်သီးရာသီ အစကနေ သရက်သီး တုံးတဲ့အထိ ကုန်မှ စာရင်းချုပ်ပြီး စာရင်းရှင်း ခွဲပေးတာ ”

“ ကုန်က ရာသီအလိုက်ပဲလား ”

“ ခရမ်းချဉ် ၊ သရက်သီး ၊ ခဝဲသီး ၊ ခရမ်းသီး ၊ မျှစ် ၊ သူ့ရာသီနဲ့သူ လာနေတာပဲ ။ ကျွန်တော် ရောက်လို့ သုံးလလောက် နေတော့ သီးနှံတွေအကြောင်း ကျွန်တော် သိလာပြီ ၊ ကုန်ဘယ်ဈေးပေါက်မယ် ၊ ဘယ်လောက် ဖြတ်ရမယ် နားလည်လာပြီ ”

“ စိတ်ဝင်စားပြီး လေ့လာတာ ဒီနေ့ ဒီအချိန်မှာ အကျိုးဖြစ်တာပေါ့ ”

“ ကျွန်တော်က စပ်စုတယ် ၊ ဒီနေ့ ဘယ်ပွဲရုံကို ဘာဝင်သလဲ ၊ ကိုယ်နဲ့ အမျိုးတူတာ သူ့ဆီမှာ ကုန်ဘယ်လောက် ရှိတယ် ၊ သူ ဘယ်ဈေး ဖြတ်နိုင်တယ် ၊ ကိုယ် ဘယ်ဈေး ဖြတ်နိုင်တယ် ဆိုတာ ကျွန်တော် သိပြီး ပွဲစားပွဲကတော်ကို Control ( ထိန်းချုပ်မှု ) ပေးနိုင်တယ် ၊ ဒါကြောင့်လည်း ကျွန်တော် ဒီအဆင့် ရောက်လာတာ ”

“ အလုပ်သမားဘဝမှာ နေရေးထိုင်ရေး ၊ စားရေးသောက်ရေးကကော ”

“ စားတော့ လမ်းဘေး ထမင်းဆိုင် ၊ အိပ်တော့ ပွဲရုံကုန်ပုံကြား ချောင်တဲ့နေရာ တောင်းကြိုတောင်းကြား ဝင်အိပ်ရတာ ”

“ အိပ်ချိန်တွေ မမှန်ဘဲ ရှိမယ် ”

“ အားတဲ့အချိန် ကိုယ့်အိပ်ချိန်ပဲ ၊ ခုချိန်ထိ အဲဒီလိုပဲ ”

သူက ပြောရင်း ရယ်တယ် ။

“ သန်းခေါင်ကျော် အိပ်ရာက ထရတယ် ။ မနက် ၂းဝဝ နာရီလောက်ဆို ဈေးဝယ်လာပြီ ။ မနက် ၁ဝးဝဝ နာရီလောက်မှာ ကုန်ပြတ်တယ် ။ တောင်းခွံတွေတွဲ ၊ ကားဂိတ်ပို့ ၊ ခဏနေတော့ ကုန်တွေ ရောက်လာ ပြန်တယ် ။ ၁၂းဝဝ နာရီ တစ်ချက် ( ၁းဝဝ နာရီ ) ကျ ထမင်းစား ခဏနား ၊ ၅းဝဝ နာရီ ၊ ၆းဝဝ နာရီဆို ကားတွေ ဝင်လာပြန်တယ် ။ ၉းဝဝ နာရီလောက် ခဏနားတယ် ။ အိပ်တာ သူ့အလှည့် ၊ ကိုယ့်အလှည့် အလှည့်ကျ အိပ်တယ် ။ ရက်ရှည်ဆိုတော့ ဘယ်ခံနိုင်မှာလဲ ”

“ ရွာပြန်ပြေးချင်တဲ့အခါ မရှိဘူးလား ”

“ မရှိဘူး ၊ ရွာမှာ ငွေရဖို့ မလွယ်ဘူး ။ မြို့ဆိုတာကတော့ ကိုယ် မပျင်းလို့ လုပ်ရင် ငွေရပေါက်ချည်းပဲ ။ ဘယ်ပြန်ချင်ပါ့မလဲ ”

“ ကိုယ့်အပေါ် ခေါင်းပုံဖြတ်တယ် ဆိုတာမျိုး ရှိသလား ”

“ ကျွန်တော်တို့မှာ အလုပ်သမားခေါင်း ရှိတယ် ။ သူက ကျွန်တော်တို့လို ပင်ပင်ပန်းပန်း ဘာမျှမလုပ်ဘဲ သူ့စီးပွားရေး သူ လုပ်နေပေမယ့် ကျွန်တော်တို့က သူ့ကို အချိုးကျ ခွဲပေးရတယ် ။ ကျွန်တော်တို့ အလုပ်သမားထဲက သူ့အိမ် ခေါ်ခိုင်းထားတဲ့ လူကိုလည်း အချိုးကျ ခွဲပေးရသေးတယ် ၊ ကျွန်တော့် ဝဋ်ကုန်ချင်တော့ .. ”

ကိုဆုဝင်းက ဆက်မပြောသေးဘဲ ရပ်ထားတယ် ။ ကျွန်တော်က သူ့ဘဝ အလှည့်အပြောင်းကို စိတ်ဝင်စားလို့ နားစွင့် နေပါတယ် ။

“ ည ၉းဝဝ နာရီ ၊ ၁ဝးဝဝ နာရီလောက်မှ သရက်သီး လှည်းနှစ်စီးက လာတယ် ။ ပွဲရုံက ပိတ်ပြီ ။ ပွဲစားက အိမ်ပြန်သွားပြီ ။ ကျွန်တော်က လက်ထောက် မန်နေဂျာ လုပ်နေရတာ ။ သရက်သီးဖိုး ပိုက်ဆံကို အိမ်လိုက်ယူရအောင်လည်း အဆင်မပြေတော့ အနီးက ပွဲရုံတစ်ရုံနဲ့ ရောင်းပေးလိုက်တယ် ။ ပွဲခယူပြီး ကိုယ့်ပွဲရုံ စာရင်းသွင်းတယ် ။ ညမိုးချုပ်မှ လုပ်ကြရတဲ့ အလုပ်သမားခကို တကယ်လုပ်ရတဲ့ အလုပ်သမားတွေပဲ ခွဲပေးလိုက်တယ် ။ သူ့အိမ် ခေါ်ခိုင်းထားတဲ့ လူအတွက်တော့ မပေးတော့ဘူး ”

သူ့လုပ်ရပ်ကို မှားတယ် မဆိုနိုင်ဘူးလို့ ကျွန်တော်က ကောက်ချက်ချတယ် ။

“ ဒါကို အလုပ်သမားခေါင်းက ပွဲကတော်ကို သွားပြောတယ် ။ မနက် ၄းဝဝ နာရီလောက် ကိုင်းတန်းဈေး ပွဲရုံဖွင့်တော့ ပွဲကတော်က လုပ်အားခ ဖြတ် တောက်တာ မင်း မှားတယ်လို့ ဈေးဝယ်တွေ ၊ ကုန်သည်တွေရှေ့မှာ ပြောတယ် ။ ကျွန်တော် ရှက်သွားတယ် ။ ကျွန်တော် တစ်သက်လုံး အလုပ် လုပ်ခဲ့သမျှ မှားတယ်လို့ တစ်ခါမျှ အပြောမခံရဖူးဘူး ၊ မာနနဲ့ နေတာ ။ မှားတယ် ထင်ရင် ဒီနေ့ကစ ဒီမှာ မလုပ်တော့ဘူးလို့ ပြောထွက်ခဲ့တယ် ”

“ သူ့ပွဲရုံက ထွက်တော့ နေရေးထိုင်ရေး အခက်အခဲ မရှိဘူးလား ”

“ အဲဒီလို မဖြစ်ခင်လေးမှာပဲ ကိုင်းတန်းဈေးနား ထုံးဘူးတန်း ထဲမှာ အိမ်ခန်းလေး တစ်ခန်း ငှားနေတယ် ။ ကျွန်တော်တို့လို အလုပ်သမားတွေ ၊ ချယ်ဂါရီ တွန်းလှည်းသမားတွေ ဒီလိုပဲ စုပေါင်း ငှားရမ်းနေတာ ရှိတယ် ”

“ ကိုယ် မရှိတဲ့နောက် သူတို့မှာ ဘာပြောင်းလဲသွားလဲ ၊ ကိုယ့်ဘဝကော ဘယ်လို ပြောင်းလဲလာလဲ ”

“ ပွဲရုံမှာ ကျွန်တော် ရှိတုန်းက ရေခပ် ၊ အမှိုက်သိမ်း ၊ တောင်းခွံကောက် ၊ ငွေခံ ကအစ အစခပ်သိမ်း ကျွန်တော် လုပ်ခဲ့တာ ၊ အဆင်ချောတာပေါ့ ၊ ကျွန်တော် မရှိတော့ တောင်းခွံ ၊ အိတ်ခွံ ၊ ကုန်တင်ကုန်ချက အစ အဆင်မပြေတော့ဘူး ၊ ကုန်သည်တွေက ချွတ်ယွင်းမှုတွေကြောင့် တခြားပွဲရုံ ရွှေ့ရတော့မှာလား မေးတယ် ၊ အဲဒီ ပွဲရုံမှာပဲ ဆက်ချကြပါ ၊ လုံးဝ အဆင်မပြေတဲ့အဆုံး ကျွန်တော် ရှိတယ်လို့ ပြောလိုက်တယ် ၊ သူတို့က ကျွန်တော့်ကို တစ်ခုခုတော့ လုပ်ပါဦး ပြောကြတယ် ”

“ ဘဝ အလှည့်အပြောင်းပေါ့ ”

“ ကိုထွန်းမင်း ဆိုတဲ့ ပွဲစားက သူ့ပွဲရုံဘေးမှာ နေရာရှိတယ်လို့ ခေါ် တယ် ၊ တစ်လလောက် ထွက်တယ် ၊ ပွဲစားနဲ့ အဆင်ပြေပေမယ့် အလုပ်သမားတွေက အမြင်စောင်းတာနဲ့ ကိုင်းတန်းဈေးထဲမှာပဲ နေရာလေး ငှားလိုက်တယ် ၊ ခြောက်လ သုံးသောင်းနှုန်း ”

“ ကိုယ်ပိုင်ပွဲရုံ အစပေါ့ ”

“ ငှားပြီး ထွက်တာ နှစ်လလောက်လည်း နေရော ကိုင်းတန်းဈေးကြီး ဖျက်ချလိုက်လို့ ကိုယ် တင်ထားတဲ့ ငွေလည်း ဆုံးရော ”

သူ့ဘဝအစကို ကိုဆုဝင်းက ရယ်မောပါတယ် ။

“ ဒါနဲ့ ကိုင်းတန်းဈေးနား ၂၉ လမ်းနဲ့ ၈၆ လမ်းထောင့် ကင်းတဲလေး ရှေ့မှာ ကင်းသမားတွေနဲ့ နားလည်မှု ယူပြီး ကတ္တားတစ်လုံး ချပြီး ပွဲရုံ စဖွင့်တယ် ၊ တစ်လ ၁၅ဝဝ ပေးရတယ် ”

“ အဆက်အသွယ်တွေ ရှိလား ”

“ ကိုစိန်အောင် ၊ မစန်းရီ ပွဲရုံမှာ ချနေကတည်းက ကုန်တွေက ကျွန်တော်တို့ လက်ပေါ် လုပ်ခဲ့ရတာ ၊ ကုန်သည်တွေ ၊ ဈေးဝယ်တွေက ကျွန်တော်တို့နဲ့ ရင်းနှီးပြီးသား ၊ ကျွန်တော်တို့ကို သနားတယ် ၊ ကျွန်တော် လုပ်မယ်ဆိုတာနဲ့ ကုန်ခွဲချပေး တယ် ၊ မတ္တရာနယ် ၊ ပုသိမ်ကြီးနယ်က ခဝဲသီး ၊ ခရမ်းသီးတွေ စဝင်တယ် ”

“ ဘယ်နှခုနှစ်လောက်လဲ ”

“ ခုနှစ်တော့ မမှတ်မိတော့ဘူး ၊ ၁၇ နှစ်သားမှာ မန္တလေး တက်လာတယ် ၊ ၁၃ နှစ်လောက် လုပ်ပြီးနောက် ကိုယ်ပိုင် စတာပဲ ”

“ ကုန်သည်ရဲ့ ပစ္စည်းကို ရောင်းပေးဖို့ ဝယ်သူနဲ့ ချိတ်ပေးရတာလား ”

“ ကုန်သည်က ကုန်ချပေးခဲ့တယ် ၊ ကုန်ချတာနဲ့ ဝယ်ချင်တဲ့ ဈေးပေါ်က ဖောက်သည်တွေ ၊ လက်လီဝယ်မယ့် သူတွေက လာဝယ်တာ ၊ မနက် နှစ်ချက်ထိုး ( ၂းဝဝ နာရီ ) ဆို ဝယ်မယ့်သူတွေ လာပြီ ၊ ပေါက်ဈေးနဲ့ ရောင်းပေးပြီး ကျွန်တော်တို့က ငွေတစ်ကျပ် ၁ဝ ပြားစား ပွဲခ နုတ်ယူလိုက်ရတာပဲ ”

“ ကင်းတဲဘေးကနေ အမိုးအကာအောက် ဘယ်လို ပြောင်းသလဲ ”

“ ကင်းတဲဘေးမှာ မိုးရွာ အစို ၊ နေပူ အခြောက် ရောင်းနေတာ တစ်နှစ်လောက် ကြာတော့ အဲဒီနားက ၂၉ လမ်း - ၈၆ လမ်းထောင့် ဒေါ်ငွေတင့် ဆန်ပွဲရုံ တိုက်စောင်းလေးမှာ တစ်လ ၁၀,၀၀၀ ပေးငှားနေတာ ၊ သုံးနှစ်လောက် ကြာတယ် ”

“ နောက်ကျ ဘယ်ထပ်ပြောင်းလဲ ”

“ ၂၉ လမ်း ၊ ၈၆ - ၈၇ လမ်းကြားမှာ ဒေါ်မြမြခိုင် အိမ်ရှေ့ကို ပြောင်းဖွင့်တယ် ၊ အောင်ဇမ္ဗူကျော်ပွဲရုံလို့ နာမည်ပေးတယ် ”

“ ဒေါ်မြမြခိုင် အိမ်ရှေ့မှာ ဘယ်လောက် ကြာလဲ ”

“ ရှစ်နှစ် ၊ ကိုးနှစ် ကြာတယ် ၊ တစ်လ သုံးသောင်းကနေ တစ်လ လေးသိန်း အထိ နေခဲ့တာ ၊ ဈေးသည်တွေ အကုန်မောင်းထုတ်မှ ကျွန်တော် အဆင်သင့် ဝယ်ထားပြီးသား ဖြစ်တဲ့ သီရိမာလာဈေးကို ပြောင်းခဲ့တော့တာ ”

“ အခုလို အခြေအနေမျိုးကို ရောက်လာတာရဲ့ အဓိကက ဘာကြောင့်လဲ ”

“ သူများပွဲရုံက အလုပ်သမားဘဝမှာ အလုပ်ကို မခိုမကတ်ဘဲ အလုပ်ကို စေတနာ ၊ မေတ္တာထားပြီး လုပ်ခဲ့လို့ ကုန်သည်ရော ဈေးဝယ်ရောက ခင်မင်ရင်းနှီးကြတယ် ၊ ကျွန်တော့်မှာ ငွေအရင်းအနှီး မရှိပေမယ့် အပေါင်းအသင်း ခင်မင်ရင်းနှီးမှုနဲ့ ဘဝကို စခဲ့ရတာပဲ ”

“ တိုးတက်လာဖို့ ဆိုရင် ... ”

“ မခံချင်စိတ် ထားပြီး ကြိုးစားဖို့ လိုတယ် ”

⎕ ကျော်ရင်မြင့်
📖ဘဝဇာတ်ခုံ စုစည်းမှု - ၈

လောကဓံ

 ❝ လောကဓံ ❞

   ( ပီမိုးနင်း )

ဟေ့ ... မစိန် ၊ မင်းနှယ်ကွယ် အလကား ပိုက်ဆံ အကုန်ခံလို့ ဟိုအကောင်ကို မင်းက ဘာလုပ်ထားတာလဲ ။ လက်သပ် မွေးထားတာလား ၊ ခိုင်းပါလား ။ ဘာလုပ် ထားသလဲ 

ဟု ပြောလေရာ မစိန်သည် ခဝါပေးရန် စုပုံ၍ ထားသော အဝတ်ဟောင်းပုံကို ကြည့်ပြီး စဉ်းစား၍ နေလေ၏ ။

မစိန်သည် ငါးရွဲ အလုပ်ဖြင့် အတော် စီးပွားဖြစ်လျက် လင်ယောက်ျားကြီး တစ်ယောက်လုံးကို သောက်သောက်စားစား တေလေ ကတ်သမား အငြိမ်းစား အဖြစ်၌ ထားနိုင်၍ သားတစ်ယောက် ကိုလည်း ကျောင်းမှာ ထားနိုင်သော်လည်း လင်ဖြစ်သူကို ကြောက်ရလေ၏ ။

သားဖြစ်သူ ဘသစ်မှာ အမျိုးသားကျောင်း၌ ခြောက်တန်းအထိ ရောက်သော်လည်း တူအရင်းဖြစ်သူ ဖိုးကြွယ် မှာကား ဆယ်နှစ်အရွယ်မျှ ရှိသော်လည်း ကျောင်း မနေရ ။ ထမင်းချက် ၊ ရေခပ် အလုပ်ကို လုပ်၍ နေရ၏ ။ တူကလေးကို မစိန် ချစ်၏ ။ သို့သော်လည်း လင်ကို ကြောက်ရသောကြောင့် ရဲရဲ မချစ်ဝံ့ပေ ။ သရေစာဖိုး ကလေးများကိုပင် လင် မသိအောင် ကျိတ်ကာ ပေးရလေ၏ ။

ကံကောင်းသောလင် ဖိုးအောင် မှာကား သောက်သောက်စားစား လူမတရား လုပ်လျက် သက်သာခို၍ နေရုံမက မူးယစ်လာသည့်အခါ မယ်စိန် ဘယ်လင်နဲ့ တွေ့လို့ ခုမှ ဈေးက ပြန်ရသလဲ ဟူသော လေပေါက်မျိုးနှင့် မစိန်၏ တင်ပါးကို ရံဖန်ရံခါ ခြေနှင့်ကန်ခြင်း ၊ နားရင်းကို အုပ်ခြင်းဖြင့် မယားချစ်အောင် လုပ်လေ့ရှိ၏ ။

သို့ဖြစ်သောကြောင့် လင်ဖြစ်သူကို ရွံကြောက် မဟုတ် ။ ချစ်ကြောက် ကြောက်ကာ သစ္စာရှိရှိ လုပ်ကျွေးခြင်းကို ပြု၍နေသူ ဖြစ်လေ၏ ။

ဖိုးကြွယ်မှာ အလကား မနေရ ။ အားလျှင် ဖိုးအောင် ကို နင်း၍ ပေးရ၏ ။ နံနက်စောစော လက်ဖက်ရည် ဝယ်ခြင်း ၊ ထမင်းချက်ခြင်း ၊ ရေခပ်ခြင်း အလုပ်များကို လုပ်ရ၏ ။

ဖိုးကြွယ်မှာ ဘသစ်ကို အားကျ၍ ပညာ သင်ချင်လှသဖြင့် ဘသစ်၏ စာအုပ် အဟောင်းကလေးများကို ဖတ်ကာ ဘသစ်ထံ တပည့်ခံရ၏ ။

ဖိုးအောင်ကမူကား မိမိ၏သား ဘသစ်အား ဒီအကောင်ကို သင်မပေးနဲ့ ။ ရာရာတန်တန် ဖြစ်မယ့် ခွေးလား ။ ရုပ်ကို ကြည့်ပါဦးဟု ပြောကာ ပိတ်ပင်လေ့ ရှိ၏ ။ ဖိုးကြွယ်မှာ မစိန်၏ မောင်က မွေးသော တူအရင်း ဖြစ်၏ ။ ယောက်မ ဖြစ်သူရော ၊ မောင်ရော ကွယ်လွန်သဖြင့် တူကလေးကို မသေရုံ ကျွေးမွေး၍ ထားခြင်း ဖြစ်လေ၏ ။

ထိုနေ့၌ မွန်းတည့် နေရှိန်ရှိန်ကြီး၏ အောက်၌ ဖိုးကြွယ်သည် ကျောပြောင်ပြောင်ကလေးနှင့် သရော်ပုံပေါ်မှာ ထိုင်လျက် အဝတ်များကို လျှော်ဖွပ်၍ နေရာ အဝတ်များကို လျှော်ပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်တည်း သရော်ပုံ ပေါ်မှာပင် လှန်း၏ ။

ချောင်းထဲ၌ လူသူ မရှိ ။ ဥဗျိုင်း တစ်ကောင်သာ သရော်ပုံတုံး တစ်ခုပေါ်၌ နား၍ နေလေ၏ ။ နောက်ဆုံး အဝတ်တစ်ထည်ကို လှန်းပြီးနောက် ကျောထက်မှာ ပူလှသဖြင့် ရေထဲသို့ ခုန်ချလိုက်ရာ ထိုနေရာ၌ ဝဲဝှေ့ကာ ရေစားသဖြင့် သဲများ ချိုင့်၍ နေသောကြောင့် မြုပ်၍ သွားလေ၏ ။ ဖိုးကြွယ်မှာ ရေကူးတတ်သူ မဟုတ်ပေ ။ 

ထိုအခါသည် တန်ခူးလရာသီ ဖြစ်ရာ ချောင်းရေမှာ ခမ်းခြောက်လျက် ထိုတစ်နေရာ မှာသာ ရေ ရှိသဖြင့် ရေနက်မှန်း မသိဘဲ ခုန်၍ ချခြင်း ဖြစ်လေ၏ ။

အနီးအပါးမှာ လူသူ မရှိ ။ ခေါ်၍ အော်၍လည်း မရပေ ။ သို့မြုပ်၍သွားရာ ကိုယ်စောင့်နတ်က သတိပေး လေသလား မသိရ ။ ခုန်လိုက် ခုန်လိုက်ဟု ပြောသလို နား၌ ကြားရလေ၏ ။

သို့ကြားသဖြင့် ခုန်လိုက်ရာ နှာခေါင်းသည် ရေမျက်နှာပြင်ကို ရောက်သဖြင့် အသက်တစ်ကြိမ် ရှူလိုက် လေရ၏ ။ ထို့နောက် တစ်ဖန် ပြန်၍ မြုပ်၏ ။ ထို့နောက် တစ်ဖန် ပြန်၍ ခုန်၏ ။ အသက်တစ်ကြိမ် ရှူရပြန်၏ ။ တစ်ဖန် မြုပ်ပြန်၏ ။ တစ်ဖန် ခုန်ပြန်၏ ။ ထိုကဲ့သို့ မြုပ်ကာ ခုန်ကာ အသက်ကို ကြံ၍ ရှူလျက် နေရာ အဘယ်မျှ ကြာသည်ဟု မသိရပေ ။

နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် ခုန်၍ ပြန်ကျသောအခါ၌ ကား နှာခေါင်း မမြုပ်တော့ပေ ။ ရေပြင်သည် မေးစေ့ အောက်နားထက် ပို၍ မရောက်တော့ပေ ။ တဖြည်းဖြည်း ခုန်ရင်း တိမ်သော နေရာသို့ ရောက်၍ သွားခြင်း ဖြစ်လေ၏ ။

ထို့နောက် ခြေကို စမ်း၍ နင်းရာ ကုန်းသို့ ရောက် လေ၏ ။ သရော်ပုံပေါ်သို့ ကုန်းဘက်က နေ၍ ကူးတက် ပြန်၏ ။ အဝတ်များကို ရုပ်၏ ။ အိမ်ကို ပြန်၏ ။ အိမ်၌ မည်သူမျှ မရှိပေ ။ အဝတ်များကို ထားခဲ့၏ ။ ငါ မနေတော့ဘူး ။ ငါ့ကို အသေခိုင်းတဲ့အိမ်ဟု ပြောကာ မိမိ၏ အဝတ်ကလေးများကို စုဆောင်း၍ ယူပြီး ခြေဦးတည်မိရာသို့ အရောက် သွားလေ၏ ။

မီးရထားရုံသို့ ရောက်သောအခါ ရန်ကုန်ကို သွားသော ရထားတစ်စင်းနှင့် ကြုံကြိုက်သဖြင့် တက်၍ လိုက်သွားလေရာ အဘယ်အခါမျှ မရောက်ဖူးသော ဓာတ်မီးတွေ ဝင်းထိန်သည့် မြို့ကြီးကို ရောက်လေ၏ ။

ဖိုးကြွယ်သည် ကံအားလျော်စွာ လက်မှတ်စစ်များနှင့် မတွေ့ရဘဲ အဘယ်နည်း အဘယ်ပုံ အဘယ်လမ်း အဘယ်အပေါက်ဖြင့် ကွမ်းခြံဘူတာရုံကြီး၏ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်သည် မသိ ။ ကားတွေ ၊ ရထားတွေ ၊ လူတွေ ရှုပ်ယှက်ခတ်သော ရန်ကုန်မြို့ကြီး၌ တလည်လည် နေလေ၏ ။

တရုတ်တန်းဘက်သို့ ရောက်၏ ။ ထမင်းဆာလှ၏ ။ ဝယ်ခြမ်းစားစရာ ပိုက်ဆံ မရှိပေ ။ ပန်းကန်ဆေး၍ နေသော သူငယ်ကလေး တစ်ယောက်နှင့် တွေ့၏ ။

မင်း ဘယ်ကလဲ ။

ငါ ခုမှ ရန်ကုန်ကို ရောက်တယ် ။ ငဖြူလေးရွာက ။ 

ငဖြူလေးရွာ ဆိုတာ ဘယ်မှာလဲ ။

ဟိုမှာပေါ့ ဟု ပြောကာ မျက်ရည်ကို အင်္ကျီလက်နှင့် သုတ်၏ ။

မင်း ဘာဖြစ်လို့ ငိုသလဲ ။

ထမင်းဆာလို့ ။

မင်း ထမင်း မစားရသေးဘူးလား ။ လာလာ ငါနဲ့ အတူ ပန်းကန်ဆေး ဟု ပြောပြီး လက်ဆွဲ ခေါ်လေ၏ ။ ခေါ်သော သူငယ်ကလေးက နေဦး နေဦး ၊ လာ ... ဒီမှာ ၊ စားဟု ပြောပြီး မိမိ အသင့်ထုပ်၍ ထားသော စက္ကူထုပ် နွေးနွေးကို ကိုင်လျက် သစ်ပင်တစ်ပင် အောက်သို့ ခေါ်သွားလေ၏ ။

ဖိုးကြွယ်မှာ အဘယ်အခါကမျှ မစားဖူးသော ဝက်အူချောင်း ပါသော ထမင်းကြော်နှင့် ဝမ်းဘဲခြေထောက် နှစ်ချောင်း ၊ ဝမ်းဘဲခေါင်း တစ်ခြမ်းကို စားရသည်မှာ လူ့ပြည်က အစာ မဟုတ် ၊ နတ်ပြည်က အစာဟု ထင်မှတ်လေ၏ ။

စားပြီးသောအခါ အတူ ပန်းကန်များကို ဆေးကြပြီး အတော် ညဉ့်နက်၍ ဆိုင်များ သိမ်းသောအခါတွင် နှစ်ယောက်သား တွဲ၍ သွားကြလေ၏ ။

နောက်နှစ်ပေါင်း နှစ်ဆယ်ကျော်ခန့် ကြာ၍ သွားလေ၏ ။ လောက၌ အကျိုးတရား အကြောင်းတရားတို့၏ ဆက်သွယ်ခြင်းသည် ဆန်းကြယ်၏ ။ ဝါဆိုဝါခေါင် ရေဖောင်ဖောင်၌ သစ်ဝါးများသည် ချောင်းမှ မြစ်သို့ စီးရသော ရေကြော၌ ပါလာရာတွင် ကျွန်းသစ်ကြီးများသည် ဝါးလုံးကြီးများနှင့် ပူးမိတတ်၏ ။ ကိုင်းရိုးသည် ငှက်ပျောတုံးနှင့် ကပ်မိ၏ ။

ထိုနည်းတူစွာ ကံကြမ္မာတည်း ဟူသော ရေကြော၌ မျောကြသော သတ္တဝါတို့မှာ တစ်ယောက်နှင့် တစ်ယောက် မသိသော်လည်း ပူးကပ်မိ၏ ။ မမျှော်လင့်သော စခန်းလမ်း ကိုလည်း ဆိုက်မိကပ်မိတတ်လေသည် ။ ထိုနည်းဖြင့် ဖိုးကြွယ်သည် ရန်ကုန်နှင့် ပြည်လမ်းတွင် စပါးအဝယ်တော် အဖြစ်နှင့် ကူးသန်းသွားလာရသော အလုပ်ကို လုပ်၍ နေရလေ၏ ။

အခြေအနေမှာ တောင်ပြောက်သားနား မကြာမီ သူဌေးကြီးများနှင့် တိုက်ရိုက် ဆက်သွယ်ကာ ပွဲစားကြီးများ၏ အလုပ်မျိုးကို လုပ်ရတော့မည့် အခြေအနေသို့ ရောက်၍ နေလေ၏ ။

ဂုဏ်သရေရှိ စပါးကုန်သည် တစ်ယောက်၏ အိမ်၌ တည်းခိုနေစဉ် တစ်နေ့သ၌ လူကြီးတစ်ယောက် အကြောအခြင်တွေ ဆွဲလျက် ပိုက်ဆံကလေး တစ်ပြား တစ်ချပ် သနားပါ မောင်ရင် ဟု တောင်ဝှေး ထောက်လျက် ပြောလေ၏ ။

ဖိုးကြွယ်သည် လူငယ် ဖြစ်ရာ အကြောဆွဲသဖြင့် ရုပ်ပျက်၍ နေသော လူကြီးကို မှတ်မိလေ၏ ။ သေချာစွာ ကြည့်ပြီး ဘကြီး ဦးဖိုးအောင် မဟုတ်လားဟု မေးရာ သူတောင်းစားသည် ဦးခေါင်းကို တစ်ယောက်ယောက် လက်နှင့် ပုတ်လိုက်သလို ဖြစ်၍သွားပြီး ဖိုးကြွယ်ကို သေချာစွာ ကြည့်လေ၏ ။

ဪ ... ဘကြီးတူပါလားကွယ် ၊ မောင်ကြွယ် မဟုတ်လား ဟု ပြောရင်း အပါးသို့ ကပ်လာလေ၏ ။ 

ဟုတ်တယ် ဘကြီး ၊ အခု ဘယ်လို ဖြစ်သလဲ ။ အဒေါ်ကော ။ ကျွန်တော် ရှာတယ် ။ စုံစမ်းသော်လည်း မတွေ့ရဘူး ။

အောင် ။  ။ မင့်အဒေါ်လေး ဆုံးရှာတယ် ။ 

နို့ ဘသစ် တစ်ယောက်ကော ။

မပြောပါနဲ့တော့ကွယ် ။ ပျက်စီးနေပါပြီ ။ ကျောင်းပြေး ပုလိပ်လုပ် ။ ခုတော့ ပုလိပ်အလုပ်လည်း လာဘ်စားလို့ ပြုတ် ။ တော်ပလော ကွမ်းခြံကုန်း ဘက်မှာ သမ္ဗန် ခတ်နေတယ်လို့ ကြားတာပဲ ။

ဖိုးကြွယ်မှာ မျက်ရည်များ လည်၍ လာ၏ ။ အဘိုးကြီးအား ငွေ ၁၅ိ ကို ပေး၏ ။ မိမိနေသော ရန်ကုန်မြို့ နေရပ်လိပ်စာကိုလည်း ပေးပြီး ရန်ကုန်ကို လိုက်ခဲ့ဖို့ရန် မှာ၏ ။ 

အဘိုးကြီးက ဘကြီးတော့ သေဖို့ ရှိတော့တာပဲ ။ အခု ဘုန်းကြီး ဦးဇိနကျောင်းမှာ နေတယ် ။ ဘကြီးတူ လာခေါ်မှပဲ လိုက်နိုင်တော့မှာပဲ ဟု ပြောပြီး ထွက်၍ သွားလေ၏ ။

 ▢  ပီမိုးနင်း

📖 ဘားမားဂျာနယ်

      အတွဲ ၁ ၊ အမှတ် ၄ဝ

      မတ် ၆ ၊ ၁၉၃၇

ကိုပီတိနှင့် မင်္ဂလာသစ်

 ❝ ကိုပီတိနှင့် မင်္ဂလာသစ် ❞ 

           ( ချစ်စရာ )

“ ခင်ဗျားရဲ့ လက္ခဏာမှာ အင်္ဂလိပ် အက္ခရာ အေပုံသဏ္ဌာန် လမ်းကြောင်း ပါတဲ့ အတွက် ဘယ်အလုပ် မဆို ကိုယ့်ဒူးကိုယ်ချွန် လုပ်ရင် အောင်မြင်မယ် ... တစောက်ကန်း ထင်ရာ စွတ်လုပ်တတ်တယ် ... တစ်ကိုယ်ရေ စိတ်ချမ်းသာမှု ရှာဖွေချင်တယ် ... တစ်ဦးတည်း လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေချင်တယ် ... တစ်ကိုယ်ကောင်း ဆန်တယ် ” 

“ လက္ခဏာ ဟောတာမှ ဟုတ်ကဲ့လား ဆရာရယ် စွဲချက်တွေများ တင်နေတာလား ... ဘုရား ... ဘုရား ... ” 

လက်ဝါးပြင် ပေါ်မှာ ငယ်ကျိုးငယ်နာ လမ်းကြောင်းတွေ မရှိပါစေနဲ့ ... လက္ခဏာဆရာ မှန်ဘီလူးဝိုင်းကြီးနဲ့ ကပ်ကြည့်လိုက် ခွာကြည့်လိုက် လုပ်နေရင်းက 

“ စိတ်သဘောကလည်း နှစ်ခွစိတ်ဗျ ... ဒေါသဖြစ်ရင်း ကြင်နာ နေတတ်သလို မေတ္တာပွားရင်းလည်း အမုန်းစိတ် ဝင်နေတတ်ပြန်ရော ဒုက္ခပေးတဲ့ သူကို လက်စားချေဘို့ စီစဉ်ရင်း သင်ခန်းစာပေါ့လေ ဆိုပြီး ဖြေသိမ့်ခွင့်လွှတ်ချင် ခွင့်လွှတ် ”

“ ရှေ့ဘာဖြစ်မလည်း ဆိုတာလေး ဟောပါဦး ဆရာ ” 

အကျင့်တွေ ပေါ်ကုန်မှာ စိုးလို့ ကိုပီတိ စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်တယ် ။ လက္ခဏာဆရာ တစ်ချက် ပြုံးလိုက်ပြီး ... 

“ အလကားလည်း မေးသေးတယ် ၊ အတိအကျလည်း သိချင်တယ် ဆိုတော့ ကျားလွန်ကြီး ဖြစ်မနေဘူးလား ... ရှေ့ကိစ္စ မှန်သမျှ ကျုပ် ဟောချက်တွေ အတိုင်း သုံးသပ်ကြည့်ပေါ့ဗျ ... ခင်ဗျားဟာ နှစ်ခွစိတ်ပိုင်ရှင် ဖြစ်တဲ့ အတွက် အကောင်း ဆိုရင် နှစ်မျိုး ကောင်းမယ် ၊ အဆိုး ဆိုရင်လည်း နှစ်မျိုး ဆိုးမှာဘဲ ။ တစ်ချိန်တည်းမှာ လုပ်ငန်း နှစ်မျိုး လုပ်နေရတတ်ပြီး အိမ်ထောင်ကျတောင် နှစ်ဆက် ဖြစ်ရမယ်ဗျာ ။ ကိုင်း တော်လောက်ပြီ ။ လက်ဖက်ရည် သွားသောက်ကြစို့ရဲ့ ... ” 

ပွဲဈေးတန်း ဗေဒင်ဟောခန်း ကနေ သူတို့ နှစ်ယောက် ထွက်လာရင်း လမ်းမှာ ကိုပီတိအဒေါ်နဲ့ တွေ့တော့ အဒေါ် ဖြစ်သူက ကိုပီတိကို 

“ ဟဲ့ကောင် ... မနက်က အိမ်မှာ ရိုးရာတင်တော့ တလိုင်း အဖေကြီး ကြွလာပြီး အင်္ဂါသား မကြာခင် သိန်းဂဏန်း လက်ရောက် စွန့်ပေးမှာမို့ ငါးရံ့နဖားထိုးနဲ့ အရက်ရယ် ၊ ကြက်ရယ် တင်ရမတဲ့ ။ သုံးရက် ၊ သုံးလအတွင်း နင့်ကံ အထွတ်အထိပ် ရောက်လိမ့်မယ်တဲ့ တင်စရာ ရှိတာ တင်လိုက်ဦး ” ဆိုပြီး ထွက်အသွားမှာ လက္ခဏာဆရာက ကိုပီတိ ပုခုံးကို ပုတ်ရင်း ဟောစာတန်းတောင် ဗေဒင်နဲ့ နတ်နဲ့ နှစ်မျိုး ဟောလိုက်ရပြီလေ ။ 

လူပျိုဘဝ ကိုပီတိရဲ့ ရင်ထဲမှာ အဲဒီအချိန်က စပြီး ဒွန်တွဲလာတတ်တဲ့ သူ့ကံကြမ္မာ အကြောင်းကို စောင့်ကြည့်တတ်တဲ့ အစွဲအလန်း မျိုးစေ့ကျခဲ့ရတာ အမှန်ပါ ။ 

•••••  •••••  •••••

“ မင်း အိမ်ထောင်ပြုဖို့ ကောင်းပြီကွ ၊ ဒီထက် အသက်ကြီးမှ ဆိုရင် သိပ်မနိပ်တော့ဘူး ” 

ကိုပီတိရဲ့ အဖေက လေးလေးပင်ပင် ပြောပြီး သူ့သား မျက်နှာကို ကြည့်နေတယ် ။ ပြီးမှ ပြုံးပြုံးနဲ့ ... 

“ ရည်းစားအသစ်ကလေး များကော ထပ်မတွေ့သေးဘူးလား ” 

ကိုပီတိမှာ ချစ်သူ မမြဲတာ တစ်နှစ် တစ်ယောက် ချစ် ... တွဲ ... လွမ်း ... ထပ်ချစ် ဇာတ်လမ်းတွေ ရှိတတ်တာ သိပြီးသားမို့ မေးလိုက်တာပါ ။ ကိုပီတိက စပ်ဖြီးဖြီး လုပ်ရင်း ...

“ တွေ့ထားပါပြီ ... ဟို ... ခပ်ချောချော ယိမ်းသမလေးလေ ”

“ ဟင် ... မင့်ဥစ္စာကလည်း တစ်နှစ် လာလည်း ယိမ်းသမ ၊ တစ်ခါ မေးလည်း ယိမ်းသမ ... တစ်ခါတစ်လေ မင်းသမီးများ  ရည်းစား ထားပါဦး ... မင်းဟာက မုဆိုးဖျင်းတော့ နှံမဖုတ်စား ဆိုတာလို ဖြစ်နေပြီ ” 

“ အဲဒါ ဘာအဓိပ္ပါယ်တုန်း အဖေရ ” 

“ မုဆိုးများ ညံ့လာပြီ ဆိုရင် သမင် ၊ ဒရယ်တွေ မလိုက်နိုင်တော့ဘူး လေကွာ ၊ ဒီတော့ တောစပ်ချုံပုတ်ထဲက နှံကောင်အမတွေ မီးဖုတ်စားပြီး ပြန်လာတော့တာပေါ့ ၊ မင်းလည်း လွယ်ရာ ဖမ်းကြိုက်တဲ့ကောင် ဆိုတော့ ” 

အဖေရယ် ဒီ ယိမ်းသမလေးတောင် သူ့ရည်းစားနဲ့ ကတောက်ကဆတ် ဖြစ်ပြီး ကျုပ်ကို အရွဲ့တိုက် ချစ်ပြလို့ ချစ်သူ ဖြစ်ရတာပါဗျာ ... လွယ်ရာ မဟုတ်ပါဘူး ၊ အရင် ကောင်မလေးတွေနဲ့ လမ်းခွဲ ခဲ့ရတာလည်း သူတို့ အပြစ် မဟုတ်ပါဘူး ။ ကျုပ်အပြစ်ပါ ။ သူတို့က တွေ့ဘို့ ချိန်းတိုင်း ကျုပ်မယ် အမူး လွန်နေရတာနဲ့ ... ဖဲဝိုင်း  ရောက်နေရတာနဲ့ အလွဲလွဲ အချော်ချော်တွေ ဖြစ်ပြီး စိတ်မရှည်လို့ လမ်းခွဲ ကုန်ကြတာပါဗျာ ။ 

အိပ်မက်ဟောင်းတွေ ကိုပီတိရဲ့ ရင်ထဲမှာ ဇိုးဇိုးဇပ်ဇပ် ခေါင်းထောင်ထကုန်တယ် ။ ပဉ္စမြောက် အိပ်မက်ပွင့်လေးရဲ့ တိုးညင်းတုန်ခါ စကားသံလေး ပဲ့တင်ပြန်လာတယ် ။ 

“ ခင်ဗျားကို အရက် မသောက်ဖို့ စာနဲ့ ငါးကြိမ် ၊ နှုတ်နဲ့ ခုနစ်ကြိမ် စုစုပေါင်း ဆယ်နှစ်ကြိမ် တားပေမယ့် မရဘူး ။ ခင်ဗျားဟာ အချစ်ထက် အရက်ကို ပိုပြီး ယစ်မူးတာမို့ လမ်းခွဲကြပါစို့ ... ” 

ဆဋ္ဌမအိပ်မက်ရဲ့ အမိန့်တော်ပြန်တမ်းကတော့ ပြတ်သား ရှင်းလင်းတယ် ။ 

“ ကစားသမားကို ရည်းစား လုပ်ရရင် အချုပ်တန်းမှာ ချိန်းတွေ့ရုံပဲ ရှိတော့မယ် ။ ပုဒ်မတွေ ၊ ဥပဒေတွေကို အချစ်ကဗျာ ဖွဲ့ပြီး အာမခံတွေ လျှောက်လွှဲချက်တွေနဲ့ ဒူးနဲ့ မျက်ရည် သုတ်နေရမှာမို့ အချိန်ရှိတုန်း သံယောဇဉ်တွေကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပါပြီ ”

“ စဉ်းစားပါဦးဟာ တကယ်တော့ ဘဝ ဆိုတာက လောင်းကစားပွဲ တစ်ခုပါ ။ လူ့အဖြစ် ရပြီ ဆိုတော့ ရှင်သန်ခြင်းနဲ့ သေဆုံးခြင်း လောင်းကြေး ထပ်ကြရတာ မဟုတ်လား နာမည်ဆိုးပေမယ့် လောင်းကစား ဆိုတာ ယုံကြည်မှုကို အားပြိုင်တဲ့ ပြယုဂ်ပါ ။ ငါ အတိအကျ သက်သေပြနိုင်ပါတယ် ။ နင် မယုံရင် လောင်းမလား ”

“ တော်ပြီ ... ” 

အိပ်မက်ကလေးတွေ ဝေးလွင့်မှုန်ရီ ... ပုန်းခိုသွားကြပြီ ၊ ကိုပီတိအဖေ့ ရုပ်ပုံ တစ်စတစ်စ ရှင်းပြတ် ပီပြင်လာတယ် ။ 

“ လူလွတ်ဘဝ ဆိုတာ ပျော်စရာကောင်းတာ မှန်ပေမယ့် အထိမ်းအကွတ် မရှိတော့ ဘရမ်းပတာ နိုင်တယ် ... ပေါ့တန်တယ် ... အလေအလွင့် အယိုအဖိတ် များတယ် ။ ပြီးတော့ သဘင်လုပ်ငန်း ဆိုတာ ဘဝအာမခံချက် မရှိတဲ့ လုပ်ငန်း ။ ဆိုင်းသံ ကြားမှ စား ၊ ဆိုင်းသံရပ်ရင် ငတ် ဆိုတဲ့ ဘဝ ၊ ငွေ ပျောက်တာ ပြန်ရှာလို့ ရပေမယ့် စင် ပျောက်ပြီဆိုရင် တစ်ဘဝလုံး မှောက်ကရော ။ အရွယ် ရှိတုန်းမှာ ရှာဖွေစုဆောင်း ... အိမ်ထောင်ကောင်း ထူထောင် ... တခြား ပြင်ပ စီးပွားရေးတစ်ခု ထူထောင် ” 

“ ကဲ ယူပါ့မယ် အဖေရာ ... အဖေ့ စိတ်တိုင်းကျ ကျုပ်အိမ်ထောင် ပြုပါမယ် ” 

ပြွတ်သိပ်ကြပ်ခဲနေတဲ့ အဖေ့ ဒဿနတွေ ကြားက ခေါင်းညိတ်ရုန်းကန် ထွက်လိုက်ရင်း 

“ အိမ်ထောင် မပြုဘဲ ဆယ်တန်း အထိ ကျောင်းထား ၊ သဘင်ပညာသင်နဲ့ နှစ်ပေါင်း နှစ်ဆယ်ကျော် စောင့်ရှောက်လာပြီး အခုမှ ဘာစိတ်ကူးရလို့ အတင်း အိမ်ထောင်ပြုစေချင် ရတာလည်းဗျာ ” 

ဆိုတော့ သူ့အဖေ သက်ပြင်းမောကြီး ချလိုက်ပြီး 

“ တဂျီဂျီနဲ့ အရက်ဖိုး တောင်းတဲ့ဒါဏ် ၊ အိပ်ကောင်းခြင်း မအိပ်ရ ၊ ညဉ့်နက်သန်းခေါင် ဖဲရိုက်ဖို့ ပိုက်ဆံ ထုတ်ပေးရတဲ့ ဒါဏ်တွေ ငါမခံနိုင်လို့ ဝဋ်ရှိတဲ့ မိန်းကလေး တစ်ယောက်ကို လွှဲပေးတဲ့ သဘောပေါ့လကွာ ” 

•••••  •••••  ••••• 

ဒီလိုနဲ့ ဆရာဖြစ်သူ မြို့တော်ဦးသိန်းအောင် ဇာတ်ကနေ ထွက် ၊ အငြိမ့်လောကကို ရောက် နာမည်လေး နည်းနည်း အရာရောက်လာချိန်မှာ ကိုပီတိရဲ့ ဖခင်ကြီး သာသနာ့ဘောင် ဝင်သွားရှာပါတယ် ။ 

“ တစ်လျှောက်လုံး သူများ အလုပ်တွေချည့် လုပ်ပေးခဲ့ရတာ ... ကျန်တဲ့ အချိန်လေး ကိုယ့်အတွက် လုပ်ရဦးမယ်ကွာ ။ ဒီအချိန်က စပြီး အနှောင်အဖွဲ့တွေကို ငါ ဖြတ်လိုက်ပြီ ... မင်းတို့ အကြောင်းကြီးငယ်မှ မရှိဘဲ ငါ့ဆီကို လုံးဝ မလာကြနဲ့တော့ ” 

ဆို့ဆို့ကြီး ပြောပြီး ကျောခိုင်း ထွက်သွားတဲ့ ဖခင် ဦးပဉ္စင်းကြီးရဲ့ ကျောပြင်ကို ငေးကြည့်ရင်း ကိုပီတိ မျက်ရည် ပိုးပိုးပေါက်ပေါက် ကျခဲ့ရတယ် ။ အဖေက တိဟိတ်ကွ ၊ ချစ်လုံးလုံး မုန်းလျားလျား အင်္ဂါသားလည်း ဖြစ်ပြန် ဆိုတော့ သီးခံရင် တက်နင်းသွား ၊ စော်ကားတယ် ထင်ရင်လည်း လေပြင်းပြင်းတောင် အမှုတ် မခံဘူး ။ ဟင် ... ဆိုလို့ကတော့ လှည့်ကြည့်မယ် မထင်နဲ့တော့ ၊ အဖေ့ စကားစုတွေ နားထဲမှာ ဂယက်ထ နေတယ် ။ သံသာရ ဝဋ်ဒုက္ခတော ၊ မောစနတ္ထာရ ၊ သံသရာ ဝဋ်ဆင်းရဲ အပေါင်းမှ လွတ်မြောက်ရာ အရပ် သမုဒယဝေဒနာ အပေါင်း ကင်းဝေးရာ အရပ် သံယောဇဉ် ညွတ်ကွင်းကို နင်းခြေချိုးဖျက်ပြီး ... အေးငြိမ်းရာ တစ်ဘက်ကို တကယ်ပဲ ကူးပြောင်း သွားခဲ့ပြီလား အဖေ ။ 

အမိမဲ့သား ရေနည်းငါးလေးမို့ ငါ နောက်အိမ်ထောင် ပြုလိုက်ရင် မိထွေး ညိုညင်ခံရရှာတော့မယ် ဆိုတဲ့ စိတ်နဲ့ မအေ့ အတွက်ပါ တာဝန် နှစ်ခု ပေါင်းပြီး အတောင့်ကြီး အသီးမာအောင် ငါ ပြုစုခဲ့ရတာ ။ တာဝန်ကျေ လောက်ပါပြီကွာ ။ လိမ်လိမ်မာမာ လုပ်ကိုင် စားရင် လူရွှင်တော် ဘဝဟာ စားလမ်း ရှည်ပါတယ် ။ 

ရင်ထဲမှာ ခုန်ကြွ နိုးထနေတဲ့ အဖေ့ စကားစု မျက်ရည်ကြားက ဝိုးတဝါး အမြင်မှာ တရွေ့ရွေ့ ကျောခိုင်း လျှောက်လှမ်း နေတဲ့ ပဉ္စင်းအိုကြီး တစ်ပါးရဲ့ အဝါရောင်ပုံရိပ် ၊ ကိုပီတိ သူ့လက်တွင်းက စာအိတ်ပြာကလေးကို ဖောက်ဖတ်လိုက်တော့ အဋ္ဌမအိပ်မက်ရဲ့ နိဂုံးချုပ်မြှားချက် လက်ရေးဝိုင်းဝိုင်းတွေ ... 

“ အချစ်ဆိုတာ လက်တွေ့ ဘဝရဲ့ အဓိကအခန်းမှာ မပါဝင်ဘူးလေ ... ရင်ခုန်သံကို သုတေသနပြုတဲ့ အရွယ်မှာပဲ ထားရစ်ခဲ့ရတဲ့ ပစ္စည်း မဟုတ်လား ... နိုင်ငံခြားပြန် အင်ဂျင်နီယာနဲ့ ဖေဖေတို့ စီစဉ်ထားတာမို့ ... ” 

တို့များရဲ့ စိတ်ကူး တံလျှပ်ကလေးကို 

အော် ... ကမ်းမယောင်နဲ့ လက်ကာပြသွား ပြန်ပါပကော ...

•••••  •••••  •••••  

ဒွန့်လို့ ပြောပြော ဒွိလို့ သတ်မတ်သတ်မတ် ဒွေးလို့ ခေါ်ခေါ် လူမင်းလို့ ခေါ်ခေါ် ကိုပီတိ ဘဝက အဲလို အစုံလိုက် အစုံလိုက် ဖြစ်ရပ်တွေ အများကြီး ။ အော်ပရာလေး ပြဇာတ်လေး မတောက်တခေါက် ရေးနိုင်လို့ ဝင်ငွေ တစ်မျိုးရ ၊ လူရွှင်တော် ကလို့ တစ်မျိုးရ နှစ်မျိုး ရပြီးတာနဲ့ အရက်သောက်ပြီး ဂျင်ရှုံးလို့ နှစ်သွယ် ကုန်ရပြန်ကရော ... နာမည်ကလည်း အတော်ကြီးနေပြီ ... မူးနေတာကို အတော် ရယ်ရတယ် ဆိုတာမျိုးပေါ့ ... ဘယ်လောက် ရှုံးရှုံး လုပ်ငန်းထဲမှာ ပြက်လုံး မမှားဘူး ဆိုတာမျိုးပေါ့ ... တွဲလျှက်ပဲလေ ။ အဲဒီ နှစ်မှာ ကိုပီတိတို့ အငြိမ့်ထဲကို ပွဲကြည်ကြီး ပညာသင် လာ အပ်ပါလေရော ... ။ သူ့မိတ်ဆွေ လူရွှင်တော် ကိုအာယု ကတော့ ... 

“ ယိမ်းပညာသင်တဲ့ကွာ ဂျပန်နပမ်းသမားများလား အောက်မေ့ရတယ် ။ နည်းတဲ့ ကိုယ်လုံးကြီး မဟုတ်ဘူး ။ မျက်နှာပေါက် ကတော့ တကယ့် စံရှားတင် ဘဲမောင် ထီးချိုင့် ကတဲ့ ။ မိဘတွေက တောင်သူ လူချမ်းသာတွေတဲ့ ” 

နောက်ဆုံး အချက်အလက်တွေဟာ ကိုပီတိ ရင်ကို ဒိန်းခနဲ ဝင်မှန်တယ် ။ မယားတောသူတဲ့ ၊ တောင်သူလူချမ်းသာတွေတဲ့ ။ မှာထား အလားသင့်လိုက်လေ ။ ငါလို ဝင်ငွေ လေသေနတ်ကျည်ဆံ ၊ ထွက်ငွေ အမြောက်ဆန်သမားတွေအတွက် ချည်တိုင်ကောင်း တွေ့ပြီ ။ အာမခံချက် မရှိတဲ့ သဘင်ပညာကို မြတ်နိုးစွာ လုပ်ကိုင်ရင်း အိုစာမင်းစာ ယာခင်းပိုင်ရှင် အဖြစ် ဇရာနဲ့ နေဝင်ချိန်ကို ဧရာဝတီ အညာအရပ်မှာ ခန့်ခန့်ညားညား တစ်ခန်းရပ်လို့ ရပြီ ။ အဲဒီအချိန်က စပြီး မပွဲကြည်လေး ကို ပွဲတင်မက အပြင်မှာပါ ကြည်အောင် စွမ်းဆောင်ပါတော့တယ် ။ အင်္ဂါသား ကိုးဂဏန်း အကျိုးပေးသတဲ့ ၊ မင်းဟာ ငါ့ရဲ့ နဝမ အိပ်မက်ပွင့်ကလေးပါကွယ် ... 

တဖွဲ့တည်း သုံးနှစ်တိတိ အတူတူ ကပြီးချိန်မှာတော့ ... မပွဲကြည် ကိုပီတိ ရင်ခွင်ထဲ ရောက်သွားပါတော့တယ် ။ 

“ ကျုပ်က တောသူတော့ ကြိုက်ရင် ယူရမှာ ”

“ အင်းပါဟာ ငါလည်း မင်္ဂလာဆောင်ဘို့ စဉ်းစား ” 

“ မနေ့ကတင် လူကြုံနဲ့ အဖေတို့ အမေတို့ကို မှာလိုက်ပြီတော့ ”

“ ဟိုက် ” 

•••••  •••••  •••••  

“ မင်း ရှေ့နှစ် အတွက် စပေါ်ကြိုတင်ငွေရယ် ၊ ငါတို့ ငွေရယ် ပေါင်းပြီး လုပ်ရတာဘဲ ။ အဝေးက သတို့သမီး ဆိုတော့ ဆွေမျိုး အရင်းအချာတွေက လွဲရင် ကျန်တဲ့ မိတ်ဆွေတွေ အားကိုးနဲ့ ဆောင်ရမယ့် မင်္ဂလာပွဲပေါ့ကွယ် ” 

အမေကြီးက မင်္ဂလာဆောင် ဖိတ်စာတွေ ရေတွက်ရင်း ပြောနေပေမယ့် ကိုပီတိ ရင်တွေ ခုန်နေတယ် ။ မြတ်မှ မြတ်ပါ့မလား ... ဖိတ်တဲ့သူတွေ ကရော လာမှ လာကြပါ့မလား ။ ငါရော သူတို့ ကိစ္စတွေတုန်းက လိုက်ခဲ့ဘူးသလား ။ မိုးမရွာပါစေနဲ့ ၊ ငါ့ အပေါင်းအသင်းတွေ စီးပွါးရေး အဆင်ပြေကြပါစေ ၊ တောင်စဉ်ရေမရတွေ တွေးရာကနေ ... 

“ ဦးပဉ္စင်းကြီးကိုရော လျှောက်ကြသေးလား ” 

“ မင့်ဘကြီး သွားလျှောက်တော့ လူ့ကိစ္စတွေ စိတ်မဝင်စားတော့ဘူးတဲ့ ” 

“ အခါတော် ပေးတာက နတ်ရေးငယ်ရွှေစာ ... ”

၈၄ လမ်းနဲ့ ၂၆ ဘီလမ်းထောင့်က ခန်းမပေါ်မှာ သံကုန် အော်ဆိုနေချိန် အောက်ထပ်က ကိုပီတိ ခမြာ နို့ဆီပုံးတွေ သကြားအိတ်တွေကို အပေါ်ထမ်းတင် နေရတုန်း အားလုံး ရောက်ပြီ ဆိုမှ နံဘေးက သတို့သားဝတ်စုံ ယူဝတ် ၊ ခေါင်းပေါင်းစွတ် ၊ မပွဲကြည်ကို လက်တွဲပြီး အရှေ့ပေါက် လှေကားက တက်လိုက်တယ် ။ ဧည့်သည်တွေ စုံနေပြီ ... သူငယ်ချင်းတွေ ဆရာသမားတွေ အလယ်မှာ ဦးလေး နဲ့  ဒေါ်ဒေါ်  ( လူထုဦးလှ နဲ့ လူထုဒေါ်အမာ ) ပြီး ဦးပေါစံ ၊ ဒေါ်ဒေါ် အားလုံးကို လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်ရင်း စားပွဲထိပ်မှာ ပြုံးပြုံးကြီး ထိုင်နေတဲ့ ဘဒွေးမင်းသား ( မြို့တော်သိန်းအောင် ) ကို ကန်တော့လိုက်တော့ ဘဒွေးက ထုံးစံအတိုင်း နေကာမျက်မှန် အနက်ကို  ပင့်ရင်း ... 

“ ခလေးမလေးကို စိတ်ဆင်းရဲအောင် မလုပ်ပါနဲ့ကွာ ၊ သူ့ခမြာ နည်းတဲ့ ဝဋ်မဟုတ်ပါဘူး ” 

လို့ ပြောနေခိုက်မှာ ပရိသတ်တွေက ဝိုင်းပြီး ဦးသိန်းအောင် သီချင်း တစ်ပုဒ် ဆိုပေးပါလို့ တောင်းဆိုကြတာနဲ့ တီးဝိုင်း စင်မြင့်ပေါ်ကို တက် မိုက်ကရိုဖုန်းကို ယူရင်း လေအားကြီးနဲ့ ... 

 

“ အခုလို အားပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ။ မောင်ပီတိ ဆိုတာ ကျွန်တော့်သား ဆိုရင် မလွဲပါဘူး ၊ လူဆိုး ၊ လူပေ ၊ လူရွှင်တော်လေးကို မွေးထားရတာမို့ ဒီခလေး ဒီလိုမှ အခြေ ကျပါ့မလားလို့ စိုးရိမ်ခဲ့ရတာ ခုတော့ စိတ်အေးရပါပြီ ။ နောက်ထပ် ဒီနေရာက မိတ်ဆွများကို ကြေညာချင်တာက ကျွန်တော် ကိုသိန်းအောင် ဒီနှစ် မန္တလေးမှာ ဗလာ ကပါတော့မယ် ” 

‘ ဟယ် ’ ဆိုတဲ့ အာမေဋိတ်သံတွေ စုတ်သပ်သံတွေ ပေါ်လာတယ် ။ ကိုပီတိ ရင်ထဲမှာ နင့်ခနဲ ဖြစ်သွားတယ် ။ တစ်နိုင်ငံလုံး ချစ်ကြတဲ့ နိုင်ငံရဲ့ တစ်နံတစ်လျားမှာ အောင်ပွဲတွေ အများကြီး ခံခဲ့တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် အခုတော့ ...

“ အရွယ်လည်း ရ ကျန်းမာရေးကလည်း စကား ပြောလာပြန်တော့ ”

ကျွန်တော် သိနေတယ် ဘဒွေး ။ ဘဒွေး ဘာကို ဖုံးကွယ်ပြီး ပြောနေတယ် ဆိုတာ ကျွန်တော် သိနေတယ် ။ ကြေကွဲနာကျင် အတွေးတွေက ကိုပီတိရဲ့ မျက်ရည်စီးကြောင်းကို ဖွင့်စပြုကုန်ကြပြီ ... 

“ ကိုယ့်ရတနာပုံ မင်းနေပြည်မှာပဲ အိုးမကွာ အိမ်မကွာ ... ” 

ဘဒွေး ရင်ခေါင်းသံကြီးနဲ့ ပြောနေရင်း နေကာမျက်မှန် အောက်က မျက်ရည်ပေါက်ကလေးတွေ စီးကျလာတယ် ။ နိမ့်ပါးသွားတဲ့ အခြေအနေရဲ့ ဒါဏ်ကို ဘယ်သူ ခံနိုင်မှာလည်း ။ ဟန်ဆောင် ပြုံးတယ် ။ လက်ကိုင်ပုဝါထုတ် မျက်ရည်ကို သုတ်လိုက်ပြီး ... 

“ ကျွန်တော့်သားရဲ့ မင်္ဂလာပွဲမှာ နိမိတ်ယူရင်း ပြည်တော်ဝင် ဆိုတဲ့ သီချင်းနဲ့ ဖျော်ဖြေပါရစေခင်ဗျ ၊  ချစ်ခင်ကြတဲ့ အားလုံး မိတ်ဆွေ နေ့တိုင်းပဲ သတိရကာနေ ၊ ကျန်းမာကြရဲ့လားလို့ ... ” 

သီချင်း မဟုတ်ဘူး ဘဒွေး ၊ အဲဒါငိုချင်း ၊ ငိုချင်း ဖျာကုန် ၊ ရုံပွင့် လက်ခုပ်သံ ၊ အောင်ပွဲ ၊ အဲဒါတွေကို စွန့်လွှတ်လိုက်ရလို့ အရှိန်အဝါ ဂုဏ်သိက္ခာ သရဖူဆောင်း ဘဝ ၊ ဒါတွေ စွန့်ခွာလိုက်ရလို့ နာကျင်စွာ ညီးညူနေတဲ့ ညည်းချင်း ။

“ ခါတော် ရောက်ချိန် နီးလို့လာပြီ ၊ ဒေါ်ဒေါ်မမ ညီမတို့ရေ ... ” 

အရာ ကျမှ အခါ တ နေရှာတဲ့ သူ့ဆရာ ငိုရင်း ဆိုနေရှာတဲ့ သူ့ဘဒွေးကို ကိုပီတိ မကြည့်ရက် မကြားရက်တော့ဘူး ။ 

“ အောင်စည်ယွန်းသံ ကြားရင်ဖြင့် ပြည်တော် ဝင်မယ်လေ ” 

ကိုပီတိ လည်ချောင်းထဲမှာ ကြပ်ကြပ်နင့်နင့်ကြီး ဖြစ်လာတယ် ။ သတို့သား တစ်ယောက် အနေနဲ့ မျက်ရည်ကို ခိုးပြီး ကျချင်တယ် ။ ခပ်သုတ်သုတ် ခန်းမအပြင် ဝရန်တာကို ထွက် ဝရန်တာကို မှီပြီး နာရီစင်ကို ကြည့်ရင်း အောက်ကို ငုံ့လိုက်တော့ နာရီစင် အောက်မှာ သားမင်္ဂလာပွဲ လူစည်ရဲ့လားလို့ ကတုံးလေး ပွတ်ပြီး ယောင်ပေ ယောင်ပေနဲ့ လှည့်ကြည့် လှည့်ကြည့် လုပ်နေရှာတဲ့ သူ့အဖေ ဦးပဉ္စင်းကြီး ။

▢ ချစ်စရာ

တရားရုံးသမား

 

❝ တရားရုံးသမား ❞
       ( ပီမိုးနင်း )

ဦးသာလှသည် တရားတဘောင် တွေ့ခြင်း အလုပ်၌ လွန်စွာ ပျော်ပိုက်သူ ဖြစ်၏ ။ မိမိကိုယ်တိုင် တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့် တရားတွေ့ဖို့ အမှု မရှိက အခြားသူများ၏ တရားကို ဝယ်၍ တွေ့၏ ။ တရားတွေ့ ရသည့်အခါ အမဲလိုက်ခွေး မုဆိုးနှင့် လိုက်ရသလောက် ပျော်ရွှင်၏ ။ တရား ဖြစ်၍ ရုံးတက်ရသည့် ရက်များ၌ ရုံးပိုင်စာရေးကြီး ရုံးတက် သွားသလို ခေါင်းပေါင်းစ ထောင်၍ ရုံးတက်လေ့ရှိ၏ ။ မျက်နှာမှာ အမဲစား ၊ ချက်သီးစားပင်ကို မုဆိုး တွေ့ရသည့် မျက်နှာမျိုး ရှိလေ၏ ။

ရုံးသို့ ရောက်သည့်အခါ တရားရုံးကို မိမိ တစ်ဦးတည်း ပိုင်သော နေရာဌာန ကဲ့သို့ လည်းကောင်း ၊ တရားပိုင်မင်းများနှင့် စာရေးစာချီ စသည်တို့ကို မိမိ၏ အလုပ်တိုက်၌ လခစား အလုပ်ကို လုပ်ကြသူများ ကဲ့သို့ သဘောထားသည့် အသွင် ရှိ၏ ။

သို့ဖြစ်သောကြောင့် ၎င်း၏ အိမ်အနီးအပါး၌ နေသူများသည် အမြဲလိုလို လူသစ်တွေ ဖြစ်၍ နေကြ၏ ။ အကြောင်းမူကား လူဟောင်းများသည် အိမ်ခြေ ယာခြေကို လျှော့ဈေးနှုန်းနှင့် ရောင်းကာ ဦးသာလှနှင့် လွတ်ကင်းမည့် နေရာများသို့ ရွှေ့ပြောင်း နေထိုင်ကြရရှာလေ၏ ။

ဦးသာလှသည် ဥပဒေသံ ၊ ပုဒ်မသံ မပါဘဲ စကား မပြောနိုင် ။ ရှေ့နေ ပေါက်စသည် ဦးသာလှ လောက် ဥပဒေသံ ပါစွာ မပြောနိုင်ပေ ။ သို့ဖြစ်လေရာ ဦးသာလှကို မကြောက်သူ လွန်စွာ နည်းပါးလေ၏ ။ ပြုစားတတ်သော အောက်လမ်းဆရာ ထက် ဦးသာလှကို ပို၍ ကြောက်ကြရလေ၏ ။ ဦးသာလှကို မကြောက်သူကား ဘိုးခ တစ်ယောက်သာ ရှိလေ၏ ။ ဘိုးခသည် မကြောက်ရုံမက ဦးသာလှ၏ သမီး မယ်မြကို ဘယ်နေ့ အတင်းဆွဲ ပြေးရမလဲဟု အမြဲ ကြံ၍ နေလေ၏ ။

ထိုအကြံကို မိတ်ဆွေများအား ပြောပြ တိုင်ပင်ရာ ကူညီဝံ့သူ ဟူ၍ တစ်စုံတစ်ယောက်မျှ မရှိ ။ ဦးသာလှသမီးတော့ ကူပြီး ကြံမပေးပါရစေနဲ့ ဆရာ ။ ကျားမြီးဆွဲဆို ဆွဲပါ့မယ် ဟူသော စကားမျိုးကို ပြောကြလေ၏ ။ ဘိုးခ ကား စိတ်မပျက် ကြံမြဲ ကြံ၍နေ၏ ။ အကြောင်းမူကား မယ်မြသည် အတော် ချောသော မိန်းမကလေး တစ်ယောက် ဖြစ်လေ၏ ။

မောင်ခသည် မယ်မြကို အတင်း ဓားပြတိုက်၍ ယူမည်ဟူသော စကားကို သုံးလလောက် ပြောပြီး နောက်ဆုံး သူငယ်ချင်း ဘိုးလှအား “ ဟေ့ - ဘိုးလှ ... ငါတော့ မနေနိုင်ဘူး ။ ဒီကောင်မကို သုံးလအတွင်း ငါ ရအောင် ယူရမယ် ။ မရရင် မဖြစ်ဘူး ”

“ မလုပ်ပါနဲ့ သူငယ်ချင်း ။ သူ့အဖေကြီးက မင်းကို ထောင်ချမှာ ။ အင်မတန် အဆိပ်ထန်တဲ့ဟာကြီး ... မင်း အသိသား ”

“ သိလို့ ငါ ကြံတာပေါ့ကွယ် ။ ကြည့်နေပါ ။ ငါ့ကို ထောင်မချတဲ့ အပြင် ဒင်း အသနားခံ တောင်းပန်ပြီး ငါတို့ နှစ်ယောက်ကို အိမ်ပြန် ခေါ်ရအောင် လုပ်ပြလိုက်မယ် ။ ဒါတင်မကသေးဘူး ”

“ မကသေးရင် ဘာလဲ ”

“ ငါ့ယောက္ခမလောင်းကြီး ကို ချွတ်မယ် ”

“ ဘာကို ချွတ်မလဲ ”

“ အမှုဝါသနာပါတာကို ချွတ်မယ် ။ လူမုန်းများတဲ့ လူကြီးတစ်ယောက်ကို ငါ ယောက္ခမ မတော်ချင်ဘူး ”

“ အောင်မယ် မင်းကလား ။ တော်ရအောင်ပဲ လုပ်ပါဦး ”

“ အေး ... လုပ်ပြမယ် ။ ငါ ခရီးကလေး သွားစရာ ရှိသေးတယ် ။ ဒီအတောအတွင်းမှာ မယ်မြကို မင်း စောင့်ကြည့် ။ တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ တစ်ခုခု ဖြစ်ရင် ငါ့ကိုပြော ”

“ အေးလေ မင့်ဟာသာ ဖြစ်အောင် လုပ်ပါ ။ ဒီသတ္တဝါကြီး သမီးကို ဘယ်သူမှ မျက်စောင်းထိုးမှာ မဟုတ်ဘူး ။ နတ်သမီးလောက် ချောဦး ။ မင်းသာ ကြိုက်တာ .. ဘယ်သူမှ မကြိုက်ဘူး ။ တိုတို ပြောမယ် ။ ငါတောင် မကြိုက်ပါဘူးကွယ် ”

နောက်တစ်နေ့ ဘိုးခ ပျောက်၍ သွားလေ၏ ။ နှစ်လကျော်ကျော် လောက်ကြာသောအခါ ဘိုးခသည် ရွာသို့ ပြန်၍ ရောက်လာသောအခါ လွန်ခဲ့သော သုံးလလောက်က ဘိုးခ မဟုတ်တော့ပေ ။ နောက်လိုက် နှစ်ယောက်နှင့် ခေါင်းပေါင်းစထောင် ၊ ပြောင်ပြောင်လက်လက် ဖြစ်၍ နေသော ဘိုးခ ဖြစ်လေ၏ ။

၎င်း၏ ခါးပိုက်ဆောင် သားရေအိတ်ကို ဖွင့်သည့် အခါ မြင်သူတိုင်း လျှာရည်ကျလေ၏ ။ အကြောင်းမူကား ဆယ်တန် ရာတန် ငွေစက္ကူများ၏ စိုပြည်သော ဖြူပြာစိမ်းရောင်မှာ ငှက်ခါးတောင် ထန်းရည်ထက် မက်စရာ ကောင်းလေ၏ ။ တစ်နေ့လုံး လည်ပတ်သုံးစွဲ ၊ ကြက်သားနှင့် ပျော်ပွဲခင်းကာ နောက်လိုက်နောက်ပါ တစ်ဒါဇင်နှင့် တစ်နေ့လုံး ပျော်ပါးစားသောက်သော်လည်း ခြောက်မူး သာသာမျှ ကုန်ကျနိုင်သော ရွာ၌ ထိုမျှလောက် များသော ငွေစက္ကူများ၏ ပိုင်ရှင်မှာ မီလျံနာ ဆန်၍ နေလေ၏ ။

ဦးသာလှ၏ အိမ်နှင့် မျက်စောင်းထိုးအိမ် တစ်အိမ်၏ ခြေရင်း သရက်ပင်အုပ်၌ ဘိုးခသည် အဖော်များနှင့် နေ့စဉ်လိုလို ပျော်ပွဲ ခင်းကျင်း၍ နေလေရာ ဦးသာလှ၏ စိတ်၌ ကိုယ်က သူတပါး စားသုံးပျော်ရွှင်သည်ကို မလိုလား ၊ မကြည်ဖြူနိုင်သူ ဖြစ်ရာ ဤပျော်ပွဲ၌ ခေါင်းဆောင်သူ ဘိုးခအား ဘယ်ပုဒ်မနှင့် ဆင်ပြီး ဂတ်တဲရောက်အောင် ကြံရမည်ကို ဉာဏ်ထုတ်ရသဖြင့် မအိပ်နိုင် ၊ မစားနိုင်ဖြစ်၍ နေလေတော့၏ ။

ဦးသာလှ၏ သမီး မယ်မြသည်ကား ကိုဘိုးခ သုံးလလောက် ပျောက်သွားပြီး ဘယ်နည်းဘယ်ပုံ ပွလာသည်ကို စဉ်းစားကာ တိုးတိုးတိတ်တိတ် နှစ်ကိုယ်ကြိတ် အကြောင်းကို သိလိုသော စိတ်ဖြင့် အိပ်မပျော် စားမဝင် ဖြစ်ရာမှ ဘိုးခကို စိတ်၌ နေ့ရောညဉ့်ရော ထင်မြင်၍ သာနေရသော အဖြစ်သို့ ရောက်စပြုလေ၏ ။

ထိုအခါ ညနေတိုင်း ထဘီရင်ရှားနှင့် ရေခပ် ထွက်စပြု၏ ။ သို့သုံးရက် ဆက်၍ ထွက်မိသောအခါ တစ်ညနေ၌ ရွာထဲတွင် အုတ်အော်သောင်းတင်း ဖြစ်၍ သွားလေ၏ ။ အကြောင်းမူကား မယ်မြသည် ဘိုးခနှင့် တပည့် နှစ်ယောက်၏ လက်တွင်းသို့ လှည်းကြမ်းနှင့် လိုက်ပါသွားသည် ဟူသော သတင်း ဖြစ်လေ၏ ။

ဦးသာလှလည်း ဂတ်တဲနှင့် အိမ်ကို တရကြမ်း လမ်းဖောက်ကာ ယောက်ယက်ခတ်၍ နေလေတော့ သတည်း ။

မယ်မြသည်ကား ဘိုးခ၏ ငွေစက္ကူများကို မြင်ရသောအခါ ကြည်ဖြူ သည်ထက် ကြည်ဖြူ၍ လာလေ၏ ။ ဘိုးခလည်း ထိုအကြောင်းကို သိသဖြင့်

“ ငါ နင့်အဖေကို မုန်းလို့ နင့်ကို အရှက်ကွဲအောင် လုပ်တာ ။ နင့်အဖေကို မမုန်းတဲ့လူ ဘယ်သူ ရှိသလဲ ”

မြ ။  ။ “ ဟုတ်ပါတယ် ။ ဒါတော့လည်း မှန်တာပဲ ။ နို့ပေမယ့် အဖေကို မုန်းတာနဲ့ သမီးကို အရှက်တကွဲ အကျိုးနည်း လုပ်တာတော့ မတော်ပါဘူး ကိုဘိုးခရယ် ”

“ ငါ အရင်ကတော့ အရှက်ကွဲရုံ ကြံတာပဲ ။ ငါ နင့်ကို တကယ် စွဲနေပြီ ။ နို့ပေမဲ့ လူမုန်းများတဲ့ လူကြီးကို ငါယောက္ခမ မတော်ချင်ဘူး ။ သည့်အတွက် ငါတော့ နင့်ကို စွန့်ရမှာပဲ ”

“ စွန့်ရင် ဖေဖေက ရှင့်ကို ဒုက္ခဖြစ်အောင် လုပ်မှာပေါ့ ။ ဘယ်သူ မုန်းမုန်းခံမှာ မဟုတ်ဘူး ”

“ ငွေများ တရားအောင်တာ နင့်အဖေမှာ ငွေ သည်လောက် များရဲ့လား ၊ ကြည့် ” ဟု ပြောကာ သေတ္တာ တစ်ခုထဲမှ ငွေစက္ကူအထပ်ကြီးတွေကို ထုတ်၍ ပြလေ၏ ။

မြ ။  ။ “ ဒီလိုဆိုရင်လည်း ကျွန်မတော့ မိန်းမသားမို့ ခံရမှာပဲ ”

ခ ။  ။ “ ငါ နင့်ကို ယူရင် ... ”

မြ ။  ။ “ တကယ်ကြံရင် ကောင်းတာပေါ့ ကိုခရယ် ”

ခ ။  ။ “ ဒီလိုနဲ့တော့ ငါ နင့်ကို မပေါင်းနိုင်ဘူး ။ နင့်အဖေကိုသာ သွားခေါ် ။ ငါက တွေ့ချင်တယ်ပြော ။ သည်တော့မှ နင့်ကို ငါ ပေါင်းမယ် ”

မြ ။  ။ “ ဘာလုပ်မလို့ ခေါ်ရမှာလဲ ”

ခ ။  ။ “ ခေါ်သာခေါ်ပါ ။ ခေါ်လို့ ငါ့ခြေတော်ရင်းကို နင့် ဖခမည်းတော် ရောက်ရင် သိစေ့မယ် ။ နင့်မှာကော ဉာဏ်မရှိဘူးလား ”

မယ်မြက “ ကောင်းပါပြီတော် ” ဟု ပြောကာ ဖခင်ထံ သွားပြီး ဘိုးခမှာ ငွေစက္ကူတွေ အများကြီး ရှိကြောင်း ၊ ဘိုးခက တွေ့လိုကြောင်းနှင့် ပြောလေ၏ ။

လှ ။  ။ “ ဟင် .. ဟုတ်လားဟဲ့ ။ ဒီကောင် ဘယ်က ရလာသလဲ ။ ဒင်းကော ဘာလို့ တစ်ပါတည်း လိုက် မလာသလဲ ”

မြ ။  ။ “ ဖေဖေကို ပြောစရာ ရှိသေးလို့တဲ့ ။ ဖေဖေ တရားစွဲမှာ ကြောက်လို့တဲ့ ဖေဖေရဲ့ ”

လှ ။  ။ “ ဟယ် ... ငါ ဒီလောက်တောင် မိုက်ပါ့မတဲ့လား ။ သူ ငါ့ကို အရှက်ကွဲအောင် တမင် စော်ကားတယ် ထင်လို့ ”

မြ ။  ။ “ မဟုတ်ပါဘူး ဖေဖေရဲ့ ။ နို့ပေတဲ့ ဖေဖေ နဲ့ တိုင်ပင်စရာကလေး ရှိသေးလို့ပါ ”

အဘိုးကြီး ပါ၍ သွားလေရာ ခြံကြီး တစ်ခုထဲ၌ အိမ်ကလေး တစ်ခုမှာ ဘိုးခ ငွေစက္ကူတွေ ရေတွက်၍ နေသည်ကို တွေ့ ရလေ၏ ။ ဦးသာလှသည် ဖွေးဖွေးလှုပ်သော ငွေစက္ကူများကို ကြည့်ကာ ကြက်သေသေ၍ နေလေ၏ ။

ခ ။  ။ “ ကြွပါ ... ထိုင်ပါ ။ ကျွန်တော်က တုံးတိသမား ။ ဦးဟာ အင်မတန် တရားစွဲ ဝါသနာပါတယ် ။ သည်အတွက် ဦးကို ချစ်တဲ့လူ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူး ။ ကျွန်တော်လည်း မုန်းတာနဲ့ တမင် အရှက်ကွဲအောင် ကြံတာပဲ ။ အခုတော့ မမြ နဲ့ ကျွန်တော် မခွဲနိုင်တော့ဘူး ”

လှ ။  ။ “ မခွဲနိုင်လည်း ဦးက ခွဲရမယ် မဆိုပါဘူး ။ မင်း လူကောင်းဆိုတာ ဦး သိပြီးပါပြီ ”

ခ ။  ။ “ ဒီလိုနဲ့လည်း မပြီးသေးဘူ ဦးရဲ့ ။ လူမုန်းများတဲ့သူ တစ်ယောက်ကို ကျွန်တော် ယောက္ခမ မတော်ချင်ဘူး ။ သည့်အတွက် မမြကို ချစ်လျက်နဲ့ ဦး အတွက် ကွဲရမလို ဖြစ်နေပါတယ် ”

လှ ။  ။ “ နို့ ဦးက ဘယ်လို လုပ်ရမလဲ ” 

ခ ။  ။ “ ဦး ယနေ့က စပြီး တရားရုံးများ ၊ ဂါတ်များနဲ့ ဘယ်အခါမှ မပတ်သက်တော့ပါ ။ မည်သူ့ကိုမျှလည်း တရား မစွဲတော့ပါ ဆိုတဲ့ အကြောင်း သစ္စာရေ သောက်ရင် ကျွန်တော်ရော ၊ ဟောဒီ ငွေခြောက်သောင်း ရော ၊ သားသမက် အဖြစ်နဲ့ အပိုင် အပ်ပါ့မယ် ”

လှ ။  ။ “ ဒါအတွက်လားကွယ် ။ ဘာများ ခက်ခဲလို့လဲ ။ ကိုင်း .. ညောင်ရေအိုးချ ။ ညောင်ရေအိုးနဲ့မှ သောက်မယ် ။ သာပြီး စိတ်ချရရော မဟုတ်လား ”

အဘိုးကြီး သစ္စာရေ သောက်လေ၏ ။ သို့သော်လည်း ဘိုးခကား မကျေနပ်သေးချေ ။

ခ ။  ။ “ ဒါနဲ့ မပြီးသေးဘူး ဦးရဲ့ ” 

လှ ။  ။ “ မပြီးသေးရင် ဘာလုပ်မလဲ ” 

ခ ။  ။ “ ကျွန်တော်နဲ့ မမြ သည်ခြံထဲမှာ ၇ ရက် နေဦးမယ် ။ သည်အတွင်းမှာ ဦး အိမ်ကို ပုလိပ်တွေ ဘာတွေ လာတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် မကြားချင်ဘူး ။ ညကျရင်လည်း ရှစ်နာရီက ကိုးနာရီအထိ ကြေးစည် ထုပြီး သြကာသ သြကာသ ဘုရားတပည့်တော် ယနေ့ ကစ ပုပုရွရွ ရှိလေသမျှ မည်သူ တစ်ဦး တစ်ယောက်ကိုမှ ရာဇသတ်တရားမကြောင်း မကောင်းဆိုးရွား ပုဒ်မများ နှင့် စွပ်စွဲတိုင်တန်း ၊ ဖမ်းစားခြင်း မပြုတော့ပါဘုရားလို့ ဝန္ဒနာပြီး အဝေရာဟောန္တု ဆိုတဲ့ မေတ္တာကို ပို့စေချင်တယ် ။ ကြေးစည်ကိုလည်း များများ တီးစေချင်တယ် ။ ဒီလိုမှ မလုပ်ရင် ကျွန်တော် ဦး နဲ့ သမက် မတော်နိုင်ဘူး ”

လှ ။  ။ “ ကောင်းပါပြီကွယ် ... ကောင်းပါပြီ ။ ဦးကို မင်းက ချွတ်တာပေါ့လေ ။ သာဓု ... သာဓု ၊ ကိုင်း ဦးသွားမယ် ။ ကြေးစည်သံကိုသာ နားထောင်ပေတော့ ” ဟု ပြောပြီး ဦးသာလှ ထွက်၍ သွားကာ ဘိုးခသည် အင်္ကျီအိတ်ထဲမှ တစ်ဆယ်တန်စက္ကူ ငါးချပ်ကို ထုတ်၍ ပေးလိုက်လေ၏ ။

ထိုနေ့ညမှ စ၍ ဦးသာလှ သည် ၇ ရက် တိုင်တိုင် ကြေးစည်ကို ရိုက်ကာ ညဉ့်အခါများ၌ အဝေရာဟောန္တု စသည့် မေတ္တာကို သဝေချပြွန်စုအောင် ရွတ်ဆိုသဖြင့် တစ်ကြောင်း ။ ဘိုးခ ၊ မယ်မြတို့ အကြောင်းကို ဂရုမစိုက် ၊ ပုလိပ်များနှင့်လည်း အဆက်မသွယ် မလုပ်ဘဲ အေးဆေးစွာ နေသဖြင့် တစ်ကြောင်း ၊ ဦးသာလှ အား တစ်ရွာလုံး အံ့သြနေကြလေ၏ ။

နောက် ၇ ရက်ကျော်၍ ဘိုးခနှင့် မယ်မြ အိမ်ကို ပြန်၍ ရောက်ကြပြီးနောက် တစ်နေ့ညဉ့် သူခိုး ... သူခိုး ဟူသော ဘိုးခ မယ်မြတို့၏ အသံများကို ညတစ်ည၌ ကြားရလေ၏ ။ သူခိုးကို မမိလိုက်ကြချေ ။ ငွေစက္ကူ ခြောက်သောင်းကျော်ဖိုး ထည့်၍ ထားသော သေတ္တာမှာ သူခိုးလက်သို့ ပါ၍ သွားလေရာ ဘိုးခမှာ ရန်ကုန်မြင်းပွဲ ကပ်ပွဲမှ ရခဲ့သည် ဆိုသော ငွေများ အကုန် ဆုံးပါးသဖြင့် မိမိပိုင် ရှိရင်းစွဲ စုဆောင်း၍ ထားသော ငွေကလေး တစ်ရာကျော်မျှသာ ကျန်ရှိသဖြင့် ယူကျုံးမရ ဖြစ်၍ နေရှာလေတော့သတည်း ။

နောက်တစ်နေ့ ဘိုးခသည် မိမိ၏ တပည့် တစ်ယောက်နှင့် တွေ့လေ၏ ။

“ ဟိုစက္ကူတွေ သွားမသုံးနဲ့နော် ။ ငွေစက္ကူလုပ်တဲ့ အတတ်သင်ခါစ အကောင်တွေ လုပ်တာ ... တံဆိပ်တွေ ။ ရေစာတွေ အကုန်တူတယ် ။ စက္ကူက မတူဘူး ။ စမ်းကြည့်တာတွေ ။ သုံးရင် ‘ ကွိ ’ ခနဲ နေမယ် ” ဟု ဘိုးခက ပြောရာ “ ဒီကနေ့ မနက် လင်းအားကြီးမှာ မီးလှုံပစ်လိုက်ပါပြီ ဆရာ ... စိတ်ချပါ ” ဟု တပည့်က ပြန်၍ ပြောလေ၏ ။

▢  ပီမိုးနင်း
📖 ဘားမားဂျာနယ်
      ဇန်နဝါရီ ၊ ၁၉၃၇

မသိဘူးနော်

 

❝ မသိဘူးနော် ❞
▢ ခိုင်နွယ်သန့် ( မန္တလေး )

ဘဝဆိုတာ ..
မိုးကောင်းကင်ကြီးလောက် ကျယ်ပြော နက်ရှိုင်းပါတယ် ဆိုရင် ...
အချစ် ဆိုတာ ...
ပျံသန်းသွားတဲ့ ငှက်ကလေး တစ်ကောင်ပါပဲ .. ။

••••• ••••• •••••

လင်းရေ ...

ဒီတစ်သက် နင့်ကို ဘယ်တော့မှ ပြောပြဖြစ်တော့မှာ မဟုတ်တဲ့ စကားတွေကို အခုလို စာအုပ်လေးပေါ်မှာ ရေးချလိုက်ပါတယ် ။

အချစ် ဆိုတာကို နင်ကတော့ နားလည်း မလည်ဘူး ။ တန်ဖိုးလည်း မထားဘူး ။

ငါ့အတွက် အချစ် ဆိုတာကို ရုတ်တရက်ကြီး ရင်ဆိုင်လိုက်ရတာ မဟုတ်ဘဲ ဘယ်အချိန် ဘယ်ကာလကများ အသွေးထဲ အသားထဲ တစိမ့်စိမ့် တိုးဝင်နေခဲ့သလဲ မသိပါဘူးကွယ် ။ သိလိုက်မိတဲ့ အချိန်မှာ အထိတ်တလန့် ဖြစ်ရလောက်အောင်ပဲ မြတ်နိုးရတာတွေကို အုံဖွဲ့လို့ ထုထည်ကြီး မားလွန်းနေခဲ့ပြီ ။

နင်နဲ့ ငါဟာ မွေးဖွားမလာခင် မိဘတွေ လက်ထက် ကတည်းက မန္တ လေးမြို့ရဲ့ ဆိတ်ငြိမ်တဲ့ အောင်တော်မူ ရပ်ကွက်မှာ တစ်လမ်းတည်း နေ လာကြတဲ့ သူတွေလေ ။ နင်က ငါ့ထက် တစ်နှစ်ကျော် ကြီးပေမယ့် ရှစ်တန်းမှာ စာမေးပွဲ ကျတော့ အတန်း တူသွားခဲ့တာ ။ အမှတ် ( ၁၆ ) မှာ နင်နဲ့ ငါ အတူတူ တက်ခဲ့ကြတယ် ။

လင်း ... နင် မှတ်မိပါရဲ့ လား ။

ရှစ်တန်း ဒုတိယနှစ် ( နင် ပြောတတ်သလို ) မှာ နင် ရည်းစားထားခဲ့တယ် ။ ကောင်မလေးက ငါတို့ အတန်းထဲကပဲ ။ ချောချောကလေး ။ ဒါပေမဲ့ မာနကြီးတယ် ။ သူ့အဖေက အရာရှိဆိုလား ... ဘာလား ။

အဲဒီနေ့က ငါ ကာတွန်း ဖတ်နေတုန်း နင် ရောက်လာပြီး ပြန်စာကို ပြတော့ ကလေးပဲ ရှိသေးတဲ့ ငါဟာ နင့်ကို နှမြောသွားမိတယ် ။ ဘာမှတော့ ပြန်မပြောဖြစ်ဘူး ။ တစ်စထက် တစ်စ ငါ့ ရင်ထဲက နက်ရှိုင်းလာခဲ့ရတဲ့ ခံစားမှုဟာ ဘာလဲ ။

သိပ်နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့ ခံစားမှုမို့သာ ငါဟာ ရုတ်တရက် သိခွင့် မရလိုက်တာပေါ့ ။

ရည်းစားတွေ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ပြောင်းလာတဲ့ နင့်ကို မရိုးနိုင်အောင် ငါ မေးမိတာ က “ လင်း ... နင် သူ့ကို ချစ်လား ” လို့ပေါ့ ။ နင်က မချစ်ခဲ့ပါဘူး ဆိုရင် ငါ ဘာကြောင့် ပျော်မိရတာပါလဲ ။ တကယ်ဆို မိန်းကလေးတွေ ကိုယ်စား နင့်ကို ဒေါသထွက်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား ။

ငါဟာ နင်နဲ့ ပတ်သက်လာရင် တစ်ခုခုတော့ မှားယွင်းနေပြီလို့ သတိထားမိလာတယ် ။

ငါ ဆယ်တန်းစာမေးပွဲ အောင်တာကို ၊ ပျော်လို့ မရအောင် နင် ကျတာကို ဝမ်းနည်းနေမိတယ် ။ နင်တို့ အိမ်မှာ အဆူခံရလို့ ငါ့ဆီ နင် ရောက်လာတော့ ..

“ လင်း ...... နင့်အဖေက ရိုက်သေးလားဟင် ”

ငါ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်မိတယ် ။

မျက်ရည်တွေ လည်လာတဲ့ ငါ့ကို ‘ အရူးမ ’ လို့ ဆံပင်တွေ ဖွပစ်ရင်း ပြောတဲ့ နင့်ပုံစံက အေးအေးဆေးဆေးပါပဲလား ။

“ လင်း ... ငါလေ ... နင်နဲ့ အတူတူ ကျောင်းတက်ချင်တာ ။ နင်က စာမေးပွဲကျတာတောင် အပြုံး မပျက်ဘူးနော် ”

“ မလေးကလည်း ဟာ ငါက ဖြေပြီး ကတည်းက သိပြီးသားပါ ။ အသာလေး ငြိမ်နေတာ ။ နင် ကလည်း စာမေးပွဲ ကျလည်း တက္ကသိုလ်ဝင်းထဲ ဝင်လို့ ရပါတယ် ။ စိတ်ချ ၊ ငါ ... နင့်ကို ကျောင်းပို့ ၊ ကျောင်းကြို လုပ်ပေးမယ် ။ ဒါမှ ကောင်မလေးတွေနဲ့ တွေ့ရမှာ ”

လင်းရယ် ... ။

••••• ••••• •••••

နင်က နင့်စကား အတိုင်းပါပဲ ။ ဝမ်းလည်း မနည်းဘူး ။ ရှက်လည်း မရှက်ဘူး ။ ဆယ်တန်း သုံးကြိမ်မြောက် ကျပြီးပေမယ့်လည်း ငါ့ကို ကျောင်းပို့ ၊ ကျောင်းကြို လုပ်ရင်း ကျောင်းထဲမှာ ခြေရှုပ်နေတာပါပဲ ။ ကောင်မလေးတွေလည်း တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ပြောင်းလို့ပေါ့ ။

ငါကလည်း နင့်ကောင်မလေးတွေ အကြောင်း ပြောပြရင်း မရိုးနိုင်အောင် သဝန်တိုနေမိတုန်း ၊ ‘ ချစ်လား ’ လို့ မေးမိတုန်း ၊ နင်ကလည်း ‘ မချစ်ပါဘူးဟာ ၊ ဒီလိုပါပဲ ’ လို့ ဖြေတုန်းပါပဲ ။

“ တကယ် မချစ်ဘဲနဲ့ များ လင်းရယ် ”

ငါ နင့်ကို မကျေမနပ် ပြောမိရင် နင်က ရယ်တယ် ။

“ နင် မသိပါဘူး မလေးရာ ။ အစစအရာရာ ကိုယ့်စိတ်နဲ့ချည်း နှိုင်းလို့ မရဘူး မလေးရဲ့ ။ တချို့ မိန်းကလေးတွေက သိပ်အလေးအနက် စဉ်းစားကြတာ မဟုတ်ဘူး ”

“ နင့်မှာလည်း အစ်မ ရှိမှာပဲ လင်းရာ ။ အစ်မချင်း ကိုယ်ချင်းစာပေါ့ ။ မိန်းကလေးတွေ နစ်နာတာပေါ့ ”

“ ငါ သူတို့ကို ဘာမှ နစ်နာအောင် မကျူးလွန်ဘူး ၊ စိတ်ချ ။ ဒါပေမဲ့ နင် ယုံချင်မှ ယုံမယ် ။ ငါ ကြွားပြောတာ မဟုတ်ဘူးနော် ။ ငါ့ကို ရည်းစား စကား စပြောတဲ့ ကောင်မလေးတွေတောင် ရှိတယ် ။ ငါလေ ခုချိန်ထိ ဘယ်မိန်းကလေးကိုမှ အသေအလဲ မကြိုးစားခဲ့ရဘူး ”

နင့်စကားဆုံးတော့ ငါ နင့်မျက်နှာကို ငေးကြည့်လိုက်မိတယ် ။

နင့်မျက်နှာမှာလေ အထူးခြားဆုံးက နင့်မျက်လုံးလေးတွေပဲ ။ မျက်လုံးလေးတွေက မျက်အိမ် ကျဉ်းပေမယ့် ရွှန်းရီပြီး အသက်ပါ တောက်ပ လွန်းတော့ နင့်အကြည့် တစ်ချက်မှာ ကြွေကျလာကြတဲ့ ပန်းကလေးတွေ အတွက် ငါ မအံ့သြတော့ပါဘူး ။

နင့်မှာလေ ကောင်းခြင်းတွေ အားလုံး စုံနေသလိုပါပဲ ။ ဆံပင် ၊ အရပ် ၊ ကိုယ်ဟန် ၊ အသားအရေ ... နင်ဟာ ဘဝပေးကုသိုလ်ကောင်းတဲ့ သူပါ ။ ဆယ်တန်း မရောက်ခင် ကတည်းက စီးကရက်တွေ စွဲစွဲမြဲမြဲ သောက်လွန်းလို့ နှုတ်ခမ်းပါးပါးဟာ ညိုနေတာကပဲ ငါ့အတွက် ယောက်ျားပီသတယ်လို့ နှစ်သက်စရာ မြင်မိနေတာ ခက်တယ် ။

ငါဟာ နင့်ရဲ့ နွံထဲမှာ မကျွံမိစေဖို့ အမြဲ ကြိုးစားနေရတာ မောပန်းလှတယ်ကွယ် ။

နင်မသိပါဘူး လင်းရယ် ။ အဲဒါပဲ ကောင်းပါတယ် ။ ငါဟာ အချစ်ကို မကိုးကွယ်လိုပေမယ့် တန်ဖိုးထားတတ်တဲ့ သူမို့ ငါ့ကို နင့်ကောင်မလေး တွေထဲ ရောနှော မပါသွားစေလိုပါဘူး ။ မေမေ့ရဲ့ ဆုံးမတရားတွေ အောက်မှာ ငါ့သိက္ခာ ကိုလည်း လုံး၀ အထိပါး မခံနိုင်ပါဘူး ။

နင် မသိဖို့ ငါ အမြဲ သတိထားပါတယ် ။

နင်ကလည်း ခပ်ပေါ့ပေါ့နဲ့ အမှတ်တမဲ့ နေတတ်တာလား ၊ ငါကပဲ လုံခြုံအောင် သိုဝှက်ထား နိုင်တာလား မသိပါဘူး ။ ငါဟာ နင် ယုံကြည်ရတဲ့ အချစ်ဆုံး သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်ပေါ့ ။

လင်း .. နင် ဆယ်တန်းတုန်းက ဝယ်ပေးခဲ့တဲ့ ကချင်လွယ်အိတ် အနီလေးကိုပဲ ဘွဲ့ရတဲ့ အထိ ငါ လွယ်ခဲ့ပြီး ခုထိ သိမ်းထားသေးတယ် ။ နင် မသိဘူးနော် ။

••••• ••••• ••••• 

မေမေက ပြောတယ် ။ နင့်မေမေ ( အန်တီမာ ) က မေမေ့ကို နင့်အကြောင်း ညည်းပြတယ်တဲ့  ။ နင်ဟာ ဆယ်တန်း သုံးခါကျပြီး ဆက်မဖြေတော့ဘဲ အလုပ်လည်း ဝင်ခိုင်းလို့ မရဘူးတဲ့ ။ ရည်းစားတွေလည်း များတော့ မတော်တဲ့ မိန်းကလေး တစ်ယောက်နဲ့များ ရှောင်တိမ်းမရဘဲ လက်ထပ်လိုက်ရမှာ စိတ်ပူတယ်တဲ့ ။

“ လင်းဟာ လူကောင်းလေးပါ ။ ဖော်ဖော်ရွေရွေနဲ့ ကူညီတတ်တယ် ။ မေမေက ကိုယ့်မျက်စိ အောက်တင် လူဖြစ်လာတော့ ချစ်ပါတယ် ။ ဒါပေမဲ့ လင်းလို ကလေးကို သမက်တော်ဖို့တော့ ဘယ် မိန်းကလေးရှင်မှ စဉ်းစားမှာ မဟုတ်ပါဘူး ။ မမမာ က ခင်ခင့်ရဲ့ သမီးအကြီးလေးနဲ့ ဆို ဘယ်လိုလဲလို့ မေမေ့ကို တိုင်ပင်တာ ”

ငါ့ရင်တွေ ဒိတ်ခနဲ ခုန်သွားမိတယ် ။

လင်း ... နင် အိမ်ထောင်ပြုတော့မှာလားဟင် ။ ငါ့ရဲ့ စိုးရိမ်စိတ်တွေဟာ ရင်ထဲမှာ ပူလောင်လိုက်တာ လင်းရယ် ။ နင်သာ လက်ထပ်လိုက်ရင် နင့်အမျိုးသမီးကို ငါ ဘယ်လို အင်အားနဲ့ ရင်ဆိုင်ရမလဲဟင် ။ ဒါဟာ ငါ့ရဲ့ အတ္တပဲလား မသိဘူး လင်းရယ် ။

ဒါပေမဲ့ ...

“ ရော့ မလေး ...... နင့်အတွက် တုတ်ထိုး ”

“ ဟာ ... ဂွတ်ပဲ ၊ နင်က သိပ်လိမ္မာတာပဲ ”

ထမင်းစားခန်းထဲမှာ နင့်ကို သံပရာရည် ဖျော်ပေးပြီး ငါတုတ်ထိုး စားနေတုန်း ...

“ မေမေက လေရှည်တယ် ၊ သိလား ၊ ငါ့ကိုများ မိန်းမပေးစားဖို့ ကြံစ ည်နေသေးတယ် ။ နင် သိလား ... မလေး ”

“ သိတယ် ”

ငါစိတ်တွေ လှုပ်ရှားလိုက်ရတာ လင်းရာ ။ နင့်စကားတွေကို မျှော်လင့်ရင်းပေါ့ ။ တော်ပါသေး ရဲ့ ။ နင်က ...

“ ငါ ခုထိ ဘယ်မိန်းကလေးကိုမှ မချစ်သေးဘူး ။ ရည်းစားသာ ထားချင်တာ ။ မချစ်ဘဲနဲ့တော့ ငါ လက်မထပ်ဘူး ။ ငါ မေမေ့ကို သေချာပြောပြ ရတာ ။ မေမေ လုံးဝ မစီစဉ်ပါနဲ့လို့ ။ ကျွန်တော်ကတော့ အားနာပြီး လက်ခံမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ။ မေမေပဲ မျက်နှာပျက်ရမှာ နော်လို့ ခြိမ်းခြောက် ထားလိုက်တယ် ။ အိမ်ထောင်ရေး ဆိုတာ ဘဝတစ်ခုလုံးနဲ့ ဆိုင်တာနော် ”

“ ဟုတ်တယ် ”

ငါ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ထောက်ခံလိုက်ပါတယ် ။ ငါ့ ရင်ထဲမှာ အေးမြသွားလိုက်တာ ။ ပြီးတော့ ပျော်လိုက်တာ လင်းရယ် ။

ငါ ဆယ်တန်း အောင်ကတည်းက ကျောင်းသွားရင် သိပ်ရှိုးမပေးဖို့ ၊ ရည်းစားမထားဖို့ မှာတတ်တဲ့ လင်း ဟာ အခုလည်း တောင်းရမ်းလာတဲ့ ကောင်လေးတွေကို လက်မခံဖို့ တိုက်တွန်းပြန်တယ် ။

လင်း ... နင် ငါ့ကို ဘာလို့ တားရတာလဲဟင် ။ ဟင့်အင်း ... ဒါပေမဲ့ ငါ မသိချင်ပါဘူး ။

••••• ••••• ••••• 

“ အိမ်မှာ နေရတာ ညစ်တယ်ဟာ ”

ကျောင်းကို လင်း ရောက်လာတော့ စာသင်ချိန် တစ်ချိန် ကျန်သေးပေမယ့် မတက်တော့ဘဲ စည်းစိမ်လက်ဖက်ရည်ဆိုင် ထိုင်မိကြတယ် ။ သူငယ်ချင်းတွေကတောင် “ နောက်ဆုံးနှစ်နော် မိန်းမ ။ ပေါ့ဆမနေနဲ့ ” တဲ့ ။ ထားလိုက်ပါ ။

လင်း က လက်ဖက်ရည်ကျကျကို မွှေရင်း ညည်းတွားနေတယ် ။

“ ဘာဖြစ်လို့လဲ ၊ မိန်းမ ပေးစားပြန်ပြီလား ”

“ အဲဒီ ပြဿနာတစ်ခု အေးသွားတော့ အလုပ် မလုပ်လို့တဲ့ ။ ကျောင်းလည်း မတက်ဘဲ လတ်လျားလတ်လျားနဲ့တဲ့ ။ ငါက ဖေဖေ့ အလုပ်လည်း စိတ်မဝင်စားဘူး ၊ မလုပ်ချင်ဘူးကွာ ။ ငါ နိုင်ငံခြားများ ထွက်ရမလားလို့  ”

ငါ အထိတ်တလန့်နဲ့ နင့်မျက်နှာကို မော့ကြည့်မိတယ် ။

ငါ ... နင့်ကို မခွဲနိုင်ပါဘူး ... လင်းရယ် ။ ရင်ထဲမှာပဲ ပြောနေမိတယ် ။

“ နင်ကလည်း နင့်မိဘတွေ တတ်နိုင်တာပဲဟာ ၊ အရင်းအနှီး ထုတ်ခိုင်းပြီး ဒီမှာပဲ တခြား အလုပ်လုပ်ပေါ့ ။ သူများ နိုင်ငံကြီးမှာ မိဝေးဖဝေးနဲ့ မျက်နှာအောက်ချပြီး မနေချင်စမ်းပါနဲ့ ” 

“ ဟုတ်ပါတယ် ၊ သေတော့ မသေချာပါဘူး ။ စိတ်ညစ်ပြီး လျှောက်တွေးမိတာ ”

တော်ပါသေးရဲ့ ။

••••• ••••• •••••

ရည်းစားတွေ သက်စေ့ကျော်အောင် ထားလာတဲ့ လင်း ဟာ မိန်းကလေး တစ်ယောက်ရဲ့ ခံယူချက်ကိုတော့ နားလည်နိုင်ပါ့မလားကွယ် ။

ရည်းစားများတဲ့ ယောက်ျားလေးတွေဟာ သူတို့တွေ ဘယ်လောက် ပွေပွေ ၊ သူတို့ လက်ထပ်မယ့် မိန်းကလေးကိုတော့ ခြောက်ပြစ်ကင်း သဲလဲစင် တစ်ယောက် ဖြစ်စေချင်ကြတယ် ။ အဲဒီလိုပါပဲ ...

အချစ်ကို တန်ဖိုးထားမိတဲ့ မိန်းကလေး တစ်ယောက်ဟာလည်း ကိုယ် လက်ထပ်မယ့်သူ အတွက် ကိုယ်ဟာ ပထမဆုံးချစ်သူ ဖြစ်စေချင်တဲ့ ဆန္ဒတွေ ရှိပါတယ် ။

ဒီတစ်ခါ တောင်းရမ်းလာတဲ့ လူကိုတော့ မေမေက အတင်းအကျပ်ကြီး မဟုတ်ပေမယ့် အရင် လူတွေထက် တိုက်တွန်းလာပါတယ် ။ အဲဒီအချိန်မှာ ငါ ပထမဆုံး မြင်မိတာ နင့်မျက်နှာပါပဲ လင်း ရယ် ။

ဘွဲ့ရပြီးနေတဲ့ မိန်းမ တစ်ယောက်ရဲ့ ရင်ထဲမှာ မေတ္တာတရားတွေ ဘ ယ်လောက်ပဲ ကြီးမားနေပါစေ ၊ စိတ်ကူးယဉ်မှုတွေတော့ အရွယ်နဲ့ အမျှ လျော့ပါးလာနေပြီလေ ။ ငါဟာ ကိုယ်ချစ်မိတဲ့သူ ဆီက စကားလေး တစ်ခွန်းကို အရိုးကြေ အရေခန်းတဲ့ အထိ စောင့်စားနေရလောက်အောင်လည်း မမိုက်မဲပါဘူး ။

ငါ စဉ်းစားမယ်လို့ မေမေ့ကို ဖြေလိုက်တယ် ။

ကိုကောင်းသန့် တဲ့ ။ ရန်ကုန်က ကြီးကြီးထိုက် မိတ်ဆွေရဲ့ သားပေါ့ ။ မန္တလေးမှာ သူတို့ တင်သွင်းတဲ့ အိမ်ဆောက်ပစ္စည်းဆိုင်ခွဲကို ခဏ လာ ကြီးကြပ်တာတဲ့ ။ အိမ်ကို ဝင်ထွက်ရင်းကမှ ကြီးကြီးထိုက် လာလည်တုန်း ငါ့ကို တောင်းရမ်းခဲ့တာ ။

ကိုကောင်းသန့် ဟာ အသားညိုညို ၊ အရပ်မြင့်မြင့်နဲ့ ယောက်ျားပီသတဲ့ ပုံသဏ္ဌာန် ရှိပါတယ် ။ ငါ့ရဲ့ စံနှုန်းတွေနဲ့ အားလုံး ကိုက်ညီတယ်ပေါ့ဟာ ။ ငါ့အတွက် ယောက်ျားတစ်ယောက်ဟာ ဖြူဖြူချောချော ဖြစ်နေစရာ မလိုပါဘူး ။ ငါ့ထက်လည်း ခြောက်နှစ်လောက် ကြီးတယ် ။

အဓိက အချက်က ကိုကောင်းသန့်ဟာ ရည်းစား တစ်ယောက်ပဲ ထားဖူးတာ ။ ကောင်မလေးက နိုင်ငံခြားကို အပြီး ထွက်သွားလို့ ပြတ်သွားကြတာတဲ့ ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုကောင်းသန့် ဟာ ရိုးသားတယ် ။ တည်ကြည်တယ် ။ အချစ်ကို တန်ဖိုးထားတယ် ။ ငါနဲ့ မကြာခဏ ငါ့အိမ်မှာပဲ စကားလက်ဆုံ ကျဖူးတယ် ။ နင်နဲ့တောင် နှစ်ခါလား ဆုံဖူးတယ်လေ လင်းရယ် ။

အိပ်ပျက်ညတွေ ရင်ဆိုင်ရတယ် လင်း ။

အိပ်ရာထက်မှာ လူးလွန့်ရင်း မှတ်မိသေးလား လင်း ။ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်လောက်တုန်းကပေါ့ ။

••••• ••••• •••••

သင်္ကြန်နီး လာပြီ ဆိုတာနဲ့ ငါတို့ သူငယ်ချင်းအဖွဲ့ တက်ကြွပျော်ရွှင် နေပြီလေ ။ ရေပက်ခံ ထွက်ဖို့ ဝါသနာ မပါကြတဲ့ ငါတို့ အုပ်စုက နှစ်တိုင်း ရှစ်ဆယ့်လေးလမ်းမပေါ်က ဝင်းတို့ အိမ်ရှေ့မှာ ရေပက် နေကျလေ ။ နင်ကတော့ သူငယ်ချင်း ကောင်လေးအုပ်စုနဲ့ ရေပက်ခံ ထွက်နေကျ ။

သင်္ကြန်ကျဖို့ နှစ်ရက် အလိုမှာ ငါ့အိမ်ကို နင် ရောက်လာတယ် ။

“ မလေး ... နင့်ကို အန်တီလဲ့ ပေးတဲ့ ခရုပုတီးတွေ ရှိသေးလား ” 

လင်းစကားကြောင့် ငါသေချာ ပြန်တွေးကြည့်ရတယ် ။ မေမေ့သူငယ်ချင်း အန်တီလဲ့တို့ မိသားစု ငပလီသွားကြတုန်းက အမှတ်တရ ပေးထားတဲ့ ခရုပုတီးတွေ ဘာရယ် မဟုတ် သိမ်းထားမိတာ ရှိတယ် ။ အန်တီလဲ့တို့ လာပေးတုန်းက လင်း လည်း ရှိခဲ့တာကိုး ။

အန်တီလဲ့ မှာ ငါနဲ့ ရွယ်တူ ဖိုးထူး ဆိုတဲ့ ခပ်ဆိုးဆိုး သားတစ်ယောက် ရှိလို့ တောင် နင်က ငါ့ကို စသေးတာပဲ ။

အဲဒါ အန်တီလဲ့က ဖိုးထူး အတွက် နင့်ကို တင်တောင်းတာတဲ့ ။ ကြံဖန် နောက်တဲ့ နင့်ကို ငါ ကုတ်ဖဲ့ပစ်လိုက်မိတာ ။

“ ရှိသေးတယ် ၊ နင် ဘာလုပ်မလို့လဲ ”

“ ငါ့ကိုပေး ”

ငါ နင့်ကို မျက်စောင်း ထိုးလိုက်တယ် ။ ခရုပုတီးတွေ ယူပေးရင်း “ ဘာလဲ သင်္ကြန်ကျရင် ကောင်မလေးတွေ ပေးမလို့ မဟုတ်လား ” ဆိုတော့ လင်းက ဘာမှ မဖြေဘဲ ယူသွားတယ် ။

သင်္ကြန်ကျပြီ ။

နင်တို့ ကား ရောက်လာတော့ အပြန်အလှန် စကြ ၊ နောက်ကြ ။ နင်က ကားကို စင်ဘေးကပ် ရပ်ထားလိုက်ပြီး မောင်းတဲ့လူ နေရာကနေ ဆင်းလာတယ် ။ စင်ပေါ် တက်လာတဲ့ နင့်ကို ငါက ခြေဖျားထောက်လို့ ခေါင်းကနေ ရေတွေ လောင်းချလိုက်တယ် ။

ရေစက်တွေ သီးလို့ ဆံပင်တွေ အချောင်းချောင်း ဖြစ်နေလည်း နင်ကတော့ သိပ်ကြည့်ကောင်း နေတာပါပဲ လင်းရယ် ။ နင်ဘာလို့ ဒီလောက် ချောနေရတာလဲ ။

နင်က ဝတ်ထားတဲ့ မိုးကာသား ဂျာကင်ပြာထဲက ခရုပုတီးတွေ ထုတ်ပြီး ငါ့ကို ပေးတယ် ။ ငါ အံ့ဩလိုက်တာ ။ ပြီးတော့ ငါလေ ကြောင်တောင်တောင်နဲ့ ဘာတွေ ပြောမိမှန်း မသိဘဲ “ အများကြီးပဲ ။ တခြားလူတွေပါ ပေးလိုက်မယ်နော် ” ဆိုတော့ ...

လင်းက “ ဟင့်အင်း ... နင်ပဲ ဆွဲထား ” တဲ့  ။

ငါဟာ အရူးတစ်ယောက်လိုပဲ ခုချိန်ထိ အဲဒီ ခရုပုတီးတွေ အများကြီး ကို စာကြည့်စားပွဲထဲမှာ သိမ်းထားဆဲပဲ ဆိုရင် နင် ယုံမလားဟင် ။ တိုင်တည်ခွင့်လည်း မရှိတော့ပါဘူး လင်းရယ် ။

••••• ••••• •••••

နေရောင်တွေ လျော့ပါးစပြုလာနေတဲ့ ကောင်းကင်ရဲ့ အောက်မှာ ငါ ထိုင်နေတုန်း နင် ရောက်လာခဲ့တယ် ။ ရန်ကုန်ကို သွားလည်ပြီး ပြန်လာတဲ့ နင့်ရဲ့ လက်ထဲမှာ မုန့်တွေနဲ့ အတူ ငါကြိုက်တဲ့ သဇင်ပန်းခက်လေးတွေ ဦးဦးဖျားဖျား လင်းရယ် ။

ဒါပေမဲ့ နင့်ကို အရင်လို မကြိုဆိုနိုင်လောက်အောင် ငါ့ ရင်ထဲမှာ နုံးချည့်နေတယ် ။

“ ရန်ကုန်မှာ တုတ်ထိုး စားတော့ နင့်ကို သတိရတယ်ဟာ ။ ဟေ့ကောင် သဇင်ပန်းက နင် တစ်ယောက်တည်း အတွက် မဟုတ်ဘူးနော် ” 

“ အေးပါ ”

“ ရော့ ... နင် ကြိုက်တဲ့ ဝက်သားကောက်ညှင်းထုပ် ”

“ ငါ နင့်ကို ပြောစရာ ရှိတယ် ”

နင့်မျက်နှာကို မကြည့်ရဲလို့ တူရူမှာ ရှိတဲ့ ခေါင်ရန်းပန်းပင်က ပန်း လေးတွေကို ငေးနေမိတယ် ။ နင့်ကို မကြည့်ရဲဘူး လင်းရယ် ။ အထူးသဖြင့် နင့် မျက်လုံးတွေရဲ့ ရီဝေမှုတွေကို ငါ ရင်မဆိုင်ရဲပါဘူး ။ ငါ ဟာ ပျော့ညံ့တွေဝေတတ်တဲ့ မိန်းမ တစ်ယောက် မဟုတ်ပါဘူး ။

အားတင်းရင်း ...

“ ငါ ကိုကောင်းသန့်ကို လက်ထပ်ဖို့ ခေါင်းညိတ် လိုက်ပြီ ”

“ ဘာ ”

နင်တော်တော် အံ့ဩသွားပုံ ရပါတယ် ။ ပြီးတော့ ဘာမှ မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်လို့ ။ နင် ဘာလို့ မငြင်းလိုက်တာလဲဟင် ။ နင်ဘာလို့ ငါ့ကို ( နင့် ကို ငါ မေးနေကျ မေးခွန်းကို ) ဘာလို့ မမေးရတာလဲ ။

ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ... လင်းရယ် ။ ငါလည်း မဖြေချင်ပါဘူး ။ ညာလည်း မညာချင်ပါဘူး ။

ခပ်ပျော်ပျော် နေတတ်တဲ့ နင်က ဘာလို့ စနောက် မပစ်တာလဲ ။ ငါ့ရဲ့ ဆံပင်တွေကို ဖွပစ်ပြီးတော့ပဲ ဖြစ်ဖြစ် တစ်ခုခု စလိုက်ဖို့ ကောင်းပါတယ် ။ ပေါ့ပါးသွားလို သွားငြားပေါ့ ။

ငါတို့ နှစ်ယောက် ကြားမှာ အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေတယ် ။

ငါ လင်းကို မော့မကြည့်ရဲဘူး ။ ငါ့ မျက်လုံးထဲမှာ မျက်ရည်တွေ ဝဲနေ တယ်လေ ။ နင့်ကို မြင်စေဖို့ ငါ့မာနက ခွင့်မပြုဘူးကွယ် ။

“ ငါ သွားတော့မယ် ”

ငါ ခေါင်းညိတ် ပြလိုက်မိသလား ။

နင် ငါ့ကို တစ်ခုခု ပြောတော့မလို မတ်တတ်ရပ်ရင်း ပြင်ဆင် နေသေးတယ် ။ ဟင့်အင်း .. လင်းရယ် ။ ဘာမှ မပြောလိုက်ပါနဲ့ နော် ။ လင်း မျက်လုံးလေးတွေကို ဖျတ်ခနဲ ကြည့်မိတော့ အရိပ်တွေ ၊ စကားလုံးလေးတွေ ၊ ငါ့မျက်လုံးတွေ မှိတ်ထားလိုက်မိတယ် ။ ခဏကြာမှ မျက်လုံးတွေ ဖွင့်လိုက်တော့ လင်းက ခပ်လှမ်းလှမ်းကို ရောက်နေပြီ ။

ငါ ဘာလို့ မျက်ရည်တွေ ကျလာရတာလဲ ။ မငိုဘူး လင်းရယ် ။ ငါ မငိုဘူး ။ ဒါဟာ ငါ ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ အကောင်းဆုံး ဖြစ်မယ့် လမ်းတစ်ခုလေ ။

နင့်ရဲ့ နှောင်ကြိုးတွေ ဖြေလျှော့ပေးပါနော် ။

မကြာခင်မှာ လက်ထပ်တော့မယ် မိန်းမ တစ်ယောက်ဟာ နိုင်ငံခြားကို သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တဲ့ နင့်ကိုလည်း တားပိုင်ခွင့် မရှိပါဘူး ။

ဒါပေမဲ့ ...

လက်မထပ်ရသေးတဲ့ မိန်းကလေး တစ်ယောက် အနေနဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမှ ပေးဖတ်မှာ မဟုတ်တဲ့ စာအုပ်လေးထဲမှာတော့ ရင်ထဲက စကားလေးတွေ ချရေးခွင့် ရှိမယ် ထင်ပါတယ် ။ နောက်ဆုံး အနေနဲ့ပေါ့ လင်းရယ် ။ အဝေးဆုံးကို သွားခဲ့တဲ့ နင်လည်း ဘယ်တော့မှ သိခွင့်ရမှာ မဟုတ်ပါဘူး ။

“ လင်းကို ငါ သိပ်ချစ်တယ် ။ ဟိုးငယ်ငယ်လေး ကတည်းကပါကွယ် ” 

နင့်ကို ဝန်ခံပါရစေ ။

ငါ့ရဲ့ ခင်ပွန်းလောင်း ကိုကောင်းသန့် ဟာ ငါ့ကို မြင်မြင်ချင်း ချစ်တယ်လို့ ပြောပြီး ငါ့ကို ချစ်လားလို့ မေးလာခဲ့ရင် ...

ငါဟာ တည်ဆောက်ရတော့မယ့် ဘဝတစ်ခု သာယာဖို့ ၊ ကိုယ် ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ အပြစ်မဲ့သူရဲ့ စိတ်ကို ပျော်ရွှင်ကြည်နူးစေဖို့ ...

ခေါင်းညိတ် အဖြေပေးမှာ သေချာပါတယ် ။ ခွင့်လွှတ်ပါကွယ် ။ ဘာလို့လဲ ဆိုတော့ ငါဟာ .... ။

▢  ခိုင်နွယ်သန့် ( မန္တလေး )
📖 ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း
      ဇွန်လ ၊ ၂၀၀၁ ခုနှစ်

မတိုင်မီ

 

❝ မတိုင်မီ ❞
( ဆူးငှက် )

ရွက်ကြွေ ...
မိုးစက် ...
မြေသက် နှင်းပန်းပွင့် ...

အဲဒီ သံသရာလည်မှု ကာလတွေ ရှည်ကြာခဲ့ ပြောင်းလဲခြင်း တရားကို ဆန့်ကျင်ပြီး မိမိ သွေးသားထဲမှာ အမြဲမပြတ် ပူးဝင်လွှမ်းမိုးလွန်းနေသော အရာကား မီးရထား ဥဩသံပင် ဖြစ်သည် ။ ဝေးကွာလှသော နေရာဆီမှ ပါးလျားသောအသံပေါင်းများစွာ အနက် ထိုအရာကိုကား ခွဲခြားသိစိတ် က ကျင့်သားရနေပြီ ။ ဒါကလည်း မိမိဝမ်းစာအတွက် ရုန်းမထွက်နိုင်ခဲ့သော အလုပ်တစ်ခုကြောင့်ဖြစ်၏ ။

အခုလို အနီးအနားဆီက မီးရထားဥဩသံတစ်သံ စူးရှစွာ ကြားလာရ သောအခါ ပုံစံကျအသိက ဖျတ်ခနဲ လှုပ်နှိုးတတ်သေးသည် ။ ထိုအခါ ...

••••• ••••• •••••

( တစ် )

သားလေးရေ ...

သူတော်စင်တွေတောင်မှ ဉာဏ်မခိုင်လို့ ဈာန်ယိုင်ကာ လျှောရတဲ့ မိန်ရာသီ ။ ဘယ်ဆီ ကြည့်ကြည့် လေပွေ ၊ လေရူးတွေဟာ ရွက်ကြွေလေးတွေကို အဖော် ခေါ်လာတဲ့ မိန်ရာသီ ။ ခြောက်သွေ့မှု ၊ တိတ်ဆိတ်မှုတွေ ကြီးစိုးပြီး လွမ်းဆွတ်ဖွယ် ၊ အမည်ဖော်ပြခြင်းငှာ စွမ်းဆောင်နိုင်ဖွယ် ဝေဒနာတွေကို ဝေငှနေတဲ့ မိန်ရာသီ ။

ဒီမိန်ရာသီမှာ သားလေးရဲ့ ပထမဦးဆုံးစာကို ဖေဖေ ဖတ်ရတယ် သား ။ မနှစ်က အခုလို မိန်ရာသီကို မြန်မာပြည်မြောက်ပိုင်းက တောဘူတာရုံလေး တစ်ရုံမှာ ဖြတ်သန်းခဲ့ရတယ် ။ ဘူတာလေးဟာ အနောက်ဘက်ဆီကို မျက်နှာမူထားတာမို့ မိန်ရာသီရဲ့ ချစ်စရာ ညနေဆည်းဆာရဲ့ တချို့တစ်ဝက်ကို မြင်နေရတယ် ။ ဆည်းဆာဟာ ပန်းနုရောင်အဆင်းကို ခြယ်သထားတယ် ။ တော်တော် လေးကြာတော့ ပန်းနုရောင်မှာ လိမ္မော်သွေး စီးမျောလာရော ။ သားလေးရေ ... လိမ္မော်ရောင်မှာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အနီရောင်ရဲ့ စိုးမိုးလာမှုကို ဖေဖေတို့ မြင်နေရပြီကွယ့် ။ ဆည်းဆာချိန် ကောင်းကင်ဟာ ရဲရဲနီလို့ ။ လှလိုက်တာလေ ။ ဆည်းဆာရဲ့ အနီရောင်ဟာ ဖေဖေတို့ ဘူတာလေးရဲ့ မျက်နှာစာကို အရောင်ဟပ်တောက်ပနေစေတယ် ။ ဆည်းဆာရဲ့ အလှဗေဒကြားမှာ ခံစားယစ်မူးနေကြတဲ့ ဖေဖေတို့ တစ်တွေရဲ့ ရှေ့ ပေသုံးဆယ် အကွာလောက်မှာ ကုန်လှောင်ရုံလေး ရှိတယ် ။ ကုန်လှောင်ရုံလေးရဲ့ အနောက်ဘက်မှာ ဆန်စက်ဟောင်းဝင်းထဲက ညောင်ပင်ကြီး ။ ညောင်ပင်ကြီးရဲ့ အဖျားတွေကို မြင်နေရတယ် ။ ညောင်ကိုင်းတွေဟာ ဆည်းဆာရဲ့ လေရူးမှာ ယိမ်းထိုးနေတယ် ။

သူ့ကိုယ်ပေါ်က အဝတ်ဟောင်းတွေကို လေရူးက နေ့စဉ်နဲ့ အမျှ ခြွေချနေတာမို့ ခုဆို ညောင်ပင်ကြီးဟာ အဝတ်မပါ ဗလာကျင်းနေပြီကွယ့် ။ ယိမ်းထိုးနေတဲ့ ရိုးတံကျိုးကျဲညောင်ပင်ကိုင်းတွေမှာ တော်ကြာ လာနားလိုက် ၊ တော်ကြာ ထပျံပြေးလိုက်နဲ့ ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေကြတဲ့ ငှက်ကလေးတွေဟာ မျက်စိ နောက်စရာတော့ အကောင်းသားပေါ့ ။ ညောင်ပင်ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ငှက်ကလေးတွေက လေဟုန် စီးနေ ကြတယ်လေ ။ လေဟုန်စီးနေတဲ့ ငှက်ကလေးတွေဟာ ကုန်လှောင်ရုံ အမိုးပေါ် နားလိုက် ၊ သံလမ်းနဲ့ ကုန်လှောင်ရုံလေးကြား ကွက်လပ်လေးထဲ ဆင်းလာလိုက်နဲ့ ရစ်သီရစ်သီ လုပ်နေကြတယ် ။ တစ်ခါတစ်ခါကျ သူတို့ ဟန်ပန်လေးတွေဟာ “ တို့လိုမှ နေနိုင်ကြလို့လား ” လို့ သ ရော်နေသယောင်မို့ မနာလိုဖြစ်မိသေး ။ နဂိုကမှ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေတဲ့တော ဘူတာရုံဝင်းလေးဟာ အခုလို ရာသီမှာဖြင့် ရထားဝင်ချိန် မရှိရင် ငှက်သံတွေက လွဲလို့ သုသာန်တစပြင်လို ခြောက်သွေ့ တိတ်ဆိတ်နေတယ်သား ။

••••• ••••• •••••

( နှစ် )

သားလေးရေ ...

အခုတော့ မိန်ရာသီရဲ့ ပြင်ပရှုခင်းတွေကို မြင်ကွင်းကျယ် မခံစားရတာ ကြာပြီကွယ့် ။

မနက်ခင်း လမ်းလျှောက်ထွက်ရင် ရေကန်နားက သရက်ပင်ကြီးအောက် ၊ သရက်ရွက်ကြွေတွေ ၊ သရက်ရွက်ခြောက်တွေ ၊ သရက်ကင်းလေးတွေနဲ့ သရက်ပွင့်လေးတွေကို မြင်ရတော့ နွေပန်းချီကားရဲ့ စုတ်ချက် တချို့ကိုသာ ခံစားနေရသလိုပေါ့ ။ အခုလို နွေလက်ရာ ပန်းချီကားကို အပြည့်အဝ မခံစားရတဲ့ အခါ ဟိုအရင်က ဖြတ်သန်းခဲ့ရတဲ့ နွေရှုခင်းလေးတွေကို ပြန်ပြောင်းသတိရ တသသ ဖြစ်ရတာပေါ့ ။

တစ်ခုသော နွေဆည်းဆာမှာ နဘားရထားဟာ စစ်ကိုင်းတံတားကို ဖြတ်ကျော်နေဆဲ ၊ နေလုံးနီနီဟာ မင်းဝံတောင်ရဲ့ တစ်ဖက်ကို ပုန်းခိုတော့မယ် ။ မန္တလေး ရောက်ရင် မှောင်ရော့မယ် ။ စစ်ကိုင်းတံတားကို ဖြတ်ပြီး ခဏနေရင် အမရပူရ ဆိပ်ကမ်းဘူတာကို ရောက်လာတယ် ။ ဖေဖေတို့ စီး လာတဲ့ နဘားလော်ကယ်ရထားကို အမရပူရ ဆိပ်ကမ်း ဘူတာလေးက ပန်းရနံ့တွေနဲ့ ဆီးကြိုလိုက် တယ်သား ။ တစ်ဘူတာလုံးဟာ ကံ့ကော် ၊ စံပယ်ပန်း ရနံ့တွေနဲ့ ကြိုင်လှိုင်နေတော့တယ် ။ ပန်းသည်လေးတွေဟာ ယောက်ယက်ခတ်နေကြတယ် ။ အလုအယက် ရောင်းနေကြရရှာတာကိုး ။ ဟို မင်းဝံတောင်ရိုးပေါ်က နေလုံးနီနီဟာ ပုညရှင်စေတီကို ကတိုက်ကရိုက် ဦးချပြီး တောင်ရိုးရဲ့ အနောက်ဘက်ကို လျှောဆင်းသွားပြီ ။ ဒါပေမဲ့ ဧရာ၀တီရဲ့ လှိုင်းကြက်ခွပ်လေးတွေပေါ်မှာတော့ ပတ္တမြားလုံးလေးတွေ ဟိုတစ်စ ဒီတစ်စ ကြဲထားခဲ့ဟန် တူတယ် ။ ဘူတာရုံလေးရဲ့ မရန်းပင်ကြီး တွေ ကြားမှာတော့ အမှောင်ရိပ်လေးတွေ ပုန်းခိုနေကြပြီ ။ နွေရာသီရဲ့ လေပြည်လေးဟာ ဟောဟို ဧရာဝတီ ကနေ ဘူတာလေးဆီ ခပ်ဖွဖွလေး နင်းပြီး လမ်းလျှောက်လာနေတယ် ။ သူ့အဖော် ပန်းရနံ့လေးတွေက မွှေးလိုက်တာကွယ် ။ ကံ့ကော်ပန်း ရနံ့ လေးထင်ရဲ့ ။

ဖေဖေဖြင့် လေပြည်ထဲက ပန်းရနံ့လေးကို ရှူရှိုက်ရတာ အားမရတာ ကံ့ကော်ပန်းတစ်ကုံးကို ဈေးသည်လေးဆီက ဝယ်လိုက်တယ် သား ။ အဲဒီ ပန်းရနံ့လေးဟာ အိမ်ရောက်တဲ့ထိ သင်းပျံ့နေတော့တယ် ။ ဒီနွေရှုခင်းလေး ၊ နွေရနံ့လေးကို ပြန်စဉ်းစားတိုင်း လွမ်းဆဲ ။ ပန်းရနံ့လေးတွေက ပြန်လည် ထုံသင်းလာဆဲပါ သားလေးရယ် ။

ပြီးတော့ ဖေဖေ မေ့မရသေးတဲ့ နွေကားချပ်လေး တစ်ခုလေ သားရဲ့ ။

တပေါင်းလပြည့် မတိုင်ခင် အဖိတ်နေ့ ညပေါ့သား ။ အဲဒီနေ့ ရောက်တိုင်း ဖေဖေတို့ စစ်ကိုင်းတောင်ပေါ်မှာ ရှိကြတယ် ။ အလုပ်တာဝန်နဲ့ နယ်မှာ ရောက်နေပေမဲ့ အဲဒီရက် ရောက်ရင် အတတ်နိုင်ဆုံး ဖေဖေ ပြန်ခဲ့တာ သား အသိ ။ ဈေးချို ဆင်တံတားမှာ ဖေဖေ့သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ရှိတယ် ။ သူက တောင်ရိုးပေါ်က “ မဟာသမယ ” ချောင်မှာ အလှူအတန်း လုပ်နေကျ မဟုတ်လား ။ ဒီနေ့ကျမှ ဖေဖေတို့ သူငယ်ချင်းတွေ ဆုံဖြစ်ကြတာ မဟုတ်လား ။

စစ်ကိုင်းတောင်ရိုးရဲ့ တပေါင်းလပြည့်ဟာ ငြိမ်သက်နေတယ် ။ ဆည်းလည်းသံ ၊ ရွက် ခြောက်လေးတွေရဲ့ ရှပ်တိုက်ပြေးလွှားသံက လွဲလို့ ဘာသံမှ မကြားရဘူးကွယ့် ။ တောင်ရိုး တစ်ခုလုံးလည်း လရောင်တွေ လွှမ်းခြုံထားလို့ အေးမြနေတယ် ။ တစ်ခါတစ်ခါ ဟောဟို မှောင်မည်းမည်းမြစ်ထဲ မီးရောင်ကို လက်ခနဲ လက်ခနဲ မြင်လိုက်ရတယ် ။ မန္တလေးဘက်ဆီ လှမ်းမျှော်ကြည့်လိုက်တော့ စိန်တုံးကလေးတွေ ကြဲချထားသလို တလက်လက် တောက်စားလို့ ။ အမရပူရ ၊ မြစ်ငယ် ၊ တံခွန်တိုင် ဘက်ဆီ မျှော်ကြည့်ပြန်ရင်လည်း မည်းမှောင်နေတဲ့ သစ်ပင်အုပ်တွေ ကြားက တစ်ချက်တစ်ချက် ဖြာထွက်လာတဲ့ မီးရောင်လေးတွေဟာ စိတ်ဝင်စားစရာပေါ့ကွယ် ။

“ ဟောဒီနားက ကြည့်ရင် ဗားကရာကွေ့ကို ဖြတ်သွားတဲ့ ကားမီးရောင်ကို မြင်ရတယ် ”

လို့ ဘေးက အဖော်က ပြောတယ် ။ ဒါနဲ့ ဖေဖေတို့ တော်တော်ကြာတဲ့ အထိ ကားမီးရောင်တွေရဲ့ ပုစ္ဆာတွေကို အဖြေရှာ ကြည့်ခဲ့ကြပြီး တရုတ်စကားပင် အောက်မှာတင် မှေးခနဲ အိပ်ပျော်သွားကြတာချည်းပဲ သားရေ ။ အခုရော ဖေဖေ့ သူငယ်ချင်းတွေက တပေါင်းလပြည့်နား နီးတော့ စစ်ကိုင်းတောင် သွားဖို့ လာခေါ်ကြသေးသလား ။ ဖေဖေ မလိုက်နိုင်သေးပါဘူးလို့ သားသားက ပြောလိုက်သလား ။ ပြောမနေပါနဲ့ သားရယ် ။ နောက်နှစ်တွေဆို ဖေဖေ လိုက်နိုင်မှာပေါ့ ၊ မဟုတ်ဘူးလားသား ။

••••• ••••• •••••

( သုံး )

သားသားရေ ... 

ဖေဖေ့ ဘူတာရုံလေးဟာ ပုံမှန်ရထား ဝင်ချိန်နည်းလို့ အလုပ်မရှုပ်ဘဲ အားချိန်များ နေတယ် ။ အထူးသဖြင့် အခုလို တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ နေ့လယ်ပိုင်းဆို အိပ်ချင်စရာ ဖြစ်နေတယ်လေ ။ ဖေဖေကတော့ မအိပ်ဖြစ်ဘူး သား ။ မအိပ်ဖြစ်လို့ ဖေဖေ ဘာလုပ်နေတယ်လို့ ထင်သလဲ ။ ဒီအချိန်မှာဆို ဖေဖေလေ သား ရေးလိုက်တဲ့ စာလေးကို ထုတ်ပြီး ဖတ်နေပြီပေါ့ ။

သားဆီက စာလေးဟာ ဖတ်ရလွန်းတော့ အလွတ် ရပြီ ။ မကြာမကြာ ဖြန့်လိုက် သိမ်းလိုက်မို့ ခေါက်ရိုးလေးတွေ ကျိုးနေပြီ ။ စိတ်ချသား ၊ မစုတ်စေရဘူး ။ ဖေဖေ အသက်ထက် မြတ်နိုးပါတယ် သားရဲ့ ။ အခုလည်း သားစာလေး ဖတ်ပြီး သတိတရ ရှိလွန်းလို့ပါကွယ် ။ သား စာလေး ဖတ်လိုက် ၊ အစာကြေအောင် လမ်းလျှောက်လိုက် ၊ စဉ်းစားစရာရှိရင် စဉ်းစားလိုက်နဲ့ အလုပ် မရှိတဲ့ ချောက်ချားစရာ နေ့လယ်ခင်းကို နေ့တိုင်းလိုပဲ ကျော်ဖြတ်နေရတာပေါ့ ။

ညပိုင်းမှာ ဖေဖေ ဘာလုပ်သလဲ သိလား ။ သီချင်း ဆိုတယ်ကွယ့် ။

ဘာလဲ ၊ သားက အံ့သြသွားလို့လား ။ မန္တလေးတုန်းက လေတောင် မချွန်တဲ့ ဖေဖေက သီချင်းဆိုတယ် ဆိုလို့လား ။ မအံ့သြနဲ့ သား ။ ဖေဖေ သီချင်း ဆိုတယ် ။ မဆိုဘဲ မနေနိုင်လို့ ဆိုတယ် ။ သီချင်း ဆိုလိုက်ရင် အားသစ်တွေ တိုးလာတယ် ။ နားလည်မှုတွေ ပိုလာတယ် ။ လွမ်းစိတ်တွေ ပြေလာတယ် ။ လွမ်းစိတ်တွေ ပြေတော့ လွမ်းစိတ်ရဲ့ နောက်ကွယ်က ပျော့ညံ့မှု ၊ တွေဝေမှုတွေပါ ပျောက်သွားရော ။

ဖေဖေ အများဆုံး ဆိုတဲ့ သီချင်းတွေဟာ နန်းတော်ရှေ့ဆရာတင် နဲ့ မြို့မငြိမ်း သီချင်းတွေပဲ ။ အောင်ပင်လယ် ၊ ကမ္ဘောဇ ၊ လက်ရည်တစ်ပြင်တည်း ၊ စစ်ကိုင်းတောင် ၊ ဖူးစာ စတဲ့ သီချင်းတွေပဲ ။ ဒါကြောင့် မိတ်ဆွေတွေက ဖေဖေ့နာမည် ရှေ့မှာ “ မြို့မ ” ဆိုတဲ့ ဘွဲ့ထူးကို ထိုက်တန်စွာ ချီးမြှင့်ကြတာပေါ့ ။ ပြီး တော့ ပြောရဦးမယ် သားရဲ့ ။ တခြား မိတ်ဆွေတွေ သီချင်းဆိုရင် ဖေဖေက ပါးစပ်ဆိုင်းနဲ့ ဒိုးချက်လိုက်တာပေါ့ ။ ဖေဖေ့ ဒိုးချက်တွေဟာ သူတို့ သီချင်းလေးတွေကို ကြွသွား ၊ လှသွားစေတယ် ။ ဖေဖေလည်း ဘယ်ခေပါ့မလဲကွယ် ။ စိန်ဗေဒါပတ်စမ်းမှာ နားယဉ်ပြီး မြို့မဒိုးချက်တွေ ကြား ကြီးပြင်း လာတာကိုး ။ ဒီလိုနဲ့ သီချင်းဆိုကြ ၊ နောက်ပြောင်ကြရင်းနဲ့ပဲ ရက်လေးတွေ ခြွေချ နေရတော့တာပေါ့ ။

••••• ••••• •••••

( လေး )

သားသားရေ ...

“ ရေလောင်း ၊ ရေပက် ခံလာတယ် ... သူငယ်ချင်းရင်းတဲ့ လုံမေရယ် ... ဖျန်းပက်စေချင် ၊ စိတ်က စင်ကြယ် ၊ မပက်ဘူးဆိုရင် စိတ်ဆိုးမှာပင် ... ဟန်ကြီးလို့ ဆိုမယ် ... ”

ဆိုတဲ့ ဆရာငြိမ်း သီချင်းကို သီဆိုရင်း မန္တလေးသင်္ကြန်ကို လွမ်းရတယ်လေ ။

မန်းတောင်ရိပ်ခို သီချင်းကို ဆိုပြပါ ဆိုပြပါလို့ တောင်းဆိုကြတဲ့ အတွက် သင်္ကြန်အကြိုနေ့ ညမှာ ဖေဖေ ဆိုပြရသေးတယ် ။ ဖေဖေ့ အသံက အနီးအနား အတွက်တော့ အဆင်ပြေပါတယ် ။ ဒါပေမဲ့ တိုးညှင်းနေမှာတော့ သေချာတယ် ။ အသံ မရဘူး သားရယ် ၊ မအော်နိုင်ဘူး ။ ဒါပေမဲ့လေ “ နှစ်ကူးတော့မယ် ခင်ခင်ရယ် ၊ လိုက်ခဲ့ပါလား ၊ အပျင်းတော်ပြေမယ် ” ဆိုတဲ့ အပိုဒ်လည်း ရောက်ရော ဖေဖေ့မျက်စိထဲမှာ ကျုံးတွေ ၊ မြို့ရိုးတွေ ပေါ်လာတယ် ။ ရေပက်မဏ္ဍပ်တွေ ရှေ့မှာ သင်္ကြန်ရေတွေ ဖြာခနဲ ထွက်လာတာ မြင်နေရပြီ ။ အကျနေ့နဲ့ အကြတ်နေ့ မနက်ခင်းမျိုး ( ၈၄ ) လမ်းနဲ့ ( ၂၈ ) လမ်း ထောင့်မှာ ပိတောက်ပန်းတွေ ပုံရောင်းနေတာကို သင်္ကြန်ပျော်ကားတွေက အလုအယက် ဝယ်နေကြတာကို အောက်မေ့နေပြီ ။

ဒီလို သင်္ကြန်အချိန်မျိုးမှာရော ဖေဖေ့သူငယ်ချင်းတွေ လာကြသေးသလား ။ အမှတ် ( ၁၁ ) ဘတ်စ်ကားကြီး တစ်စင်း ငှားပြီး သခင်မတောင် ၊ ရန်ကင်းတောင် ၊ မန္တလေးတောင် ဆိုတဲ့ တောင် ( ၃ ) တောင် အစီအစဉ်ကို မိတ်ဆွေများ  ၊ ဆွေမျိုးသားချင်းများကို တစ်ပြုံကြီး တင်ပြီး ဒီနှစ်သင်္ကြန်မှာရော ထွက်ဖြစ်သလား ။ ညပိုင်းမှာ နဂါးမယ်ရေသဘင် ကြည့်ပြီး မုတ်ဆိတ် လက်ဖက်ရည်ဆိုင် ထိုင်ဖြစ်ကြသေးသလား ။ ဘာပဲပြောပြော အရင်ကလို ဖေဖေတို့ သူငယ်ချင်းတစ်စု လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ တစ်စုတစ်ဝေးကြီး မရှိတော့တာ ၊ ဘောလုံးပွဲမှာလည်း အုတ်အုတ်ကျက်ကျက် မရှိတော့တာ ဖေဖေ ကြားမိပါတယ် သားရဲ့ ။ အရင်က “ ငယ်မူ ” လေးတွေဟာ လွမ်းစရာလေးတွေပေါ့ သားရယ် ။ ပြောင်းလဲမှုတွေ ရှိမှာပဲ ။ အသက်အရွယ်တွေ ရလာကြ ၊ စီးပွားရေးထမ်းပိုးတွေက ပိုလို့ ပိုလို့ လေးပင်လာကြတော့ ရုန်းရကန်ရနဲ့ အရင်က အလေ့အကျင့်တွေကို တစ်သမတ်တည်း ဆက်လုပ်မနေနိုင်ကြတော့ဘူးပေါ့ ။ ဒါပေမဲ့ “ ရင်းနှီးချစ်ခင်ကြတဲ့ ” ဟာသဉာဏ်လေးတွေ ကွန့်မြူးကြတဲ့ “ ငယ်မူ ” လေးတွေကိုတော့ မပျောက်စေချင်ဘူးကွယ် ။

“ ငယ်မူကို မဖျောက်နိုင်ဘူး ၊ ပျော်လောက်ဖွယ် ... မယ်ရင်ရယ် ... လွမ်းပါဘိတယ် ၊ ပျို့ဇာတိနွယ် ” ဆိုတဲ့ ဆရာတင် သီချင်းထဲကလိုပေါ့ ။

ဘာပဲပြောပြော ... သူငယ်ချင်းတွေ မိတ်ဆွေတွေ အားလုံးကိုလည်း သတိရတယ် ။ သူတို့ တစ်တွေ နေထိုင် ကောင်းမွန်ရေး ၊ အလုပ်အကိုင် အဆင်ပြေရေး အတွက် ဆုတောင်းလိုက်ပါတယ် ။ ဖေဖေ့ဆီ စာရေးကြရင်လည်း ဖတ်ရတဲ့ စာအုပ် ၊ ကြည့်ရတဲ့ ရုပ်ရှင်ကားတွေ ၊ ဗွီဒီယိုတွေအကြောင်း စီကာပတ်ကုံး ရေးကြပါဦးလို့ ပြောလိုက်ပါကွယ် ။ အခုချိန်မှာ တော့ ဖေဖေလည်း စာတော်တော်များများ ဖတ်ရပါတယ် ။ မဟေသီ ၊ ပေဖူးလွှာ ၊ အတွေးအမြင် ၊ ရှုမဝ နဲ့ အခြား ပေါ်ပြူလာ မဂ္ဂဇင်း အချို့ ၊ ဂျူးရဲ့ ဝတ္ထုဟောင်းတစ်အုပ်နဲ့ ချစ်ဦးညို ရဲ့ ရာဇဝင် ၀တ္ထုတို ပေါင်းချုပ်အပြင် ရှုမဝ ထဲက ဆရာမြသန်းတင့်ရဲ့ တောင်သမန်လေညင်း ၊ အတွေးအမြင် ထဲက ဆောင်းပါးနဲ့ သမိုင်း အကြောင်းတွေ ။ ဖေဖေက အားနေတော့ စာအုပ်တိုင်းကို စာမျက်နှာတိုင်းဖတ် ၊ ကြော်ငြာလည်း ဖတ် ၊ အကုန်ဖတ်တယ် ။

ကဲ ... သားလေးရယ် အားလုံးကိုသာ ပြောပြလိုက်ပါ ။ မန္တလေးကို ချစ်တဲ့ ၊ မန္တလေး ရာသီတိုင်းကို ချစ်တဲ့ ဖေဖေ့ အဖို့ အခုလို မန္တလေးနဲ့ နီးရက်နဲ့ ဝေးကွာနေချိန်မှာ သင်္ကြန် ဆိုလည်း သင်္ကြန်မို့ ၊ သီတင်းကျွတ်ဆိုလည်း သီတင်းကျွတ်မို့ ၊ ဆောင်းဦးရာသီ ဆိုလည်း ဆောင်းဦးရာသီမို့ ၊ ဆယ့်နှစ်ရာသီ နီးပါး စိတ်ဝင်စားစရာတွေနဲ့ ပြည့်နေတဲ့ မန္တလေးကို လွမ်းတယ် ။

အခုလို ရာသီမှာ ဆိုရင် မန္တလေးရဲ့ ရာသီဥတုဟာ ဆွတ်ပျံ့ဖွယ် ၊ ကြည်နူးဖွယ် ၊ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ကောင်းရော့မယ် ။ လေပြည် ၊ ရာသီကူး ပန်းရနံ့နဲ့ ကျေးငှက်တို့ရဲ့ တေးဆိုသံဟာလည်း ပွတ်ကာသီကာနဲ့ ရစ်ဝဲ နေရော့မယ် ။

ဒီလို နှစ်လိုဖွယ် မန္တလေးဟာ တစ်ယောက်သောသူ ပြန်လာမယ့် ရက်ကို မျှော်နေရော့မယ် ။ မျှော်နေရော့မယ် ။

••••• ••••• •••••

( ငါး )

“ ......... ”

“ ..........”

အနီးအနားဆီက မီးရထားဥသြသံ တစ်သံ စူးရှစွာ ကြားလိုက်ရသောအခါ လွင့်မျောနေသော အတွေးအိပ်မက်ကို ပုံစံကျ အသိက ဖျတ်ခနဲ လှန့်နှိုးလိုက်သည် ။ ထိုအခါ မိမိ နံဘေးမှာ အစိမ်း အနီ အလံ မရှိ ၊ ဘူတာရုံသုံး မီးအိမ် တစ်လုံးလည်း မရှိ ။ အခန်းထောင့်မှာ တတီတီ မြည်နေမည့် ကြေးနန်းစက်လည်း မရှိ ။ ထို့အတူ လက်ထောက်ရုံပိုင်လေး၏ တဒုန်းဒုန်း ရိုက်နှိပ်သော ရထားလက်မှတ်ရိုက် တံဆိပ်တုံးလည်း မရှိ ။

သေချာသည်မှာ စောစောကတည်းက ဖြန့်ကြည့်မိသော နွမ်းကြေ ကြေစာရွက်ကလေး တစ်ရွက်ကမူ မိမိ လက်ထဲတွင် ကိုင်လျက် ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်သည် ။ စာရွက်လေးပေါ်က သားလေး၏ ဝိုင်းဝိုင်းရွဲ့ရွဲ့ ၊ စောင်းစောင်းစွေစွေ ၊ သေးသေးကြီးကြီး မညီမညာ ကလေးလက်ရေး “ ဝ ” လုံးကလေးများ၏ နောက်ကွယ်မှ အထီးကျန်ဆန်ခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို မိမိကိုယ်တိုင် ရှာဖွေမိနေသည်မှာ ကာလအတန် ကြာနေပေပြီ ။

▢  ဆူးငှက်
📖 မြားနတ်မောင်
      ၁၉၉၁ ခု ၊ စက်တင်ဘာ

ဂျာဒူးဝါလား

 

❝ ဂျာဒူးဝါလား ❞
     ( ပီမိုးနင်း )

“ မေမေ - မေမေ ”  ဟုခေါ်ကာ ကျောင်းမှ ခပ်သုတ်သုတ်ပြန်လာသော မောင်မြင့်ထွန်းကလေးသည် အိမ်တွင်းသို့ ဝင်သွားလျက် မီးဖိုချောင်တွင် ထမင်းအိုး ငှဲ့နေသော မိခင်ကို တွေ့မှ “ ဪမေမေ ထမင်းအိုး ငှဲ့နေသလား ပေးပါလေ ၊ ကျွန်တော် ငှဲ့ပါမယ် ” ဟု ဆိုကာ ထမင်းအိုးကို လှမ်းယူရာ မောင်မြင့်ထွန်း၏ မိခင်ဒေါ်မြ က “ နေပါစေ သားရယ် ထမင်းရေ စစ်ပါပြီ ” ဆို၍ ထမင်းအိုးကို ဖိုခနောက်ပေါ်သို့ တင်၍ နှပ်လေ၏ ။

မြင့် ။  ။ “ အို .. မေမေ မျက်ရည်တွေနဲ့ပါလား ငိုနေတယ် ထင်ပါရဲ့ ”

မြ ။  ။ “ မဟုတ်ပါဘူး သားရယ် မီးခိုး ခိုးလွန်းလို့ မျက်ရည်ကျတာပါ ” ဟု အင်္ကျီစနှင့် ကပျာကယာ သုတ်ပစ်လေ၏ ။

မြင့် ။  ။ “ မငိုပါနဲ့ မေမေရယ် ဆင်းရဲတာ ဝမ်းနည်းနေလို့ ဘယ်ဆုံးနိုင်တော့မလဲ ၊ မေမေ့မှာ ကျန်းမာဖို့ ကုသိုလ်ရဖို့ပဲ အရေးကြီးပါတယ် ။ ကျန်းကျန်းမာမာနဲ့ အေးအေးချမ်းချမ်း နေရရင် စိတ်ချမ်းသာတာပေါ့ ၊ နိုင်ငံကျော် သူဌေးကြီးတွေ စိတ်ဆင်းရဲလွန်းလို့ ကိုယ့်ကိုယ် ကိုယ် သေနတ်နဲ့ ပစ်သေတဲ့ လူတွေ အများကြီး ခဏခဏ ကြားနေတယ် ”

မြ ။ ။ “ ငါ့သား ပြောတာတွေလည်း မေမေ သိပါတယ်ကွယ် ”

မြင့် ။  ။ “ ကျွန်တော်လည်း ငယ်သေးလို့ပါ ။ ပညာလည်း မလုံလောက်သေးလို့ အခုလို နေသေးတာပါ မေမေရဲ့ ကျွန်တော် တစ်ယောက်လုံး ရှိသေးတာပဲ ။ စိတ်ချမ်းသာအောင်သာ နေပါ မေမေရယ် ”

မြ ။  ။ “ ဟုတ်ပါတယ် သားရယ် ၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့သားမှာ အဝတ်အစားမှ တခြားကလေးတွေလို ပြောင်ပြောင်လက်လက် မရှိ စာအုပ်မှ မလုံလောက်နဲ့ နေရတာကိုသာ ငါ့သား အတွက် မေမေ မြင်ရတာ မချိလှဘူး ”

မြင့် ။  ။ “ ဒါတွေ ဝမ်းနည်းစရာ မဟုတ်ပါဘူး မေမေရယ် စာအုပ်ဖိုးလည်း ရအောင် မေမေလည်း ဈေးရောင်းရ သက်သာအောင် ကျွန်တော် ကျောင်းနေရင်းပဲ အလုပ် တစ်ခု လုပ်မယ် ကြံထားပါတယ် ”

မြ ။  ။ “ ဘယ်လို အလုပ်လဲကွဲ့ ”

မြင့် ။  ။ “ ကျွန်တော် ကြံထားတာက အခု ကျွန်တော်တို့ ကျောင်းမှာ အမှိုက်လှည်း တခြား ကျောင်းအလုပ်နည်းနည်းပါးပါး လုပ်ရတဲ့ အလုပ်တစ်ခု ကျောင်းအုပ်ကြီး ဆီမှာ တောင်းမယ် ။ အခု ဂျာဒူးဝါးလားကု,လားက ကျောင်းက အမှိုက်တွေကို လာလာ လှည်းနေတယ် ။ အဲသည်တော့ ဒီအလုပ် ကျွန်တော် တောင်းရင် ကျောင်းအုပ်ကြီးက ကု,လားကိုလည်း ပိုက်ဆံပေးရတဲ့ အတူတူ ကျွန်တော့်ကို ပေးမှာပါပဲ ”

မြ ။  ။ “ အမယ်လေး အောက်တန်းကျလွန်းလှပါတယ် သားရယ် ”

မြင့် ။  ။ “ ဘာဖြစ်သလဲ မေမေရယ် ၊ သူများပစ္စည်း ခိုးတဲ့ အလုပ်မှ မဟုတ်ဘဲ ။ တရားသဖြင့် လုပ်တဲ့ အလုပ်ကို ရှက်စရာ မဟုတ်ပါဘူး ”

မြ ။  ။ “ ငါ့သား သဘောပဲကွယ် ။ ပိုက်ဆံလည်း ကျပ်တည်းလွန်းလို့ ”  ဟု ဆိုကာ ဒေါ်မြ မှာ ဝမ်းနည်းလှစွာ သား မသိအောင် မျက်ရည်ကျရှာလေ၏ ။

မောင်မြင့်ထွန်းမှာ အသက် ၁၃ နှစ်ခန့် ရှိ၍ ၆ တန်းမျှသာ ပညာရှိသေး၏ ။ ကျောင်းမှာ အသနားခံစာ သွင်း၍ ကျောင်းလခ မပေးရဘဲ အခလွတ် ပညာသင် အဖြစ်နှင့် နေရသူ ဖြစ်လေသည် ။

နောက်တစ်နေ့တွင် မောင်မြင့်ထွန်းသည် ကျောင်းအုပ်ကြီးထံ သွား၍ ကျောင်း၌ တံမြက်လှည်းရန်နှင့် တခြား ကျောင်းက ခိုင်းသော အလုပ် နည်းနည်းပါးပါး လုပ်ရသော အလုပ်တစ်ခု တောင်းလေ၏ ။

ကျောင်းအုပ်ကြီးကလည်း သနား၍ပင် လွယ်ကူစွာ တစ်လ ၅ ကျပ်နှင့် အလုပ် ပေးလိုက်လေ၏ ။

ထိုနေ့မှစ၍ မောင်မြင့်ထွန်းသည် နံနက် တစ်ခါ ၊ ညနေ တစ်ခါ နေ့လယ်ကျောင်းဆင်း တစ်ခါ အမှိုက် လှည်းရလေသည် ။

ကျောင်းသားများက ဤသို့ မောင်မြင့်ထွန်းသည် အမှိုက်လှည်းခြင်း စသော အောက်တန်းကျသော အလုပ်ကို လုပ်သဖြင့် ပြောင်လှောင်ကဲ့ရဲ့ကြလေသည် ။ မြင့်ထွန်း နှင့် အတန်းထဲ အတူတူ နေရသော စက်သူဌေးသမီး ခင်ဆွေ တစ်ယောက်ကမူ မပြောင်ရက်နိုင်ရှာပဲ များစွာပင် သနားရှာလေသည် ။

မောင်မြင့်ထွန်းအား ဂျာဒူးဝါလား ဟု ခေါ်လျှင် မောင်မြင့်ထွန်း ကမူ စိတ်မဆိုးသော်လည်း ကြားက ခင်ဆွေ ကမူ မခံနိုင် ဒေါပွရှာလေသည် ။ ကျောင်းသားများက ဂျာဒူးဝါလား ဟု အမြဲပင် ခေါ်ပါများ၍ ကြာတော့ ရိုးနေသဖြင့် ခင်ဆွေ ကပင် မခံချင်သော စိတ်များကို ဖြေ ဖျောက်ထားရလေ၏ ။ တစ်ခါတလေ မောင်မြင့်ထွန်း စိတ်ဆိုးမလားဟု ခင်ဆွေက ကိုဂျာဒူး ဟု ပြုံးလျက်ခေါ် လျှင်

မြင့်ထွန်း ။  ။ “ ခေါ်နိုင်ပါတယ် ခင်ဆွေရယ် ။ ကိုမြင့်ထွန်း မှာလဲ အပြစ် မရှိပါဘူး ။ ခင်ဆွေလည်း မဟုတ်တာ ပြောတာမှ မဟုတ်ဘဲ ။ အပြစ် မရှိပါဘူး ” ဟု ပြန်ပြောလေ့ ရှိလေသည် ။

တစ်နေ့တွင် မောင်မြင့်ထွန်း ဖျားနေသဖြင့် ကျောင်းမတက်နိုင် ခွင့်ယူထားလေ၏ ။ ခင်ဆွေသည် ကျောင်းတက်သည်တိုင်အောင် မြင့်ထွန်း မလာမှ ဖျားနေကြောင်း သိရ၍ ဝမ်းနည်းရှာလေသတည်း ။

နေ့လည် ကျောင်းဆင်းချိန်တွင် ခါတိုင်းနေ့ ကဲ့သို့ မြင့်ထွန်း တံမြက်စည်း လှည်း မထားသောကြောင့် ဖုန်အမှိုက် ထူနေသဖြင့် မြင့်ထွန်းကို ငြိုငြင်ကြမည် စိုး၍ သနားကာ မြင့်ထွန်း လှည်းနေကြ တံမြက်စည်းကို ခင်ဆွေက ယူ၍ လှည်းလေ၏ ။

ကျောင်းသားများက “ ဒီနေ့ ဂျာဒူးဝါးလား အသစ်ဟေ့ ဘယ် ဂါဗာနာက ခန့်လိုက်ပါလိမ့် ” ဟု မကြားတကြား ပြောကြရာ ခင်ဆွေ က “ ငါ့ဘာသာ ငါ လှည်းတာ ဘာဖြစ်သလဲ ။ တံမြက်စည်း လှည်းတာ အကျိုး ငါးပါး ရတယ် ”

“ အသက်ရှည် အဆင်းလှ ၊ သေက နတ်ပြည် ချစ်ကြည်လူများသူနှင့် ကိုယ်ပင်စိတ်ကြည်လင် သင်တို့ တံမြက်လှည်း တဲ့ နားလည်ရဲ့လား ချီးမှန်း ငှက်ပျောမှန်း မသိဘဲနဲ့ သူတစ်ပါးကို ကဲ့ရဲ့ချင်တဲ့ သတ္တိက ဘာ အကျင့်လဲ တယ်အစွမ်းကောင်းတဲ့ ဟာတွေပေါ့လေ ” ဟု စကားတတ်သော စက်သူဌေး သမီး ခင်ဆွေက သွက်သွက်လက်လက် ပြန်၍ နှက်လိုက်မှ ကျောင်းသားတွေက ခင်ဆွေ ကိုတော့ လန့်ပြီးသား ဖြစ်ကြရာ ဟုတ်ပါတယ် ရွှေကျောင်းအစ်မရဲ့ တိုးတိုးပြောကာ ရှောသွားကြလေ၏ ။

ညနေ ကျောင်းလွှတ် အိမ်ရောက်လျှင် ခင်ဆွေသည် သေတ္တာထဲမှ ၁၀ တန်စက္ကူတစ်ချပ်ကို ယူ၍ မြင့်ထွန်းတို့ တဲကလေး ဘက်သို့ လျှောက်လာလေ၏ ။ တဲကလေး ရှေ့တွင် ဒေါ်မြနှင့် တွေ့ရာ ခင်ဆွေက “ ကြီးကြီး ကိုမြင့်ထွန်း တစ်ယောက် ဘယ့်နှယ် နေသေးသလဲ အဖျားတက်သေးလား ” ဟု မေးကာ အိမ်ထဲ ဝင်လာရာ ...

ဒေါ်မြ ။  ။ “ အင်း အခု သက်သာသွားပါပြီ ။ မနက်က အဖျားတက်တယ် ”

ခင်ဆွေသည် တဲအရှေ့ခန်းကလေး၌ စောင်နှင့် ကွေးနေသော မြင့်ထွန်းကို မြင်ရာ များစွာ ဝမ်းနည်းလာလျက် မျက်ရည်ဝဲလာကာ မြင့်ထွန်း အနီးသို့ သွား၍

ဆွေ ။  ။ “ ကိုမြင့်ထွန်း ဘယ့်နှယ် နေသလဲ ။ ခင်ဆွေ လာတယ်လေ ” 

မြင့်ထွန်းသည် အသံကြား၍ မျက်လုံးနှင့် ကြည့်ကာ

“ ဪ ခင်ဆွေလား ။ သက်သာပါပြီ ။ မနက်က အဖျားတက်လို့ အဖျားပျောက်ဆေး သောက်ထားတယ် ”

ဆွေ ။  ။ “ ချွေးထွက် သွားရင် ပျောက်မှာ ပေါ့နော် ” 

မြင့် ။  ။ “ အမှိုက်တွေ ဖုန်တွေ တော်တော် ထူမှာနော် ”

ဆွေ ။  ။ “ နေ့လယ် ကျောင်းဆင်းတော့ ခင်ဆွေ လှည်းထားပါတယ် ”

စက်သူဌေးသမီးက မိမိအတွက် ဤသို့ အောက်တန်းကျလှသော အလုပ်ကို ဝင်လုပ်သဖြင့် အံ့သြကာ

မြင့် ။  ။ “ ဟင် ... ခင်ဆွေ ဘာဖြစ်လို့ လုပ်ရလဲ ကိုမြင့်ထွန်း နက်ဖြန် လှည်းနိုင်မှာပါပဲ ။ ခင်ဆွေကို ကျောင်းသားတွေက ... ”

ဆွေ ။  ။ “ အို ... သူတို့က ပြောင်ချင်ကြတာပေါ့ ။ ခင်ဆွေက ကိုမြင့်ထွန်း လိုတော့ ဘာခေါင်းငုံ့ နေမလဲ ခံတွယ်လိုက်တာပေါ့ ”

မြင့်ထွန်းမှာ ခင်ဆွေ ပြောသော စကားကို နားထောင်ပြီး “ ကိုမြင့်ထွန်းလည်း နက်ဖြန် ကျောင်းတက် နိုင်မှာပဲ ၊ ကဲ မိုးချုပ်နေမယ် ။ ခင်ဆွေ ပြန်တော့ ”

“ ဟုတ်ကဲ့ ပြန်ဦးမယ် ” ဆိုတာ ထွက်လာ၍ အိမ်ရှေ့ ရောက်လျှင် ခင်ဆွေက “ ကြီးကြီး ခဏ ” ဟု ခပ်တိုးတိုး ခေါ်ကာ “ ရော့ ကိုမြင့်ထွန်း ဆေးဖိုး သူ စားချင်တာလည်း ဝယ်ကျွေးပါ ပြီးတော့ ကျွန်မ ပေးတဲ့အကြောင်း သူ မသိစေနဲ့ သိရင် ပြန်ပေးနေဦးမယ် ” ဟုဆိုကာ တစ်ဆယ်တန်စက္ကူကို ဒေါ်မြအား ပေးခဲ့ပြီး ခင်မြန်မြန် ပြန်လေ၏ ။

ခင်ဆွေနှင့် မြင့်ထွန်းတို့ အိမ်မှာ မဝေးလှချေ ။ တစ်လမ်း ဟိုဘက်ထိပ်နှင့် ဒီဘက်ထိပ်ပင် ဖြစ်လေသည် ။ တစ်ကျောင်းလုံးတွင် မြင့်ထွန်းမှာ အဆင်းရဲဆုံး ဖြစ်သည့် အတိုင်းပင် ပညာကိုလည်း ကြိုးစားဆုံး ဖြစ်လေရာ စာမေးပွဲတိုင်းပင် ပထမ ဆွဲလေသည် ။

ခင်ဆွေ ကလည်း အတန်းကျနေက မောင်မြင့်ထွန်း နှင့် ကွဲနေမည် စိုး၍လား မသိ မြင့်ထွန်း ကြိုးစား သလောက်ပင် ကြိုးစားရှာလေ၏ ။ စာမေးပွဲတိုင်းပင် မြင့်ထွန်း က ပထမ ၊ ခင်ဆွေ က ဒုတိယ ၊ တစ်ခါတလေ နှစ်ယောက်စလုံး ပထမ ဖြစ်နေ၏ ။ တစ်နှစ် တစ်တန်း ၆ လ တစ်တန်း တက်၍ လာရာ ဆယ်တန်းသို့ ရောက်လေ၏ ။ ဆယ်တန်းတွင် အရေးကြီးကြောင်း သိသည့် အတိုင်းပင် အထူးကြိုးစားကြလေ၏ ။

ဆယ်တန်း တတိယ စာမေးပွဲကြီး ပြီး၍ ကျောင်းပိတ်လိုက်၏ ။ ကျောင်းပိတ်ပြီး နောက်တစ်နေ့ ညနေခင်းတွင် မောင်မြင့်ထွန်းသည် ခင်ဆွေတို့ အိမ်ဘေး ကန်အနီး လမ်းမှ အညောင်းပြေ လျှောက်လာရာ ခင်ဆွေက ပန်းခြံအတွင်း ကန်ပေါင်ပေါ်မှ “ ကိုမြင့်ထွန်း ဘယ်သွားမလို့လဲ ဝင်ပါဦး ခဏ ” ဟု ဝမ်းသာစွာ နှုတ်ဆက်ခေါ်ငင်လေရာ

မြင့် ။  ။ “ အညောင်းပြေ လျှောက်တာပဲ ခင်ဆွေရဲ့ ” ဟု ဆိုကာ ခင်ဆွေ အနီးသို့ သွားလေ၏ ။

ဆွေ ။  ။ “ စာမေးပွဲမှာ ကိုမြင့်ထွန်း တော်တော် ဖြေနိုင်လား ”

မြင့် ။  ။ “ ကြိုးစားပြီး ဖြေတာပဲ ဖြေနိုင်ပါရဲ့” 

ဆွေ ။  ။ “ ခင်ဆွေလည်း တော်တော် ဖြေနိုင်တယ် ။ အောင်မယ်လို့ ထင်တာပဲ ”

မြင့် ။  ။ “ အို ဘယ်တုန်းကမှ မကျဘူးဘဲနဲ့ အောင်မှာပေါ့ ။ ဒါနဲ့ ခင်ဆွေ ဆယ်တန်း အောင်ပြီး ကောလိပ် သွားဦးမလား ”

ဆွေ ။  ။ “ ကိုမြင့်ထွန်းရော သွားဦး မလို့လား ”

မြင့် ။  ။ “ အိပ်မက်တောင် မမက်ဝံ့ပါဘူး ခင်ဆွေ ရယ် ။ ဒီဆယ်တန်းနဲ့ပဲ စီးပွား ရှာရတော့မှာပဲ ။ မေမေကလည်း အသက်ကြီးပြီ ခင်ဆွေ ဖို့တော့ သွားမယ်ဆို သွားနိုင်မှာပေါ့နော် ။ သွားဦး မလို့လား ”

ဆွေ ။  ။ “ မသွားပါဘူး ကိုမြင့်ထွန်းရယ် ။ ဖေဖေကတော့ ခင်ဆွေ သွားချင်ရင်တော့ ပို့မှာပါပဲ ” 

မြင့် ။  ။ “ တကယ်လို့ ခင်ဆွေ ကောလိပ် သွားရင်တော့ ကိုမြင့်ထွန်းတော့ သိပ်လွမ်းနေမှာပဲနော် ”

ဆွေ ။  ။ “ တော်ပါ ဘိုးသဲက ဒါနဲ့ နေပါဦး ။ ကိုမြင့်ထွန်း ဘာအလုပ် လုပ်မလို့လဲ ခင်ဆွေ တစ်ခု ပြောမယ်လေ ၊ တခြားမှာ အလုပ်မရှာနဲ့ ခင်ဆွေတို့ စက်ထဲမှာ စာရေးတစ်ယောက် လိုနေတယ် ။ အဲဒီနေရာ အလုပ်လျှောက် ခင်ဆွေ ဖေဖေ့ကို ကူညီ ပြောပါမယ် ။ ဖေဖေက ရိုးဖြောင့်တဲ့ လူကိုသာ လိုချင်တယ် ကိုမြင့်ထွန်းကိုတော့ ဘာမှ ငြင်းစရာ မရှိပါဘူး ”

မြင့် ။  ။ “ ဒီလို ပြောတာ ဝမ်းသာပါတယ် ခင်ဆွေ ရယ် ။ ဒါပေမဲ့ သူတစ်ပါး လခစား ဆိုတာ ကျွန်အလုပ် ” 

ဆွေ ။  ။ “ အို ဒါကတော့ ဒီအလုပ်နဲ့ တစ်သက်လုံး နေဖို့မှ မဟုတ်ဘဲ ခဏပေါ့ ။ ဒီလခကို စုပြီး နောက် ကိုယ်ပိုင် အလုပ်ကို ကြံစည် လုပ်ကိုင်တာပေါ့ ၊ ပြီးတော့ စက်ထဲက အလုပ် အကြောင်းလည်း နားလည်တာပေါ့ ။ နားလည်ထားတော့ ကောင်းတယ် မဟုတ်လား ” 

မြင့် ။  ။ “ ကောင်းတော့ ကောင်းပါရဲ့ ။ ကိုမြင့်ထွန်းက စက်ပိုင်ရှင်မှ မဟုတ်ဘဲ ”

ဆွေ ။  ။ “ လူပဲ ဘယ်သူ သိနိုင်မလဲ ။ အခု မဟုတ်ပေမဲ့ နောက်ကို ဟုတ်ချင် ဟုတ်မှာပေါ့ ”

မြင့် ။  ။ “ အို စက်ပိုင် ဖြစ်ပေမဲ့ ဒီစက်ကြီးကိုလည်း မလိုချင်ပါဘူး ”

ဆွေ ။  ။ “ ဒီမှာ လာကြည့် ” ဟု ဆိုကာ ကန်ပေါင်ပေါ်မှ ရေထဲသို့ ထိုးပြလေရာ ခင်ဆွေမှာ သိချင်ဇောနှင့် ဘယ်မှာ ဘာလဲဟု ဆိုကာ ရေထဲကို ငုံ့ကြည့်ရာ မိမိ၏ အရိပ်ကို တွေ့မှ မြင့်ထွန်း၏ စကား အဓိပ္ပာယ်ကို ရိပ်မိ၍ ရုတ်တရက် ရှက်သွေး မွှန်ကာ “ ကိုမြင့်ထွန်းနော် ဟင်း တော်တော် လာပါလား ဖေဖေ့ကို သွားတိုင်မယ် ” ဟု ဆိုကာ လှည့်သွားရာ

မြင့်ထွန်းက နောက်မှ အင်္ကျီစကို အသာ ဆွဲထား၍ “ စိတ်ဆိုးသလား ခင်ဆွေရဲ့ ကိုမြင့်ထွန်း မှာတော့ ခင်ဆွေ ကိုလေ အို မပြောပေမဲ့ ခင်ဆွေ သိမှာပါပဲ ၊ ခင်ဆွေ ကိုမြင့်ထွန်းကို မုန်းပြီလား ။ အစကတော့ ကိုမြင့်ထွန်းကို သနားတယ် ကျောင်းသားတွေက ပြောင်တာတောင် မခံနိုင်ဘူးဆို ။ အခုတော့ မုန်းလို့ ခင်ဆွေ ဖေဖေကို တိုင်မှာလား ။ တကယ်လား ခင်ဆွေရဲ့ ” ဟုမောင်မြင့်ထွန်း ကရားက ရေလွှတ်သလို မရပ်ဘဲ ပြောလေရာ

ခင်ဆွေ က “ အမယ်လေး တကတဲ ဘယ်သူက မုန်းတယ်ပြောသလဲ ။ လွှတ်ပါ အင်္ကျီစကို ” 

မြင့်ထွန်းသည် အင်္ကျီကို လွှတ်ကာ “ ဒါဖြင့် မမုန်းရင် ချစ်တယ်ပေါ့နော် ။ တကယ် ချစ်တာလား ခင်ဆွေရဲ့” ဟု ပြောကာ ခင်ဆွေ လက်ကို အသာ ဆွဲထားလေရာ ခင်ဆွေ မှာ ရှက်သွေးမွှန်ကာ နှုတ်ခမ်းကို ကိုင်လျက် ခေါင်းငုံ့ နေလေ၏ ။

မြင့် ။  ။ “ ဘယ့်နှယ်လည်း ခင်ဆွေရဲ့ ချစ်တယ် မဟုတ်လားနော် ဖြေစမ်းပါဦး ” ဟု ထပ်ကာထပ်ကာ မေးလေရာ

ခင်ဆွေ ။  ။ “ အို ခင်ဆွေလည်း ကိုမြင့်ထွန်း လိုပေါ့ မပြောပေမဲ့ သိသားနဲ့ မေးစရာ မလိုပါဘူး ” 

မြင့် ။  ။ “ သိပေမဲ့ ခင်ဆွေ အခုနေအခါ မမီတဲ့ပန်းလို ”

ဆွေ ။  ။ “ အလကား ။ ဒါတွေ အပိုပါ ။ ကိုမြင့်ထွန်း ခင်ဆွေ ပြောသလို စက်ထဲက အလုပ်သာ တောင်းပါ ။ မကွဲနိုင်ပါဘူး ။ ကိုမြင့်ထွန်း အကြောင်းကို ဖေဖေ သိဖို့ပဲ လိုပါတယ် ။ ဖေဖေ ကလည်း ဘာတွေညာတွေ မဟုတ်ပါ ဘူး ။ ရိုးဖြောင့်တည်ကြည်တဲ့ လူကိုသာ ခင်ဆွေ သဘောကျရင် ကန့်ကွက်မယ် မဟုတ်ပါဘူး ။ ခင်ဆွေ သဘောလည်း ကိုမြင့်ထွန်း သိတဲ့ အတိုင်းပါပဲ ”

မြင့် ။  ။ “ အေးလေ ။ ဟုတ်ပါတယ် ။ တကယ်လို့ ခင်ဆွေ ဖေဖေက မမီတဲ့ပန်း ထင်ရင် အတန်းချင်း တူအောင် ကြိုးစားဖို့ဟာ ကိုမြင့်ထွန်း တာဝန်ပဲ ကိစ္စမရှိဘူး ။ ခင်ဆွေ ကိုသာ စိတ်ချပါရစေနော် ”

ဤသို့ ချစ်သူနှစ်ဦးတို့ ပြောဆို ပြီး၍ တစ်ဦးနှင့် တစ်ဦး နှုတ်ဆက်ကာ မောင်မြင့်ထွန်း ပြန်လေ၏ ။ ခင်ဆွေမှာ မိခင် မရှိ ဖြစ်လေရာ ဖခင် စက်သူဌေး ဦးဘက အလွန် အလိုလိုက်၍ မိမိသမီး အိမ်ထောင်  ပြုလျှင် ယောက်ျားက နိုင်မည် ။ နှိပ်စက်မည် ။ အလိုမလိုက်မည်ကို စိုးရိမ်ရှာလေသည် ။ မိမိတို့နှင့် ဂုဏ်ရည်တူ ပိုက်ဆံရှိသူများမှာ ဖဲ ၊ အရက် ၊ မြင်း စသော အပျော်ကြူးမှု ကင်းသူ ရှားလှသဖြင့် ဂုဏ်ရည်တူ ပိုက်ဆံရှိသူကို မမျှော်လင့်လှချေ ။ ဆင်းရဲသော်လည်း ရိုးဖြောင့် တည်ကြည်သူ ဖြစ်က သမီး သဘောကျလျှင် ပေးစားမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ထားလေ၏ ။

မြင့်ထွန်း သည် စက်ထဲမှ စာရေး အလုပ်ကို လျှောက်ရာ ခင်ဆွေ ကလည်း မြင့်ထွန်း၏ အကြောင်းကို ပြောပြကာ ကူညီထောက်ခံသဖြင့် လခ ၆ဝ နှင့် ဦးဘ က အလုပ် ပေးလေ၏ ။

အလုပ် ရပြီးသည်က စ၍ မြင့်ထွန်းသည် စက်ထဲမှ အလုပ်များကို မိမိ တာဝန် ဟုတ်သည် ဖြစ်စေ မဟုတ်သည် ဖြစ်စေ အလုပ်လည်း နားလည်အောင် သူဌေး ဝတ္တရားလည်း ကျေပြွန်အောင် ကြိုးစား၍ လုပ်ကိုင်လေသည် ။

ခင်ဆွေဖခင် ဦးဘသည် မောင်မြင့်ထွန်း၏ လုပ်ပုံကိုင်ပုံ စိတ်သဘောကို ဂရုစိုက်၍ ကြည့်ရာ မိမိ၏ သမီးနှင့် အတော် သဘောတူ နေလေသည် ။

ခင်ဆွေ၏ စိတ်သဘော လိမ္မာမြင့်မြတ်ကြောင်း ကို သိပြီး ဖြစ်သဖြင့် ခင်ဆွေ သဘောရှိ အလိုလိုက်ကာ ခင်ဆွေ စက်ထဲကို သွားလည်နေနိုင်ခွင့်ပြုလေသည် ။ မြင့်ထွန်း အလုပ်ရ၍ မကြာမီ စာမေးပွဲ ဂေဇက် ထွက်လာရာ မောင်မြင့်ထွန်း နှင့် ခင်ဆွေပါ စာမေးပွဲ အောင်ကြောင်း သိရ၍ ခင်ဆွေသည် အလွန်ဝမ်းမြောက်လှကာ ဂေဇက်ကို ကိုင်လျက် မြင့်ထွန်း အလုပ်စားပွဲ ဆီသို့ သွားလေ၏ ။

ခင်ဆွေသည် မြင့်ထွန်း စာရင်းတွက်နေသည်ကို မြင်၍ အသာနောက်မှ သွား၍ လက်ကို တွန်းလိုက်ရာ မြင့်ထွန်း လှည့်ကြည့်လျက်

“ အို ခင်ဆွေကလည်း အရမ်းကို ဒီမှာ ကြည့်စမ်း မင်ခြစ်ရာတွေ ဖြစ်ကုန်ပြီ ”

“ ဆွေ မင်ခြစ်ရာကို မကြည့်နိုင်သေးဘူး ။ ဒီမှာ ကြည့်စမ်းဂေဇက် ထွက်လာပြီ ” ဟု ဆိုကာ ဂေဇက်ကို စားပွဲပေါ်သို့ တင်၍ ဝမ်းသာအားရ ကြည့်ကြလေ၏ ။ သေချာစွာ ကြည့်ပြီး၍ မောင်မြင့်ထွန်းက ခင်ဆွေ လက်ကို အသာဆွဲယူကာ ပြုံးလျက် “ ဒါဖြင့် ခင်ဆွေ ကောလိပ် သွားဦးမလား ။ ”

ဆွေ ။  ။ “ ကြည့်ပါလား ပြောပြန်ပြီ မသွားဘူးရှင့် ဟောဒီ ကိုဂျာဒူးနဲ့ ကွဲနေမှာ စိုးလို့ ”

မြင့် ။  ။ “ အခု ဂျာဒူးဝါလားမှ မဟုတ်တော့ဘဲ ၊ ကိုမြင့်ထွန်း မခံနိုင်ဘူး ။ ခင်ဆွေလည်း အပြစ်ရှိတယ် ၊ မမှန်စကား ပြောတာ ”

ဆွေ ။  ။ “ ဒါဖြင့် ဘယ်လို ခေါ်ရမလဲ ၊ စက်သူဌေး သမက်လောင်းကြီးလို့ ခေါ်ကော ကျေနပ်ရဲ့လား ” 

မြင့် ။  ။ “ အို အခု မကျေနပ်နိုင်သေးဘူး ။ ခင်ဆွေ ဖေဖေ ဘယ်လိုမှန်း မသိသေးဘဲနဲ့ ”

ဆွေ  ။  ။ “ ကိစ္စမရှိဘူး ခင်ဆွေ တစ်နေ့က ဖေဖေကို ပြောပြီးပြီ ”

မြင့် ။  ။ “ ဘယ့်နဲ့ သွားပြောသလဲ ”

ဆွေ ။  ။ “ ခင်ဆွေက တိုက်ရိုက်တော့ ဘယ်ပြောဦးမလဲ ၊ ဒီလိုပဲ စပ်မိလို့ ပြောနေကြတော့ ခင်ဆွေက ကိုမြင့်ထွန်း ပညာသင်ခဲ့ရပုံ ကျောင်းမှာ နေတုန်းက ဘယ်လို ရိုးဖြောင့်တည်ကြည်တဲ့ အကြောင်းတွေပေါ့လေ ၊ ပြောပြတော့ ဖေဖေက ”

မြင့် ။  ။ “ အင်း ဘယ့်နှယ်များ ပြောသလဲ ”

ဆွေ ။  ။ “ အေး ... ဒီလို လူမျိုး ရှားသားပဲတဲ့ ။ အခုကာလမှာ ပိုက်ဆံ ရှိတဲ့လူ ဆိုရင် အရက်ကလေး ၊ မြင်းကလေးနဲ့ ဟော့ဟော့ရမ်းရမ်း ကြောက်စရာကောင်းတယ်တဲ့ ”

မြင့် ။  ။ “ ဒါပဲလား ”

ဆွေ ။  ။ “ အခုတော့ ဒါပဲ ပြောသေးတာပေါ့ ကိုမြင့်ထွန်းရဲ့” 

နောက် ၆ လခန့် ကြာသောအခါ မောင်မြင့်ထွန်းနှင့် ခင်ဆွေတို့ လက်ထပ်မင်္ဂလာပွဲ ဆင်ယင်ကျင်းပလေ၏ ။

မောင်မြင့်ထွန်းသည် ဆန်စက် အလုပ်ကိုလည်း ပြင်ဆင်ပြုပြင် လုပ်ကိုင်သည့်ပြင် စပါးကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေး အလုပ်ကိုလည်း ချဲ့ထွင်လုပ်ကိုင်လေရာ ၎င်း၏ အကြံဉာဏ်ကြောင့် ကြီးပွားချမ်းသာ တိုးတက်လာလေ၏ ။

ခင်ဆွေ၏ဖခင် ဦးဘကြီးမှာကား သမက် အကြောင်းကို အမွှန်းတင်ကာ ဝမ်းသာအားရ ဧည့်သည် လာတိုင်းပင် ပြောလေ၏ ။

မောင်မြင့်ထွန်းအား ဂျာဒူးဝါလား ဟူသော ဘွဲ့ထူး မှာ အလိုလို ပျောက်ပြီးလျက် သူဌေးမင်း ဟူသော ဘွဲ့ထူး ကိုသာ လူတိုင်းကပင် မျက်နှာချို သွေး၍ ခေါ်ငင်ကြလေသတည်း ။

▢  ပီမိုးနင်း
📖 ဒီးဒုတ် သတင်းစာ
      မေ ၊ ၁၉၃၈