❝ ဖိနပ်တစ်ဖက် ❞
( မိုးကျော်ဇင် )
ဘာကြောင့်ရယ် မသိ၊ ဖိနပ်အကြောင်းက ခေါင်းထဲ ရောက်လာတယ်။ ဘာအကြောင်းနဲ့ ဆက်စပ်ပြီးတော့များ ဖိနပ်အကြောင်း တွေးနေမိပါလိမ့်လို့ ပြန်တွေးနေပေမဲ့ ဒီအတွေးကို အစရှာ မရဘူး ဖြစ်နေတယ်။ ဒီလိုနဲ့ပဲ ခြေထောက်မှာ စွပ်တဲ့ ဖိနပ်ကိစ္စက ခေါင်းထဲ ရောက်နေလေရော။ ဖိနပ်အကြောင်း တွေးနေမိရာက အဆောင် နေခဲ့တုန်းက တွေ့ခဲ့တဲ့ အဆောင်သားလေး တစ်ယောက်ကို ပြေးသတိရတယ်။ ကြာခဲ့ပါပြီ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ့်ငါးနှစ်၊ နှစ်, နှစ်ဆယ်လောက်တုန်းကပေါ့။ ရန်ကုန် မြို့လယ်ကောင်က ဘော်ဒါဆောင်ရဲ့ ကွပ်ပျစ်ခုတင်လေး တစ်လုံးပေါ် ကျွန်တော် လဲလျောင်း နားခိုစဉ်တုန်းကပေါ့။ တစ်နေ့တော့ အဆောင်သားအသစ် ရောက်လာတယ်။ ရောက်လာတော့လည်း လာပေါ့။ အမျိုးသားသီးသန့် အဆောင် ဆိုတော့ ဘယ်အမျိုးသမီး အဆောင်သူရယ်လို့ လာမှာမှ မဟုတ်တာ။ သိပ် စိတ်မဝင်စားပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီအဆောင်သားကျတော့ တစ်မျိုးပဲ။ သူလာတဲ့ လမ်းက တခြားသူတွေနဲ့ မတူဘူး။ သူ အဆောင်ရောက်လာတာ မိသားစု တစ်စုထဲက ဘာအလုပ်လုပ်မယ်၊ ဘာသင်တန်းတက်မယ် ဆိုပြီး ရောက်လာတာမျိုး မဟုတ်ဘူး။ နိုင်ငံခြားသား တစ်ယောက်က မိဘမဲ့ ဂေဟာကနေ မွေးစားပြီး ခေါ်လာတာ။ ဒါပေမဲ့ ကောင်လေးက အသက်သာ ဆယ့်လေးငါးနှစ် ဖြစ်နေတာ၊ သူ့နာမည်တောင် စာလုံး မပေါင်းတတ်သေးဘူး။ မြန်မာလိုကို မပေါင်းတတ်သေးတာ။ ဒီတော့ ကျွန်တော်တို့ အဆောင်မှာ နေပြီး ဆရာခေါ် စာသင်ပေါ့။ ကျေနပ်မှု အတိုင်းအတာ တစ်ခု ရောက်ရင် ဟိုကို ခေါ်သွားမယ်ပေါ့။
ဒီနေရာမှာ ထူးခြားတာက သူ့စရိုက်ပဲ။ ကောင်လေး စရိုက်က တကယ့် ထိုးထိုးထောင်ထောင်ဗျ။ ဘယ် အဆောင်သားရဲ့ စိတ်နဲ့မှကို ဘောင် မဝင်တာ။ အနယ်နယ် အရပ်ရပ်က လူမျိုးစုံနဲ့ သင့်တင့်အောင် တစ်မိုးအောက်ထဲ အတူခိုဝင်နေကြတဲ့ အဆောင်သားတွေရဲ့ ခန္တီတရားတွေလည်း ဒီကောင်လေး ရောက်လာမှ အထိတ်တလန့် ပြိုလဲ သွားမတတ် ဖြစ်ခဲ့ကြရတာ။ သူ စကားပြောပုံ၊ လမ်းသွားပုံ တွေကအစ ဆူးချွန်တွေ ထိုးထွက်နေတော့တာ။ လမ်းသွားပုံဆိုလို့ ဒီကောင်လေး စီးတဲ့ ဖိနပ်က ခုံထူထူ ရှူးဖိနပ် ပဲ။ ဘာတံဆိပ်မှန်း မသိတော့ပေမဲ့ အကောင်းစား ဆိုတာကတော့ သိသာတယ်။ လမ်းသွားလိုက်ရင် သမံတလင်း အခင်းနဲ့ သူ့ဖိနပ် ထိမိသံက တဗွက်ဗွက်နဲ့ မြည်နေတာ။ ဘောင်းဘီကလည်း အိတ်ကပ်တွေ အများကြီးပါတဲ့ သရီးကွာတား။ ဒီကောင်လေးကလည်း ဒီဖိနပ်နဲ့ ဒီဘောင်းဘီကို မချွတ်စတမ်းပါပဲ။
အဲဒီတော့ ကောင်လေး လမ်းသွားပုံက မညှာမတာ ပြောရရင် တကယ့် ဆောင့်ကြွားကြွားပါပဲ။ လမ်းလျှောက်ရင်လည်း စစ်သားတွေ ဒရိန်းပြနေသလား ထင်ရတယ်။
ထားပါတော့။ ဆိုလိုချင်တာက ဒီကောင်လေး ကံကြမ္မာ အလှည့်အပြောင်းမှာ အခွင့်အရေးတွေ၊ ခံစားခွင့်တွေ၊ အနာဂတ် အစီအစဉ်တွေ အကုန် ရုပ်သိမ်းခံရပြီး အဆောင်က လွင့်သွားရတယ်။ နောက်တစ်လလောက် ကြာတော့ လက်ဖက်ရည်ဆိုင် ထိုင်နေတုန်း နောက်က နှုတ်ဆက်သံ ကြားလို့ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ သူ ဖြစ်နေတယ်။ တီရှပ်လေးနဲ့။ အိတ်ကပ်တွေ အများကြီးပါတဲ့ ဘောင်းဘီတော့ မဟုတ်တော့ဘူး။ ခပ်နွမ်းနွမ်း ပုဆိုးကွက်စိပ်လေးနဲ့။ မျက်နှာလေးက ဈေးပေါင်ကျိုးချိန် ကုန်စိမ်းသည်ရဲ့ လက်ကျန် ဟင်းရွက်လေးလိုပဲ၊ နွမ်းလို့။ နှုတ်ဆက်သံက အစ ပျော့ပျောင်းလို့။ ဘာလုပ်နေလဲ ဆိုတော့ သံချည်သံကွေး လုပ်နေတယ်တဲ့။
စီးကရက်တစ်လိပ် တောင်းသောက်ပြီး ဒီကောင်လေး ပြန်ထွက်သွားတော့ သူ လမ်းလျှောက်ပုံကို သတိထားလိုက်မိတယ်။ ပုံမှန်ပဲ။ တခြား လူတွေလိုပဲ။ ဆောင့်ကြွားကြွား မဟုတ်တော့ဘူး။ တစ်ဆက်တည်း သတိထားလိုက်မိတာက သူ့ခြေထောက်မှာလည်း အဆောင်မှာ နေတုန်းကလို ခုံထူထူ အကောင်းစား ရှူးဖိနပ်ကြီး စီးထားတာမှ မဟုတ်တော့တာ။ ဒါနဲ့ တွေးလိုက်မိသေးတယ်။ လူတွေရဲ့ ပြုမူနေထိုင်ပုံတွေ၊ ကိုယ်ဟန်အမူအရာတွေဟာ သူတို့စီးထားတဲ့ ဖိနပ်အမျိုး အစားအလိုက် မူတည် ကွာခြားလေသလားလို့။
ဖိနပ်အကြောင်း တွေးမိရာက ဖိနပ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး စိတ်ထဲ အမာရွတ်ကျန်နေခဲ့တဲ့ အဖြစ်လေး ရှိသေးတယ်။ ဒါကလည်း အဲဒီအဆောင် နေတုန်းကပါပဲ။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော့် အခြေအနေက မိုးထဲလေထဲ ရောက်နေပြီ။ အိပ်မက်တွေလည်း ရုပ်သိမ်းခံလိုက်ရပြီးပြီ။ မနက်ဖြန် ဘာဖြစ်မယ် ဆိုတာတောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို မသေချာတော့ဘူး။ တစ်နေ့လုံးနေမှ ထမင်းတစ်နပ် အကြွေးစားပြီး ရန်ကုန် စစ်မြေပြင်မှာ နောက်ဆုံး ခံတပ်ကို ကာကွယ်နေချိန်ပေါ့။
အဲဒီနေ့တွေထဲက တစ်နေ့၊ ဧည့်သည်လာတယ် ဆိုလို့ အဆောင်အောက် ဆင်းလာခဲ့တာ ဖိနပ်အပြတ်ကြီး တစ်ဖက်ကို လက်တစ်ဖက်က ကိုင်ထားတဲ့ ဦးဗလကြီး ကို တွေ့ရတော့တာပဲ။ သူ့ ခြေထောက်နှစ်ဖက်မှာလည်း တစ်ဖက်ပဲ ဖိနပ်ရှိပြီး ကျန်တစ်ဖက်က ခြေဗလာ သက်သက်ကြီး။
ဦးဗလကြီးက မန္တလေးသား၊ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းရဲ့ ဦးလေး။ သူလည်း မန္တလေးသား။
ရန်ကုန်မှာနေတော့ ပုဇွန်တောင် ရေကျော်မှာ။ သူငယ်ချင်းခေါ်ခေါ်သွားလို့ ရေကျော်က သူတို့ တိုက်ခန်းကို နှစ်ခေါက် ရောက်ဖူးတယ်။ ဦးဗလကြီးက ဗလကြီးသာ ဆိုတယ် ကာတွန်းပိုးဇာရဲ့ ဇာတ်လိုက်ကျော် မောင်မောင်ဇာ အတိုင်းပဲ ပိန်ပိန်ရှည်ရှည်နဲ့။ ဖော်ရွေတယ်၊ ပျော်တတ်တယ်။ ကျွန်တော်နဲ့လည်း ချက်ချင်း တရင်းတနှီး ဖြစ်သွားကြတာပါ။
အဲဒီနေ့က ဦးဗလကြီးက သူ့ဖိနပ်ပြတ်လေး ပြပြပြီး ပြောတယ်။ သူ လမ်းလျှောက်လာရင်း ဖိနပ်ပြတ်လာလို့ ဖိနပ်တစ်ရန်စာ ပိုက်ဆံချေးပါတဲ့။ သူ့ကို ယုံပါတဲ့။ ညနေ ပိုက်ဆံ ပြန်လာပေးပါ့မယ်တဲ့။ ဘယ့်နှယ်၊ ဒီလူ ဒီလူချင်းကို မယုံကြည်စရာလား။ ဒီလောက်လည်း အာမဘန္တေတွေ ခံနေစရာ မလိုပါဘူး။ ခက်တာက ကျွန်တော့်ခြေထောက်အောက်မှာ စီးနင်းထားတဲ့ ကတ္တီပါကြိုးတပ် ဖိနပ်တစ်ရန်ထဲက ညာဘက် တစ်ဖက်ရဲ့ ခေါင်နေရာမှာ တုပ်နှောင်ထားတဲ့ သွပ်ကြိုးတစ်စ ရှိတယ် ဆိုတဲ့အကြောင်း ဘယ်လို ဖွင့်ပြောရမှန်း မသိတာပဲ။ ဒီတော့ ကျွန်တော့် လက်ထဲမှာ လောလောဆယ် ဖိနပ် တစ်ရန်ဖိုး ပိုက်ဆံ မရှိပါဘူး ဆိုတော့ ဦးဗလကြီး ကျွန်တော့်ကို ပြန်ကြည့်တဲ့ မျက်နှာကို ခုထိ မေ့မရတော့ဘူး။ ဝမ်းနည်းတာရယ်၊ ရှက်တာရယ်၊ စိတ်နာတာရယ်၊ မုန်းတီးတာရယ် အဲဒါတွေကို ရောမွှေပြီး ပြန်ကြည့်သွားတာ။ ဖိနပ်အပြတ်လေး တစ်ဖက် လက်က ကိုင်လို့၊ ဖိနပ်တစ်ဖက်တည်း စီးလို့ အဆောင်လှေကားထစ်တွေ အတိုင်း ဆင်းသွားတဲ့ ဦးဗလကြီးရဲ့ ပုံရိပ်ကို ခုထိ ကျွန်တော် နာနာကျင်ကျင် သတိရနေတုန်းပါပဲ။
နောက်ပိုင်း သူငယ်ချင်းနဲ့ ပြန်တွေ့လို့ အဲ့ဒီအကြောင်း ပြန်ပြောပြတော့ ဒီကောင်က ရယ်လိုက်တာ။ အေးပေါ့။ တခြားသူတွေ အတွက်တော့ တကယ့် ဟာသပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဦးဗလကြီးနဲ့ ကျွန်တော့် အတွက်ကတော့ ဖိနပ်တစ်ဖက်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး တစ်သက်စာ အမာရွတ်ကြီး ဖြစ်သွားကြရတာ။
ဖိနပ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး တွေးနေရာက ဖိနပ်ပျောက်ခဲ့တာတွေ ပြန်ပေါ်လာသေးတယ်။ မှတ်မှတ်ရရ ကျွန်တော် ပထမဆုံး ဖိနပ် ပျောက်တာက ရထားပေါ်မှာ။ ရန်ကုန်ဘူတာကြီးကနေ ညပိုင်းထွက်တဲ့ အမြန်ရထား စီးပြီး နယ်က အိမ်ကို ပြန်လာတာ။ ကျွန်တော်တို့ မြို့ဘူတာကို ည ၁၂ နာရီလောက်မှ ရောက်မှာ။ အဲဒီတုန်းက ရထားတွေ လူပိုကျပ်တယ်။ ထိုင်ခုံရဖို့ဆိုတာ တကယ့် ဒုလ္လဘပဲ။ အဲဒီ ညနေကတော့ အဲဒီ ဒုလ္လဘနဲ့ ကျွန်တော် တည့်တည့် တိုးမိပြီး ထိုင်ခုံရခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရထားက တကယ့်လူဆိုမှ လူတွေ။ ထိုင်ခုံ လက်တန်းတွေပေါ်မှာလည်း လူ၊ လျှောက်လမ်းပေါ် မှာလည်း လူ၊ အိမ်သာဝမှာ လည်း လူ၊ အဆင်း အတက် တံခါးဝမှာလည်း လူ။ မျက်နှာချင်းဆိုင် ခုံနှစ်တန်းကြား ခြေထောက်ချတဲ့ နေရာလေးကအစ ဖျာလာခင်းသေးတာ။ အဲဒီညက ကျွန်တော်တို့ကို ထိုင်ခုံမဲ့ ခရီးသည် တစ်ယောက်က မေတ္တာလာရပ်ခံတယ်။ သူတို့နဲ့အတူ ပါလာတဲ့ လူမမာ တစ်ယောက် လဲလျောင်းဖို့ ဖျာခင်းချင်ပါတယ် တဲ့။ ဒါကြောင့် ခြေထောက်တွေ ခုံပေါ်တင်ပေးကြပါတဲ့။ ခြေထောက် ခုံပေါ် တင်ပေးမှတော့ ဖိနပ်ချွတ်ထားရတာပေါ့။ ဒါက ပြဿနာမ ဟုတ်ပါဘူး။ တစ်လမ်းလုံး အေးဆေးပါပဲ။ မအေးဆေးတာက ကျွန်တော်တို့မြို့ ဘူတာဝင်ခါနီး ဆင်းဖို့ ပြင်တော့မှ ကျွန်တော့်ဖိနပ် မရှိတော့ဘူး။ ဖိနပ်က အပြာရောင် ကွင်းထိုးလေး။ သားပိုက်ကောင်လို့ မြန်မာလို အဓိပ္ပာယ်ရတဲ့ အင်္ဂလိပ်စာတန်းလေးနဲ့။ သားပိုက်ကောင် အရုပ်လေးတောင် ပါပါသေးတယ်။ ရထားပေါ် အတက်၊ ဖိနပ်တစ်ဖက် ကျကျန်ခဲ့တာကြောင့် နောက်ထပ် ဖိနပ် တစ်ဖက်ပါ ချွတ်ပေးခဲ့တဲ့ ဂန္ဒီကြီးကိုတော့ သွားသတိရပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဂန္ဒီကြီးလို လုပ်ဖို့ မလိုအောင် သူကောင်းသား တစ်ယောက်ယောက်က ကူညီပေးသွားခဲ့ပြီးပြီပဲ။ အဲဒီညက သားပိုက်ကောင် မပါဘဲ ခြေဖဝါး သက်သက်နဲ့ အိမ်ပြန်လာခဲ့ရပါတယ်။
နောက်ပိုင်းမှာလည်း မကြာခဏလို့ ပြောလို့ မရတဲ့တိုင်အောင် ဖိနပ်ပျောက်တဲ့ ကိစ္စကတော့ ကြုံခဲ့ရတာပါပဲ။ ဖိနပ် ဆိုတဲ့ အမျိုးကလည်း အကြောင်းပြချက် တစ်ခု မဟုတ်ရင် နောက်တစ်ခုနဲ့ ကျွန်တော့်ဆီက ထွက်ထွက်ပြေးသွားတတ်တာပဲ။ ကျွန်တော့် မေမေကတော့ ဖိနပ်ပျောက်တယ် ဆိုရင် အကောင်းဘက်က ဖြေသိမ့်ပြောလေး ပြောတတ်သေးတာ။ စနေနံထွက်တာ ကောင်းတယ်တဲ့။
ထားပါတော့။ ကျွန်တော် နောက်ဆုံးဖိနပ် ပျောက်ခဲ့တာ ရှိသေးတယ်။ မကြာသေးဘူး။ အိမ်ထောင်ကျပြီးမှ ပျောက်တာ။ ဖိနပ်က အသားရောင် ခြေညှပ်ဖိနပ်။ ခုံထူထူပဲ။ သားရေကောင်း သုံးထားပုံရတယ်။ တံဆိပ် မမှတ်မိတော့ပေမဲ့ ဈေးတော့ အတန်ကြီးတယ် ဆိုတာ မှတ်မိသေးတယ်။
ဝယ်ထားလို့မှ ၅ ရက် မပြည့်သေးပါဘူး။ ညကျတော့ အိမ်ထဲ မသွင်းချင်တာနဲ့ အိမ်တံခါးအပြင် ဖိနပ်ချွတ် ခုံပေါ်ထားခဲ့လိုက်တာ။ မနက် မိုးလင်းလို့ လင်မယားနှစ်ယောက် ပြင်ဆင်ပြီး ဖိတ်ထားတဲ့ အလှူအိမ်သွားမယ်ပေါ့။ အဲ- ဖိနပ်လည်း စီးမယ်ဆိုရော ကျွန်တော့် ဖိနပ်တစ်ဖက် ရှာမတွေ့တော့ဘူး။ ဒီတော့ မိန်းမက အိမ်ဘက်ကို မကြာခဏ ရောက်ရောက် လာတတ်တဲ့ ခွေးကို စွပ်စွဲတယ်။ မလွဲနိုင်ဘူး။ လူဆို နှစ်ဖက်စလုံး ယူမှာပေါ့။ ကျွန်တော့်မှာ အကောင်းအတိုင်း ကျန်ခဲ့တဲ့ ဖိနပ်အသစ်ကြီး တစ်ဖက်ကို လွင့်ပစ်ရမလား၊ ပြန်သိမ်းထားရမလားနဲ့ အဲဒီ ဖိနပ်တစ်ဖက်ဟာ အိမ်ဖိနပ်ချွတ် နေရာမှာပဲ ရက်အတော်ကြာကြာ အထီးကျန်နေရပါတယ်။ ထူးဆန်းတာက အဲဒီ ကျန်နေတဲ့ ဖိနပ်တစ်ဖက်ကိုတော့ ဘယ်ခွေးမှ နောက်ထပ် လာမဆွဲတော့တာပါပဲ။
ဖိနပ်တစ်ဖက် ကျန်တဲ့ အကြောင်း တွေးမိတော့ သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်ရဲ့ ဒဿနကို သွားသတိရမိသေးတယ်။ ငယ်ငယ်ကဆို ဒီကောင့်ကို ကျွန်တော်တို့က ကြာကူလီလို့ ခေါ်တာ။ မိန်းမရှုပ်လို့။ ဒီကောင်က အသက်မရှူရရင်သာ နေနိုင်ချင်နေနိုင်မယ်၊ ရည်းစား မရှိရင် မနေတတ်ဘူးဆိုတဲ့ ကောင်မျိုးပါ။ လူ့အရပ်ကတော့ တစ်တောင့်တစ်ထွာလောက် ရှိတာ။ ပုဆိုးဝတ်ရင်တောင် ကွင်းဖြတ်ပြီး ပြန်ချုပ်ဝတ်ရတယ်။ ဒီတော့ ဒီကောင်က ပုဆိုးရယ်လို့ မဝတ်တော့ဘူး။ သရီးကွာတားဘောင်းဘီတွေပဲ ဝတ်တော့တာ။ ဒါပေမဲ့ မိဘက ပြည့်စုံတော့ သူများတွေ ဖိနပ်တောင် အလျဉ်မီအောင် မစီးနိုင်ရင်သာ ရှိမယ်၊ ဒီကောင်က မတ်ခ်တူးပေါ်က မဆင်းဘူး။ ဆိုတော့ကာ ‘ခွေ’ မက်တဲ့ ကောင်မလေးတွေ ‘ကြွေ’ တာပေါ့။ ထားပါ၊ ပြောချင်တာက သူ့ဒဿန။
“လူတစ်ယောက် ဆိုတာ ဖိနပ်တစ်ဖက်နဲ့ တူတယ်ကွ၊ သူ့တစ်ယောက်တည်းဆို လမ်းလျှောက်ရတာ အဆင် မပြေဘူး။ သူ့မှာ တွဲဖက်ရမယ့် နံပါတ်တူ တံဆိပ်တူ အရောင်တူတဲ့ နောက်ထပ် ဖိနပ်တစ်ဖက် လိုသေးတယ်”
“ငါကတော့ ဒါကြောင့် ဘယ်တော့မှ တစ်ယောက်တည်း အဖြစ်မခံဘူး။ ငါနဲ့ တွဲစီးရမယ့် နောက်ထပ် ဖိနပ် တစ်ဖက်ကို အမြဲတမ်း ရှာနေရတယ်။ ငါ ပြောချင်တာကကွာ ဖိနပ်ဆိုတာ တွဲဖက်ညီ နှစ်ဖက် ဖြစ်နေမှ အောင်မြင်တဲ့ လမ်းကို ဖြောင့်တန်းအောင် လျှောက်နိုင်တယ်ဆိုတာပဲ”
အလကား ဒီကောင်။ သူ မိန်းကလေးတွေ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် တွဲနေတာကို ကက်ဆက်ခွေ ဇာတ်လမ်းခေတ်က ခေတ်စားဖူးတဲ့ မီးကျိုးမောင်းပျက် ဒဿနမျိုးတွေနဲ့ လာပြီး ဖာထေးနေတာ။ ဒါနဲ့ပဲ အမြင်ကတ်ကတ်နဲ့ ပြန်ခွပ်ပေးလိုက်တယ်။
“ဟေ့ကောင် မင်းပြောသလို လူတစ်ယောက် ဆိုတာ ဖိနပ်တစ်ဖက်ပဲလို့ သဘောထားတယ်ပဲ ဆိုပါတော့ အဲဒီ ဖိနပ်တစ်ဖက်တည်းနဲ့ ခရီးရောက်နေတဲ့ လူတွေ အများကြီးကွ၊ ငါတို့ မြန်မာစာပေလောကမှာ ထိပ်ဆုံးကရှိတဲ့ ဆရာကြီး ဒဂုန်တာရာဆိုတာ လူပျိုကြီး၊ ယောက်ျားစာရေးဆရာတွေ ထက်တောင် အတွေးရဲ အရေးရဲတဲ့ ဆရာမ ဂျူး ဆိုတာကလည်း အပျိုကြီးကွ။ ကဲ ဟောလိဝုဒ်ဘက် လှမ်းကြည့်ဦးမလား။ ကမ္ဘာကျော်မင်းသား လီယိုနာဒို ဒီကာပရီယို ဆိုတာ အခုထိ လူပျိုကြီးပဲ ရှိသေးတယ်။ နောက်ထပ်...”
စကားတောင် မဆုံး လိုက်ပါဘူး။ ဒီကောင် ထ, ပြေးတာပဲ။ ကမန်းကတန်း ထ,ပြေးတာဆိုတော့ ဖိနပ်တစ်ဖက် ကျွတ်ကျပြီး ကျန်နေခဲ့လို့ ဒီကောင့်မှာ သူ့ ဒဿနထဲကအတိုင်း ဖိနပ်တစ်ဖက်တည်း ပါသွားရှာတယ်။
••••• ••••• •••••
ဒီမနက် စောစောစီးစီး နိုးပြီး အိပ်ရာက မထ,သေးဘဲ ဖိနပ်အကြောင်းတွေ စီကာပတ်ကုံး လျှောက်တွေးနေမိတယ်။ မိန်းမက အိပ်ရာထ,သွားတော့ ကျွန်တော်လည်း မနေနိုင်တော့ပါဘူး။ အိပ်ရာထ,ပြီး အိမ်နောက်ဘက် ခြံကွက်လပ်ထဲ သူများခြံထဲက သစ်ရွက်ခြောက်တွေ လာကြွေကျနေတာတွေကို တံမြက်စည်းနဲ့ စုလှည်း၊ ပြီးတော့ အမှိုက်တောင်းထဲက တခြား အမှိုက်တွေနဲ့ ရောထည့်ပြီး လမ်းထောင့်က အမှိုက်ပုံကို ထွက်လာခဲ့တယ်။
ဆောင်းတွင်းဆိုတော့ အအေးဓာတ်က သတ္တိပြ ကောင်းနေတုန်းပဲ။ နှင်းမှုန်လေးတွေတောင် ခပ်ဖွဲဖွဲ ကျနေသေးရဲ့။ မနက်လင်းနေပြီ ဆိုပေမဲ့ လမ်းမီးတိုင်တွေကတော့ သဘောကောင်းပြီး အချိန်ပိုတောင် ဆင်းနေသေးတယ်။
အမှိုက်ပုံကို ရောက်တော့ ကျွန်တော့်ထက် ဝီရိယကောင်းတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်လေး သုံး, လေးယောက်လောက်နဲ့ လာဆုံတယ်။ တစ်လမ်းလုံးက ရှိရှိသမျှ အိမ်တွေရဲ့ ရှိရှိသမျှ စွန့်ပစ်ပစ္စည်းတွေ လာစုနေတဲ့ နေရာဆိုတော့ ညစ်လည်း ညစ်ပတ်သလောက် နံလည်း နံစော်တဲ့ နေရာပါ။ ဒီကောင် လေးတွေကတော့ မှုပုံ မရဘူး။ အနံ့ယဉ်သွားကြတာလည်း ဖြစ်မှာပါ။ ကျွန်တော်တို့ ဒီကောင်လေးတွေအရွယ် ကိုးနှစ်၊ ဆယ်နှစ်တုန်းကဆို အမှိုက်ဆိုတာ အဖိုးမတန်ဘူး၊ အသုံးမဝင်ဘူး၊ လွှင့်ပစ်ရမယ်လို့ပဲ သိခဲ့ကြတာ။ ဒီကောင်လေးတွေခေတ်ကျတော့ တိုင်းပြည် စီးပွားရေး အခြေအနေကပဲ တောင်းဆိုလာလို့ ထင်ပါရဲ့၊ ဘယ်အမှိုက်က ဘယ်ဈေး ရမယ်၊ ဘယ်အမှိုက်ကို ဖယ်ထုတ်ပစ် ရမယ်၊ ဘယ်ဆိုင်ကို သွားရောင်းရင် ဈေးပိုရမယ် ဆိုတာတွေကို ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင် နားလည်နေကြတာ။ အင်း ဒီလို ကြံဖန် လှည့်တွေးတော့လည်း ချီးကျူးစရာလေးတွေပါလား ဆိုပြီး ကျိတ်ပြုံးရသေးတယ်။
ကျွန်တော် အမှိုက်တောင်းကြီး သယ်လာတာ တွေ့တော့ ဒီကောင်တွေရဲ့ ဘောဂဗေဒ မျက်လုံးတွေထဲ ရွှေအိုး ထမ်းလာတယ်လို့များ မြင်နေကြလား မသိပါဘူး။ ကျွန်တော်လည်း သူတို့ကို သတိထားမိဟန် မပြဘဲ အသက်အောင့်ပြီး အမှိုက်တောင်ပို့လေးပေါ် တက်လာခဲ့တယ်။ အမှိုက်တောင်းကို သွန်ချလိုက်တော့ သစ်ရွက်မှိုက်တွေနဲ့အတူ ရေသန့်ဘူးခွံတွေ၊ အချိုရည်ဘူးခွံတွေပါ ထွက်ကျလာကြတာပေါ့။
အဲဒီမှာ သူတို့ထဲက ခြေသွက်လက်သွက် အရှိဆုံး၊ အမှိုက်ပုံ အတွေ့အကြုံ အရင့်ဆုံးကောင်က ကျန်တဲ့ ကောင်လေးတွေ အငိုက်မိနေတုန်း သူ့အရပ်လောက် ရှည်တဲ့ ပီနန်အိတ်ကြီးနဲ့ သိမ်းကျုံး ထည့်တော့တာပဲ။ ဟိုကောင်တွေလည်း ရုတ်တရတ် အငိုက်မိသွားပုံရတယ်။
“ဟေ့ကောင်... ဟေ့ကောင်... မင်း လောဘမကြီးနဲ့ကွ...”
တစ်ယောက်က အော်အော်ဟစ်ဟစ်နဲ့ ခြေသွက်လက်သွက်ကောင်ကို ဆောင့်တွန်းတယ်။ သူတို့မှာလည်း သူတို့ ဥပဒေ ရှိပုံရပါတယ်။
“မင်း... သူ့ဖို့ ကိုယ့်ဖို့လည်း ကြည့်ဦးမှပေါ့ကွ”
နောက်တစ်ယောက်က အမှိုက်ပုံပေါ် ဖင်ထိုင်ကျသွားတဲ့ ကောင်လေးရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး ထပ်အော်တယ်။ ဟို ခြေသွက်လက်သွက်ကောင်လည်း အများနဲ့ တစ်ယောက် ဆိုတော့ ဖင်ထိုင်ကျသွားတဲ့ အမှိုက်ပုံပေါ်ကပဲ မျက်လုံးလေး ကလယ်ကလယ်နဲ့ ပြန်ကြည့်နေရတယ်။ ဒီတော့မှ ကျန်တဲ့ ကောင်တွေလည်း အမှိုက်ပုံကြီးထဲ အေးအေးဆေးဆေး မွှေနှောက်ရှာဖွေလို့။
ကျွန်တော် အမှိုက်တောင်းကြီး တန်းလန်းနဲ့ ဒီကောင်တွေကို ငေးသွားတာပဲ။ အသက် အောင့်ထား ဖို့တောင် မေ့နေတယ်။ သူတို့အချင်းချင်း တွန်းထိုးရုန်းကန်နေကြတာကိုလည်း လှမ်း ဟန့်ဖို့ သတိမရဘူး။ မူလတန်းတောင် သင်ရိုးကုန်ပုံ မရတဲ့ အမှိုက်ကောက်သမားလေးတွေ ပြောစကားက ကျွန်တော့်ကို ငေးမေ့သွားအောင် ပြုစားပစ်တာ။ စောစောစီးစီး ဖိနပ်အတွေးနဲ့လည်း သွားချိတ်မိနေတယ်။ သူငယ်ချင်း ပြောခဲ့ဖူးတဲ့ ဖိနပ် ဒဿနကိုလည်း သတိရနေမိတယ်။ သူငယ်ချင်း ပြောတဲ့ ဖိနပ်ဒဿနကတော့ ရည်ရွယ်ချက်တစ်မျိုးနဲ့ ပြောတာပါ။ ဒါပေမဲ့ လူတစ်ယောက်မှာ လိုက်ဖက်ညီတဲ့ ဖိနပ်တစ်ရန် ရှိနေမှ ဆိုတာကတော့..။ ဒီကောင်လေးတွေ ဒီစကားလုံးကို ဘယ်နေရာက ကြားခဲ့ဖူးတာပါလိမ့်။ သူတို့ မိဘတွေဆီကလား။ သူတို့ အမှိုက်ပုံတွေ ဆီကပဲလား။
ဟုတ်တယ်။ သူ့ဖို့... ကိုယ့်ဖို့။ သူ့ဖို့.. ကိုယ့်ဖို့ ..။ လူတွေ ပြောနေကြတာပဲ။ ကိုယ်တိုင်လည်း ပြောနေတာပဲ။ ဒါပေမဲ့.. ။
••••• ••••• •••••
အမှိုက်တောင်းခြင်းကြီးနဲ့ အိမ်ဘက် ပြန်လျှောက်လာခဲ့တယ်။ မျက်နှာချင်းဆိုင်ဘက်က အားကစားဘောင်းဘီရှည်ကိုယ်စီနဲ့ လူကြီး သုံးယောက်ကို လှမ်းတွေ့လိုက်ရတယ်။ ကျန်းမာရေးအတွက် လမ်းလျှောက်ထွက်လာကြပုံပါပဲ။ အေးအေးလူလူ စကား တပြောပြောနဲ့။ သူတို့ထဲက ပိန်ရှည်ရှည် တစ်ယောက်က အုပ်ချုပ်ရေး အရာရှိဟောင်း၊ အိုစရည်းဗိုက်ကြီး တွဲလောင်းကျနေတဲ့ လူက လူသိများတဲ့ ကုန်သည်၊ နှာခေါင်းချွန်ချွန်နဲ့ လူကတော့ နိုင်ငံရေးသမား။ တစ်မြို့တည်းနေ အသိတွေ ဆိုတော့ ပြုံးပြနှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။ ဒါ ဘာဆန်းလို့လဲ။ မဆန်းပါဘူး။ အဲ- ဆန်းတာက သူတို့ ခြေထောက်တွေပဲ။ သူတို့ ခြေထောက်တွေမှာ ဖိနပ်တစ်ဖက်စီပဲ စီးထားကြတာ။ အဲ့ဒါကို ကျွန်တော့် မျက်လုံးတွေက သေသေချာချာ မြင်ဖြစ်အောင် မြင်လိုက်ရတာပါပဲ။ အိမ်ဝနား ရောက်ခါနီးတော့ လမ်းလျှောက်ရတာ တစ်မျိုးပဲလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ခံစားမိလာတယ်။ ဒါနဲ ကိုယ့်ခြေထောက်ကို ဖျတ်ခနဲ ငုံ့ကြည့် လိုက်တော့ ။
ဘုရား..ဘုရား...။
▢ မိုးကျော်ဇင်
📖 ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း
ဩဂုတ် ၊ ၂ဝ၂ဝ
