❝ အရိုးကြိုက်သူ အရိုးကိုက်သူ ❞
( ခန့်ညီဖေ )
တကယ်တမ်း ပြောရလျှင် သူသည် အရိုးကြိုက်၏။ ကြိုက်၍လည်း အရိုးအမြဲကိုက်သည်။ အရိုးကြိုက်သည်၊ ကိုက်သည်မှာ ပြဿနာ တစ်ခုတော့ မဟုတ်။ ပြဿနာဟုလည်း ယခုချိန်ထိ သူ မသတ်မှတ်။ သို့သော် ပြဿနာတစ်ခုမှာ လူအများစုက အရိုးကိုက်သူ၊ အရိုးကြိုက်သူကို လူချင်းအတူတူ တစ်ဆင့်နိမ့်သတ္တဝါတစ်ခုသဖွယ် သတ်မှတ်နေတတ်ကြခြင်းပင်ဖြစ်၏။ လူအများ ကြားတွင် အရိုး ကိုက်နေသူ၊ အရိုး ကြိုက်နေသူမှာ လူယဉ်ကျေး တစ်ယောက် မဟုတ်ဟု ထင်မှတ်နေတတ်ကြသည်။ အရိုး ဆိုသည်မှာ လူ့မြင်ကွင်းတွင် ကိုက်စရာ၊ ကြိုက်စရာ အကြောင်း တစ်ခု မဟုတ်ဟု ထင်မြင်နေကြသည်။ လူအများ ရှေ့တွင်အရိုးကိုက်နေသည်မှာ မယဉ်ကျေးသော လူ့အရိုင်းအစိုင်းတစ်ယောက်သဖွယ်ဟု သတ်မှတ်ချင်ကြ၏။ ဟုတ်ပြီ။ သူတို့ သတ်မှတ်တတ်ကြသော အရိုးကိုက်သူ၊ အရိုးကြိုက်သူမှာ လူ့အရိုင်းအစိုင်းဆိုလျှင် သူတို့ ကိုယ်တိုင်ကျ အရိုးမကိုက်တတ်သူ၊ မကြိုက်တတ်သူ ပေလော။ လူမြင်ကွင်းတွင် ကိုက်သူနှင့် လူကွယ်ရာတွင် ကိုက်သူသာ အကွာပေလိမ့်မည်။ အရိုးကိုက်သူချင်း အတူတူ တစ်မူးသာ၍ လူတွင်ကျယ် လုပ်တတ်သူများ၏ မရိုးသားမှုကသာ ပြဿနာကြီး ဖြစ်ပေတော့မည်။
••••• ••••• •••••
သူ မှတ်မိနေသေးသည်။ သူငယ်စဉ်ဘဝက စတင်သည်ပင်ဖြစ်မည်။ သူ့ကျောင်းဖတ်စာအုပ်က ချင်းထည့်သည်လား၊ သူ့မိသားစု ဘတ်ဂျက်အရ မိဘတို့က အင်ထုသည်လား ယနေ့ထိတိုင် သူ မဝေခွဲနိုင်ခဲ့။ ခေါင်းတစ်ရာသား စားရမည် ဟူသော ကျောင်းသင်ခန်းစာပါ အဆိုကို မိဘတို့က တစ်ခဲနက် အတည်ပြု လက်ခံ ကျင့်သုံးသည်။ စာသင်ခန်းမှ ဆရာ၏ အဆိုအမိန့်နှင့် လက်ဦးဆရာ မည်ထိုက်စွာသော ပုဗ္ဗာစရိယတို့၏ အကျင့် တစ်ထပ်တည်း သဘောတူမျှသော အမှုကို သူ ငြင်းဆန်စရာ အကြောင်းပြချက် မရှိ။ သူ့နံနက်စာ သို့မဟုတ် နေ့လယ်စာ သို့မဟုတ် ညစာကို ငါးကောင်သေးနုပ် ရေလုံမပြုတ်သော်လည်း အသွင်အမျိုးမျိုးဖြင့် သူ ဝါးစားခဲ့သည်။
“သားရေ၊ ငါးအသေးလေးတွေကို အရိုးရောခေါင်း ရော ကြွပ်ကြွပ်ပါအောင် ဝါးစားပေးရတယ်ကွဲ့။ ဒါမှ ထုံးဓာတ်လို့ခေါ်တဲ့ ကယ်လ်စီယမ်ဓာတ်တွေ ကြွယ်ဝပြီး ငါ့သား အရိုးအဆစ်တွေ ခိုင်မာသန်စွမ်းလာမှာ၊ သား ဘောလုံးကန်တဲ့အခါ သူများနဲ့ ထိခိုက်မိလည်း သားအရိုးတွေ မကျိုးနိုင်တော့ဘူးလေ”
ဖခင်ကြီး၏ စကားကလည်း သူ့သည်းခြေကြိုက် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ဘောလုံးကန် ဝါသနာကြီးသော သူ့အတွက်၊ ဘောလုံးအဖျက်ကို ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း ဝင်ထွက် ဖျက်တတ်သူ သူ့အတွက် အားတက်စရာ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ထို့အတွက် အရိုးရော ခေါင်းရော တက်တက်ကြွကြွ ရွှင် ရွှင်လန်းလန်း စားသောက် ကြီးပြင်းရင်း လူအများ ရွံ့ ကြောက်သည့် အရိုးမှာ သူ့ အတွက် အာဟာရသိဒ္ဓိ ပြီး မြောက်စေခဲ့၏။ ဤသည်မှာ အရိုးနှင့် သူ၏ ဇာတ်လမ်း အစပင်။ ကြွပ်ကြွပ်ပါအောင် ဝါးစားနိုင်သော အရိုး၊ ဝါးစား၍ မဖြစ်နိုင်သော အရိုးတို့ကို လျှာပေါ်တွင် တင်ပြီး စမ်း လိုက်ရုံမျှဖြင့် ဆက်ဝါးရမည်လော၊ ထွေးထုတ်ပစ်ရမည်လောဟု ဆုံးဖြတ်နိုင်သည်အထိ အရိုးကျမ်းကို သူ ကျေခဲ့သည်။ ငါးရိုးပေါင်းစုံ၏ အတွေ့အကြုံကို အခြေခံပြီး ကျန်အရိုးမှန်သမျှမှာ သူ့အတွက် အပယိကပင်။ ခြေ ထောက်ရိုး၊ ဒူးဆစ်ရိုး၊ တင်ပါးဆုံရိုး၊ နံရိုး အစရှိသည့် အရိုး မှန်သမျှ သူ မကြိုက်သည် မရှိ။ သူ မကိုက်သည် မရှိ။ အရိုးကျမ်းကျေသူ သူ့အတွက် မိသားစုထမင်းဝိုင်းမှာ သူ့အခွင့်ထူးခံစရာ နေရာ သဖွယ် ဖြစ်ခဲ့သည်။
“အဖေ၊ ဒီအရိုးကို ကျွန်တော် ဆက်ကိုက်လိုက်တော့မယ်နော်။ အဖေ မစားတော့ဘူးမဟုတ်လား”
စကားလည်း အဆုံး ဆတ်ခနဲ ကောက်ယူပြီး အရိုးက ပါးစပ်ထဲ ရောက်နှင့်နေသည်။
“အမေလည်း အသားတွေအများကြီး ကပ်နေသေးတာကို ဆက်မစားတော့ဘူးလား၊ နှမြောစရာကြီး ပေးပေး ကျွန်တော့်ကို”
မိခင်ကြီးက သူ့ကို ပြုံးပြုံးကြီးကြည့်ရင်း ခေါင်း ညိတ်ပြ၏။ ဖခင်ကြီး တစ်ပိုင်းတစ်စ ကိုက်ထားသော အရိုး၊ မိခင်ကြီးက ချန်ထားသော (အသေအချာ မသိချင်ယောင်ဆောင်ချန်ထား) အရိုးတို့မှာ သူ့လက်ချက်ဖြင့် မလွတ်။
“ညီလေးရာ.. မင်း ပါးစပ်သေးသေးလေးနဲ့ မဆံ့မပြဲကိုက်နေတဲ့အရိုးလည်း ကြည့်ဦး၊ မင်းပေါင်လောက် ရှိတဲ့ အရိုးကြီး။ အေးနော် သွားဖုံးတွေ ထိုးခွဲသွားရင် မင်း ဓားရှတာထက် ဆိုးမယ်”
ညီငယ်လေးက မကိုက်နိုင်သဖြင့် လက်လျှော့လိုက် သော အရိုး၊ သူ ခြောက်လှန့်သဖြင့် ဆက်မကိုက်ရဲတော့သော အရိုးမှာလည်း သူ့ အတွက်ပင် ဖြစ်လေပြန်သည်။
“မမ၊ နင့်ပါးစပ်ကြီး ကျယ်လာပြီး မလှဘဲနေမယ်နော်၊ ပေးပါ အဲ့ဒီအရိုးကို။ အလှပျက်ခံပြီး ကိုက်မနေစမ်းပါနဲ့”
“အေး…ဒါဆို ငါစားပြီးသားပန်းကန် နင်ဆေးပေး ရမယ်နော်၊ အဲဒါဆို ဒီအရိုး ပေးမယ်”
“ရပါတယ် မမရာ၊ ဒါပေမဲ့ ကပ်နေတဲ့အသားတွေ များများတော့ ချန်ထားပေးဟ”
အစ်မနှင့်သူ သဘောတူညီချက်က မကြာခဏ ယူရသည်။ အပျိုပေါက်စ အစ်မ ရှက်ရွံ့ ပဲများပြီး မစားဘဲ ပစ်လိုက်သော အရိုးပေါင်း အစုံအလင်မှာ သူ့အတွက်ချည်းပင် ဖြစ်လေတော့၏။ ဆိတ်ရိုးစွပ်ပြုတ်ချက်သော နေ့၊ ဝက်လက်စတူး ကျိုသော နေမျိုးတွင် တစ်အိမ်သားလုံး စားသမျှ ပန်းကန်ခွက်ယောက်များကို သူ အကုန်သိမ်းကျုံး ဆေးကြောပေးတတ်ရင်း မိသားစု၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ ကရုဏာကို အဆစ်သဖွယ် သူ ရလေ့ရှိသည်။ ပြုံးနေသော အမေတစ်ယောက်သာ သူ့စရိုက်ကို အတိအကျ နားလည်လိမ့်မည်လား မသိ။ သူကလည်း စားပြီးသမျှပန်းကန်များသာ ဒိုင်ခံဆေးချင် ဆေးမည်၊ အရိုးနှင့်ပတ်သက်သော သူ သိသမျှကို ဘယ်သောအခါမှ ဝေမျှလိမ့်မည် မဟုတ်။ ငါး၏ အနူးညံ့ဆုံးအသားမှာ ခေါင်းနှင့် တွဲလျက် ပါတတ်သော ဇက်ပိုးသားဟု သူ့ညီကို ပြောပြလိမ့်မည် မဟုတ်။ ဝက်ခြေထောက်ရိုး အတွင်းမှ ခြင်ဆီအဖြူကို အရိုးထိပ်မှ လက်မတစ်ဖက် ဖွင့်ချည်ပိတ်ချည် လုပ်ရင်း ဆွဲစုပ်၍ရကြောင်းကိုလည်း သင်ပေးမည်မဟုတ်။ ဆိတ်၊ အမဲ အရိုးတို့တွင် ကပ်နေသောအရွတ်များသည် အလွန်အရသာရှိကြောင်းကို သူ့အစ်မတော် အားလည်း သတင်းပေးမည် မဟုတ်ပေ။ မိသားစုထမင်းဝိုင်းတွင် ကိုယ့်အတွက် ရမည့် ဝေစုဖြစ်သော လက်မတစ်ဆစ်စာခန့် အသား စစ်စစ်ထက် ကျန်သူများ၏ အရိုးများဆီမှ ထွက်လာမည့် ခြင်ဆီများ၊ အရွတ်များ၊ အသားစများကို ပို၍ မက်မောတတ်လာသည်။ အရိုး ကိုက်ရင်း အလိုလိုတတ်မြောက်လာသည့် အတ္တဟိတ၏ အရသာကိုလည်း သူ တစ်ယောက်တည်းသာ ခံစားရင်း ပြိုင်ဘက်မရှိသည့် ဈေးကွက်၏ ဝေစုသဘောတရားကို ငယ်စဉ်ကပင် သူ ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင် တတ်မြောက်ပြီး ဖြစ်နေခဲ့ပါတော့၏။
••••• ••••• •••••
သူ့မိသားစု၏ အခြေအနေအရလည်း အသား စစ်စစ် ဟင်းလျာဆိုသည်မှာ လျှာရင်းမြက်လောက်အောင် အခါခါ စားနိုင်သည်မျိုး မဟုတ်။ ရသတဏှာ၏ အလိုကို လိုက်တတ်လွန်းသူ သူ့အဖို့ မတင်းတိမ်နိုင်မှု များစွာကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင် သည်မှာ ထိုအရိုးများပင် ဖြစ်သည်။ အရိုးကို ကြိုက်၍ ကိုက်ရင်း ကိုက်ရင်း ပိုပို ကြိုက်တတ်လာတော့သည်။ မိသားစုထမင်းဝိုင်းတွင်သာ မက ကျောင်းနေဖော် သူငယ် ချင်းများနှင့် ထမင်းအတူစားတိုင်းလည်း သူ့အတွက် ရိက္ခာကုန်ကြမ်းအရိုးကို နည်းလမ်းပေါင်းစုံဖြင့် သူ ယူတတ်နေလေပြီ။
“မင်းတို့ကောင်တွေက လည်းကွာ၊ ဒီခလယ်ရိုးမှာ ကပ်နေတဲ့ အသားတွေက အများကြီး။ ကုန်အောင်စားကြပါဟ၊ နှမြောစရာကြီး”
“ရော့ စိုးအောင်ရာ၊ မင်းသာ ဆက်စားလိုက်ပါတော့။ ငါ့အမေကလည်း ငါးဟင်းကို ဘာလို့ ခဏခဏ ချက်မှန်း မသိဘူး။ ငါက အရိုးဆို အသေကြောက်တာကွ”
“အေး ငါစားလိုက်မယ်၊ ဒါမှ မင်းအမေလည်း ထမင်းချိုင့် ဆေးတဲ့အခါ သူ့ ငါးဟင်းကို မင်းပြောင်အောင် စားတယ်ဆိုပြီး ဝမ်းသာနေမှာ”
“တော်ပါ စိုးအောင်ရာ၊ တော်ကြာ ငါကြိုက်တယ် ထင်ပြီး အမေက ငါးဟင်း ချည်း ချက်နေပါဦးမယ်ကွ”
“ဟား ဟား အဲဒါကျ လည်း ငါ အမြဲစားရတာပေါ့ကွာ”
သူ့သူငယ်ချင်းများ၏ ငါးဖတ်အတော်များများမှာ သူ့လက်ချက်ဖြင့် ဘဝပြောင်းကြရသည်။ ငါးဆူးတောင်ရိုးများ အကြားမှ ငါးအသားမျှင်နုနုလေးများကို လျှာ အရိုးမစူးအောင် သူ ကိုက်တတ်လေတော့ သူငယ်ချင်းများ၏ ငါးဟင်းမှာ သူ့ အတွက် ရည်ရွယ်ထားသလို အထိ ဖြစ်နေချေပြီ။ များသောအားဖြင့် အရိုး ကြောက်သူ၊ အရိုးမကိုက်သူများ အကြား အရိုးကြိုက်သူ၊ အရိုးကိုက်သူ သူ့မှာ စားပေါက်ချောင်လှသည်။ အစား လောဘရမ္မက်ကြီးသူအတွက် သည်အရိုးများက အဆင်ပြေ လွန်းတော့၏။ သူ့အတွက် ဆန္ဒအလိုကိုလိုက်ရင်း ရှက်စရာ၊ ရွံစရာဆိုသည်မှာ နောက်တန်းသို့ အလိုလို ပို့ပြီး ဖြစ်နေတော့သည်။
သူငယ်ချင်းများကလည်း သူ့အကြောင်းကို သိသိလာကြသဖြင့် သိပ် ထူးဆန်းသလို မခံစားကြရတော့။ ထမင်းအတူစားရင်း သူတို့ မစားနိုင်၊ မကိုက်နိုင်သည့် အရိုးများကို သူ့ပန်းကန်ထဲ ဖျတ်ခနဲ ထည့်ရသည်မှာ မထူးဆန်းတော့သည့်ကိစ္စလိုပင် ဖြစ်နေတော့၏။ သူကလည်း ထည့်ပေးသမျှ၊ ကျွေးသမျှ အရိုးများကို ဝမ်းပန်းတသာ လက်ခံသည်။ ကျေးဇူးလည်း တင်သည်။ ထမင်း အတူ စားနေကျ၊ သူ့ကို အရိုး ကျွေးနေကျ သူငယ်ချင်းများ၏ အကျိုးစီးပွားကို သူ စောင့် ရှောက်သည်။ သူ့သူငယ်ချင်းများ မှားသည်ဖြစ်စေ၊ မှန်သည်ဖြစ်စေ သူငယ်ချင်းများ ဘက်မှ မားမားရပ်သည်။ စားဖူးသည့် ကျေးဇူး သူသိတတ်ရမည်ဟုလည်း ခံယူထားပုံရသည်။ သာမန်အဆင့် နီးပါးသာ ရှိသော သူ့ကျောင်းသားဘဝမှာ ဆယ်တန်းကို မထူးမချွန် ပွတ်ကာသီကာ အောင်မြင်ခဲ့ရင်း နိဂုံးချုပ်ခဲ့ရတော့သည်။
••••• ••••• •••••
မိသားစု ဝမ်းရေးအခြေအနေအရ ရုံးတစ်ရုံး၌ သူ လုပ်ငန်းခွင် ဝင်ခဲ့ရသော်လည်း ငတ်မွတ်ဆာလောင်မှုက တိုး၍ မသက်သာလာသလို အရိုးကြိုက်သည့် အစွဲကလည်း တိုး၍သာ ကိုက်နေမြဲပင်။ ငယ်စဉ်ကတည်းက စွဲလာ သည့် အကြိုက်မှာ မပြောင်းလဲနိုင်သဖြင့် အကြိုက်၏ အလိုကိုလိုက်ရင်း လုပ်ငန်းခွင်အတွင်း၌ သူ့တစ်ဝမ်းတစ်ခါးကို စိုပြည်အောင် နေထိုင်တတ်လာသည်။ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များမှာလည်း သူ့အကြိုက်ကို သိလာကြသဖြင့် ပြဿနာ သိပ်မရှိလှဘဲ သူ့ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးကြပါသည်။
“မောင်စိုးအောင်ရေ၊ ထမင်းစားတဲ့အခါ အစ်မ ထမင်းဘူး ယူစားလိုက် တော့၊ အစ်မက မုန့်စားများသွားပြီး ရင်ပြည့်နေလို့”
“ဟုတ် ဟုတ်အစ်မကြီး၊ ရင်ပြည့်ပြီး နေမကောင်းရင် ဆေးသောက်မလားဗျ၊ ကျွန်တော် ပြေးဝယ်ပေးမယ်လေ”
“ရတယ် ရပါတယ်ကွယ်။ ရော့ ထမင်းဘူးလာယူထားလိုက်”
“ပြီးရင် ထမင်းဘူး ဆေးကြောပြီးမှ အစ်မခြင်းထဲ ပြန်ထည့်ထားလိုက်ပါ့မယ်၊ ကျေးဇူးနော် အစ်မ”
အလိုက်အထိုက် နေတတ်မှု၊ ကျေးဇူးတရားသိတတ်မှု၊ ကျိုးကျိုးနွံနွံ နေတတ်မှု စသည်တို့က သူ့ အရည်အချင်းကောင်းများ သဖွယ် သူ့ကို စောင့်ရှောက်ကြသည်။
တစ်နေ့သော ညနေရုံး ဆင်းပြီးချိန် ရုံးအုပ်စာရေးကြီး ခိုင်းထားခဲ့သော အရေးတကြီး လက်မှတ်ထိုးစရာ ရုံးစာဖိုင်တစ်ခုကို သူ့အရာရှိ ရုံးခန်းအတွင်း ဝင်ပို့ရသည်။
“ဟာ ဆရာ၊ ကန်တော့နော် ကန်တော့။ ကျွန်တော်က ဆရာ ပြန်သွားပြီ မှတ်နေ တာ။ အဝေးကြည့်မျက်မှန် ကလည်း ပါဝါ မကိုက်လို့ ဆိုင်အပ်ထားတာ ရုံးအပြန်မှ ဝင်ရွေးရမှာ ဆိုတော့ အခန်းထဲ ဆရာ ရှိနေတာ မမြင်မိဘူး ဆရာ”
မျက်နှာချင်း ပူးကပ်ထိ စပ်နေကြစဉ် ပက်ပင်းကြီး လူ မိသွားရသည့် စာရေးမအပျိုကြီးနှင့် သူ့ဆရာတို့အဖြစ်ကို သူ မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး သည့်နောက်ပိုင်း သူ့ထမင်းချိုင့်တွင် အသားထူသည့် အရိုးများ အလွန်ပေါများ လာတော့သည်။ စာရေးမအပျိုကြီးကလည်း သူ့ထမင်းဘူးကို မကြာခဏဆိုသလို သူ့အား စွန့်ကြဲတော့သည်။ သူ့ စိတ်ကြိုက် စားနေရသည့် ကျေးဇူးကို သူက သိတတ်သဖြင့် ရေငုံနှုတ်ပိတ်နေနေသလို သူ့ဆရာကလည်း သူ့ ကျေးဇူးကို ပြန်လည်အသိအမှတ်ပြုသည်။
သူ့ဆရာနှင့် စာရေးမ အပျိုကြီးကိစ္စ စာမေးပွဲအောင်ပြီးကတည်းက သူ့ဆရာ လူယုံတော် လက်စွဲရာထူးကို တစ်ပါတည်း သူ ရခဲ့ပြီးဖြစ်လေတော့သည်။ ရေမြင့်၍ ကြာမြင့် ဆိုသကဲ့သို့ သူ့ဆရာအရင်း ရာထူးတိုးလေ သူ့မှာလည်း အထိုက်အလျောက် အဆင့်မြင့်လာလေဖြစ်သည်။ သူ့ဆရာစားပွဲပေါ်မှ စာအိတ်ညိုများ၊ ကားနောက်ဖုံးထဲမှ လက်ဆောင်ခြင်းများ၊ အမှုတွဲ ဖိုင်ကြားမှ အစိမ်းရောင်ငွေစက္ကူများ စသည်တို့ကအစ ကာရာအိုကေခန်းမှ သူ့ဆရာ ဇာတ်လမ်းများအဆုံး သူ၏ ကျေးဇူးသိတတ်တရားတွင် လုံလုံခြုံခြုံ ရှိနေစေခဲ့သည်။
“ညီလေးရေ ဆရာဦးထင်လင်းက ဒီစာအိတ်လေး ညီ့ဆီ ပေးထားခဲ့ပါဆိုလို့”
ဆရာ့အခန်းပေါက်နားမှ သူ့စားပွဲရှေ့တွင် လာရပ်သူ လူစိမ်းကို တစ်ချက်ကြည့်ရင်း-
“ဆရာဦးထင်လင်း အစည်းအဝေး သွားနေတာ ပြန်မရောက်သေးဘူးဗျ၊ ဆရာက ကျွန်တော့်ဆီ ပေးဖို့ မှာထားခဲ့လို့လား၊ ဘာမှတော့ ပြောမသွားဘူးနော်”
“အေး ဟုတ်တယ် ညီလေး၊ မင်းဆရာ အစည်းအဝေးခန်းမဝင်ခင် အစ်ကိုနဲ့ ဖုန်းရလို့ ဆရာက မောင်စိုး အောင် ဆီမှာပဲ ပေးထားခဲ့လို့ မှာသွားတာ ညီ”
“ဟုတ်ကဲ့ဗျ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး အစ်ကို့နာမည်နဲ့ ပေးခဲ့တဲ့ဟာကို ပြောပြလို့ ဖြစ်မလားဗျ၊ ရိုင်းတယ် မထင်ပါနဲ့နော်၊ ကျွန်တော့်ဆရာက တိကျမှ ကြိုက်တာမို့ပါ”
လူစိမ်းဧည့်သည်၏ အမည်နှင့် စာအိတ်အတွင်းပါ ကိစ္စ (အရေအတွက်) တို့ကို သူ အသေအချာ ရေးမှတ်အပြီး ရုံးအတွင်းမှ ထွက်သွားသူ၏ နောက်ကျောကိုငေးရင်း သူ တွေးနေမိသည်။ သူ့ဆရာက သည်လို တိကျမှ ကြိုက်သည်ကိုး။
အရိုးကြိုက်သူ သူ့အဖို့ အရိုးကိုက်နေရလျှင် အလွန် ကျေနပ်နေစေသည်။ အခြား မည်သူတွေ ဘယ်လိုဖြစ်နေပါစေ၊ သူ့ကို အရိုးကိုက်ခွင့် ပေးထားသော သူ့ဆရာ လောက် အရေးမပါ။ အခြား မည်သူ ဘယ်လောက်မှန်မှန် သူ့ဆရာလောက် မမှန်။ သူ ဦးထိပ်ပန် သစ္စာစောင့်သိရမည့်သူမှာ သူ့ဆရာ တစ်ဦးတည်းသာ ရှိသည်။ ရုံးခန်း ထိပ်ဦးမှ ဓာတ်ပုံများ ဘယ်လောက်ပြောင်းပြောင်း သူ့ထိပ်ဦးမှာ မပြောင်းမလဲ ရှိနေသည်မှာ သူ့ဆရာပင်ဖြစ်၏။ သူလို အရိုးကြိုက်သူက သစ္စာလည်း အလွန်ရှိသည်။ သူ ကိုက်ခွင့်မရှိသော အသားကို ယောင်၍တောင် မတို့၊ မျက်စောင်းပင်မထိုး။ သူ့ဆရာ ချကျွေးသည့်၊ သူစားနိုင်သည့်၊ သူကြိုက်သည့် အရိုးမှလွဲလျှင် ကျန်တာ စိတ်မဝင်စားပေ။ ခေတ်တွေ ပြောင်းသလို လိုရှိသည်။ စနစ်တွေ ပြောင်းသယောင်ယောင်ပြသည်။ ရုံးခန်းထိပ်ဦးရှိ ဓာတ်ပုံများ ခဏခဏပြောင်းသည်။ သူ့ ဆရာ ရာထူးနှင့် သူ့အခြေအနေကလည်း ပြောင်းလဲမြင့် တက်လာသည်။ မပြောင်းလဲသည်မှာကတော့ သူတို့ ဆရာ တပည့် နှစ်ဦး၏ ဆက်ဆံရေးပင်။ သူ၏ အရိုးကြိုက်သော၊ အရိုးကိုက်သော အကျင့်သည်လည်း မပြောင်းသလို သူ့ဆရာ၏ ယခင် စရိုက်သည်လည်း နဂိုမူလအတိုင်းပင် ဖြစ်နေတော့သည်။
အရိုးကိုက်သူအဖို့ အရိုး စူးတတ်သည်မှာ သိပ်မဆန်း ကြယ်ပါ။ သူ့အတွက် သည်တစ်ခါ အရိုးစူးသည်မှာ အတော် ပြင်းထန်၏။ သူ၏ အရိုး ကိုက်စွမ်းရည်ကလည်း ကျဆင်းနေသည်မှာ တစ်ကြောင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ အခုနောက်ပိုင်း သူကိုက်နေရသည်မှာ အရိုးဆိုသော်လည်း မည်ကာမတ္တ အရိုးမျိုးတွေ ဖြစ်လာနေ သည်။ အဆီအသားနုနုများ ကြားမှ ပါလေကာ နံရိုးနုနုမျိုး၊ နိုင်ငံခြားမှ တင်သွင်းလာသော အင်ပို့ အမဲသားလွှာများထဲမှ ပေါင်ရိုးလိုမျိုး၊ ဆယ်လမွန်ငါး၏ ကျောရိုးလိုမျိုး စသည်ဖြင့် အကောင်းစားဆိုသည့် အရိုး ဆိုရရုံ အရိုးမျိုးကိုသာ ကိုက်နေရဖန်များသောကြောင့် သူ့အရိုးကိုက် စွမ်းရည်မှာ ကျဆင်းနေခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ဟိုအရင်ကလို ငါးဆူးတောင်ရိုးကြားမှ အသားကို အရိုးမစူးအောင် ခွာစားနိုင်သောအစွမ်း မရှိတော့။ ထို့ကြောင့် သည်တစ်ခါ အရိုးစူးချက်မှာ ပြင်းထန်လှသည်။ အထိ နာလှသည်။
ရုံးဖွင့်သော ရက်တစ်ရက်မှာ ဖြစ်သည်။ ရုံးတက်ခါစမှာပင် သူ့ဆရာက သူ မသိသော ဧည့်သည် လူစိမ်းသုံးယောက်နှင့် ပျာယီးပျာယာ အပြင်ထွက် လိုက်သွားသည်။ သူ့ကို အကျိုးအကြောင်းလည်း ဘာမျှ မှာမသွား။ နေ့လယ် ထမင်းစားချိန်အထိ သူ့ဆရာက ရုံးပြန်မရောက်။ လူအများ သိပ်မသိကြသော၊ သူလို အနီးကပ် လူသာ သိသော သူ့ဆရာ၏ ဖုန်းတစ်လုံးကို သူ ဆက်ကြည့်သည်။ ဖုန်းစက်ပိတ်ထားသည့် အဖြေသာ သူ ကြားရ၏။ အရေးကြီးကိစ္စ ရှိလို့ နေမှာဟု တွေးရင်း သူ့ဆရာကတော်က ထည့်ပေးလိုက်သော သူ့ဆရာ ထမင်းချိုင့်ကို သူ့စားပွဲတွင် ယူ၍ ဖွင့်စားနေလိုက်သည်။ သူ့ဆရာကလည်း သူ့ထမင်းချိုင့်ကို အချိန်လွန်လျှင် သူ့အား အမြဲ ပေးစားနေကျပင်။
သုံးထပ်သား (အမှန်က သုံးထပ်ပင် မကပါ) ကြွပ်ကြွပ်ရွရွနှင့် နံရိုးနုနုလေးများကို အရသာခံပြီး စားနေရင်း သူ့ဆရာကတော်ကို ကျိတ်ကျေးဇူးတင်နေမိသည်။ ကောင်းလိုက်သည့် အရသာ လျှာရင်းမှာ မြိုးမြိုးမြက်မြက်။ ထိုစဉ် မနက်ခင်းက သူ့ဆရာနှင့်အတူ ထွက်သွားသည့် ပုဂ္ဂိုလ်များထဲမှ တစ်ဦး သူ့စားပွဲရှေ့ ရောက်လာသည်။ ထိုသူက တစ်စုံတစ်ခုကို ခပ်တိုးတိုးပြောလိုက်သော်လည်း သူ့နားထဲတွင် ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်သလို ခံစားလိုက်ရ၏။ စားလက်စ ထမင်းချိုင့်ကို အမြန်သိမ်း၍ ရေပင် သောက်ချိန်မရ ထိုပုဂ္ဂိုလ် ခေါ်ဆောင်ရာနောက် သူ ထ, လိုက်ခဲ့ရသည်။ အမြန်ထ, လိုက်ရသဖြင့် ဝါးလက်စ ထမင်းလုတ်ကို သည်အတိုင်း မျိုချမိသည်။ နံရိုးအပိုင်းအစ အကြေ တစ်ခုက သူ့ လည်ချောင်းတွင် နင်တင်တင်နှင့် စူးစိုက်နေသလိုလို။
အဂတိ ဆိုသည့် အရာက သူ့ဆရာ၏ ပုတ်ချမှုကြောင့် သူ့ပခုံးပေါ် လုံးလုံး ရောက်ရသည်။ အရိုး အမြဲ ကိုက်နေသူအဖို့ တစ်ကြိမ်မှာတော့ အရိုးစူးလိမ့်မည်ဟု သူကလည်း တွေးပြီးဖြစ်ကောင်း ဖြစ်ပါလိမ့်မည်။ အရိုးစူးဒဏ်ကို အံကြိတ်ခံနိုင်ဖို့ သူ့ဆရာ ရှိမှ ဖြစ်ပေလိမ့် မည်။ သူ့ဆရာ ရှိမှသာ သူ ကြိုက်သော အရိုးနှင့် သူ အိုးစားမကွဲမည်ကိုး။ အရိုးကြိုက်သူ၊ အရိုးကိုက်သူ အဖို့ အရိုးစူးဒဏ်ကို ပျော်ပျော်ကြီးခံရင်း၊ နောက်ကိုက်ရမည့် အရိုးအကြောင်းတွေးရင်း လျှာကို တစ်ချက် သပ်လိုက်တော့သည်။ ဆယ်လမွန် ငါးရိုး ဖြစ်စေ၊ ငါးစင်ရိုင်း ငါးရိုး ဖြစ်စေ သူ ရအောင် ကိုက်နေရဦးမည်သာ။
⎕ ခန့်ညီဖေ
📖ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း
ဒီဇင်ဘာ ၊ ၂ဝ၂ဝ
