❝ အမေ့ကို ဘယ်လို ပြောရတော့မှာလဲ မောင်လေးရယ် ❞
▢ နိုင်မျိုးသစ္စာ ( နမ္မတူ )
“မဟာဆန်သူ” ကာရာအိုကေ။
ရှမ်းပြည်နယ်မြောက်ပိုင်း၊ မူဆယ်မြို့လေးတွင် လူငယ်များ အကြား၌ ထိုကာရာအိုကေဆိုင်လေးမှာ ရေပန်းစားလျက် ရှိနေလေသည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကာရာအိုကေဆိုင်ရှင်ဖြစ်သူ ‘နန်းသီရိမွန်’ ဆိုသော မိန်းကလေး၏ အလှကြောင့်ပင် ဖြစ်ပါသည်။ နန်းသီရိမွန်၏ အသားလေးမှာ ဖွေးဖွေးနုနု၊ မျက်ဝန်းအစုံမှာ ရွှန်းလဲ့လဲ့၊ မျက်တောင်လေးများမှာ ကော့ညွှတ်သွဲ့ပျောင်းလျက်၊ မျက်လုံးလေးမှာတော့ သုံးရက်လသဏ္ဍာန်နှယ်၊ နုတ်ခမ်းလေးမှာ သန္တာရောင်အသွေးနှင့် ကိုယ်နေဟန်ထားမှာ အချိုးအစား ကျနပြေပြစ်လှပနေပါသည်။
နန်းသီရိမွန်၏ အလှသည်ကား မဟာဆန်သော အလှဟုပင် ဆိုရပေမည်။ ညပိုင်းချိန်ခါ ရောက်ပြီ ဆိုမှဖြင့် မဟာဆန်သူ ကာရာအိုကေဆိုင်လေးတွင် လူငယ်များ စားကြသောက်ကြ သီချင်းဆိုကြနှင့် စည်ကားနေတတ်မြဲ။ နန်းသီရိမွန်အား သွယ်ဝိုက်၍ ဖြစ်စေ၊ အတိတလင်းဖွင့်ဟ၍ ဖြစ်စေ၊ စိတ်ထဲမှ တိတ်တခိုးကျိတ်၍ ဖြစ်စေ ပိုးပန်းနေကြသည်မှာ အများအပြား။ နန်းသီရိမွန်ကတော့ ယခုအချိန်ထိ မည်သူ၏ အချစ်ကိုမျှ လက်ခံခြင်း မရှိသေး။
နန်းသီရိမွန်အား ကျိတ်ပိုးနေသူများထဲတွင် အောင်အောင် တစ်ယောက်လည်း အပါအဝင် ဖြစ်ပါသည်။ အောင်အောင်မှာ မူဆယ်မြို့သား မဟုတ်။ ရွှေဘိုနယ်ဘက်မှ နေ၍ မူဆယ်မြို့ရှိ ‘ခေတ်မီ’ ကားဘော်ဒီ ဆေးမှုတ်လုပ်ငန်းတွင် ဆေးမှုတ်သူအဖြစ် လာရောက်လုပ်ကိုင်နေသူ တစ်ဦး ဖြစ်၏။
အောင်အောင်၊ မောင်ထီနှင့် ဇော်ထက်တို့ လူငယ်သုံးဦးသည် မဟာဆန်သူ ကာရာအိုကေဆိုင်လေးသို့ ညတိုင်းလိုလို ရောက်တတ်စမြဲ။ အထူးသဖြင့် အောင်အောင်က ဒကာခံသူ။ နန်းသီရိမွန်အား အောင်အောင် တိတ်တခိုး စွဲလမ်းနှစ်သက်နေသည်မှာ အတော်ကြာခဲ့ပေပြီ။ သို့သော်လည်း ဖွင့်ပြောဖို့ရာ မဝံ့ရဲသေး။ နန်းသီရိမွန်တို့က ငွေကြေးပြည့်စုံကြွယ်ဝသူများဖြစ်ကြသည်။ အောင်အောင်ကတော့ သူများထံတွင် လခစားဖြင့် အလုပ်လုပ်ကိုင်နေရသူ ဘဝချင်းကား မိုးနဲ့ မြေသို့။
မောင်ထီမှာ မန္တလေးမြို့မှ မူဆယ်မြို့ ‘ထွန်းလင်း’ ကားဝပ်ရှော့တွင် စက်ပြင်သူအဖြစ် လာရောက်လုပ်ကိုင်နေသူ။ အောင်အောင် အလုပ် လုပ်သည့် အလုပ်ရုံနှင့် မောင်ထီ အလုပ်လုပ်သည့် ကားဝပ်ရှော့တို့မှာ နေရာချင်း ကပ်လျက်ဖြစ်၍ လုပ်ငန်းချင်းမှာလည်း ဆက်စပ်မှုရှိနေသည်မို့ လူငယ်အချင်းချင်း ခင်မင်ရင်းနှီးခဲ့ကြသည်။ စိတ်တူ သဘောတူမို့ သွားအတူ၊ လာအတူ၊ စားအတူ နေခဲ့ကြသည်။ အောင်အောင်နှင့် မောင်ထီတို့ နံနက်တိုင်း စိတ်တိုင်းကျ ကဖေးတွင် လက်ဖက်ရည် သောက်ကြရင်းဖြင့် ဇော်ထက်နှင့် ခင်မင်ရင်းနှီးခဲ့ကြပြန်သည်။
ဇော်ထက်က မြင်းခြံမြို့သား၊ ‘စိတ်တိုင်းကျ’ ကဖေးတွင် လက်ဖက်ရည်ဖျော်သူ တီးဆရာ။ အောင်အောင်နှင့် မောင်ထီတို့၏ လက်ဖက်ရည်အကြိုက်ပုံစံကို ဇော်ထက်က ကောင်းကောင်းသိသူ။ သူတို့သုံးယောက် အလုပ်နားချိန် ညနေပိုင်းတွင် တတွဲတွဲ ရှိခဲ့ကြသည်။ အောင်အောင် တစ်ယောက် မဟာဆန်သူ ကာရာအိုကေဆိုင်သို့ သွားလိုတိုင်း မောင်ထီနှင့် ဇော်ထက်က အဖော်အဖြစ် လိုက်ပါပေးကြစမြဲ။ သူတို့ သုံးဦးသား အပူအပင်ကင်းမဲ့စွာဖြင့် ပျော်ရွှင်ချမ်းမြေ့နေခဲ့ကြသည်။
၂ဝဝ၂ ခုနှစ်၊ စက်တင်ဘာလ ၄ရက်။
ထိုနေ့တွင် သူတို့သုံးဦး၏ တိမ်ကင်းစင်၍ လမင်းသာနေသော ဘဝလေးမှာ လေပြင်းဆင်၍ မုန်တိုင်းထန်သော လမိုက်ညကဲ့သို့ ကံဆိုး မိုးမှောင်ကျခဲ့ရလေတော့သည်။
ထိုနေ့နံနက်ပိုင်း အောင်အောင်နှင့် မောင်ထီတို့ စိတ်တိုင်းကျ ကဖေးသို့ လက်ဖက်ရည်သောက်သွားစဉ် ဇော်ထက်က-
“မင်းတို့ ညကျရင် အလုပ်စောစောသိမ်းကွာ။ ဒီနေ့ ငါလုပ်အားခ ထုတ်မှာမို့ မင်းတို့ကို ပြုစုမယ်။ ထုံးစံအတိုင်း မဟာဆန်သူကို သွားကြတာပေါ့”
“သိပ်ကောင်းတာပေါ့ကွာ။ စိတ်ချ ညနေ ငါတို့ အလုပ်စောစောသိမ်းမယ်”
အောင်အောင်က အားတက်သရော ပြန်ပြောလိုက်သည်။ သို့ပါသော်လည်း အောင်အောင်ခမျာ ကံမကောင်းရှာ။ အလုပ်စောစောသိမ်းချင်သည်ဆိုခါမှာ အလုပ်က အရေးတကြီး ပေါ်လာသည်။ မနက်ဖြန်တွင် အပြီးသတ်အပ်နှံရသည့် ဗင်ကားတစ်စီးက ရှိနေသည်။ ဘော်ဒီလုပ်ငန်း အပိုင်းက ညနေစောင်းမှ ပြီးသည်မို့ အောင်အောင်တို့ ဆေးမှုတ်လုပ်ငန်းပိုင်းက ညနေစောင်းမှသာ စပြီး ကိုင်တွယ်ရသည်။ နေကွယ်သွား၍ အလင်းရောင်ပျောက်သော်လည်း လျှပ်စစ်မီးရောင်ဖြင့် ဆက်လက် လုပ်ကိုင်နေဆဲ။ ည ၈ နာရီခန့်တွင် ဇော်ထက်နှင့် မောင်ထီတို့ ရောက်လာကြသည်။ ဇော်ထက်က-
“အောင်အောင် အလုပ်စောစောသိမ်းပါဆိုမှ ခုချိန်ထိ အလုပ်လုပ်နေတုန်းလား”
“အေးကွာ၊ ဒီကားက မနက်ဖြန်အပ်ရမှာမို့ အားချင်းလုပ်နေရတာ။ ဆေးခြစ်တာလေး ပြီးရင် နားတော့မှာပါ။ ကျန်တာ မနက်မှ ဆက်လုပ်တော့မယ်”
ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် အောင်အောင်က ကားဘော်ဒီပေါ်မှ ဆေးဟောင်းများကို မောင်းချဓားဖြင့် ခြစ်နေခြင်းအား အဆုံးသတ်လိုက်တော့သည်။ ရေတိုင်ကီရှိရာသို့ အပြေးအလွှား သွား၍ ခြေလက်မျက်နှာ ဆေးကြောပြီးနောက် အင်္ကျီတစ်ထည်ကို ကပျာကယာ ကောက်ဝတ် လိုက်သည်။ ဝတ်လက်စ ဂျင်းဘောင်းဘီကိုမူ မလဲဖြစ်တော့။ ဇော်ထက်နှင့် မောင်ထီ အကြာကြီး စောင့်နေရမည်ကို သူ အားနာသည်။ သုံးဦးသား မဟာဆန်သူ ကာရာအိုကေဆိုင်လေးရှိရာသို့ ခြေလှမ်းသွက်သွက်ဖြင့် လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။
လျှပ်စစ်မီးရောင် လင်းလင်းထိန်ထိန်နှင့် မူဆယ်မြို့၏ အလှကား ထည်ထည်ဝါဝါရှိလှသည်။ ညဈေးတန်းသို့ ဈေးဝယ်ထွက်သူများ၊ အဝေးပြေးယဉ်များ၊ မော်တော်ဆိုင်ကယ်များ ပြည်ထောင်စုလမ်းမကြီး ပေါ်တွင် တရစပ် သွားလာနေကြသည်မို့ စည်စည်ကားကားရှိနေသည်။
“အောင်အောင်...မင်း ဒီလို သွားကြည့်နေရုံနဲ့ပဲ ပြီးတော့မှာလား၊ ဖွင့်ပြောလိုက်တော့လေကွာ၊ သူများနောက်ပါသွားမှ နောင်တရမနေနဲ့”
“မင်းပြောလဲ ခံရမှာပဲ မောင်ထီရာ၊ ဖွင့်ပြောဖို့ ငါမရဲဘူး ဖြစ်နေတယ်။ သူနဲ့ ငါနဲ့ အဆင့်အတန်းကလဲ အရမ်းကွာနေတော့ အားငယ်မိတယ်”
“အချစ်ဆိုတာ ဂုဏ်တွေ၊ ငွေတွေ၊ အဆင့်အတန်းတွေနဲ့ မဆိုင်ပါဘူး အောင်အောင်ရာ။ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် နှလုံးသားထဲက ချစ်ကြဖို့က အဓိကပါ။ မင်းက ဖွင့်မပြောဘဲနဲ့တော့ သူက ဘယ်လို သိပါ့မလဲ”
ဟု ဇော်ထက်က ဝင်ပြောသည်။
“အေးကွာ၊ ဒီနေ့ ပြောဖို့ အခွင့်သာခဲ့ရင် ငါ သူ့ကိုဖွင့်ပြောလိုက်တော့မယ်ကွာ”
“ယောက်ျားပဲ၊ သတ္တိရှိစမ်းပါ အောင်အောင်ရာ”
မောင်ထီက အောင်အောင်၏ ပခုံးကို လက်ဖြင့်ပုတ်ရင်း အားပေးစကား ပြောပါသည်။
သူတို့သုံးဦး စကားတပြောပြောနှင့် လျှောက်ခဲ့ကြရာ ပြည့်သူဆေးရုံ ကြီးဝင်းရှေ့အရောက်တွင် မောင်သင်နှင့် ဆုံမိကြသည်။ မောင်သင်က ‘တက်နေဝန်း’ ကားဘော်ဒီနှင့် ဆေးမှုတ်လုပ်ငန်းမှ ဘော်ဒီဆရာတစ်ဦး ဖြစ်၏။
“မင်းတို့ ဘယ်သွားကြမလို့လဲ”
မောင်သင်က သူတို့ကို လှမ်းမေးလိုက်သည်။ မဟာဆန်သူမှာ အပျင်းပြေ ကာရာအိုကေ သွားဆိုမလို့ပါကွာ”
ဟု မောင်ထီက ဖြေသည်။
“အတော်ပဲကွာ၊ ငါလဲ တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေလို့အဖော် ရှာနေတာ၊ မင်းတို့နဲ့ပဲ အတူ လိုက်ခဲ့တော့မယ်”
ဤသို့ဖြင့် မောင်သင် တစ်ယောက် သူတို့နှင့်အတူ ပါလာခဲ့လေတော့သည်။ အောင်အောင်နှင့် မောင်ထီမှာ လုပ်ငန်းဆက်စပ်မှု ရှိ၍ မောင်သင်နှင့် ရင်းနှီးပါသော်လည်း ဇော်ထက်နှင့်မူ ခင်မင်ရင်းနှီးခြင်း မရှိ။ သူစိမ်းတစ်ယောက်ပါလာသဖြင့် မဟာဆန်သူဆိုင်သို့ သွားရမည်ကို ဇော်ထက် စိတ်မပါတော့။ ထို့ပြင် မောင်သင်သည် အရက်မူးလာလျှင် ဂျီကျတတ်ကြောင်း အောင်အောင်နှင့် မောင်ထီတို့၏ ပြောစကားအရ သူ သိထားမိသည်။ သို့ဖြစ်၍လည်း-
“အောင်အောင် မင်းတို့ သွားနှင့်ကြကွာ၊ ငါ့ကောင်မလေးဆီ ခဏဝင် လိုက်ဦးမယ်”
နာရီစင်လမ်းကြားတွင် ရှမ်းခေါက်ဆွဲ ရောင်းသည့် ကောင်မလေးအား ဇော်ထက်က ပိုးပန်းနေသည်မို့ ထိုဆိုင်နား အရောက်တွင် ရှောင်တိမ်းကာ ချန်နေရစ်ခဲ့သည်။
“ဇော်ထက် သိပ်ကြာမနေနဲ့ဦး”
“အေးပါ မောင်ထီရာ”
မဟာဆန်သူ ကာရာအိုကေဆိုင်အနီးသို့ ရောက်လာသည့်အခါ ဇော်ထက် လိုက်လာတော့မည် မဟုတ်မှန်း အောင်အောင်က ရိပ်စားမိ၍-
“မောင်ထီ ငါတို့ ကိုဇော်ထက်က ပြုစုမယ်ဆိုပြီး ခေါ်လာတာ။ ဒီကောင် လိုက်မလာခဲ့ရင် ငွေက အဆင်ပြေပါ့မလား”
“ဘာမှ မပူပါနဲ့ အောင်အောင်ရာ၊ ငါ့မှာ ငွေပါပါတယ်” ဟု မောင်သင်က ပြော၏။
“ဒါဖြင့်လဲ ပြီးရောပေါ့ကွာ”
မဟာဆန်သူ ဆိုင်အတွင်းရှိ စားပွဲလွတ် တစ်ခုတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ကြရင်း ကြက်ခြောက်ကြော်တစ်ပွဲ၊ ပန်းသီးတစ်ပွဲ၊ မန္တလေးရမ်တစ်လုံး မှာ၍ စားသောက်လိုက်၊ သီချင်းဆိုလိုက်နှင့် အချိန်မည်မျှ ကြာသွားသည် မသိ။ သုံးယောက်စလုံး အတော်ပင် မူးနေကြသည်။ မောင်ထီက-
“အောင်အောင် ငါ အရမ်းများသွားပြီကွာ၊ နေလို့ မရတော့ဘူး။ ကြာကြာနေ ဝေါ့မိတော့မယ်၊ ငါ ပြန်နှင့်တော့မယ်ကွာ”
“မင်းတစ်ယောက်တည်း ပြန်လို့ဖြစ်ပါ့မလား”
“ဖြစ်ပါတယ်ကွာ၊ မင်းနဲ့ မောင်သင်ပဲ ကျန်တာလေးကို ဆက်ဖြိုလိုက်ကြတော့”
မောင်ထီ ပြန်သွားသဖြင့် ပုလင်းထဲ ကျန်နေသော အရက်များကို အောင်အောင်နှင့် မောင်သင်တို့ ဆက်သောက်ကြသည်။ အောင်အောင် တစ်ယောက် အတော်လေး မူးနေ၍ သွေးကြွကာ စိတ်က ရဲတင်းနေသည်။ နန်းသီရိမွန်ကို ချစ်ရေးဆိုရန် ကြံရွယ်သော်လည်း ဒီနေ့လူတွေ ပိုများနေသဖြင့် ဖွင့်ပြောရန် အခွင့်မသာခဲ့။ ခဏအကြာတွင် မောင်သင်က-
“ငါ နောက်ဘက် အပေါ့သွားလိုက်ဦးမယ်ကွာ”
“မင်းပြန်တော့ မသွားနဲ့နော်၊ အတူတူ ပြန်ကြမယ်”
“အေးပါကွာ”
အချိန်ကလည်း အတော်လင့်လာပြီဖြစ်၍ နန်းသီရိမွန်မှာလည်း ဆိုင်သိမ်းရန်ပြင်ဆင်သည်။ အောင်အောင်တစ်ယောက် အရက်သောက်ရင်း ထိုင်စောင့်နေပါသော်လည်း မောင်သင်ကား အပေါ့သွားရာမှ ပြန်ပေါ်မလာတော့။
“အားလုံး ဘယ်လောက်ကျလဲ ညီမလေး”
“တစ်သောင်းနှစ်ထောင်ပါ”
ငွေရှင်းရန် အင်္ကျီအိတ်ကပ်ကို စမ်းလိုက်သောအခါ အောင်အောင် မှာ ခေါင်းနားပန်း ကြီးသွားသည်။ အရက်မူးနေသည်ပင် ပြေချင်သလို ဖြစ်သွားသည်။ ဇော်ထက်က ပြုစုမည်ဟူ၍ လိုက်လာခဲ့သည်မို့ ပိုက်ဆံ ထည့်မလာခဲ့မိ။ မောင်သင် မှာလည်း ငွေရှင်းရမည် စိုး၍ ရှောင်ထွက်သွားခဲ့လေပြီ။ ဂျင်းဘောင်းဘီအိတ်ကပ်ကို စမ်းလိုက်တော့ နံနက်က လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှ ပြန်အမ်း လိုက်သော ငွေခြောက်ရာကို တွေ့ရသည်။ မိမိ ချစ်နေမိသော နန်းသီရိမွန် ရှေ့တွင် ပိုက်ဆံ မပါဘဲ စားသောက်မိခြင်းအတွက် အရှက်တကွဲ ဖြစ်ရပြီ ဟူ၍ ဇောချွေးများ ပြန်လာသည်။
“သူငယ်ချင်းတွေဆီမှာ ပိုက်ဆံ ပါသွားလို့ ဒီခြောက်ရာကိုပဲ အရင် ယူထားပေးပါနော်၊ ကျန်တာကို မနက်ကျရင် ဆက်ဆက်လာရှင်းပါ့မယ်”
အောင်အောင် တစ်ယောက် ရှက်ရှက်နှင့်ပင် နန်းသီရိမွန်အား တောင်းပန်စကားဆိုလိုက်ရတော့သည်။
“အမြဲတမ်း လာအားပေးနေသူတွေပဲရှင် ကိစ္စမရှိပါဘူး”
နန်းသီရိမွန်က ချိုသာသော စကားသံလေးဖြင့် ပြောပါသည်။ အခြားသော စားပွဲဝိုင်းမှ သူများကတော့ အောင်အောင့်ကို ပြုံးစိစိဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ ကာရာအိုကေဆိုင်ထဲမှာ အောင်အောင် အမြန်ဆုံး ပြေးထွက်လာမိသည်။ ယခုလို အရှက်တကွဲ ဖြစ်ရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ဆိုင်ထဲမဝင်မီကပင် အောင်အောင် ကြိုတင်ပြောပြခဲ့သေးသည်။
ထိုစဉ်က မောင်သင်က ဘာမှ မပူနှင့် သူ့မှာ ငွေလျှံနေသည်ဟူ၍ တာဝန်ယူခဲ့သည် မဟုတ်လား။ ခုတော့လည်း စားသောက်စဉ်က အတူတူ စားသောက်ပြီး ငွေရှင်းချိန်နီးမှ မောင်သင်က လူလည်ကျကာ တစ်ပတ်ရိုက်၍ ရှောင်ထွက်သွားသဖြင့် မောင်သင့် အပေါ် ဒေါသအလွန် ဖြစ်မိသည်။ အထူးသဖြင့် မိမိ စိတ်ဝင်စားနေသော နန်းသီရိမွန် ရှေ့တွင် အရှက်ကွဲအောင် လုပ်ခဲ့သည်မို့ မောသင့် အပေါ် မကျေမနပ်မှုများက ရင်ထဲတွင် ကြီးမားသော အစိုင်အခဲတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။
အချိန်ကား ည ၁၁ နာရီခွဲခန့် ဖြစ်၍ လမ်းပေါ်တွင် လူနှင့်ယာဉ်များ သွားသွားလာလာ သိပ်မရှိတော့၊ ညလုံးပေါက်ဖွင့်သော ထမင်းဆိုင်၊ ကာရာအိုကေဆိုင်များကြောင့် မူဆယ်၏ ညသည် သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေဆဲ။ အောင်အောင် တစ်ယောက် လမ်းလျှောက်ပြန်လာခဲ့ရာ ‘ရွှေမေတ္တာ’ ကာရာအိုကေဆိုင်နား အရောက်တွင် ဆိုင်အတွင်း၌ တစ်ဦးတည်း စားသောက်နေသည့် မောင်သင်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဒေါသများက ထောင်းခနဲထသွားသည်။
“ဟေ့ကောင် မောင်သင်”
ဆိုင်အပြင်မှ နေ၍ မောင်သင်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်ရာ မောင်သင်က ဆိုင်အပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာသည်။
“မင်း ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ၊ ငွေမရှင်းဘဲ ရှောင်ထွက်သွားတာ ကောင်းလား”
“မကျေနပ်ဘူးလား၊ မင်းက ဘာဖြစ်ချင်လို့လဲ”
မောင်သင်မှာ အရက်မူးနေပြီမို့ အောင်အောင်အား တောင်းပန်စကား ပြောရကောင်းမှန်းလည်း မသိ။ ရန်စကား ပြောကာ အောင်အောင်၏ ရင်ဘတ်ကိုလက်ဖြင့် တွန်းလိုက်သည်။ အောင်အောင်၏ ဒေါသတို့အထွတ်အထိပ်သို့တိုင် ရောက်သွားသည်။ ဘောင်းဘီအိတ်ထဲမှ မောင်းချဓားကို ထုတ်ကာ မောင်သင်၏ ဝမ်းဗိုက်ကို နှစ်ချက်ဆင့်ကာ ထိုးချလိုက်သည်။
“အောင်အောင် ငါ့ကို ဓားနဲ့ထိုးတယ်”
ဟု အော်ရင်း မောင်သင် လဲကျသွားသည်။ မောင်သင်၏ အော်သံကြောင့် ဆိုင်အတွင်းမှ လူများ ပြေးထွက်လာကြသည်။ မောင်သင်အား ဆေးရုံသို့ ပို့ရန် စီစဉ်ကြသော်လည်း ညဉ့်နက်နေပြီဖြစ်၍ တော်တော်နှင့် ကားခေါ်၍ မရ။ ကားရ၍ ဆေးရုံပို့ပြီး မိနစ် ၂ဝခန့် အကြာတွင် မောင်သင် သေဆုံးသွားခဲ့သည်။ ဓားဖြင့်ထိုးသည့် ဒဏ်ရာကြောင့် ဝမ်းဗိုက် အတွင်းရှိ အူအဆီပြင် သွေးကြောပြတ်ပြီး သွေးယိုစီးမှုကြောင့် သေဆုံးရသည်ဟု ဆရာဝန်က မှတ်ချက်ပြုသည်။
ရဲတပ်ဖွဲ့က အောင်အောင်အား ညတွင်းချင်း သွားဖမ်းဆီးခဲ့ရာ အောင်အောင်မှာ သူထိုးခဲ့သော အရိုးအသွား (၆) လက်မရှိ မောင်းချဓားကို ပေးအပ်၍ အဖမ်းခံခဲ့သည်။ နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် မောင်ထီနှင့် ဇော်ထက်က သူ့အား လာတွေ့သည်။
“ငါ မလိုက်လာမိလို့ မင်း ဒီလို ဖြစ်ရတာ ငါ့ အပြစ်ပါပဲ၊ အောင်အောင်ရာ”
ဇော်ထက်က မျက်ရည်များကျလျက် အောင်အောင့်ကို ပြောသည်။
“မဟုတ်ဘူး၊ ငါ စောစောပြန်သွားလို့ အောင်အောင်ကို မောင်သင်နဲ့ ထားခဲ့မိလို့ ဖြစ်ရတာ၊ အောင်အောင် အခုလို ဖြစ်ရတာ ငါ့ကြောင့်၊ အသုံးမကျလို့ ဖြစ်ရတာ”
မောင်ထီက ပြောလည်းပြော ငိုလည်းငိုသည်။
“မင်းတို့ အပြစ် မဟုတ်ပါဘူးကွာ၊ ငါ ရှက်လဲရှက်၊ ဒေါသလဲ မထိန်းနိုင်လို့ ခုလို ဖြစ်သွားရတာပါ”
အတူတတွဲတွဲ အမြဲပျော်ရွှင်ခဲ့ရသော သူတို့၏ ဘဝလေး ပျက်သုဉ်းသွားခဲ့ရလေပြီ။
အောင်အောင်အား မူဆယ်ခရိုင်တရားရုံးတွင် ပြစ်မှုဆိုင်ရာ ဥပဒေ ပုဒ်မ ၃၀၂(၂) အရ တရားစွဲဆိုခဲ့ရာ ရုံးတော်မှ ကြားနာစစ်ဆေးပြီးနောက် အောင်အောင်အား အလုပ်နှင့် ထောင်ဒဏ် (၁၀) နှစ် ချမှတ်လိုက်သည်။ အမိန့်ချသည့်နေ့က မြင်းခြံမှ အောင်အောင်၏ အစ်မဖြစ်သူလည်း ရောက်လာခဲ့သည်။ အောင်အောင့်ကို ဖက်ရင်း ငိုရှာသည်။
“မိုက်လိုက်တာ မောင်လေးရယ်၊ ဘာလို့ ဒီလို လုပ်ရတာလဲကွယ်။ အမေ့မှာ နှလုံးရောဂါကြီးနဲ့၊ အမေ မောင်လေးကို ဘယ်လောက် ချစ်တယ် ဆိုတာ မောင်လေး အသိပဲ၊ အမေ့ကို အစ်မ ဘယ်လို ပြောရတော့မှာလဲ မောင်လေးရယ်”
“ကျွန်တော် မှားသွားပါတယ် အစ်မ၊ ကျွန်တော် အရက်ကို အလွန်အကျွံ သောက်မိပြီး ဒေါသကိုလဲ မထိန်းနိုင်၊ ဘာကိုမှလဲ မစဉ်းစားနိုင်လို့ လုပ်မိသွားတာပါ။ ခုတော့လဲ ကျွန်တော့မိုက်ပြစ်တွေကို ကျွန်တော် ပြန်လည်ပေးဆပ်ရတော့မှာပါ”
▢ နိုင်မျိုးသစ္စာ ( နမ္မတူ )
📖 ရှုထောင့်မှုခင်းနှင့် ရသစုံ မဂ္ဂဇင်း
၂ဝဝ၆ ခုနှစ် ၊ မတ်လ
