❝ အယူ ❞
( အဲလိုထူး )
“ ပုထုဇ္ဇနော ... ဥမ္မတ္တကောတဲ့ ၊ လူတွေက အရူးတွေချည်းပါပဲဗျာ ။ ကျုပ်ပြောတာ မဟုတ်ဘူးနော် ။ အဲဒါ ဘုရားဟောစစ်စစ် ”
“ ..... ”
“ ဟုတ်တယ် ... ဒီလူပြောတာမှန်တယ် ၊ လူတွေက အရူးတွေ ... အရူးတွေ
“ ... ”
“ အာကွာ .. ဒီအရူးကတစ်မျိုး ၊ အသာနေစမ်းပါကွာ ”
••••• ••••• •••••
မှန်တာတွေ ပြောလွန်းလို့ ရွာပြင်ထုတ်ထားတာ မဟုတ်ဘူး ။ မှန်တာတွေ ပြောချင်လွန်းလို့ တမင်သက်သက် ရွာပြင် ထွက်နေတာဆိုတာမျိုး ... ။ ကိုဘတူမှာ သားရှိတယ် ၊ မယားရှိတယ် ။ လယ်ရှိတယ် ၊ ယာရှိတယ် ။ လှည်းရှိတယ် ၊ နွားရှိတယ် ။ အိုးပိုင်အိမ်ပိုင်နဲ့ တစ်ခေတ်တစ်ခါကို တည်ထောင်ခဲ့ဖူးသူ တစ်ယောက် ။ ဒီလောက်ထိ ဖောက်သွားရတဲ့ အကြောင်းကျတော့ သူကိုယ်တိုင်ပါပဲတဲ့ ။
“ သားကျွေးမှု ၊ မယား ကျွေးမှုက တန်ရုံလောက်ပဲ ကောင်းတယ် ။ အခြေနဲ့အနေနဲ့ အထိုင်ချပေးပြီးရင် ငါလည်း ငါ ယုံကြည်ရာ လုပ်မှာပဲ ။ နင်တို့ကိုယ် နင်တို့ ခံရတယ် သဘောထားရင် ဝဋ်ကြွေးပါလို့သာ မှတ်လိုက် ”
ဘာပြောစရာ လိုမလဲ ။ အခုမှ ထထူတဲ့ အိမ်ထောင်သစ်မှ မဟုတ်တာ ။ လူပျိုပေါက်သားတစ်ယောက်တောင် လူလားမြောက်နေပြီဆိုမှတော့ ၊ ကိုဘတူ မိန်းမလည်း သွေးဆုံးခါနီးသက်တမ်းကို လိုလည်း နည်းနည်းပေါ့ ။
“ တော် စိတ်ချမ်းသာသလို နေပါ ။ ကျုပ်တို့ သားအမိက လုပ်ကိုင်စားစရာလိုတာမှ မဟုတ်တာ ၊ ငရဲမကြီးရင် ပြီးတာပါပဲ ”
“ ငါက အလကားနေရင်း ငရဲရအောင်တော့ လုပ်မ လားဟ ။ အေး တစ်ခုတော့ ရှိတယ် ၊ ငါ့ကိုတော့ ငရဲ လာမပေးကြနဲ့ ”
ဘုန်းကြီး မဝတ်ဘူး ၊ တောမထွက်ဘူး ။ ယောဂီ အညိုတွေ ၊ အထက်အောက် အဖြူတွေ မဆင်မြန်းဘဲ ဒေဗေး အင်းကြီးရဲ့တစ်ဖက်ကမ်းမှာ ရှိတဲ့ ကုန်းကမူစေတီကလေး တစ်ဆူရှိရာကို အသိုက်ပြောင်းသွားတာ ။
••••• ••••• •••••
လူက လူမှုဝန်းကျင်နဲ့ ကင်းလွတ်သွားရင် တဖြည်းဖြည်း လူနဲ့ မတူတော့ဘူး ။ အဲဒီလိုပဲ လူတွေနဲ့ ဆက်ဆံရေးမှာလည်း ကသိကအောက် ဖြစ်စရာတွေ ကြုံရရော ။ အခု ကိုဘတူ ဖြစ်နေတယ်ဆိုတာလည်း အဲဒါပဲ ။ နေရာတကာ သိလွန်းပြန်ရင်လည်း မကောင်းဘူးလို့ဆိုကြပြန်တယ် ။ ဒီကြားထဲမှာမှ အနာပေါ် တုတ် ကျသူများ မနှစ်သက်တဲ့အရာတွေကိုမှ ရွေးသိနေတယ်ဆိုတဲ့အခါကျတော့ ... ။
ကိုဘတူမှာ အဲဒါအပြင် ဘာအဆစ်တိုးနေသလဲဆိုတော့ သူသိထားတာကိုအောင့်အည်း မထားနိုင်ဘဲ ချက်ကျလက်ကျ ထုတ်ပစ်တတ်တဲ့ဉာဉ် ။
ပြောလိုက်မယ် ... ဟော ဟော ... ဒိုင်းဒိုင်း ၊ မခံနိုင်ရင် ... လဲသေလိုက် ... ။
“ ဘကြီးတင်အောင်နဲ့ သူ့မိန်းမက လင်မယား တော်ရုံတင် မဟုတ်ဘူး ။ နောက် တစ်မျိုး တော်သေးတယ်ကွ ”
“ ဦးလေးဘတူ ကလည်း မဟုတ်မဟတ် ပြောရော့မယ် ။ လင်မယားက လင်မယားပေါ့ဗျ ။ ဘာတော်ရဦးမှာလဲ ”
နောင်လာနောင်သားတွေ က ဒီလို ပြောတယ် ။ တခြား မဟုတ်ပါဘူး ။ ဘကြီး တင်အောင်က ရွာမှာ ပရိတ် အသင်းဖွဲ့မယ်ဆိုပြီး ကမကထလုပ်တော့ ကိုဘတူ မိန်းမကိုပါ အဖွဲ့ဝင်အဖြစ် ဆွဲသွင်းတယ် ။ဒါကို ကိုဘတူက သူ့မိန်းမကို မထည့်ရကောင်းလားဆိုပြီး ဘကြီး တင်အောင်တို့ဘက်က စကားသံတွေ ထွက်လာလို့ .. ။
“ ဩော် … မင်းတို့က လည်း မယုံရင် ရှေးမီနောက်မီတွေကို မေးကြည့် ၊ မင်းတို့ သူ့ ဘကြီး ဦးတင်အောင်က သူ့ တူမ ပြန်ယူထားတာ ။ သူတို့ လင်မယားက လင်မယား တော်သလို တူအရီးလည်း သကွ ... အဟေး ဟေး ”
လူတိုင်းမှာ သူ့ရာဇဝင်နဲ့ သူ ရှိပါလိမ့်မယ် ။ တချို့လည်း ခရေပွင့် အမှတ် အသားပါသလို တချို့လည်း မင်နီကြက်ခြေခတ်တွေနဲ့ ၊ ဒါတွေဟာ အသစ် ပြန်စလို့ မရတော့တဲ့ နောင်တတရားတွေပါ ။
အဲဒါမျိုးမှ ရွေးထုတ်ပြီး သိသာမြင်သာ ခင်းပြ လိုက်တဲ့အခါကျတော့ ... ။
“ ကိုရာကျော်တို့ လှူတယ်ဆိုတာကွာ ... အကုန်အစင် သန့်ရှင်းတာ မှတ်လို့ ၊ သူတို့ အထွက် ကောင်းတယ် ဆိုတဲ့ လယ်တွေက ချစ်တီးတွေ ကု,လားပြည် ပြန်ပြေးတော့ ရာကျော့် အမေကြီး ရလိုက်တဲ့ဟာတွေပါ ။ ငါ့လယ်နဲ့ ကန်သင်းတင်လယ်ဆို အဲဒါ ကိုဖိုးခွေးတို့လယ် ။ ကကြီး ပုတ်လောက် ရေးပြတောင် ဗျိုင်းပျံနေသလား မေးမယ့် ဖိုးခွေးကို နှပ်ပတ်ချသွားတာ ၊ ဖိုးခွေးဆို အဲဒီစိတ်နဲ့ သေရတာ ”
အဲဒီတော့ ဟိုတစ်ဖက်မှာ ရေစက်ပဲချရမလို ၊ အကူး ပြန်ဝေပေးပြီး သာဓုပဲ ခေါ်ရတော့မလိုလိုနဲ့ ကိုဘတူကို မျက်စောင်းတခဲခဲ လုပ်တော့တာ ။ တစ်ရွာလုံးရဲ့ နာလုံးတွေက တစ်စထက် တစ်စ သိပ်သည်းလာတယ် ။ ကိုဘတူ ကတော့ တစ်ပြားသားမှ မလျှော့ ။ ဘုရားရှိခိုးလို့ ခုနစ်အိမ်ကြား ရှစ်အိမ်ကြား အော်ဟစ်တတ်တဲ့ ကြေးစည် တနောင်နောင် ကိုဘမောင် ကိုလည်း နှိပ်ထည့်လိုက်သေးတယ် ။ အမြင်ကတ်လို့တဲ့လေ ။
“ ကိုဘမောင်ကြီး ဘယ်လဲဗျ ”
“ ဟကောင် ဘတူရ ၊ ဒီနေ့ ဥပုသ်နေ့လေ ၊ အဖိတ်မှန်း ဥပုသ်မှန်းတောင် မသိတော့ဘူးလား ။ သီတင်းသီလ ဆောက်တည်ရမှာပေါ့ကွ ။ သူများ အပြစ်အနာအဆာတွေချည်းပဲ လျှောက်မြင်နေလို့ ဘယ်ဖြစ်ပါ့မလဲ ။ ကိုယ့်ခန္ဓာလည်း ကိုယ်ပြန်ရှုကွ ”
တကယ်တော့ ဦးဘမောင်ကလည်း ကြုံတုန်း ကိုဘတူကို သာသာနဲ့ နာနာလေး ခွပ်ထည့်လိုက်တာ ထင်ပါတယ် ။ ကိုဘတူရဲ့ မူလရည်ရွယ်ချက်က မေးရိုးမေးစဉ် နှုတ်ဆက်တဲ့သဘောပါ ၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ဖက် လက်သီးက အမွှန်ကို တည့်တည့် လာမှန်တဲ့အခါကျတော့ မူလ ဗီဇက ထောင်းခနဲ ငေါထွက်လာတယ် ။
“ သီလ သွားယူမှာပေါ့ ”
“ ဒါပေါ့ကွ ”
“ သီလ သွားယူရတယ် ဆိုတော့ ခင်ဗျားမှာ သီလ မရှိလို့လား ”
ဝိပဿနာတွေ ၊ ကမ္မဋ္ဌာန်းတွေ ၊ ပညတ်တွေ ၊ ပရမတ်တွေ ဆွေးနွေးတဲ့ထိအောင် မရောက်လိုက်ပါဘူး ။ စိပ်ပုတီး ပတ်ထားတဲ့ လက်နဲ့ ထိုးမယ် ၊ ကြိတ်မယ်ဖြစ်ပြီး သီလယူမယ့် ပါးစပ်ကလည်း အယုတ္တ ၊ အနတ္တတွေ ထွက်လိုက်တာမှ တကယ့်ကို ပျစ်ပျစ်နှစ်နှစ်တွေချည်းပဲ ။
အဲဒီကျတော့လည်း ကိုဘတူ ဆိုတဲ့လူက ဟားတိုက် ရယ်နေပြန်ရော ၊ ဘယ်လို လူလည်း မသိဘူး ။
••••• ••••• •••••
ကိုဘတူ စတည်းချနေတဲ့ ဒေဗေးဘုရားကုန်းပေါ်မှာ သက်ရှိလူသားရယ်လို့ အရေအတွက်က လက်ငါးချောင်းစာတောင် မပြည့်ရှာဘူး ။ ကိုဘတူ ရှိမယ် ၊ ဦးဇင်းတစ်ပါးနဲ့ ကိုရင်ကြီးတစ်ပါး ရှိမယ် ၊ နောက် အရူးစိန်သောင်း ရှိမယ် ။ ဒါပဲ ။
ကိုဘတူ တစ်ယောက်က အလွဲပြီး ကျန်တာတွေက ကျောင်းအိပ်ကျောင်းစား ပုံစံမျိုး ၊ ကိုဘတူ ကတော့ မနက် မိုးလင်းတာနဲ့ ရောက်လာပြီး ၊ ညဘက် ကျတော့လည်း ဘုရားဝတ်တက်ပြီးမှ ပြန်တယ် ။ ရောက်စတုန်းကတော့ နေ့လယ်စာကို အိမ်ပြန် စားပေမဲ့ အထိုင်ကျလာတော့ ဦးဇင်းကြီးက ကျွေးတယ် ။ အရူးစိန်သောင်းရယ် ၊ ကိုဘတူရယ် ၊ ကျောင်းမှာ မွေးထားတဲ့ခွေး သုံး ၊ လေးကောင်ရယ် အတူတူပေါ့ ။ ပညတ်သွားရာ အလေ့အကျင့် ပါပြီး ကိုဘတူ တစ်ယောက် ညစာ မစားတာတောင် နှစ်ပေါက်နေပြီ ။
အရာရာက သူ့ရာဇဝင်နဲ့ သူပါလို့ ပြောခဲ့ပါပကော ။
ကိုဘတူ လာပြီး အနည်ထိုင်နေတဲ့ ဒေဗေးအင်းကြီး ကလည်း တစ်ခေတ်တစ်ခါက ရွှေထီးဆောင်းခဲ့တာကို လက်မထောင်ချင်နေမှာပေါ့ ။ ရွာနီးချုပ်စပ် ပရိဝုဏ်ကို မြေပုံပေါ်ဆွဲတင်ရမယ်ဆိုရင် အဲဒီနေရာက တိုင်းဧရာဝတီထဲ မှာ ပါတယ် ။ သူလည်း နာ မည်တစ်လုံးနဲ့ အင်းပါပဲ ။ ဒေဗေးသိုက်သမိုင်းရယ်လို့ ဖလင်ကော်ပြားပေါ်ထိအောင် တောက်စားခဲ့တာပေါ့ ။ ကောတဲ့ နေရာတွေ ကောသွားပေမဲ့ သူ့ပြယုဂ်က နဂိုရည်မပျက်သေးဘဲ လယ်ကွက် သုံးလေးဆယ်စာလောက် အကျယ်အဝန်း ရှိသေးတယ် ။ နက်တဲ့ နေရာတွေက ဘာမှ အသုံးမဝင်ပေမဲ့ နှုတ်ခမ်းသားစွန်းတွေမှာ တော့ မုရင်းစပါး စိုက်ကြလို့ ။ အင်းရဲ့ဒီဘက်အစပ်က အုတ်ရှစ်ကုန်း ၊ မုရင်းကုန်း ၊ ကြပ်ခေါင်းရွာက တစ်ဆက်တည်းရွာတန်းရှည် ။ ဟိုဘက် အစပ်မှာတော့ ကုန်းကမူနဲ့ စေတီတစ်ဆူ ရှိတယ် ။ စေတီရဲ့ ဉာဏ်တော်က ဒီလောက် မြင့်မားပြီး ၊ ဒီလောက်ကြီးလည်း မခမ်းနားလှပါဘူး ။ ရွာဘုရားပဲ ပြောပါတော့ ။ အဲ ဆန်းတာလေး နည်းနည်းတော့ ရှိတယ် ဆိုရမလားပဲ ။ တခြား ဘုရားတွေလို မုခ်ဝမှာ ခြင်္သေ့နှစ်ကောင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေတာမျိုး မဟုတ်ဘဲ ဘုရားရင်ပြင်ပေါ်မှာ အင်္ဂတေနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ အရုပ် နှစ်ရုပ် ရှိတယ် ။ တစ်ရုပ်က စမုတ်ခွက် ရွက်ထားတဲ့ မယ်ကုဝဏ်ဘီလူးမရုပ်ဖြစ်ပြီး ကျန်တစ်ရုပ်ကတော့ ဆေးဆရာ ဇီဝက ဆေးပေးနေတဲ့ ရုပ်တု ... ။
ဘာဆိုင်သလဲတော့ မသိဘူး ။
ရွာသားတွေကတော့ အလေ့ကျ ပေါက်နေတဲ့ ထန်းပင်နှစ်ပင်ကိုတောင် ထန်းညီနောင် ဆိုပြီး ... ။
ကျိဘတူ ဆိုတာကလည်း ပါမောက္ခသာ မဖြစ်တယ် ၊ ရာဇဝင်လေ့လာတဲ့ နေရာမှာတော့ တကယ့်ကို ဇွဲနပဲသန်တဲ့လူ ၊ ဒေဗေး အတ္ထုပ္ပတ္တိကို အူမချေးခါး သိခဲ့သူပေါ့ ... ။
“ ဟုတ်လေသလား ၊ ဘာလားတော့ မပြောတတ်ပါဘူး ။ ဘုရားပွဲ ဆိုရင်တော့ ဇာတ်အစုံ ကြည့်ရတယ် ။ စိန်အောင်မင်းလည်း ကြည့်ရတယ် ။ ရွှေမန်းတင်မောင်လည်း မြင်ဖူးလိုက်တယ် ။ ရွာထဲကဟာမတွေဆို တကယ့် ကဲကဲသဲသဲတွေ ၊ မင်းသား သောက်ဖို့ ပြောင်းဖူးဖက် လိပ်ထဲများ ရွှေဒင်္ဂါး ထည့် ပေးတဲ့ လူတောင် ရှိသေး ၊ ရူးကြတာ ပြောပါတယ် ။ အောင်မောင်းခြေထိုးဆိုတာ တကယ့် စိန်အစစ်ကို ဖိနပ်ဦးမှာ မြှုပ်ထားတယ်လို့တောင် ပြောကြတဲ့ ဥစ္စာ ၊ ဟုတ်လေသလားမသိပါဘူး ။ အောက်လင်းဓာတ်မီးရောင်မှာတော့ လက်ခနဲ ... လက်ခနဲပဲ ”
ဟုတ်ပါတယ် ။ အဲဒီတုန်းက ဟုန်းဟုန်းတောက်ခဲ့တဲ့ ဒေဗေးအင်းစပ်က ဘုရားလေးမှာ အခုတော့ ကျီးနဲ့ ဖုတ်ဖုတ် ၊ လပြည့်လကွယ် ဥပုသ်သီလစောင့်တဲ့ ရှေးရိုးကြီး သုံး ၊ လေးယောက်က လွဲပြီး ဆွေပြတ် ၊ မျိုးပြတ်ဖြစ်သွားလိုက်တာ အခုမှ ကိုဘတူ တိုးလာလို့ အရူးစိန်သောင်းနဲ့ ပေါင်းမှ နှစ်ယောက် ။
ဒါကိုပဲ ကိုဘတူ ပျော်ပါတယ် ။ တံမြက်လှည်းမယ် ။ ရေလဲမယ် ။ အမှိုက်ရှင်းမယ် ။ စိတ်ကိုလည်း သန့် ရှင်းအောင် ထောင့်တစ်နေရာ မှာ အေးအေးလူလူ ထိုင်ပြီး ... ။ ရွာထဲက လူတွေနဲ့ ဆက်နေရင် သ,တ်ပွဲပဲဖြစ်မလား ၊ ကိုယ်၌ကပဲ သူတို့ ရေစီးကြောင်းထဲ ကန့်လန့်မျောပါသွားမလား ၊ မပြောတတ်ဘူး ။
••••• ••••• •••••
အပြောင်းအလဲ ရှိမှ လောကကြီးက သာယာနာပျော်ဖွယ်ကောင်းမယ် ။ သက်ဆိုးရှည်မယ်ဆိုတာ ဟုတ်ပါသလား ။
ဒီစကား ကြားလို့လား မသိဘူး ၊ ရွာကလေးကတော့ အရေခွံသစ် လဲလိုက်ပြီ ။
ထော်လာဂျီသံတွေ တဖုန်းဖုန်း ၊ လူတွေက တရုန်းရုန်း ၊ ပိုက်ဆံတွေဆိုတာလည်း ပလူပျံနေတာပဲ ။ ဘယ်မှာလဲဆိုတော့ နေ့ဘက် ကိုဘတူ ငြိမ်းချမ်းနေတဲ့ ဒေဗေးကမူလေးပေါ်မှာ ။ အနယ်နယ် ၊ အရပ်ရပ်က ပြိုဆင်းလာကြတဲ့လူတွေ ရေကာတာ ကျိုးကျတဲ့ ရေတွေလို အလုံးအရင်းနဲ့ နီးရာမြို့ကို ရထားနဲ့ လာကြတယ် ။ မြို့ကနေ ကိုဘတူတို့ ရွာကို ထော်လာဂျီနဲ့ လာကြ ၊ လှည်းနဲ့ လာကြ ၊ ဆိုက်ကားနဲ့ လာကြ ။ ရွာကနေ ဒေဗေးအင်းကို လှေနဲ့ ဖြတ်ကူးကြပြီး ဘုရားကုန်းတော် ကျဉ်းကျဉ်းကလေးမှာ ခြေချစရာ နေရာ မကျန် ။
တစ်ဆင့်စကား တစ်ဆင့်နား ၊ ပန်းသတင်း လေညင်းဆောင် ။
ဟိုးကမ္ဘေကမ္ဘာကတည်းက မတ်တတ်မေ့နေတဲ့ ဇီဝကရုပ်တုကြီးက ဆေးတော်ရည် စိမ့်ထွက်နေတယ် ဆိုတဲ့သတင်း ။
“ အလကား မဟုတ်တမ်းတရမ်းတွေကွာ ၊ အင်္ဂတေနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ အရုပ်က ဆေးရည်ထွက်ကျရတယ် ... လို့ ”
ဒီတစ်ခါတော့ ကိုဘတူ့စကား တိုးမပေါက်တော့ပါဘူး ။ ရွှေတွဲလွဲ ၊ ငွေတွဲ လွဲဖြစ်နေတဲ့ ရွာကလေးက ကမ္ဘာ့ဖလား ကျင်းပခွင့်ရတဲ့ အိမ်ရှင်နိုင်ငံလို ။ ဝင်လာတဲ့ ဧည့်ပရိသတ်ဆိုတာ စစ်ပြေး မီးရထားကြီးတွေ တစ်စီးပြီး တစ်စီး ထိုးဆိုက်လာသလိုမျိုး လူတွေအပြည့်အမောက်နဲ့ ၊ မတူတာကတော့ လူတိုင်း လက်ဖျားမှာ ငွေစက္ကူတွေ ဖွားဖွားလွင့်လွင့် ။
အနီးစပ်ဆုံးဖြစ်တဲ့ ကိုဘတူတို့ ရွာကလေးမှာ ဘယ်အိမ်ကြည့်ကြည့် တည်းခိုသူအပြည့် ၊ ဘယ်လောက် ဈေးခေါ်ခေါ် မငြင်းကြဘူး ။ အိမ်ရှင်မတွေလည်း ဈေး သည်လုံးလုံး ဖြစ်သွားကြပြီ ။ တန်တယ် ၊ မတန်တယ်ရယ် မဟုတ်တော့ဘူး ။ ငါးကျပ်တန်ကို တစ်ဆယ်ရောင်းလည်း ရှိမှ မရှိတာ ဝယ်ရတာပေါ့ ။ အိမ်ထောင်ဦးစီး ယောက်ျားတွေလည်း ထော်လာဂျီမောင်းတဲ့သူနဲ့ ၊ လှည်းအငှားလိုက်သူနဲ့ ၊ လှေထိုးသမားလုပ်တဲ့သူနဲ့ အရာရာက လက်ဖျား ငွေသီးနေကြတယ် ။
မတောက်တခေါက် ကလေးငယ်တွေတောင် ဆေးတော်ရည်ပွားပြီး ရောင်းတာနဲ့တင် ပိုက်ဆံအထပ်လိုက် ကိုင်ပြီး သုံးနိုင်တဲ့အခါကျတော့ ... ၊ ဆေးတော်ရည် တစ်စက်က ဘိန်းဖြူထက် ရှားစာပါးစာဖြစ်သွားသလား မသိတော့ပါဘူး ။
••••• ••••• •••••
တစ်ရွာလုံးက ရှင်အဇ္ဇဂေါဏ မတဲ့ကိန်း ဆိုက်ပြီဟဲ့ ဆိုပြီး ရွပိုးထိုးနေကြတဲ့ အချိန်မှာ မျက်နှာမရ ၊ ခြေထောက်ရ ဖြစ်ခဲ့ရတာ ကိုဘတူပဲ ။လူဆိုတာ ကိုယ့်စကား အောင်မှ နေသာထိုင်သာ ရှိမှာ မဟုတ်လား ။ အခုကိစ္စမှာတော့ မဟုတ်နိုင်ပါဘူး ဘယ်လောက် ပြောပြော တစ်ရွာလုံးက ဂရုမစိုက် ၊ ကိုဘတူ ဘက်မှာ ကလည်း အလီဘိုင်ပြစရာ ခြေခြေမြစ်မြစ် ဘာမှ မရှိ ။ တစ်ရွာလုံးက မိုးရွာတုန်း ရေခံဖို့အတွက် ခြေတံလက်တံတွေကို အစွမ်းကုန် ဆန့်တန်းထားကြတယ် ။
နေကြပါဦး ၊ ကိုဘတူ ပြောဦးမယ် ဆိုတာတောင် မရဘူး ။
ဒီဇီဝကရုပ်တုကြီးက ကိုဘတူတို့ မတိုင်ခင် ရှေးပဝေသဏီကတည်းက ရှိနေတာ ၊ ပြီးတော့ တစ်ခုတည်း ရှိတာ မဟုတ်ဘူး ။ စမုတ်ခွက် ရွက်ထားတဲ့ မယ်ကုဝဏ် ဘီလူးမကြီးနဲ့ အတူ ရှိနေတာ ၊ ဒီဆေးဆရာရုပ် တစ်ခုတည်းက ကွက်ပြီး ဆေးရည်စိမ့်ထွက်ရတယ်လို့ ။
မယုံဘူး ။ ကိုဘတူကတော့ တစ်သက်လုံး မယုံဘူး ။
ပြောကြကြေးဆို တစ်ရွာလုံးထက် ဒီဇီဝကရုပ်တု ကြီးနဲ့ အထိအတွေ့ ပိုများတာ ကိုဘတူ ၊ ညအတူ မအိပ်တာက လွဲပြီးတော့ပေါ့ ။ လပြည့်လကွယ် သီလလာယူတဲ့ တစ်ယောက်နှစ်ယောက်ကလည်း မျက်စောင်းတောင် လှည့်ထိုးကြတာ မဟုတ်ဘူး ။ ဒါကို ကိုဘတူ မသိလိုက်ရဘဲ အလိုလို ဆေးရည်စိမ့်ထွက်လာရတယ် ဆိုတာ မဆန်းပေဘူးလား ။
ပြီးတော့ ဘယ်သူ စလိုက်တဲ့ ဆေးညွှန်းလဲ ၊ ကိုးဆယ့်ခြောက်ပါး အကုန် ပျောက်တယ်ဆိုတာ ။
တောက်စားခါစမှာ ကိုဘတူလည်း သေသေချာချာ သွားကြည့်ပါသေးတယ် ။ သက္ကရာဇ်တောင်ပုံရာပုံ ဖြစ်နေတဲ့ ဆေးဆရာ ဇီဝကရုပ်တုက အင်္ဂတေနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ ရှေးလက်ရာပါ ။ ဒီလက်ရာကို လာကြည့်ကြတယ် ဆိုရင်တောင် လက်ခံပေးလို့ ရသေးတယ် ။ အခုတော့ ရှေ့ကုန်းနေတဲ့ လက်ညှိုးနဲ့ လက်မကြား ဆေးလုံးလေးက ကျတဲ့ အရည်ကိုများ မက်မက်စက်စက် ။
နှာစေးချောင်းဆိုး ပျောက်တယ် ၊ ဖျားနာတာ ပျောက်တယ် ၊ ခါးနာတာ ပျောက်တယ် ၊ ဒူလာ ၊ မီးယပ် သွေးဆုံး ၊ လေးဖက်နာ အကုန် ပျောက်တယ် ။ မူးတာ မော်တာ ပျောက် တယ် ။ ပူးတာခွာတာ ပျောက်တယ် ။ ကုန်ကုန်ပြောရရင် လေဖြတ်ထားတဲ့လူတောင် ဆေးတော် ရည် သပ်ချရုံနဲ့ တောက်တောက် တောက်တောက် လမ်းလျှောက်နိုင်တယ်ဆိုပဲ ။ အမြစ်တွယ်ပြီး ဓာတ်ကင်မနိုင်တော့ ကင်ဆာလိုဟာမျိုးကို အမြစ်ပြတ် ဆိုတဲ့အခါကျတော့ ... ။
“ မဟုတ်ဘူး ... မဟုတ်ဘူး ... လုံးဝမဟုတ်ဘူးကွာ ”
ကိုဘတူ ကုန်းအော်လိုက်တယ် ။
••••• ••••• •••••
ဒါနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဇီဝကဆေးတော်ရည်ပွဲမှာ ကမကထလုပ်တဲ့ လူကြီးသူမတွေက ကိုဘတူကို ခေါ်ပြီး ကိုက်ကျိတ်ကလေး သတိပေးတယ် ၊ အမှန်တော့ တားမြစ်တာပါ ။
“ ဟေ့ကောင် ဘတူ ... သူများတွေ ယုံကြည်လို့ လုပ်နေတာကို တောင်ပြောမြောက်ပြောနဲ့ ကဖျက်ယဖျက် မလုပ်ရဘူးကွ ။ ကြည့်စမ်း တို့ရွာကလေး ဘယ်လောက် စည်ပင်ဝပြောနေလဲ ။ ရွာသားတွေဆိုလည်း ရပေါက်ရလမ်းကိုယ်စီနဲ့ ။ မင်း မယူချင်နေ ဖျက်မြင်း မလုပ်နဲ့ ။ ကိုယ့်ရွာ ဘုရား လည်း တန်ခိုးအာနုဘော် ဘယ်လောက် ထွန်းတောက်လာလဲ ။ မင်း အေးအေးဆေးဆေးနေ ”
မိရွယ်ဖရွယ်တွေကို ကိုဘတူ နင်ပဲငဆ မပြောချင်ပါဘူး ။ လတ်တလော အနေ အထား အထိကလည်း ပြောချင်နေတာသာ ရှိပြီး အဖြစ်အပျက်ကို ခရေစေ့တွင်းကျ ဇာတ်စုံ မခင်းနိုင် ။ ဒီတော့ ကိုဘတူခမျာ ကိုယ့်ဒေါသ ကိုယ် ကြိတ်မှိတ်မျိုချရင်း သူ့ခေါင်းသူ လက်သီးဆုပ်နဲ့ တွင်တွင်ထုနေတော့တယ် ။
“ ဒီဦးနှောက်ကွာ ... ဒီ လောက်တောင် ဉာဏ်နည်း သလား ၊ ဒီအဖြေကလေး လောက်ကိုတောင် ပေါ် အောင် ၊ ရှင်းအောင် မတွေး နိုင်ဘူးရယ်လို့ ”
“ ကိုဘတူရယ် ရှင့်မလဲ တစ်ဒုက္ခ ၊ သူများအပူကို ကူးယူရတယ်လို့ ရှာရှာဖွေဖွေ ၊ အေးအေးဆေးဆေး မနေနိုင်ဘူး ။ ကိုယ်မယုံကြည်လည်း မလုပ်နဲ့ပေါ့ ။ အခုဟာက ပြောရင်းပြောရင်းနဲ့ ဘုရားပါ ထိခိုက်တော့မယ် ။ တော့်ကို ပြောခဲ့ဖူးတယ်နော် ၊ ငရဲမကြီးပါစေနဲ့လို့ ”
အိမ်ထောင်တစ်သက်လုံး နားလည်ပေးခဲ့တဲ့ ဇနီးမယား ကတောင် ဝေဝေဝါးဝါး စကားတွေ ပြောလာတဲ့ အခါကျတော့ ကိုဘတူ ကိုယ်၌က ကိုယ့်လူသူ့ဘက်သားလို့ ထင်ရပြီ ။
“ အေး အမှန်ဆိုတာ ဘယ်တော့မှ ကွယ်ဝှက်မနေဘူး ။ တစ်ချိန်တော့ ရှေ့ ထွက်လာမှာပဲ ၊ ဒီနေ့ ဒီအချိန်ကစပြီး ဒီကိစ္စကို ဘတူ အလုပ်လို့ နှလုံးသွင်းလိုက်ပြီ ။ အမှန်ကို မရ ၊ ရအောင် ဖော်ပြမယ် ”
ကြုံးဝါးပစ်ခဲ့တယ် ။
ရွာက လူတွေကိုလည်း အကောင်း မမြင်တော့ဘူး ။
မဟုတ်တာကို အတင်း အဟုတ်လုပ်ပြီး ရသမျှ အခွင့်အရေးကို ကျုံးသွတ်နေကြတဲ့ ဟာတွေ ၊ ရောက်လာကြတဲ့ ပမာဏကြားမှာလည်း အမှန်ကို ဆင်ခြင်မိတဲ့သူ တစ် ယောက်မှ မပါကြဘူးလား ။ မီးများ မီးနိုင် ၊ ရေများ ရေနိုင် ဓလေ့ကို ကိုယ်ဖော့ပြီး အလိုက်သင့် မေးတင်ထားတဲ့ လောကကြီး ။ အဲဒီ ရေစီးကြောင်းကို အမိုက်ခံပြီး ပြောင်းပစ်မယ့်လူက လောကကြီးမှာ ဘတူ တစ်ယောက်ပဲ ရှိသလား ။
အဲဒီတော့ ရွာသားတွေ မျက်နှာလည်း မကြည့်ချင် ၊ လာသမျှ ဧည့်ပရိသတ်ကို လည်း မမြင်ချင် ။
ဒါနဲ့ အပေါင်းအသင်း ရှိရာ ရွာတစ်ရွာကို ထွက်ခဲ့တယ် ၊ ဘယ်သူ့မှ အသိမပေးဘဲနဲ့ အဲဒီအပေါင်းအသင်းဆီမှာ ဒီပွဲလမ်းကြီး မပြီးသေးသရွေ့ ၊ သေချာတဲ့ အဖြေရှာ မတွေ့သရွေ့ ဦးနှောက်ကို အလုပ်ပေးထားရမယ် ။ အနီးကပ်ပြီး ဟုန်နေတာမျိုးဆိုရင် အဝေးက ဖြန့်ကြည့်မယ် ။ အမှန်တရားက လောကကြီးရဲ့ တစ်ထောင့်တစ်နေရာမှာ ရှိကို ရှိနေရမယ် ။
••••• ••••• •••••
ကံအကြောင်းတရားများ မတိုက်ဆိုင်ချင်တော့ တစ်ဖက်ရွာက သူငယ်ချင်းအိမ်ကလည်း သော့တန်းလန်းနဲ့ ၊ မေးစမ်းကြည့်တော့ ကိုဘတူတို့ရွာက ဆေးတော်ရည်ပွဲကြီးကို သွားကြတယ်တဲ့ ။ ငါကွာ ... တောက် ၊ ဒေါသဖြစ်ဖို့ ကောင်းလိုက်တာ ။ ရှောင်ပါတယ်ဆိုမှ ခိုစရာနေရာက ကျပ်တည်းနေရတယ်လို့ ။ ဘေးအိမ်ကလည်း လင်မယားချင်း ကတောက်ကဆတ်ဖြစ်ပြီး ရောက်လာတယ်အမှတ်နဲ့ ပြေရာပြေကြောင်းဖြစ်ဖို့ တစ်ညတာ ဖမ်းထိန်းထားလိုက်တယ် ။ ဝဋ်ကြွေးက ဒီအတိုင်းပါလာခဲ့ဟန်တူပါရဲ့ ။
မိုးလင်းလို့ နေထွက်ပြီး အဲဒီ နေလုံး ခေါင်းပေါ် တည့်တည့်ရောက်တဲ့ထိ သူငယ်ချင်းက ပေါ်မလာဘူး ။ အဆင်မပြေတာတွေ များပြီး အခြားတစ်ပါးလည်း ဒုက္ခမပေးချင်တာနဲ့ ကိုယ့်ရွာကိုယ် ပြန်လာခဲ့တယ် ။
မျက်နှာထိမျက်နှာထားတွေက ကိုဘတူကို ဟုန်းခနဲ လာဟပ်တယ် ။ အခြေအနေကလည်း အနည်းငယ် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်နေကြ သလားလို့ ၊ ဘာနဲ့များ ပတ် သက်နေသလဲဆိုတဲ့ အဖြေ ကျတော့ ကိုဘတူ ကြာကြာ မစဉ်းစားလိုက်ရဘူး ။ အလုံးစုံက ကိုဘတူ အပေါ် ပုံကျသွားတယ် ။
ညက ဇီဝကရုပ်တုကြီး လက်ကျိုးသွားတယ်တဲ့ ။ အဲဒါဘာဖြစ်လဲ ၊ လူပရိသတ် မလာခင် အတင်းအမြန် ပြန်ဆက်လိုက်ကြပေါ့ ။ မဟုတ်ဘူး ။
မနက်မိုးလင်းလို့ လူမြင် သူမြင်ကျမှ သိကြရတာတဲ့ ။ ရင်ပြင်တော်ထောင့်က ကျောင်းမှာ သီတင်းသုံးနေတဲ့ ဦးဇင်းကလည်း ပြန်မဆက်ရဘူးလို့ အတိအလင်း မိန့်ကြား တယ်ဆိုပဲ ။
ဘာဖြစ်လို့လဲ .. ။
ဘယ်လိုဖြစ်ကြတာလဲ ... ။
ဘာမှ ဆက်စပ်လို့ မရ ၊ ရွာသားအများစုရဲ့ မျက်လုံးတွေကတော့ ကိုဘတူကို ချက်ချင်းပဲ ပြေးရိုက်တော့မယ့်ပုံ ။ နှုတ်ကသာ တရားခံလို့ မစွပ်စွဲပေမဲ့ ဒါဟာ ဘတူ လက်ချက်လို့ ပြိုင်တူလက်ညှိုးနေကြသလိုပဲ ။ ဘာလဲ ဘတူနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ ၊ ဒီအရုပ်ကြီး သက်တမ်းက နှစ်ဆွေးနေပြီပဲဥစ္စာ ။ ကျိုးချင်လည်း ကျိုးမှာပေါ့ ၊ ဘုရား ပြိုသွားတာမှ မဟုတ်တာ ။
ခက်တာက ရွာကလေးမှာ ဆွဲယူလိုက်သလို ခြောက်ကပ်သွားတာပဲ ။
ဧည့်ပရိတ်အပေါင်းက အလျှိုအလျှို ပြန်ကုန်ကြ တယ် ။ တောက်ခေါက်သံ တွေနဲ့ ရွာကလေးကို ပစ် ပေါက်ပြီး ကျောချမှ ဓားပြ မှန်းသိရတဲ့ အိုက်တင်တွေနဲ့ ။ တစ်ရက် ၊ နှစ်ရက်အတွင်း အားလုံးဟာ နိဋ္ဌိတံသွားတော့မယ့် အရိပ်လက္ခဏာတွေပါ ။ အိမ်ပြန်ရောက်တော့လည်း ကိုဘတူ မိန်းမက လက်ညှိုးတည့်တည့် ထိုးတယ် ။
“ ကိုဘတူရယ် မကြံကောင်းမစည်ရာတွေလျှောက်လုပ်တယ် ။ ရှင့်ဘက်က မှန်တယ်ဆိုတာ သက်သေထူချင်တာနဲ့ ဒီလောက်ကြီး လုပ်ပစ်ဖို့ မကောင်းပါဘူး ။ ရှင်ပဲ ငရဲကြီးမှာနော် ။ တစ်ရွာလုံး ဒါကြောင့် ပြောင်ပြောင်ရောင်ရောင်ဖြစ်နေတာ ၊ အားလုံးက ရှင့်ကို ကျေနပ်ကြမှာ မဟုတ်ဘူးနော် ၊ ကျုပ်တော့ ရင်လေးပါရဲ့ ”
“ နေပါဦး ၊ ဘာတွေဖြစ်လို့ ငါက ဘာတွေ လုပ်မိလို့လဲ ”
“ ရှင် ညက အိမ်ပြန် မအိပ်ဘူးလေ ၊ အဲဒါ ဇီဝကရုပ်တုကြီးရဲ့ လက်ကို ရိုက်ချိုးလိုက်တာ ရှင်မို့လား ”
ကိုဘတူ ပြာဝေသွားတယ် ။ အထိန်းအကွပ် မရှိ လုပ်ရမယ့် အထဲမှာ ဇနီးမယား မပါကောင်းလို့ ။
“ မင်းကွာ ငါ ဒီလောက် မိုက်ရိုင်းပါ့မလား ၊ ငါ ဟို ဘက်ရွာက တင်မြတို့ဆီ သွားတာ ။ တင်မြက ဒီရောက်နေလို့ ဘေးအိမ်မှာ ညအိပ်ခဲ့ရတာ ။ မယုံရင် အဲဒီအိမ်သားတွေကို သွားမေးကြည့် ၊ နေပါဦး အရုပ်ကြီး လက်ကျိုးတာလောက်ကို ဘာတွေ သဲသဲမဲမဲ ဖြစ်နေကြတာလဲ ။ ပြန်လုပ်ရတဲ့ ဟာကို ၊ အလှူငွေတွေ ဒီလောက်အများကြီး ရနေပြီပဲ ဥစ္စာ ”
“ အဲဒီ အလှူငွေကိစ္စကို ရှင် ထောက်ထောက်ပြီး မပြောနဲ့ ၊ အရုပ်ကြီး လက်ကျိုးသွားတော့ ဘာထွက်လာတယ် မှတ်လဲ ”
“ ..... ”
“ အရုပ်ကြီးလက်ရဲ့ အတွင်းဘက်မှာ ပိုက်တန်း လန်းနဲ့ တော်ရေ ၊ ပြီးတော့ အဲဒီပိုက်ကို ဘုရားဘေးက ရေကန်နဲ့ ဆက်ထားတာတဲ့ ။ တာဝန်ရှိသူတွေ ချက်ချင်း ရောက်လာပြီး မြေလှန်ပစ်တော့မှ အားလုံး ပေါ်ကုန်တာ ။ အဲဒါ အရုပ်ကြီး လက်ရိုက်ချိုးတဲ့သူက ရှင်ပဲလို့ အားလုံးက ပြောနေတာ ။ အသံကြောင့် ဖားသေ ၊ တော် လျှောက် ... လျှောက်ပြီး ...”
“ မဟုတ်ဘူး ... မဟုတ်ဘူး ... ငါမလုပ်ဘူး ”
ကိုဘတူ အော်သံကို ရွာသားတွေ ကြားကောင်း ကြားလိမ့်မယ် ။ ဒါပေမဲ့ နားဝင်ကြမှာ မဟုတ်ဘူး ။
••••• ••••• •••••
ဖြစ် ... ၊
ပျက် ... ၊
ဖြစ်ပြီးရင် ... ပျက်ရမှာ ဓမ္မတာပဲ ... တဲ့ ၊
ဘုရားဟောတာ ။
ဒီအဖြစ်အပျက် နောက်ပိုင်းမှာတော့ ရွာသားတွေ ဆက်ဆံရေးက ကိုဘတူ အပေါ် သိသိသာသာ တင်းမာ သွားကြတယ် ။ ရမယ်ရှာလို့ မရလို့သာ ပြဿနာ မတက်သေးတာ ။ ကိုဘတူ ကိုယ်၌ကလည်း ဒီအဖြစ်အပျက်ကို ကျေနပ်သလို ၊ မကျေနပ်သလို အီလည်လည်ကြီး ဖြစ်နေရတယ် ။ ရွာထဲလည်း လျှောက်စရာ နေရာမရှိ ။ သမိုင်းတွင်မယ့် ဒေဗေးကုန်း မြေပေါ်လည်း မသွားချင် ၊ တစ်ယောက်တည်း ကြောင်တိကြောင်ကန်းဖြစ်နေချိန်မှာ ရွာသူရွာသားတွေကတော့ သူတို့ ပေါင်းစည်းမှုနဲ့ သူတို့ ပင်မလမ်းကြောင်းအပေါ် ပြန်ရောက်သွားကြတယ် ။
ကိုဘတူခမျာ အစွန်းအထင်းတစ်ခုကို ဘယ်လို့ ချွတ်ရမလဲ ၊ တွေးမရချိန်မှာ အရူးစိန်သောင်းက လက်ခမောင်း ခတ်နေပါတယ် ။
“ ဘယ်ရမလဲကွာ ... လူလုပ်ရင် ဘာခံနိုင်မှာလဲ ။ ဘာမဟုတ်တဲ့ အရုပ်ကျတော့ ပေးကြကမ်းကြနဲ့ ငါ့ကျတော့ မသထာကြဘူး ။ အရူးတွေ …. ငါ့ကို လာပြိုင်လို့တော့ ဘယ်ရမလဲ ။ တစ်ဂူတည်းမှာ ခြင်္သေ့နှစ်ကောင် အောင်းရိုး ထုံးစံ မရှိဘူးကွ ... မှတ်ထား ”
⎕ အဲလိုထူး
📖ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း
၂၀၁၄ ၊ ဖေဖော်ဝါရီ
