❝ ကြွေဖို့လား ခြွေလို့လား ❞
▢ ကိုဂျီးအဲ
၁။
“အဟင့်... အဟင့်”
မိန်းမနှစ်ယောက် ဟိုဘက် ဒီဘက် ညှပ်ထိုင်ထားတဲ့ ကြားက ကောင်မလေးရဲ့ ငိုညည်းသံ သဲ့သဲ့။ သတိ လက်မလွတ်သေးပုံပဲ။ ထိန်းပွေ့ပေးထားတဲ့ ဘယ်ဘက်က အမျိုးသမီးရဲ့ပခုံးစွန်းကို ခေါင်းမှီရင်း ငိုညည်းလိုက်တဲ့ အသံ။ ဆံညှပ်ကို ပါးစပ်မှာ ကိုက်၊ လက်နှစ်ဖက်လုံး ဘီးလိုသုံးပြီး ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေတဲ့ ဆံပင်တွေကို ကြမ်းကြမ်းသွက်သွက်လေး ဖြီးနေရင်း ဟန့်လိုက်တဲ့ ညာဘက်က အမျိုးသမီးကြီးရဲ့အသံက မပီသ။
“ဝငိုဝါငဲ့”
နှစ်ချက်၊ သုံးချက်လောက် သပ်တင်ပြီးတဲ့ ဆံပင်ကို နောက်ဘက်မှာ စုဖွဲ့ထုံးပြီး ဆံညှပ်,ညှပ်လိုက်တယ်။ ဘာနဲ့မှ ဖုံးဖိမထားဘဲ ရိုးရှင်းစွာ ရင့်ရော်နေတဲ့ အမျိုးသမီးကြီးရဲ့ မျက်နှာက အတော်ကို တည်ကြည်တာ။
အတွေ့အကြုံများသူ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ သူတို့ရဲ့ နောက်ခုံမှာ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေတဲ့ ကိုမြင့်မြတ်တောင် ရောယောင်ပြီး တည်ငြိမ်သွားပြန်ပြီ။ အစောပိုင်းကတော့ ပူပင်သောကတွေထဲ သူလည်း လူးလူးလှိမ့်လှိမ့် ဖြစ်နေတယ်။ အခိုက်အတန့် အခု ကာလမှာတော့ ယာယီ သက်ပြင်းချနိုင်သေးတယ်။ ကောင်မလေး အခြေအနေက ထင်သလောက်တော့ မဆိုး။ သို့ပေသော်လည်း ဆူနာမီ လာတော့မယ် ဆိုရင် ပင်လယ်ပြင်မှာ ရေဆုတ်သွားတာက အရင်ဆိုလားပဲ။
••••• ••••• •••••
၂။
အလုပ်ခွင်က ဝန်ထမ်းနဲ့ စာသင်ခန်းက ကျောင်းသား ဆိုတာ များသောအားဖြင့် နာရီတွေကို စိတ်မရှည်တတ်ကြဘူး။ အလားတူပါပဲ။ အခုလည်း ပစ္စက္ခ အချိန်အကန့်ကို ကျော်လို့ ရရင် ကျော်၊ ရစ်လို့ရရင် ရစ် လုပ်ပစ်လိုက်ချင်တာက ကိုမြင့်မြတ်ရဲ့ ပြင်းပြတဲ့ဆန္ဒ။ သို့ပေသော်ငြား ဒီကွေ့မှာ ဒီလို တွေ့ ရမယ့် ဒီကံတရားကို ဉာဏ်များလို့တော့ မရ။ ကရွတ်ခွေပေါ်မှာ ကင်းတွေလို လျှောက်ရင်း ထင်သလို နင်းခဲ့ကြတယ်။ ကိုယ် ပြုတဲ့ ကံက လောကဓံ အဖြစ်နဲ့ ပြန်လာမှ...။
“အဟင့် ... အီး...အီး...”
နဖူးတွေ့ ဒူးတွေ့မှာ မူးမေ့လဲမတတ် သွေးပျက်နေ တဲ့ ကိုမြင့်မြတ်ရဲ့အတွေးစိတ်လှိုင်းတွေက ဓမ္မလိုင်းနဲ့ ကွန်တက်ဖြစ်နေတုန်း ဗြုန်းဆို လိုင်းပြန်ကျသွားပြီ။ မကြည့်ဘဲလည်း မျက်စိထဲ တစ်ဝက် နင်းနေတဲ့ ရှေ့က မြင်ကွင်းကို မရဲတရဲ စူးစမ်းတယ်။ ဘာများ ဖြစ်လို့လဲ။
“မငိုနဲ့.. ဘာမှ မဖြစ်ဘူး”
အမျိုးသမီးကြီးက ဟန့်တားလိုက်ပေမဲ့ ငိုသံသဲ့သဲ့က ဆက်ထွက်နေမြဲ။ နေရတာက ခြေရောလက်ပါ မဆန့်သာ။ မြင်နေ ကြားနေရတဲ့ စိတ်မချမ်းသာစရာက သူ့ရှေ့မှာ၊ လက်တစ်ဝါးစာ ထိုင်ခုံကျောမှီပဲ ခြားတယ်။ ကိုမြင့်မြတ် ခေါင်းထဲ ပုစဉ်းရင်ကွဲတွေ ဝင်အော်နေသလို ညံစီစီ ဖြစ်လာပြီ။ အာရုံပြောင်းပြီး စောင်နဲ့ ခေါင်းအုံးကို တွန်းရွှေ့၊ လဲတော့မယ့် ခြင်းကိုလည်း နေရာ ပြန်ချထားလိုက်တယ်။ ခြင်းထဲမှာက ရေဘူး၊ ထမင်းချိုင့်၊ တိုလီမုတ်စ တချို့နဲ့ ပြီးစလွယ်ခေါက် ထည့်ထားတဲ့ အဝတ်နွမ်း တစ်စုံက ခပ်ကုပ်ကုပ်။
••••• ••••• •••••
၃။
ကောင်မလေးအသံက တိတ်သွားပြန်ပြီ။ ကိုမြင့်မြတ်ရဲ့ စိတ်အစဉ်ကတော့ မငြိမ်သက်သေး။ ကောင်မလေးကိုလည်း သနားတယ်။ မကြုံဖူးတဲ့ အဖြစ်မို့လည်း ကိုမြင့်မြတ်ရဲ့ စိုးရိမ်စိတ်က ထိတ်လန့်မှုဆီ ပြောင်းနေပြီ။ လက်ဖျား အေးစက်စက်ကို ဖျစ်ညှစ်ဆုပ်နယ်ရင်း စိတ်အားတင်းပေးနေတာက လူနာ ကောင်မလေးကို မဟုတ်ဘူး၊ သူ့ကိုယ် သူ။ တစ်ပါးသူကို မီးဟပ်ရင် စုတ်သပ်ရုံနဲ့ ပြီးပေမဲ့ ကိုယ့်ဆီကို မီးလာဟပ်ရင်တော့ ဘယ်မှာ သတိကပ်နိုင်ပါ့မလဲ။ လူပဲလေ။ အခြေအနေသာ ဆိုးခဲ့ရင် ကောင်မလေးနဲ့ သူ ဘယ်သူက သွေးအရင် လန့်မလဲ ဆိုတာ ကိုမြင့်မြတ် ကိုယ်တိုင်လည်း မမှန်းဆနိုင်တော့။ ကောင်မလေး အဆင်ချောမှ ကိုယ်တွေလည်း ဒုက္ခအေးမှာမို့ ကိုမြင့်မြတ်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းအစုံက လှုပ်ရွရွ ဖြစ်လာတယ်။ ဟုတ်သားပဲ၊ အင်္ဂုလိမာလသုတ်ကို အလွတ်နီးပါး ရထားတာ ဥစ္စာ။ အဲ... ရွတ်ပါမယ် ဆိုမှ စ၊ လယ်၊ ဆုံး လုံးလုံးကို ဖော်မရဘူး။ “ဘဂိနိ” က “နှမ” ဆိုတာပဲ မှတ်မိပြီး ပါဠိရော၊ အနက်ပါ ခေါင်းထဲက မထွက်တာလား၊ ခေါင်းအပြင်ဘက် ထွက်သွားတာလား မသိ။
ဒါပေမဲ့ အသံဗလံတွေက အခုထိ ဆက်မထွက်လေ တော့ ကိုမြင့်မြတ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားတယ်။ တင်ပျဉ်ခွေထားတဲ့ သူ့ခြေထောက်နား တိုးလာပြန်တဲ့ ခေါင်းအုံးကို ပြန်တွန်းလိုက်ရင်း ရှေ့က ကောင်မလေးဆီကိုလည်း မေတ္တာတွေ ဒရောသောပါး ပို့ပေးလိုက်တယ်။ “အန္တရာယ် ကင်းပါစေဗျာ”။ ဒီတစ်ခါ ငြိမ်သွားတာ အတော် ကြာတယ်။ အကြံ ရလာတာနဲ့ အင်္ကျီအိတ်ထဲက ဖုန်းကို ထုတ်ပြီး ကြည့်လိုက်တော့ ဖုန်းလိုင်းက ကောင်းကောင်း မိတယ်။ တော်ပါသေး။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်ကို ဆက်ရမယ်မှန်း မသိ၊ ဒုက္ခပဲ။
••••• ••••• •••••
၄။
“အီးဟီးဟီး... အီးဟီးဟီး...”
“မငိုပါနဲ့အေ၊ စိတ်တင်း ထားမှပေါ့၊ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး”
“အိ... အိ... အီး...”
သွားပြီနဲ့ တူတယ်။ ဒီတစ်ခါ ငိုသံက ပိုစိပ်လာပြီ။ ဘာမှ မဖြစ်ဘူးလို့ ပြောနေတာက နေသာသပ လေညာက လူ။ ကာယကံရှင်က သူ့ဝမ်းနာ သူမှ သိမှာပဲ။ အထဲက ကလေးက တိုးနေသလား၊ ကန်နေသလား။ နာလို့လား၊ ကြောက်လို့လား၊ နှစ်ခုလုံးကြောင့်လား မသိရတဲ့ ဒီငိုညည်းသံက ပုဒ်မတပ် အပြစ်ပေးမယ် ဆိုရင်တောင်မှ ရပ်ဖို့ကတော့ ဝေးသေး။ ကောင်မလေး ကိုယ်တိုင်တောင်မှ သူ့အလိုကျ ရပ်မပစ်နိုင်တဲ့ဟာ။
ကိုမြင့်မြတ်လည်း လက်ထဲက ဖုန်းတစ်လုံးနဲ့ မျောက်အုန်းသီးရသလို ဖြစ်နေပြီ။ ဘယ်ကို ဆက်ရမယ် မှန်းသာ မသိတာ၊ တစ်ဖက်က တုံ့ပြန်မှုက ချောမွေ့ပါ့မလားလို့ တွေးမိပြန်ရော။ ဖုန်းတစ်ချက် ဆက်လိုက်တာနဲ့ ဝီးခနဲ ရောက်လာပြီး အမြန်ဆုံး ဆေးရုံ ပို့လိုက်တော့ ကိုယ်ဖိရင်ဖိနဲ့ အသက်ကယ်ဖို့ ကြိုးစားကြ၊ ငွေရေးကြေးရေးကို မေးလည်း မမေး၊ ပြောလည်း မပြောဘူး။ ဪ... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး နိုင်ငံခြားရုပ်ရှင်ပြကွက်က အတွေးထဲ ဝင်လာပါလိမ့်။ တောကြီးမျက်မည်း မဟုတ်ပေမဲ့ လူနေကျဲ၊ ဖွံ့ဖြိုးမှု နည်းပြီး မြို့ကို သွားရတာ ခက်ခဲ တဲ့ အခုလို နေရာမျိုးမှာ ဟိုနေရာကို မျက်စောင်းတောင် မထိုးနိုင်တော့ဘဲ မျက်စပဲ ပစ်နေရတဲ့ ကိုယ်ဝန်ဆောင် ကောင်မလေးကြောင့် စိတ်ဆင်းရဲလိုက်တာ။
••••• ••••• •••••
၅။
“ဟင်း...ဟင်း...ဟင်း... အမယ်လေး...”
ကားကို သတိထား မောင်းနေတဲ့ ကိုပေါက်ကြီးက ညည်းသံ ပြင်းလာတဲ့ ကောင်မလေးကို ငဲ့စောင်း အကဲခတ်လိုက်တယ်။ သူ့ဘေးက ထိုင်ခုံမှာ အနှီ အမျိုးသမီးသုံးယောက်က မှီသူမှီ၊ ပွေ့သူပွေ့။
“ရောက်တော့မှာ...ရောက်တော့မှာ”
သူတို့နောက်က ယာဉ်မောင်းအိပ်စင် ခပ်ကျဉ်းကျဉ်းပေါ်မှာ ဒူးထောင်ပေါင်ကား ဖြစ်နေတဲ့ ကိုမြင့်မြတ်က အဟုတ်မှတ်လို့ ကြည့်လိုက်တော့ ရှေ့နားမှာက လမ်းကြေးကောက်တဲ့ မောင်းတံဂိတ်။ ခရီးကဖြင့် အခုမှ တစ်ဝက်ကျိုး ရှိသေးတာကို။ ခုချိန်မှာ ကိုမြင့်မြတ် အကြောက်ဆုံးက စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ် ပစ်လိုက်မယ့် ကောင်မလေးရဲ့ အသံ။ ဝေဒနာရဲ့ အမြင့်ဆုံး အဆင့်မှာ ကောင်မလေး မီးဖွားလိုက်မှာက ခြေက ဖွားလား၊ ခေါင်းက ဖွားလား။ ကလေးရော၊ မိခင်ပါ ဘေးကင်းပါ့မလား။ ကလေးနဲ့ မိခင်ကြားက အချင်းလား၊ ချက်ကြိုးလား၊ ဒါကို ဘာနဲ့ ဘယ်လိုများ ဖြတ်ကြမှာလဲ။ ကားပေါ်ပါ လက်နက်ပစ္စည်းက ကွင်း၊ ခွ၊ စပန်နာ၊ ပလာ ယာနဲ့သံပိုက်လုံး။ ပိုပြီး ခွကျတာက ကိုပေါက်ကြီးနဲ့ ကိုမြင့်မြတ်က လူပျိုကြီးတွေ။ ရုန်းရင်းဆန်ခတ်နဲ့များ မွေးချလိုက်ရင် ဘက်ချလာကြီး နှစ်ယောက်သား ကားရပ်ပြီးမှ ခုန်ချမှာလား၊ မောင်းရင်းတန်းလန်းက ခုန်ချသွားမလား ဆိုတာက လက်တွေ့ကျမှ သိရမယ့် အဖြေပဲ။
ဒီသုံးဦး ကားပေါ် ရောက်လာကတည်းက ကိုမြင့်မြတ်က ဆင်းပြေးနေချင်တာ။ တစ်နေကုန် ခြေလျင်လျှောက်မှ အိမ်ပြန်ရောက်မှာမို့သာ။ ကျောက် သယ်တဲ့ သူတို့ ကားကြီးက ကားလေးတွေလောက် မသွက်။ လမ်းကလည်း ကျဉ်းသေး။ ကားပေါ်မှာတင် ကလေး ထွက်ကျလာရင်၊ လမ်းမှတင် တစ်ခုခု ဖြစ်ရင် ဆိုပြီး အတွေးတွေ တစ်သီကြီးနဲ့ သူက သွေးပျက်နေတာကိုး။
ကိုပေါက်ကြီးက ဘယ်လို ခေါ်ခေါ် သူ့ကားနဲ့ မလိုက် ခဲ့ရင်ကောင်းသား၊ ဪ... အဖော်မပါတဲ့ ခရီးဝေးမို့ ခေါ် တာဥစ္စာ။ ဒီမိန်းမ သုံးယောက်ကို မတင်ဖြစ်ခဲ့ရင် ကောင်းသား၊ ဪ... အရေးကြီးတဲ့ မွေးလူနာ ကားရှားတဲ့ လမ်းပေါ် အမြင်မတော် ဖြစ်နေတာကို။ လူမှုကူညီရေးအသင်းလို့ စာကပ်ထားတဲ့ ကားက လူနာတင်ပြီး ထွက်လာတာ ရွာစည်းရိုးနဲ့မှ တစ် ခေါ်သာသာလောက် ကွာသေး၊ ရေပိုက် ပေါက်သွားလို့တဲ့။ အေးလေ... ခြောက်ပြစ်ကင်းတဲ့ ကားရယ်လို့ ဘယ်မှာ ရှိလို့တုံး။ ပြစ်ချက် ရှာနေတဲ့ ကိုမြင့်မြတ် ရှေ့မဆက်တတ်တော့တဲ့အဆုံး ကားတားတုန်းက ဦးဆောင်ခဲ့ကြတဲ့ အနီရောင်မျက်လုံးတွေနဲ့ ကားဆရာရယ်၊ လူကတော့ ကားပျက်နားပဲ ချန်နေရစ်ခဲ့ပြီး လွှဲစာပဲ ရေးပေးလိုက်တဲ့ ရွာက ကျန်းမာရေး ဆရာမရယ်။ ဒီနှစ်ယောက်ကိုပဲ စိတ်အချဉ် ပေါက်လာတယ်။
••••• ••••• •••••
၆။
“အမယ် လေး...အင်း... အင်း... ဟင်း...”
“ရောက် တော့ မှာ၊ ရောက်တော့မှာ”
“အိ... အိ... ဟီး...အမယ်လေး”
“ပွမ်... ပွမ်”
ဪ အရေးထဲ ဒီမှာ အရေးကြီးပါတယ် ဆိုနေ၊ အတော်ခက်တဲ့ လူတွေ။ လမ်း ကျဉ်းပါတယ်ဆိုမှ ကတ်တီး ကတ်ဖဲ့နဲ့။ လမ်းဘေး ချရှောင်ပေးလိုက်ရင် သူ့အမေလင်က ဆိုင်ကယ် ပေးမစီးမှာ မဟုတ်လို့လား။ ဟုတ်ပ။
အမြဲတမ်း ကူးသန်းနေကျလမ်း မဟုတ်တော့ ရောက်တော့မယ် အသံကြားတိုင်း လမ်းဘေး ဆိုင်းဘုတ်တွေကို ငုံ့ကြည့်မိလည်း ရွာအမည်တွေပဲ တွေ့နေရတဲ့ ကိုမြင့်မြတ်က အမျိုးသမီးကြီး စကားကို မယုံချင်တော့ဘူး။ အခုလည်း ဟော... ဟုတ်သားပဲ။ မြို့လေးရဲ့ ဆင်ခြေဖုံးတော့ ရောက်လာပြီ။ ငိုညည်းသံကလည်း ဗော်လူးရော စပိပါ တင်လာပြီ။ ကားကြီးကတော့ တလှုပ်လှုပ်နဲ့ သွားနေမြဲ။ ကိုမြင့်မြတ်က ဂနာမငြိမ်။ ရောက်ခါနီးလို့များ စိတ်လျှော့မချလိုက်နဲ့နော် ကောင်မလေး၊ တင်းထားဦး။ လမ်းပေါ်၊ လမ်းဘေး တွေ့သမျှ အကုန်ငေးရင်း ကိုမြင့်မြတ် အာရုံပြောင်း ကြည့်တယ်၊ မရဘူး။ မျက်နှာလွှဲပြီး ပစ်ကြည့်နေတဲ့ ခဲက ဒီအနားပဲ ပြန်ကျလာနေတာ။ ကိုမြင့်မြတ်ကြီးက ဖောင်မစီးဘဲ မီးနေသည် ကလေးမနဲ့ အပြိုင်လိုက်ပါ စီးမျောနေပြန်ပါပြီ။ ဇောချွေးတွေကြောင့် စေးထန်းထန်း ဖြစ်လာတဲ့ လက်ဖဝါးနှစ်ဖက်ကို ခါးပုံစနဲ့ ရစ်ပတ်ပြီး လိမ်ထားတယ်။ ဆင်ကောင်ကြီး အမြီးကျမှ မတစ်လိုက်ပါနဲ့ဗျာ။ အရေးထဲ ရှေ့နားဆို ရောက်ရမယ့် ဆေးရုံကလည်း ရောက်ခဲလိုက်တာ။
••••• ••••• •••••
၇။
ဟား.. အခုကျတော့လည်း စက်သံမှ တစ်ပါး ဘာသံမှ မကြားရတော့ဘူး။ ကားပေါ်က လူအားလုံး ဣန္ဒြေရနေကြပြီ။ ဆေးရုံ အဝင်ဝက ကျန်းမာရေးဌာနရဲ့ လိုဂိုက ကိုမြင့်မြတ်ရဲ့ သောကတွေကို ခါချပစ်လိုက်ပုံက ယုံတောင် မယုံဘူး။ ကလေးမတို့တွေတော့ မသိဘူး ကိုမြင့်မြတ် ကတော့ သက်မဲ့က ပေးတဲ့ စိတ်ခွန်အားကြောင့် တက်ကြွလန်းဆန်းသွားပြီ။ ဘီးလှိမ့်ရုံ လှိမ့်ရင်း ဆေးရုံဝင်းထဲ ဝင်လာပြီး ငြိမ့်ခနဲ ရပ်သွားတဲ့ ကားကြီးဆီ အားလုံးရဲ့ အကြည့်တွေ စုပြုံနေကြတယ်။ ကားနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်ကနေ လျှောက်လာနေကြတာက ဆရာဝန်ရော၊ သူနာပြုတွေ ပါ, ပါတဲ့ လူတစ်အုပ်။ ကား ဆီကို တစ်ချက်ပဲ ဝေ့ဝဲ ကြည့်ကြရင်း ဆေးရုံ အဆောက်အဦထဲ တန်းဝင်သွားကြပါရော။ နေကြပါစေ။ ဖော်ရွေပျူငှာ နေရအောင်က ဟိုတယ်လည်း မဟုတ်၊ ရှော့ပင်းစင်တာလည်း မဟုတ်။
ကိုပေါက်ကြီးက ပွေ့ချပေးလိုက်တဲ့ အငိုမင်းသမီးလေးကတော့ ဗိုက်ကြီးကော့ပြီး ဆေးရုံထဲ ဝင်သွားတာမှ တန်းလို့၊ တွဲစရာတောင် မလိုဘူး။ ခေါင်းအုံး၊ စောင်၊ ဆွဲခြင်းတွေကို ကားပေါ်ကနေ ကိုမြင့်မြတ် ချပေးနေပုံက တက်တက်ကြွကြွ။ စောစောတုန်းက သေမင်းတံခါးဝကို ကောင်မလေးနဲ့ အပြိုင် မဆီမဆိုင် ဝင်တိုးနေတာကို သူ ကိုယ်တိုင်က လွဲပြီး ဘယ်သူ သိတာ မှတ်လို့။
“ကားခ ဘယ်လောက် ပေးရမလဲ ငါ့မောင်”
“ရောက်တော့မှာ” အမျိုးသမီးကြီးက ကိုပေါက်ကြီးကို မေးနေတယ်။
“ဟာ... ပေးစရာ မလိုပါဘူးဗျာ၊ ကြုံလို့ ကူညီရတာ”
“ကျေးဇူးပါတော် မောင်မင်းကြီးသားတွေ ထီပေါက်ပါစေ၊ နှစ်လုံး၊ သုံးလုံး ပေါက်ပါစေ။ ကျုပ်တို့ကလည်း တစ်ရွာတည်းသားတွေလေ။ အလုပ်ပစ်ပြီး လိုက်လာရတာ။ သားချင်းတော်လို့ မဟုတ်ဘူး။ ကလေးမလေးက အမေလည်း မရှိ၊ ယောက်ျားလည်း မရှိ၊ ကဲ သွားရော့နော်။ ကြုံရင် ရွာလည်း ဝင်ခဲ့နှော”
ရွာဓလေ့ ရပ်ဓလေ့နဲ့ ပြောတဲ့စကားက ရိုးပေမဲ့ အသက်ဝင်တယ်။ သူတို့လည်း အဆောင်ထဲ ဝင်သွားရော ကိုမြင့်မြတ်တို့ ကားကြီးလည်း ပဟေဠိမျက်လုံး တစ်ပြုံကြီးကို နောက်ချန်လိုက်ပြီး ဆေးရုံဝင်းထဲက ထွက်ခွာခဲ့ပါပြီ။
••••• ••••• •••••
၈။
ဪ... မိဘ မရှိရှာတော့တဲ့ ကောင်မလေး။ ဘာရှိသေးမှာလဲ ရှိလှမှ ဆယ့်ရှစ်၊ ဆယ့်ကိုး။ အင်း... ညည်းတာတောင် ယောင်ပြီး “အမေ” လို့ တစ်ခွန်း မတ။ ဒါ့ထက် ကလေးမရဲ့ယောက်ျားကရော ရှေ့ကလည်း မကြို၊ အတူလည်း မပါ၊ နောက်ကလည်း မလိုက်လာ။ ဘယ်လို သူကောင်းသားပါလိမ့်။ သူ့မိန်းမများ မပဋာလို ကိုယ့်ဟာကိုယ် မွေးစမ်း ဆိုပြီးတော့များ...၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီကောင်က သေသွားလို့လား၊ မဟုတ်ရင်... ကျွတ်...။
ဘာလိုလိုနဲ့ သူတို့ဟာ အသက် နှစ်ချောင်းကို ကယ်တင်ခဲ့တဲ့ အမည်မဲ့၊ အဖွဲ့မရှိ၊ ရန်ပုံငွေဗလာနဲ့ ဗော်လံတီယာတွေပါလားလို့။ ချောင်ချိသွားတဲ့ ကားခေါင်းထဲမှာ အခန့်သားကြီး ထိုင်လိုက်ရင်း ကိုမြင့်မြတ် တွေးနေမိတယ်။ မွေးလူနာ မပါမှ ဂီယာကုန် သုံးခွင့်ရတဲ့ ကားက တအားကို ပြေးနေလေရဲ့။ ဟိုးအဝေးက ကျောက်ကွင်းဆီကိုပါ။ ခရီးက ဝေးတာမို့ နောက်တစ်ခေါက်စာ အချိန်ရဖို့ ကိုပေါက် ကြီး မောင်းလိုက်ပုံများ တစ်ချက်တစ်ချက်ဆို ကားက အလျား ခုန်နေသလိုပဲ။ ကိုမြင့်မြတ်ကတော့ အရေးပေါ် ကေ့စ်နဲ့ ဆေးရုံရှေ့ ပြန်မဝင်ရဖို့ ဘုရားတ,နေမိပြီ။
••••• ••••• •••••
၉။
ကိုမြင့်မြတ်တို့ ကားလည်း ကမ်းနားလမ်းပေါ် ရောက်လာပြီ။ လူနေအိမ်ခြေ မရှိတဲ့ လမ်းပိုင်း။ အခြားလမ်းတွေ ထက်လည်း အသွားအလာ ကျဲတယ်။ နှစ်ကြိမ်မြောက် ခေါင်းထောင်ထ, လာတဲ့ ကို မြင့်မြတ်ရဲ့ အကြောက်ကြီးရောဂါလည်း ရပ်စဲသွားပြန်ပြီ။ လွှတ်တော်ဝင်း၊ ပြီးရင် ဂေါက်ကွင်း၊ ပြီးရင်တော့ ကျောက်ကွင်းကို ရောက်ပြီ။ အဲ... ဒါပေမဲ့ လမ်းလည်း လမ်းမို့ ကန်လည်း ကန်မို့၊ မြစ်ကမ်းလည်း မြစ်ကမ်းမို့ သူတို့နဲ့ လွတ်အောင် ရှောင်လို့ကို မရတဲ့ ဟာတွေတော့ တွေ့နေရပြီ။
အခုလို နေရာမျိုးဆို မမြင်ကွယ်ရာလို အချိုးမျိုးနဲ့ လမ်းမကို ကျောပေးပြီး နှလုံးသွေးတွေ ဆူပွက်နေကြတာ။ မပြောလိုက်ချင်ဘူး။ ယောက်မကို (ဟုတ်ပေါင်) ဆိုင်ကယ်ကို နောက်ပြန် ခွပြီး မြင်းလုပ်စီးနေတဲ့ သမီးအလှ မိဘကို မေ့နေမှာများ ခေါ်ပြလိုက်ချင်တယ်။ ခုပဲကြည့်...ဟော .. တစ်တွဲ၊ ဟော...တစ်တွဲ၊ ဒါက ရင်ချင်းဆက် အတွဲ။ အမယ် ငနာလေးက လမ်းကို ကျောပေးလို့၊ ဂန်းနာမလေးကဆို ပြောင်လိုက်တဲ့ အခွက်၊ ကိုမြင့်မြတ်ကို ပြန်စိုက်ကြည့်နေလို့ ကိုမြင့်မြတ် ကပဲ အကြည့် လွှဲလိုက်ရတယ်။ ဘာရှိသေးလို့လဲ၊ ရှိလှမှ ဆယ့်ရှစ်နှစ်၊ ဆယ့်ကိုးနှစ်။ နာရီပိုင်းပဲ ခြားသေးတဲ့ မလှမ်းမကမ်းက အတိတ်ကို ပြန်သတိရပြီး လွှတ်ခနဲ ထွက်ကျလာတဲ့ ကိုမြင့်မြတ်ကြီးရဲ့ စကားသံက ပီပီသသ။
“လုပ်ကြပေါ့ကွာ၊ ပြီးရင်တော့ ငါးပိသည်လေးတွေက အိပ်၊ ဆားသည်ကြီးတွေက ခွေးမောင်း... ဟင်း”
ကားမောင်းရင်း လမ်းညွှန်ဆိုင်းဘုတ် ကြည့်သလို၊ ထိုထိုသော ဟာလေးတွေကို ဝေ့ကြည့်လာခဲ့တဲ့ ကိုပေါက်ကြီး သဘောပေါက်တာ မြန်တယ်။ ကိုမြင့်မြတ်ရဲ့ စကား အဆုံးမှာ ပြုံးချိန်တောင် မယူတော့ဘဲ ဝါးလုံးကွဲ ရယ်လိုက်တာကိုး။
“ဟားဟားဟားဟားဟား.. ဟား... ဟား..ဟား...”
▢ ကိုဂျီးအဲ
📖 ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံ မဂ္ဂဇင်း
မေ ၊ ၂၀၁၆
