❝ မိုး ... ရွာမယ် ဆိုရင်လေ ❞
( ခန့်ညီဖေ )
နံနက်ခင်း ၁ဝ နာရီခန့်သာ ရှိသေးသော်လည်း နေက အတော် ပြင်းနေချေပြီ ။ ကောင်းကင်ပြင် တစ်ခုလုံးသည်လည်း ကြက်မ တစ်ဝပ်စာပင် မိုးတိမ်တို့ မရှိဘဲ ပြာလဲ့စွာ ကြည်လင် တောက်ပနေသည် ။ ရင့်ကျက်ခါစ သစ်ရွက်စိမ်းများပင် နေအပူရှိန်ကြောင့် ညှိုးရော်ရော်ရှိနေ၏ ။ တစ်ခါတစ်ရံမှသာ တိုက်ခတ်လာသော လေပြည်သည်လည်း အပူငွေ့ကြောင့် မလတ်ဆတ်သလို ခံစားနေရသည် ။ ကြည့်လေ ၊ မြင်လေရာ ဝန်းကျင်တွင် အပူရှိန် တညီးညီးဖြင့် နွမ်းဖတ် နေကြသည် ။ အခါတိုင်း ဓာတ်ကြိုးများပေါ်တွင် အမြဲ နားနေတတ်ကြသော ခိုငှက် တစ်အုပ်ပင် မတွေ့ရတော့ ။ သူတို့လည်း သစ်ပင်ရိပ် ၊ တိုက်ရိပ်များ၌ အပူခို နေရှာကြရော့မည် ။
ကိုဝင်းတာသည် သူ၏ စွပ်ကျယ်ရင်ဘတ်ကို တစ်ချက် နှစ်ချက် ဆွဲခါလိုက်ရင်း လေဝင်လာအောင် လုပ်နေသည် ။ လက်တစ်ဖက်တွင် ယပ်တောင်ကိုင်လျက် လေပူ တစ်ချက်ကို နွမ်းလျစွာ မှုတ်ထုတ်လိုက်၏ ။ ပြင်းထန်လွန်းလှသော နေရောင်ကြောင့် မျက်စိကို အသာ မှေးပြီး နဖူးကြောများကို ရှုံ့ကြည့်နေရသည် ။ နှစ်နှစ်သားခန့်ရှိ ပိတောက်ပင်ပျိုအောက်တွင် ခေတ္တရပ်နေရာမှ အိမ်အတွင်းသို့ လေးကန်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် ဝင်လာခဲ့၏ ။ အိမ်ရှေ့ဝရန်တာတွင် ထိုင်နေလျက် အတွေး ပွားနေမိပြန်သည် ။
••••• ••••• •••••
လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်ခန့်က လောင်ကျွမ်းခဲ့သော မီးကြီးကြောင့် ကိုဝင်းတာတို့ လမ်းလေးထဲတွင် သစ်ပင်ကြီးများ မရှိတော့ပေ ။ ပြန်လည် စိုက်ခဲ့သော အပင်လေးများမှာလည်း လောက်လောက် လားလား မကြီးသေး ။ တစ်နှစ်ထက် တစ်နှစ် ပိုပိုပူလာနေသော ရာသီဥတုကို သတိ ထားမိသည် ။ အထူးသဖြင့် သစ်ပင်ကြီးများ မရှိသော မီးလောင်ပြင်၌ တည်ရှိနေသည့် ကိုဝင်းတာတို့ လမ်းလေးမှာ ပိုပူပြင်း နေသယောင်ယောင် ။
မီးကြီးလောင်ပြီး နောက်ပိုင်း ကိုဝင်းတာတို့ လမ်းကလေးတွင် အပြောင်းအလဲ များစွာ ဖြစ်ခဲ့ရသည် ။ ငယ်စဉ် ကတည်းက ရှိနေခဲ့ကြသော စိမ်းစိမ်းစိုစို သစ်ကြီးဝါးကြီးများလည်း မရှိတော့ ။ ငယ်စဉ် ကတည်းက ပေါင်းသင်းဆက်ဆံလာခဲ့ရသော မိတ်ဆွေ ၊ သူငယ်ချင်း ၊ အိမ်နီးနားချင်းများမှာလည်း မရှိသလောက်ပင် ရှားခဲ့ပြီ ။ အများစုမှာ လက်ရှိ မြို့ထဲ ရပ်ကွက်များမှ မြို့သစ် ရပ်ကွက်များဆီသို့ ပြောင်းရွှေ့သွားခဲ့ကြရလေပြီ ။ ကိုဝင်းတာတို့ ခေါင်းရင်းခြံမှ အရီးစိန်တို့ မိသားစုပင် မြို့သစ်၌ နေသားကျ နေလောက်ပြီ ထင်၏ ။
ငယ်စဉ်က ပြေးလွှားဆော့ကစားခဲ့ဖူးသော အရီးစိန်တို့ ခြံဝင်းကြီးနှင့် ငယ်သူငယ်ချင်းများကို လွမ်းနေမိသည် ။ သဘာဝဘေး အန္တရာယ် ၊ ရန်သူမျိုးငါးပါး ဘေးအန္တရာယ်တို့ကြောင့် ဘဝတွေ များစွာ ပြောင်းလဲခဲ့ရပြီ ။ ကိုဝင်းတာသည် ခေါင်းရင်းခြံမှ အုတ်တံတိုင်း မြင့်မြင့်ကြီးကို စိတ်မသက်မသာဖြင့် ငေးကြည့်နေမိ၏ ။ အရီးစိန်တို့ ခြံကို ဝယ်ယူလိုက်သော သူဌေးသည် ခြံဝင်း ပတ်ပတ်လည်ကို အုတ်တံတိုင်း အမြင့်ကြီး ကာရံပစ်လိုက်သည် ။ ခြံဝင်းအတွင်း ခေတ်မီလှပ ခံ့ညားသည့် နှစ်ထပ်တိုက် မြင့်မြင့်ကြီး တစ်လုံးကို ဆောက်လိုက်သည် ။ ခြံဝင်းအတွင်း မြက်ခင်းစိမ်းစိမ်းနှင့် အလှပန်းပင်များကိုလည်း စိုက်ပျိုးထား၏ ။ “ အရှင်မွေး နေ့ချင်းကြီး ” သော သစ်ပင်ကြီးများကို အစီအရီ စိုက်ထားသော သူ့ခြံကြီးမှာ အေးချမ်းလှပနေပါသည် ။ ခြံဝင်းတံခါးကြီး ကိုလည်း အခိုင်အမာ ပြုလုပ်ထားပြီး အစဉ်အမြဲ ပိတ်ထားလေ့ရှိ၏ ။ ရပ်ကွက်ပတ်ဝန်းကျင်နှင့်လည်း အဆက်အဆံ သိပ်မရှိလှပေ ။ အိမ်နီးနားချင်း ဖြစ်သူ ကိုဝင်းတာပင် ပိုင်ရှင်သူဌေး ဖြစ်သူအား တစ်ခါတစ်ရံ ကားဖြင့် အဝင်အထွက် ၊ ဖြတ်သွားဖြတ်လာ လောက်သာ ရိုးတိုးရိပ်တိပ် တွေ့ဖူး၏ ။ သူတို့ အိမ်မှ ကားမောင်းသူ ကိုငွေစိုး နှင့် ထမင်းချက် အကူ ကောင်မလေး လုံးလုံး တို့နှင့်သာ ကောင်းကောင်း သိကျွမ်းသည် ။ လုံးလုံး ကလည်း ဈေးသွား ငါးဝယ် ၊ အပြင်ထွက်တိုင်း ကိုဝင်းတာတို့ အိမ်သို့ ဝင်ဝင်လာတတ်ပြီး ဇနီးသည် မခင်သစ်နှင့် စကားလက်ဆုံ ကျလေ့ရှိ၏ ။ ကိုဝင်းတာ တို့မှာ တစ်ဖက်ခြံ နှင့် ပတ်သက်ပြီး သူဌေး လင်မယားအမည်နှင့် သားသမီး သုံးဦးရှိသည် ဆိုသော အကြမ်းဖျင်းလောက်သာ သိကြလေသည် ။
••••• ••••• •••••
“ ပူလိုက်တဲ့ ရာသီဥတု ၊ မိုးကလည်း မရွာတော့ ပိုဆိုးသေး ၊ ညကလည်း အိပ်ရေးက မဝတော့ လူကို မူးနောက်နောက် ဖြစ်နေတာပဲ ။ ဒီကြားထဲ မီးက ပျက်တော့ မီးစက်သံကြီးက နှိပ်စက် ပတ်ဝန်းကျင်ကိုလည်း အားမနာဘူး ၊ ကျုပ် ပါးစပ်နဲ့တော့ တွေ့တော့မယ် ... တကတဲ ”
ဗျစ်တောက်တောက် ရေရွတ်ရင်း နံဘေး ဝင်ထိုင်လာသည့် မခင်သစ်၏ အသံကြောင့် ကိုဝင်းတာ တစ်ယောက် အတွေးစ ပြတ်သွားပြီး ဘေးလှည့်ကြည့်လိုက်မိ၏ ။ ထဘီကို ရင်ရှားထားပြီး လက်တစ်ဖက်တွင် ယပ်တောင် ကိုင်လျက် မသက်မသာ ညည်းညူနေသော အိမ်သူကို ငေးကြည့်မိ၏ ။ မခင်သစ်၏ ရင်တွင်းဖြစ် အပူများသည် ကိုဝင်းတာ ကိုပါ ကူးစက်လာသည် ။
“ မရွှေသစ် ... ဘာတွေ တင်းနေတာတုံး ရာသီဥတုက ပူပူနဲ့ ၊ ဒေါသတွေ သိပ် ကြီးမနေနဲ့ဦး ၊ တော်ကြာ ဦးနှောက်သွေးကြောပြတ်သွားမှ ငါ့မှာ ကလေး နှစ်ယောက်နဲ့ ယောင်လည်လည် ကျန်ခဲ့နေရဦးမယ် ”
ကိုဝင်းတာ၏ စကားအဆုံး မခင်သစ်က လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော ယပ်တောင် ကို “ ဘတ် ” ခနဲ အောက်ပစ် ချလိုက်ပြီး -
“ ဘာတွေ တင်းရမှာတုံး ၊ တော်ပဲ စဉ်းစားကြည့်လေ ရာသီဥတုကပူ ၊ မီးက ပျက် ၊ အိပ်ရေးက မဝတော့ ဒေါသဖြစ်တာပေါ့ ။ ကျုပ်တို့လို ဝ , တဲ့ သူတွေက ပိုပူတယ်တော့ ၊ တော့်ခန္ဓာကိုယ် ငါးဖောင်ရိုးနဲ့တောင် ဘယ် လောက်ပူနေတုံး ၊ ကိုယ်ချင်းစာပါဦး ကိုဝင်းတာရဲ့ ။ ပြီးတော့ ကြည့်ဦး ၊ ဟိုဘက်ခြံက သူဌေးမင်းတို့လေ မီးပျက်တဲ့ ညတိုင်း မီးစက်ကြီးကို နှိုးထားလိုက်တာ ၊ ညလုံးပေါက်ပါပဲတော် ... သူ့ခြံထောင့်က မီးစက်ကြီးက ကျုပ်တို့ အိပ်ရာခေါင်းရင်းနား ကပ်နေတာ ။ ဘယ် လောက် အသံလုံတယ် ပြောပြော ညမိုးချုပ် လူခြေတိတ်ရင် အဲဒီ အသံကြီးက နှိပ်စက် တော့တာပါပဲ ။ အိပ်မက်မက်ချိန်တောင် မရဘူး ။ တော့ ခြင်ထောင်ထဲ ခြင်တစ်ကောင်လောက် ဝင်ပြီး တဝီဝီ အော်နေရင်တောင် တော် ဘယ်လောက် ကသိကအောက် ဖြစ်ရတုံး ၊ မဖြစ်ပါဘူး အဲဒီ ခြံဘက် တော် သွားပြောပေးဦး ”
စကားအရှည်ကြီး ဖောက်ခွဲ လိုက်ပြီးနောက် အနည်းငယ်နေသာသွားသလို မခင်သစ် တစ်ယောက် ယပ်တောင်ကို တဖျပ်ဖျပ် ခတ်နေရင်း ယောက်ျားဖြစ်သူ ကိုဝင်းတာအား မျက်စောင်း တစ်ချက် လှမ်းထိုးလိုက်လေသည် ။ ကိုဝင်းတာလည်း ဇနီးသည် မခင်သစ် ဒေါသ ဖြစ်နေပုံကို ကြည့်ရင်း
“ ငါ့မိန်းမရယ် ၊ စိတ်လျှော့ စိတ်လျှော့ ။ မင်း ဒေါသ ဖြစ်နေလို့ အေးမသွားပါဘူးကွာ ။ ကိုယ့်ဘာသာ ယပ်တောင်ခတ် ၊ ရေဝဝ သောက်ပြီး မိုးရွာအောင် ဆုတောင်းပေါ့ကွာ ”
“ တော့် ပြောလိုက်ရင် ဒီလိုချည်းပဲ ၊ ဒီလို လာမယ်ဆို တာ သိပြီးသား ။ ဒီမယ် တရားရှင်ကြီးရေ တော်သာ စိတ်လျှော့ ၊ တော်သာသည်းခံ ၊ ကျုပ်ကိုတော့ လာ နားမချနဲ့ ၊ ဒီက တော်တော် တင်းနေပြီ ။ တော့်ဘက်ကို မြားဦး လှည့်လာမယ်နော် ၊ ဟုတ်တယ် ... ပြောရင်းပြော ရင်း ဒေါသက ထွက်လာပြီ ။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အားမနာ တတ်ကြဘူး ။ သူတို့ ရောက် လာပြီး ခြံဝင်းအုတ်ထရံ အမြင့်ကြီး ကာလိုက် ကတည်းက လေလည်း မဝင်တော့ဘူး ။ အလင်းရောင်လည်း မရ ၊ အကုန် ပိတ်ဆို့နေပြီ ။ အရင်က အရီးစိန်တို့ ကိုပဲ လွမ်းမိတော့တာပါပဲ ”
မခင်သစ် စကားအဆုံး ကိုဝင်းတာက ခပ်ပြုံးပြုံးကြီး ကြည့်ပြီး ဆေးပေါ့လိပ်တစ် လိပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည် ။ ဆေးလိပ်ဖင်အစီခံကို မီးခြစ်တွင် တထောက်ထောက် ခေါက်နေလျက် -
“ ဒါဆိုလည်း မရွှေသစ်ရယ် တို့လည်း အရီးစိန်တို့ ရှိတဲ့ဆီ ပြောင်းကြရအောင်လေကွာ ။ အိမ်နီးချင်းဆိုတာ ပြဿနာ မဖြစ်ကောင်းပါဘူးကွာ ၊ ကိုယ့်ဘက်က တတ်နိုင်သလောက်တော့ သည်းခံမှပေါ့ကွယ် ၊ မရွှေသစ်ရာ အကောင်းမြင်တဲ့ အမြင်နဲ့ပဲ မြင်လိုက်စမ်းပါ ။ ကဲ ... သူတို့ ခြံဝင်းကြီးက အမြင့်ကြီး ၊ တိုက်ကြီးက အကောင်းစားကြီး ဆိုတော့ ငါတို့ လမ်းပဲ ဂုဏ်တက်တာပေါ့ကွ ။ ငါတို့ အိမ်ကို လမ်းညွှန်ချင်ရင်လည်း လွယ်တာပေါ့ ၊ အုတ်တံတိုင်း အမြင့်ကြီးနဲ့ ခြံကြီးဘေးက လို့ဆိုရင် လူတိုင်းကို သိလို့ ။ မုဒိတာ ပွားစမ်းပါကွာ ”
“ တော်ပါ တော်စမ်းပါ ကိုဝင်းတာရာ ၊ သူတို့ နှိပ်စက်တဲ့ဒဏ် အနီးကပ် ခံနေရတာ ဘယ်လိုလုပ် အကောင်းမြင်နဲ့ မြင်ရမှာတုံး ။ တော်သာ တစ်ယောက်တည်းပဲ မြင်နေ ၊ မုဒိတာပွားနေ ။ ရာသီဥတုက ပူတာ တစ်မျိုး ၊ သူနဲ့ အတိုက်အခံ ပြောလို့ မောရတာတစ်မျိုး ၊ သွားမယ် ရေသွား ချိုးတော့မယ် ၊ မိုးရယ် ရွာလိုက်ပါတော့ ”
တစ်ယောက်တည်း ညည်းညူပြောဆို ထွက်သွား သော ဇနီးသည် မခင်သစ်ကို ကြည့်ရင်း ကိုဝင်းတာမှာ သဘောကျစွာ ပြုံးနေပါတော့၏ ။
••••• ••••• •••••
ညနေစောင်း ဆိုသော်လည်း နေမှာ အနည်းငယ် ပူနေသေးသည် ။ တစ်နေ့ခင်းလုံး ပူထားသည့် အပူရှိန်ကြောင့် လမ်းမတစ်လျှောက်သည် တငွေ့ငွေ့ဖြင့် ရှိန်းရှိန်း ထ , ပူလောင်နေဆဲပင် ။ ကိုဝင်းတာတစ်ယောက် အိမ်သို့ ခပ်သွက်သွက် လျှောက်ပြီးပြန်လာနေ၏ ။ လမ်းမပေါ်မှာ အပူသည် ဖိနပ်ကို ဖောက်ထွက်လျက် ခြေဖဝါး များကို ပူလောင်နေသည် ထင်ရ၏ ။ အိမ်ဝင်းတံခါးကို အသာ တွန်းဖွင့် ဝင်လာပြီး နောက် လူရိပ်လူယောင် မမြင်ရသဖြင့် အသံ လှမ်းပြုလိုက်သည် ။
“ မရွှေသစ်ရေ ဘယ်ရောက်နေတာတုံး ၊ အိမ်ရှေ့ လူလည်း မရှိပါပဲလား ”
ကိုဝင်းတာ၏ ခေါ်သံ အဆုံး မခင်သစ် တစ်ယောက် အိမ်နောက်မှ ပျာယီးပျာယာ ထွက်လာရင်း -
“ ကိုဝင်းတာ တော် ပြန်လာပြီလား ၊ ကျုပ်က မီးလာတုန်း ရေမော်တာ စုပ်နေတာလေ ။ ရေက ပြတ်ပြတ်သွားလို့ ခဏခဏ ရေပြန်ချူနေရတာ ၊ လူကို ဖပ်ဖပ်မောပဲ ။ တော် ရေတန်းမချိုးနဲ့ဦးနော် ၊ အေးအေးလူလူ ရေဝ , အောင် သောက်ပြီးမှ ချိုး ”
မခင်သစ်က ကိုဝင်းတာ၏ လက်ထဲမှ လွယ်အိတ်ကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး နံရံတွင် ချိတ်ထားလိုက်သည် ။ ရေအိုးစင်မှ သောက်ရေတစ်ခွက် ခပ်လာပြီး လှမ်းပေးလိုက်၏ ။ ကိုဝင်းတာ ကလည်း အပေါ်ဝတ်ကို ချွတ်လိုက်ပြီး ရေတစ်ဖန်ခွက်ကို တစ်ကျိုက်တည်း ကုန်အောင် သောက်လိုက်သည် ။
“ အင်း ... ရာသီဥတုက ပူတော့ သောက်ရေအိုးထဲက ရေတောင် မအေးတော့ဘူး ။ လူတွေလည်း ပူလှပါပြီကွာ ၊ မိုးရွာမှ အေးတော့မှာ ”
ကိုဝင်းတာက ကုလားထိုင်ပေါ် ဝင်ထိုင်လိုက်ရင်း ညည်းညူလိုက်၏ ။ မခင်သစ်လည်း နံဘေးမှာ သင်ဖြူးဖျာကို ဆွဲယူခင်းလိုက်ပြီး ထိုင်လိုက်သည် ။
“ စောစောလေးကတင် ဟိုဘက်လမ်းက ဘကြီးထွန်းတို့ လာသွားကြသေးတယ် ၊ တော့်ကို မေးနေကြတာ ။ ညဘက် ဓမ္မာရုံကို လာခဲ့ဦးတဲ့ ၊ ငါးရံ့မင်းပင့်ပြီး မိုးခေါ်ပရိတ် ရွတ်ကြမယ်တဲ့ ။ လွန်ဆွဲပွဲလည်း လုပ်ကြရအောင် ဓမ္မာရုံမှာ အစည်း အဝေး လုပ်မယ် ပြောတာပဲ ။ တော့်ကို ဆက်ဆက်လာခဲ့ဦး မှာသွားတယ် ။ ကောင်းပါလေ့ ဒါဆို မိုးရွာပြီး အားလုံး အေးသွားမှာနော် ။ တော် ရေချိုး ၊ ထမင်းစားပြီး သွားလိုက်ဦး ”
ကိုဝင်းတာလည်း လေးလံသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ရေချိုးရန် ထ , လာခဲ့သည် ။
••••• ••••• •••••
ကိုဝင်းတာတို့ ဓမ္မာရုံတွင် ဆုံကြ၏ ။ အားလုံးက အားတက်သရော ဝိုင်းဝန်း ဆွေးနွေးကြသည် ။ တတ်နိုင်သလောက် အလှူငွေများ ထည့်ဝင်ကြမည် ၊ ရပ်ကွက်ထဲတွင်လည်း အလှူခံထွက်ကြမည် ၊ အားလုံး ဝိုင်းဝန်း လုပ်ဆောင်ကြမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ကြ၏ ။ ငါးရံ့မင်းပင့်ပြီး ပရိတ်ရွတ်ကြမည် ၊ နောက် နှစ်ရက် ၊ သုံးရက်အတွင်း မိုးခေါ် လွန်ဆွဲပွဲကို သုံးရက် ပြုလုပ်ကြမည်ဟု ညှိနှိုင်းပြီး ရက်သတ်မှတ်ခဲ့ကြသည် ။
ဒီလိုနှင့် လွန်ဆွဲမည့်နေ့ ရောက်လာသည် ။ ရာသီဥတု အပူကို ကြံ့ကြံ့ခံလျက် ပျော်ရွှင်စွာ လွန်ဆွဲခဲ့ကြပါ၏ ။ ပထမနေ့က အမျိုးသမီးများ ဘက်ကပင် အနိုင်ရသဖြင့် မခင်သစ် တစ်ယောက် ကိုဝင်းတာအား စကားအနိုင်ယူပြီး ပြောမဆုံးနိုင်ခဲ့ပေ ။ လွန်ဆွဲပွဲ နှစ်ရက် ဆွဲအပြီး နောက်နေ့ နံနက်ပိုင်းတွင် မိုးအနည်းငယ် ရွာ၏ ။ နံနက်စောစော ငါးနာရီခန့်မှ ရွာသော မိုးသည် အရမ်းကြီး မသည်းသော်လည်း ထိုက်သင့်သလောက် ရေပါသဖြင့် အပူဒဏ် အနည်းငယ် သက်သာသွားပါသည် ။ ကိုဝင်းတာလည်း အိမ်ရှေ့ဝရန်တာတွင် ထိုင်နေရင်း ကျေနပ်ပျော်ရွှင်နေလေ၏ ။ တိုက် ဆိုင်မှုဟု ဆိုဆို ၊ ဘယ်လို အကြောင်းကြောင့် ဖြစ်ဖြစ် မိုးရွာသည်နှင့် ဝမ်းသာရသည် ။ ဇနီးသည် ကလည်း နံဘေးတွင် ရပ်နေပြီး လွန်ဆွဲပွဲအကြောင်း အားရပါးရ ပြောနေလေသည် ။
ထိုစဉ် တစ်ဖက်ခြံမှ ထမင်းချက်အကူ ကောင်မလေး လုံးလုံး ဝင်လာသည် ။ လက်ထဲမှ ခြင်း တောင်းထဲတွင်လည်း အုန်းသီး ၊ ငှက်ပျောသီးများကို တွေ့လိုက်ရ၏ ။ ဝင်လာနေရင်း မခင်သစ်အား လှမ်းနှုတ်ဆက်လေသည် ။
“ ဒေါ်လေး ဈေးမသွားဘူးလား ၊ ကျွန်မကတော့ ပြန်လာခဲ့ပြီ ။ ဒီနေ့ ဟင်းချက်ဖို့ ဝယ်စရာ မလိုဘူးလေ ၊ သူဌေးသမီး မွေးနေ့လုပ်မှာ ဆိုတော့ အကုန်လုံး ဟိုတယ်က မှာတာတဲ့ ။ ညနေစောင်းရင် ဧည့်သည်တွေ အများကြီး လာကြမှာ ။ ခြံထဲမှာလည်း မီးတွေ အလှဆင် နေကြပြီ ၊ တီးဝိုင်းလည်း ပါမှာ ကျွန်မတော့ ကြည့်ရမယ် မထင်ပေါင် ”
မခင်သစ်နှင့် လုံးလုံးတို့ နှစ်ယောက် စကားပြောနေကြသည်ကို ကိုဝင်းတာ ဆေးလိပ်ဖွာရင်း နားစွင့်နေမိသည် ။ လုံးလုံး ကလည်း အာပေါင်အာရင်းသန်သန်ဖြင့် ပြောလို့ပင် မဆုံး ။ နောက်ဆုံး ပြန်ခါနီး ပြောသွားသည့် စကားတစ်ခွန်းကြောင့် မခင်သစ်မျက်နှာ ရှုံ့မဲ့သွားသည် ။ ကြားလိုက်ရသည့် စကားကြောင့် ကိုဝင်းတာ လည်း အံ့သြစွာ လှမ်းကြည့် နေမိပါသည် ။ မခင်သစ်က သူ့ယောက်ျားအား ပခုံးတစ်ချက် တွန့်ပြလိုက်၏ ။ ၄င်းနောက် မေးငေါ့ပြီး မဲ့ပြီး တစ်ချက် ပြုံးလိုက်ရင်း -
“ ဟင်း .. ဟင်း လုပ်လိုက်စမ်းပါဦး ကိုတရားရှင်ကြီးရဲ့ ၊ မုဒိတာလေးများလည်း ပွားပေးလိုက်စမ်းပါဦး ”
စကားအဆုံး ခြေဆောင့်ပြီး အိမ်ထဲ ဝင်သွားသော မခင်သစ်အား ငေးကြည့်နေရင်း ကိုဝင်းတာ တစ်ယောက် ဆွံ့အ , နှုတ်ဆိတ် နေပါတော့သည် ။ တွေတွေကြီး ရပ်နေရင်း လုံးလုံး ပြန်ခါနီး ပြောသွားသော စကားများကိုသာ နားထဲ ထပ်ကာထပ်ကာ ကြားယောင်နေပါတော့၏ ။
“ ဒေါ်လေးရေ ကျွန်မကတော့ တစ်နေကုန် တစ်ညလုံး မအားတော့ပါဘူး ၊ သူဌေးက တာဝန်ပေးထားတာလေ ။ သူ့သမီးလေးမွေးနေ့ကို မိုးရွာပြီး ပျက်မှာ စိုးတယ်တဲ့ ၊ ဒါကြောင့် သူ ကိုးကွယ်တဲ့ ဆရာကို ပင့်ပြီး မိုးလွှဲခိုင်းတာ ။ ဆရာက ဖယောင်းတိုင်ထွန်း ကန်တော့ပွဲ ပေးပြီး မိုးလွှဲပေးတာ ၊ သူ့ ဆေး ဖယောင်းတိုင်ကို တောက်လျှောက် မီးမငြိမ်းအောင် ထွန်းထားရမှာတဲ့ ။ ကျမက စောင့်ပြီး ထွန်းနေရတော့မှာ ၊ တီးဝိုင်းလည်း ကြည့်ရတော့မယ် မထင်ပါဘူး … စိတ်ညစ်တယ် ”
••••• ••••• •••••
လအနည်းငယ် အကြာတွင် ဖြစ်ပါသည် ။ နံနက်ခင်း စောစော ကိုဝင်းတာနှင့် မခင်သစ်တို့ လင်မယားနှစ်ယောက် သူတို့ ခြံဝင်းရှေ့၌ အလုပ်ရှုပ်နေသည်ကို တွေ့ရ၏ ။ ကိုဝင်းတာက ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုကို ဝင်းထရံတွင် သံနှင့် ရိုက်ပြီး ချိတ်ဆွဲနေသည် ။ မခင်သစ်က နံဘေးတွင် ခါးထောက်ရပ်ကြည့်နေလေသည် ။ ပြီးလျှင် နှစ်ယောက်သား နောက်သို့ အနည်းငယ် ဆုတ်ပြီး ဆိုင်းဘုတ်အား တည့် ၊ မတည့် ကြည့်ကြပြန်၏ ။ ၄င်းနောက် တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်ပြီး ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်ကြပြန်သည် ။ ခေတ္တခဏ အကြာတွင် အိမ်တွင်းသို့ လက်ချင်းချိတ်ပြီး ဝင်သွားကြလေ၏ ။
အဖြူခံ သုံးထပ်သားပေါ်၌ အနီရောင်စာလုံးဖြင့် စာကြောင်း နှစ်ကြောင်းကို အထက်အောက် တစ်ကြောင်းစီ ရေးထားသော ဆိုင်းဘုတ်လေးမှာ လေအတိုက်တွင် တလှုပ်လှုပ် ခါယမ်းနေပါသည် ။ အောက်အကြောင်းတွင် ရေးထားသည့် “ ပွဲစားမလိုပါ ” ဆိုသော စာကြောင်းက ပိုပြီး ထင်ထင်ရှားရှား မြင်နေရသလိုပင် …. ။
⎕ ခန့်ညီဖေ
📖ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း
ဖေဖော်ဝါရီ ၊ ၂၀၁၅
