❝ စိတ်လိုက်အိမ်မြှောင် ❞
( မော်မော့်မောင် )
“ ဖိုးသား ဒေါ်သိန်းကြည်ကို တွေ့မိသေးလားကွ ”
“ အရူးမ ဒေါ်သိန်းကြည်ကို ပြောတာလား ။ ဟို ပွဲရုံဘေးက သူ့တဲမှာ ရှိမှာပေါ့ ”
“ မရှိဘူး ။ ငါ ရောက်ခဲ့ပြီးပြီ ။ အဲဒါကြောင့် မင်းများ သွားရင်းလာရင်း လမ်းမှာ တွေ့သေးလားလို့ မေးကြည့်တာ ”
“ ဦးလေးက ဒေါ်သိန်းကြည်ကို ဘာလုပ်ဖို့ လိုက်ရှာ နေတာလဲဗျ ”
“ ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူးကွာ ။ ကဲ .. သွားဦးမယ်ဟေ့ ”
သူက စကားကို လျှောချကာ ဖိုးသား ရှေ့မှ ထွက်လာခဲ့သည် ။ ဒေါ်သိန်းကြည် ဘယ်မှာ ရှိနိုင်မလဲ ဆိုတာကို စက်ဘီးနင်းရင်း စဉ်းစားနေမိ၏ ။ ဘဝမှာ အရူးမတစ်ယောက်ကို အခုလို အသည်းအသန် လိုက်လံရှာဖွေ ရလိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးဖူးခဲ့ ။ အခုတော့ မမျှော်လင့်ခဲ့ဖူးသော အဖြစ်မျိုးနှင့် ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက်ကြီး တိုးနေရပြီ ။ သူ့အဖြစ်ကို အခြားသူတွေ သိလျှင် ရယ် သွမ်းသွေးကောင်း သွေးကြလိမ့်မည် ။ သူ့အတွက်ကျတော့ ဒီကိစ္စက ပေါ့ပြက်ပြက် လုပ်ရမည့် ကိစ္စ မဟုတ် ။ဘဝ နှင့် ချီပြီး အရေးကြီးသော ကိစ္စတစ်ခုပင် ဖြစ်သည် ။
သူ့ဘဝ တစ်ဆင့် မြင့်တက်ရေးမှာ ဒေါ်သိန်းကြည် နှင့်လည်း တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပတ်သက်နေသည်ဟု သူက အခိုင်အမာ ယုံကြည်ထား၏ ။ ဒီလို ယုံကြည်စိတ် ဖြစ်ပေါ် လာဖို့ အကြောင်းတရားတွေ ကလည်း သူ့မှာ ရှိထားသည်လေ ။
••••• ••••• •••••
အဲဒီနေ့က သူနည်းနည်း စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေမိသည် ။ သေချာပြီဟု တွက် ထားသော ခွင်တစ်ခုက အပျက်ဘက်ကို ဦးတည်ရွေ့ လျားသွားသောကြောင့်ပင် ။ အိမ်ခြံမြေ ပွဲစား တစ်ယောက် အနေဖြင့် ဒီလို အဖြစ်မျိုး ကြုံ ဖူးပေမဲ့ ခုလောက်ထိတော့ စိတ်မပျက်ခဲ့စဖူး ။ အခု ခွင်ကကျတော့ ခါတိုင်းဟာတွေ နှင့် မတူ ။ ပိုပြီး ဝါယမ စိုက်ထုတ်ခဲ့ရသလို အပင်ပန်းလည်း ခံခဲ့ရ၏ ။ သူ့ဆီ ရောက်လာသော ဝယ်လက်က ဇီဇာ အနည်းငယ် ကြောင်ချင်သည် ။ သူ့ကို အပ်ထားသော ဝိုင်းကွက်များ၏ သုံးပုံနှစ်ပုံခန့်ကို လိုက်ပြပြီးမှ အကြိုက် တွေ့၏ ။
ဝယ်လက်က ကြိုက်ပြီ ဆိုတော့ သူက ဦးဘမင်းကို ဖုန်းဆက်၍ လှမ်းခေါ်၏ ။
အိမ်ပွဲစားများ စတည်းချရာ ‘ စိမ်းဝါ ’ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ ဆုံကြဖို့ ချိန်းသည် ။ ဦးဘ မင်းနှင့် ဝယ်လက်ကို ထိပ် တိုက် တွေ့ဆုံပေးကာ ဈေး စကား ပြောစေ၏ ။ သူက ပွဲစားတို့၏ ထုံးစံအတိုင်း ကြားထဲမှ ညှိပေးသည် ။ ညှိနှိုင်းမှုအဆင်ပြေကာ ပွဲ တည့်တော့မည် အနေအထား အရောက်တွင် ဝယ်လက် ဆီမှ စကားတစ်ခွန်း ထွက်ကျ လာ၏ ။
“ အင်း ... လက်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ ငွေပိုကို တခြားမှာ သုံးဖို့ မရှိ ၊ ဘဏ်မှာလည်း အပ်မထားချင်လို့သာ ဒီဝိုင်းကို ဝယ်တာပါဗျာ ။ သိပ်လိုချင်လွန်းလှလို့ရယ်တော့ မဟုတ်ဘူး ”
ဦးဘမင်း၏ ခါးမှာ ဆတ်ခနဲ ခပ်မတ်မတ်ဖြစ် သွားတာကို သူ တွေ့လိုက်ရ၏ ။ ဝယ်လက်၏ အထက်စီး ဆန်ဆန် ပြောစကားကြောင့် ဖြစ်မှန်း တွေးမိတော့ သူ စိုးရိမ်စိတ်ဝင်မိသည် ။ ဦးဘမင်း က သူ့အပေါ် သေးသေးတင်သည်ဟု ထင်လျှင် မခံတတ်သည့် စိတ်မျိုးရှိသူ တစ်ယောက် ဖြစ်၏ ။ ဒါကို သိထားသောကြောင့် ဦးဘမင်း၏ ပြောင်းလဲသွားသော အမူအရာကို တွေ့တော့ သူ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားမိခြင်းပင် ။
သူ စိတ်ထင်သည့် အတိုင်း အမှန်တကယ် ဖြစ်လာ၏ ။
“ အဲဒီလိုဆိုလည်း ပြန်စဉ်းစားလိုက်ပါဦးဗျာ ။ တော်ကြာ မကြိုက်ဘဲနဲ့ ဝယ်ထားရတယ် ဆိုပြီး နောင်တရနေပါဦးမယ် ။ ကျွန်တော် ကလည်း ဗိုက်နာနေတဲ့ကောင်မှ မဟုတ်တာ ။ အလောတကြီး ဖြစ်စရာအကြောင်း ဘာမှ မရှိပါဘူး ။ ကဲ ... သွားလိုက်ဦးမယ်နော် ”
သူ နှင့် ဝယ်လက်ကို နှုတ်ဆက်ပြီး ဦးဘမင်း ထ , ပြန်သွားသည် ။ ဝယ်လက်က ပါးစပ် အဟောင်းသားနှင့် ကျန်ရစ်ခဲ့၏ ။ သူလည်း စိတ်ပျက်လက်ပျက်နှင့် ထ , ထွက် လာခဲ့သည် ။ ၆၉ လမ်းပေါ်ရှိ ဖက်တီးမ၏ ခေါက်ဆွဲကြော် ဆိုင်နား ရောက်တော့ စက်ဘီးကို ရပ်လိုက်၏ ။ ဒီနေ့က ကျောင်းပိတ်ရက်မို့ အိမ်မှာ ရှိနေမည့် သားနှင့်သမီး အတွက် နေ့ခင်း အဆာပြေစားဖို့ ခေါက်ဆွဲကြော် ဝယ်သွားရန် စိတ်ကူး ဝင်လာမိ၍ပင် ။
ဖက်တီးမ၏ ခေါက်ဆွဲကြော်ဆိုင်က နာမည်ကြီးသည် ။ လက်မလည်အောင် ရောင်းရသဖြင့် သူ့အတွက် ပါဆယ်ကို ချက်ချင်း ထုပ်မပေးနိုင် ။ အလှည့်ကျ စောင့်နေရသေး၏ ။ ခေါက်ဆွဲကြော်ကို စောင့်နေတုန်း သူ့ခါးကို တစ်စုံတစ်ယောက်က လာတို့သဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သည် ။ အရူးမဒေါ်သိန်းကြည် ဖြစ်နေတာ တွေ့ရ၏ ။
“ ဟဲ့ ကောင်လေး ၊ ငါ ဗိုက်ဆာလို့ ခေါက်ဆွဲကြော် နှစ်ရာတန် တစ်ပွဲလောက် ဝယ်ကျွေးစမ်းပါ ”
ဒေါ်သိန်းကြည်၏ စကားကို သူ ချက်ချင်း မတုံ့ပြန်နိုင် ။ ထူးဆန်းသလို ခံစားလိုက်ရပြီး မှင်တက်နေမိ၍ ဖြစ်သည် ။ ဒါကလည်း အကြောင်းရှိ၏ ။ ဒေါ်သိန်းကြည်၏ စရိုက်ကို တီးမိခေါက်မိ ရှိထား၍သာ ဖြစ်သည် ။ ဒေါ်သိန်းကြည်က ရူးနေသည် ဆိုပေမဲ့ သွက် သွက်ခါအောင် ရူးနေသူ မဟုတ် ။ အမှိုက်ကောက်၍ ကိုယ့်ဝမ်းကိုယ်ကျောင်းတတ်သည် ။ ဘယ်သူ တစ်ဦးတစ် ယောက်ဆီကမှ ပိုက်ဆံ တောင်းတာမျိုး ၊ တစ်ခုခု ဝယ်ကျွေးခိုင်းတာမျိုး မရှိခဲ့စဖူး ။ အခုကျ ထူးထူးခြားခြား သူ့အား ခေါက်ဆွဲကြော် ဝယ် ကျွေးခိုင်းနေသည် ။
“ ဘာလဲ ... ဝယ် မကျွေးချင်ဘူးလား ။ ပိုက်ဆံလေး နှစ်ရာလောက်နဲ့များ နှမြောနေလိုက်တာ ”
သူ့ဆီက ဘာသံမှ ထွက်မလာတော့ ဒေါ်သိန်းကြည်က စကားနာ ထိုးသည် ။ ဒီတော့မှ သူ သတိ ပြန်ဝင်လာပြီး “ ဝယ်ကျွေးပါ့မယ်ဗျာ ” ဟု ဆိုကာ ဒေါ်သိန်းကြည် အတွက် ခေါက်ဆွဲကြော်တစ်ပွဲ မှာပေးလိုက်၏ ။ အံ့အားသင့်သည့် စိတ်ခံစားမှုကတော့ အိမ်ကို ရောက်သည်အထိ ပျောက်မသွားသေး ။
••••• ••••• •••••
နောက်ရက်ကျတော့ ဦးဘမင်း သူ့ဆီကို ရောက်လာသည် ။ ဦးဘမင်း ရောက်လာချိန်မှာ သူက မနက်စာ ထမင်းကြမ်း စားနေတုန်းဖြစ်၏ ။ သူက ဦးဘမင်းကို စူးစမ်းဟန်နှင့် တစ်ချက် ကြည့်ပြီး -
“ ဘယ်က လှည့်လာတာလဲ ဦးလေး ။ ထမင်းစားပါဦး ”
“ မင်းဆီကိုပဲ တမင် ထွက်လာခဲ့တာ ။ မနေ့က ကိစ္စအတွက်လေ ။ အဲဒီ ဝယ်လက်ကို ပြန်ခေါ်လို့ ရတယ် မဟုတ်လား ”
“ ရတာပေါ့ ဦးလေးရဲ့ ။ ကျွန်တော် အခုပဲ ဖုန်းဆက်ပြီး ‘ စိမ်းဝါ ’ ကို ချိန်းလိုက်ပါ့မယ် ”
သူက ဝမ်းသာအားရနှင့် ပြန်ပြောလိုက်သည် ။ ဦးဘမင်း ဘာလို့ စိတ်ပြောင်းသွားတာလဲ ။ မထင်မှတ်တဲ့ ငွေရေးကြေးရေး အခက်အခဲ ပေါ်လာလို့လား ။ ဒါမှမဟုတ် တခြား ဘာအကြောင်းတွေ ရှိလို့ အရောင်းအဝယ် ကိစ္စကို စကားပြန်စ,လာသည် ဆိုတာကို သူ မသိ ။ သူ သိတာကတော့ မထင်မှတ်ဘဲ ရေပေါ် ပြန်ပေါ်လာသည့် ကျောက်ခဲကို ရေအောက် ပြန်ရောက် မသွားခင် အမိအရ ဆယ်ယူနိုင်ဖို့ လိုသည်ဆိုတာပင် ။ ထို့ကြောင့် ထမင်းကို တောင် ပြီးအောင် ဆက်မစား တော့ဘဲ ဝယ်လက်ကို လှမ်း ချိတ်ကာ ဦးဘမင်းနှ င့်အတူ ‘ စိမ်းဝါ ’ ကို ထွက်လာခဲ့၏ ။
ဝယ်လက်ရောက်လာတော့ ဈေးစကား ထွေထွေထူးထူး ညှိနှိုင်း ပြောဆိုတာမျိုး မလုပ်ကြ ။ မနေ့က ပြောထားပြီးသားမို့ စာချုပ်,ချုပ်ဖို့ ကိစ္စကိုသာ အသေးစိတ် ပြောဆိုကြသည် ။ သူက အသင့် ဆောင်ထားသော အရောင်းအဝယ်စာချုပ်မှာ လိုအပ်သည့် အချက်အလက်တွေကို ဖြည့်စွက်ရေးသားသည် ။ ထို့နောက် ရပ်ကွက်ရုံးကို သွားကာ စာချုပ် ချုပ်ကြ၏ ။ ရုံးက အပြန် သူ့စိတ်တွေက ပေါ့ပါးလန်းဆန်းလျက် ။ ပျက်ပြီ ဟု ထင်ထားခဲ့သော ပွဲက တစ်ရက် မပြည့်ခင်မှာပဲ ပြန်လည် အဆင်ပြေ သွားတာကိုလည်း မယုံနိုင်သလိုလို ဖြစ်နေမိသည် ။ သို့ပေမဲ့ ဒါက အိပ်မက်တစ်ခု မဟုတ်မှန်း သူ သေချာသိ၏ ။ သူ့ လွယ်အိတ် ထဲတွင် ပါလာသော ပွဲခတွေက အိပ်မက်မဟုတ်ကြောင်း သက်သေထူနေသည် မဟုတ်လား ။
အဲဒီနောက်ပိုင်း တစ်လကျော်လောက် အထိ သူ အလုပ်မဖြစ် ။ အိမ်ခြံမြေ ဈေးကွက်က အေးနေတာ မဟုတ်ဘဲနှင့် သူ့အတွက် ကွက်ပြီး ဈေးကွက် ပျက်သလို ဖြစ်နေသည် ။ ဦးဘမင်း အိမ်ပွဲတည့်တုန်းက စို့စို့ပို့ပို့လေး ရထား၍သာ တော်တော့၏ ။ မဟုတ်လျှင် သူ့ကိုသာ လုံးဝ အားကိုးနေရသည့် မိသားစု စားဝတ်နေရေးက ကျပ်တည်းမှုနှင့် ကြုံရမှာမလွဲ ။ အခုတောင်မှ အိမ်အသုံးစရိတ်က ပြတ်စပြုနေပြီ ။ ဒါကို တွေးမိတော့ သူ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်မိသည် ။ အေးစက်စက် ရေနွေးကြမ်းခွက်ကို ယူ၍ မော့သောက်မည် အပြုတွင် သူ့မိန်းမထံမှ ဖုန်းဝင်လာ၏ ။
“ အေး … မိန်းမ ၊ ပြော
“ ကိုလှ... အိမ်ကို ပြန် လာခဲ့ပါဦး ။ ဒီမှာ အိမ်ကြည့်ချင်တဲ့သူတစ်ယောက် ရောက်နေလို့ ”
“ ဟုတ်လား ။ ငါ အခု ထွက် လာပြီ ၊ ခဏ စောင့်ခိုင်းထားလိုက် ”
သူက လက်ဖက်ရည်ဖိုးကို ခွက်အောက်မှာ ဖိထားခဲ့ပြီး ဆိုင်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည် ။ စက်ဘီးကို သော့ဖွင့်ကာ အိမ်ကိုပြန်နင်းလာရင်း ဘယ်လိုပုံစံမျိုးနှင့်ပဲဖြစ်ဖြစ် ပွဲတည့်စေဖို့ ဆုတောင်းနေမိ၏ ။ ဖက်တီးမ ဆိုင်နား အရောက် ကွမ်းဝင်ထုပ်သည် ။ ကွမ်းထုပ်ရင်း ဖက်တီးမဆိုင်နှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် ဒေါ်သိန်းကြည်ကို တွေ့လိုက်ရတော့ ခေါက်ဆွဲကြော် ဝယ်စားရန် နှစ်ရာတန်တစ်ရွက် ထုတ်ပေးဖြစ်ခဲ့သေးသည် ။
သူ့ဆုတောင်းက ပြည့်ဝသည် ဟုပဲ ဆိုရမည်ထင့် ။ ရှားရှားပါးပါး ရောက်လာသည့် ပွဲက တည့်သွားသည် ။ အဝယ် မဟုတ်ဘဲ အငှားသာ ဖြစ်သဖြင့် များများစားစား မရပေမဲ့ အသက်ရှူတော့ အနည်းငယ် ချောင်သွားစေတာအမှန် ။ ဒီပွဲက သူ့လာဘ်ကို ပြန်ဖွင့်လိုက်သလို ဖြစ်သွားစေသည်ဟု ပြောရမည် ။ နောက် ဆယ်ရက်ခန့် အကြာမှာ သူကိုင်ထားသော ဝိုင်းကွက်တစ်ကွက် ရောင်းထွက်သွားပြန်၏ ။ ပွဲခငွေကို ရေတွက်ရင်း သူ သတိရမိလိုက်တာ တစ်ခုရှိသည် ။ ပွဲမဆိုင်ခင် နေ့က ဒေါ်သိန်းကြည်အား ခေါက်ဆွဲကြော် ဝယ်ကျွေးဖြစ်ခဲ့သေးသည် ဆိုတာပင် ဖြစ်၏ ။ တကူးတက ဝယ်ကျွေးဖြစ်ခဲ့တာမျိုးတော့ မဟုတ် ။ သူ ခေါက်ဆွဲကြော်ဆိုင်ရှေ့က အဖြတ် ဒေါ်သိန်းကြည်က သူ့ကို ခေါက်ဆွဲကြော် ဝယ်ကျွေး ခိုင်း၍ ကျွေးခဲ့ခြင်းသာဖြစ်သည် ။
ပထမနှစ်ကြိမ်တုန်း ကတော့ သူ ဘယ်လို အတွေးမျိုးမှ မဝင်ခဲ့ ။ အမှုမဲ့အမှတ်မဲ့သာ ရှိခဲ့၏ ။ အခုကျတော့ အဲဒီလို မဟုတ် ။ ဘယ်သူ့ဆီကမှ ဘာတစ်ခုမှ တောင်းဆိုခဲ့ဖူးခြင်း မရှိသော ဒေါ်သိန်းကြည်က သူ့ကို ဘာလို့ ခေါက်ဆွဲကြော် ဝယ်ကျွေးခိုင်းတာလဲ ။ ဒေါ်သိန်းကြည်ကို ခေါက်ဆွဲကြော် ဝယ်ကျွေးတာနဲ့ သူ့လုပ်ငန်းက ဘာလို့ အဆင်ပြေရတာလဲ ။ တစ်ခါ , နှစ်ခါ မဟုတ်ဘဲ သုံးခါကြီးများတောင် ဆိုတော့ တိုက်ဆိုင်မှု သက်သက်လို့ သတ်မှတ်လို့ ရနိုင်ပါ့မလား ။ သူနဲ့ ဒေါ်သိန်းကြည် ကြားမှာ မမြင်နိုင်တဲ့ ကံကြမ္မာ ဆက်စပ်မှု တစ်ခု ရှိနေပြီး အခုကျမှ အကျိုးပေးလာတာများလား ။ စဉ်းစားရင်း သူ့ရင်ထဲကို ယုံကြည်မှု တစ်ခုက အမြစ် တွယ်လာ၏ ။
သူက စမ်းသပ်ချက် တစ်ခု ပြုလုပ်ကြည့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည် ။ သူ ပြုလုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သော စမ်းသပ်ချက်က အခြားတော့ မဟုတ် ။ ဝယ်လက်နှင့် တွေ့၍ နောက်ဆုံး ဈေးစကားပြောချိန် မတိုင်ခင် ဒေါ်သိန်းကြည် အား ခေါက်ဆွဲကြော်ဝယ် ကျွေးကြည့်ဖို့ဖြစ်သည် ။ တစ်လနီးပါး အကြာမှာ သူ့ စမ်းသပ်ချက်ကို အကောင်အထည် ဖော်ခွင့်ကြုံ၏ ။ လုပ်ငန်းက ချောချောမွေ့မွေ့ ပြီးစီးသွားတာ တွေ့ရသည် ။ နောက် တစ်ခါ ထပ်စမ်းကြည့်ပြန်တော့လည်း အလားတူ ရလဒ် ထွက်လာ၏ ။ ဒီမှာတင်ပဲ ဒေါ်သိန်းကြည်အား ခေါက်ဆွဲကြော် ဝယ်ကျွေးလျှင် သူ့ အလုပ်က သေချာပေါက်ဖြစ် သည်ဆိုသော ယုံကြည်ချက်က ပိုမိုကြီးထွားကာ ခိုင်မာ အားကောင်းလာခဲ့လေသည် ။
••••• ••••• •••••
ဒီနေ့လည်း ဝိုင်းကွက် တစ်ကွက် အတွက် နောက်ဆုံး ဈေးစကား ပြောဖို့ ချိန်းထား တာရှိသည် ။ ခါတိုင်း ဝိုင်း ကွက်တွေတုန်းကလို ရာပိုင်း မျှသာ တန်ကြေးရှိသော ဝိုင်း ကွက်မျိုး မဟုတ် ။ သိန်းလေးထောင်နှင့် လေးထောင့်ငါးရာ ကြားတွင် ရှိသဖြင့် ပွဲတည့်လျှင် သူ့အတွက် ရာပိုင်းခန့် ပွဲခ ရနိုင်၏ ။ ဒီလိုပွဲမျိုး ကြုံရဖို့ဆိုတာ သူလို မဖြစ်ညစ်ကျယ် ပွဲစားတစ်ယောက် အတွက် မလွယ် ။ ကြုံတောင့် ကြုံခဲ အခွင့်အရေးကြီး တစ်ခု ဟု ပြောလျှင်တောင် ရသည် ။ ထို့ကြောင့်လည်း ဒေါ်သိန်း ကြည်ကို ဒေါင်းတောက် အောင် လိုက်ရှာနေခြင်းဖြစ်၏ ။ ဒီတစ်ခါ နှစ်ရာတန် မဟုတ်ဘဲ စားသောက်ဆိုင်က ထောင့်ငါးရာတန် ခေါက်ဆွဲကြော် ဝယ်ကျွေးဖို့အထိ စဉ်းစားထားသည် ။
အလျင်လို အနှေးဖြစ် ဆိုတာ သူ အခုမှ ကောင်းကောင်းကြီး နားလည်သဘောပေါက်မိ၏ ။ ‘ စိမ်းဝါ ’ မှာ ချိန်းထားချိန်က နီးကပ်နေပြီ ။ ဒေါ်သိန်းကြည်ကို ခုထိ ရှာလို့ မတွေ့သေး ။ ဒီနေ့ကျမှများ ဘယ်တွေ ခြေရှည်နေသည် မသိသော ဒေါ်သိန်းကြည် ကြောင့် သူ့တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးတို့ ရွှဲနစ်လျက် ။ အမှန်တော့ လူပင်ပန်းတာထက် စိတ်ပင်ပန်းတာက ပိုဆိုး သည် ။ ဒေါ်သိန်းကြည် ကိုမှ အချိန်မီ ရှာမတွေ့လျှင် ဘဝ ပျက်သွားတော့မတတ် သူ စိုးရိမ်ပူပန်နေမိ၏ ။
ဒေါ်သိန်းကြည် ကို လိုက်ရှာရင်း ‘ ကောင်းရသာ ’ စားသောက်ဆိုင်ဘက်ကို ရောက်လာ၏ ။ တစ်လက်စတည်း ကိစ္စပြတ်သွားအောင် ခေါက်ဆွဲကြော်တစ်ပွဲ ပါဆယ် ဝင်ထုပ်လိုက်သည် ။ ဒါကပင် သူ့အတွက် ကံကောင်းသွားသည်ဟု ပြောရမည် ။ ‘ ကောင်းရသာ ’ နှင့် မနီးမဝေးတွင် ရှိသော ပုလင်းခွံအိတ်ခွံ ဒိုင် အိမ်ရှေ့တွင် ဒေါ်သိန်း ကြည်ကို လှမ်းမြင်လိုက်ရ၍ပင် ။ ဒေါ်သိန်းကြည်က ဒိုင် ဆီမှာ ရေသန့်ဘူးခွံနှင့် တိုလီမုတ်စများ လာသွင်းနေခြင်း ဖြစ်၏ ။ ခေါက်ဆွဲကြော် စောင့်ရင်း သူ ကြည့်နေတုန်းမှာပဲ ဒိုင်လုပ်သူက ဒေါ်သိန်းကြည် အား ပိုက်ဆံရှင်းပေးတာ တွေ့ရသည် ။ ဒေါ်သိန်းကြည် ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားတော့မည် ။
“ ဖြောင်း ဖြောင်း ဖြောင်း ။ ဒေါ်သိန်းကြည် ဗျို့ ဒေါ်သိန်းကြည် ။ ခဏလောက် လာခဲ့ပါဦး ”
သူက မရှက်နိုင်အားတော့ဘဲ ဒေါ်သိန်းကြည်အား လက်ခုပ်တီးကာ လှမ်းခေါ် သည် ။ ဒေါ်သိန်းကြည်၏ ခြေလှမ်းတွေ တုံ့ခနဲ ရပ်တန့်သွားသော်လည်း သူ့ဆီကိုတော့ ချက်ချင်း ရွေ့လျား မလာ ။ နေရာမှာပင် ရပ်ကာ သူ့အား လှမ်း၍ အကဲခတ်နေသေး၏ ။ သူက စားသောက်ဆိုင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး လက်ယပ်ခေါ်မှ ခေါင်းညိတ် ပြသည် ။ ဒေါ်သိန်းကြည် သူ့ဆီ လျှောက်လာတာ မြင်တော့ သူ့ရင်ထဲမှ အပူလုံးကြီးက အငွေ့ပြန် ပျောက်ကွယ်သွား၏ ။ လေပူတစ်ချက်ကိုလည်း မှုတ်ထုတ်လိုက်မိ၏ ။
ဒေါ်သိန်းကြည် ရောက်လာပြီး တစ်အောင့် အကြာမှာပင် ခေါက်ဆွဲကြော်လည်း ရ၏ ။ သူက ခေါက်ဆွဲကြော်ထုပ်ကို ဒေါ်သိန်းကြည်အား ပေးပြီး ‘ စိမ်းဝါ ’ ဘက်ကို ဦးတည်လာခဲ့သည် ။ ‘ စိမ်းဝါ ’ မှာ ချိန်းထားသူ နှစ်ဦးစလုံး မရောက်ကြသေး ။ သူက လူလွတ်သည့်ဝိုင်းမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်သည် ။ စားပွဲထိုးလေး တစ်ဦးက သူ့အတွက် လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် လာချပေး၏ ။ သူ ဆိုင်ထဲကို ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီ ဆိုသည်နှင့် လက်ဖက်ရည် မှာစရာမလိုဘဲ လာချပေး စမြဲ ။ သူက ဖောက်သည်တစ်ယောက် ဆိုတာထက် ပိုနေပြီ ဖြစ်သည် မဟုတ်လား ။
“ ရောက်နေတာ ကြာပြီလား ပွဲစားကြီး ”
“ ဟင့်အင်း ၊ မကြာသေးပါဘူးဗျာ ။ ခုနလေးကမှ ရောက်တာပါ ။ ကိုအရှုပ် လည်း မလာသေးပါဘူး ”
ဝိုင်းကွက်ပိုင်ရှင် ကိုမြင့်ခိုင်၏ အမေးကို သူက ပြန်ဖြေလိုက်သည် ။ ထို့နောက် ကိုမြင့်ခိုင် အတွက် လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် မှာပေး၏ ။ ဝယ် လက်ဖြစ်သူ ကိုအရှုပ်အား စောင့်ရင်း ထွေရာလေးပါး ပြောဆိုဖြစ်ကြသည် ။ စကားကောင်းနေသဖြင့် အချိန်ကို သူ သတိမထားမိ ။ အသိတစ် ယောက်က “ ဘယ်အချိန် ရှိပြီလဲ ” ဟု လာမေးတော့မှ သူ ဖုန်းနာရီကို ကြည့်မိ၏ ။ ချိန်း ထားချိန်ထက် ဆယ့်ငါးမိနစ် ကျော်နေပြီ ။
“ ဘာဖြစ်လို့ နောက်ကျနေတာပါလိမ့် ။ လာမှ လာပါတော့မလား ။ စိတ်ပြောင်းသွားတာတော့ မဖြစ်နိုင်လောက်ပါဘူး ” စသဖြင့် တွေးကာ သူ စိတ်ပူစပြုလာသည် ။ ကိုမြင့်ခိုင် ကလည်း တစ်စုံတစ်ခုကို အတွေးနက်နေပုံပင် ။ ဆေးပေါ့လိပ် မီးခိုးငွေ့များ ပျံ့လွင့်သွားရာကို လိုက်ငေးနေ၏ ။ ဆိုင်ရှေ့ပဲ ထွက်မျှော်ရမှာ လိုလို ၊ ဆက်ပဲ ထိုင်နေရမှာ လိုလိုနှင့် သူ့စိတ်ထဲ မရိုးမရွ ဖြစ်လာသည် ။ ဆေးပေါ့လိပ်ကိုကောက်ယူ၍ မီးညှိဖွာရှိုက်ရန် ဟန်ပြင်၏ ။ ထိုအချိန်မှာပင် ဆိုင်ရှေ့ကို ကားတစ်စီး လာရပ်တာ တွေ့လိုက်ရသည် ။ သူ မျှော်နေသော ကိုအရှုပ် စီးလာသည့်ကားပင် ။ မီးညှိတာကို ပြီးအောင် မလုပ်ဖြစ်တော့ဘဲ ဆေးပေါ့လိပ်ကို စားပွဲပေါ် ပြန်တင်သည် ။ ကိုအရှုပ် က ကားတံခါးကို ဖွင့်၍ ကားပေါ် မှ ဆင်းကာ ဆိုင်အတွင်းကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်၏ ။ ထို့နောက် သူတို့ ရှိရာဆီ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လာသည်ကို သူ လှမ်းမြင်ရလေသည် ။
⎕ မော်မော့်မောင်
📖ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း
စက်တင်ဘာ ၊ ၂၀၁၈
