❝ ငယ်ခြေ ❞
( ဆင်ဖြူကျွန်းအောင်သိန်း )
သားသမီးမှာ အချစ်၊ မြေးမှာ အနှစ်ဆိုသော စကားသည် အမှန်သားပါကလား။ အခုကြည့်စမ်း၊ ခုနစ်နှစ်သား အရွယ်မျှသာရှိသေးသော မြေးကြီး မောင်ကိုကြီးသည် တုံးကြီးမခေါက်မီထ၍ လယ်ပြင်သို့ ဘနှင့် လိုက်လာရှာသည်။ သည်တစ်ချက်နှင့်ပင် ရီးဆေးရိုး ကျေနပ်လှပါပြီ။ သည်သမီးကို မွေးရကျိုး နပ်လေစွ။ သည်မြေးတွေကို ကျွေးရကျိုး နပ်လေစွဟု ရီးဆေးရိုး ရင်ထဲမှ ကျူးရင့်နေမိလေ၏။ မောင်ကိုကြီးကို မခေါ်၍ မဖြစ်။ မဖြစ်သည့် အကြောင်းက နဘိုက် (နွားပိုက်) ကလေးကြောင့် ဖြစ်သည်။
ရီးဆေးရိုး ယနေ့ စိုက်ခင်းစတင်ခွဲမည်။ တလောက သည်းသည်းကလေး ရွာလိုက်သောမိုးကြောင့် ‘ဝမ်းရောင်’ နေသော မြေကြီးမှာ မွမွကလေး။ ရွရွကလေး။ နဘိုက်ကလေး နက်ကျော်ကို သည်တစ်မိုးတွင် ထမ်းပိုးတင်ရန် နွေကတည်းက ကျင့်ထားခဲ့သည်။ သည်မြေကြီးမွမွကလေးနှင့်ဆိုလျှင် အံကိုက်နေသည် မဟုတ်လား။ သို့ဖြစ်ငြား ထမ်းပိုးတစ်ဖက်၊ ခိုင်းနွားကြီးနှစ်ကောင် တစ်ဖက်အပြင် ရေဘူးနှင့် ထမင်းထုပ်ကိုပါ သယ်ဆောင်ထားရသော ရီးဆေးရိုးမှာ ‘နှာနု’ လှစွာသော နွားကလေးကို လယ်ပြင်သို့ မည်သို့ ခေါ်ဆောင်မည်နည်း။ သို့ကြောင့် မြေးများထဲ မှ ဒုတိယအကြီးဆုံးအကောင်ကို ခေါ်ခဲ့ရခြင်းဖြစ်ပေသည်။ မောင်ကိုကြီးမှာ လူကြည့်တော့သာ မလောက်လေး မလောက်စား ခွေးပစ်သည့်တုတ်မျှ ရှိငြား တော်ရုံတန်ရုံနွားကို ကိုင်တတ်နေပြီ။ ယခုပင် ခိုင်းနွားကြီး နှစ်ကောင်ကို မောင်းသွားသည်မှာ ဖြောင့်နေ၏။ ဖြူးနေ၏။
“ဒီကောင်ကြီး သေချင်ပြီလားဟင်”
အလှည့်နွားကြီး နဘူးချုံ လှမ်းအဟပ်တွင် မောင်ကိုကြီး ငေါက်၏။ အလှည့်နွားကြီးမှာ ထုံပေပေမို့ သည်မျှလောက် ငေါက်ငမ်းရုံဖြင့် ခေါင်းမျှ မခဲထဲ ကပင်။ သို့ဖြစ်ငြား အတိုင်နွားကြီး လှုပ်ရှားသွားရသည်။ သူက နောက်ကြောင်း မလုံသောနွား။ သူ့နောက်မှ လိုက်ပါလာသော သူ့သခင် သူ့ကို ဘယ်ချက်တွင် ရိုက်လေမည်နည်းဟု အချိန်ရှိသရွေ့ စိုးရိမ် နေသူ။ ထို့ကြောင့် အတိုင်နွားကြီးသည် ဦးခေါင်းကို မည်သည့်အခါမျှ တည့်မတ်စွာ မထားချေ။ ညာသို့ ငဲ့လျှင်ငဲ့၊ ညာကို မငဲ့လျှင် ဘယ်ငဲ့သည်။ သို့မှသာ နောက်မှ လူကို မြင်နေရပေမည်။ နောက်မလုံသော ရောဂါကြောင့် အတိုင်နွားကြီးမှာ လမ်းဘေးဝဲယာ မဆွဲနိုင်၊ မဟပ်နိုင်ရှာပေ။
“ချပေးစမ်း စပ်စပ်ကလေး”
ရီးဆေးရိုးက လှမ်းပြော၏။ ပြောရုံဖြင့် မပြီးသေးဘဲ...
“ကဲ မင်းတို့ စားကြစမ်းဆိုပြီး နဘူးချုံမှာ သွားချည်ထားစမ်း။ ယောင်လို့တောင် မဟပ်ဘူးဗျား” ဆိုပြီး ဆက်လက် မြည်တွန်နေသည်။ မြေး၏ ငေါက်ငမ်းသံ၊ ဘိုးအေ၏ အော်ဟစ်သံကြောင့် အိပ်တန်းတက်နေသော ချိုးနီပုကလေးတွေ အိပ်ရေးမဝသေးဘဲ လန့်ပျံပြေးကြ၏။ မြောင်းပေါင်သည် နိမ့်လိုက်မြင့်လိုက်၊ ကွေ့လိုက်ကောက်လိုက်။ ချုံနွယ်ရှင်းချည် ရှုပ်ချည်ဖြင့် လယ်ပြင်သို့ ဦးတည်နေလေသည်။ မြေးအဘိုး နှစ်ယောက်၏ အသံ ပျောက်သွားလျှင် မြောင်းလက်တံတစ်လျှောက်တွင် တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။ တိတ်ဆိတ်သွားသော်ငြား နွားသုံးကောင်၏ ခွာ ၁၂ လုံး နှင့် မြေကြီး ရိုက်ခေါက်သံများကား မတိုးမကျယ် မှန်မှန်ကလေး ထွက်ပေါ်နေပေ၏။ သည်ခွာများ ကြားမှ တိုးတိတ်ညင်သာသော အသံကလေးများကား မြောင်းလက်တံမှ ရေစီးသံ။
ဖွင့်ထားသော ထန်းလုံးပြွန်မှ ဝင်လာသော ရေသည် ဝဲလှည့်ပြီး ပလွေကြီးသံကို ပေးနေသည်။ ကိုင်းပင်များကို တိုးဝှေ့နေသော ရေစီးသံက သံလွင်ကို ဖွဖွကလေး တီးသံနှယ်။ မြောင်းအကွေ့အကောက်ကို တိုးတိုက်ရသောအခါမူ နှဲသံအလား။ အရေတည် ပင်းတားကို ဖြတ်ကျော်သံကား လင်းကွင်းတီးနေဘိ သကဲ့သို့။ ဝိုးတိုးဝါးတားမျှသာ ထင်သော လမ်းကို မြင်နေရပေပြီ။
အရှေ့ကောင်းကင်တွင် ကြက်သွေးရောင် အစအနများ ရောက်လာကြသည်။ သည်အရောင်ကြောင့်ပင် အရှေ့မိုးကောင်းကင် အပြာရောင်သည် နက်ပြာရောင်လွင်နေပေ၏။
“လူကလေးရှေ့၊ မြောင်းကျော်ပြီးရင် သုတ်သုတ်ကလေးမောင်းပေးဟေ့။ လူကလေးလည်း ကျောင်းတက်ရဦးမှာ၊ ဘလည်း နေအေးတုန်းမှာ နဘိုက်ကလေးကို ကျင့်ချိန်ရအောင်”
သူတို့ လက်ယာဘက်မှ မြောင်းကို ဖြတ်ကျော်ရတော့မည်။ ဖြတ်တော့မည် ကျော်တော့မည် ဆိုသော်ငြား နေရာကောင်းကို ရွေးရသေးသည်။ အများဖြတ်ကျော်သောကြောင့် လမ်းဖြစ်နေသော နေရာကမှ မြောင်းပေါင်နိမ့်သည်။ လမ်းပြေသည်။ ခိုင်းနွားကြီး နှစ်ကောင်ကို ရှေ့ကတင်ကာ မြေးကလေးဖြတ်ကျော်သွားစဉ်က အချောသား။ နှစ်ပေါင်း ငါးဆယ်နီးပါး လယ်လုပ်ခဲ့သော အဘိုးကြီးနှင့် နွားပိုက်ကလေးတို့ ဖြတ်ကျော်တော့မှ ဆဲသံဆိုသံတွေ မိုးလုံးညံတော့သည်။ မြောင်းက တစ်လံမျှသာ ကျယ်သည်။ နွားတို့၏ သဘောမှာ ငယ်သော မြောင်း ဆိုလျှင် အသာက လေး နင်းကျော်သွား၏။ တစ်လံထက် နည်းနည်း ဖြစ်စေ၊ များများဖြစ်စေ ပိုကျယ်လျှင်လည်း မြောင်းထဲ ဆင်းပြီး ဖြတ်သန်းသည်။ တစ်လံ မရှိတရှိ၊ တစ်လံ အကျယ်အဝန်း မြောင်းကိုကား အားဖြင့် ခုန်ကူးတတ်၏။ နွားတို့၏ သည်သဘောကို ရီးဆေးရိုး သတိလစ်သွား၏။
အထူးပြုလုပ်ထားသော ထမ်းပိုးတုံးကို ထမ်းလျက် ထမင်းထုပ်တစ်ဖက်၊ ရေဘူးတစ်ဖက်ဖြင့် နက်ကျော်ကို ‘ကန်ကြိုး’ မှ ဆွဲကာ မြောင်းရေထဲသို့ ဆင်းသည်။ နွားကလေးက ရေထဲသို့ ဆင်းလိုက်မလာချေ။ နက်ကျော် ဆင်းမလိုက်လာသဖြင့် ကန်ကြိုး တင်းသွားချိန်တွင် ရီးဆေးရိုး တစ်ဖက်မြောင်းနှုတ်ခမ်းပေါ် ခြေတင်မိသည်။
“ဟာ သူ ဆင်းမလိုက်လာဘူး၊ ဆင်းလိုက်မလာရင်”
နက်ကျော်ကို ဖျတ်ခနဲလှည့်ကြည့်ကာ ဘေးသို့ တိမ်းရှောင်လိုက်သော်ငြား တန်တန်ကလေး နောက်ကျသွားပြီ။ ဝုန်းခနဲ နက်ကျော် ခုန်လိုက်သည်။
နောက်ခြေတစ်ချောင်း ရေထဲကျသွားသည်။ ရီးဆေးရိုး၏ ပခုံးပေါ်မှ ထမ်းပိုးတုံးကို ဝင်တိုက်မိ၏။ ထမ်းပိုး လည်ထွက်သွားကာ ရီးဆေးရိုး ခွေကျသွား၏။ ထမင်းထုပ်နှင့် ရေဘူးသည် ‘ ဆူးလေ ’ ပင်များထဲသို့ လွင့်စဉ်သွား၏။ ရီးဆေးရိုး တောက်တစ်ချက် ခေါက်ရင်း ကုန်းထသည်။ နင့်အမေနွား၊ ငါမနွား စသော ဆဲဆိုသံများသည် တောလုံးညံသွားချေတော့သည်။
“ကြည့်စမ်း၊ လက်မောင်းကိုသာ ဓားသွားနဲ့ ဆောင့်မိရင်”
ဓားမတိုကလေးတစ်ချောင်းသည် လယ်ပြင်ထွက်သော လယ်သမားများတွင် ပါစမြဲ။ သည်ဓားသည် သပ်ချောင်လျှင် ထုရိုက်စရာဖြစ်၏။ ထွန်သွားတွင် ‘သပ်’ ပြုတ်လျှင် သပ်ခုတ်ရန်ဖြစ်၏။ ထွန်သန် ပရစ်ပေါက်မှ စို့ ပြုတ်ကျလျှင် စို့အစား ခုတ်ထည့်ရန် လက်နက်ဖြစ်၏။ သည်ဓားကို ခါးတွင် ထိုးသည်က ထုံးစံ။ ဓားကို ခါးတွင် ထိုးရာတွင်လည်း အသွားကို လူ့ကျောပြင်ဘက်ရှိ ပုဆိုးစတွင် ထိုးချိတ်သူမှာ တစ်ရာလျှင် တစ်ယောက်သာရှိ၍ အင်မတန် သိတတ် ဆင် ခြင်တတ်သူ။ များသောအားဖြင့်ကား ကျောဘက်ရှိ ပုဆိုးစတွင် ဓားရိုးကိုချိတ်ကာ အသွားပက်လက် ထားလေ့ရှိကြသည်။ ယခု ရီးဆေးရိုး လက်ထောက် လဲရာမှ ကုန်းထချိန်တွင် ဓားသွားနှင့် လက်မောင်းနှင့် ထိကပ်နေ၏။သို့ဖြစ်ငြား မရှမပြဲ။ ရေပေါက်ကျသော မီးပုံထဲမှ ပြာမှုန်ပြာခိုးနှယ် ရီးဆေးရိုး၏ ဒေါသသည် ဟုန်းခနဲ တက်လာသည်။
“ငါမနွား၊ သေပေတော့”
ခါးမှ ဓားကိုဖြုတ်ပြီး နက်ကျော်၏ လည်ပင်းကို တအားခုတ်ရန် ချိန်ရွယ်လိုက်၏။ ချိန်ရွယ်သော်ငြား မခုတ်ဖြစ်။
“ခုတ်လိုက်လို့ သေသွားရင် နွားတစ်ကောင် ဆုံးရှုံးရမယ့်လူက ငါပါကလား၊ မသေဘဲ ဒဏ်ရာ အနာတရ ရသွားမယ့်နွားဟာလည်း ငါ့နွားပဲ မဟုတ်လား”
သည်အသိကြောင့် မခုတ်ဖြစ်။ မခုတ်ရသောကြောင့် ဒေါသမပြေ။ ဒေါသမပြေသေးသည့်အတွက် ဓားကို ပစ်ချကာ နံကြားကို ခြေဖြင့်ကန်ရန် နွားနားသို့ ချဉ်းကပ်သွား၏။ နွားနက်ကျော်က ကုန်းပေါ်က၊ သူက မြောင်းထဲကမို့ ကန်၍ မရ။
“အင်း မဖြစ်သေးပါဘူးလေ၊ ဒါလောက်ကြီးတဲ့ အကောင်ကြီးကို သွားကန်လည်း ငါပဲ ပက်လက်လဲမှာ၊ ငါပဲ အဆစ်အမြစ်တွေ နာမှာ၊ သူကတော့ ‘ကမျဉ်းနီ’ ကိုက်သလောက်တောင် နာမှာ မဟုတ်ဘူး”
သို့ရာတွင် ဒေါသကြီးထွားဆဲပင်ရှိသေးရာ နွားကို တစ်စုံတစ်ရာ မတုံ့ပြန်ရလေလေ ခံပြင်းစိတ်က ထလေလေ ဖြစ်နေရသည်။ သို့ကြောင့် နက်ကျော်ကို စေ့စေ့ကြည့်ကာ နင့်အမေ၊ နင့်နှမ၊ ငါ စသည်ဖြင့် သူကာလသားဘဝတုန်းက ထန်းရည်မူးပြီး ရွာတောင်ဖျားမှ မြောက်ဖျား၊ ရွာ့မြောက်ဖျားမှတောင်ဖျား ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် ဆဲခဲ့စဉ်ကကဲ့သို့ ဆဲရေးတိုင်းထွာသံ ပဒေသာသည် ဝေဆာမြိုင်နေလေ၏။ နွားကလေးမှာကား သူ့ကို ဆဲ၍လည်း ဆဲနေမှန်း မသိ။ တစ်ဖက် လယ်အစပ်တွင် ပေါက်နေသော အားသစ်လူကာ ထွက်လာခါစ မြက်နုကလေးတွေကို တရှူးရှူးဖြင့် လိုက်ဟပ်နေပေ၏။ သို့သော် ရီးဆေးရိုး ကြာကြာ မဆဲနိုင်ပါ။ သတိသည် ဖျတ်ခနဲဝင်ရောက်ကာ စိုးမိုးလိုက်၏။
“ကြည့်စမ်း၊ ငါက မကြားဝံ့မနာသာတွေ ဆဲနေပေမဲ့ အဟိတ်တိရစ္ဆာန်က ဘာမျှမသိပါကလား၊ ဟာ ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ”
သည်သတိကြောင့် ရီးဆေးရိုး နှုတ်ဆိတ်သွားသည်။ နာသွားသော ခါးရိုးကို လက်ခွဖြင့် ဖိရင်း ထမင်းထုပ်နှင့် ရေဘူးကို ကောက်ယူသည်။ ဓားကို ခါးတွင် နောက်ပြန်ထိုးသည်။ အထူးပြုလုပ်ထားသော တစ်ဖက်တို တစ်ဖက်ရှည် ထမ်းပိုးတုံးကို ထမ်းသည်။ နက်ကျော် အနားသို့ ရီးဆေးရိုး ပြန်လာ၏။ ကန်ကြိုးကို ကောက်ယူပြီးသောအခါ ဆွဲမသွားသေး။ စေ့စေ့ ကြည့်မိသည်။ သူ့စိတ်ကို သတိတရားမြတ်က အနိုင်ရသွားပြီ။ ဆင်ခြင်တုံတရားအလင်းသည် ဝင်းပြက်ချေပြီ။
“ငါဆဲတာဟာ ရှက်စရာကောင်းနေပြီ။ ဘယ်သူ ကြားကြား မကြားကြား ရှက်စရာဟာ ရှက်စရာပဲပေါ့။ အင်း ဒီနွားဟာ ဒီလို ခုန်လိုက်ရင် ရှေ့က လူကို ထိခိုက်မယ်ဆိုတာ မသိပါကလား၊ ငါ့ကို ထိခိုက်နာကျင်ပါစေတော့ ဆိုပြီး လုပ်တာလည်း မဟုတ်ပါကလား”
ကြင်နာစွာ စုတ်သပ်သည်။ ကန်ကြိုးကိုင်သော လက်ဖြင့် ခေါင်းကို သုံးလေးခါသပ်ပြီးမှ ဆွဲခေါ်ခဲ့လေတော့သည်။
••••• ••••• •••••
၂
နေသည် ထွက်လာသည်နှင့် ပူပြီ။ အထူးသဖြင့် မိုးကျပြီးမှ ပူသောနေက ပို၍ပူသည်။ ဤနေထက် တိမ်ကြားနေက ပိုလွန်၍ ပူသည်။ စက်နာရီအားဖြင့် ခုနစ် နာရီသာသာမျှ ရှိဦးမည်။ ကျင့်သားရှိပြီးသော ခိုင်းနွားကြီးနှစ်ကောင်ပင်လျှင် ထွန်ရပ်လိုက်ခါစတွင် ဖို ထိုးသည့်နှယ် ဟိုက်မောနေကြသည်။ ထမ်းပိုး ဟူသည် ဤသို့ပါကလားဟု ယနေ့မှ တွေ့ထိ သိရှိခွင့်ရသော နက်ကျော်အတွက်ကား ဆိုဖွယ်မရှိပြီ။ ပါးစောင်မှ အမြှုပ်တွေ ထွက်ကျလာသည်အထိ မောရှာ ပန်းရှာ၏။ နက်ကျော်မှာ အမြှုပ်ဖွားဖွားထွက်ရသော်ငြား ထွန်ဝန်ကို ဆွဲရရုန်းရသည့် ပင်ပန်းမှုထက် နေအပူကြောင့် ဖြစ်ဖို့က ပိုများသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဟူမူ ထွန်ရုန်းသည့် တာဝန်ကို အလှည့်နွားကြီးက ထမ်းဆောင်နေရသောကြောင့်သာတည်း။
လယ်ထိပ် ညောင်မုတ်ဆိတ်ပင်ရိပ်တွင် ရီးဆေးရိုးတို့ မြေးအဘိုး ထမင်းကြမ်းစားနေကြပြီ။ ညက ကျန်သော ထမင်းကြမ်း၊ ညကကျန်သော ငရုတ်သီးထောင်းနှင့် ငါးပိဖုတ်တို့ဖြစ်သည်။ ကပျာကယာ ကောက်ထည့်လာသော ကြက်သွန်နှစ်ဥမှာ အခွံမနွှာရသေး။ မောင်ကိုကြီးက လက်တစ်ကမ်းတွင်ရှိသော ဓားမတိုကို လှမ်းမယူပါ ။ ကြက်သွန်မြစ်များ နေရာကို ပါးစပ်ဖြင့် ခပ်နက်နက်ကိုက်ကာ ထိပ်လှီးလိုက်သည်။ သည်နည်းဖြင့် အမြိတ်အခွံများကို ကိုက်လိုက်သောအခါ သုံးချက်ကိုက် အပြီး၌ အခွံခွာပြီး ဖြစ်သွားလေ၏။
“ဘ ယူဦးမလား”
ရီးဆေးရိုး ခေါင်းညိတ်ပြသဖြင့် မောင်ကိုကြီး နောက်တစ်ခု ဆက်ခွာရပြန်သည်။ ရီးဆေးရိုး ခေါင်းညိတ်ပြခြင်းမှာ မာကျောသော ထမင်းစေ့များကို ဝါးစရာ သွား မပြည့်စုံသည့်အတွက် မှိတ်မျိုနေရသောကြောင့်ဖြစ်၏။ ဒူးရင်းသီးကြီးတွေ သူ့လည်ချောင်းထဲ လှိမ့်ဆင်းသွားသည် ထင်ရပြီးသည့်အဆုံးတွင်မှ ရီးဆေးရိုး စကားပြောနိုင်၏။
“ကနေ့ ဥပုသ်နေ့ ဟုတ်ရဲ့လားကွာ”
“ဟုတ်ပါတယ် ဘရ၊ ဟုတ်လို့ ကျောင်းပိတ်တာပေါ့”
ကျောင်းမသွားလို၍ ဖြစ်စေ လယ်ပြင်တွင် ပျော်ပိုက်၍ ဖြစ်စေ တစ်ခုသောအကြောင်းကြောင့် မောင်ကိုကြီး လိမ်လည်လေသလားဟု သိရန် အလစ်ဖမ်းခြင်းဖြစ်၏။
“အေးပါဗျာ၊ ဟုတ်ရင်ပြီးတာပါပဲ။ နောင်တော့သာ ဘနဲ့လယ်ပြင်လိုက်ရလို့ ကျောင်းပျက်တယ် မဖြစ်ပါစေနဲ့”
“မဖြစ်ပါဘူး ဘရာ”
ပြောသော်ငြား ရီးဆေးရိုး မကြားတော့ချေ။ သူ့အာရုံက နက်ကျော်ထံ ရောက်နေပြီ။
နက်ကျော် မည်မျှ ပင်ပန်းနေသနည်း။ ပင်ပန်းမှု ဒဏ်ကို မည်မျှခံနိုင်သနည်း အကဲခတ်ခြင်းဖြစ်၏။ စင်စစ်အားဖြင့် နက်ကျော်မှာ ထွန်ရုန်းရသည် မမည်သေး။ ဂ-ငယ် ရေးရန်၊ ပ-စောက် ရေးရန်အတွက် ဝလုံး အရေးသင်ခါစ ရှိသေး၏။ နက်ကျော်သည် ထွန် ရုန်းသောအခါတွင် နင်းရမည့်မြေမျိုးကို စမ်းသပ် နင်း ကြည့်နေဆဲ။ ထွန်ရုန်းချိန်တွင် လျှောက်ပုံလှမ်းပုံကို လေ့ကျင့်စမ်းသပ်နေဆဲသာရှိပေ၏။ သူသည် တက်သစ် နွားမို့ ကျတော့မည့် အလှည့်နွားကြီး နေရာတွင် တာဝန်လွှဲပြောင်းယူရမည်။ သို့ကြောင့် အလှည့်နွားကြီး၏ ဘေးတွင် ကပ်ထားသည်။
ထိုသို့ အလှည့်နွားကြီးဘေးတွင် ကပ်မြှောင်ထားရန်အတွက် ထမ်းပိုးတုံးသည် တစ်ဖက်ရှည်၏။ အခြား တစ်ဖက်သော်ကား တို၏။ တိုသောဘက်တွင် ထမ်းပိုးကျစ်ပေါက်သည် ပုံမှန်နှစ်ပေါက်သာ။အလှည့် ဘက်တွင်ကား ထမ်းပိုးကျစ်ပေါက်သည် ပုံမှန်ထက် တစ်ပေါက်ပိုလျက် သုံးပေါက်။ ထွန်ယက်ဆဲ နှစ်ယောက်စိုက် လယ်ကွက်ထဲတွင် ရပ်ထားသော ထွန်တွင်းမှ နွားကြီးနှစ်ကောင်မှာ ပုံမှန်အနေအထားသို့ ရောက်နေကြပြီ။ မျက်လုံးမှေးကာ တငြိမ့်ငြိမ့် စားမြုံ့ ပြန်နေကြသည်။ နက်ကျော်သော်ကား စားမြုံ့ မပြန်နိုင်သေး။ သူသည် အလှည့်နွားကြီး၏ ဘေးတွင် ပူးကပ်ပြီး ရပ်နေရ၏။ ညောင်းညာသည်ဆိုကာ လှဲဝပ် ချင်၍လည်း မရ။ ထမ်းပိုးတုံးကို အလှည့်နွားကြီးက ထမ်းထားသည်။
ဝပ်ချင်၍မှ မဝပ်ရသော သည်ထမ်းပိုးထဲတွင် မနေလိုပါဟူ၍ ထွက်သွားလိုသော်ငြား မသွားနိုင်။ ထမ်းပိုးကြိုးက သူ့လည်ပင်းကို ပတ်ထားသေးသည်။ ထွန် စတင် ရွေ့ပြီဆိုကတည်းက နက်ကျော် မရုန်းတတ် မဆွဲတတ်။ ထို့ကြောင့် ဘေးချော်ကာ သဝေ ထိုးချင်ခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် ဘေးမထွက်နိုင်ခဲ့။အလှည့် နွားကြီး ဆွဲခေါ်ရာသို့ မှေးလိုက်သွားရင်းဖြင့် ထမ်းပိုး ရုန်းရသည့် အရသာကို မြည်းစမ်းကြည့်ရလေ၏။
တစ်ချက်တစ်ချက် ပေါ်လာသော ငေါက်ငမ်းသံများ။ ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း တင်ပါးပေါ် ကျရောက်လာသော နှင်တံ။ ဤသို့ဖြင့် ဝမ်းယောင်မြေသည် နက်ကျော်၏ နောက်ပါးဝယ် ဖြောင့်တန်းသော ထွန်ကြောင်း ပေါ်လာ၏။ ကန်သင်းနားရောက်လာလျှင် တဟင်းဟင်း သတိပေးသံနှင့်အတူ ‘နကန်’ ကလည်း မထိတထိ ရောက်လာ ပြန်ရာ လက်ဝဲဘက်သို့ အလှည့်နွားကြီးနှင့်အတူ ရောယောင်ကွေ့လိုက်ရ၏။ ဪ သည်လိုဆိုလျှင် ကွေ့ရပါကလားဟု နက်ကျော် သိစပြုလာ၏။
နှစ်ယောက်စိုက် လယ်ကွက်ကလေးမှာ အလျား တစ်စပ်၊ ဝဲစောင်း တစ်စပ်သာ ရသေးသည်။ သို့ဖြစ်ငြား ရီးဆေးရိုးသည် နက်ကျော်ကို ငဲ့ညှာသောအားဖြင့် နှစ်ကြိမ်နားခဲ့သည်။ သည်အတွက် မောင်ကိုကြီး ကပင် အပြစ်တင်ခဲ့သေးသည်။
“ဘကလည်း တစ်စပ်ပဲရသေးတယ်၊ နားတာက အရင်”
“ဟ လူကလေးရ၊ နွားတွေက ထမ်းပိုး ‘စိမ်း’ နေတာကွ။ အင်တိုက်အားတိုက် ထွန်ရင် နွားတွေ ပခုံး ပေါက်ကုန်မှာကွ။ ပြီးတော့ နပိုက်ကလေးကလည်း အကျင့်ရှိသေးတာမဟုတ်ဘူး”
နှစ်စပ်အရတွင်ကား အတူလိုက်ပါလာသော ကလေး ဘာမျှ မစားခဲ့ရသေးသည်ကို သတိရကာ ထမင်းစားခြင်းဖြစ်၏။
“ဘ ဟိုမှာ ဟိုမှာ”
ဘီးစပ်ငှက်တစ်ကောင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြ၏။ ထွန်သုံးလေးခေါက်ရ၍ မြေကြီးပွလာပြီ၊ ပြန့်ကျဲလာပြီ ဆိုသည်နှင့် ငှက်တွေ ရောက်လာကြသည်။ မြေကြီးထဲမှ ပိုးကောင်မွှားကောင်များ ကောက်စားရန်ဖြစ်၏။
ရောက်လာသော ငှက်များထဲတွင် ဆက်ရက်ညိုတွေက ရှေ့ဆုံးက။ အလွန်ဆူ၏။ အလွန်ရန်ဖြစ်၏။ အိမ်တွင်လည်း စားလုံးစားပေါက်ကောက်စားနေကျမို့ လူနှင့် ရင်းနှီးနေ ယဉ်ပါးနေရာ ထွန်နောက်ကလည်း တကောက်ကောက်လိုက်၏။ ထွန်ရှေ့ကလည်း ပွတ်ကာ သီကာမျှသာ ရှောင်ပေး၏။ ဆက်ရက်ညိုများ နောက်မှ ရောက်လာသောအဖွဲ့မှာ ဆက်ရက်ခေါင်း ဖြူများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့လည်း ဆက်ရက်ညိုနှင့် အဖြူ အညို ကွဲသည်မှ လွဲ၍ စကားများရာ၊ ရန်ဖြစ်ရာတွင် အတူတူပင်။ တစ်ကောင့်အတောင်ကို တစ်ကောင်နင်းပြီး ထိုးဆိတ်နေလိုက်ကြပုံများ အပါးသို့ မောင်ကိုကြီး ရောက်လာသည်ကိုပင် မသိ။ လှမ်း အဖမ်း လက်တစ်ကမ်းကျမှ ထပြေးနိုင်ကြသည်။ ဆက်ရက် နှစ်သင်း နောက်မှ ရောက်လာသူများမှာ ခို ဖြစ်၏။ ခိုလည်း လူနှင့် အတန်အသင့် နီးစပ်သူပင်။ ဆက်ရက်နှယ် မရဲငြား၊ ချိုးနှယ်မူ မစိမ်း။ ချိုးကား လာပါ၏။ ဝေးနိုင်သမျှ ဝေးဝေးနေသည်။
ဘီးစပ်ငှက်မူ လူ့အလှုပ်အရှား မရှိမှ ရောက်လာသည်။ အမြင်ရနည်းသော ငှက်မို့ နှုတ်သီးရှည်ရှည် အမောက်ကားကားနှင့် မောင်ကိုကြီး သဘောကျကာ တအံ့တသြ အော်ရခြင်းဖြစ်ပေသည်။
“ဘ ကျုပ်လည်း မောင်းမယ်ဗျာ”
ထမင်းစားပြီးသွားလျှင် မောင်ကိုကြီး ပူဆာ၏။ ထွန်သွားတိုတိုနှင့် ထွန်သော အခြောက်ထွန်လည်းဖြစ်၊ နွားနှစ်ကောင်ကလည်း သဘောကောင်းသည့် အတွက် မဖြစ်စရာ မရှိ။ သို့ရာတွင် နက်ကျော် ပါနေသည်။ နက်ကျော်ကို အကိုင်မှား၍ မဖြစ်။ နှာပျက်မည် စိုးရသည့်နည်းတူ ကျင့်ပျက်မဖြစ်အောင်ပါ သတိထားရမည်။
“နေဦးကွာ၊ နပိုက်ကလေးနဲ့ နောက်ထပ်တစ်စပ် ထွန်လိုက်ဦးမယ်။ နပိုက်ကလေး ဖြုတ်ထားတော့မှ မောင်း”
လေ့ကျင့်ခါစ နွားကလေးမို့ ရီးဆေးရိုး အထူး သတိထားရသည်။ သတိကြီးစွာဖြင့် ညှာတာရသည်။ ထွန်တုံးရှေ့တွင် အမှိုက်နှင့် ပိတ်ကာ မြေမှုန့်မြေစိုင်တွေ ကျုံးပါနေလျှင် ချက်ချင်း ဆင်းပေးသည်။ ထွန်တစ်ဖက်ကို ထောင်ကာ ချက်ချင်း ချပစ်သည်။ ထွန်အစူး အနစ် များသွားလျှင်လည်း ထွန်ပေါ်မှ အလျင်အမြန် ဆင်းပေးသည်။ သို့မှသာ နက်ကျော်ကလေး ထွန် မကြောက်ဘဲ ရှိချေမည်။
••••• ••••• •••••
၃
ထွန်မောင်းခွင့် မရသောကြောင့် မောင်ကိုကြီး ငှက်ဖမ်း ချင်စိတ် ပေါ်လာတော့သည်။ စောစောကမူ ငှက်တွေကို ကြည့်ကာ ပျော်ခဲ့သည်။ အတင်း ပြေးဖမ်းရသဖြင့် ရွှင်ပျခဲ့သည်။ ဆက်ရက်တွေက လက်တစ်ကမ်း ရောက်မှ ထ ထ ပျံသောအခါ မောင်ကိုကြီး စိတ်ထဲ မချင့်မရဲ ခံစားရသည်။
“ဒီကောင်တွေ ညွှတ်နဲ့ ထောင်ဖမ်းရရင်”
ညွှတ်ကို မောင်ကိုကြီး လုပ်ကိုင်ဖူးခြင်းမရှိ။ သူတစ်ပါး သုံးစွဲသည်ကို မြင်ဖူးသည်။ ချောင်းရေစပ်တွင် ဗျိုင်းထောင်သူများ၊ ရွာဘေး အညစ်အကြေးတောတွင် ပုတတ်ထောင်သူများ။ သို့နည်းတူ ညွှတ်လုပ်သည့် ပစ္စည်းကိုလည်း မောင်ကိုကြီး သိသည်။ မြင်းမြီးမရသော် နွားမြီး။ ထို့ကြောင့် အမြီးတယမ်းယမ်းဖြင့် ထွန် ရုန်းနေသော အတိုင်နွားကြီးဘေးသို့ ကပ်သွား၏။
“လူလေး ထွန်နဲ့တိုက်မိမယ်လေ၊ ဘာလုပ်မလို့တုံး”
ရီးဆေးရိုး ထွန်တုံးပေါ်မှ လှမ်းမေးသည်။
“ဆက်ရက်ထောင်ဖို့ ညွှတ်လုပ်မလို့ ဘရ။ နွားမြီး နွားမြီး”
“ဒီကောင်ကြီးက ကန်တတ်တယ် ဟိုဘက်ကို သွား”
အလှည့်နွားကား တင်ပါးတွင် အရှိုးအစင်းများ ထပ်နေလျက် အထုံအပျင်း သက်သေတည်နေ၏။ မောင်ကိုကြီး အလှည့်ဘက်သို့ သွားသည်။ အလှည့် နွား၏ အပြင်ဘက်တွင် နွားပိုက်လေးက ခံနေသည်။ တတိယ အစပ်ပြည့်ရန် သုံးလေးခေါက်စာသာ လိုတော့၏။
ထိုအချိန်တွင် နွားကလေးကို ချွတ်ထားကာ အစပ်ရအောင် ထွန်လိမ့်မည်။ ထိုအချိန်အထိ မောင်ကိုကြီး မစောင့်နိုင်။ ပင်ပန်းလွန်းသဖြင့် နွားနက်ကလေးအမြီး ငြိမ် ‘စင်း’ နေ၏။ အားရပါးရ လှမ်းဆွဲလိုက်ရာ အမြီးတစ်ပင် နှစ်ပင်မျှသာမဟုတ်၊ တစ်ပြုံ လုံးပါလာသည်။ တစ်ပြုံလုံးထဲမှ ကြိုက်မွေးကို နုတ်အံ့ဟု လက်ရွယ်ဆဲတွင် မောင်ကိုကြီး လွင့်ထွက်သွားလေ၏။
တစ်ခဏအတွင်း မောင်ကိုကြီး ငိုသံ ဆူညံသွားတော့သည်။ ကန်ချက် မပြင်း၊ ပခုံးကိုသာ ထိသည်။ ဤသည်ကို ရီးဆေးရိုး အသေအချာ မြင်လိုက်ရ၍ ထွန်ပေါ်မှ မဆင်း။ ထွန်စီးလျက် ပြုံးပြုံးကြီး ပါသွားလေ၏။ “နွားအကြောင်း ဒါလောက်မှ မသိဘူးလား ဟင်” မြည်တွန်လိုက်သေး၏။
မောင်ကိုကြီးကား ညောင်ပင်ရိပ်သို့ ရွှေ့သွားကာ တအိအိ ငိုနေသည်။
“ယောက်ျားပဲကွ ဒါလောက်ကလေးများ နာရသလား”
သုံးစပ်အရတွင် နက်ကျော်ကို ညောင်ရိပ်သို့ လာပို့သော ဘဆေးရိုးက အားပေး၏။
“ယောက်ျားပေမဲ့ နာတာကိုး ဘရ”
သုံးစပ်သည် နည်းသေးသော်ငြား ဝမ်းယောင်နေသော မြေများ ပြန်လည် မမာကျောမီ ‘အပေါ်ရေဆုပ်’ ထားမှ နွားပခုံး သက်သာ၏။ ထို့ကြောင့် နောက် တစ်ကွက်သို့ ပြောင်းထွန်သည်။ ထွန်သာထွန်နေရငြား မြေး၏ ငိုသံက နှောင့်ယှက်လှ၏။ ထွန်တစ်ခေါက်နှင့်လည်း အငို မရပ်။ သုံးခေါက်ရလည်း အငို မတိတ်။ တစ်စပ်သာ ရသွားရော မောင်ကိုကြီးကား ငိုမြဲ။
“ဟေ့ကောင် လှည်းစာငတ်တဲ့ လှည်းပုံတောင်းလို တအီအီမြည်မနေနဲ့ကွာ”
“နာတာကိုး ဘရဲ့”
သည်ကောင် သည်ပုံငိုနေလျှင် သူ့အမေကြီး ထမင်းလာပို့ချိန်အထိ ရပ်စဲမည့်ဟန် မရှိ။ သူ့မြေး ငိုနေသည်ကို တွေ့၍ နွားကန်ကြောင်းသိလျှင် ရီးကျီးဒန် သဲသဲလှုပ်မည်။ ရီးဆေးရိုးကို အပြစ်တင်မည်။
“ဘက ညွှတ်လုပ်ပေးမလို့ အကောင်းပြောတာ။ မင်းက အငိုမတိတ်ချင်လည်း နေပေါ့ကွာ”
မောင်ကိုကြီးတို့ အငိုတိတ်ပုံများ အံ့စရာ။
“ဘယ်မလဲ ညွှတ်”
“လွယ်ပါတယ်ကွာ၊ လာ... မင်းလိုက်ခဲ့”
မောင်ကိုကြီး သူ့ဘ နောက်သို့ ဖျတ်လတ်စွာ ထလိုက်သွား၏။ ရီးဆေးရိုးသည် နက်ကျော်ကို စုတ်သပ်အသံပေးကာ အမြီးကို ဘယ်ဖြင့် ကိုင်ပြီး ညာမှ ဆောင့်ဆွဲနုတ်ယူသည်။ လက်ထဲတွင် နွားမြီးသုံးပင်။ ရီးဆေးရိုး ညောင်ခေါင်းထဲမှ မြေကရားယူပြီး ရေနွေးအိုးတည်သည်။ တအောင့်တနား ဆေးလိပ်သောက်သည်။ ရေနွေးတည်ရန် မီးမွှေးချိန်နှင့် ဆေးလိပ်သောက်နေချိန်များတွင် မောင်ကိုကြီး ညွှတ်လုပ်သည်။ လုပ်နည်းသိသော်ငြား လုပ်မရ။ ‘ကွင်းလျှော’ ဖြစ်မလာ။
“ပေးစမ်းပါကွာ။ နမီး (နွားမြီး) နုတ်တော့လည်း ဘ ၊ ကွင်းလျှောလုပ်တော့လည်း ဘ”
ပြောပြောဆိုဆို နွားမြီးများ လှမ်းယူကာ ညွှတ် လုပ်ပေး၏။ တစ်လက်စတည်း လက်သန်းလုံးအရွယ် ညောင်ကိုင်းကလေးများတွင် အထစ်လုပ်ကာ ခိုင်ခိုင် ချည်ပေးရသေး၏။
“ထရေးအသစ် နောက်က ကပ်စိုက်နော်။ တိုင်မခိုင်ရင်လည်း ကြောက်အားလန့်အားနဲ့ ငှက်ပျံပြေးလို့ ညွှတ်ပါဆုံးနေမဗျား”
ရေနွေးအိုးကို တစ်ချက်မီးထိုးပေးပြီး ထွန်ဆဲ လယ်ကွက်တွင်း ဆင်းခဲ့ရသည်။ ညွှတ်ကို မောင်ကိုကြီး မည်သည့်နေရာတွင် ထောင်သည်ကို လှည့်မကြည့်တော့ပါ။ ထွန်ရေးရရန်သာ အာရုံစိုက်တော့သည်။ ဝါဆိုလပေမယ့် ချစ်ချစ်တောက်ပူသည်။ ပူသည့် အောက်မှာပင် လယ်ပွဲတိုင်း၌ တလှုပ်လှုပ် တရှား ရှား ထွန်နေကြ၏။ တဟဲ့ဟဲ့ တဟင်းဟင်း မောင်းနေကြ၏။ သိုးခနဲ သန့်ခနဲ တေးချင်းသံကြားရ၏။ ခေါင်းလောင်းပုံ ပွင့်ပြာကလေးတွေ အူဝေနေသော နှမ်းခင်းသည် မိုးကို မျှော်နေရှာကြ၏။ နှမ်းခင်းကြားမှ ပြောင်းဖူးပင် ပြောက်တိပြောက်ကျားတို့ကလည်း နီကြောင်သော ဆံမြိတ်ဖွားများလှုပ်လျက် မိုးကို လက်ယပ်ခေါ်နေကြ၏။ ငှက်တစ်ကောင်၏ စူးစူးဝါးဝါး အော်သံကြောင့် ရီးဆေးရိုး လှမ်းကြည့်သည်။ ထွန်ရေးများ ကြားမှ ထပျံလိုက် ပြန်ကျလိုက် ဖြစ်နေသော ချိုး တစ်ကောင်။
“မိပြီကွ၊ ဟေး မိပြီကွ”
ဝမ်းသာအားရအော်လျက် မောင်ကိုကြီး ညောင်ပင်အောက်မှ ပြေးလာပြီး ငှက်ကို ကိုင်ဖမ်းသည်။ ရုတ်တရက် ဖမ်း၍ မရ။ ရပြန်တော့လည်း လွှတ်ပစ်ရသည်။
“ဘရေ လာပါဦး၊ ဆိတ်တယ်ဗျ”
ရီးဆေးရိုး မနေသာ။ ထွန်ကို ရပ်ပစ်ခဲ့ရပြန်သည်။
ငှက်ဖရိုဖရဲ ရုန်းကန်ပျံသန်းမှု မပြုနိုင်အောင် အတောင်ပေါ်မှအုပ်ကိုင်ကာ ညွှတ်ရော ငုတ်ပါ ဖြုတ်သည်။ ညောင်ပင်အောက်သို့ ယူလာသည်။ မောင်ကိုကြီးလည်း ခုန်ဆွခုန်ဆွဖြင့်။ မြေးအဘိုးနှစ်ယောက် ညောင်ပင်အောက် ဝင်မိချိန်တွင် ညောင်ပင် ပင်စည်၏ တစ်ဖက်အကွယ်မှ ရီးကျီးဒန် ဘွားခနဲပေါ်လာ၏။ သူ့ ခေါင်းပေါ်တွင် ထမင်းဇလုံကို ရွက်လျက်။
“ဪ ဘိုးအေကလည်း မြေးနဲ့ ဖက်ပြီး သူငယ်ပြန်နေတာကိုး”
“ကဲ မင်းကြောင့် ငါတောင် အပြောခံရပြီ” ဆိုကာ ချိုးနှင့် ညွှတ်ကို မောင်ကိုကြီး လက်ထဲ လှမ်းပေးပြီး ရေနွေးအိုး တည်ထားသည့်ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ရာက “ဒါ ဘာဟုတ်သေးလဲ ကျီးဒန်ရာ။ မနက်က မြောင်းကူးမှာ နက်ကျော် ငါ့အပေါ် ခုန်အုပ်တုန်းက ငါသူငယ်ပြန်တာများ ညည်းကြားရရင်” တစ်ပိုင်းတစ်စ ဆို၍ ထင်းစကို ထိုးသွင်းလိုက်၏။
“ကျုပ် ကြားတော့ ဘာဖြစ်လဲ”
“နားကြောက စိမ့်သွားမှာပေါ့အေ”
ညွှတ်ထဲမှ ငှက်ကလေးသည် ရီးဆေးရိုး ရယ်မောသံကြောင့် တအားထ၍ ပျံလေ၏။
▢ ဆင်ဖြူကျွန်းအောင်သိန်း
📖 ကိုဆေးရိုး ပေါင်းချုပ်
❝ မျက်ဝန်းစကား ❞
▢ နှင်းဝေဝေ ( ပွင့်ဖြူ )
၁။
မျက်စိ မဖွင့်သေးပေမဲ့ မိုးလင်းပြီ ဆိုတာကို ကျွန်တော့်ရဲ့အာရုံက ခံစားသိနေပါတယ်။ ကျွန်တော်အိပ်တဲ့ နေရာရဲ့ ခေါင်းရင်းပြတင်း ပေါက်အပေါ်က အိမ်တံစက်မြိတ် အစွန်းမှာ သိုက်အုံဖွဲ့နေတဲ့ ဗွတ်ချွဲငှက်ပေါက်လေးတွေကလည်း ကျလိလိနဲ့ အသံတွေ ကြားနေရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ပျင်းပျင်းနဲ့ မထ,ဘဲ အိပ်ရာထဲမှာ ဆက်နှပ်နေတုန်း-
“လူကလေး အောင်အောင်ထ,တော့လေ။ မနက်မိုးလင်းပြီကွဲ့၊ နေထွက်တဲ့ထိ မအိပ်ရဘူး အပျင်းစွဲသွားတတ်တယ်။ ထ ထ၊ မျက်နှာသစ်ချေ”
ဘုရားခန်းရှေ့မှာ အိပ်တဲ့ အဘက ကျွန်တော့်ကို အိပ်ရာထဖို့ နှိုးတဲ့အခါ အိမ်အောက် မီးဖိုချောင်ထဲက အမေကလည်း-
“ထဟေ့ ထဟေ့၊ လူကလေး နွားချေးတွေ ကျုံးရမှာနဲ့၊ နွားကျောင်းသွားရမှာနဲ့ နောက်ကျနေမယ်။ ကျောင်းပိတ်ရက်လေး ကူရတာ ထ,တော့”
ကျွန်တော့်ရဲ့ ကမ္ဘာလေးမှာ အမြဲပဲ ဒီအသံတွေနဲ့ပဲ နိုးထ,ခဲ့ရတာ။
အဘ ဆိုတာက ကျွန်တော့်အမေရဲ့ အဖေလေ။ ကျွန်တော်တို့ ဒေသမှာ အဘိုးကို “အဘ” လို့ပဲ ခေါ်လေ့ရှိကြတယ်။ သွားမှာ ကွမ်းချိုးတွေနဲ့ မည်းချိတ်နေတဲ့ အဘ၊ သျှောင်တစောင်း အမြဲ ထုံးထားတတ်တဲ့ အဘ၊ ပေါင်မှာ ထိုးကွင်း မင်ကြောင်တွေနဲ့ အဘ၊ ပင်နီတိုက်ပုံကို မချွတ်တမ်း ဝတ်တတ်တဲ့ အဘ၊ ရိုးသားလှတဲ့ ကျေးလက်အညာသားကြီး အဘ၊ အဲဒီ ကျွန်တော့်အဘဟာ မွေးစာရင်းမှာတော့ ကျွန်တော့်အဖေ နေရာကို ဖြည့်စွက်ပေးသူလည်း ဖြစ်ပြန်တယ်။ ကျောင်းနေပြန်တော့လည်း အဖအမည်နေရာမှာ ဦးဘငြိမ်း ဆိုတဲ့ ကျွန်တော့် အဘရဲ့ နာမည်က မဝံ့မရဲ ရှိလှပါတယ်။
အဖေ...။ ကျွန်တော့် နှုတ်ဖျားက တစ်ခါမှ မထွက်ဖူးတဲ့ စကားလုံး။ အဲဒီ ဝေါဟာရက ကျွန်တော့် ရင်ကို ဆူဝေစေတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အလုပ်တွေကို မြန်မြန် ပြီးစေတဲ့သူလို့ ပြောရင်လည်းရမယ်။ ဒီအကြောင်း ရင်ထဲ ရောက်လာတာနဲ့ လုပ်လက်စ အလုပ်ကို မဲပြီး ဖိလုပ်တတ်တဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အကျင့်ကြောင့်ပါ။
ခိုင်းနွားနှစ်ကောင်၊ နွားသိုးတစ်ကောင်နဲ့ နွားမသားအမိတို့ တစ်ညလုံး ပါထားတဲ့ နွားချေးတွေကို နွားချေးကျုံးတဲ့ ထန်းပလပ်ချပ်နဲ့ ကု,လားခြင်းတောင်းထဲ ကျုံးကျုံး ထည့်လိုက်၊ အိမ်နောက်ဖေး နွားချေးကုန်းမှာ သွားပုံလိုက်နဲ့ မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ ပြီးသွားတော့တယ်။
နွားကျောင်းသွားဖို့ နွားတွေကို ကြိုးဖြေ လွှတ်လိုက်ရင်း အိမ်တံစက်မြိတ် အစွန်းက ဗွတ်ချွဲငှက်သိုက်ဆီ အကြည့် ရောက်ပြန်တော့ အမေ ငှက်မကြီးက ငှက်ပေါက်လေးတွေကို အစာခွံ့ကျွေးနေတာ မြင်ရတယ်။ မလှမ်းမကမ်းမှာတော့ ငှက်ပေါက်လေးတွေရဲ့ အဖေထင်ပါရဲ့။ ရန်သူ့ အခြေအနေကို အကဲခတ်လို့ ငှက် သားအမိတွေကို ဘာတွေ လှမ်းပြောနေတယ် မသိဘူး၊ တကျိကျိနဲ့ ဆူလို့။ တိရစ္ဆာန် တွေတောင် ဖအေဖြစ်သူက သူ့ ရင်သွေးကို ဂရုစိုက်တတ်ကြတာ။ ကျွန်တော်က ငှက် လောက်တောင် ကံမကောင်းတဲ့သူ။ ကျွန်တော်က လူ့ လောကထဲ ရောက်လာဖို့ကို အားလုံး ငြင်းဆန်မှုကို ခံခဲ့ရတဲ့ သူ။ အားလုံးရဲ့ ဟင့်အင်း ကောင်။
ညီအစ်ကို နှစ်ယောက် ရှိတာမှာ အစ်ကိုဖြစ်သူက တစ် ဖအေ၊ ညီဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော်က တစ်ဖအေ။ ဒီလိုဖြစ်လို့ ကျွန်တော် အမေ့ကို စိတ်ဆိုးရ မလိုလိုပေမဲ့ တကယ်တော့ အမေက သနားစရာပါ။
တကယ့် တရားခံအစစ်က ဟို လူကြီး။ ကျွန်တော့်အစ်ကိုရဲ့ အဖေ ဖြစ်တဲ့ အမေ့ယောက်ျား ဆုံးပြီးစမှာ အမေ့ကို ကူညီသလိုနဲ့ ကျောရုံကြံခဲ့တဲ့ ဟိုလူကြီး။ ကိုယ့်တာဝန် ကိုယ် မယူဘဲ မျက်နှာလွှဲခဲပစ် လုပ်တဲ့ လူကြီး။ ကျွန်တော်နဲ့ ရုပ်ချင်း အလွန်တူတဲ့ လူကြီး။ အဲဒီ လူကြီးကို ကျွန်တော် အရမ်း မုန်းတယ်။
••••• ••••• •••••
၂။
ညနေ နွားသွင်းချိန် ရောက်ပြီမို့ နွားတွေကို ရွာရဲ့ အရှေ့ယွန်းယွန်း ဆီက ရေစားရိုးမှာ ရေတိုက်ရတယ်။ နွေဦးရာသီမို့ ဒီရိုးထဲမှာ ရေက နည်းသွားပေမဲ့ မပြတ်ဘူး။ မိုးတွင်းဆိုရင် ကမ်းလုံးပြည့် ရေတွေနဲ့ ရေစီး အလွန်သန်ပါတယ်။ ရိုးရဲ့တစ်ဖက်ကမ်းကိုတောင် ရေလှိုက်စားထားလို့ မြေပဲစိုက်တဲ့ ကိုင်းကွက်တချို့ ကမ်းပါးပြိုခံရတယ်။ မိုးတွင်းအချိန် ဆိုရင် ရေလှိုက်စားတဲ့ နေရာက ရေဝဲကတော့ကြီး တစ်ခု ဖြစ်လာပြီး သူ့ထဲ ကျလာသမျှ အရာတွေကို ရေအောက်ကနေ ဧရာဝတီမြစ်ထဲထိ စုပ်ယူသွားတတ်တယ်။
နွားတွေ ရေသောက်နေတုန်း ရိုးထဲကနေ အထက် ကမ်းပါးယံကို မော်ကြည့် လိုက်မိတယ်။ ကမ်းပါးပေါ် က လမ်းကလေးတောင်မှ ကမ်းပါးနား အတော်ကပ်နေပြီပဲ။ ကျွန်တော်က တစ်ခါ တလေ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ သွားနေကျ လမ်းကနေ ခွဲထွက်ပြီး အဲဒီ လမ်းကလေးကနေ ကျောင်းသွားလေ့ရှိတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ကျောင်းက ဟိုး နှစ်မိုင်လောက် ဝေးတဲ့ တစ်ဖက်ရွာက အလယ်တန်းကျောင်းလေးပါ။ နွေရာသီ ဆိုတော့ ဝဲကတော့ကြီးလည်း ဘယ်ချောင်ခိုနေတယ် မသိ။ ဘယ်သောအခါကမှ သူ မရှိခဲ့ဖူး သလိုလိုနဲ့။ ကမ်းပါးပေါ် က လူနှစ်ယောက် ဖြတ်သွားတာ မြင်လိုက်ရတယ်။ ဟို လူကြီး။ ကျွန်တော့်လို မျက်နှာနဲ့ ဟိုလူကြီး ဦးသိန်းသန်းကျော်။
“ဟဲ့နွား...တယ် ဒီနွားတွေ အငြိမ်ကို မနေရပါလား၊ တစ်နေကုန် လိုက်ထိန်းနေရတယ်”
သူ့သဘာဝနဲ့သူ အငြိမ်မနေကြတဲ့ နွားသိုးနဲ့ နွားမကို လှမ်းငေါက်ရင်း ကျွန်တော် မောတောင် မောချင်သလိုပါပဲ။ အိပ်၊ စား၊ ကာမ ဒီသုံးခုသာ သိလို့ တိရစ္ဆာန်လို့ ခေါ် သတဲ့။ ဒါဆိုရင် လူတွေမှာရော...။ အဲဒီ သုံးခုလောက်ပဲ အဓိကထားနေတဲ့ သူတွေကို ကျတော့ လူ့တိရစ္ဆာန်တွေ ခေါ်ရမလား၊ တိရစ္ဆာန်လူတွေလို့ပဲ ခေါ်ရမလား မသိတော့ဘူး။ အဲလို လူတွေကိုလည်း ကျွန်တော် အရမ်း မုန်းပါတယ်။
••••• ••••• •••••
၃။
“အဋ္ဌမတန်း (A) မှ အဖ ဦးသိန်းသန်းကျော်ရဲ့သမီး မရွှေပုံ့ပုံ့ ဆုယူရန် နေရာယူ ပေးပါ”
ပြုံးလိုက်မိသလား၊ မဲ့လိုက်မိသလား မသိပါဘူး။ ကျွန်တော့်နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်း တစ်ဖက် လှုပ်သွားတာတော့ ဘာသာ သတိထားလိုက်မိ တယ်။ ကျွန်တော်တို့ အတန်းပိုင်ဆရာမက ကျွန်တော့်ကို စာနာ နားလည်သလိုလေး ကြည့်နေတယ်။ အားလုံးက ရွှေဘုတ်လို့ ခေါ်ကြပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ အမြင်ကတ်ကတ်နဲ့ ဘုတ်အီးမလို့ ခေါ်တဲ့ ရွှေပုံ့ပုံ့ က ကျွန်တော့်ထက် အသက် ၅ လ ကြီးပါတယ်။ သူက အမေ့သမီး မဟုတ်တဲ့ ဟိုလူကြီးနဲ့ ဒေါ်ခင်မိမိတို့ရဲ့ သမီးပေါ့။ ဘုတ်အီးမက ခေါင်းမော့ ရင်ကော့လို့ ကျောင်းသားအားလုံးရဲ့ရှေ့ကို ထွက်လာတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ကျောင်းက လစဉ် စာမေးပွဲတွေက ရတဲ့ ဆုတွေကို တစ်လချင်း ကျောင်းသားတွေ စုရုံးရာ ကွင်းပြင်မှာ ပေးနေကျပါ။ ဒီနေရာကို ကျွန်တော် မလိုချင်လို့ ဒီဘုတ်အီးမ ရတယ်ဆိုတာ ဆရာမသာ အသိဆုံး။ ကျွန်တော် အတန်းငယ်စဉ် ဆုရချိန်တုန်းက ဆိုရင် -
“အဖ ဦးဘငြိမ်းရဲ့သား မောင်အောင်အောင် ဆုယူ ရန်..” လို့ အားနာသလို ခပ်တုံ့တုံ့လေး ဖြစ်သွားတဲ့ အခမ်းအနားမှူး ဆရာမရဲ့ အသံကို ပြန်ပြန်ကြားယောင်မိလို့ စာမေးပွဲခန်းက ထွက်ခါနီးတိုင်း ဖြေဆိုခဲ့သမျှ စာတွေကို အောင်မှတ်သာသာ ချန်ပြီး ကြက်ခြေခတ်ခဲ့တာပဲလေ။ ဟုတ်တယ်ဗျာ။ စာဖြေစာရွက်ထဲက ပုစ္ဆာတွေဟာ အမှန် ဖြေထားတယ် ဆိုတာ သိနေပေမဲ့ ကြက်ခြေ ခတ် တစ်ခုကြောင့် အဲဒီ အမှန်တရားက ဘောင်မဝင်ခဲ့သလိုပဲ ဘောင်မဝင်ခဲ့တဲ့ အမှန်တရားတွေလည်း ဒီလောကမှာ ရှိနေပြန်ရော။ အဖြေစာရွက်မှာ ကြက်ခြေခတ်ခဲ့တဲ့ ကျွန်တော်က အပြင်လောကမှာ အဲဒီ ဘောင်ကြီးကို အရွဲ့တိုက် ရိုက်ချိုးကြည့်ဖို့ ကြိုး စားမိခဲ့ပါသေးတယ်။
••••• ••••• •••••
၄။
“ဘုတ်အီးမ”
ကျွန်တော့်အသံ ကြားတာနဲ့ မတူမတန်သလို ခြေဆောင့်ပြီး တစ်ဖက်လှည့်သွားတဲ့ ဘုတ်အီးမရဲ့ရှေ့က ကျွန်တော် ပိတ်ရပ်လိုက်ပါ တယ်။
“နင်... ငါ့ရှေ့က ဖယ်နော်...”
“ရော့...”
“ဒါ... ဘာလဲ”
“ရည်းစားစာ.. ငါက နင့်ကို ပေးတာ..”
“ဘာ...နင်... နင်က... ငါ့ကို ပေးစရာလား”
“ဟားဟားဟား...ချစ်လို့ ပေးတယ်ဟာ၊ နင်လည်း အပျိုဖြစ်ပြီ၊ ငါလည်း လူပျိုဖြစ်ပြီ။ လူပျိုက အပျိုကို ချစ်လို့ ပေးတာပဲဟာ..ဟားဟားဟားဟား....ဟားဟားဟားဟား”
ကျွန်တော်ရဲ့ လှောင်ရယ်သံ အဆုံးမသတ်ခင်မှာဘဲ ဒေါသတကြီး နီမြန်းနေတဲ့ မျက်နှာနဲ့-
"နင်... နင်... ငါ ငါ့အဖေနဲ့ တိုင်ပြောမယ်”
“ဟား... တိုင်လိုက်ပါ၊ တိုင်ဖြစ်အောင်သာ တိုင်လိုက်စမ်းပါဟာ ဟားဟားဟား...။ ဟော ဟိုမှာ ပြောရင်းဆိုရင်း နင့်ရဲ့မယ်တော်ကြီးနဲ့ နင်ရဲ့ မဟာအဖေ လာနေပြီ၊ တိုင်လိုက် သိလား”
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တင်းမာတဲ့ အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး ဘုတ်အီးမရဲ့အမေဖြစ်သူ၊ ဟိုလူကြီးရဲ့ တရားဝင်ဇနီး ဒေါ်ခင်မိမိက သူ့သမီး အနား အပြေးအလွှား ရောက်လာပါရော။
“သမီး.. သမီး ဘာဖြစ်တာလဲ၊ ဟဲ့ကောင်... နင် ငါ့သမီးကို ဘာလုပ်တာလဲ ဟင်”
“မေမေ ဖေဖေ...သူ သမီးကို ရည်းစားစာပေးတယ်”
“ဘာ…နင်က ငါ့သမီးကို...၊ ကိုသိန်းသန်း ကောင်းကြသေးရဲ့လား၊ ဒါ.. ဘာ သဘောလဲ၊ တော် ရှင်းပါ အခု ရှင်း”
“ဟိတ်ကောင် မင်း ... မင်း တယ်... ငါ ထိုးမိပါတော့မယ်၊ သွား ငါ့ရှေ့က အခုထွက်သွား”
ကျွန်တော်လည်း ဒေါ်ခင်မိမိနဲ့ ဟိုလူကြီးရဲ့ မျက်နှာတွေ ကြည့်ပြီး အားရလိုက်တာ။ နှစ်ယောက်စလုံးရဲ့မျက်နှာတွေက ဘောင်ကျဉ်းကျဉ်းထဲက အမှန်တရားကို ကြက်ခြေခတ်ခံထားရတဲ့ ရုပ်ကြီးတွေနဲ့။ မအီမလည်နဲ့။
“အဟက်...”
ကျွန်တော် လှည့်အထွက်မှာ ရယ်သံတစ်ချက် လွတ် ထွက်သွားတော့ -
“ခွေးကောင်လေး ... မခန့်လေးစားနဲ့။ ရုပ်ကိုက မထီတရီ ပေကတ်ကတ်နဲ့ လာသမီး၊ ကိုသိန်းသန်း လာသွားမယ်”
“တောက်...”
ဟိုလူကြီးရဲ့ တောက်ခေါက်သံက လေထဲမှာ ပျံ့လွင့်လိုက်ပါလာလို့ ကျွန်တော် သိပ်ကျေနပ်မိတာပါပဲ။
••••• ••••• •••••
၅။
ဒီနေ့ မြို့မှာ ကျောင်းတက်သွားနေတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အစ်ကို ပြန်လာလို့ ကျွန်တော် အရမ်းပျော်နေမိပါတယ်။ အစ်ကိုနဲ့ အတူ စက်ဘီးလည်း ပြန်ပါလာတာကိုး။
“အစ်ကို ညီလေး ကျောင်းကို စက်ဘီးစီး သွားချင်တယ်”
“ရေတွေတက်နေပြီ ညီလေးရ၊ ရိုးထဲမှာတောင် ပြည့်နေပြီ။ နောက်ပြီး စက်ဘီးစီး သွားတယ်ဆိုရင် အဖော်တွေ နဲ့ကွဲပြီး ညီတစ်ယောက်တည်း သွားနေရမှာပေါ့”
“ဟင်... အစ်ကိုကလည်း ရေက ရိုးလုံးချောင်းလုံးပြည့်ရုံပဲ ရှိသေးတာပါ၊ မလျှံသေးပါဘူး။ ၄,၅ ရက်တော့ စီးလို့ ရပါသေးတယ်။ ညီ ကောင်းကောင်း စီးတတ်ပါတယ်၊ ယူသွားမယ်နော်... နော် အစ်ကို”
ကျွန်တော့်ကို ချစ်တဲ့ အစ်ကိုက ပူဆာတာနဲ့ ခွင့်ပြုပေးလိုက်ပါတယ်။ ကျွန် တော့်ပုံစံက အစ်ကိုရဲ့ ဘား တန်းစက်ဘီးကြီးကို စီးလို့ နားထင်သွေးရောက် မြောက်တောက် မြောက်တောက် ဖြစ်နေမယ် ထင်ပါတယ်။ ဒီ အချိန်က စက်ဘီး စီးနိုင်ရင် အကောင်ပဲ။ ရွာထဲမှာ စက် ဘီးစီးနိုင်သူက လက်ချိုး ရေရင်တောင်မှ လက်တစ်ဖက် မပြည့်ချင်ဘူး။ ကောလိပ် ကျောင်းသား အစ်ကို့ အတွက် မဖြစ်မနေ လိုအပ်လို့ အမေနဲ့ အဘက နွားမတစ်ကောင်ကို ရောင်းပြီး မဖြစ်မနေ ဝယ်ပေးထားရတာ။
ကျွန်တော်တို့ ရွာကနေ ရိုးချောင်း တစ်ဖက် ရွာက အလယ်တန်းကျောင်းကို သွား တက်ကြရတဲ့ ကျောင်းသား အားလုံး ခြေလျင်ပဲ သွားကြပါတယ်။ ရွာဘက်က ကမ်းခြေအတိုင်း ၂ မိုင်လောက် လမ်းလျှောက်ပြီးမှ ကျောင်း ရှိတဲ့ တစ်ဖက်ကမ်းကို လှေနဲ့ ကူးရတာပါ။ ကျွန်တော်ကတော့ ဒီနေ့ စက်ဘီးကို လှေပေါ် မတင်ဘဲနဲ့ ကျောင်းထိ စီးချင်တာမို့ ရွာအနောက်ဘက်မှာ ရှိတဲ့ တစ်ဖက်ကမ်း ကူးတဲ့ ပေါင်းကူးတံတားကနေ ကွေ့ပတ်လို့ တစ်ကွေ့တစ်ပတ်ကြီး စီးလာခဲ့ပါတယ်။
ရွာက ကျောင်းသားတွေက ရှေ့က သွားနှင့်ကြပြီမို့ ခုချိန်ဆို တစ်ဖက်ကမ်း ကူးဖို့ ကူးတို့လှေဆိပ်နား ရောက်လုရောပေါ့။ ကိစ္စမရှိဘူး။ ကျွန်တော်က စက်ဘီးနဲ့ပဲ။ သူတို့ အရင်တောင် ရောက်နှင့်မှာပါ။ ကျွန်တော် စက်ဘီးကို ခပ်သွက်သွက် နင်းလာရင်း ရေလှိုက်စားရာ ကမ်းပါးပြိုတဲ့ ရေစုပ်ဝဲကတော့ကြီးနား နီးလာတော့ ရှေ့တူရူက လာနေတဲ့ စက်ဘီးတစ်စီးကို မြင်လိုက်တယ်။ ကြည့်လိုက်တော့ ဟိုလူကြီး၊ ဦးသိန်းသန်းကျော်။
ကျွန်တော့်ကို သူ မြင်တော့ ခပ်လှမ်းလှမ်းဆီကတည်းက ကမ်းပါးဘက်ဆီ ကပ်လို့ ပန်းရှောင်တယ်။ ဒီအခါ ကျွန်တော့်ရဲ့ အရွဲ့တိုက်ချင်စိတ်လေးက ဟုန်းခနဲ ထ,လာပြီး စက်ဘီးချင်းပွတ်ဆွဲ ကပ်ရှောင်ဖို့ သူ ရှောင်တဲ့ဘက်ကို လိုက်ပြီး နင်းလိုက်တဲ့အခါ အရှိန်လွန်ပြီး -
“ဒုန်း...ဖြောင်း... ဝုန်း...”
“ဟာ”
ဟာခနဲ ဖြစ်သွားပြီး စက်ဘီးနှစ်စီးနဲ့ အတူ ကျွန်တော် ကမ်းပါးပြတ်ထဲကို ပြုတ်ကျသွားတော့တယ်။ ပြန်ကြည့်လိုက်တဲ့ အခါမှာတော့ကျွန်တော့်စက်ဘီးက လုံးလုံး ရေထဲ မြုပ်ပါသွားတာ မြင်လိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ ကမ်းပါးစွန်းက ကင်ပွန်းခါးပင်ငုတ်တိုမှာ ပုဆိုးကွင်းစွပ်မိပြီး အသည်းယားစရာ ငြိပါနေပြီး ရေဝဲကတော့ဆီ ဦးတည်နေတဲ့ ဟိုလူကြီးရဲ့ စက်ဘီး စပုတ်တံတွေထဲမှာ ကျွန်တော့် ခြေထောက်တစ်ဖက်က ညပ်လို့ နေပြန်တယ်။ ဟိုလူကြီးရော။ သတိရလို့ လိုက်ကြည့်တော့ စိုးရိမ်တကြီး မျက်ဝန်းတွေနဲ့ ပြိုလုပြိုခင် ကမ်းပါးပေါ်ကနေ ကျွန်တော့်ကို ဆွဲတင်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူ သူ့စက်ဘီးကို လိုချင်လို့၊ ဆုံးရှုံးမှာစိုးလို့ ကျွန်တော့်ကို ဆွဲတာနေမှာပါ။ ကျွန်တော် တွေးနေတုန်းမှာပဲ -
“စက်ဘီးကို ကန်ထုတ်လိုက်၊ ငြိနေတဲ့ မင်း ခြေထောက်ကို ရအောင် ဆွဲထုတ်၊ မြန်မြန်”
ကျွန်တော် တအံ့တသြ ဖြစ်နေရင်းနဲ့ပဲ သူ ခိုင်းသလို လိုက်လုပ်နေမိပါတယ်။ သစ်ငုတ်နဲ့ ငြိနေတဲ့ ကျွန်တော့် ပုဆိုးလည်း စုတ်ပြတ်မျောပါသွားပြီ။ ဟိုလူကြီးသာ ဆွဲမထားရင် ကျွန်တော်လည်း မျောပါသွားလောက်ပြီ။ လွတ်နေတဲ့ ခြေထောက်နဲ့ စပုတ်တံကြားထဲက ခြေထောက်ကို ရုန်းကန် အထုတ်မှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုကြောင့်ရော၊ ကမ်းပါးစွန်းက ကျွန်တော့်ကို လှမ်းဆွဲထားတဲ့ ဟိုလူကြီးရဲ့ ကိုယ် အလေးချိန်ကြောင့်ရော ကမ်းပါးက တအိအိနဲ့ ဖြစ်လာပါတယ်။ ရေစုပ်ဝဲက စက်ဘီးကို မမီတမီဆွဲ၊ ဟိုလူကြီးက ကျွန်တော့်ကို ဆွဲနဲ့ ရှိနေတဲ့အခိုက် ကျွန်တော့် ခြေထောက်က စပုတ်တံကြားထဲက လွတ်မြောက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ဟိုလူကြီးရဲ့ သန်မာတဲ့ လက်မှာ ကျွန်တော် စွေ့ခနဲ ပါလာတယ်။ ကမ်းပါးပေါ် အရောက်မှာ ကျွန်တော့်ကို ပွေ့ဖက်ရင်း သူက ဘေးကို လှိမ့်ထွက်လိုက်တာနဲ့ မရှေးမနှောင်းမှာပဲ ကျွန်တော်တို့ ရှိနေခဲ့တဲ့ ခုနက ကမ်းပါးစွန်းဟာ -
"ဝုန်း...”
ဝုန်းခနဲ ပြိုကျသွားပါတော့တယ်။
အဖြစ်အပျက်ကို ကျွန်တော် တုန်လှုပ်စွာနဲ့ ကြည့်ပြီး ဟိုလူကြီးကို ပြန်ကြည့်လိုက်တော့ ကျွန်တော့်ကို ပြန် ကြည့်နေတဲ့ စိုးရိမ်နေတဲ့ သူ့ မျက်ဝန်းတွေကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အကြည့်လွှဲ မသွားဘဲ ကျွန်တော်တို့ မျက်လုံးချင်း အကြာကြီး ဆုံမိကြတဲ့အခါ ကျွန်တော့် ကိုယ်ထဲက သွေးတွေဟာ ပြောင်းပြန် စီးဆင်းသွားသလိုပါပဲ။ ကျွန်တော့်အတွက် နာကျင်ဝမ်းနည်း ကြေကွဲမှုတွေ၊ ဝမ်းသာပီတိနဲ့ ကျေနပ်မှုတွေ၊ မျှော်လင့်ခြင်းနဲ့ ကြည်နူးခြင်းတွေ သူ့ ရင်ထဲက အမှန်တရားတွေကို တစ်ခုစီ၊ တစ်ခုစီ ပြောပြနေတဲ့ လူကြီးမျက်ဝန်းထဲက စကားတွေကို မလွတ်တမ်း ကျွန်တော် လိုက်ဖတ်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ကို ဆုံးမချင်တဲ့ စကားတွေ၊ “သား” လို့ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ခေါ်နေတဲ့ အဖေ့ရဲ့ အသံတွေကို အဖေ့ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက တစ်ဆင့် ကျွန်တော့်ရဲ့ နှလုံးသားက ကြားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော့် ရင်ထဲက စကားသံတွေနဲ့ “အဖေ” လို့ မွတ်မွတ်သိပ်သိပ် တမ်းတ ခေါ်မိတဲ့ အသံတွေကိုလည်း ကျွန်တော့် မျက်ဝန်းက တစ်ဆင့် အဖေရင်ဘတ်နဲ့ ကြားပုံ ပေါ်ပါတယ်။ အဖေ့မျက်နှာက ကျွန်တော့်ကို နှစ်သိမ့်ပေးတဲ့ အပြုံးနဲ့။
ကျွန်တော့် ရင်ထဲမှာ ဘဝကြီးကို စိန်ခေါ်နိုင်မယ့် အားအင်အသစ်တွေ ရောက်လာသလိုပဲ။ ကျွန်တော် ကျေနပ်တယ်။ ကျွန်တော့်ဘဝ ရှေ့ဆက်ဖို့ ခွန်အားတွေ အများကြီး ရလိုက်ပါပြီ။ ကျွန်တော့် ရင်ထဲက အမှန်တရားကို အဖေ့မေတ္တာနဲ့ အသိအမှတ် ပြုပေးသလို အဖေ့ဘဝမှာ မှားခဲ့ဖူးခဲ့တဲ့၊ အဖေ့ရင်ထဲမှာ သိုဝှက်ထားတဲ့ နောင်တ အမှား တစ်ခုကို သား သင်ပုန်းချေလိုက်ပါပြီ။ အဖေ့ရင်ထဲမှာ ဂုဏ်ယူလောက်တဲ့ သားကောင်း ဖြစ်အောင် သား ကြိုးစားမယ် အဖေ။
ကျေနပ်ပျော်ရွှင်သွားတဲ့ အဖေ့မျက်ဝန်းတွေကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော့် ရင်ထဲက ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ၊ ရည်မှန်းချက်တွေက ကျေနပ်ပျော်ရွှင်ခြင်းတွေနဲ့အတူ တိုးလို့ တိုးလို့သာပါပဲ။
▢ နှင်းဝေဝေ ( ပွင့်ဖြူ )
📖ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံ မဂ္ဂဇင်း
ဇန်နဝါရီ ၊ ၂၀၂၀
❝ H1 N1 ❞
( ရန်ကုန်မြင့်ဆွေ )
ဝါဝါမွန်နှင့် ကိုကိုဦးတို့၏ ချစ်ခရီးလမ်းသည် နေပြည်တော် အဝေးပြေးလမ်းမကြီးသဖွယ် ညီညာဖြောင့်ဖြူး ချောမွေ့လှ၏။ ဝါဝါမွန်၏ အလှသည် Miss Myanmar မယ်များ လိုက်မမီနိုင်အောင် ကိုယ်နေဟန် အချိုးအစားကလည်း ပြေပြစ်လွန်းလှသည်။
“ရှေ့ကကြည့်လည်း ယဉ်တယ်။ နောက်ကကြည့်လည်း ယဉ်တယ်၊ ဘယ်လိုပဲကြည့်ကြည့် ယဉ်တဲ့သူရယ်” ဆိုတဲ့ တေးသွားအတိုင်း လိုက်လျောညီထွေ ရှိပေ၏။ ကိုကိုဦး၏ သူငယ်ချင်းများက ဝါဝါမွန်နှင့် ကိုကိုဦးတို့စုံတွဲအား မင်းကုသနှင့် ပပဝတီ ဟူ၍ တင်စားနောက်ပြောင်ကျီစယ်ကြလေသည်။
ကိုကိုဦးသည် ရုပ်ရည်က ရူပါ မလာသော်လည်း ရည်းစားက ခပ်များများ။ ဝါဝါမွန်ကား ကိုကိုဦး၏ လေးယောက်မြောက် ရည်းစားဖြစ်သည်။ ဝါဝါမွန် ကဖြင့် ကိုကိုဦး မှ ကိုကိုဦး။ တစ်ယောက်ဆို တစ်ယောက် ပိတောက်ဆို ပိတောက်။ ဝါဝါမွန်၏ ရည်စားဦးသည် ကိုကိုဦး။ ရည်းစားဦး ဖြစ်သောကြောင့်လည်း အရူးအမူး ချစ်ရသူက ဝါဝါမွန် ဖြစ်သည်။
ဝါဝါမွန်နှင့် ကိုကိုဦးတို့ သမီးရည်းစားနှစ်ယောက် အင်းယားကန်ပေါင်ပေါ်ရှိ နှစ်ယောက်ထိုင်ခုံမှာ ချစ်တင်းနှောနေကြသည်။ ချစ်ကြောင်း၊ ခင်ကြောင်း၊ ကြင်နာကြောင်း၊ သို့လော သို့လော ပြောပြီးနောက်မှာ ကိုကိုဦးအား ဝါဝါမွန်က သူ၏ညီမနှင့် မိတ်ဆက်ပေးရန် Date လုပ်လိုက်လေသည်။
••••• ••••• •••••
“ကိုကို... သူက ဝါဝါရဲ့ညီမ နီနီမွန်လေ”
ကိုကိုဦးသည် နီနီမွန်ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် နေပြည်တော်အဝေးပြေး အမြန်လမ်းမကြီးပေါ်မှာ ကားနှစ်စီး ခေါင်းချင်းဆိုင် တိုက်လိုက်သော အသံကြီးသဖွယ် ကိုကိုဦး၏ ရင်ထဲတွင် ‘ ဒိန်း ’ ခနဲ၊ ‘ ဒိုင်း ’ ခနဲ ဖြစ်သွားလေသည်။ ကိုကိုဦး မြင်တွေ့လိုက်ရသော နီနီမွန်သည် သူ၏ ဒုတိယမြောက် ချစ်ရည်းစားလေး ဖြစ်သောကြောင့် ကိုကိုဦး မှာ ဘာပြောရမှန်း မသိဖြစ်နေစဉ်...
“မမရဲ့ Boyfriend က လူချောကြီးပဲ။ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်နော်”
နီနီမွန်က ပြောပြောဆိုဆို လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်သဖြင့် ကိုကိုဦးလည်း မထင်မှတ်ဘဲ ကယ်တင်ခြင်း ဖောင်ဒေးရှင်းနှင့် တွေ့လိုက်ရသလို ဝမ်းသာပီတိ ဂွမ်းဆီထိ ဖြစ်သွား၏။
“ဟုတ်ကဲ့ ကျွန်တော်လည်း တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ နီနီမွန်က ဝါဝါမွန့် ညီမမို့လို့နဲ့ တူတယ်။ အရမ်းကို လှနေတာပဲနော်”
နီနီမွန်သည် ကိုကိုဦးအား မချိပြုံး ပြုံးလျက် အသံမထွက်ပဲ ရင်တွင်းမှာပင် ပြောနေမိသည်။
“နေလိုက်ဦးပေါ့ ကိုကိုဦးရယ်၊ ဝါဝါ စိတ်ဆင်းရဲမှာစိုးလို့ နီနီ ရေငုံနေလိုက်တာ။ ရှင့်ကိုယ်ရှင် အထင်သိပ်ကြီးမသွားနဲ့။ တစ်နေ့တော့ ရှင် နောင်တရပါလိမ့်မယ်”
••••• ••••• •••••
“အောင်” လက်ဖက်ရည်ဆိုင်။
“ကိုကိုဦးကတော့ ဘယ်ဘဝ ရေစက်လည်း မသိဘူး။ ဒီဘဝမှာတော့ ‘ဂျိမ်းစဘွန်း’ ပဲဟေ့။ မော်ဒန်လေးတွေ လျှံနေတာသာ ကြည့်တော့”
အိုင်ဒေါ့ခေါ် ဖြိုးဝေလင်းက ပြောလိုက်သည်။ ဖြိုးဝေလင်းကား သီချင်းဆို အလွန်ဝါသနာပါသူ ဖြစ်သောကြောင့် မြန်မာအိုင်ဒေါ့တွင် ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့ရာ အသံစစ်သော ပထမအဆင့်မှာပင် ပြုတ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် အိုင်ဒေါ့ဟု အမည်နာမ သမုတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
“ဟုတ်တယ်ကွ။ မင်းတို့ ငါတို့သာ မူးလို့တောင် ရှူစရာမရှိတာ။ ကိုကိုဦး ကတော့ ဟောတစ်ယောက် ဟောတစ်ယောက်ပဲ”
“မင်းလိုမျိုး ဖက်တီးပုတ်ကို ဘယ်လေဒီကမှ စိတ်ဝင်စားမှာမဟုတ်ပါဘူးကွာ”
ကားလမ်းတစ်ဖက်မှာ ရှိသော ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင်တွင် ကားစောင့်နေကြသည့် လူများသည် H1 N1 ရောဂါပိုးကာကွယ်ရန် နှာခေါင်းစည်း ရောင်စုံများ တပ်ဆင်ထားကြသည်။ ထိုလူများထဲမှ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် သွယ်လျလျနှင့် စကတ်တိုတို အင်္ကျီလည်ဝိုက်ကျယ်ကျယ် ဝတ်ဆင်ထားသော မော်ဒန်ဂဲမလေးသည် ပန်းရောင်နှာခေါင်းစည်း တပ်ဆင်ထားသည်။
နှာခေါင်းစည်း ဖုံးအုပ်ထားသောကြောင့် သူမ၏ ရုပ်ရည်ရူပါ လှမလှ ကိုတော့ ကွင်းကွင်းကွက်ကွက် မမြင်ရပေ။ သို့သော် ကိုကိုဦးသည် ဂီတာရှိတ် ကိုယ်လုံးလေးကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ဂနာမငြိမ် ဂဠုန်စိန်လို သုတ်ချီချင်သောဆန္ဒ မြောက်မြားစွာ ထကြွလာလေသည်။
“မင်းတို့ ဒီမှာ နေခဲ့ကြဦး။ ငါ သမင်လိုက်လိုက်ဦးမယ်”
ပြောပြောဆိုဆို ကိုကိုဦးက ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင်သို့ ထထွက်သွားလေသည်။
“အဲဒီကောင် ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ။ ဘာမပြော ညာမပြောနဲ့”
“ဘာဖြစ်ရမှာလဲကွာ။ ဟိုမှာ သမင်မလေး မင်းမမြင်ဘူးလား။ ကျားဆိုတာ သမင်မြင်ရင် မနေနိုင်ဘူးကွ”
••••• ••••• •••••
ကိုကိုဦးသည် ပန်းရောင် နှာခေါင်းစည်း ကောင်မလေးအနားသို့ မယောင်မလည်နှင့် ကပ်သွားလေသည်။ ကောင်မလေး၏ မျက်လုံး အစုံက ကိုကိုဦးအား ပြုံးတုံ့တုံ့နှင့် အကဲခတ် ကြည့်နေ၏။ ကိုကိုဦးက သူ့ကို ကြည့်နေသော ကောင်မလေးကို ပြုံးပြပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ညီမလေးက ဘယ်သွားမှာလဲ ဟင်။ အစ်ကို လိုက်ပို့ပေးမယ်လေ”
ကောင်မလေးက ခေါင်းလေးငုံ့ကာ ရှက်သလိုလို အမူအရာဖြင့် ပြော၏။
“တကယ် ပြောတာလားဟင်”
“တကယ်ပေါ့”
“ဒါဆိုရင် Taxi ငှားလေ”
ကိုကိုဦး ရင်ထဲမှာ သိန်းတစ်သောင်းဆုကြီး ပေါက်သလို ခံစားလိုက်ရ၏။
ကိုကိုဦးသည် Taxi ကားငှားလိုက်သည်။ နှာခေါင်းစည်းကောင်မလေးနှင့် ကိုကိုဦး Taxi ကားပေါ်သို့ တက်သွားကြလေသည်။
“ညီမလေးကို မြင်ဖူးနေသလိုပဲ။ ညီမလေးနာမည် ဘယ်လို ခေါ်သလဲဟင်”
“ညီမနာမည် သိချင်လို့လား”
“သိချင်တာပေါ့”
“ဒါဆို ပြောပြပါ့မယ်။ ညီမနာမည်က ဝါဝါမွန်တဲ့”
ကိုကိုဦးသည် ထိုနာမည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မျက်လုံးနှစ်လုံး ဇီးကွက်မျက်လုံးပမာ ပြူးကျယ်သွား၏။ မိန်းကလေးကိုလည်း သေချာစွာ ကြည့်လိုက်မိသည်။ H1.N1 ပိုးကာကွယ်ရန် စည်းထားသော နှာခေါင်းစည်းအား မိန်းကလေးက ဖြုတ်ချလိုက်သည်။
“ဟောဗျ”
မိန်းကလေးမျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသော ကိုကိုဦးသည် အံ့ဩတုန်လှုပ်ပြီး အာမေဋိတ်သံကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
ကိုကိုဦး ဘာပြောရမှန်းမသိ ဖြစ်နေစဉ် ဝါဝါမွန်က ကားဆရာကို ပြောလိုက်၏။
“ကားဆရာ ခဏရပ်ပေးပါ”
Taxi ကားသည် လမ်းဘေးသို့ ထိုးရပ်လိုက်သည်။ ဝါဝါမွန်သည် ဒေါသအိုးပေါက်ကွဲကာ Taxi ကားပေါ်က ဆင်းပြေးသွားလေသတည်း။
▢ ရန်ကုန်မြင့်ဆွေ
📖 သောကြာ စာစောင်
အောက်တိုဘာ ၊ ၂၀၁၇
❝ အလုပ်ကို ကြိုက်သူ ❞
ကိုဝင်းအောင်တို့ မိသားစုနဲ့ အတူ ပုဂံဘုရားဖူးခရီး ကျွန်တော် သွားဖူးတယ်။ သူတို့လင်မယား တက်ညီလက်ညီ အလုပ်ကြိုးစားတာကို သိတယ်။ ကိုဝင်းအောင်ရဲ့ ဘဝမှာ စိတ်ဝင်စားစရာ အချိုးအကွေ့လေးတွေ ရှိနေတာကို ကျွန်တော် စိတ်ဝင်စားတယ်။
သူ့ဘဝအကြောင်းကို စာရေးချင်လို့ ခွင့်တောင်းတော့ ကိုဝင်းအောင်က သူ သိပ်မချမ်းသာသေးဘူး၊ သိပ်မအောင်မြင်သေးပါဘူးလို့ အကြောင်းပြပြီး ငြင်းတယ်။ ကျွန်တော်က ကြိုးစား ရုန်းကန်ရတဲ့ ဘဝ အတွေ့အကြုံတွေကို ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားတဲ့ အကြောင်း ပြောပြမှ သူက လက်ခံပါတယ်။
မန္တလေးမြို့ ၈၃ လမ်းက ကိုဝင်းအောင်ရဲ့ အလုပ်တိုက်ကို ကျွန်တော် သွားတာ ဥပုသ်နေ့ပါ။ မန္တလေးမြို့ရဲ့ထုံးစံက ဥပုသ်နေ့မှာ အလုပ်ပိတ်လေ့ ရှိတယ်။ သူ့လုပ်ငန်းက အော့ဖ်ဆက်ပုံနှိပ်၊ ဗီနိုင်းပုံနှိပ်လုပ်ငန်းပါ။ ဥပုသ်နေ့မှာ ဘာကြောင့် အလုပ် မနားတာလဲလို့ ကျွန်တော် ကိုဝင်းအောင် ကို မေးတယ်။
“တစ်အချက်ကတော့ customer ( အလုပ် လာအပ်သူ ) တွေမှာ ဥပုသ်နေ့ ရယ်လို့ မရှိဘူး။ နယ်က လာတဲ့ သူတွေ ဆိုရင် ဥပုသ်နေ့မှ အားတာတို့ ရှိတယ်၊ ဥပုသ်နေ့ ပိတ်လိုက်လို့ ရှိရင် လျော့သွားမယ့် ပိုက်ဆံက အဓိက မဟုတ်ဘူး၊ ကိုယ့်ဆီ လာတဲ့သူ အဆင်မပြေမှာ။ ဒါကြောင့် ဖွင့်တာ” လို့ ကိုဝင်းအောင်က ရှင်းပြတယ်။
သူ့အလုပ်တိုက် ဧည့်ခန်း မှန်ခန်းထဲကို ကျွန်တော် ဝင်ခဲ့တယ်။ မှန်ခန်း မှန်ပြားပေါ်မှာ ရုပ်ပုံတွေ ကပ်ထားလို့ အခန်းတွင်းကို မမြင်ရဘူး။ အခန်းထဲက ကျတော့ ကပ်ထားတဲ့ ရုပ်ပုံတွေကို ထွင်းဖောက်ပြီး အပြင်ကို မြင်နေရတယ်။ နိုင်ငံခြားမှာ ရထားတွေ၊ ဘတ်စ်ကားတွေရဲ့မှန်မှာ ကြော်ငြာရောင်စုံတွေ ကပ်တာမျိုးပါ။ အပြင်က ကြည့်ရင် အရုပ်တွေ ၊ စာသားတွေ၊ အတွင်းက ပြန်ကြည့်ရင် ထွင်းဖောက် မြင်တဲ့မှန်။ ဒါမျိုး သူ့ဆီမှာ လုပ်နိုင်သလား မေးတော့ ရတယ်လို့ ပြောတယ်။
သူ့ဧည့်ခန်းဆိုဖာမှာ ထိုင်ရင်း ဘေးဘက်ကို မျက်စိ ကစားကြည့်လိုက်တော့ နံရံက တီဗွီမှာ CCTV 10 ဖွင့်ထားတယ်။ ကျွန်တော်က သတင်းကြည့်ဖို့ CCTV 7 ကိုတော့ ကြည့်မိတယ်။ သူ ဖွင့်ထားတဲ့ CCTV 10 တော့ စိမ်းတယ်။
ကိုဝင်းအောင် ကတော့ CCTV 10 အမြဲ ကြည့်တယ်တဲ့။ အဲဒီလိုင်းက တီထွင်ထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေအကြောင်း အသေးစိတ် ရှင်းပြတယ်။ လူတစ်ယောက် ဘယ်လောက်အထိ စွမ်းဆောင်လုပ်ကိုင်နိုင်တယ် ဆိုတာတွေကို ပြတယ်လို့ သူက ပြောတယ်။ ကျွန်တော် ရောက်တဲ့ အချိန်မှာတော့ စက်ရုပ်ငှက်ကလေး ဘယ်လို စွမ်းဆောင်နိုင်သလဲ ဆိုတာနဲ့ ငှက်ကလေးရဲ့ ဖွဲ့စည်းတည်ဆောက်ထားပုံကို ပြနေတယ်။
ကျွန်တော်က ကိုဝင်းအောင်ရဲ့ ဘဝအစကို မေးပါတယ်။
“မွေးကတည်းက ဈေးချို ထဲမှာ အူဝဲ ဆိုပြီး ကျွန်တော်က မွေးလာတာ။ မွေးပြီးတော့ ၂၄ ရက်သားပဲ ရှိသေးတယ်၊ ရန်ကုန် ရောက်သွားတာ”
“ဘယ်လို ရောက်သွားတာလဲ”
“ကျွန်တော့် အမေက အဲဒီတုန်းက ဈေးချို ဂျီရုံထဲမှာ အလှကုန်နဲ့ ပလတ်စတစ် တွေရောင်းတာ။ တစ်ပတ်တစ်ခါလောက် အနည်းဆုံး ရန်ကုန်ကို ဆင်းရတယ်။ ကျွန်တော့်ကို မွေးပြီး ရက် ၂ဝ ကျော်တော့ သူ မနေနိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်တော့်ကို ပိုက်ပြီး ရန်ကုန်ဆင်း၊ သူ့ညီမဝမ်းကွဲတော်တဲ့ သူရဲ့အိမ်မှာ ကျွန်တော့်ကို ထားခဲ့ပြီး မနက်ပိုင်း ဈေးထွက်ဝယ်၊ နေ့လယ်ပိုင်းမှာ ပြန်လာ၊ ကျွန်တော့်ကို ပြန်ကြည့်၊ ဈေးပြန်ဝယ်၊ ကျွန်တော့်ကို နို့ဘူး တိုက်ပြီး ကြီးလာတာ။ ကျွန်တော်က ဈေးချိုထဲမှာ ကြီးရတော့ ဂျီရုံတစ်ဖွဲ့လုံးက တအား ရင်းနှီးတာ။ ကျွန်တော် ခုနစ်နှစ်၊ ရှစ်နှစ်သားလောက်မှာ ဈေးထဲကို ငွေလှည့်ခံနေပြီ”
ငွေခံတယ် ဆိုတာက ရစရာရှိတဲ့ ကြွေးကို ငွေလည်ပြီး ကောက်ခံတာပါ။ ကလေးပေါက်စ ငယ်ငယ်က ဈေးဆိုင်တကာ လည်ပြီး ငွေခံတယ်ဆိုတော့ ကျွန်တော်က ရယ်မိပါတယ်။
“ကျောင်းနေတော့ကော”
“လေးတန်းအထိ ကတော့ အမက - ၂၁၊ ငါးတန်းက စပြီး ဆယ်တန်းအောင်တဲ့ အထိက အမှတ် - ၁ အထက်တန်းကျောင်း”
“ကျောင်းသား ကတည်းက မိဘ အလုပ်ထဲ ဝင်ပါနေရတာပေါ့”
“ညနေ ၃း၁၅ နာရီ ကျောင်းဆင်းပြီဆို အဖေက လာခေါ်တယ်။ ငယ်ငယ်လေး ကတည်းက ဈေးချိုထဲမှာ ငွေခံ ထွက်ရတယ်။ သားရေကွင်းတွေလည်း ရောင်းတယ်။ ကလေးမြို့က တအား ဝယ်တာ။ သားရေကွင်းအိတ်လိုက်မှာ ပေါင် ၂ဝဝ ပါတယ်။ ဝယ်သူက ပေါင် ၂ဝဝ အိတ်လိုက်ကြီး ဝယ်တာ မဟုတ်ဘူး။ ညပိုင်းကျ ကျွန်တော်တို့က အစိတ်သားထုပ်တို့၊ တစ်ပေါင်၊ ပေါင်ဝက်၊ ပေါင်တစ်စိတ်အထုပ်လေးတွေ မိသားစုလိုက် ပြန်ထုပ်ရတာပေါ့။ အထုပ်တွေ အများကြီး ပြန်ထုပ်ပြီး ပို့ရတာ”
ကိုဝင်းအောင်ရဲ့ဇနီး မလင်းလင်းအောင် က အခန်းထဲ ဝင်လာပြီး အချိုရည်၊ သောက်ရေသန့်အေးအေး၊ ဘီစကွတ်မုန့်တွေ လာချတယ်။ ကိုဝင်းအောင် ဘေးမှာ ဝင်ထိုင်ပါတယ်။
“တဖြည်းဖြည်း ကြီးလာရာက ကျွန်တော် ငါးတန်း ရောက်တော့ အဖေက ၂၈ လမ်း၊ ၈၄ - ၈၅ ကြားမှာ နေရာ တစ်နေရာ ဝယ်တယ်။ သရဖူ ဆိုတဲ့ အမည်နဲ့ ပလတ်စတစ်ဆိုင် ဖွင့်ပြီး ဂျီရုံထဲက ဆိုင်ကို ပိတ်လိုက်တယ်။ ကျွန်တော်တို့မှာ ငွေအင်အားက နည်းတယ်။ ပလတ်စတစ်အင်အား သိပ်မဖြည့်နိုင်ဘူး။ လာဝယ်တဲ့အခါ ဆိုင်မှာ ရှိရင် ဆိုင်ရှိတာရောင်း၊ ဆိုင်မှာ မရှိရင် ကျွန်တော်တို့ ဆိုင်ခန်းလေးက ကျဉ်းတော့ ဂိုဒေါင် သွားယူပေးမယ် ဆိုပြီး ဆိုင်ကြီးသမားတွေဆီ ပြေးပြေးယူရတာပေါ့”
“အလုပ်တစ်ဖက်၊ ကျောင်းတစ်ဖက်နဲ့ အဆင်ပြေရဲ့လား”
“အလုပ်ထဲမှာ စိတ်ဝင်စားတော့ စာပေါ်မှာ စိတ်ဝင်စားမှု နည်းတယ်။ နွေရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက်လို ကျောင်းပိတ်ရက်တွေဆိုရင် ကျွန်တော်က ဆိုင်ထဲ စထိုင်နေပြီ။ ကျွန်တော် ရှစ်တန်းလောက်မှာ အိမ်က ပလတ်စတစ် ပုံနှိပ်လုပ်ငန်း စလုပ်တယ်။ အစ်ကိုတွေက ပုံနှိပ်လုပ်ငန်းကို ဦးစီးတယ်။ ၁၉၉၅ ခုနှစ်မှာ ကျွန်တော် ဆယ်တန်း အောင်တော့ ဆိုင်ထဲ လုံးလုံး ဝင်လိုက်တာ”
“တက္ကသိုလ် မတက်ဘူးလား”
“၁၉၉၆ မှာ တက္ကသိုလ် ကျောင်းဖွင့်တယ်။ ကျောင်းဖွင့်ပြီးတော့ Day ( နေ့ကျောင်း ) ကို သုံးလလောက်ပဲ တက်လိုက်ရတယ်။ စာမေးပွဲဖြေပြီး ပထမနှစ် ပြီးသွားရော။ ဒုတိယနှစ်ကို နောက်သုံးနှစ် နေမှ အဝေးသင် ပြောင်းပြီး တက်တာ။ Zoo ( သတ္တဗေဒ ) နဲ့ ကျောင်းပြီးသွားတယ်”
“ကျောင်းပြီးတော့ အလုပ်ထဲ နှစ်လုပ်သလား”
“တက္ကသိုလ် တက်ရင်း ဆိုင်အလုပ်ကို လုပ်သလို ကားဝယ်ရောင်းလည်း လုပ်တယ်။ ဘွဲ့ရပြီးနောက် နိုင်ငံခြားသွားဖို့ speaking ( အင်္ဂလိပ်စကားပြော ) တွေတက်၊ ရန်ကုန်မှာ တစ်နှစ်လောက် သွားနေပြီး နိုင်ငံခြားသွားဖို့ ပြင်ဆင်တယ်။ အင်္ဂလန်မှာ အဲဒီအချိန်က ကျောင်းသားတွေ များလို့ ဆိုပြီး consular ( ကောင်စစ်ဝန် ) နဲ့ ဝင်တွေ့တဲ့ အချိန်မှာ reject ( အပယ်ခံ ) ထိတယ်။ reject ထိတော့ ဒီနိုင်ငံမှာလည်း ဘယ်လိုပဲ လုပ်စားလုပ်စား နိုင်ငံခြားဝင်ငွေတော့ ရနိုင်တယ် ဆိုပြီး မသွားတော့ဘဲ မန္တလေး ပြန်လာခဲ့တာ”
သူ့ဘေးမှာ သူ့ဇနီး မလင်းလင်းအောင် က အတူတူ ထိုင်နေတာမို့ ဘယ်မှာ တွေ့ကြပြီး ရည်းစားဖြစ်တာလဲ မေးတယ်။ တတိယနှစ်လောက်မှာ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး တွေ့ကြတာ။ ၂ဝဝ၁ ခုနှစ်မှာ နှစ်ဦးသဘောတူ အိမ်ထောင်ပြုကြတယ်လို့ ပြောပြတယ်။
“အိမ်ထောင် ကျခါစမှာလည်း ကျွန်တော် ကားဝယ်ရောင်း လုပ်လိုက်သေးတယ်။ အဆင်ပြေတယ်။ ဘာသွားပြီး ကံမကောင်းလဲ ဆိုတော့ ကားတွေ နာမည် ပြောင်းရမယ်၊ အမြတ်ခွန်တွေ ဆောင်ရမယ် ဆိုတဲ့ ကိစ္စ ဖြစ်လာတယ်။ အဲဒီတုန်းက အမြတ်ခွန် ကလည်း တော်တော်လေး ကျတယ်။ ကျွန်တော် ကားနှစ်စီးမှာ ၁၂၅ သိန်းလောက် ရှုံးတယ်”
မလင်းလင်းအောင် က အချိုရည်သောက်၊ မုန့်စားပါဦးလို့ ဝင်ပြောတယ်။ သူတို့ ဧည့်ခံတဲ့ ဘီစကွတ်က တော်တော် ကောင်းပါတယ်။
“ကားဝယ်ရောင်း ဆိုတာကလည်း ပုံမှန် ဝင်ငွေရတာ မဟုတ်ဘူး။ တစ်ခါတလေ ရှိသမျှ ပိုက်ဆံ ခြစ်ခြုတ်ပြီး ဝယ်တယ်။ တစ်ခါတလေ လက်ထဲ ဟင်းဖိုး ပိုက်ဆံတောင် မရှိဘူး။ သားလေး ရလာတော့ ကလေးက နို့မစို့ဘူး။ နို့မှုန့်ဘူးဝယ်ရတာ။ နို့မှုန့်တစ်ဘူးက ကျပ် ၅၅၀ဝ၊ ကျွန်တော့်သားက တစ်လ ၁၁ ဘူး သောက်တယ်”
အိမ်ထောင်ဦးမှာ သူ ဘာလုပ်သလဲ။
“ဒီအတိုင်းတော့ မဖြစ်ဘူး။ ကားကလည်း ရှိတော့ သူငယ်ချင်း အဆက်အသွယ်နဲ့ တိုးရ်လိုင်း နှစ်လိုင်း ချိတ်တယ်။ အရင်က စပီကင်လည်း တတ်ထားတော့ ဖော်ရိန်နာတွေက ဂိုက် မပါလည်း ကျွန်တော်က ပြောပေးနိုင်တော့ အဆင်ပြေတယ်။ ကျွန်တော့်ကို တော်တော်လေး ခေါ်ချင်တယ်။ တစ်လမှာ ရက် ၂ဝ၊ ၂၅ ရက်လောက် လိုက်ရတယ်။ တစ်နှစ် နီးပါးလောက် ကားဆွဲတာ။ ကျွန်တော့်ကို ကလေးတစ်ယောက်က ကားမမောင်းနဲ့တော့လို့ ပြောလို့ ရပ်လိုက်တာ”
“ဘယ်လိုကြောင့် ပြောတာလဲ”
“စကားနဲ့ ပြောတာတော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့။ ပြင်သစ်လင်မယားကို မန္တလေး ကနေ ရွှေကြက်ယက် သင်္ဘော သွားပို့ရတာ။ ကန်ပတ်လမ်းကနေ ပတ်မောင်းတာ၊ ကျွန်တော် တို့ တိုးရ်ကားတွေ ဆိုတာ အမြန်မောင်းလို့ မရဘူး။ ပုံမှန်ပဲ မောင်းနေတာ။ ကလေးတစ်ယောက်က လမ်းကို ဖြတ်ပြီး ပြေးလိုက်တာ။ အဲဒါ ကျွန်တော် မြင်တယ်။ မြင်လိုက်တာနဲ့ ဘရိတ်အုပ်ပြီး ပလက်ဖောင်း ဝင်အောင်းချင် အောင်းစေတော့လို့ စတီယာရင် ခေါက်လိုက်တာ။ ခေါက်လိုက်တော့ ဘီးနဲ့ ပလက်ဖောင်းနဲ့ တိုက်ပြီး ကားဘီးလည်း ပေါက်သွားတယ်။ ကလေးက ကျွန်တော့် ကားကို ဝင်တိုက်မိပြီး ပက်လက်လန် လဲသွားတယ်။ ကလေးလည်း ဘာမှ မဖြစ်ဘူး။ ကျွန်တော်လည်း ဘာမှ မဖြစ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကားမောင်းတဲ့ အလုပ် ဆိုတာ တစ်ချိန်လုံး အန္တရာယ်ကို လက်ယပ် ခေါ်နေတာမို့ အဲဒီ နောက်ရက်က စပြီး ဖော်ရိန်နာကား မလိုက်တော့ဘူး။ ကားကိုလည်း ချက်ချင်း ရောင်းပစ်လိုက်တယ်”
“တိုးရ်ကား မလိုက်တော့ ဘာဆက်လုပ်သလဲ”
“ကျုခုံ ခေတ္တ ထောင်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ဘာပေါ်သလဲ ဆိုတော့ ရီဇိုစက်တွေ စပေါ်တယ်၊ မန္တလေးမှာ တစ်လုံး ဝယ်တယ်။ ရီဇို စဆွဲတယ်”
“ရီဇိုစက် ဆိုတာ ဘာလဲ ရှင်းပြပါဦး”
“ရီဇိုစက်က စာကူးစက် တစ်မျိုးပဲ။ ဖယောင်း ဖောက်တာကို လေဆာရောင်ခြည်နဲ့ ဖောက်တယ်။ တစ်မိနစ်ကို အရွက် ၁၂ဝ ကနေ ၁၆ဝ ကြား ဆွဲလို့ရတယ်။ ကျွန်တော် တရုတ်ပြည်သွားပြီး ရီဇိုစက်တွေ သွားဝယ်တယ်။ ဒီမှာ ပြန်ရောင်း၊ တစ်လကို သုံးခေါက်လောက် တက်ဖြစ်တယ်”
“ဗီနိုင်း လုပ်ဖြစ်တာကကော”
“၂ဝဝ၆ ခုနှစ်လောက်မှာ ဗီနိုင်းစက် စထောင်တယ်။ စစချင်းမှာ ဗီနိုင်းလိပ် ဝယ်ဖို့ ပိုက်ဆံ မရှိဘူး။ လက်ငင်း မဝယ်နိုင်ဘူး။ မြတ်တဲ့ အမြတ်လေးစု၊ ဗီနိုင်း အလိပ် လေးဝယ်၊ နှစ်လိပ် ကနေ သုံးလိပ်၊ သုံးလိပ် ကနေ ငါးလိပ်၊ ငါးလိပ် ကနေ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝယ်၊ စက်ပျက်ရင် ကိုယ့်ဟာကိုယ် ရအောင်ပြင်၊ ပြင်ရင်း ပြင်ရင်းနဲ့ စက်က ကိုယ့်ကို သင်ပေးသွားတယ်”
“တော်တော် ပြင်တတ်သလား”
“အချင်းချင်း ကျွန်တော် လိုက်ပြင်ပေးတယ်။ ပြင်ပေးရင်း လူတစ်ယောက်နဲ့ ချိတ်မိ သွားပြီး သူက စက်သွင်း၊ ကျွန်တော်က ဆားဗစ်ပေးပေါ့။ စက် လိုက်ဆင်ပေးရတာ မြန်မာနိုင်ငံအနှံ့ပါပဲ”
“ဘဝကို ပြန်ကြည့်ရင် တော်တော် ကြိုးစားခဲ့ရသလား”
“တော်တော် ကြိုးစားခဲ့ရပါတယ်၊ ကျွန်တော်က အလုပ် လောဘကြီးတယ်၊ ကျွန်တော် အလုပ် လုပ်နေတာ ချမ်းသာဖို့ မဟုတ်ဘူး၊ တအားကြီး ချမ်းသာပြီး ကိုယ့်အပေါ် ဖိစီးမှု များနေရင် အဆင်မပြေဘူး။ တိုက်နှစ်လုံး ရှိလို့၊ နှစ်လုံးလုံးမှာ တစ်ပြိုင်နက် မအိပ်နိုင်ဘူး။ သားသမီးတွေ ပေးခဲ့ရအောင်လည်း သူတို့ ကံတရားက မရထိုက်ရင် ကြိုက်သလောက် ရှာထားခဲ့၊ မခံစားရပါဘူး။ သားသမီးကို ကျွန်တော် ပညာသင်ပေးမယ်။ အခု ကျွန်တော် ကြိုးစား လုပ်နေတာက အလုပ် လုပ်ရတာကို ကြိုက်လို့။ အလုပ်ကို ကျွန်တော်က ကြိုက်တာ”
☐ ကျော်ရင်မြင့်
📖ဘဝကြေးမုံ အဖြစ်စုံ
❝ အချို့အတွက်တော့ အင်္ဂလိပ်စာက ခက်ပါတယ်❞
( နေလင်းအောင် )
အမေရိကန်နိုင်ငံ ဂျပန်သံရုံးက ဖြစ်ရပ်မှန် တစ်ခုပါ ။
ဂျပန်ဝန်ကြီးချုပ် မိုရီဟာ ဝါရှင်တန် သွားပြီး သမ္မတ အိုဘားမားနဲ့ မတွေ့မီ အခြေခံ အင်္ဂလိပ်စကားပြော သင်ပါတယ် ။ သင်ကြားပေးသူက ဝန်ကြီးချုပ်ကို အိုဘားမားနဲ့ တွေ့ပြီး လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်တဲ့အခါ “ how r u? ( နေကောင်းလား ) ” လို့ ပြောလိုက်ဖို့ သင်ပေးပါတယ် ။ အဲဒီအခါ အိုဘားမားက “ I am fine , and u? ( ကောင်းပါတယ်။ ခင်ဗျားရော နေကောင်းလား ) ” လို့ ပြောလာလိမ့်မယ်တဲ့ ။ ဒီတော့ “ me too. ( ကျွန်တော်လည်း ကောင်းပါတယ် ) ” လို့ ပြောလိုက်ဖို့ သင်ပေးလိုက်ပါတယ် ။ အဲဒီနောက်မှာတော့ စကားပြန်တွေကပဲ ဘာသာပြန်ပေးပါမယ် ... တဲ့ ။
ဖြစ်ချင်တော့ မိုရီဟာ အိုဘားမားနဲ့ တွေ့တဲ့အခါ “ how r u? ” အစား “ who r u? ( ခင်ဗျား ဘယ်သူလဲ ) ” လို့ မှားမေးမိပါတယ်။ အိုဘားမား အတော် လန့်သွားတယ်။ ဒါပေမယ့် မှားမေးတယ် ဆိုတာကို သဘောပေါက်ပြီး ဟာသသဘောနဲ့ ‘ well , I'm Michelle's husband , ha ha ’ ( ကောင်းပါပြီ။ ကျွန်တော်က မီချဲလ်ရဲ့ ခင်ပွန်းပါ ။ ဟားဟား ) ’ လို့ ပြောလိုက်တယ် ။
အဲဒီနောက် မိုရီ ကလည်း ပြန်ပြောလိုက်ပါတယ် ။
“ me too , ha ha . ( ကျွန်တော်ရောပဲ ... ဟား ... ဟား ) ” တဲ့ ။
▢ နေလင်းအောင်
📖 ရယ်စရာ မဂ္ဂဇင်း
ဇွန် ၊ ၂၀၁၅
❝ အချောင်သမား ❞
( လှမြင့်အောင် - တောင်ကုတ် )
“အချောင်သမား လာတယ်ဟေ့”
လမ်းမဘက်က အော်သံ ကြားလိုက်တယ် ဆိုရင်ပဲ ကိုချမ်းသာရဲ့ အိမ်နောက်ဘက် ညောင်ပင် အောက်မှာ အသံ ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် အော်ဟစ်သံတွေနဲ့ ကစားနေကြတဲ့ ကလေးတစ်သိုက်ဟာ ဝါးအစည်းပြေသလို ဝရုန်းသုန်းကားနဲ့ ထ,ပြေးသွားလိုက်ကြတာ အိမ်ခြံထဲ ဖုန်ထောင်းထောင်း ထရော။ သူတို့ ဆောက်လက်စ ဇာတ်ရုံကလေးကိုပါ ခလုတ်တိုက်သွားကြလို့ ယိုင်နဲ့ ကျန်ခဲ့တယ်။ အမယ် ကလေး တစ်ယောက်ကတော့ ဇာတ်ရုံကလေး ယိုင်သွားတာကို တော်တော် စိတ်မကောင်းဖြစ် ကျန်ခဲ့ပုံရတယ်။ နှမိနှမြောနဲ့ တိုင်လုံးတွေကို ပြန်တည့်မတ်ပေး နေတာကို တွေ့တယ်။ ဟော သူ ကိုယ်တိုင်လည်းပဲ စိတ်မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေတာ သေချာတာပေါ့။
ကြည့်ပါလား၊ သူ့ ခြေထောက်တစ်ဖက်က ခြံဝ ဘက်ဆီ လှမ်းထားပြီ။ ဪ ကိုချမ်းသာတို့ကလေးအရွယ် ကလည်း အချောင်သမား လာပြီဆိုရင် ဒီလိုပဲ အပြေးအလွှား ရှိခဲ့ကြတာလေ။ အခု ကိုချမ်းသာတောင် တစ်အိုးတစ်အိမ် ထူထောင်လို့ လယ်သမားပေါက်စဘဝနဲ့ မွေးကင်းစကလေး တစ်ယောက်တောင် ရထားပြီးပြီဆိုတော့။
“အချောင်သမား က,ပြပါဦးဗျ၊ သကြားလုံးပါရင် စားချင်တယ်”
အိမ်ရှေ့လမ်းမဘက်ဆီ ပြေးထွက်သွားတဲ့ သံလုံးရဲ့ အော်ပြောသံ ကြားလိုက်တော့ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့တဲ့ ကလေးဟာ ယိုင်နဲ့ နဲ့ ဇာတ်ရုံအပေါ် သံယောဇဉ် ဖြတ်ပြီး အချိန်မီ ပြေးလိုက်သွားတယ်။ နောက်ကျတဲ့ ခြေထောက် သစ္စာဖောက်ပုံစံနဲ့။ အမယ် အချောင်သမား ဆီမှာ သူ့ထက် ဦးသူတွေက ဝိုင်းဝိုင်းလည်လို့ပါလား။ လက်ထိုး တောင်းနေကြတာများ ခွေးမကြီးဆီမှာ ခွေးလေးတွေ အပြွတ်လိုက် နို့စို့နေသလိုပဲ။ လက်တစ်ဖက် သကြားလုံး တစ်လုံးစီ ခွဲတမ်းရလိုက်တော့ ရရချင်းပဲ အခွံခွာပြီး ပါးစပ်ထဲပစ်သွင်းလို့ မြုံ့နေကြတယ်။ ဟောဗျာ၊ နောက်ကျရောက်လာတဲ့ ရွှေတိုးလေး ကိုကျတော့ အချောင်သမားက လက်ခါပြလိုက်ပြီ။ ကုန်ပြီဆိုတဲ့ သဘော။ ပြန်ပေတော့ မစဉ်းစားနဲ့။
“အချောင်သမား၊ အကျပ်သမား၊ အငြိမ့်သမား”
အချောင်သမားက သူ့ ထုံးစံအတိုင်း လက်ချောင်းတွေကို ချိုးပြီး ရေတွက်ရွတ်ဆိုတယ်။ က,တော့မယ့် ဟန်ပန်မျိုးနဲ့ ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကိုလည်း ရှေ့ထိုးနောက်ငင်ကလေး လုပ်ပြီး တစ်ဖက်ချီ၊ တစ်ဖက်ချလို့ပေါ့။ တဖြည်းဖြည်း လူကြီးတွေ၊ ကလေးတွေ၊ ခွေးတွေပါမကျန် တရုန်းရုန်း ရောက်လာတဲ့အခါမှာတော့ အချောင်သမားရဲ့ အမာခံပရိသတ်တွေ စုံသလောက်ဖြစ်သွားပြီ။ လမ်းပေါ်မှာမို့လို့ရယ်၊ မဟုတ်ရင် ရုံပြည့်ရုံလျှံလို့ ပြောရမှာ။ မြို့အစွန်ရပ်ကွက်က လယ်သမား အများစု နေထိုင်ရာ ဒီလမ်းထဲက လူတွေဆိုတာကလည်း အခုလို လယ်နားချိန်မျိုးမှာ အခြားထူးထူးထွေထွေ အပိုအလုပ်တွေ မရှိကြဘူး။ ဒီတော့ တစ်စိတ်တစ်ဝမ်း လက်ညီစွာနဲ့ နေ့လယ်စာ ထမင်းစားပြီးပြီ ဆိုရင် နီးစပ်ရာ အိမ်မှာ စုပြုံပြီး ဒူးထောင် ပေါင်ကား ထိုင်လို့ ထိုင်၊ မှောက်လို မှောက်ပြီးသကာလ ရောက်တတ်ရာရာ စကားပြောနေကြတာပဲ။ ကလေးတွေ ဆိုတာလည်း ဇာတ် ကတမ်း ကစားဖို ဇာတ်ရုံဆောက်သူ ဆောက်၊ မိန်းကလေးတွေက ထမင်း ချက်တမ်းကစား၊ ငယ်လွန်း တဲ့ကလေးတွေက အမေတွေ စကားဝိုင်းနား နတ်က,ရာ ကျီးမော့။
အခုလို အချိန် မှာ အချောင်သမား ဒီလမ်းကို ဖြတ်သွားလို့ကတော့ သား ကောင်ကို အမိအရလိုက်ဖမ်းတဲ့ မုဆိုးတွေလို အလွတ်မပေးကြဘဲ လမ်းပေါ်ထွက်လာလိုက်ကြတော့တာ။ အချောင်သမားကလည်း သူ့ စိတ်နဲ့ တွေ့ပြီဆိုရင် လူစည်ကားလေ ကြိုက်လေ။ အဲဒီလို အချောင်သမားနဲ့ ပရိသတ်နဲ့ အပေးအယူ မျှပြီဆိုရင် က,ပြ လိုက်မယ့်ဖြစ်ခြင်း၊ ဆိုလိုက်မယ့်သီချင်း အတန့်အရပ် မရှိ။ ချွေးသံ တရွှဲရွဲနဲ့ သူ့ကို သနားရမှန်းသိတဲ့ လူကြီးတစ်ဦးဦးက တွေ့လို့ တောင်းတောင်းပန်ပန် သွားခိုင်းမှ ပြန်သွားတတ်တာ။
ဒီနေ့လည်း အချောင်သမား စိတ်လိုလက်ရရှိပုံရတယ်။ အလှူတစ်ခုခုက ဆုကြေးရလာတာမျိုး ဖြစ်နိုင်တယ်။ သူ့ခါးပုံစမှာ ထုပ်လာတဲ့ သကြားလုံးတွေကို ကြည့်ပါလား၊ လာဘ်ရွှင် လာတာ သေချာတယ်။ အခုတော့ သူ့သကြားလုံးတွေ သူ စားဖို့ တစ်လုံးမှ မကျန်တော့ အောင် ကလေးတွေကို ကြည်ကြည်ဖြူဖြူ ဝေငှပေးလိုက်ပြီလေ။ ကလေးတွေအတွက် ဆိုရင် သူ့ဆီက ဘယ်လောက်ပဲ ကုန်ကုန် အဲဒီလိုကို လိုက်လျောတာ။
အချောင်သမားက ကိုချမ်းသာတို့ ငယ်ငယ်တုန်းကထက် ရုပ်နည်းနည်းကျ တာက လွဲရင် သူ့ပုံစံက ဘာမှ မပြောင်းဘူး။ ပက္ကလာလို့ခေါ် တဲ့ ခမောက်တစ်ချပ် အမြဲ ဆောင်းထားလို့ ထင်ရဲ့။ သူ့ အသားဖြူစပ်စပ်က မည်းတယ် မရှိ။ သူ့ခါးမှ ပုဆိုးတစ်ထည် အပိုပတ်ထားလေ့ရှိတာကြောင့် သူ့ကိုကြည့်လိုက်ရင် လူကသာ ပိန်ပိန်ပါးပါး မြင့်မြင့်သွယ်သွယ်ပေမဲ့ ခါးက အမြဲတမ်းပူပူ။ အဲဒီခါးပတ် ပုဆိုးထဲမှာ သကြားလုံးလို စားစရာတွေကို ထည့်ယူလာတာကြောင့် ကလေးတွေ အတွက်တော့ အချောင်သမားရဲ့ ခါးပတ်ပုဆိုးဟာ ထွက်ကရ အိုးကြီးပေါ့။ ခါးပတ်ပုဆိုးကို သူများ အထိအကိုင် ဘယ်တော့မှ မခံဘူး။ တစ်ခါတစ်ရံမှာ ခါးပတ်ပုဆိုးထဲက ပိုက်ဆံတွေ ဘာတွေ ထွက်ကျတတ်လို့ အဲဒီခါးပတ်ပုဆိုးဟာ သူ့ရဲ့ ဘဏ္ဍာတော်တိုက်မှန်း သိရတယ်။ သူ့ကို စ,နောက်ပြီး ခါးပတ်ပုဆိုးကို နှိုက်လုယူတဲ့ လူကြီးဆိုရင် သူ့မျက်နှာ နီနီကြီးနဲ့ ဒေါသတကြီး တုံ့ပြန်တာ ကြောက်စရာကြီးရယ်။ ကြားက လူကြီး တစ်ယောက်ယောက်က မနည်း ချော့မော့ ပြောဆိုမှ ပြန်ပြေသွားတတ်တယ်။ ကလေးတွေကိုတော့ ဘယ်တုန်းကမှ ရန်မရှာတတ်ပါဘူး။ ဒါကြောင့်လည်း ကလေးတွေက ရဲရဲဝံ့ဝံ့နဲ့ ဝိုင်းဝိုင်းလည်နေကြတာ။
“ကလင် ကလင်”
အချောင်သမားပရိသတ်တွေ လမ်းပိတ်နေလို့ ဆိုက်ကားတစ်စီးက လမ်းတောင်းတယ်။
“ဟဲ့ ဟဲ့ ကလေးတွေ၊ ဒီဘက်လိုက်ခဲ့ကြ။ ဆိုက်ကားတိုက်လို့ သေလိမ့်မယ်”
လမ်းဘက်ထွက်ပြီး အရိပ်မိုးနေတဲ့ သရက်ပင်ကြီး အောက်ဆီကို အချောင်သမား ရွှေ့သွားလို့ ပရိသတ်အားလုံးလည်း သူနဲ့အတူ ရွှေ့ကြတာပေါ့။ ဆိုက်ကားဆရာလည်းပဲ သူ့ခရီး ရပ်ထားပြီး ဝင်ကြည့်နေရော။
“ပန်းနွယ်ကစိမ်းနဲ့ က, ပြပါဦး”
“ပန်းနွယ်ကစိမ်း... တယ် ××× စုံနံ့သာမြိုင် ရှာပုံ ဖွင့်ပါလို့ ××× ကမ္ဘာကုန်ကျယ် သရွေ့××× ပြေးပါဦးမယ်... နင်နဲ့ငါက လင်မယားပါကွယ် ××× ဘယ်သောအခါမှ မခွဲမခွာနိုင်တယ်... ချစ်တဲ့ သူ ပန်းနွယ်ရေ ××× အိမ်ကို ရောက်အောင် ပြေးပါဦးလေကွယ်”
အချောင်သမား သီချင်း ဆိုရင် တစ်ခါမှ ဓာတ်စက်ကအတိုင်း မဆိုဘူး။ သူ ထင်ရာ စကားလုံးတွေ ထည့်ဆိုတတ်လေ့ရှိပေမဲ့ သူ ကွေးနေအောင် က,ပြတာကို ကြည့်ရတာနဲ့တင် ပရိသတ်က ကျေနပ်နေတာ။
“ကဲ ကဲ ဒီတစ်ခါ၊ ကျွန်တော့်မမပုသိမ်သူနဲ့ လုပ်ပါဦး”
တစ်ယောက်က စ, လိုက်တော့ သူ့ခါးပတ်ပုဆိုးထဲ ထိုးထည့်ထားတဲ့ ပုသိမ်ထီးကလေးကို နုတ်၊ ညင်ညင် သာသာကလေး ဖွင့်ပြီး ခါးကို ပစ်လို့၊ မျက်စပစ်လို့။
“ကျွန်တော့်မမပုသိမ်သူ xxx ချောပုံယဉ်ပုံလှပုံတစ်မူ...”
“လှပုံ ဆိုတာ မောင်လှဖေရဲ့ အမေ၊ ငါနဲ့ တစ်အိမ်ခြား တယ်။ မမြင်ဖူးရင် လိုက် ကြည့်ကြ”
အချောင်သမားကလည်း အဲဒီလို ရက်ပ်ပါ ညှပ်တတ်သေးတာလေ။ တစ်ခါတလေ မြို့က လူသိများတဲ့ နာမည်တွေကို သီချင်းတွေထဲ ထည့်ဆိုလို့ သက်ဆိုင်ရာ လူတွေက တံစိုးလက်ဆောင် ထိုးပြီး တားယူရတယ်လို့လည်း ကြားရတယ်။ ပရိသတ်က တော့ သူတို့ သိတဲ့ လူတွေနာ မည်ပါလို့ တဝါးဝါးနဲ့ ပွဲပိုဆူ တာပေါ့။
“အများနဲ့မတူ × × × ဆယ့်ငါးပြားယူ ××× ကျွန်တော့် မမ...မမပုသိမ်သူ ××× ပုသိမ်ကမ်းခြေတစ်မူ... နေညိုစောင်းရင်တစ်မူ ××× ထင်း ခွေသွားရင် လမ်းလျှောက်သူ ××× ကျွန်တော့်မမ ××× မမပုသိမ်သူ ××× ပဂျိ”
အဲဒီ “ပဂျီ” က အချောင်သမား ဖျော်ဖြေမှု နားတဲ့ သင်္ကေတ။ နောက်ထပ် တောင်းဆိုလို့ အဆင်မပြေချင်တော့ဘူး။ ဒါကိုလည်း ပရိသတ်က နားလည်လက်ခံပြီးသား။ ဝိုင်းပြီး နားထောင်တဲ့ လူက ငွေငါးဆယ်၊ တစ်ရာ ပေးပေး၊ မုန့်ထုပ်ကလေးပေးပေး အချောင်သမား လက်ခံတယ်။ လက်နှစ်ဖက်ကို လက်အုပ်ချီပြီးမှ ယူတာ။
••••• ••••• •••••
ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ အချောင်သမား တစ်ယောက် ကိုချမ်းသာတို့ လမ်းကို လျှောက်လာပေမဲ့ သူ့ဆီမှာ လူကြီးတွေ၊ ကလေးတွေ ဝိုင်းဝိုင်းလည်လို့ ရောက်မလာနိုင်ကြဘူး။ ဒါဆိုရင် အချောင်သမားကလည်း သိလိုက်ပါပြီ။ လမ်းဟိုဘက်ဒီဘက်က အိမ်တန်းတွေကို စောင်းစောင်းငဲ့ငဲ့ ကြည့်ရင်း ခြေလှမ်း လေးလေးဆဆတွေနဲ့ ဆက်လျှောက်လာသပေါ့။ သူ ထင်တဲ့ အတိုင်းပါပဲ။ ကိုချမ်းသာတို့အိမ်မှာ လူတွေ စုမိနေကြတာကို တွေ့ပါပြီ။ ဒီလမ်းက လူတွေ အားလုံးလိုလို ကိုချမ်းသာအိမ်မှာ စုဝေး ရောက်ရှိနေကြပေမဲ့ အသံတွေက လူဦးရေနဲ့ မလိုက်အောင် ကိုပဲ တိတ်ဆိတ်လွန်းလှတယ်။ လူတွေ ဆူဆူညံညံ လုပ်လို့မှမဖြစ်တာ။ ကိုချမ်းသာရဲ့ အမေ အသုဘဖြစ်နေတာကိုး။
“အချောင်သမား လာတယ်ဟေ့”
လူထူထူထဲ ကလေး တစ်ယောက်ရဲ့အသံ ရုတ်တရက် ထွက်လာပေမဲ့ ဒီလူတွေ ကြားထဲမှာပဲ မီးကို ရေနဲ့ သတ်သလို ဟုတ်ခနဲ ပြန်ပျောက်သွားရော။ အချောင်သမားကလည်း ဘာမှ မဖြစ်သလိုရယ်။ ကိုချမ်းသာတို့ရဲ့ အိမ်နောက်ဘက်မှာ ချက်ပြုတ်ရေးနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေတဲ့ လူတွေဆီ တန်းလို့ ဝင်သွား တယ်။ လှည်းတစ်စီးတိုက် ပုံ ထားတဲ့ ပကာသားထင်းပုံနားက ပုဆိန်ကို စွေ့ခနဲကောက်ပြီး ထင်းတစ်ချောင်းပြီး တစ်ချောင်း ပေါက်တော့တာ။ အကြောင်းမသိသူက ဆိုရင် အချောင်သမားကိုပဲ နာရေး အိမ်က ထင်းပေါက်ဖို့ ငှား ထားသလိုလိုရယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေဟာ အချောင်သမားရဲ့ အလေ့အကျင့်ကို သိပြီးသားဆိုတော့ ကြည့်နေရုံပဲလေ။ အဲဒီထင်း တစ်ပုံ ကုန်တော့ ချွေးဒီးဒီး ကျနေတဲ့ အချောင်သမားဟာ ရေပုံးရယ်၊ ရေအိုးရယ် လိုက်ရှာယူပြီး ရေတွင်းက ရေငင်လို့ လပ်နေတဲ့ ရေတိုင်ကီတွေမှာ အပြည့် ဖြည့်ပြန်ပေါ့။ ဒီ အချိန်မျိုးမှာ အချောင်သမားဟာ ဘယ်သူနဲ့မှ ရောရောဝင်ဝင် စကားမပြောတတ်ပေမဲ့ သူ့မျက်နှာကတော့ ကြည်လင်းနေတာပဲ။
“ဟေ့ ဟေ့ အချောင်သမားကို ထမင်းကျွေးကြပါဦး”
“အမယ်၊ အခုမှ လာပြောရလား တော်ရေ့။ မနက် ကတည်းက လက်ဖက်ရည် ရော၊ နေ့လယ် ထမင်းပါ ဧည့်ခံထားပြီးသား။ အဲဒါ တောင် ရေနွေးအိုးမီးထိုးနေလို့ မလိုတော့ဘူးလို့ ပြောထားရတာ”
ကိုင်း အချောင်သမားက ဒီက လူတွေနဲ့ အဲဒီလောက် အဖွဲ့ကျပြီးသားပါဆို။
ဒီမှာရယ်လို့မှ မဟုတ်တာ။ ဒီတစ်မြို့လုံးက သူ ရောက်သွားရာ နေရာတိုင်းမှာ တွေ့သမျှ သာရေး၊ နာရေး အားလုံးအတွက် ဖိတ်ခေါ်စရာ မလိုဘဲ မခိုမကတ်လုပ်ပေးနေကျလေ။ ပွဲရှင်တွေက သဒ္ဓါပေါက်ပြီး ငွေကြေးပေးရင် လက်ခံပေမဲ့ သူကတော့ ရသည်ဖြစ်စေ၊ မရသည်ဖြစ်စေ လုပ်ပေးတာပါပဲ။ ချိုချဉ် သကြားလုံး၊ ချောကလက်၊ မုန့်ထုပ်လိုမျိုး သရေစာ ရလာခဲ့ရင်တော့ ကလေးတွေကို ပြန်ဝေပေးစမြဲပေါ့။
အချောင်သမားနဲ့ ဒီလူတွေနဲ့ အသားကျလာလိုက်တာ ဒီမြို့မှာ သက်တမ်းရှည်ကြာလာခဲ့ပါပကော။ ဘာလိုလိုနဲ့ ဒီတစ်ခါ ကိုချမ်းသာတို့ လမ်းကို အချောင်သမားမလာတာ လနဲ့ချီ ကြာခဲ့တယ်။ ဘာမှအကြောင်းမည်မည်ရရ မရှိပေမဲ့ အချောင်သမား ဘယ် ရောက်သွားလဲလို့ စပ်စပ်စုစု မေးလာတဲ့ သူတွေကြောင့် သတိရပြီး တစ်ယောက်တစ် ပေါက် မေးမြန်းလာကြတယ်။ အေးလေ၊ အဲဒီလို စပ်စုတဲ့သူတွေကြောင့်ပဲ အချောင်သမားရဲ့ သတင်းကို နားသိုးနားသန့် ကြားလာကြရတယ်။
“အချောင်သမား လေဖြတ်ပြီး အိပ်ရာက မထ,နိုင်တာ ကြာပြီတဲ့”
အချောင်သမား နေတဲ့ ရပ်ကွက်နဲ့ ကိုချမ်းသာတို့ ရပ်ကွက်က နာမည်သာ ခြား ပေမဲ့ သိပ်မဝေးပါဘူး၊ နှစ် လမ်းကျော်လောက်လေးရယ်။ ခိုင်မာတဲ့ သတင်းရအောင်လို့တဲ့၊ ဘုန်းကြီးကျောင်းမှာ ဥပုသ်သီတင်း သွားစောင့်တဲ့ လူကြီးပိုင်းအချို့ သတင်းသွားမေးရာက ပြန်ပြောချက် အရတော့ အချောင်သမားကို ဆွေမျိုးတွေက ပြုစုနေပေမဲ့ အစာ မဝင်တော့ဘူး။ အခြေအနေ မကောင်းတော့ဘူးလို့ သိရတယ်။
“ဒီမနက်ကပဲ အချောင်သမား ဆုံးပြီ”
မနက်က နာရေးကြော်ငြာသွားလို့ သိလိုက်ကြတာ လေ။ ဒီလမ်းထဲက လူတွေက အချောင်သမားနဲ့ ဆွေမျိုး တော်စပ်ကြတာ မဟုတ်ပေမဲ့ သူ့အပေါ် စုတ်တသပ်သပ်နဲ့ သနားနေကြတယ်။ အိမ်တွေမှာ လူတွေ စုမိပြီဆိုရင် အချောင်သမား အကြောင်းက အဓိက ပြောစရာအချက် ဖြစ်ကုန်တယ်။ လူကြီးတွေချည်း အပြောများတာမဟုတ်ဘူးရယ်၊ ကလေးတွေကလည်း သူ့ကို ဉာဏ်မီသလောက်နဲ့ တမ်းတပူဆွေးနေကြရှာလို့ လမ်းထဲမှာ ကစားဝိုင်းတွေ တိတ်ဆိတ်ပြီး ဝမ်းနည်းကြောင်း အထိမ်းအမှတ် လုပ်နေသလို လိုရယ်။ ဟိုးခပ်ဝေးဝေးကနေ လက်တွန်းလှည်းထီသည် ဖွင့်တဲ့ တွံတေးသိန်းတန်ရဲ့ မောင့်မမပန်းနွယ် သီချင်းကို ကြားတော့ လူကြီးတွေရော ကလေးတွေပါ စီးမျောငြိမ်သက်ကုန်တယ်။ အချောင်သမား ဆိုပြနေသလိုလို ရော်ရမ်းလွမ်းလို့။
“ငါတို့ ဒီလို အင်းမလှုပ် အဲမလှုပ် ငြိမ်နေရုံနဲ့ မဖြစ်သေးဘူးထင်တယ်၊ တစ်ခုခု လုပ်ဦးမှပဲ”
ကိုချမ်းသာတို့ အိမ်မှာ စုမိနေတဲ့ လူတွေထဲက ဦးလေး ဘသောင်က စကားစ,တယ်။ ကျန်တဲ့ လူတွေကတော့ ဘာ ဆက်ပြောမလဲလို့ နားဝေတိမ်တောင်နဲ့ နားစွင့်ဆဲ။
“အချောင်သမားရဲ့ နာရေးအလှူအတန်းကို ထည့်ဝင်ဖို့ ငါတို့ လမ်းထဲမှာ သဒ္ဓါကြေးကလေး ကောက်ကြရင် မကောင်းဘူးလားကွ၊ မင်းတို့ ဘယ်လို သဘောရကြလဲဟေ့”
“ဆန် တတ်နိုင်တတ်နိုင်၊ ငွေတတ်နိုင်တတ်နိုင်ပေါ့ကွာ”
ဦးလေးဘသောင် အကြံကို အားလုံး လက်ခံတဲ့ အနေနဲ့ လုပ်ငန်းစဖို့ ပြိုင်တူ ထ,ကြတာ အားရစရာ။
ကိုချမ်းသာတို့အဖွဲ့ လမ်းရဲ့တစ်ခြမ်းလောက်မှာ တင်ပဲ တော်တော် အလုပ်ဖြစ်နေပြီ။ ငွေကိုင်စာရေး ကိုအေးမောင် လက်ထဲက စာရွက်မှာတောင် မနည်း ရေးမှတ်ပြီးပေါ့။ လမ်းကို ဖြတ်သွားဖြတ်လာလုပ်တဲ့ လူတချို့ကလည်း နာရေးအကူအညီဆိုလို့ လမ်းကြုံရင်း ကူငွေထည့်သွားကြတယ်။ ကိုချမ်းသာ ပခုံးပေါ် က ဆန်တောင်းကလေးလည်း တအိအိ လေးလာပြီလေ။ ပြောသာ ပြောရတယ်၊ လယ်သမား များတဲ့ လမ်းမို့ခမျာတွေမှာ ငွေမရွှင်တာကြောင့် ဆန် လှူတာက များပါတယ်။ ငွေ ထည့်တဲ့သူတွေ ရှိပေမဲ့ ငွေအရေ အတွက်ကတော့ တစ်ရာ၊ နှစ်ရာကနေ ငါးရာ အများဆုံးရယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရွေး ပေါင်းတော့ သောင်းပြည့်ပေါ့လေ။
“ဦးကြည်အောင်ရေ့ ၊ ဟိုဘက်ရပ်ကွက်က အချောင်သမား နာရေးမှာ ကျုပ်တို့ လမ်းက အလှူကူမလို့ တစ်လမ်းလုံး အလှူလိုက်ခံတာပါဗျာ။ သဒ္ဓါတတ်အား နည်းများမဆို ထည့်ဝင်လှူဒါန်းပေးပါလို့ နှိုးဆော်ပါတယ်။ လမ်းလည်း ဆုံးပြီ၊ အခု ဦးကြည်အောင်ရဲ့ အိမ်က နောက်ဆုံးပါပဲဗျာ”
“ဟာ ခင်ဗျားတို့ဟာက ကိုယ့်လမ်းထဲက နာရေးလည်း မဟုတ်ဘဲနဲ့များ”
ဦးကြည်အောင် စကားချီပုံက ကိုယ်နဲ့ တိုက်ရိုက် မပတ်သက်တာတောင် လုပ်ကြတယ်လို့ ချီးကျူးမယ် ထင်လို့ ဦးဘသောင်က ချွေးသုတ်တဘက်နဲ့ ယပ်လေးခတ်ရင်း တဟဲဟဲ သဘောကျပြနေရဲ့။ ကိုချမ်းသာတို့လည်း ပြုံးတုံ့တုံ့။
“မှန်း ဘယ်သူက ဘယ်လောက် ထည့်ထားကြ သလဲ၊ ကြည့်ရအောင်”
ရပါတယ်လေ။ ကိုအေး မောင်က သူ့လက်ထဲက ငွေ စာရင်းစာရွက်ကို ဦးကြည် အောင် လက်ထဲ ထိုးပေးလိုက်တယ်။ ဦးကြည်အောင်က ဖတ်ပြီး အိမ်ဘက်လှမ်းတက်ဖို့ လှည့်သလိုလိုနဲ့ စာရင်းစာရွက်ကို လက်နောက်ပြန်ပေးလို့။
ဦးကြည်အောင် အိမ်က ထွက်လာကြပြီးတဲ့ နောက်မှာ ဦးလေးဘသောင်နဲ့ ကိုချမ်းသာတို့ လူလေး , ငါးယောက်ဟာ စကားဟဟ မဆိုဖြစ်ကြဘူး။ စကားမပြောတတ်တဲ့ လူတစ်အုပ် လမ်းလျှောက်နေကြသလိုပဲ ကိုယ့်အတွေးနဲ့ ကိုယ် တိတ်ဆိတ်လို့။
“ဦးကြည်အောင်လို ဆိုင်ကြီးကနားကြီးနဲ့ ဒီလမ်းထဲမှာ အချမ်းသာဆုံးလူက တစ်ရာတန်အဟောင်းစည်းထဲက နှစ်ရွက်ကို ပစ်ပေါက်ထည့် လိုက်တာမျိုးတော့ တွေးလို့မရဘူးဗျာ”
လူလေး,ငါးယောက်ထဲမှ ကိုချမ်းသာက ကျိတ်မြုံ မနေနိုင်တော့ဘဲ ပေါက်ကွဲထွက်လာတယ်။
“အချောင်သမားက အရူးပဲဆိုပြီး အလေးမထားတာ ထင်ပါတယ်ကွာ”
“ဘယ်သူ့ နာရေးဖြစ်ဖြစ် သေတာဟာ သေတာပါပဲကွာ၊ ဒီလူက သူ့စီးပွားရေးသာ အရေးစိုက်တာ။ လမ်းထဲက သာရေးနာရေးကို လည်းပဲ ဝတ်ကျေတမ်းကျေ လောက် လုပ်ပေးဖူးတာပါ။ ဘယ်လို လူမှုရေးမှာများ အားကြိုးမာန်တက် အနစ်နာခံ လုပ်တာရှိဖူးလို့လဲ”
“ငါတို့ လမ်းထဲက လူတွေ ဈေးဝယ်နေလို့ပဲ သူ့ဆိုင်က တစ်နေ့တခြား ကြီးကြီးလာတာလေကွာ။ တကယ်ဆို ငါတို့လမ်းတင် မကပါဘူး၊ အချောင်သမားတို့ ရပ်ကွက် ကလည်း လာအားပေးနေတာပဲလေ”
တစ်ယောက် တစ်ပေါက် ဝေဖန်နေတာကို ဘာမှ ဝင်မပြောဘဲ ဦးလေး ဘသောင်က ကိုချမ်းသာတို့ ဘက်ကို ဖျတ်ခနဲ တစ်ချက် လှည့်ကြည့်တယ်။
“မင်းတို့တွေ သတိ မထားမိလို့ပါကွာ၊ အခမ်းအနားနဲ့ မှတ်တမ်းတင် ကမ္ပည်းထိုးတဲ့ အလှူမျိုးဆို ရှေ့ဆုံးက ပါနေကျ မဟုတ်လား။ ပါတီတစ်ခုကနေ လွှတ်တော် အမတ် အရွေးခံမယ်တောင် ကြားထားတာပဲ။ ငါတို့ လမ်း ကိုလည်း ကျောက်ချောလမ်း ခင်းပေးမယ်လို့ သတင်းသဲ့သဲ့ ထွက်နေတယ်။ အခွင့်ထူး ရမယ်ဆို ရှေ့ဆုံးက ရပ်ပြတတ်တဲ့ အချောင်သမားပါကွာ”
“ဗျာ၊ အချောင်သမား”
ဦးလေးဘသောင် မခံချင်စိတ်နဲ့ သာမန်ပြောထည့်လိုက်တာ။ ဒါပေမဲ့ စကားအဆုံးက အချောင်သမားဆိုတာကြောင့် ကိုချမ်းသာမှာ မျက်လုံးအပြူးသားနဲ့ ရယ်ရမလို၊ မဲ့ရမလို ဘာဆက်ပြောရမှန်း မသိတော့ဘူး။
ဦးလေးဘသောင် ပြောမှ အချောင်သမား အကြောင်း စေ့စေ့ တွေးမိတော့တယ်။ တကယ်ဆို နာရေး ဖြစ်နေတဲ့ အချောင်သမားကို လူတွေက အချောင်သမားလို့ တစ်သက်လုံး ခေါ်ခဲ့ကြပေမဲ့ တကယ့် အချောင်သမားမှ မဟုတ်တာ။ အချောင်သမား ဆိုတာ ဘယ်လိုဟာလို့ ကိုချမ်းသာ တို့ကို သတိထားမိအောင်လို့ သရုပ်ဆောင်ပြတဲ့ ဇာတ် ကောင် တစ်ကောင်မျှသာပါပဲလား။
ကိုချမ်းသာ တွေးရင်း တွေးရင်း မြားဦးက ကိုယ့်ဘက် ပြန်လှည့်လာတယ်။ အလှူပွဲတကာ သွားခဲ့သမျှမှာ ကိုယ့်ပေးဆပ်မှုနဲ့ ရယူမှု မျှမျှတတ ရှိခဲ့ပါရဲ့လား။ နာရေးများစွာကို အကြိမ်ကြိမ်အဖန်ဖန် သွားလာခဲ့ပါလျက် သက် ဆိုင်ရာ ကာယကံရှင်တွေ အပေါ် သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်အောင် ကူညီခဲ့ဖူးရဲ့လား လည်း မသဲကွဲတော့။ ရောက် သွားရာ နေရာတွေမှာ အခါ အခွင့် ရသမျှ လူကြီးလူ ကောင်းလိုလို အိမ်ဦးခန်းမှာ တင်တင်စီးစီး နေရာယူပြီး စားဦးစားဖျားနဲ့သာ ထိတွေ့ ဖို့ အာရုံရောက်နေမိခဲ့လေ သလား။
အချောင်သမား နာရေး ဆီ သွားနေတဲ့ ခြေလှမ်းတွေက လှုပ်လီလှုပ်လဲ့ရယ်။ ခြေ ဖမိုးအစုံကို မြေကြီးကပဲ ဆွဲစုပ်ယူနေတဲ့ အတိုင်း။ ဘေးလူတွေကို ပြောလို့ကော နားလည်ပါ့မလား။ ။
▢ လှမြင့်အောင် ၊ တောင်ကုတ် ၊
📖ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း
အောက်တိုဘာ ၊ ၂၀၁၇
❝ အဂ္ဂိရပ်ဆရာနှင့် ဖွတ် ❞
▢ မဟော်သဓာ ရွှေဝင်း
တခေတ်က- အင်းသူကြီး တယောက်သည် နေ့စဉ် လုပ်နေကျ ဝတ္တရားအတိုင်း အင်းကို လိုက်လံစစ်ဆေးရာ၊ လင်းဝင်းပြင်ထိပ်တွင် လိပ်ကြီး တကောင်ကို တွေ့ရလေသည်။
လိပ်ကြီးကို ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းခါ၊ ပက်လက်လှန်ထားခဲ့သည်။ အချို့ ဒေသတွင် အင်းလင်းဝင်းပြင်တွင် လိပ်တက်က ငါး ပုဇွန် မရ၊ အင်း ရှုံးတတ်ကြောင်း အယူအဆ-ဓလေ့ ရှိကြသည်။
လိပ်ခမျာ နေပူဒဏ်ကို အလူးအလဲ ခံနေရရှာ၏။ အထူးသဖြင့် တောကျီးကန်းတို့၏ နှုတ်သီးချက်က ပိုပြင်းသည်။
လိပ်သည် မှောက်နိုင်ရေး အတွက် လှုပ်ရှားသည်၊ လူးလွန့် ရှာသည်၊ အင်းသူကြီးကို ရေရွတ်ဆဲဆိုနေလေ၏။
မကြာမှီ လိပ်သည် သဘာဝအတိုင်း မှောက်နိုင်လာသည်။ အတွင်းသို့ ပြန်ဆင်းခဲ့၏။
“ သူငယ်ချင်း...မင်း ဘယ်သွားနေလဲ၊ ငါမင်းကို လိုက်ရှာနေတာ ကြာပြီကွ ”
လိပ်၏ မိတ်ဆွေကြီး ဖွတ်က မေးသော အသံဖြစ်၏။
လိပ်က မိမိ၏ အဖြစ်ဆိုးကို ပြန်ပြောရှာ၏၊ ပြီးနောက်....
“ လူသားတွေဟာ ကမ္ဘာကြီးကို အပိုင်စီးထားပါလားကွာ သူတို့တော့ နေချင်ရာ နေ၊ လုပ်ချင်ရာ လုပ်၊ စားချင်ရာ သတ်စားကြ၊ ဒါဟာ ကြီးနိုင်ငယ်ညှဉ်း ဝါဒ မဟုတ်ဘူးလား၊ ကြည့်လေ တို့လိုကောင်မျိုး အင်းထိပ် တက်ရင် ငါးမရဘူးတဲ့-ရှုံးတတ်သတဲ့၊ ထွီ...လူတွေ ဖြစ်ပြီးတော့ သောက်သုံးမကျလိုက်ထာ၊ ဘယ်လို အတွေးအခေါ်တွေ လက်ခံထားကြတာလဲကွာ” ဟု စိတ်နာစွာ ပြောသည်။
“ ငါ့ကို စော်ကားထားတဲ့ ငရဲကောင်ကြီးကို ဂလဲ့စားချေရမှ ကျေနပ်မယ်၊ မွဲအောင် တာတေလန်အောင် လုပ်ရလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စ မင်းလုပ်မှ ဖြစ်မှာ...”
“ သူငယ်ချင်းချင်း ဆိုတာ အရေးကြုံတော့ အသက်စွန့်တန် စွန့်ရပစေ-လုပ်ရမှာပေါ့ ”
“ ဒီလိုကွာ..သူတို့ လူသားတွေမှာ ယုံကြည်ချက် တခု ရှိတယ်။ အဲဒါက ဘာလဲဆိုတော့ မင်းတို့လို ဖွတ်တွေ အိမ်ပေါ်တက်ရင် မွဲတတ်သတဲ့၊ အိမ်ကို ပြစ်ပြေးရတဲ့အထိ ကြောက်ကြတယ်လေ ”
“ မဟုတ်နိုင်တာကွာ ”
“ တခြား တိုင်းပြည်တွေမှာတော့ တိုးတက်လို့လား မသိဘူး၊ နို့ပြီးတော့ ငါတို့ တိရိစ္ဆာန်တွေလဲ မယုံပါဘူး၊ ဒါပေတဲ့ ဒီအရပ်က ဖိုးသုံည တဝက်လောက်က ယုံကြည်တာ တကယ်ပါဘဲ၊ အဲဒီတော့ ဆက်ဆက်သာ သွားပါ ”
ဖွတ်သည် လူသားတချို့လို မယုံကြည်သော်လဲ မိမိ၏ သူငယ်ချင်းကို ကူညီသော အနေဖြင့် အင်းသူကြီးအိမ်ဘက် ထွက်ခဲ့သည်။
အင်းသူကြီး၏ အိမ်ကား အင်းအတွင်း ရေတပိုင်း ကုန်းတပိုင်း အနေဖြင့် ဆောက်ထား၏။ ဖွတ်သည် အိမ်အောက် တည့်တည့် ရောက်သည်၊ အိမ်ပေါ် မတက်ဘဲ ချက်ခြင်း ပြန်လှည့်ခဲ့၏။
“ မြန်လှလေကွာ-အိမ်ပေါ် ရောက်ခဲ့ရဲ့လား ”
“ မလိုတာနဲ့ မတက်ခဲ့ဘူး ”
“ ဘာဖြစ်လို့ ”
“ အိမ်ပေါ်မှာ အဂ္ဂိရပ်ဆရာ ရောက်နေတယ် ”
” အေး…ဒါက ပိုသေချာတယ် ”
▢ မဟော်သဓာ ရွှေဝင်း
📖လူ့ဘုံခန်းဝါ အူတက်စရာ
❝ လက်ဖွဲ့လယ်မှ ထန်းခြောက်ပင် ❞
( ဆင်ဖြူကျွန်းအောင်သိန်း )
ပတ္တမြားရောင် ရွဲလုံးကြီးများသည် ကျီးအာချုံ တက်သော ကုက္ကိုပင်ကြီးထက်တွင် တွဲရရွဲ ဆွဲလျက်ရှိနေကြသည်။
ရီးကျီးဒန်သည် နွားစာစဉ်းဓားကို နန်းတိုင်ပေါ် မမြှောက်သေးပဲ တစ်အောင့်တစ်နား မော့ကြည့်လိုက်၏။ စိမ်းအိုရောင်တောမှ ကျီးအာသီးများကို ထင်းခနဲ မြင်လိုက်ရ၏။ ဤသည်မှာ တမင် နားခြင်းမဟုတ်။ တမင် မော့ခြင်းလည်း မဟုတ်။ ရွာတောင်ပိုင်းဆီမှ စည်စည် စည်စည်အသံများ ကြားလိုက်သလိုရှိသောကြောင့် နားစွင့်ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့နားစွင့်ခိုက်တွင် ခေါင်းမော့လိုက်မိသည့်အတွက် ကျီးအာသီးများကို မြင်ရခြင်းဖြစ်ပေသည်။ ထိုခဏဝယ် ရီးကျီးဒန်၏ အသိအာရုံသည် လျှပ်တစ်ပြက် တောက်ပသွားလေ၏။
“မသိသူတွေ အတွက်တော့ ငါ့အိမ်၊ ငါ့ယာ၊ ငါ့ ဥစ္စာ၊ ငါ့မယားဆိုတဲ့ အယူမှား အမြင်မှားကြီး ဖုံးလွှမ်းနေတာကိုး။ ဒီအခါ ကျီးအာသီးမှည့်ကြီး နီရဲဝင်းဖန့်နေသလို နှစ်သက်စရာကြီးပေါ့။ သိသူတွေကတော့ ဒီလှပနီရဲမှု အောက်မှာ မည်းမှောင်နေတဲ့အသား ရှိပါကလား ဆိုတာ သိသလို၊ ဘယ်ဥစ္စာမှ ငါ့ဟာ မဟုတ် ငါမဟုတ် ဆိုတာ သိကြတယ်။ သိကြတဲ့ အတွက် အတ္တနည်းတယ်၊ မာနဒေါသ နည်းတယ်။ ဒါကြောင့် ဖြူစင်ကြတယ်”
ရွာဦးကျောင်းဆရာတော်၏ ဆုံးမစကားတစ်ပုဒ်က ခေါင်းထဲတွင် လက်ခနဲပေါ်လာသည်။ ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရင်ထဲတွင် ငြိမ့်ခနဲ ချမ်းမြေ့ လိုက်ရသည်။ သို့ကြောင့် နွားစာဆက်စဉ်းရန် ညာဘက်က ဓားကို မြှောက်လိုက်လျှင် ဘယ်ဘက်လက်က ကောက်ရိုးထိုးသွင်းသော နန်းတိုင်ခွကြားထဲသို့ ဓားခုတ်ချက်မိရုံကလေး အစွန်းထွက်အောင် ကောက်ရိုးဆုပ်ကို တွန်းပေးလိုက်သည်။ တစ်ချက်သာ ခုတ်ရသေး၊ သဲ့ခနဲ ကြားရသည်။ ရီးကျီးဒန် ဆိုင်းလိုက်ရပြန်သည်။ နားစွင့်ရပြန်သည်။
လူ့ရွာ လူ့ဒေသ လူတောထဲနေလျှင် ဤနှယ် နားစွင့်ရသည်မှာ ရီးကျီးဒန်တို့ ထုံးစံ။ ကိုယ်နှင့် မဆိုင်သည်ကို နောက်ထား။ မည်သူနှင့်မည်ဝါ ရန်ဖြစ်သည့် အသံနည်း။ မီး ထင်းကိစ္စလော။ နာရေးလော။ မီးထင်းကိစ္စဆိုသော် ဆွဲရလွဲရမည်။ နာရေးဆိုသော် ချက်ချင်း သွားရမည်။ ကမ္မဋ္ဌာန်းကောင် ပြင်ဆင်ရေး ကိစ္စတွင် နားလည်သူ ရှိချေက မထောင်းတာ။ ထိုအခါ ကာယကံရှင်ကို အားပေးစကားပြောရုံ၊ တရားပြရုံသာ။
နားလည်သူ မရှိချေက ခက်သည်။ လူများသည် နာရေးကိစ္စတွင် အစွဲအလမ်း ကြီးဆဲ၊ ယုန်ထင် ကြောင်ထင် ရှိကြဆဲ။ ထို့ကြောင့် ရီးကျီးဒန်မှာ နွားစာမျှသော် ဖြောင့်ဖြောင့်မစဉ်းရ။ နားစွင့်လိုက်၊ တစ်ချက်နှစ်ချက် ခုတ်လိုက်နှင့် ဖင့်နွှဲနေသည်။
“ဟယ် စိတ်ထင်လို့ ထင်ပါရဲ့”
အတွေးဖြင့် စိတ်တုံးတုံးချကာ လေးငါးချက် ဆက်ကာဆက်ကာ ခုတ်လိုက်သောအခါ၊ အသံသည် ပို၍ ကျယ်လောင်၏။ သဲ့သဲ့မျှ မဟုတ်။ စီခနဲ ညံခနဲ ဖြစ်လာသည်။
တဖောင်းဖောင်း နွားစာစဉ်းသံက ရပ်သွားပြန်သည်။ သည်တစ်ခါတော့ ဟုတ်သည်။ မိန်းမ နှစ်ယောက် ရန်ဖြစ်သံ။ ဒေါသဖက်သော အသံကျယ်ကြီးဖြင့် လုပြောနေကြသည်။ ထိပါးပုတ်ခတ်နေကြသည်။
“ဘယ်သူတွေပါလိမ့်”
တွေးနေဆဲ စွာစွာစွာစွာနှင့် နောက်ထပ် အသံတစ်သံ တိုးလာပြန်သည်။
“ချောစိန်၊ ညည်း မတရားမပြောနဲ့။ ညည်း ပြောတာ လွန်ပြီနော်။ ရီးကျီးဒန့် မျက်နှာကြောင့် ငါ သည်းခံနေတာ”
“အလိုလေးတော် ချောစိန် ဆိုပါလား”
ထရိုးထစဉ်သာ ဆိုပါက ဒူးက အကြောတွေ ဆိုင်းနေမည်။ စုတ်တသပ်သပ်ဖြင့် ဖြည်းညင်းစွာ ထမည်။ ယခုသော်ကား တစ်စုံတစ်ယောက်က ချိုင်းကြားမှ ကိုင်လျက် တအားဆွဲမလိုက်သည့်အလား ရီးကျီးဒန် စန့်ခနဲ ထပြီးဖြစ်သွား၏။ မတ်ခနဲရပ်ပြီး ဖြစ်နေချေပြီ။
“တကတည်းတော် အရေးထဲမှာ”
စန့်ခနဲ မတ်ခနဲ ထသလို ထမိပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ခြေထောက်များကလည်း အိမ်ဝိုင်းပြင်ဘက်သို့ လှမ်းပြီးဖြစ်သွားသည်။ သို့သော် နန်းတိုင်ခွ တစ်ဖက်နှင့် ထဘီနားနှင့် ငြိနေသည်။ တုံ့ခနဲ ဆောင့်ဆွဲ ခံရသလို ဖြစ်သွားသဖြင့် စိတ်မရှည် လက်မရှည် ရေရွတ်လိုက်ကာ အသံလာရာသို့ အသော့နှင်လာ၏။ ရန်ပွဲဟူသည် စောစော ဖျန်ဖြေနိုင်လေ ကောင်းလေဖြစ်၏။ ဒေါသဖြစ်လာကြပြီ ဆိုလျှင် ကြီးသည် ငယ်သည် မရွေး၊ မှားသည် မှန်သည် မတွက်၊ တစ်ဖက် လူထက် ကြောရေးကို ဦးတည်တော့သည်။ သည်မှတစ်ဆင့် တက်သော် ဖေတွေ မောင်တွေနှင့် ဆဲပြီ ဆိုပြီ။ ထိုမှ တစ်ဆင့် တိုးပါမူ တစ်ဖက်လူ အသည်းကို ထိရေး အတွက်၊ ငယ်ကျိုးငယ်နာတွေ ဖော်တော့သည်။ သူ့ အမျိုးထဲတွင် အနူ ရှိတာရော၊ ကိုယ့်အမျိုးထဲတွင် လင်ကောင် မပေါ်ဘဲ ကလေးမွေးတာရော။ ထိုအခါ လက်ပါလာပြီ။ သတ်ကြပုတ်ကြ၊ ရိုက်ကြ နှက်ကြလျှင် နှစ်ဖက် လင်သား၊ မောင်ကြီးမောင်ငယ်နှင့် ဆွေမျိုးတွေ အကုန်ပါလာမည်။ သို့ကြောင့် ပြေးမှ ပြေးမှ...။
ရီးကျီးဒန် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ဘယ်သူပါလိမ့်”
မချောစိန်တို့ အိမ်ဝိုင်းရှေ့တွင် မိန်းမတစ်ယောက်။ ထဘီကို နောက်တို ရှေ့ရှည်အောင် လက်တစ်ဖက်ကို တင်ပေါ် ဖိအုပ်လျက်၊ လက်တစ်ဖက်ကို ထောင်လိုက် ထိုးလိုက်နှင့် ရန်တွေ့နေသည်။ သို့သော် မည်သူဟု ရီးကျီးဒန် မသဲကွဲသေး။ ရန်ထောင်နေသော ထိုမိန်းမအား ခွေးသုံးကောင်က ဟောင်နေ၏။ ကလေးတွေ ကလည်း ဝိုင်းကြည့်နေသေး။ ကလေးအုပ်၏ နောက်၊ မလှမ်းမကမ်းတွင်ကား မိန်းမကြီးငယ်အချို့က ရန်ပွဲကို အကဲခတ်ရင်း တီးတိုးတီးတိုး ပြောနေကြ၏။
ထိုမိန်းမနှင့် ရီးကျီးဒန် နီးလာပြီ။
မျက်ခွံကို ရှုံ့ပြီး ကြည့်သော်ငြား သူ့ရုပ်ကို ရီးကျီးဒန် မဖမ်းနိုင်။ အသံကို ကျက်မိရန် ကြိုးစားပေမဲ့ မမှတ်မိ။
“ဟဲ့ ဘာဖြစ်ကြတာလဲ”
ရီးကျီးဒန်အသံကြားလျှင် ထိုမိန်းမ အရှိန်တန့်သွား၏။ ရီးကျီးဒန်ကို လှည့်ကြည့်၏။
“ဪ တောင်ဖျားက ဆွဲမိကိုး”
ဆွဲမိသည် ဆင်းရဲ၏။ သို့တစေ စွာ၏။ ကြက်ခေါင်းဆိတ်မခံ။ ကိုယ်ကျင့်တရား ကောင်းသည်။
“ဆွဲမိ ဘာဖြစ်တာလဲ”
“ဘာဖြစ်ရမလဲ ရီးကျီးဒန်ရဲ့”
ဒေါသသည် ရီးကျီးဒန် ဘက်သို့ လှည့်လာ၏။ သို့သော် ရီးကျီးဒန် သည်းခံပါသည်။ ခွင့်လွှတ်ပါသည်။ ကျီးအာသီးကို ပတ္တမြားလုံးကြီး ထင်နေသည့် အရွယ်မဟုတ်လား။
“မိန်းကလေးရယ် အရီး လာတာက အရီးသမီးကို ဆုံးမရအောင်၊ ဖျန်ဖြေရအောင်လာတာပါ”
ဆွဲမိသည် တင်တစ်ခြမ်းပေါ် ဆွဲတင်ထားသော ထဘီစကို လျှောချလိုက်၏။ မည်းနက်သော ချေးကြောင်းတွေ အရစ်ထနေသော ဒူးခေါက်ခွက်လည်း ပုန်းကွယ်သွား၏။
“ကျုပ်တို့ ထန်းပင်တွေပေါ့တော်။ ကျုပ်တို့ကလည်း ထန်းလက်နဲ့ ထန်းလျှော် အသုံးလိုလို့ သွားတော့ ငုံးငုံးတိုနေပြီ။ သူတို့ ချိုင်မယ်ဆိုလည်း စောစောက ကြိုပြီးအသိပေးထားရင် ကျုပ်တို့ အလုပ်ပျက်ခံပြီး မသွားပါဘူး။ အခုတော့ သူတို့ ကြိုမပြောလို့ ချိုင်မယ့်လူ ငှားရတယ်။ မချိုင်ဖြစ်တော့ တောင်းပန် လွှတ်ရတယ်။ အဲဒါကြောင့် ဒါလောက်တော့ အသိပေးဖို့ ကောင်းတဲ့အကြောင်း လာပြောတော့”
“အင်း အင်း၊ သူက ဘာပြန်ပြောလဲ”
“ပြောနိုင်ဘူးတဲ့၊ ကိုယ့်လယ်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ ထန်းပင်။ ကိုယ် ချိုင်ချင် ချိုင်မယ်၊ လှဲပစ်ချင် လှဲပစ်မယ် ဘာဖြစ်လဲတဲ့။ ကဲ ကောင်းသလား”
“ဟုတ်တယ်လေ ကိုယ့်လယ်ထဲ ရှိနေတာ ဘယ်သူ့ဆီ သံတော်ဦးတင်ရဦးမှာလဲ ဟင်”
မချောစိန်သည် အိမ်ပေါ်မှ ဆင်းလာကာ ပြောရင်း ဆိုရင်း ဝိုင်းဝရောက်လာလေသည်။
ရီးကျီးဒန် မချောစိန်ကို တစ်ချက်စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ မချောစိန်မှာ မိခင်၏ အကြည့်ကို နားမလည် သဘောမပေါက်။
“တော် စကားပြောတာ ကြည့်ပြောနော်”
“ကြည့်ပြောတာပဲ”
“သွားစမ်း သွားစမ်း”
ရီးကျီးဒန် မချောစိန်ကို တွန်းလွှတ်သည်။ ဆွဲမိ ဘက်သို့ လှည့်၍လည်း တောင်းပန်သည်။
“ဆွဲမိ ပြန်တော့နော်၊ ဒီကောင်မ မသိလို့ ပြောတာပါ။ အရီး သူ သဘောပေါက်အောင် ရှင်းပြမယ်၊ ဆုံးမမယ် ဟုတ်လား”
ဆွဲမိ ခေါင်းညိတ်၍မှ မပြီးသေး၊ မချောစိန် ရှေ့တိုးလာ၏။
“အမေက ဘာပြုလို့ တောင်းပန်နေရတာလဲ”
“ငါ ဖိနပ်နဲ့ ပါးရိုက်လိုက်ရ.. တယ်”
ဒါပဲပြောပါသည်။ ရှေ့မဆက်ပါ။
ရှေ့မဆက်ခြင်းမှာ ရိုက်မည်ရွယ်ရန်အတွက် ဖိနပ်ကုန်းချွတ်လိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ရီးကျီးဒန် ခြေထောက်တွင် ဖိနပ်မပါ။ ကလေးတွေ ဝါးခနဲ ဝိုင်းရယ်ကြသည်။ ခပ်လှမ်းလှမ်းမှ အကဲခတ်နေသူများလည်း ရီးကျီးဒန် အမှားကို ပြုံးနေကြသည်။
“တောင်းပန်သင့်လို့ တောင်းပန်ရတာပေါ့ဟဲ့။ ဒီ ထန်းပင်တွေကို ဘယ်သူ စိုက်သလဲ နင်သိလား၊ ဘယ်သူ ပိုင်သလဲ အဲဒါကော သိလား”
ထိုသို့ မေးလိုက်သည့်အတွက် မချောစိန် ဝေတေတေ ဖြစ်သွား၏။ ရီးကျီးဒန်ကို ပြန်ကြည့်နေ၏။
“ငါ့ကို ငရဲကြီးအောင် မလုပ်နဲ့၊ သွား အိမ်ထဲကို သွား၊ ငါလာခဲ့မယ်။ ရှင်းလည်း ပြမယ်”
သည်တစ်ခါ တွန်းလွှတ်သောအခါတွင်မူ မချောစိန် ပေတေတေ ကတ်တတ်တတ် လုပ်မနေတော့ပါ။ အိမ်ဘက်သို့ တုံ့နှေးစွာ လျှောက်သွားသဖြင့် ရီးကျီးဒန်သည် ဆွဲမိကို ထပ်မံတောင်းပန်ကာ သမီးနောက်သို့ လိုက်ပါလာခဲ့၏။
“အမေကြီး”
မြေးတို့သည် အိမ်ရှေ့ကွပ်ပျစ်ပေါ်မှ ကွက်ကြည့် ကွက်ကြည့် လုပ်နေခဲ့ကြရာ သူတို့ အနားသို့ ရီးကျီးဒန် ရောက်လာသည့်အတွက် ဝမ်းသာအားရ ဆီးကြိုကြ ၏။ မချောစိန်တို့ အိမ်မှာ မြေစိုက်လေးပင်တဲကြီး ဖြစ်သည်။ တဲထဲတွင် အိုးလုပ်လက်စတွေ တိုက်သွင်းရန် အသင့်ဖြစ်နေသော အိုးတွေနှင့် ရှုပ်ပွနေလိမ့်မည်။ သို့ကြောင့် ရီးကျီးဒန်က ကွပ်ပျစ်ပေါ်မှာပင် မြေးများ၏ ဘေး၌ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ မြေးမိန်းကလေးများ ထဲတွင် အကြီးဆုံးဖြစ်သော ခင်ခင်ကြီးသည် အငယ်ဆုံးမောင်ကလေး မောင်ထွေးကို ထမင်းခွံ့နေရာမှ ဘွားအေ ထိုင်ရန် တစ်ဖက်သို့ တိမ်းပေး၏။ မောင်ထွေးက ဘွားအေကို လာဖက်၏။ သူ့ပါးစပ်တွင် ပဲကြီးဟင်း ခြောက်ခြောက်ချက် (ဆီပြန်) များ ပေနေရာ မိမိကြီးက လှမ်းဆွဲယူထား၏။
“ဟဲ့ ငတက်ပြားမ”
နို့ညှာမ မိမိထွေးကို ရီးကျီးဒန် ပေးထားသော အနွတ္တအမည် ဖြစ်ပေ၏။ မိမိထွေးသည် ပဲကြီးဟင်း ပေနေသော လက်ငါးချောင်းကို လျှာဖြင့် လျက်နေရာမှ မျက်လုံး ပေကလပ်ပေကလပ်ဖြင့် မော့ကြည့်၏။
“နန်းတိုင်နားမှာ အမေကြီးဆေးလိပ်ရှိတယ်၊ သွားယူပေးစမ်း”
သည်လိုတော့လည်း ငတက်ပြားမသည် ဖင်ပေါ့၏။ ဂျီရိပတ္တများမနေဘဲ ကွပ်ပျစ်ပေါ်မှ ခုန်ချ၏။ ထိုအခါ ရီးကျီးဒန်က ထပ်မှာ၏။
“ကောင်းကောင်း ကိုင်ခဲ့နော်၊ အခေါင်းထွက်ပြီး ‘ကာ’ ကုန်ရင် ပေါင်တွင်းကြော အပြတ်ပဲ”
သည်နောက် တဲတွင်းသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ဖင်ထိုင်ခုံတစ်ခုဖြင့် ထရံကွယ်အဝတွင် ထိုင်နေသော မချောစိန်ကို မြင်ရ၏။
“ဆွဲမိနဲ့ ညည်းနဲ့ ဖြစ်တဲ့ကိစ္စမှာ ညည်းအလွန်၊ ညည်းအမှား”
“တော်”
မျက်လုံးပြူးကြီးဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သော မချောစိန်၏ ‘တော်’ မှာ ဘာဖြစ်လို့လဲ အမေ ဟူသော အမေးကို ဆောင်၏။
“ညည်းယောက်ျား ထွန်းရကလည်း ဘာမှမပြောဘူးလား”
“ဘာပြောရမလဲ အမေရ”
“အဲဒီထန်းပင်တွေပေါ့ဟဲ့ အနာမရဲ့”
“ဟင့်အင်း မပြောပါဘူး”
“ညည့်ယောက္ခမတွေကတော့ ပြောဖို့ကောင်းပါတယ်အေ”
ဆွဲမိနှင့် စကားများစေသော ထန်းပင်များမှာ မများလှပေ။ ဟိုတစ်ပင် သည်တစ်ပင် စုပေါင်းလိုက်ပါမှ ခြောက်ပင်သာ ရှိသည်။ ထိုခြောက်ပင်သည် ကိုထွန်းရ၊ မချောစိန်တို့၏ လယ်ပွဲထဲတွင် ရှိနေ၏။ သို့သော် ထိုလယ်ပွဲ ရာဇဝင်ကို ကိုထွန်းရလည်း သိပ် မသိ။ မချောစိန်မူ ဝေးစွ ခြောက်ပါး။
ကိုထွန်းရနှင့် မချောစိန်တို့ မင်္ဂလာဆောင်တွင် ကိုထွန်းရမိဘများက လက်ဖွဲ့သော မများလှသည့် လယ်ကလေး တစ်ဧက။ သို့တစ်ဧကပေမဲ့ ရာဇဝင် ရှိသည့် ထန်းပင်ခြောက်ပင် ပါလာသော တစ်ဧက။
“အမေကြီး ရော့”
ငတက်ပြားမ ပြန်ရောက်လာကာ ပြောင်းဖူးဖက်ဆေးလိပ် တစ်ဝက်ကျော်ကို လှမ်းပေးသည်။ အလွန် သောက်ကောင်းသည့်အနေအထားမို့ အခေါင်းမထွက်စေရန် မှာလိုက်သည်။ မှာလိုက်ခါမှ အခေါင်းထွက်လာသောကြောင့်လည်း ခပ်လှမ်းလှမ်းမှ ပေးခြင်းဖြစ်၏။ ရီးကျီးဒန် ဆေးလိပ်ကို ငုံ့မကြည့်အား။ မချောစိန် လှမ်းပေးသော မီးခတ်ဖြင့် ညှိရင်း စကားကို ဆက်သည်။
“ဒီထန်းပင်တွေပါတဲ့ လယ်ပွဲဟာ ညည်းတို့ လက်ထဲရောက်လာတာ ခြောက်နှစ်ကျော် ခုနစ်နှစ် ရှိပြီပဲ။ ညည်းမသိတာကတော့ ညည်း အသုံးမကျလို့ ပဲ။ မေးရ စမ်းရတယ်ဟဲ့”
လယ်ထဲတွင် ထန်းပင်တွေ ရှုပ်နေသည် ထင်သော်ငြား လှဲဖြိုပစ်ရန် မချောစိန် မတိုက်တွန်းမိ။ သို့ကြောင့် စကားမစပ်မိ၍ မသိ။
“အဲဒီထန်းပင်က ထခိုင်တွေ ထလက်တွေကို ညည်းတို့ အမြဲပဲ ချိုင်ယူသလား”
မချောစိန် ခဏတော့ စဉ်းစားကြည့်သေး၏။ စဉ်းစားပေမဲ့ အဖြေမှာ ‘မသိ’ ဟူ၍သာ ဖြစ်၏။
“အဲဒီလယ်ကို ထွန်းရအဘိုးများ လက်ထက်ကတည်းက သူများဆီ အပေါင်ခံခဲ့ကြတာအေ့။ မူရင်း ပိုင်ရှင်ကတော့ အမေလည်း မသိဘူး။ ထွန်းရအဘိုးရဲ့ အဖေများလည်း ရှိလို့တော့ မဟုတ်ဘူး။ ခဏတစ်ဖြုတ် ဆိုပြီး အပေါင်ခံရင်းက တစ်နှစ် လုပ်စားမိတော့ ရေမိုးမှန်တာနဲ့ ကြုံသွားတာကိုး။ နှမ်းကလည်းရ၊ စပါးကလည်းရနဲ့ ထုတ်ချေးထားတဲ့ ငွေတောင် ကျေသလောက်ဖြစ်သွားသတဲ့”
“အမေ့ ဘယ်သူပြောလဲဟင်”
“လူပြော သူပြောပေါ့အေ။ ဒါနဲ့ မူလပိုင်ရှင်ကလည်း တစ်နှစ်ကြာလို့လည်း မရွေးနိုင်၊ နှစ်နှစ်ကြာလို့လည်း မရွေးနိုင်ဖြစ်ပြန်တော့ အတိုးလည်း တက်လာ ပြန်တာပေါ့။ အဲဒီလို တစ်ဖက်လူမှာ ငွေကြေး မချောင်လည်တာ အကြောင်းပြုပြီး ခင်ဗျားတို့ အခုလို ပေါင်ထားတာ အတိုးတက်တာနဲ့ နစ်နာလှပါပြီ။ ဒါကြောင့် ရောင်းပါလို့ သွားပြောသတဲ့”
အငယ်ကလေး တစ်စုံတစ်ရာ ပူဆာနေသည်။ သို့သော် အကြီးမသည် အမေနှင့် အမေကြီးတို့ စကားကောင်းကောင်းပြောနိုင်စေရန် ကလေးကို ချော့ခေါ်ကာ လွတ်ရာသို့ ထွက်သွားသည်။
“ဟိုကလည်း ဘိုးဘွားအမွေဆိုတော့ ကိစ္စပြတ် မလုပ်ရဲဘူးပေါ့။ ဒါကြောင့် မရောင်းဘူးဆိုတော့ ဒါဖြင့် ငွေထပ်ယူပြီး စာချုပ်အသစ် ပြန်ချုပ်ပါဆိုပြီး အတိုးအရင်းပေါင်းရယ်၊ ‘ထပ်ငွေ’ ရယ် ပေါင်းပြီး စာချုပ်အသစ် ချုပ်ပြန်တာပေါ့”
“ထပ်ငွေ ဟုတ်လားအမေ”
“ဒါပေါ့အေ၊ ထပ်ပြီးပေးတဲ့ ငွေဟာ ထပ်ငွေပေါ့”
“ကျုပ်ကြားဖူးတဲ့ ထပ်ငွေဆိုတာ ထပ်ပြီးယူတာ ဆိုပါတော့။ ဟိုဘက်ရွာက အဘသိန်းတို့၊ အဘဦးတို့ ထပ်ငွေရလာပြန်ပြီ ဆိုတာလေ။ ကျုပ်ငယ်ငယ်တုန်းက အမေတို့ပဲ ပြောတာကော”
ရီးကျီးဒန် ပြုံးလိုက်ရပါသည်။
“ကောင်မ၊ ဒါတော့လည်း မှတ်မိသားပဲ။ ဒါလည်း မထူးပါဘူးအေ။ ရီးသိန်းတို့၊ ရီးဦးတို့ မိဘများက တစ်ချိန်က ‘ရည်တတ်’ ခဲ့သတဲ့”
“ဘယ်သူကကော မရယ်တတ်လို့လဲ အမေရယ်”
“ကြေးရည်တတ်၊ လူရည်တတ် ဆိုတာ လူချမ်းသာကို ပြောတာဟဲ့။ အဲ သူတို့ လက်ထက်ကျတော့ လယ်တွေကို ပေါင်ရတော့တာပေါ့။ နောက်ဆုံး ပေါင်စရာ လယ်တွေကုန်တဲ့အခါမှာ သူတို့ရဲ့လယ်တွေ အပေါင်ခံထားတဲ့ လူတွေဆီသွားပြီး ‘ထပ်ငွေ’ တောင်း ပြန်တာပေါ့ ။ ငါးရာနဲ့ ပေါင်တဲ့လယ်အတွက် တစ်ရာ ထပ်ပြီးပေးရင် ခြောက်ရာ ဖြစ်သွားတာပေါ့အေ။ ညည်းပြောတဲ့ ထပ်ငွေက အဲဒါ မဟုတ်လား”
မချောစိန် ခေါင်းညိတ်ပြသော်လည်း မေးစရာ မကုန်သေး။
“ထပ်ငွေ မပေးဘူး ဆိုပါတော့ အမေရယ်၊ ဘာလုပ်မလဲဟင်”
“အဲဒီလယ်ကို လိုချင်တဲ့လူ ဘယ်သူ ရှိသလဲ လိုက်ရှာတာပေါ့အေ။ နောက်ယူမယ့် လူက ရွေးရမယ့် ငွေထက်ပိုပေးရင် ရွေးပြီး ပြန်ပေါင်ပြန်တာပေါ့။ ပိုတာ ကလေးထိုင်ပြီး စားပြန်တာပေါ့”
“ဪ ဩော်”
“ဒါနဲ့ ထွန်းရအဘိုးများ လက်ထက်ကျတော့ ထွန်းရအဘိုး အလိုသာ ဆိုရင် လယ်ကို ရောင်းပစ်မှာ။ လူက ယစ်ထုပ်ကိုး။ ဒါပေမဲ့ အပေါင်စာချုပ်တွေ၊ ဂရန်တွေကို အမယ်ကြီးက လုံအောင်သိမ်းထားတော့ လယ်ကို မပေါင်သာ မရောင်းသာဘူး။ လယ်ပေါင်တာ၊ ရောင်းတာက ဂရန်ပါမှဖြစ်တာကိုးအေ့။ အဲဒါကြောင့် အသိသက်သေနဲ့ စာချုပ် ချုပ်ရင် ဖြစ်တဲ့ အလုပ်၊ ဂရန်တွေ ဘာတွေ မပါဘဲနဲ့ ဖြစ်တဲ့အလုပ်ကို လုပ်တော့တာပေါ့”
“ဘာအလုပ်လဲ အမေ”
“အဲဒီ လယ်ပွဲထဲက ထန်းပင်တွေကို ရောင်းစားခဲ့တာပေါ့အေ။ တစ်ပင်ကို တစ်ကျပ်ခွဲဆိုလား နှစ်ကျပ် မတ်တင်းနဲ့ဆိုလား”
“ဟင်...”
“မဟင်နဲ့ မကြီးစာ၊ အဲဒီ ထွန်းရအဘိုးများ လက်ထက်တုန်းက ပုဆိုးတစ်ထည်မှ သုံးမူး။ ထားပါတော့အေ ပြားလေးဆယ်”
“ဟယ်”
“ထန်းရည် တစ်မြူမှ နှစ်ပြားဆိုတော့လည်း ထန်းပင် တစ်ပင် တစ်ကျပ်ခွဲပဲထား၊ ခြောက်ပင်ကို ကိုးကျပ်ဆိုတော့ သောက်ပါလေ့အေ။ အဲဒီလိုနဲ့ပဲ လယ်ကိုတော့ ကိုယ်ပိုင်ပြီး လယ်ထဲက ထန်းပင်ကို သူများ ပိုင်ခဲ့တာကလား”
ဤအချက်ကို မချောစိန် သဘောမပေါက်ပေ။ သဘောမပေါက်သည့် အလျောက်လည်း မအီမလည် ဆိုမိ၏။
“ကျုပ်တော့ သဘောမပေါက်ပါဘူးတော်၊ ဒီမြေကို ဝယ်နိုင်မှ ဒီမြေထဲက သစ်ပင်ကို ပိုင်မှာပေါ့။ ဒီ မြေထဲက သစ်ပင်ကို ကွက်ပြီး ဝယ်တယ် ဆိုတော့”
မချောစိန် စကားပြတ်သွားသော်ငြား ရီးကျီးဒန် ဆေးအဖွာမပျက်၊ စကားအဆက်ကို စောင့်နေသည်။
“ကဲ အမေရယ် အဲဒီထန်းပင်က ထန်းသီးတွေ မှည့်လို့ ကြွေကျရော ဆိုပါတော့ လယ်ရှင်က မရဘူးလား”
“မရဘူး”
“ဟင်”
“မဟင်နဲ့ အေရဲ့၊ ဒါဟာ ထုံးစံပဲ။ လယ်ရှင်ကလည်း ဪ... ဒီထန်းပင်ဟာ ငါမပိုင်ပါလားလို့ သိထားတဲ့ အတွက် သူ့လယ်ထဲကို ကြွေကျလာတဲ့ ထန်းသီးမှည့်ကို ဘယ်လောက်မှ အဖိုးမတန်ပေမဲ့ မယူဘူး။ လယ်ထဲက ကောက်ပြီး ထန်းပင်ရင်းမှာ ပုံထားတာ”
“ကိုယ်မပိုင်တဲ့ အပင်က ထန်းလက်ခြောက်တွေ ကိုယ့်လယ်ထဲကျတော့၊ အောက်က အပင်တွေ ပျက်မကုန်ဘူးလား အမေ”
“ပျက်တယ်လေ၊ ပျက်ပေမယ့် ဒီထန်းပင်တွေဟာ ကိုယ့်ပယောဂကြောင့်ပဲ သူများက ပိုင်သွားတယ်။ ဒါကြောင့် ဒါကို အထူးအထွေ ပြောမနေကြတော့ဘူး”
“ဒီလိုဆို အဲဒီထန်းပင်တွေ ကျုပ်တို့နဲ့ မဆိုင်ဘူးပေါ့”
ရီးကျီးဒန် လက်ဝါးဖြင့် ရွယ်လိုက်သည်။
“ဟယ် ကောင်မ၊ ထန်းလက်ခြောက်ကလေးတောင် မဆိုင်ပါဘူး ဆိုနေမှဟာကို”
“ဒါပေမဲ့ အမေရယ် ထန်းလက်ခြောက်ကိုတော့ ကျုပ်တို့ အမြဲတမ်း ယူပြီး မီးစိုက်နေကြတာပဲဟာကို”
မချောစိန်က ခေါင်းကလေးပုထားရာက တဖြည်းဖြည်း ရှည်လာရင်း စောဒကတက်ပေသည်။
“အဲဒါက စည်းပေါက်တာ၊ သစ္စာပျက်တာအေ့၊ တို့အဖေများလက်ထက် အထိကိုပဲ စည်းကမ်းကြီးခဲ့သေးတယ်။ သစ္စာကြီးခဲ့သေးတယ်။ ဒါကြောင့်လည်း မြေပေါ်က သစ်ပင်ကို ရောင်းလည်း ဝယ်၊ ပေါင်လည်း အပေါင်ခံခဲ့တာပေါ့”
မချောစိန် ခေါင်းညိတ်နေမိ၏။
“ညည်းတို့လိုသာ စိတ်မျိုး မွေးကြမယ်ဆိုရင် သူများမြေပေါ်မှာ ရှိနေမယ့် သစ်ပင်ကို ဘယ်သူက အပေါင်ခံမှာလဲ၊ ဘယ်သူက ဝယ်မှာလဲ။ ဒါပေမဲ့ ပိုင်ရှင်ကလည်း မရိုင်းပါဘူး။ သူ့သစ်ပင် ရှိနေတဲ့ မြေကွက်ပိုင်ရှင်ကိုလည်း ထန်းဆိုရင် လိုတဲ့အခါ ချိုင်ယူပါ၊ သရက်ဖြင့်လည်း ခူးစားပါ ပြောပါတယ်၊ ပေးပါတယ်”
“ဪ ဪ”
“ညည့်ယောက်ျား ထွန်းရလည်း ဒီလက်ဖွဲ့ လယ်ပွဲထဲက ထန်းပင်တွေကို ဆွဲမိတို့ပိုင်တယ်ဆိုတာ သိခဲ့ပါလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့်လည်း ထန်းရွက် အသုံးလိုတဲ့အခါမှာ ဆွဲမိတို့ဆီမှာ ခွင့်တောင်းပြီး ချိုင်ယူတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါမှာတော့ သူလည်း ပြောဖို့ မေ့သွားတာလား ဘာလား တစ်ခုခုပဲ”
“ကျုပ်ကတော့ သိပါဘူး အမေရာ”
“ထွန်းရ မပြောမိတဲ့ အချိန်ကျမှပဲ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဆွဲမိတို့ကလည်း ထန်းပင်တက်မယ့်လူ ငှားပြီး သွားချိုင်သတဲ့။ ညည်းပဲ ကိုယ်ချင်းစာကြည့်ပေါ့။ သူတို့မှာ လူလည်း ငှားသွားရသေးတယ်။ ချိုင်စရာ မရှိလို့ တောင်းပန်လည်း လွှတ်ရသေးတယ်။ ညည်းကလည်း မထော်မလှမ်း ပြောလွှတ်တယ် ဆိုတော့”
“မသိလို့ပါ အမေရယ်၊ ခုတော့ သိပါပြီ။ ဆွဲမိကိုလည်း တောင်းပန်ပါ့မယ်”
ထန်းရွက်အမိုးသည် ကြွက်ပေါသည်မှအပ နွေရာသီတွင် အေး၏။ ထန်းလက်ဝမ်းသားလျှော်၊ ကျောသား လျှော်နှင့် စောင်းသားလျှော်တို့သည် တုပ်နှောင်ရာတွင် အသုံးဝင်သည်နှင့်အမျှ ခိုင်လည်း ခိုင်ခံ့၏။ ထန်းလက် ဝမ်းတွင်းသား ဖြစ်သော ထန်းအူလျှော်လည်း ‘ကြက်ချေးစု’ လိမ်ရန် ကောင်းသည်သာ။ တစ်ပင်လုံးတွင် ပစ်စရာ မရှိသလောက် အသုံးဝင်သော ထန်းပင်မျှသာ မဟုတ်။ တစ်နှစ်တစ်ခါ သီးရန် မသေချာသော သရက်။ တစ်ဖန် သီးသော်လည်း လူကြိုက်သော အသီး ဖြစ်ချင်မှ ဖြစ်သော သရက်စသည် တို့မှာလည်း အပင်တည်သော မြေကို ပိုင်သူက တခြား၊ အပင်ကို ပိုင်သူက တခြား ရှိတတ်၏။
ဤဓလေ့ကို နမော်နမဲ့ သဘောထားမိသော မချောစိန်တို့အရွယ်များကြားတွင် မဖြစ်သင့်သော မပြေလည်မှုများ ပေါ်ပေါက်လာရသည်။ သို့သော် သိမှီနားလည်သော ရီးကျီးဒန်တို့ အရွယ်တွေ ရှိကြသေးသည့်အတွက် ချစ်စရာကောင်းသော ဓလေ့၊ မြတ်နိုးဖွယ်ဖြစ်သော စည်းစောင့်မှုကလေးတစ်ခုမှာ မှေးမှိန်ရာမှ ပြန်လည် လှပလာခဲ့ရပေပြီ။ ဤသို့ဖြင့် လက်ဖွဲ့လယ်ပွဲမှ ထန်းခြောက်ပင် အရေးသည် ဖြေရှင်းခဲ့ရ၏။
“နောက်ကို နမော်နမဲ့ မနေနဲ့အေ့။ ထွန်းရကိုလည်း မေး၊ သူ့မိဘကိုလည်း မေး၊ ငါ့ကိုလည်း မေး။ တော်ကြာ ရွာထဲမှာ ညည်းတို့ လူကြီးဖြစ်လာတော့မှ ဘာမှမသိရင်...”
“ဟုတ်ကဲ့ အမေ၊ ကျုပ် နောက်ကို မေးပါ့မယ်”
ရီးကျီးဒန် ပြန်ရန် ဟန်ပြင်လျှင် မချောစိန်လည်း ထရပ်ကာ ဝိုင်းဝသို့ ရောက်အောင် လိုက်လာပြီးမှ အကြီးမ ခေါ်သံကြားရ၍ လှည့်ပြန်သွား၏။
နွားများသည် ရီးကျီးဒန်ကို မျှော်စောင့်နေကြ၏။ နားရွက်စွင့်ကာ၊ ခေါင်းထောင်ကာ၊ မျက်လုံးပြူးကာ ကြည့်နေကြ၏။ သူတို့အတွက် ကောက်ရိုးစဉ်း၍ မပြီးသေး၊ စဉ်းရဦးမည်။ နန်းတိုင်ဘေးတွင် ထိုင်ရန် ဟန်ပြင်ဆဲ ကျီးအာသံများ ကြားရ၏။ အသံလာရာသို့ မော့ကြည့်သောအခါ ကုက္ကိုပင်ထက်ရှိ ကျီးအာသီးများကို ထိုးဆွနေသော ကျီးကန်းများ။ အပြင်ပန်း လှရွဲသလောက် အတွင်းသား မှောင်မည်းသော ကျီးအာသီးကို မလှမပတွေ့ရ၏။ အချို့လည်း မြေပေါ်တွင် မလှမပ ပေါက်ကွဲကာ ပြန့်ကြဲနေကြ၏။ သို့သော် ရီးကျီးဒန်သည် ကျီးများကို ‘ရွှေး’ ခနဲ ‘ရွှေး’ ခနဲ အော်ဟစ်ရင်း လက်ယမ်းဝှေ့၍ မောင်းနှင်ပစ်နေမိလေ၏။
▢ ဆင်ဖြူကျွန်းအောင်သိန်း
📖 ကိုဆေးရိုး ပေါင်းချုပ်
