အလဲအလှယ်

 

❝ အလဲအလှယ် ❞
       ( မင်းည )

၁ ။

“ မိုးလင်းကတည်းက စဉ်းစားမိတာ စားဖို့ပါပဲ ” တဲ့ ။ ဘယ်က ဘယ်လို လွင့်ပျံ့လာမှန်း မသိသည့် သီချင်းသံက သူ့ကို စောင်းပြီး ဆိုနေတာလားလို့ တောင်မှ မစိန်မြ စိတ်ထဲ ထင်လိုက်မိသေးသည် ။ ဟုတ်သည်လေ ။ တကယ်လည်း မစိန်မြတို့ ဘဝက အဲဒီ သီချင်းထဲက စာသားတွေလို မနက် မိုးလင်း၍ မျက်လုံးတွေကို ဖွင့်လိုက်မိပြီ ဆိုသည်နှင့် စားဖို့အတွက် စ , ပူကြရတော့တာပဲ မဟုတ်လား ။ ဆန်ဝယ်ဖို့ ပိုက်ဆံ မရှိလို့ ပူရ ၊ ဆီဝယ်ဖို့ ပိုက်ဆံ မရှိလို့ ပူရနှင့် တိုင်းပြည်ကို အုပ်ချုပ်နေသည့် ရှင်ဘုရင်တွေ တောင်မှ မစိန်မြတို့လောက် ပူရလိမ့်မယ်လို့ မထင်မိဘူး ။ အခုလည်း မြွေပူရာ ကင်းနှောင့်လို့ ဆိုရ မလား ၊ ဘူးလေးရာ ဖရုံဆင့်တယ်လို့ပဲ ပြောရမလား ၊ စားစရာ မရှိပါဘူး ဆိုမှ နေစရာ ဘုံပါ ပျောက်ရတော့မည့် အဖြစ်မျိုးနှင့် ကြုံနေရပြန်ပါပြီ ။ တခြားတော့ မဟုတ် ။ မစိန်မြတို့ နေထိုင်နေသည့် ရပ်ကွက်ကလေး မကြာခင် ဖျက်ပေးရတော့မည် ဆိုသည့် သတင်းကိစ္စပင် ဖြစ်သည် ။ တကယ်တော့ မစိန်မြတို့ နေနေတာက ကျူးကျော်ရပ်ကွက်ကလေး တစ်ခုမှာ ဖြစ် သည် ။ တိတိကျကျ ပြောရလျှင် အိမ်ခြေ တစ်ရာကျော် လောက်ရှိသည့် တစ်ခုသော ရထားလမ်း ဘေးမှ ကျူးကျော် ရပ်ကွက်ကလေး ဖြစ် သည် ။ ဟိုးအစောပိုင်း ကာလများကတော့ ဆယ်အိမ်ပင် မပြည့်သည့် နေရာလေး ဖြစ်သည် ။ နောက်တော့ ပတ်သက်ရာ ပတ်သက်ကြောင်းတွေ ရောက်လာကြရင်း အခု လောက်အထိ အိမ်ခြေများ သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည် ။ အိမ်ခြေ များလာတော့ လူတွေ များလာသည် ။ လူတွေ များလာတော့ ပြဿနာ များလာသည် ။ ပြဿနာ များလာတော့ ဘေးနား ဝန်းကျင်မှ ရပ်ကွက်များက ကြည့်မရဖြစ် မျက်စိစပါးမွေး စူးလာကြသည် ။ အဆိုးဆုံးက အနီးအနား ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ရှိသည့်ရပ်ကွက်များဆီမှ ပစ္စည်းများ မကြာခဏ အခိုးခံ ပျောက် ဆုံးနေခြင်း ကိစ္စပင် ဖြစ်သည် ။ ဆိုတော့ မြေနိမ့်ရာလှံစိုက် ၊ မရှိခိုးနိုး ဆိုသလို မစိန်မြတို့ရပ်ကွက်က လူတွေ ခိုးသည်ဟု ထင်ကြသည် ။ ထင်ရုံတင်ဆို ပြဿနာမရှိ ၊ အခုဟာက ဖေ့စ်ဘွတ်ခ် ဆိုလား ဘာဆိုလား ဆိုတာကြီးပေါ် တင်ကြသည်ဟု ဆိုသည် ။ ဟိုတိုင်သည်တိုင် ၊ ဟိုစာပို့ သည်စာပို့ လုပ်ကြသည် ။ သည်ကျူးကျော်ရပ်ကွက်ကို သည်အတိုင်း ထားမှာလား ဘာလား ရေးကြသည်ဟု ဆိုသည် ။ သည်တော့ တွန်းတိုက်ပါများတော့ လှုပ်လာတတ်သည့် ထုံးစံအတိုင်း မစိန်မြတို့ နေထိုင်သည့် ရပ်ကွက်ကလေး မကြာမီ ပြောင်းရွှေ့ဖယ်ပေးရတော့မည် ဆိုသည့် သတင်းတစ်ခုက တလှုပ်လှုပ်ဖြင့် ထွက်၍ လာတော့သည် ။ တကယ်တော့ သည်ရပ်ကွက်ကလေး၏ စတင်လာရာက မစိန်မြ တို့က ဟုပင် ပြောရလိမ့်မည် ထင်သည် ။ တကယ်လည်း ဒီရထားလမ်းကြီး ဖောက်လုပ်စဉ်က မိသားစုလိုက် အလုပ် လာလုပ်ကြရင်း သည်အနီးအနားမှာ မစိန်မြတို့ ယာယီတဲကလေးတွေ ထိုး၍ နေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည် ။ သည်လိုနှင့် ရထားလမ်းကြီး ပြီးသွားပေမဲ့လည်း မပြန်ဖြစ် ၊ မပြန်ချင်ကြတော့ဘဲ သည်နေရာလေးမှာပင် ဆက်လက်၍ နေနေခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည် ။ အခုတော့ ဆယ်စုနှစ် တစ်ခု မက နေလာသည့် နေရာလေးကနေ ပြောင်းရွှေ့ ပေးရတော့မည် ထင်သည် ။ အတွေးနှင့်ပင် မစိန်မြ၏ ရင်သည် ပူလောင်လွန်းလှနေချေပြီ ။

••••• ••••• •••••

၂ ။

ဘယ်သူ စတင် ယူလာသည့် သတင်းမှန်း ဘယ်သူမျှ အတိအကျ မသိသော်လည်း “ မြေကွက်နေရာ အစားပြန်ရ မည် ” ဆိုသည့် သတင်းကတော့ မစိန်မြတို့ ရပ်ကွက် ကလေးထဲသို့ အလျင်အမြန်ပင် ပျံ့နှံ့ရောက်ရှိ၍ သွား သည် ။ ထို့အတူ အိမ်တစ်လုံးကို ခြံနေရာ တစ်ကွက်ဆိုသည့် စကားကလည်း မစိန်မြတို့ ရပ်ကွက်ထဲက လူတွေ၏ ပါးစပ်ဖျားမှာ ရေပန်းစား နေပြန်၏ ။ သည်လိုဆိုပြန်တော့ လည်း ရပ်ကွက်ကလေး ပြောင်းရွှေ့ပေးရမည် ဆိုသည့် သတင်းက ပျော်စရာကောင်း လို့နေပြန်သည်ဟု မစိန်မြ စိတ်ထဲ ထင်လိုက်မိသည် ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သည် အတိုင်း ပြောင်း ဆိုရင်လည်း ဘာမှ မတတ်နိုင် ၊ ပြောင်းပေး ရမည့် အနေအထားမှာ မြေနေရာ အစားပေးမည် ဆိုတော့ ဖြေသာသေးသည်ဟု ထင်သည် ။ ထို့အတူ ကျူးကျော် ဆိုသည့် နာမည်အောက်မှ လွတ်မြောက်ခွင့်ရမည့် အခွင့်အရေးလည်း ဖြစ်ပြန်သည်မို့ သည်သတင်း အမှန်တကယ် ဖြစ်ပါစေလို့လည်း စိတ်ထဲမှာ ကျိတ်၍ ဆုတောင်းနေမိသည် ။ နည်းနည်းတော့ အံ့သြဖို့ ကောင်းသည်ဟု ထင်ပါသည် ။ ပထမ ရပ်ကွက်ကလေး ကနေ ဖယ်ရှားပေးရမည်ဟု ကြားခဲ့စဉ်က ပူဆွေးသောက ရောက်နေကြသည့် သူများ ၊ ထိုသတင်း မမှန်ကန်ပါစေနှင့် ဆုတောင်းနေခဲ့သည့်သူများသည် ယခုအချိန်၌ ထိုပြောင်းရွှေ့ရမည်ဆိုသည့် သတင်းကြောင့်ပင် ပျော်ရွှင်နေကြ ၊ ထိုသတင်း မှန်ပါစေလို့ ဆုတောင်းနေကြပြန်ပါသည် ။ မည်သို့ပင် ဖြစ်စေ သည်သတင်းသာ တကယ် မှန်ကန်မည်ဆိုပါက မစိန်မြတို့အတွက် အကျိုးရှိလာမည် ဆိုတာကတော့ မလွဲ အသေအချာပင် ဖြစ်ပါသည် ။

••••• ••••• •••••

၃ ။

နေ့ချင်းညချင်း တိုးပွားလာသည့် အိမ်ခြေများကို ကြည့်ရင်း မစိန်မြ စိတ်ထဲ အအံ့ဩကြီး အံ့သြနေမိသည် ။   ထို့အတူ လူတို့၏ လောဘစိတ်သည် ကြောက်ဖို့ကောင်း ကြောင်းကိုလည်း များစွာပင် ဆင်ခြင် နေခဲ့မိပါသည် ။ တကယ်လည်း ထိုနေ့ချင်းညချင်း ပေါ်ပေါက်လာသည့် အိမ်အများစုသည် မစိန်မြတို့ ရပ်ကွက် အတွင်းမှ လူများ၏ အိမ်များ မဟုတ် ။ မစိန်မြတို့ ရပ်ကွက်၏ အနီးအနားရှိ ရပ်ကွက်များဆီမှ အချို့သော လူများ၏ အိမ်များသာ ဖြစ်ပါသည် ။ တိတိကျကျ ပြောရလျှင် ခြံနေရာ မြေကွက် ရရှိရန် အတွက် မျက်နှာပြောင် တိုက်ကာ အရေးပေါ် လာရောက် ဆောက်လုပ်သွားသည့် ငွေကြေးတတ်နိုင်သူ တချို့၏ အိမ်များသာ ဖြစ်ပါသည် ။ တောမီး မလောင်ခင်ကပင် လက်ခမောင်း ဝင်ခတ်သွားသည့် တောကြောင်များ ၊ ကျူးကျော်ရပ်ကွက်ကလေးထဲ လာရောက် ကျူးကျော်ကြသည့် ကျူးကျော်သူများ၏ အိမ်များသာ ဖြစ်ပါသည်ဟု ပြောလျှင်တော့ ပိုမှန် လိမ့်မည်ထင်ပါသည် ။ တကယ်တော့ မစိန်မြတို့ အဖြစ်က ကြက်တူရွေးက တော်တော် မယ်ဘော်က ကဲကဲ ဆိုသည့် အဖြစ်သနစ်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ဟု ထင်ပါ သည် ။ တကယ်လည်း မစိန်မြတို့ တကယ် ကျူးကျော်သူ စစ်စစ်တွေထက် ကျူးကျော်သူ အတုတွေ၏ အိမ်ခြေများက ပို၍ပင် များလို့ နေနေခဲ့ပြီ ဖြစ်ပါသည် ။ များရုံသာမက သည်ရပ်ကွက်က ဖယ်ပေးစေချင်လျှင် ဘယ်လို အခွင့်အရေးမျိုးတွေ ပေးရမည် ၊ ဘယ်လို အချက်တွေ ပြုလုပ်ပေးရမည် ဆိုသည့် အချက်များကိုပင် သူတို့များက ဦးဆောင်ရေရွတ်လို့ နေနေခဲ့ကြပါသေးသည် ။ ထိုအထဲမှာ အဆိုးဆုံးကတော့ ဦးညိုကြီးတို့ လူစုပင် ဖြစ်သည်ဟု မစိန်မြ ထင်မိသည် ။ တကယ်တော့ ဦးညိုကြီးတို့ကို မစိန်မြ မသိပါ ။ မစိန်မြ မှ မဟုတ် ရပ်ကွက်ထဲက အခြားသော သူတွေလည်း ဦးညိုကြီးတို့ကို မသိကြပါ ။ သို့ပါသော်လည်း မိုးပေါ်က ကျလာသလို ရောက်လာကြသည့် ဦးညို ကြီးတို့ အုပ်စုကတော့ မစိန်မြ တို့လို အစကတည်းက သည်နေရာမှာ နေထိုင်လာသူတွေ ထက်ပင် သည်ရပ်ကွက် အရေးအတွက် ပို၍ တက်ကြွ နေခဲ့ကြပါသေးသည် ။ တက်ကြွဆို နေ့ချင်းညချင်း လာ ရောက် ဆောက်လုပ်ထားသည့် သူတို့၏ အိမ်နေရာ ကွက်တွေကလည်း မစိန်မြတို့ ရပ်ကွက်ထဲတွင် လက်ညှိုး ထိုး၍ မလွဲအောင် ရှိနေခဲ့ပြီကိုး ။ တကယ်တော့ မစိန်မြ တို့ ရပ်ကွက်ကလေးဆီ၌သာ မက အခြားသော ကျူးကျော် ရပ်ကွက်ကလေးများ ဆီ၌ လည်း ဦညိုကြီးတို့လို မိုးကျ ရွှေကိုယ် ကျူးကျော်များ မြောက်မြားစွာ ရှိနေခဲ့သည် ဆိုတာ ကိုတော့ မစိန်မြ တစ် ယောက် သိရှိခြင်း လုံးဝမရှိခဲ့ ပေ ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မစိန် မြတို့ ရပ်ကွက်အတွင်းမှ လူ များကတော့ ဦးညိုကြီးတို့၏ မြှောက်ပင့်သွေးထိုး မြှူဆွယ်မှုများကြောင့် နောက်ထပ်ခြံ တစ်ကွက် ပိုင်ဆိုင်ရရှိနိုင်ရေး အတွက် နောက်ထပ် အိမ်များကို သူ့ထက်ငါ အပြိုင် ဆောက်လုပ်စ ပြုနေခဲ့ကြပြီ ဖြစ်ပါသည် ။

••••• ••••• •••••

၄ ။

“ ငါတို့လည်း နောက်ထပ် အိမ်တစ်လုံးလောက် ထပ်ဆောက်ကြရင် ကောင်းမယ်နော် မစိန်မြ ” ဆိုသည့် ခင်ပွန်းသည် ဖြစ်သူ၏ စကားကြောင့် အစကတည်းက ထို အကြောင်းအရာကို စဉ်းစား စိတ်ကူးယဉ် နေမိခဲ့သည့် မစိန်မြ စိတ်ထဲ ပိုလို့ပင် မရိုးမရွ ဖြစ်၍သွားမိသည် ။ တကယ်တော့ အိမ်တစ်လုံးကို ပေ လေးဆယ်,ခြောက်ဆယ် ခြံကွက်တစ်ကွက် အစားပြန်ရမယ် ဆိုသည့် သတင်းကို ရပြီး ကတည်းက မစိန်မြတို့ ရပ်ကွက်ထဲမှာ အိမ်အသစ်လေးတွေ တိုးလာနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည် ။ ယုတ်စွအဆုံး မရှိပါဘူး ၊ မတတ်နိုင်ပါဘူး ဆိုသည့် သူတောင်မှ အနည်းဆုံး နောက်ထပ် အိမ်တစ်လုံးတော့ ပိုင်ဆိုင်လို့ထားကြပြီဖြစ်သည် ။ အမှန်အတိုင်း ဝန်ခံရလျှင် မစိန်မြလည်း နောက်ထပ် အိမ်တစ်လုံးလောက် ထပ်ဆောက်ထားချင်မိသည် ။ ဒါမှလည်း ပြောင်းရရွှေ့ရသည့်အခါ ခြံနှစ်ကွက် ရနိုင်မည်ဖြစ်သည် ။ သို့ပေမဲ့လည်း အိမ်တစ်လုံး ဖြစ်ရုံ ဆောက်မည် ဆိုလျှင်တောင်မှ ကုန်ကျစရိတ်က အနည်းဆုံး တစ်သိန်း အထက်မှာ ရှိနေခဲ့သည် ။ ဆိုတော့ ဆင်ဖိုး ထက် ချွန်းဖိုးက ပို ဆိုသလို ခြံကွက်ရမှာက နောက် လောလောဆယ် အိမ်ဆောက်ဖို့အတွက် ပိုက်ဆံကို အရင်ရှာရမယ့် ကိစ္စက မလွယ်ဆိုသလို ဖြစ်၍ နေရသည် ။ မည်သို့ပင် ဖြစ်စေ နောက်ထပ် အိမ်လေး တစ်လုံးတော့ မရရအောင် ဆောက်မည်ဟု မစိန်မြ စိတ်ထဲ ဆုံးဖြတ်ချက် ချထားလိုက်မိသည် ။ ဆုံးဖြတ်ချက်ချခဲ့သည့်အတိုင်း နောက်ထပ် အိမ်ဆိုရုံ အိမ်လေး တစ်လုံးကို မစိန်မြတို့ ထပ်မံ ဆောက်လုပ်နိုင်ခဲ့ကြပါသည် ။ သို့ပါသော်လည်း ကံကြမ္မာသည် မစိန်မြတို့အား မျက်နှာသာ မပေး ၊ ရေနည်းရာ အရပ်ကိုမှ မိုးထပ်ခေါင်စေခဲ့ပါလေ၏ ။

••••• ••••• •••••

၅ ။

ရာသီစက်ဝန်းတို့ အလီလီလည်ပတ်၍ ရက်မှလ ၊ လမှနှစ်သို့ ပြောင်းလဲခဲ့ပြီဖြစ်သည် ။ ထို့အတူ ထမင်းလုံးတစ္ဆေ အခြောက်ခံလိုက်ရသည့် မစိန်မြတို့ ရပ်ကွက်ကလေးသည်လည်း ပြန်လည်တည်ငြိမ်စ ပြုနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သလို မစိန်မြတို့ ထပ်မံ ဆောက်လုပ်ထားသည့်အိမ်ကလေးပင် လေ ၊ မိုးတို့၏ ဒဏ်ကြောင့် ဆွေးမြည့်ယိုင်လဲ ၊ ယိုယွင်းစ ပြုနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည် ။ ဒါတင်မက မစိန်မြတို့၏ ရပ်ကွက် အရေးကို မစိန်မြတို့ ထက်ပင် တက်ကြွပြခဲ့ကြသည့် ဦးညိုကြီးတို့ လူစုသည် နေရောင် လာ၍ ပျောက်ဆုံးသွားကြသည့် နှင်းစက်များလို မစိန်မြတို့ ရပ်ကွက်ကလေးဆီမှ ပျောက်ကွယ်သွားကြပြီဖြစ်သည် ။ သို့ပါသော်လည်း နောက်ထပ် အိမ်တစ်လုံး ဆောက်လုပ်နိုင်ရန်အတွက် သုံးလစာ ကြိုငွေဖြင့် လက်ဖက်ရည်ဆိုင် တစ်ဆိုင် ပို့ထားခံခဲ့ရသည့် ဆယ့်တစ်နှစ်အရွယ် မစိန်မြ၏ သားလေး ဖိုးလုံး တစ်ယောက်ကတော့ မစိန်မြတို့ အိမ်ဆီသို့ ယခုအချိန်အထိ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာနိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိ ၊ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တွင် စားပွဲထိုးနေရမြဲပင် ဖြစ်ပါတော့သည် ။

⎕ မင်းည
📖ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း   
     ဖေဖော်ဝါရီ ၊ ၂၀၁၉

လှတဲ့ပန်းတွေ ဝေဆာစေသူ

 

❝ လှတဲ့ပန်းတွေ ဝေဆာစေသူ ❞

ပြဒါးတစ်လမ်း ၊ သံတစ်လမ်းလို့ ဆိုနိုင်တဲ့ လုပ်ငန်းနှစ်ခုကို တစ်ပြိုင်တည်း လုပ်လို့ အဆင်ပြေပါ့မလား ။

ကျွန်တော်နဲ့ သိကျွမ်းခင်မင်တဲ့ အလယ်တန်း ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီး ဦးတင်အောင်ငြိမ်း က NYM ဆိုတဲ့ မော်ဒယ်လ်အေဂျင်စီ တစ်ခုကို တည်ထောင် လုပ်ကိုင်နေပါတယ် ။ အဖြူ ၊ အစိမ်းဝတ် ကျောင်းဆရာကြီးနဲ့ လူတချို့က ဆတ်ကော့လတ်ကော့ ကောင်မလေးတွေ စုဝေးရာလို့ သတ်မှတ်တဲ့ မော်ဒယ်လ်အေဂျင်စီ အလုပ်က ဘုန်းကြီးနဲ့ ဘီးလို ထင်ရပါတယ် ။

သည်အလုပ်နှစ်ခုကို တွဲလုပ်ရင် တစ်ခုကြောင့် တစ်ခုမှာ အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နိုင်ပါသလား ။ ဆရာကြီးကို ကျွန်တော် မေးကြည့်ပါတယ် ။

“ အလုပ်နှစ်ခုက အဖြူနဲ့ အမည်း ၊ ခုခေတ်က ဘယ်လို ဖြစ်လာသလဲ ဆိုတော့ ဆယ်တန်း ဖြေပြီးတာနဲ့ ကွန်ပျူတာတွေ ၊ အင်္ဂလိပ်စကားပြောတွေ သင်တန်း တက်ကြသလို မော်ဒယ်လ် ဆိုတဲ့ မိမိကိုယ် မိမိ confidence ( ယုံကြည်မှု ) ပိုမို လာစေနိုင်တဲ့ မော်ဒယ်လ်သင်တန်းကို တက်ရမယ်လို့ လက်ခံလာချိန်မှာမှ မော်ဒယ်လ် အေဂျင်စီကို ဖွင့်လို့ အဆင်ပြေပါတယ် ”

ခုခေတ်လူငယ်တချို့က မော်ဒယ်လ်အလုပ်ကို လုပ်မစားပေမယ့် ဟန်ကျပန်ကျ လမ်းလျှောက်တတ်အောင် ၊ စမတ်ကျကျ နေတတ်ထိုင်တတ်အောင် ၊ အချိုးကျကျ ဓာတ်ပုံရိုက်တတ်အောင် မော်ဒယ်လ်သင်တန်းတက်ကြတာ သတိထားမိပါတယ် ။ ဒါပေမဲ့ မိဘတွေရဲ့ အမြင်က စောင်းနိုင်တယ် ။ ဒါကြောင့် မေးခွန်း ထပ်ထုတ်တယ် ။

“ အလုပ်တစ်ခုက နောက်တစ်ခု အပေါ်မှာ သက်ရောက်မှု ရှိသလား ၊ တချို့ ကျောင်းသားမိဘတွေက ဒီဆရာကြီးကလည်း ကောင်မလေးတွေနဲ့ ရုန်းရုန်း ရုန်းရုန်းလို့ မြင်ချင် မြင်မယ် ”

“ ကျွန်တော့်မှာ ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ မော်ဒယ်လ် အေဂျင်စီကို ထောင်လို့ အကြည်ညိုပျက်ခြင်း ၊ အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ခြင်း မရှိတဲ့ အပြင် ပို၍ ပို၍တောင်မှ အဆင်ပြေစေတယ် ၊ မိဘများရဲ့ ယုံကြည်စိတ်ချမှုကြောင့် မော်ဒယ်လ်အေဂျင်စီမှာ သူတို့သားသမီးတွေကို လာရောက် အပ်နှံကြတယ် ”

မော်ဒယ်လ်အေဂျင်စီ အလုပ်ကို အထောက်အပံ့ ဖြစ်ပုံ ဆရာကြီးက ဆက်ပြောပါတယ် ။

“ ကျောင်းအုပ် အလုပ်ကို လုပ်တဲ့အတွက် ကျွန်တော့်ကို အကျိုး ဖြစ်တာက တိုက်ပုံအင်္ကျီဖြူ ၊ စတစ်ကော်လာအဖြူ ၊ ပုဆိုးအစိမ်းလေးက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘဝကို မိဘက သားသမီးကို ထိန်းသိမ်းသလို ထိန်းသိမ်းပေးထားတယ် ၊ ငါးပါးသီလကို ကျောင်းအုပ်အလုပ်က ထိန်းပေးထားတယ် ၊ အနုပညာအလုပ် ဖြစ်တဲ့ NYM မော်ဒယ်လ်အေဂျင်စီ လုပ်တဲ့အခါ အဲဒီ သိက္ခာရှိမှုက အထောက်အပံ့ဖြစ်တယ် ” 

“ အလုပ်နှစ်ခုကို တစ်ပြိုင်တည်း လုပ်တဲ့အခါ တစ်ဖက်ဖက်မှာ အားလျော့တာမျိုး မဖြစ်ဘူးလား ”

“ အလုပ်နှစ်ခုကို တစ်ပြိုင်တည်း ၊ တစ်ချိန်တည်း လုပ်ရာမှာ ဘယ်ဟာ ကိုမှ အလေး မသာဘူး ၊ ကျောင်းအုပ် အလုပ် ကိုတော့ လျှော့လုပ်တယ် ၊ မော်ဒယ်လ် အေဂျင်စီ အလုပ်ကို အလေးသာတယ် ဆိုတာမျိုး မရှိဘူး ”

“ ဘယ်လို အခက်အခဲ ရှိလဲ ”

“ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ အခက်အခဲကတော့ အလုပ် တစ်ခုမှာတောင် စိတ်ဖိစီးမှု ရှိတာ ၊ အလုပ် နှစ်ခု ဆိုတော့ စိတ်ဖိစီးမှု နှစ်မျိုး ရှိတယ် ၊ ကျွန်တော်က စိတ်ဖိစီးမှုကို စိတ်ဖိစီးမှုလို့ မခံယူဘူး ၊ ကြုံရတဲ့ အခက်အခဲ ဆိုတာကို ကိုယ် ကျော်လွှားရမယ့် အရာလို့ ခံယူထားတာ ၊ ကျွန်တော့်ခံယူချက်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှ ရှိရမယ် ၊ ကိုယ်က လျှော့ပေးမှ ရှုံးသွားတာ ၊ ကိုယ် မလျှော့မချင်း ဘယ်တော့မှ မရှုံးဘူး ”

သူ ငယ်ငယ်က အနုပညာနဲ့ စပြီး ပတ်သက်ခဲ့တာကို ကျွန်တော်က မေးတယ် ။

“ ငယ်ငယ်ကနေ စပြောရရင်တော့ ( ရယ်လျက် ) အရှုပ်တွေ ပေါ်ကုန်တော့မှာပဲ ၊ တက္ကသိုလ်ပထမနှစ်မှာ ဗီဒီယို ဆိုတာ စပေါ်တယ် ၊ ကျွန်တော့်မိဘများနဲ့ ဆရာမောင်မိုးသူ တို့က ခင်မင်တယ် ။ ကျွန်တော်က ဗွီဒီယို ပေါ်စဦးမှာ ဆရာ မောင်မိုးသူရဲ့ ဗီဒီယိုဇာတ်ညွှန်း ချစ်ရောင်စုံ ဆိုတဲ့ ဇာတ်ကားကို ခေါင်းဆောင်မင်းသား အနေနဲ့ ရိုက်ဖူးတယ် ”

သူ့အဘိုး ၊ အဘွားတွေက ငွေကြေးတတ်နိုင်ပြီး အနုပညာလုပ်ငန်းကို အားပေးတယ် ။ သူ့မိခင် ကိုယ်တိုင်ကလည်း အနုပညာ ဝါသနာပါတယ် ။ ချမ်းမြသာစည် လေဆိပ်အနီးမှာ နေထိုင်ကြတာမို့ အနုပညာသည်တွေနဲ့ ဆုံတွေ့မှု များပြီး ခင်မင် ရင်းနှီးတာကိုလည်း ဆရာကြီး ဦးတင်အောင်ငြိမ်း က ပြောပြပါ တယ် ။

“ ကျောင်းဆရာ အလုပ်ကိုကော ဘယ်လိုကြောင့် လုပ်ဖြစ်တာလဲ ”

“ အဖေက ဗာကင် စည်သွတ်စက်ရုံက အထက်တန်းစာရေး ၊ ကျွန်တော့်ကို ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီး ဖြစ်စေချင်တာ ၊ ကျွန်တော် ဘွဲ့ရတော့ ကျွန်တော့် အဖေက ကျွန်တော့်ကို ကျောင်းအုပ် ဖြစ်စေချင်လို့ အမှတ် ( ၂၆ ) အထက်တန်း ကျောင်းမှာ ကျောင်းဆရာ လုပ်ဖို့ သူကိုယ်တိုင် လိုက်အပ်တယ် ”

“ ဝင်ငွေကြမ်းတဲ့ တခြား အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းလုပ်ငန်းတွေ ရှိတာကို သဘောမကျဘူးလား ”

“ ကျွန်တော်တို့ခေတ်က customs ( အကောက်ခွန် ) တို့ ၊ immigration ( လူဝင်မှုကြီးကြပ်ရေး ) တို့မှာ အလုပ် ဝင်လုပ်ချင်ရင် ရနိုင်တယ် ၊ အမျိုးထဲမှာ ညွှန်ကြားရေးမှူးချုပ် ဖြစ်နေတာ ရှိတယ် ၊ အဖေက အဲဒါတွေ မလုပ်စေချင်ဘူး ၊ ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ အသက်မွေးတဲ့ ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီးပဲ လုပ်စေချင်တာ ”

“ ကိုယ်တိုင်ကကော ကျောင်းဆရာ လုပ်ချင်ရဲ့လား ”

“ ကျောင်းဆရာ အလုပ်ကို တစ်နှစ်ပဲ စမ်းလုပ်ပါလို့ အဖေက ပြောတယ် ၊ ကျွန်တော်ကလည်း အိမ်က ဘိုးတော်ကြီး ကျေနပ်အောင် ခဏပဲ သွားလုပ်မှာလို့ သူငယ်ချင်းတွေကို ပြောတာ ၊ ကျောင်းဆရာ ဖြစ်ခါစက မင်း ဘာလုပ်နေလဲ မေးရင် ကျောင်းဆရာလို့ ပြောရမှာ ရှက်တယ် ၊ သူငယ်ချင်းတွေက စစ်ဗိုလ်လုပ်တယ် ၊ တစ်ယောက်က နိုင်ငံခြားသွား အလုပ်လုပ်တယ် ။ လုပ်သက် သုံးနှစ်လောက် ရှိလာတော့ စဉ်းစားမိတယ် ၊ လူတွေမှာ မေတ္တာတရား ခေါင်းပါး နေကြတယ် ၊ ကျောင်းဆရာ ဆိုတာ မေတ္တာတရား အကြီးမားဆုံး လူတွေ ”

“ ဒီလိုနဲ့ ကျောင်းဆရာ ဘဝမှာ ပျော်သွားမှာပေါ့ ”

ဆရာကြီး ဦးတင်အောင်ငြိမ်းက နှုတ်က မဖြေဘဲ ကျေကျေနပ်နပ်ကြီး ပြုံးတဲ့ အပြုံးနဲ့ပဲ အဖြေပေးပါတယ် ။ ပြီးတော့ သူ့ကျောင်းဆရာ ဘဝ အတွေ့အကြုံကို ပြောပါတယ် ။

“ ကျွန်တော်က အနုပညာလုပ်ဖို့ စပြီး သန္ဓေတည်လာတာက အ.ထ.က ( ၂၆ ) မှာ ကျောင်းဆရာ လုပ်နေတော့ ကျောင်းအုပ်ဆရာမကြီးက ဒေါ်ကြင်ကြင်မြ ၊ ကျွန်တော့်ကို ကျောင်းမှာ အနုပညာပိုင်း တာဝန်ပေးတယ် ”

“ ဘာတွေ လုပ်ရတာလဲ ”

“ ဂီတအနုပညာ တာဝန်ခံလုပ်ရတာ ၊ ၂ဝဝဝ ပြည့်နှစ်လောက်က ကျောင်းဆရာ ၊ ဆရာမတွေဟာ ဘယ်သူမှ မဆိုရဲ ၊ မကရဲဘူး ၊ ဒါတွေ ဆောင်ရွက်ရတာ ”

“ သင်ပေးရတာလား ”

“ ကျွန်တော်က အတန်းပညာ ဖြစ်တဲ့ ရှစ်တန်းစာ သင်္ချာလည်း သင်ပေးရသလို ရသမျှအချိန်မှာ ဂီတအနုပညာကို သင်ပေးတာ ၊ မြန်မာ့ကျောင်းသီချင်း ၊ စည်းလုံးခြင်းသီချင်း ၊ ဇာတိမာန်သီချင်းတို့ ၊ ပုစဉ်းတောင်သံကြိုး ၊ ထံတျာသီတာ ဝေဘာတို့ သင်ပေးတယ် ၊ ကဗျာလွတ်အကတို့ ၊ ကျွန်တော်တို့ကျောင်းက စည်းလုံးညီညွတ်မှု ရှိတယ် ”

“ ကျွန်တော် သိသလောက် ကျောင်းတွေက စာမေးပွဲအောင်ချက် ကောင်းရေး အဓိကထားတယ် ၊ ဖွံ့ဖြိုးရေးအချိန် ၊ ကာယအချိန်တွေလည်း စာပဲ သင်တယ် ကြားဖူးတာ ၊ ဆရာကြီးတို့ ကျောင်းက ထူးခြား မနေဘူးလား ”

“ ကျွန်တော်တို့ ကျောင်းအုပ်ဆရာမကြီး ဒေါ်ကြင်ကြင်မြက တခြား ကျောင်းများနဲ့ မတူဘူး ၊ ကျောင်းသူ ၊ ကျောင်းသားတွေကို ဘက်စုံ တော်အောင် အားပေးတယ် ”

ဆရာကြီးက ကျောင်းမှာ အနုပညာ အလုပ် လုပ်နေခဲ့ပုံကို ပြောပြပါတယ် ။

“ ကျောင်းမှာ ဂီတအနုပညာ လုပ်ရတယ် ၊ ပညာရေးစုံညီပွဲတော် လုပ်တော့ ကျွန်တော်က ကိုယ်တိုင် သီချင်းစပ်တတ် ၊ ကိုယ်တိုင် သီချင်းဆိုတတ် ၊ ကလေးတွေကိုလည်း သင်ပြပေးတတ်တော့ အမျိုးသားကဇာတ်ရုံကြီးမှာ Show arrange တာဝန်ယူပေးရတယ် ၊ တချို့က ကန့်လန့်ကာ နောက်ကွယ်ကပဲ ပါဝင်တယ် ၊ ကျွန်တော်က ကန့်လန့်ကာရှေ့မှာပါ ထွက်ပြီး ကိုယ်ကိုယ်တိုင် ပါဝင်သရုပ်ဆောင်တယ် ၊ ဒါနဲ့ ကျွန်တော့်ကို လူကြီးတွေက သိမြင်ပြီး ခြောက်ကြိမ်မြောက် အာဆီယံ ယဉ်ကျေးမှုပွဲတော်ကို လာအို ၊ ဗီယန်ကျင်းမှာ ကျင်းပတော့ မြန်မာ တစ်နိုင်ငံလုံးက ထူးချွန်ကျောင်းသား ၊ ကျောင်းသူတွေကို အုပ်ချုပ်ပြီး သွားဖို့ တာဝန်ပေး ခံရတယ် ”

ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီးကို ကျွန်တော်က ဆိုးဆိုးရွားရွား မေးခွန်းတစ်ခုကို ကောက်ကာငင်ကာ မေးချလိုက်တယ် ။

“ ဆရာကြီး ကျူရှင် မပေးဘူးလား ”

“ ပေးတာပေါ့ ၊ ကျူရှင်ပေးတာက သူများလို တစ်တန်းလုံးမှာ လူ ၅ဝ ရှိရင် ပိုက်ဆံရှိတဲ့ ၁ဝ ယောက်လောက်ကို ခေါ်သင်တာ မဟုတ်ဘူး ၊ တစ်တန်းလုံး လာကြ ၊ စာသင်ပေးတယ် ၊ သီချင်းဆိုတဲ့အခါ ဆိုတယ် ၊ ကချင် ကကြမယ် ၊ ကလေးတွေက ကျွန်တော်တို့ အိမ်မှာ ပျော်တယ် ၊ ကလေး တချို့က ကျွန်တော့်ကို ပုဆိုးပေးတယ် ၊ ပိုက်ဆံ ပေးတဲ့သူက ပေးတယ် ၊ ဘာမှ မပေးတဲ့သူက မပေးဘူး ၊ ကျွန်တော်က ဘယ်သူ့ကိုမှ မခွဲခြားဘူး ”

“ ဆရာကြီးက NYM လုပ်ငန်း အောင်မြင်နေတယ် ၊ ဘယ်အချိန်အထိပဲ ကျောင်းဆရာ လုပ်မှာလဲ ”

“ ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီး အလုပ်က ဘယ်တော့မှ မထွက်ဘူး ၊ အသက် ပြည့်လို့ ပင်စင်ရမှ နားမယ် ”

ကျောင်းဆရာဘဝရဲ့ မွန်မြတ်မှုကိုလည်း ဆရာကြီးက ဆက်ပြောတယ် ။

“ ကျွန်တော့်အမေက ငယ်ငယ်နဲ့ ဆုံးပါးသွားတယ် ၊ အသက် ၅ဝ နဲ့ ဆုံးတယ် ၊ ကျောက်ကပ်ပျက်တာ ၊ ဆရာဝန်က အမေ့ အခြေအနေ မကောင်းတော့ဘူး ပြောတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော်က ရှစ်တန်းစာ သင်နေတာ ၊ ကျွန်တော့်ကို ချစ်တဲ့စိတ် တစ်ခုတည်းနဲ့ ကျောင်းသူ ၊ ကျောင်းသားတွေက ကျောင်းက ဆင်းရင် အမေ့ကို လာပြုစုပေးကြတယ် ၊ သေတော့မယ့် လူတစ်ယောက်ကို သာမန်ဆိုရင် ဘယ်သူ ကိုင်ချင်မှာလဲ ၊ ကျွန်တော် ကျောင်းဆရာ မဟုတ်ရင် စပယ်ရှယ်နပ်စ် ငှားရမယ် ၊ စပယ်ရှယ်နပ်စ်က ဒီကလေးတွေလောက် ခြေဆုပ်လက်နယ်ပြုစုမှာ မဟုတ်ဘူး ၊ ငွေကြေး မပေးရတဲ့ မေတ္တာက ပိုပြီး ကြီးတယ် ၊ ဒီကလေးတွေရဲ့ ကျေးဇူးက ကြီးတယ် ”

ကျောင်းဆရာ အလုပ်ရဲ့ ကောင်းခြင်းကို သူက ဆက်ပြောတယ် ။

“ ကျောင်းဆရာ အလုပ်ကလည်း ပိုက်ဆံ မရပေမယ့် respect ( လေးစားမှု ) ရတယ် ၊ ဖုန်းပျက်လို့ ပြောလိုက်ရင် ဟိုဘက်က ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီး ဆိုပြီး respect ပေးခံရတယ် ၊ မီတာကိစ္စ သွားရင်လည်း respect နဲ့ လုပ်ပေးတယ် ၊ ဒါထက် မြတ်နိုးစရာ ကောင်းတာက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်တော့ ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီး ဖြစ်တော့ သိက္ခာ စောင့်ထိန်းရတဲ့ အတွက် ကျေနပ်စရာ လူတစ်ယောက် ဖြစ်လာတယ် ၊ အစကတော့ အရေခြုံတာပေါ့ ၊ လုပ်ရင်းလုပ်ရင်းနဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းရဲ့ တုံ့ပြန်မှုက အံ့မခန်းပဲ ”

ကျောင်းဆရာအလုပ်က မော်ဒယ်လ်အေဂျင်စီအလုပ်ကို အထောက်အပံ့ ဖြစ်တာလည်း ပြောပြတယ် ။

“ ကျောင်းဆရာ ဖြစ်တော့ စည်းနဲ့ကမ်းနဲ့ နေတာ အကျင့်ပါတယ် ၊ ဒါက အေဂျင်စီအလုပ်ကို အထောက်အပံ့ ဖြစ်တယ် ”

ဆရာကြီး ဦးတင်အောင်ငြိမ်းက NYM မော်ဒယ်လ်အေဂျင်စီကို တည် ထောင်ထားတယ် ။ သူတို့အဖွဲ့က အခမ်းအနားတွေမှာ အခမ်းအနားမှူး အဖြစ် စနစ်တကျ စီစဉ်တင်ဆက်ပေးတယ် ။ အကအဖွဲ့တွေနဲ့ ဧည့်ခံပေးတယ် ။ ကုမ္ပဏီတွေအတွက် တေးသီချင်းသစ်တွေ ရေးစပ်ပေးတယ် ။ ငြိမ်းရိပ်မွန်မူကြိုကို ဖွင့်လှစ်ထားပါတယ် ။ NYM ဘယ်လို ဖြစ်ပေါ်လာတာလဲ ကျွန်တော် မေးတယ် ။

“ NYM ဖြစ်လာပုံက ဆဲဗင်းတီးအိတ် ရှောပင်းမောလ်ဖွင့်ပွဲက အဆိုအကပြိုင်ပွဲ လုပ်မယ်တဲ့ ၊ ကလေးတွေက ပြိုင်ပွဲဝင်ပုံစံ ဝယ်လာတယ် ၊ ဦးစီးတဲ့ သူက Mr. Brain ဆိုတော့ သီချင်းတွေက ခေတ်ပေါ်ဖြစ်ရမှာပေါ့ ၊ ဒါပေမဲ့ ခေတ်ပေါ်လည်း ဆို ၊ ကချင် ၊ ကယား တိုင်းရင်းသားပေါင်းစုံပါတဲ့ စည်းလုံးခြင်း သီချင်း တစ်ပုဒ်လည်း ဆိုပြီး ပြိုင်ပွဲဝင်ကြတယ် ၊ သီချင်းနှစ်ပုဒ်လုံး ဆုရတယ် ”

NYM ဆိုတာရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို ကျွန်တော် မသိဘူး ။

“ အဖွဲ့နာမည် ပေးမယ် ဆိုတော့ ငြိမ်းရိပ်မွန် ဆိုရင် အဆင်မပြေဘူး ၊ ဒါနဲ့ NYM လို့ လက်တန်းပဲ အမည်ပေးလိုက်တာ ”

အမည်ကို လက်တန်း ပေးလိုက်ပေမယ့် အလုပ်ကို လက်တန်း မလုပ်ပုံကိုလည်း ဆက်ပြောတယ် ။

“ ကျွန်တော်တို့အဖွဲ့က ဧည့်ခံဖျော်ဖြေရာမှာ ဘာကိုမှ လက်တန်း မလုပ်ဘူး ၊ အစီအစဉ်အားလုံးကို ကြိုတင်ပြင်ဆင် ဇာတ်တိုက်ပြီးမှ လုပ်တာ ၊ ကျွန်တော်တို့ကို အောင်မြင်စေတဲ့ ထဲမှာ အဝတ်အစားတွေ ဒီဇိုင်းထုတ်ပေးတဲ့ ကိုမျိုးမင်းစိုးတို့ ၊ မိတ်ကပ် ဘိုဘိုနီတို့ ၊ တင်ထွန်းအောင် ( တော်ဝင်တန်း ) ၊ တောက်တောက်တို့ .... ”

သူက ပြောနေတာ ခဏရပ်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောတယ် ။

“ ဘိုဓာတ်ပုံက ဦးဇော်က NYM ကို ရေလောင်း ပေါင်းသင်ပေးတယ် ၊ တစ်နည်းပြောရင် ပွဲထုတ်ပေးတယ်ပေါ့ ၊ Perfect မဂ္ဂဇင်း နှစ်ပတ်လည် အခမ်းအနား လုပ်တော့ ကိုဇော်က ကျွန်တော်တို့အဖွဲ့ကို ပရိသတ်ရှေ့မှာ ဧည့်ခံနိုင်အောင် စီစဉ်ပေးတယ် ၊ မတင်မိုးလွင်က ပွဲထုတ်ပေး ၊ မြေတောင်မြှောက်ပေးတယ် ၊ အရောင် တင်ပေးသူက ဂျွန်လွင် ဖြစ်ပါတယ် ”

သူတို့ မော်ဒယ်လ် အေဂျင်စီကို ရောက်လာသူတွေကို အရောင်တင်ပေးပုံလည်း ပြောပြပါတယ် ။

“ ငြိမ်းရိပ်မွန် ဆိုတဲ့ ကျွန်တော့် အိမ်ရိပ်ထဲကို ရောက်လာတဲ့ သူတိုင်းကို သူ့ character ( စရိုက် ) နဲ့ ကိုက်ညီအောင် စောင့်ရှောက်တယ် ၊ အသားမည်းမည်းလေး ရောက်လာရင်လည်း သူနဲ့ ကိုက်တဲ့ ဇာတ်ရုပ်ကို အသုံးပြုပေးလိုက်တယ် ၊ ဟိုကွန်ပျူတာနှိုက် ၊ ဒီကွန်ပျူတာနှိုက် လုပ်နေရင် စက်ပိုင်းမှာ အသုံးပြုလိုက်တယ် ၊ ဆိုတာ ကောင်းရင် အဆိုတော်ပေါ့ ၊ တင်စားရရင်တော့ ကျွန်တော့်အိမ်က လှတဲ့ ပန်းတွေကို ပွင့်စေတယ် ၊ ပွင့်တဲ့ပန်းတိုင်းကို မွှေးစေတယ်ပေါ့ ”

ဆရာကြီးက ပြောလက်စ ခဏရပ်ပြီး စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းတယ် ။

“ ကျွန်တော့်ဘဝတာမှာ မှတ်မှတ်ရရ အရှက်တကွဲ အကျိုးနည်း ဖြစ်ရတာ တစ်ကြိမ် ရှိခဲ့တယ် ”

ဘာတွေ ဘယ်လို ဖြစ်ခဲ့တာပါလိမ့် ။ ကျွန်တော် စိတ်ဝင်စားလို့ နားစွင့်နေတယ် ။ ဆရာကြီးက ဆက်ပြောပါတယ် ။

“ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ NYM အဖွဲ့ကို မြို့တော်ဝန် သင်္ကြန်မဏ္ဍပ်မှာ ဖျော်ဖြေပေးဖို့ ဆိုပြီး ဖိတ်ခေါ်ထားတယ် ၊ ကျွန်တော်တို့က မိတ်ကပ်တွေ ဘာတွေ ပြင်ဆင်ပြီး သွားကြတယ် ၊ ကျွန်တော့်လူတွေက ပုဂံဝတ်စုံတွေနဲ့ သွားတာ ၊ မြို့တော်ဝန်မဏ္ဍပ် ဆိုတော့ လမ်းသရဲလို သရုပ်ပျက်ဝတ်စုံမျိုးနဲ့ တက်ဆိုလို့ မသင့်လျော်ဘူးလေ ၊ တာဝန်ရှိတဲ့သူက စောင့်ပါဦး ဆိုပြီး အခန်းတစ်ခန်းမှာ နေရာချထားပေးတယ် ၊ မုန့်တွေ ဘာတွေလည်း ကျွေးတယ် ”

သူက ဆက်မပြောသေးဘဲ ခဏဆိုင်းတယ် ။ ပြီးမှ ဆက်ပြောတယ် ။

“ ဒါပေမဲ့ ဖျော်ဖြေရေး အစီအစဉ် သုံးပုံနှစ်ပုံ ကျိုးတဲ့အထိ ကျွန်တော်တို့ကို မခေါ်ဘူး ၊ သွားမေးတော့ ခဏ စောင့်ပေးပါတဲ့ ၊ တော်တော်ကြာမှ ဒီညတော့ ပြန်လိုက်ကြပါတော့တဲ့ ၊ နားနေခန်း ကနေ ကျွန်တော်တို့ ကားထားတဲ့ နေရာကို ပြန်လာတာ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် စကား မပြောနိုင်ဘူး ၊ ရှက်လွန်းလို့ အသံတွေ တိတ်နေတယ် ၊ တချို့ဆို ငိုကြတယ် ”

အခုဆိုရင် NYM ကို နာမည်ကြီးကုမ္ပဏီတွေက ၁ဝ ပွဲ ၊ ၁၅ ပွဲ စာချုပ်ချုပ်တယ် ။ နယူးရီးယား အတွက် ဆိုရင်လည်း လေးငါးခြောက်လ ကြိုပြီး စာချုပ်တွေ လုချုပ်တဲ့အထိ အောင်မြင်တာတွေကို ပြောပြတယ် ။ အောင်မြင်လာချိန်မှာ သူ့အလုပ်က ပျော်စရာကောင်းပုံကိုလည်း ပြောပြပါတယ် ။

ဆရာကြီးက ကျေကျေနပ်နပ် ပြုံးတယ် ၊ နှစ်ဘဝကို ခုလို ဆက်ပြောတယ် ။

“ အနုပညာအလုပ်က ဆိုတယ် ၊ ကတယ် ၊ သရုပ်ဆောင်တယ် ၊ ဒါကို လုပ်ခြင်းဖြင့် စိတ်ကို အပန်းပြေစေတယ် ၊ တစ်ခုက ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီးအလုပ် ၊ ကျွန်တော့်ဘဝကို တည်ငြိမ်စေတယ် ၊ လေးနက်စေတယ် ၊ ခံ့ညားစေတယ် ၊ ကျွန်တော့် ဘဝကို ယုံကြည်မှု ပိုရစေတယ် ”

ဘဝနှစ်ခုမှာ အောင်မြင် အဆင်ပြေတာကိုလည်း ဆက်ပြောတယ် ။

“ အစိုးရကျောင်းအုပ် ဘဝမှာလည်း အောင်မြင်တယ် ၊ ၂ဝဝ၇ ခုနှစ်က စပြီး သုံးနှစ်ဆက်တိုက် ကျောင်းကျန်းမာရေး စံပြဒိုင်းဆု ရတယ် ၊ ဒါက ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အောင်မြင်မှု ၊ ပညာပိုင်းဆိုင်ရာ တိုးတက်မှုက သူငယ်တန်းက စပြီး ရှစ်တန်းအထိ ကျွန်တော့် ကျောင်းမှာ နေသွားတဲ့ သန့်ထက်ထက်ဆန်း က ၁၀ တန်းကို ခြောက် ဘာသာ ဂုဏ်ထူးနဲ့ အောင်တယ် ၊ တခြား ငါးဘာသာ ၊ လေးဘာသာတွေလည်း ရှိတာပေါ့ ”

⎕ ကျော်ရင်မြင့်
📖ဘဝဇာတ်ခုံ စုစည်းမှု - ၈

ပိုင်ပိုင်

 

❝ ပိုင်ပိုင် ❞

ပိုင်ပိုင်ကို တချို့က အိပ်မက်ဆုံရာ ပြိုင်ပွဲနဲ့ တွဲပြီး သိကြတယ် ။ ကျွန်တော် ကတော့ ပိုင်ပိုင့်ကို NYM အခမ်းအနား စီစဉ်တင်ဆက်တဲ့ အဖွဲ့က အကသမား အဖြစ် သိခဲ့တာပါ ။ ပိုင်ပိုင်နဲ့ လူချင်း ထိုင်ပြီး စကားစမြည် ပြောမိကြတော့ သူ့ဘဝ ရည်မှန်းချက်က အဆိုတော်ပါတဲ့ ။ သူကိုယ်တိုင်ကော ၊ သူ့ဘဝကို သူ ဘယ်လို ခံယူထားတာလဲ ။ ပိုင်ပိုင့်ကို ကျွန်တော် မေးပါတယ် ။

“ သမီးက အရင်တုန်းက dancer ( အကမယ် ) ပေါ့ ၊ အိပ်မက်ဆုံရာ ပြိုင်ပြီးတဲ့ အချိန်မှာ နာမည် နည်းနည်းရတယ် ၊ နယ်ရှိုးပွဲတွေမှာ ကမ်းလှမ်းတာ ပိုခံရလို့ အနုပညာလုပ်ငန်းတွေ ပိုလုပ်ရတယ် ”

သူနဲ့ ကျွန်တော်က သိကျွမ်းပါတယ် ။ သူ့ကိုယ်သူ သမီးလို့ နာမ်စား သုံးပြီး စကားပြောတယ် ။

“ သမီးကို dancer လို့ ပြောရမှာလား ၊ အဆိုတော်လို့ ပြောရမှာလား ”

ပိုင်ပိုင်က နည်းနည်း စဉ်းစားလိုက်ပါတယ် ။ ပြီးမှ ပြုံးတယ် ဆိုနိုင်ရုံ ပြုံးလိုက်ပြီး ဆက်ပြောတယ် ။

“ အရင်ကတော့ dancer  ၊ အခုတော့ အဆိုတော်ပေါ့ ၊ သမီးကို အဆိုတော် အဖြစ် ငှားကြတာပါ ”

“ ကိုယ်တိုင် တကယ် ဖြစ်ချင်တာက ... ”

ကျွန်တော် မေးခွန်းထုတ်တယ် ။

“ တကယ်ဖြစ်ချင်တာက အဆိုတော်ပါ ၊ ငယ်ငယ်လေး ကတည်းက အဆို ဝါသနာပါတာ ”

သူ့ငယ်ဘဝက အဆိုတော် ဝါသနာပါတဲ့ ‘ ဇ ’ ကို ကျွန်တော်က မေးပါတယ် ။

“ သမီးတို့က ( ရန်ကုန် ) ရွှေပြည်သာမှာ နေတာ ၊ အဖေက လျှပ်စစ်မီး ဆင်တဲ့ အပြင်အလုပ် လုပ်တာ ၊ သမီး ကျောင်းနေတော့ ရွှေပြည်သာ အ.ထ.က ( ၄ ) မှာ ၊ သမီးငယ်ငယ်က သူငယ်ချင်းတွေကို ခေါ် မုန့်ကျွေးပြီး ပရိသတ် လုပ်ခိုင်းတယ် ၊ ပြီးတော့ ခြံထဲက ခုတင်ပေါ်တက် တုတ်ကြီးကို မိုက်လုပ်ပြီး သမီးက အဆိုတော် အနေနဲ့ သီချင်းဆိုတယ် ”

စတိတ်ရှိုးလုပ်တမ်း ကစားနေမယ့် ပိုင်ပိုင်တို့ အဖွဲ့ရဲ့ မြင်ကွင်းက ပျော်စရာပါပဲ ။ သူက ဆက်ပြောတယ် ။

“ ခုတင်က ခုတင်ပျက်ကြီး ၊ ခုတင်ဘေး ကပ်လျက်မှာ ရေချိုးတဲ့ တိုင်ကီပျက်ကြီး ရှိတယ် ၊ သမီးက အဆိုတော် လုပ်ပြီး ခုန်ပေါက် သီချင်းဆိုရင်း ရေတိုင်ကီထဲ ဇောက်ထိုး ပြုတ်ကျတယ် ”

ပိုင်ပိုင်က ပြောနေရင်း ရယ်မောတယ် ။

“ ရေတွေ ရှိလား ”

“ ရေတွေလည်း ရှိတာပေါ့ ၊ ( ရယ်လျက် ) အဲဒါ အမေက နောက်ဖေးမှာ ၊ အုန်းခနဲ အသံလည်း ကြားလိုက်တယ် ၊ ဟိုကလေးမ သီချင်းဆိုသံလည်း မကြားရပါဘူးလို့ ထွက်လာတော့ သမီးက ရေတိုင်ကီထဲမှာ ဇောက်ထိုး ၊ အမေ ကယ်လို့သာပေါ့ ၊ နို့မဟုတ်ရင် ရေနစ်လို့ သေလောက်ပြီ ”

ပိုင်ပိုင်က ပြောရင်း ရယ်နေတယ် ။

“ သမီး အမေနဲ့ အဖေလည်း သီချင်းဆိုတာ ဝါသနာပါတယ် ၊ ရပ်ကွက်ထဲမှာ ဦးဘိုကြည် ထောင်ထားတဲ့ အပျော်တမ်း တီးဝိုင်းလေးနဲ့ အလှူမင်္ဂလာပွဲတွေမှာ ဆိုကြတယ် ၊ ပွဲတစ်ပွဲမှာ ရပ်ကွက်ထဲက ဦးလေးကြီးက သမီး အဆိုဝါသနာပါတာ သိလို့ ဆိုမလားလို့ မေးပြီး မိုက်ထိုးပေးတယ် ”

ပိုင်ပိုင်က ပြုံးလိုက်တယ် ။ ကျွန်တော့် စိတ်ထဲမှာ စူဠလိပ် ရေထဲ လွှတ်သလို နေမှာပဲလို့ တွေးလိုက်တယ် ။

“ အဲဒီခေတ်က ခေတ်စားတာက ကျွန်တော့်မမပုသိမ်သူ သီချင်း ၊ သမီး ဆိုလိုက်တယ် ၊ နောက်ကျ လွတ်လပ်ရေးနေ့တို့ ပွဲလမ်းရှိရင် သမီး လိုက်ဆိုရတယ် ”

“ အိမ်နီးချင်းတွေ ၊ အရပ်ထဲက လူတွေက ကိုယ်သီချင်းဆိုတဲ့ အသံ ကြားတော့ အားပေးသလား ”

“ တချို့ကတော့ ဒီကောင်မလေး အသံကောင်းတယ် ၊ စီးရီးထုတ်ပါလား လို့တော့ ပြောတာပေါ့ ”

ပိုင်ပိုင်က ပြောရင်း ရှက်စနိုး ပြုံးတယ် ။ ပြီးတော့ သူ့စကားကို ဆက်တယ် ။

“ သမီး ခြောက်တန်းနှစ်မှာ ရန်ကုန်သင်္ကြန် မြို့တော်ဝန်မဏ္ဍပ်မှာ ဖျော်ဖြေဖို့ ခေါ်တော့ သမီးက မြို့နယ် ကိုယ်စားပြု ပါသွားတယ် ၊ ၂၆ ယောက် ရွေးတဲ့ အထဲမှာ ရွှေပြည်သာမြို့နယ် ကိုယ်စားပြု အနေနဲ့ ပါတယ် ”

အကကို စနစ်တကျ သင်ခွင့်စရတဲ့အကြောင်း သူက ဆက်ပြောတယ် ။

“ အကသင်ဖို့ မိုးနတ်သူဇာ ဒေါ်သီတာဝင်း ဆီမှာ အကသင်ဖို့ အပ်ပေးတယ် ၊ ဆရာမ ဆီမှာ အခြေခံအက သင်ရတော့ အကကို ကိုယ် တကယ် ဝါသနာ ပါတာ သိသွားတယ် ၊ မြို့တော်ဝန်မဏ္ဍပ်မှာ သံချပ်တိုင်ဖို့ လူရွေးတော့ သမီး အရွေးခံရတယ် ၊ အဲဒီနှစ်က သမီးတို့အဖွဲ့က ပထမဆု ရတယ် ၊ အဲဒီမှာ ကချင်တဲ့ ပိုး ဝင်သွားတော့တာပဲ ”

ရန်ကုန်သူ မန္တလေးကို ရောက်လာပုံ ကျွန်တော် မေးတယ် ။

“ ခုနစ်တန်းပြီးတဲ့ နှစ်မှာ မန္တလေးက အမျိုးတွေ ခေါ်တော့ မန္တလေးကို မိသားစု ပြောင်းလာကြတယ် ၊ အဖေက ကုမ္ပဏီကား မောင်းတယ် ၊ သမီးကိုလည်း အ.လ.က ( ၁၇ ) မှာ ကျောင်းဆက်ထားတယ် ”

မန္တလေးမှာ ကျောင်းနေရင်း အနုပညာနဲ့ ဆက်စပ်မိလာပုံကို ပိုင်ပိုင်က ဆက်ပြောတယ် ။

“ သမီး ရှစ်တန်းနှစ်မှာ ကျောင်း assembly ( ကျောင်းသူ ၊ ကျောင်းသား အားလုံးစုဆုံ အခမ်းအနား ) မှာ သမီးက နိုင်ငံတော်သီချင်း ၊ မြတ်ဆရာ သီချင်း ဆိုတာတို့ကို ရှေ့က တိုင်ပေးရတယ် ၊ သမီး သီချင်းဆိုတာ ဝါသနာပါမှန်း သိတော့ ကျောင်းက ဆရာမတွေက ဆို ၊ က ၊ ရေး ၊ တီး ဝင်ပြိုင်ပါလား အားပေးကြတယ် ၊ ဆို ၊ က ၊ ရေး ၊ တီး ပြိုင်တော့ မြို့နယ်အဆင့် ၊ တိုင်းအဆင့် အဆင့်ဆင့် ပါသွားတယ် ”

“ အ.ထ.က ( ၂၆ ) က ဆရာဦးတင်အောင်ငြိမ်းက အနုပညာ ဝါသနာ ပါတာကြောင့် မန္တလေးတိုင်းက ပြုလုပ်တဲ့ ပညာရေးဆိုင်ရာ အနုပညာကိစ္စတွေမှာ တာဝန်ပေး ခံရတယ် ။ ပညာရေး စုံညီပွဲတော် ၊ အမျိုးသားကဇာတ်ရုံမှာ ပြဇာတ် ကတော့ ပိုင်ပိုင်က အ.လ.က ( ၁၇ ) ကျောင်းကိုယ်စားပြု ပါလာပြီး နောက်ခံ သီချင်း ဆိုတယ် ။ ဆရာဦးတင်အောင်ငြိမ်း က ပိုင်ပိုင်ရဲ့အသံကို သတိမူမိတယ် ။ ပိုင်ပိုင်ကလည်း ဆရာဦးတင်အောင်ငြိမ်းက ကျောင်းသူ ၊ ကျောင်းသားတွေကို သားသမီးရင်းချာတွေလို ဂရုတစိုက် ဆက်ဆံတာ ၊ ရင်းရင်းနှီးနှီး နေတာ ၊ အနု ပညာ အရည်အသွေး ရှိတာကို သိတော့ တပည့်ခံချင်တယ် ။ ဒါကြောင့် ကိုးတန်း ၊ ၁ဝ တန်းကို ဆရာဦးတင်အောင်ငြိမ်း ရှိတဲ့ အ.ထ.က ( ၂၆ ) မှာ ဆက်တက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ် ”

“ အ.လ.က ( ၁၇ ) ကျောင်းမှာ တစ်နှစ် တက်ပြီး ဆရာကြီး ဦးတင်အောင်ငြိမ်း ရှိတဲ့ အ.ထ.က ( ၂၆ ) ကို ပြောင်းပြီး ကိုးတန်း ၊ ၁၀ တန်း တက်တယ် ၊ သမီးမွေးနေ့ ကျတော့ ဆရာကြီးကို မုန့်သွားကျွေးတယ် ၊ ပြီးတော့ အနုပညာနဲ့ ပတ်သက်ရင် တခြား တပည့်တွေလိုပဲ သမီးကို သုံးပါလို့ ပြောတယ် ၊ အဲဒီမှာ ရင်းနှီးသွားတယ် ”

ပိုင်ပိုင့်ကို ကိုယ့်တက်လမ်း အတွက် လမ်းထွင်နိုင်စွမ်း ရှိသူ လူငယ်အဖြစ် အသိအမှတ် ပြုလိုက်မိပါတယ် ။

“ ဆရာကြီးကို ဘာကြောင့် မုန့်သွားကျွေးတာလဲ ၊ ပြောပါဦး ”

ပိုင်ပိုင်က ရယ်တယ် ။

“ ဆရာကြီးတို့ကျောင်း ရောက်တော့ ဆရာကြီးကို ခင်ချင်လို့ မုန့်သွားကျွေးတာ ”

သူက မပြောသေးဘဲ ထပ်မံ ရယ်မောနေတယ် ။ ပြီးမှ ရယ်တာရပ်ပြီး ဆက်ပြောပါတယ် ။

“ ဆရာ ဦးတင်အောင်ငြိမ်းက အစိုးရဝန်ထမ်း အဖြစ်က အနားယူလိုက်ပြီး မူကြိုကျောင်း ထူထောင်တယ် ။ NYM အကသင်တန်း ၊ အခမ်းအနား အစီအစဉ် တင်ဆက်သူ အလုပ်တွေ ထူထောင်ပါတယ် ”

“ ကိုးတန်းနှစ်မှာ NYM က ဆရာကြီး ဦးတင်အောင်ငြိမ်း နဲ့ ကိုဖြိုးတို့ဆီ ရောက်သွားတော့ သမီးဘဝက လုံးဝ dancer ဖြစ်သွားပါတယ် ၊ ဆရာတို့ မြေတောင်မြှောက်မှုကြောင့် ပိုင်ပိုင် NYM dancer လို့ လူသိများလာခဲ့တယ် ၊ သမီးက အရင်ဆုံး ဝင်တဲ့ တပည့် ဆိုတော့ အခြားသူတွေကို သင်ပြပေးရတယ် ၊ တချို့အိမ်တွေကို လိုက်သင်စရာ ရှိလည်း ဆရာကြီးတို့က သမီးကို တာဝန်ပေးတယ် ”

အကသင်ပြတဲ့ ဆရာမ အနေနဲ့ သူ ရုန်းကန်ခဲ့ရတဲ့ ဘဝကို သူ ပြောပြတယ် ။

“ သမီးတို့ မိသားစုက ပြည့်စုံတဲ့ မိသားစု မဟုတ်ပါဘူး ၊ မိသားစု တစ်စုက သူတို့သမီး မော်ဒယ်လ် လုပ်နေတဲ့ အိမ့်မှူးခင် ကို အကသင်ပေးဖို့ ကမ်းလှမ်းပါတယ် ၊ သမီးကလည်း သင်ပေးချင်တယ် ၊ ကိုယ့်အတွက်လည်း အနုပညာကြေးလေး ရတယ်ပေါ့ ”

ပိုင်ပိုင်က ပြောလက်စ စကားကို ခဏနားတယ် ။ ပြီးမှ ဆက်ပြောတယ် ။

“ အဲဒီတုန်းက သူများတွေ ဆိုင်ကယ် စီးနေတဲ့ အချိန်မှာ သမီးက စက်ဘီးတောင် မရှိဘူး ၊ သမီးအတွက် သွားရလာရတာ အခက်အခဲ ရှိတယ် ”

သူ ဘယ်မှာ နေတာလဲ ၊ အက သင်ပေးရမယ့် နေရာက ဘယ်မှာလဲ မေးကြည့်တော့ တော်တော်ပဲ အလှမ်းကွာတာကို သိရတယ် ။ ဘတ်စ်ကား စီးရင်လည်း အဆင့်ဆင့် စီးရမယ် ။ အချိန် အများကြီး ကုန်ပြီး လူပင်ပန်းမယ် ။

“ သမီး သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်ရဲ့ စက်ဘီးကို ခဏငှားတယ် ၊ ငှားပြီး သွားသင်ပေးတယ် ၊ တစ်လလောက် သူများဘီး ငှားစီးနေရတာ အားနာလာတယ် ၊ အက သင်ပေးရမှာက သုံးလ ၊ သမီးက အနုပညာကြေးကို စက်ဘီးလေးတစ်စီး အရင် ဝယ်ပေးပါလို့ ပြောလိုက်တယ် ၊ သူတို့ကလည်း ဝယ်ပေးလိုက်တယ် ”

သူ့စကားထဲမှာ အဲသည်ကာလက သူ့ လိုအပ်နေမှု ၊ ရိုးသားမှုတွေကို သိမြင်လိုက်ရတယ် ။

“ ဆရာတွေက သမီးကို မြေတောင်မြှောက်မှုနဲ့ သမီးက ခေါင်းဆောင် နေရာမျိုး ရောက်လာရတယ် ”

ကျွန်တော်က အိမ်မက်ဆုံရာ အစီအစဉ်မှာ ပိုင်ပိုင် ဝင်ရောက် ယှဉ်ပြိုင်ရာ အရွေးချယ်ခံရ ၊ ဆုရတာကို သိထားတာကြောင့် အဲသည်အကြောင်းကို မေးပါတယ် ။

“ အိပ်မက်ဆုံရာ မပြိုင်ခင်ကလေးမှာ သမီးအဖေ ဆုံးသွားတယ် ၊ အဖေ နေမကောင်းလို့ ဆေးရုံတင်ထားရတဲ့ အချိန် သမီးက စိတ်ပူပြီး ဆေးရုံကို ဆိုင်ကယ် နဲ့ အမြန်သွားလိုက်တာ ကားနဲ့ ချိတ်မိပြီး ဆိုင်ကယ်လဲတယ် ၊ သမီးရဲ့ မျက်နှာလည်း စုတ်ပြတ်သွားတာပဲ ၊ နောက်ရက်ကျ အဖေ ဆုံးသွားတယ် ၊ နောက် နှစ်ရက်နေတော့ ပွဲလက်ခံထားတာကို စုတ်ပြတ်နေတဲ့ မျက်နှာကြီးနဲ့ပဲ သွားပြီး သမီး သီချင်း ဆိုတယ် ”

ငိုချင်လျက်နဲ့ ဇာတ်ကွက်ကိုထား ရယ်လိုက်ရတယ် ဆိုတဲ့ အနုပညာသည်ရဲ့ ဘဝကို သတိရမိပါတယ် ။ ပိုင်ပိုင်က သူ့ကျေနပ်မှုကို ဆက်ပြောတယ် ။

“ သမီးရဲ့ အနုပညာကြေးလေးနဲ့ သမီးအဖေကို သင်္ဂြိုဟ်နိုင်ခဲ့တယ် ”

အိပ်မက်ဆုံရာ အစီအစဉ်ကို ပိုင်ပိုင် ဝင်ရောက်ယှဉ်ပြိုင် အရွေးချယ်ခံရ ၊ ဆုရတဲ့ အကျိုးကို သူက ဆက်ပြောပါတယ် ။

“ သမီးအိပ်မက်ဆုံရာ ပြိုင်ပြီးတဲ့နောက် လမ်းကြောင်းပေါ်တော့ ရောက်ပြီပေါ့ ၊ ကြိုးစားမှုနဲ့ ဝီရိယတော့ ရှိရမယ်ပေါ့ ၊ ကိုယ် လိုချင်တဲ့ လမ်းကို ရောက်အောင်တော့ လျှောက်လှမ်းရမယ် ”

ပိုင်ပိုင်ရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ မျှော်လင့်ချက်တွေနဲ့ တက်ကြွနေတယ် ။ သူ အောင်မြင်မှာပဲလို့ ကျွန်တော်က အကဲဖြတ် နေမိပါတယ် ။

⎕ ကျော်ရင်မြင့်
📖ဘဝဇာတ်ခုံ စုစည်းမှု - ၈

ကားတင်မှု

 

❝ ကားတင်မှု ❞
    ( ပီမိုးနင်း )

မောင်ညွန့်ကို ကြိုက်ချင်သော မိန်းမများသော်မှ မကြိုက်ဝံ့ကြသဖြင့် ဘီအေ အောင်ပြီးလျက် လူပျိုကြီး ဖြစ်၍နေလေ၏ ။ သို့သော်လည်း ဝမ်းနည်းခြင်း မဖြစ် ။ လက်ဖက်ရည်ဆိုင် လမ်းလေးခွအဆုံများ၌ အဖော် ကာလသာများအား ကြီးပွားရာကြီးပွားကြောင်း ၊ မျိုးချစ်စိတ် ၊ မျိုးချစ်မာန်စိတ်များအကြောင်းကို ဟောပြောရလျှင် ကျေနပ်၍ နေလေ၏ ။

သို့ဖြစ်လေရာ မိဘများက နင့်ကို ငွေကုန်ခံပြီး ပညာသင်ပေးရတာ အလုပ်လုပ်ဖို့ ၊ ကာလသားများ တေလေတွေနဲ့ ပေါင်းပြီး ဟေးလားဝါးလား အကျိုးမရှိတဲ့ စကားတွေကို ပြောနေဖို့ မဟုတ်ဘူးဟု မကြာမကြာ ပြောကြလေ၏ ။ ၎င်းတို့၏ စိတ်၌ မြို့အုပ် မဖြစ်သည့် အတွက် မကျေမချမ်း ဖြစ်၍ နေကြလေ၏ ။

မောင်ညွန့်မှာမူ အသက်အစိတ် သုံးဆယ်နီးနီး လူပျိုကြီး ဖြစ်သော်လည်း သားမယား ယူရမှန်း မသိ ။ သတင်းစာကလေး ၊ ကာတွန်းကလေး ၊ ဓာတ်ပုံကလေးများကို သတင်းစာတိုက်များသို့ ပို့ခြင်းဖြင့် ရသလောက် နှင့် တင်းတိမ်ကာ မိဘ၏ ကျွေးစာမွေးစာကို မသုံးမစွဲဘဲ နေနိုင်သဖြင့် ပြောသမျှကို ဂရုမထားဘဲ နေလေ၏ ။

ကျုပ် တစ်ယောက် မြို့အုပ် ဖြစ်ရင် ကျုပ် တစ်ယောက်တည်း ကြီးပွားမယ် ။ ကျုပ် ဟောပြောလို့ လူကောင်း ဖြစ်သွားတဲ့ လူတွေ အများကြီး ရှိရင် ကျုပ် တစ်ယောက် ကြီးပွားတာထက် အကျိုးမရှိဘူးလား ဟူသော စကား တစ်ခွန်းကိုသာ ပြောလေ့ ရှိ၏ ။ နိုင်ငံရေးခေါင်းဆောင် မလုပ်ခြင်းမှာ အခြားကြောင့်မဟုတ် ။ မိမိမှာ မိမိ၏ ရွာသားကို ကောင်းအောင် လုပ်ဖို့ ပိုမို အရေးကြီးသည် ။ ရပ်တိုင်းရွာတိုင်းမှာ မိမိအရပ်သားများ ချမ်းသာအောင် နည်းလမ်းသင်ပြနိုင်သူများ ရှိကြ၍ စရိတ်ကုန်ခံပြီး တိုင်းခန်းလှည့်လည် ဟောပြောကြဖို့ကိုလည်း မဟုတ်ကြောင်းနှင့် အကြောင်းပြလေ၏ ။ မောင်ညွန့် ရွာ၌ မိန်းမကလေး တစ်ယောက် ကု,လားနှင့် ညားရတော့မည်ဟူ သောသတင်းကို ကြားရလျှင် ကာလသား အသိုက်အဝန်းနှင့် မပျက်မနေ ရအောင် ဖျက်ကာ ဆင်းရဲသော အမျိုးသမီးကလေးများအား အလုပ်အကိုင်ရှာကြံ၍ ပေးလေ့ရှိ၏ ။ အလုပ်အကိုင် မရှိသူတို့အား မိမိ တတ်သမျှ မှတ်သမျှ နည်းလမ်းများကို သင်ပြသဖြင့် အလုပ်ကောင်းများကို လုပ်ကြရလေ၏ ။ မိန်းမစကားကိုကား အဘယ် အခါမှ ပြောလေ့ မရှိပေ ။ သို့ဖြစ်လေရာ ညတစ်ည၌ မိမိ၏ မိတ်ဆွေ သုံးလေးယောက်အား မောင်ညွန့်သည် အရေးတကြီး ခေါ်၍ လာရာတွင် အကြောင်းကို မေးကြသောအခါ ယနေ့ည မိန်းမတစ်ယောက်ကို ကားတင်မယ် ဟု မောင်ညွန့်က ပြောသောအခါ အတိုင်းမသိ အံ့သြနေကြလေ၏ ။

မောင်ညွန့်သည် တစ်စုံတစ်ရာကို လုပ်မယ် ဆိုလျှင် ဖြစ်မြောက်အောင် စွန့်စွန့်စာစားစား လုပ်တတ်ကြောင်း ၊ မဟုတ်မမှန် စကားကိုလည်း မပြောတတ်ကြောင်း သိကြရသောကြောင့် ၎င်း၏ ကျေးဇူးနှင့် မကင်းကြခြင်းကြောင့် တစ်ကြောင်း ၊ ချစ်ခင်ရိုသေကြသောကြောင့် လည်းကောင်း ၊ ထိုအကြောင်းနှင့် ပတ်သက်၍ တစ်စုံတစ်ရာ ဆက်လက်မေးမြန်းခြင်းမပြုဘဲ ဆရာ့အကျိုးဆိုရင် အသက်စွန့်ဝံ့ပါတယ်ဟု အဖော်များက ပြောကြပြီး ၊ လက်နက် ၊ တုတ် ၊ ဓားများကို ဆောင်ကာ ကားတစ်စီးနှင့် ရွာပြင်ဘက် မြို့သို့ သွားသော လမ်းကို ထွက်သွားကြလေ၏ ။ ထိုအခါ လကလေးသာသာ ၊ ညဉ့်ဆယ်နာရီခန့်အချိန် ဖြစ်လေ၏ ။

မောင်ညွန့်သည် အဖော်များအား ငါ ဖမ်းဆိုတဲ့ ကောင်မကို ဖမ်း ၊ ဘာမှ မကြောက်ကြနဲ့ ၊ အရေးရှိရင် ဖားသားကြီး ကြည့်မနေဘူး ။ အကုန်ခံမှာပဲ ။ ဘယ်လိုပဲ ဆူဆူ တကယ့်အရေးကျရင် ကိုယ့်ဖားသားကြီးလောက် ကောင်းတဲ့အဖေ လောကမှာ မရှိဘူးလို့ မှတ်လိုက်ပါ ဟူသော စကားတစ်ခွန်းကိုသာ ပြောလေ၏ ။ အဖော်များသည်ကား ကောင်းပါပြီ ဆရာဟုပြောကာ တစ်စုံတစ်ရာ ပြန်၍ မမေးဘဲ အချင်းချင်းသာ အံ့သြလျက် လက်တို့ခြေတို့ တီးတိုးစကား ပြောကြလေ၏ ။

“ ကိုယ်တို့လူ တစ်သက်မှာ မိန်းမ မယူတော့ဘူး အောက်မေ့တယ် ၊ ယူမယ့်ယူတော့ ဒရောသောပါးပါ ကလား ” ဟု တစ်ယောက်က ပြောလေ၏ ။

“ စုထားတာတွေ ယနေ့ည လျှံပြီ ထင်တယ် ။ ဒီလိုလူမျိုး ကြောက်ရတာပဲ ”

“ ကြိတ်ကြံနေတာကိုး ။ ဘယ်သူများပါလိမ့်မလဲ ။ လိုချင်ရင် ကားတင်နေဖို့ မလိုပါဘူး ။ ဥစ္စာပေါ ရုပ်ချော ဘီအေပဲ ”

မောင်ညွန့်သည် ထိုစကားကို ကြားရသဖြင့် “ သူများမယား ကားနဲ့ မတင်ရင် တောင်းယူလို့ ရမှာလား ” ဟု ပြောလေ၏ ။

ထိုအခါ အဖော်များသည် သာလွန် အံ့သြထိတ် လန့်ကြလေ၏ ။ တစ်ယောက်က “ ငါတို့ကို သူခိုး သေဖော်ညှိတာ ထင်ပါရဲ့ ။ ဝံသာနုဆရာ တပည့်တွေ မယားခိုးမှုနဲ့ လက်ထိပ်ကလေးတွေ ကိုယ်စီနဲ့ မြင်ရချေဦးတော့ မကိုး ။ ကိုယ်တော့ လိမ္မာသလို ကြည့်လုပ်ရမှာပဲ ” ဟု ပြောလေ၏ ။

ကြွင်းသူများက “ ဘာဖြစ်ဖြစ် လုပ်မယ် ။ ခုကာလ ငွေကုန်ရင် လွတ်တာပဲ ။ ကိုယ်တို့ဆရာ တစ်ခါတလေ ငွေကလေး ၊ ကြေးကလေး လိုရင် သူ့ဖားသားကြီး မထုတ်ဘဲနေမလား ”

“ အေး ... ဒါလည်း ဟုတ်ရဲ့  ။ ငါတော့ မိန်းမများ တစ်ခါမှ ကားမတင်ဖူးသေးလို့ သည်တစ်ခါတော့ လုပ်ဖူးတယ် ရှိစေတော့ ၊ ကိုယ်တိုင် ပွေ့တင်လိုက်မယ် ” ဟု တစ်ယောက်က ပြောလေ၏ ။

သို့ သွားကြရာ ၊ မြို့ဘက်သို့ နီး၍ မီးရထားရုံမှ မြို့ကို သွားသော ပြည်လမ်းမကြီး တစ်လျှောက် ကုက္ကိုပင်တန်းကြီး၏ အကြားမှ ကျိုးကျိုးကျဲကျဲ ဓာတ်မီးရောင်များကို မြင်ကြရလေ၏ ။

မောင်ညွန့်သည် ကားကို ရပ် ၊ မီးများ ငြိမ်းလေ၏ ။ ထိုနောက် လမ်းနံဘေး ချုံတောထဲ၌ စောင့်ကြရလေ၏ ။ အလွန်တရာကြီးသော ခြင်ကောင်ကြီးများသည် မြိုင်မြိုင်ဆိုင်ဆိုင် တပျော်တပါး အော်မြည်ကာ “ ဒင်နာပါတီ ” စားကြသောက်ကြလေ၏ ။

ထိုအခိုက် ခြေသံလိုလို ကြားရသဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ ယောက်ျားတစ်ယောက်နှင့် မိန်းမတစ်ယောက် သုတ်သီးသုတ်ပျာ မြို့ဘက်မှ ရွာဘက်သို့ လာကြသည်ကို မြင်ကြရလေ၏ ။ အတန်ငယ်ကြာလျှင် ကားအနီးသို့ ရောက်၍ လာကြရာ လရောင်တွင် ဝင်းလက်သော ဓားများနှင့် လူပေါင်းငါးယောက် တာလမ်းစောင်း ချုံထဲမှ ထွက်ကာ ၊ သုံးယောက်က ဘလေဇာကွတ်နှင့် ယောက်ျား ကို ဓားနှင့် မိုးကြလေ၏ ။ မောင်ညွန့်နှင့် အဖော်တစ်ယောက်က မိန်းမပျိုကို ကားပေါ်သို့ ဆွဲ၍ တင်ကြလေ၏ ။

“ တက်ကြ ” ဟု မောင်ညွန့်က အော်လိုက်လေ၏ ။

သုံးမိနစ်အတွင်း ကားသည် မြို့ဘက်သို့ တူရူ ဆက်ကာ အပြင်းမောင်း၍သွားရာ မိန်းမပျိုမှာ သန်မာသော ယောက်ျားများကို အတင်းခုခံ ရုန်းကန်လျက် လိုက်ပါ၍ သွားရလေတော့သတည်း ။

ကားသည် အိမ်ငယ်ကလေးတစ်ခု၏ ရှေ့သို့ ရောက်၍ သွားလေရာ မောင်ညွန့်သည် ကားပေါ်မှ ဆင်း၍ တံခါးကို ခေါက်ရင်း “ ဒေါ်ညိမ်း ၊ ဒေါ်ညိမ်း ” ဟု ခေါ်လေ၏ ။

ဒေါ်ညိမ်းသည် မောင်ညွန့် အသံကို ကြားလျှင် အိပ်မှုန်စုံမွှားနှင့် “ ဟင် ... မောင်ညွန့် ၊ ညဉ့်နက်လှပါကလား ၊ ဘာကိစ္စလဲ ။ ကိုသာအေး ၊ မီးခြစ် ဘယ်မှာ ထားသလဲ ” 

“ မီးခြစ်တွေ ဘာတွေ လုပ်မနေပါနဲ့ ။ ဖွင့်သာဖွင့်ပါ ” ဟု မောင်ညွန့်က ပြောရာ တံခါးပွင့်၍ လာလေ၏ ။

မောင်ညွန့်သည် မိန်းမပျိုကို မိန်းမကြီး အား ပြကာ “ ဒါ ခင်ဗျားတို့ တမင် ထည့်လိုက်တာ မဟုတ်လား ” 

“ ဘာလဲ ၊ ဘာကို ထည့်တာလဲ ။ ဟင် ... မယ်ညို ပါကလား ။ မင်းတို့ ဘယ်က တွေ့လာကြသလဲဟဲ့ ။ အညို ... သမီးရယ် .. ညည်း ဘယ့်နှယ်လုပ်သွားတာလဲ ”

ညွန့် ။  ။ “ မညာပါနဲ့ဗျာ ။ ပါးစပ်ဟ အူမကို မြင်ရပါတယ် ။ နွားသ,တ်ကု,လား အဘဒူလဟီး ငွေကလေး တစ်ရာ ၊ ခင်ဗျားတို့ မဆပ်နိုင်လို့ ကောင်မကလေး တမင် ထည့်လိုက်ပြီး သူများကဲ့ရဲ့မှာ စိုးလို့ လိုက်ပြေးဟန်လုပ်တာ မဟုတ်လား ။ ခင်ဗျားသား ငအေးကြီးက ယနေ့ ညနေ အကုန် ဖွင့်ပြောလို့ သိပြီးပါပြီ ”

“ ဟုတ်ပါတယ် မောင်ရယ် ၊ အဒေါ်တို့လည်း မတတ်နိုင်လို့ ကြံမိကြံရာ ကြံရတော့တာပဲ ။ မောင်လဟီး က အော်ဒီမန်စာရွက်ကလေးတောင် ပြန်ပေးရှာတယ် ။ သည်အတွက် အားနာပြီး သူ့ခမျာလည်း ကြိုက်ရှာလွန်းလို့ ဘီဘီညို ၊ ဘီဘီညို နဲ့ ပါးစပ်ဖျားကလေးတင် ရယ် ၊ ဒါနဲ့ အဒေါ်တို့ နားချပြီး ခုပဲ ထည့်လိုက်ပါတယ် မောင်ရယ် ။ လူသူလေးပါး မသိပါစေနဲ့ ”

ညွန့် ။  ။ “ ဟဲ့ ... မယ်ညို ၊ နင် လဟီးကို ကြိုက်မလား ၊ နွားသ,တ်ကု,လားဟဲ့ ”

“ ကျွန်မ မကြိုက်ပါဘူး ။ အဖေ့ကို ငွေတစ်ရာ အတွက် ထောင်ချမယ်ပြောလို့ အဖေ့ကို သနားတာနဲ့ ” 

“ ဒီလိုဖြင့် ဘယ်မလဲ စာချုပ် ” ဟုပြောရာ မိန်းမကြီး က အိမ်ခေါင်မိုး ဝါးလုံးခေါင်းထဲမှ ထုတ်ကာ ပေးလေ၏ ။

ညွန့် ။  ။ “ အောင်မယ်မင်း ... အော်ဒီမန်စာချုပ်ကို သည်လောက် ရိုရိုသေသေ ထားလိုက်တာ ပျောက်မှာစိုးလို့လား ”

“ အေး ... မောင်ညွန့်ရေ ၊ လဟီးက သူ့အော်ဒီမန် ပျောက်ရင် တံဆိပ်တော်ခေါင်းဥပဒေနဲ့ ထောင်ချမယ် ပြောလို့ သိမ်းထားရတယ်ကွယ့် ။ ဒီငွေတစ်ရာဟာလည်း အဒေါ်တို့က ချေးရတာ မဟုတ်ပါဘူး မောင်ရယ် ။ မောင့် ဦးက ငွေကလေး တစ်ရာကိုးဆယ် လိုကြောင်း ပြောမိတာနဲ့ မောင်လဟီးက အိမ်လာပြီး ပို့ရှာပါတယ် ။ ယူပါယူပါနဲ့ အတင်း ပေးတာကလားကွယ့် ။ အော်ဒီမန် တော့ ဝတ်ကျေဝတ်ကုံဆိုလို့ မောင့်ဦးက လက်မှတ် ထိုးလိုက်ရတယ် ။ အဒေါ်ကတော့ ဘယ်ထိုးတတ်မလဲလေ ။ ကြက်ခြေခတ်ပါပဲ ”

မောင်ညွန့်သည် အော်ဒီမန်စာချုပ်ကို မိမိရှပ်အင်္ကျီ အိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး

“ အဒေါ်တို့ကို သူ ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့ဘူး ။ ရော့ ... အဒေါ်တို့ ဈေးသုံးဖို့ ” ဟု ပြောပြီး ငွေတစ်ဆယ် ပေးခဲ့လေ၏ ။

“ ဒါထက် မောင်ညွန့်ရေ ... ဟလီးတော့ ဧကန် ပြန်လာမှာပဲ ။ အားနာစရာ ဖြစ်နေတော့တာပဲ ။ ကု,လားကလေးခမျာ ရင်ကွဲရှာတော့မှာပဲ ”

ညွန့် ။  ။ “ အို .. အဒေါ်တို့က အဲဒါတွေကြောင့် ခက်တာပဲ ။ ကု,လားတွေက သစ်မရှိခင် ဝါးပေါင်းကွပ်တာ အဒေါ် ၊ အဒေါ်တို့ ဘာမှ မသိဘူးလို့ ပြော ။ ဟဲ့ ကောင်မကလေး နင် လိုက်ပြေးမှာလား ” 

“ မပြေးပါဘူး အစ်ကိုကြီးရဲ့ ”

“ အေး ... ပြေးများပြေးရင် ဒီတစ်ခါ အိမ်ပြန်ပို့မယ် မထင်နဲ့ ။ ဝါးတစ်ရာ မှော်ဘီအကွေ့မှာ မိကျောင်းစာ ကျွေးမယ် ။ ငညွန့် တဲ့ ၊ ငါ့ကို ဘယ်လိုအကောင် မှတ်သလဲ ၊ လူဆိုး သိလား ။ အဒေါ်တို့က ဝတ်ကျေဝတ်ကုံ ဆိုပြီး ကု,လားအော်ဒီမန်များမှာ ဘယ်တော့မှ လက်မှတ် မထိုးလေနဲ့ ။ သမီးကလေး ချောချောမောမောနဲ့ စစ်တကောင်းကု,လားအိမ်မှာ ကျွန်ဖြစ်တာ မြင်ချင်သလား ” ဟု ပြောပြီး တေးများ ဆိုကြလျက် မြို့ပတ်လည် ကားနှင့် ပတ်ပြီးမှ ရွာကို ပြန်ကြလေ၏ ။

▢  ပီမိုးနင်း
📖 ဝတ္ထုပဒေသာ ပေါင်းချုပ် ( ၁ )

ကမ်းလက်သင့်နိုး

 

❝ ကမ်းလက်သင့်နိုး ❞
          ( သတိုး )

ကိုလတ် အိမ်ပြန်လာတော့မည်ဟု သတင်းသဲ့သဲ့ ကြားရုံမျှနှင့် မေမေကတော့ ဝမ်းသာအူမြူးနှင့်တော့သည် ။

မောင်နှမတွေ ထဲမှာ ကိုလတ်ဟာ မိဘအပေါ် အသိတတ်ဆုံး ၊ အနစ်နာခံငဲ့ညှာတတ်ခဲ့ဆုံး ။ ပြီး မေမေ အားကိုး ချစ်မြတ်မဆုံးသော သားတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်သည် မဟုတ်လား ။ ကိုလတ် တစ်ယောက် အိမ်နှင့် ခွဲခွာဝေးလှမ်းခဲ့တာပင် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုမျှ မကတော့ပြီ ။ ကြားထဲမှာ ခဏ တစ်အောင့် ဆိုသလို အိမ်ပြန်လာတတ်သေးသော်လည်း ဘယ်တော့မှ တစ်ပတ် ၊ ဆယ်ရက် ပြည့်အောင် မနေ ။ ဖေဖေ နာတာရှည်ရောဂါဖြင့် အိပ်ရာထဲ လဲနေစဉ် မှာတောင် ခဏငယ်မျှသာ ရောက်လာ ပြေးပြန် သွားခဲ့တာဖြစ်သည် ။ ဖေဖေ ဆုံးပါးခဲ့ချိန်တုန်းကလည်း အသုဘရက်လည်အောင်ပင် မစောင့်နိုင်အားခဲ့ ။ ဖေဖေ့ ရုပ်အလောင်း မြေချပြီးသည်နှင့် သုတ်ခြေတင် ပြန်ပြေးသွားခဲ့သည် ။ မေမေ့အား ဒရောသောပါး ဦးသုံးကြိမ် ပုဆိန်ပေါက် ချကာ ခရီး ဆောင်အိတ် တန်းဆွဲ ၊ ပြန်ပြေး သွားခဲ့တာမို့ ဆုပေးစကားပင် မပြီးဆုံးလိုက်ရသည့် မေမေ ကတော့ အကြောင်း စပ်ဆိုင်တိုင်း တဖျစ်တောက်တောက် စကားနာထိုးတတ်ခဲ့သေးသည် ။

“ သူ့အလုပ်က ခွင့်မရ ဘူးတဲ့ မေမေရဲ့ ။ ကိုလတ် အကြောင်းလည်း သိသားနဲ့ ။ အလုပ်ကို သိပ်စွဲလမ်းတာလေ ”

“ ချစ်စ ၊ ခင်စ မိန်းမနဲ့ ရက်ရှည်မခွဲနိုင်လို့ ဖြစ်မှာပါ အေ ”

မေမေက ပြုံးမဲ့သည် ။ ကိုလတ် တစ်ယောက် ထိုမိန်းကလေးနှင့် နှစ်အရှည်အကြာ အတူ နေခဲ့ကြတာ မေမေ့အား ပေးမသိခဲ့ ။ လက်ထပ်လိုက်ကြပြီ ဆိုလေမှ မဖြစ်မနေ အသိပေးခဲ့ရတာဖြစ်သည် ။

“ ဘယ်အမျိုးအနွယ်မှန်း ၊ ဘယ်ကမှန်းလည်း မသိ ”

မေမေက သူ့စိတ် အငြိုအငြင်ကို ဖော်ပြခဲ့လေလျှင် ...

“ သူ့ဘဝသူ စီမံဖန်တီး တတ်မှာပါ မေမေရယ် ။ ကိုလတ်လည်း ငယ်တော့တဲ့ အသက်အရွယ်မှ မဟုတ်ဘဲ ”

ပြေရာပြေကြောင်း ပြောမိသော်လည်း စိတ်အတွေးမှာ တော့ တစ်ရှည်တစ်လျား ဆန့်ပွား မျှော်ကြည့်မိခဲ့ပါသည် ။ ကိုလတ် နှင့် သူ့ ပဝါပါးပါးမလေးတို့သည် ကိုယ့်မြေရေကို ခွာစွန့်ကာ တစ်ပြည်ရပ်ခြားမှာ ဝမ်းစာရှာဖွေရသူ ဘဝတူတွေတော့ မှန်ပါရဲ့ ။ ဒါပေမဲ့ လူမှန်း သိတတ်စ ၊ အမိအဖတွေ လက်ထက် ကတည်းက အိမ်မှန်းယာမှန်း မသိ ၊ ဇာတိမေ့လျော့စွန့်လွှတ်ကာ တစ်ပြည်ရပ်ခြား မှာသာ ကြီးပြင်းခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်တဲ့ ။

“ မြန်မာစကားရော ပြောတတ်သေးရဲ့လား ”

Video Chat မှာ ကိုလတ် နှင့် စကားပြော ဖြစ်ခဲ့လျှင်တော့ ကိုလတ်၏ နောက်ပါးက မျက်နှာနုဖွေးဖွေးလေးကို ပြုံးငေးမိတော့သည် ။ ဝှေ့ယမ်းနှုတ်ဆက်ရန် လက်တစ်ဖက် အမှတ်မဲ့ မြှောက်တက်သွားတော့မလို ဖြစ်ပြီးမှ သတိတရ ရှက်လန့်စွာ လက်အစုံကို စားပွဲအောက်သို့ ထိုးဝှက် လိုက်ရသည် ။ မြန်မာစကား တစ်ခွန်းတစ်စ ဆိုဖြစ်လျှင် တော့ စကားသင်စ တိုင်းရင်း သူတစ်ယောက် မြန်မာစကား ပြောနေသလို ခပ်ဝဲဝဲမို့ နည်း နည်းတော့ အားစိုက်နားထောင်ရပါသည် ။ သူကိုယ်တိုင်က မြန်မာစကားကို စိတ်မဝင်စားခဲ့တာ ဖြစ်မည် ။ ပုံမှန်အခြေအနေမှာ တိုင်းခြားဘာသာ စကားကိုသာ လည်မွတ်စွာ ပြောလေ့မြဲလည်း ဖြစ်ပုံရပါသည် ။ ပြီး မြန်မာမှု ၊ မြန်မာ့ အလေ့များနှင့်လည်း အကျွမ်းတဝင် ရှိပုံ မပေါ် ။ ကိုလတ် ကလည်း ...

“ မြန်မာလို ပြောရင် သူ့ ပြန်ရှင်းပြနေရတာနဲ့ မတွင်ဘူးဟာ ။ ဟိုက စကားပဲ ပြောဖြစ်ကြတော့တယ် ”

မေမေ မသိအောင် သက်ပြင်းသာ မျဉ်းရှိုက်ရတော့သည် ။

••••• ••••• •••••

“ သားသမီးတွေ မွေးထားလည်း အရေးအကြောင်း ကြုံရင် လက်လှမ်းတမီမှာ တစ်ယောက်မှ မရှိကြပါဘူး ”

တစ်ခါတစ်ရံတော့ မေမေက အားငယ်စွာ စိတ်လွတ်လက်လွတ် ရေရွတ် ညည်းတွားတတ်သေးသည် ။

“ မေမေ အထွေးလေး တစ်ယောက်လုံး ရှိသေးတယ်လေ ။ အထွေးက မေမေ့သမီး မဟုတ်ဘူးလား ။ အထွေးကို ကျတော့ မေမေက အားမကိုး ဘူးပေါ့ ဟုတ်လား ”

မေမေသည် ထိုအခါကျမှ အထွေးလေးအား သနား အားနာသလို မျက်ဝန်းတွေကို မလုံမခြုံ ဝှက်ကွယ်ကာ စကားတွေ ဟိုရောက် ၊ သည်ရောက်ဖြင့် ဖြေရှင်းလို့ပဲ မဆုံးတော့ ။ အထွေး၏ ကွယ်ရာမှာတော့ ...

“ အထွေးလေး တစ်ယောက်တောင် မစွမ်းမသန်မို့ ကြံဖန် ကျေးဇူးတင်ရတော့မလိုပဲ ။ သူများတွေလို သန်စွမ်း ကျန်းမာရင် သူလည်း ကျုပ် အနား ဘယ်နေမှာတုံး ။ ခု လောက်ရှိ သူ့အစ်ကို ၊ အစ်မတွေ ခြေရာ နင်းပြီပေါ့ ”

ထိုစကားတို့ တစ်ဆင့်ကြားဖြင့် အထွေး၏ နားသို့ ပေါက်ကြားရလေလျှင် အထွေး ကတော့ ကိုယ့်ဘဝကို နာကျင် ခံစားရသည်ထက် မေမေ့ကို သာ အသနား ပိုရတော့သည် ။

အထွေးတို့ မောင်နှမ ငါးယောက်မှာ ကိုကြီး က မြို့သူနှင့် အိမ်ထောင်ကျကာ အိမ်မှ အလျင် ခွာခဲ့သူဖြစ်သည် ။ ဇနီးသည်က သားဦးကိုယ်ဝန် ကို မွေးဖွားပြီး လောကမှ စောစီးစွာ စွန့်ခွာခဲ့လေလျှင် သား ငယ် နီတာရဲလေးကို မေမေ့ လက်အပ်ကာ ခြေဦးတည့်ရာ လွင့်ပြန်တော့သည် ။ ထို့ နောက် မမကြီးက သျှောင် နောက် ဆံထုံး ပါခဲ့ပြန်သည် ။ ဒါပေမဲ့ ကိုလတ် ၊ မမငယ် နှင့် အထွေးတို့ မောင်နှမ သုံးယောက် အပြင် မြေးဦး အမွန် ပုလုကွေးလေးလည်း ရှိနေ သေးသည်မို့ မေမေ့ အဖို့ မသိ သာလှသေး ။

ထိုအချိန်မှာ ဖေဖေ လည်း သန်မာဖျတ်လတ်ဆဲ ။ ဖေဖေတို့ ထုံးဖိုတွေလည်း အရှိန်ပြင်းပြင်း လည်ပတ် ကောင်းနေဆဲ ။

အထွေးတို့၏ ရွာကလေးက မြစ်နှင့် မလှမ်းဝေးသော ချောင်းကမ်းနံဘေးမှာ ရှိပေမဲ့ တောင်ကုန်းမြင့်မြင့်တွေ ခြံရံနေပြန်သော ဥယျာဉ်ရွာကလေး ဖြစ်သည် ။ ခြံဝန်းကျယ်တိုင်းမှာ ဖြောင့်မတ်မြင့် မားစွာ အုပ်ဖွဲ့ပေါက်ရောက် ကြသော ထီးရိုးဝါးရုံ ၊ ဝါးပိုး ဝါးရုံတို့ဖြင့် စိမ်းညို့အေးမြနေ ခဲ့ဖူးသည် ။ ပင်ဝါးရုံတို့ အကြားမှ တောင်ကုန်းတောင် ပို့မြင့်မြင့်များမှာ အထွေးတို့ ကလေးဘဝက ပြေးတက် ပြေးဆင်း ခုန်ပေါက်မြူးထူး ပြေးဆော့ခဲ့ဖူးသော်လည်း လူကြီးများ၏ အလစ်ကို ချောင်းကာသာ ဆော့ကစား ခွင့်ရခဲ့တာဖြစ်သည် ။ တောင် ပို့တွေပေါ်မှာ ပြေးဆော့နေ သော ကလေးတစ်စုကို မြင် လျှင် ရွာထဲက မည်သည့် လူကြီးမဆို စိတ်ပူပန်လေ့မြဲ ၊ စိုးရိမ်တကြီး တားမြစ်လေ့မြဲ ။ တောင်ပို့ထိပ်ဖျားတွင် ရေတွင်းပျက်ကြီး တစ်ခုလို နက်ရှိင်းသော တွင်းနက်ကြီးများ ကိုယ်စီ ရှိနေနှင့်သည် လေ ။ ထုံးဖိုအဟောင်းများ ဖြစ်ပါသည် ။

အထွေးတို့ ရွာကလေး၏ ချောင်းတစ်ဖက်ကမ်းမှာ ထုံးကျောက်ချပ်တွေ အလွှာ အထပ်လိုက် ရှိနေနှင့်သည် ။ ထိုကျောက်တုံးအချပ်ကြီး များအား လှေငယ်များဖြင့် ချောင်းကို ကူးဖြတ်၍ သယ် ယူပြီး တစ်ရွာလုံးနီးပါး ထုံး ဖုတ်ခဲ့ကြသည် ။ ထို့ကြောင့် ရွာရှိ တောင်ကုန်း ၊ တောင်ပို့ မှန်သမျှ ထုံးဖိုချည်းသာဖြစ် တော့သည် ။ တောင်ကုန်းမြင့်၏ ထိပ်ဖျားမှာ တွင်းဝ အချင်း ငါးလံခန့် ၊ စောက်အနက် လူ အရပ် နှစ်ပြန်စာ တွင်းနက် ကြီးကြီး တူးရသည် ။ ထိုတွင်း နက်နက်၏ အခြေမှစကာ အရွယ်စုံ ထုံးကျောက်ချပ် ၊ ကျောက်တုံးကြီးများကို အလယ်မှာ မီးခိုးခေါင်းတိုင် သဏ္ဌာန် ဖယ်ချန်ကာ နံဘေး မှ ရံလျက် စနစ်တကျ ၊ အကြားအလပ် မရှိအောင် စီစီညီညီ ဆင့်စီရသည် ။ ကျောက်တုံးစီသူသည် လုပ်သက်ရင့် ၊ လုပ်ငန်းကျွမ်းကျင်ရန် လိုအပ်ပြီး ပညာပါလှသည်ဟု ဖေဖေက ပြောဖူးသည် ။ စီညီမြင့် က မောက်လာတော့ ကျောက်တုံးပုံမို့မို့ကလေးသည် တောင် ကုန်းထိပ်ဖျားမှ ထပ်မံထွက် ပေါ်လာသော အမြင့်တစ် တောင်ခန့်ရှိ တောင်ထွတ် အသစ်ကလေးနှယ်ပင် ။ ထိုးထွက်မို့မောက် လာသော ထို ကျောက်စီပုံကလေးကို ကောက်ရိုး ၊ နွားချေး ၊ ရွှံ့တို့ဖြင့် လေလုံအောင် ရောနှောလိမ်းကျံကာ “ မံ ” ပေးရပြန်သည် ။

တောင်ကုန်း၏ နံဘေး တစ်ဖက်ကို ပြင်ညီနံရံဖြစ်လု နီးပါး လှီးဖဲ့ဖြိုချကာ တောင် နံရံအောက်ခြေနားမှာ ထင်းမီး ထိုးရန် လေဝင်ပေါက်လည်း ဖောက်ထားပါသေးသည် ။ ထုံးကျောက်တုံးများ အားလုံး ထင်းမီး အပူရှိန်ဖြင့် လေး ဆယ့်ငါးရက်ခန့် အပူပေးပြီးလျှင် ရေဖြင့် ဆွတ်လောင်းထိ ရုံမျှဖြင့် မွမွကြေကာ မဖောက် ထုံးမှုန့်ဖြူဖြူ ရတော့သည် ။

အထွေးတို့၏ ရွာလမ်း တစ်လျှောက်နှင့် အိမ်နံရံများ ၊ ဓနိအိမ်အမိုးများမှာ ထုံးမှုန့်များ လွင့်ဝဲဖွေးဖုံ နေခဲ့ဖူးတာဖြစ်သည် ။ မိုးအခါတွင် ပင် တံစက်မြိတ်မှ ကျသော မိုးရေကို ခံယူသောက်သုံးရန် မရဲသော်လည်း ရေတွင်းရေ ကန်များနှင့် အစားအစာ ၊ ပြီး ... ရှူသွင်းလိုက်သော လေထုထဲမှာ ထုံးမှုန့်အမှုန် အမွှားတွေ ပျော်ဝင်ရောနှော နေလေမလားဟု ဘယ်သူမှ စေ့စေ့ငုငု တွေးမကြည့်ခဲ့ကြ စဖူး ။

လူနေအိမ်တွေ ကြားမှာ ထုံးဖိုများ ရှိနေခြင်းသည် မအပ်လျော်မှန်း ၊ ကျန်းမာရေး အတွက် အန္တရာယ်ကို ဖိတ် ခေါ်ရာရောက်မှန်း ကြားဖူး နားဝ ရှိသော်လည်း ဘယ်သူကမျှ အရေးတယူ ဂရုမပြုအားကြပါပေ ။ မွေးဖွားလာသော ကလေးများ အတွက်လည်း စိုးရွံ့ပူပန်ကြရုံသာရှိ သော်လည်း ကလေးတိုင်းမှာတော့ ပုံမှန်ဖွံ့ဖြိုးလာခဲ့ကြ သည်ဟုသာ လိုရာဆွဲကာ မရေရာလှသော အကောင်းမြင်စိတ်ကို မွေးထားလိုက်ကြ တော့သည် ။

အထွေးတို့ နှယ် လူဖြစ်လာ ကတည်းက ကျိန်စာသင့်ကာ ကံကွက်ကျားမိရသူတွေကို မျက်မြင်ဖြစ်သော်လည်း ခဏသာ အုန်းတသည်းသည်း ၊ ရက်အတန်ကြာလျှင် မေ့ ပျောက်ထားနိုင်ကြပြန်မြဲ ။

အထွေးလေး ၏ မျက်ဝန်းများကို မျက်နှာစိမ်းများက စတွေ့စမှာ ကြောင်တောင်ကန်း ဟုပင် အထင်ရောက်ခဲ့ကြတာဖြစ်သည် ။ အထွေးသည် မွေးစကတည်းကပင် မျက်ဝန်းမှာ မျက်ဆန်နက်ကလေး ရှိပင်ရှိငြား အရောင် မထင်ရှား ။ မျက်ဖြူသားထက် သိသာရုံမျှ ကြည်နောက်နောက် မီးခိုးရောင် အလွှာပါးကလေး ဖုံးကာ ထားသလို ထင်ရတာ ဖြစ်သည် ။ သို့ပေမဲ့ အမြင်အာရုံလည်း တစ်စုံတစ်ရာ မချွတ်ယွင်းသည်မို့ ကျေးဇူးတင်ရမည် ။ သို့သော် အထွေး၏ လက်အစုံသည် လက်ဖျား နေရာမှာ လက်သည်းခွံ မပါ ၊ တချို့ လက်ချောင်းလေးများမှာ အရိုးပါရုံမျှမို့ ပိန်ဖျော့ ကျုံလှီလျက် လက်ဖျားထိပ်တွင် တိုတိကာ ဘောလုံးငယ်လေး သဖွယ် သီးထနေခဲ့သည် ။

သားသမီး လေးယောက်တုန်းက တထိတ်ထိတ် ပူပန်စိုးရိမ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း အမှတ်မဲ့ မခိုးမခန့် နေနိုင်ဆဲ ဖေဖေသည် အထွေးဆုံးသမီး ကျလေမှ အရှိုက်ထိကာ ခံခက်မွှန်ထူလျက် ထုံးဖိုသူကြီး ဘဝကို လမ်းစဖြတ်နိုင်ခဲ့တော့တာဖြစ်သည် ။

••••• ••••• •••••

ကိုလတ် တစ်ယောက် ရန်ကုန်သို့ ရောက်လာခဲ့သည့်တိုင် မေမေ့အား ပေးမသိရဲခဲ့သေး ။ စားသောက်ဆိုင်ကြီး တစ်ခုမှာ နှစ်ရှည်လများ ခြေစုံ မတ်မတ်ရပ်ကာ အသားတွေ တုံးတစ်ခုတ်ထစ်ခဲ့ရသော ကိုလတ်သည် အပြန် လမ်းတစ်လျှောက် အစန့်သား လဲလျောင်းလျက်သား လိုက်ပါလာခဲ့ရတာ ဖြစ်ပါသည် ။ ခါးနာရာမှ အစပြုကာ အကြောညပ်သလိုလို စ,ဖြစ်တာဟု ကိုကိုကြီးက ဝေဝါးစွာ ဆိုလေလျှင် အထွေး ကတော့ ပူပန်ပျာယာ နှင့်တော့သည် ။ ကိုလတ်အား မေမေ နှင့် မတွေ့ခင် အထူးကုဆရာဝန်ကြီးများနှင့် တိုင်ပင်ပြသရန် ရန်ကုန်တွင် ရှိနေသော မမလေးက စီစဉ်နှင့်ရသည် ။

မမလေးတို့ ၊ အထွေးတို့က မောင်နှမတွေ ထဲမှာ ကိုလတ် ကိုသာ အတွယ်တာဆုံး ဖြစ်သည် ။ သူတို့၏ အနွံတာခံသူကလည်း ကိုလတ် သာပဲ မဟုတ်လား ။

ဖေဖေ တစ်ယောက် ထုံးဖိုလုပ်ငန်းကို နားလိုက်ပြီး နောက်ပိုင်း လယ်ယာလုပ်ငန်း အစပြုခဲ့လျှင် ထိုလယ်ပွဲအား ဦးစီးရသူမှာ ကိုလတ် သာ ဖြစ်ခဲ့သည် ။ ထိုအချိန်မှာ ကိုကိုကြီး နှင့် မမကြီး တို့က သူ့အိုးသူ့အိမ်နှင့် ဖြစ်နှင့်ကြပြီ ။

“ ငါးသလောက်ပိုက် တစ်ဖောင်လောက် လုပ်ပေးပါလား အဖေ ”

လယ်ယာလုပ်ငန်း ပါးချိန်တွေမှာ ခုနစ်စဆက်သော ငါးသလောက်ပိုက် တစ်ဖောင် ၊ လှေ တစ်စီးဖြင့် မြစ်လယ်မှာ စုန်ဆန်ကာ ပိုက်မျှောနေတတ် ပြန်တော့ပြီ ။ ငါး အရအမိ များ သော လရာသီတွေ ဆိုလျှင် လယ်လုပ်ချိန် ဖြစ်သော်လည်း ထွန်ပြေးငင်လိုက် ၊ ပိုက်ပြေးဆွဲလိုက်ဖြင့် တစ်ယောက်တည်း ပြေးလွှား လွန်းထိုးနေတော့တာဖြစ်သည် ။

ကိုလတ် တစ်ယောက် ပုဆိုးရေစို မခြောက်စတမ်း ပင်ပန်းတကြီး ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ကံမျက်နှာသာ မပေးခဲ့ပါပေ ။ ရာသီဥတုတွေ ဖောက်ပြန် ၊ မိုးလေ မမှန်သောကြောင့် စပါးအထွက် မကောင်းခဲ့တော့ လယ်စရိတ်မျှ မကျေ ။ မြစ်ထဲမှာသာ နေအိပ်တော့ကာ နေ့နေ့ညည ပိုက်တစ်ဖောင်ဖြင့် စုန်ဆန်သော်လည်း ငါးကဖြင့် အရုပ် ရေးယူရတော့ မလောက် ဖြစ်တော့သည် ။ ဆွဲလွဲချေးငှား ထားခဲ့ရသော အကြွေးငွေတို့ အတိုးပေါ်အတိုး ဆင့်ကာ ကိုလတ်၏ တံငါလှေကလေး လှော်ရင်း နှစ်လုပြီ ။

ဖေဖေက သူ ကျောခိုင်း စွန့်ခွာခဲ့ရာ ထုံးဖိုများဆီ လည်ပြန်ငေးသော်လည်း ရွာမှာ ထုံးဖိုတွေ တတိတိ ပြိုပျက်ခဲ့ပြီ ။ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်မှာ မဖောက်ထုံး ဈေးကွက်က ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ။ ဈေးကွက် ရှိနေလည်းပဲ ထုံးကျောက်ကုန်ကြမ်းက အလျင်လို မပေါများတော့ ။ ပြီး လောင်စာ ထင်းမီး အတွက် အားကိုးပြုခဲ့ရသော ဒီရေတောတွေလည်း ပြန်းတီးခဲ့ပြီ မဟုတ်လား ။ ထုံးဖုတ်ရာတွင် လောင်စာထင်းမီး အဖြစ် အသုံးပြုသော တယောပင်ကို အထွေးတို့ပင် ခုအခါ မမြင်ဖူးကြတော့ပြီ ။ ဗြူးပင် တစ်ပင်စ ၊ နှစ်ပင်စ တော့ လူတစ်ရပ် သာသာ အပင်ပြန်ပေါက်ကလေးတွေ ချောင်းကမ်းနံဘေးမှာ ကျဲကျဲပါးပါး မြင်ရတတ်ပါသေးသည် ။

“ ကိုလတ် အလုပ်သွား လုပ်မယ့်နေရာက အဝေးကြီးမှာတောင်လား ”

“ သိပ် မဝေးပါဘူး အထွေးရယ် ၊ ကိုလတ်က ပညာမတတ်တော့ အိမ်နဲ့ အဝေးကြီးခွဲပြီး အလုပ်လုပ်ရမှာပေါ့ ။ အထွေးလေးက အိမ်နဲ့ မခွဲချင်ရင် ပညာကို ကြိုးစားသင်ရမယ် သိလား ။ အလုပ် လုပ်ပြီး ပိုက်ဆံရရင် ကိုလတ် အထွေးလေးဖို့ ဂါဝန်လှလှ လေး ဝယ်ပို့လိုက်မယ်နော် ”

“ ကိုလတ်က ဘယ်တော့ ပြန်လာမှာလဲ ”

အဲသည်စဉ်က ကိုလတ် အထွေးကို ပြန်မဖြေခဲ့ဘူး ထင်သည် ။

•••••   •••••   •••••

“ ကိုလတ် တစ်ယောက် ရှိပေလို့ပဲ ” ဟု အနက်ရသော သံတူကြောင်းကွဲ စကားသည် အထွေးလေးတို့ မိသားစုကြား မှာ ရေလဲသုံးနေကျ ဝေါဟာ ရသာ ဖြစ်တော့သည် ။ ရွာမှာ အလယ်တန်း အောင်ပြီးနောက် အထွေးလေးအား မြို့မှာ ဘော်ဒါထားခဲ့သည့်နှစ်များတွင်လည်း ဖေဖေနှင့် မေမေတို့ အခွင့်သင့်သလို တစ်လှည့်စီ ရွတ်ခဲ့ကြဖူးသည် ။ မမကြီးတို့ လင်မယား ကိုလတ် နောက် လိုက်ကာ ကိုလတ်၏ အဆက်အသွယ်ဖြင့် အလုပ်ခွင် ဝင်လေလျှင် သားနှင့်သမီးကို မေမေ့လက် အပ်ရင်း ထိုစကားကိုပဲ တွင်တွင် ဆိုသွားခဲ့ကြသည် ။ ကိုကြီး လည်းပဲ ကိုလတ်က လှမ်းခေါ်သောကြောင့် မလှမ်းချင်သလို လှမ်းရောက်သွားကာ လုပ်ငန်းခွင် အဆင်ပြေ ၊ အိုးအိမ်သစ်နှင့် အခြေကျနေ ကြောင်း သတင်းစကားပါး ရင်း ကိုလတ်၏ ကျေးဇူးကို တရရ ဆိုခဲ့ဖူးသေးသည်ပဲ ။

မိသားစုဝင် အားလုံးကို မချမ်းသာသည့်တိုင် ပူပန်ပင် ပန်းခြင်းမှ လွတ်မြောက်အေး ငြိမ်းအောင် ဘဝ၏ နုပျိုချိန် အားလုံးအား ကိုလတ် စတေး ပေးဆပ်ခဲ့တာ အထွေးလေး လည်း နားလည်ပါရဲ့ ။ ကျေးဇူးတင်ပါရဲ့ ။ ဒါပေမဲ့ ကိုလတ်က ငွေကိုသာ အလျဉ်မီအောင် ပို့ပေးပေမဲ့ လူကိုယ် တိုင်ကျတော့ တစ်ခေါက် တစ်ကျင်းမျှ အိမ်ပြန်ချင်စိတ်ပင် ပါးလျခဲ့တော့ပြီထင့် ။

ဖေဖေ ဆုံးပါးခဲ့ချိန်က ကိုလတ် ပြန်လာသောအခါ အထွေးလေး ကတော့ ကိုလတ် အား မလွတ်တမ်းကျစ်ကျစ် ဖက်ကာ တရှိုက်ရှိုက်ငင်ငင် သည်းသည်းလှိုက်လှိုက် ငိုချပစ်ခဲ့လိုက်တာပင် ။ ဖေဖေ့ အရိပ် ကွယ်ခဲ့ပြီ ကိုလတ်ရဲ့ ။ ကိုလတ် ရှိရင်တော့ အထွေး အားမငယ်ပါဘူး ။ အထွေးတို့ နဲ့အတူ ပြန်လာနေပေးပါ ကိုလတ်ရယ် ဟု ပြောချင်ပေမဲ့ ကိုလတ် စိတ်မဖြောင့်အောင်တော့ ပြောမထွက်ခဲ့ပါ ။

ရွာမှာ ကိုယ့်အစ်မ အရွယ်တွေကို ချစ်ခင်တွယ်တာမိပြီ ဆိုလျှင် ကိုလတ်နှင့် အောင်သွယ်ပေးချင်မြဲ ။

“ အထွေးတို့ အစ်ကိုက ရှာမှ ရှားနော် ”

အမွှမ်းတင် ရတာလည်း မမောပန်းနိုင် ။

“ ရှင့်အစ်ကိုက ဒီတစ်သက် ပြန်လာဦးမှကိုး ”

ရုတ်တရက် ရင်ထဲနင့် သွားသော်လည်း ...

“ အစ်မ ချစ်အောင်နေရင် ကိုလတ်က ပြန်မလာဘဲ ဘယ်နေနိုင်မလဲ ”

အထွေးကရော ချစ်အောင် မနေတတ်ခဲ့လို့များ ကိုလတ် အိမ်ပြန် မလာတာလားဟုလည်း ဆက်စပ်တွေး မိသေးသည်ပင် ။ အထွေး လိမ်လိမ်မာမာနေပါတယ် ကိုလတ်ရဲ့ ။ မေမေ့ကို မေးကြည့်ပါလား ။

မမငယ် လိုလည်း အလုပ် အကြောင်းပြပြီး မြို့ပေါ်တက် ၊ အဆောင်နေကာ ရည်းစားတွေ ပွေလိမ်မရှုပ်ဘူးလေ ။ တူ ၊ တူမတွေနဲ့လည်း တည့်အောင် နေပါတယ် ။ အနွံတာခံ ပြုစုယုယပါတယ် ။ သူတို့ကိုလည်း ချစ်တယ် ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခါတလေတော့ ငြိုငြင်မိတာပေါ့ ။

“ ကိုကြီးတို့ ၊ မမကြီးတို့ ကတော့ အကြော့သား နေနိုင်ကြတယ်နော် ။ မေမေ့ခမျာ ဘုရားသွား ၊ ကျောင်းတက်ရ မယ့်အရွယ် အိုကြီးအိုမ ကျမှ မြေးတွဲလဲနဲ့ ဟွန်း ”

“ ငါတို့လည်း ကိုယ့်သား ကိုယ့်သမီးနဲ့ ရင်အုပ်မကွာ နေချင်တာပေါ့ အထွေးရယ် ။ မတတ်သာလို့ပါဟယ် ။ ကြိုးလည်း ကြိုးစားနေပါတယ် ”

ဟွန့် နို့ဖြတ်ပြီး ထားခဲ့သော အငယ်ကောင် ပိုတိုးချစ်တောင် ပထမတန်း တက်နေရပြီ ။ သူတို့မှာ ကြိုးစားတုန်း ။ အထွေး ဆက်ပြောလျှင် မျက်ရည်လွယ်သော မမကြီးတစ်ယောက် မျက်ရည်ရွှဲ ပုလဲခဦးတော့မည် ။ မေမေ ကတော့ ...

“ သာတယ် ၊ နာတယ် တွက်ရမယ့် သူတွေလား အထွေးရဲ့ ။ ကျုပ်မြေးတွေကို ထိန်းခွင့်ရလို့ ကျုပ်က ပိုတောင် ပျော်သေးတယ် ။ သူတို့လည်း ငွေမှန်မှန် ပို့ပေးနေကြတာပဲ မဟုတ်လား ”

“ သူတို့ ငွေပို့မှလား ။ ကိုလတ် ပို့ပေးနေတာပဲ ”

ဒါပေမဲ့ အထွေး ချစ်မြတ်အားကိုးသော ကိုလတ် လည်း အိမ်ထောင်ကျသွားခဲ့ပြီ ဆိုတာ သိရလျှင်တော့ အထွေး တစ်ယောက် အားငယ် ဝမ်းနည်းမိပြန်တာ ကိုလတ် ပို့လိုက်မည့် လစဉ်ထောက်ပံ့ငွေ ရောက်မလာမှာ စိုး၍ မဟုတ် ရပါ ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုလတ် အား ချစ်မြတ်လျှင် ကိုလတ် နှင့်ပတ်သက်ရာ မိန်းကလေး ကိုလည်း ဖိတ်ကြိုပျူငှာရမည် ၊ နွေးထွေးလှိုက်လှဲရမည်ဟုတော့ အထွေး နားလည်ပါ၏ ။

•••••   •••••   •••••

ကိုကြီး နှင့် မမကြီး၏ ယောက်ျားတို့က ကိုလတ်ကို ရန်ကုန်အထိ ပို့ပေးကြသည် ။ မမငယ်က အမေ့အိမ်သို့ ဆိုက် ဆိုက်မြိုက်မြိုက် ရောက်လာ နိုင်သည်အထိ တာဝန်ယူပေးသည် ။ သူတို့ အားလုံးလည်း ရောက်မဆိုက်ပင် အလုပ်ပြန် ဝင်ရန် နောက်လှည့်ပြန်ရန် ဖင်တကြွကြွ ရှိကြပြီ ။ ကိုလတ် တစ်ယောက်ကတော့ ဒရင်းဘက် ပေါ်မှာသာ လျောင်းစက် နေရချိန်တွေ များတော့သည် ။ ထိုင်နေလိုလျှင် လူအကူဖြင့် တွဲကူ ထူမပေးရသည် ။

အထွေး သာ သန်စွမ်းကျန်းမာသူ ဆိုလျှင်တော့ ကိုလတ်၏ ဝေယျာဝစ္စအလုပ် တို့ကို မညည်းမညူ လုပ်ကိုင် ပြုစု ပေးချင်ပါသည် ။ ကိုလတ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးအား အထွေး၏ လက်ပိန်ငေါငေါလေးတွေက ပွေ့ချီမ,ယူ နိုင်စွမ်း မရှိကြဘူးလေ ။ ထိုအခါ အမေ ဝင်ကူ ၊ တွဲမ ထူရလေလျှင် ကိုလတ် ခမျာ အမေ့အား အာနာအနေခက်ရပြန်တော့သည် ။ အထွေးကတော့ ယောက်မ အသစ်စက်စက်ကိုသာ မျက်စောင်းဝင့် ချင်မိတော့သည် ။

တကယ်ဆို ကိုလတ်၏ ဇနီးတစ်ယောက် အနေဖြင့် ကိုလတ်၏ ဝေယျာဝစ္စတို့ကို မျှကူ တာဝန်ယူသင့်သည်ဟု သူ့အသိမှာ မရှိဘူးလား ။ နံနက်လင်းလျှင် သူ့ကိုယ်သူ ကြော့ရော့ကော့ပျံအောင် ပြင်ဆင်ကာ ကိုလတ်အား ပီယဝါစာ နှုတ်စကားဖြင့် ကျီစယ်ကလူဖော်တော့ရပါသည် ။ ပြီး လျှင် ...

“ အလုပ် မရှိတော့ ပျင်းတယ်ကွာ ”

“ ရွာထဲ လျှောက်လည်ပါလား ။ ပိုတိုးချစ်တို့ မောင်နှမတွေကို အဖော် ခေါ်သွားလေ ”

ရွာထဲ လည်ရန် ဝေးလို့ ကိုလတ်အား သတင်းမေးမြန်း ရောက်လာကြသည့် အဆွေ အမျိုးများကိုပင် ပြုံးပြနှုတ် ဆက်ဖော် မရပေ ။ အရယ် အပြုံး ကင်းစွာ ငြိမ်သက် ကျောက်ရုပ်နှယ်သူမို့ နေ တတ်ပလေတယ် ။

“ သူက ဒီက ဓလေ့တွေ နဲ့လည်း စိမ်း ၊ ဘာသာစကားလည်း အခက်အခဲ ရှိတာကိုး ”

မေမေကတော့ ချွေးမ ဘက်သား ဖြစ်နေပြန်ပြီ ။ ဒါဆို အထွေးတို့ကို ကျတော့ရော ဘာကြောင့် ရင်းနှီးရောနှော မနေတာလဲ ။ တစ်အိမ်တည်း အတူ နေကြသူတွေ  အကြား သူ တစ်ယောက်တည်း ရှိနေ သလို သူမို့ တသီးတခြား နေတတ်သည် ။

ကိုလတ် ကတော့ သူ့ ဇနီးအတွက် ဇာတ်လမ်းတွဲတွေ အထပ်လိုက် မြို့ကနေ မှာဝယ်ပေးရှာသည် ။ မြန်မာစာတန်းမထိုးသော သူတို့ဇနီး မောင်နှံသာ နားလည်သည့် ဘာသာစကားပြော ဇာတ် လမ်းတွဲများသည် အထွေး လေးတို့ တူဝရီး ၊ သားအမိ တွေ အတွက်တော့ ခဏငယ်မျှ ရပ်ကြည့်ရုံနှင့်ပင် စိတ်ပျက် လွန်းလှပြီ ။

“ စကားသံတွေကလည်း ပျစ်ချွဲချွဲနဲ့ ။ ပြီး သံဘူးထဲ လောက်စာလုံးထည့် လောက်သလို ကလောက် လောက်လောက်ပဲ ကြားတယ် ။ နားထဲ ယားကျိကျိကြီး ”

အထွေးလေးတို့ တူဝရီး တစ်တွေကတော့ ကွယ်ရာမှာ ရယ်မောကြ ၊ ဟားကြမြဲပင် ။ သို့ပေမဲ့ ဆိုလာပြားခေါင်မိုး ပေါ်တင်ကာ အိမ်မီးလည်း လင်းစေပြီး တီဗွီကလေးရှေ့ မော့ငေးနိုင်ရုံရှိတာဖြစ်သည် ။ တီဗွီ ၊ အောက်စက်က တစ်စုံသာ ရှိသည်ကြောင့် သူတို့နှစ်ယောက်ကို ဦးစားပေးကာ အထွေးတို့ တစ်တွေခမျာတော့ တီဗွီငတ်ရတော့သည် ။

“ ဦးဦးလတ်ကလည်း ဘယ်လိုမိန်းမ ယူလာမှန်း မသိဘူး ”

ညစဉ် အိမ်လည်ကာ တီဗွီကြည့်ရသောကြောင့် တူ ၊ တူမများက မကျေနပ်ချင် ။

အထွေး ကတော့ သူတို့ထက် ဆိုးလေသည် ။ တတ်မှတ်သမျှ ဖွယ်ရာစုံလင်အောင် ပြင်ဆင်စီမံကာ ထမင်းပွဲရှေ့ ရောက် စီစဉ်ပေးပေမဲ့ ထမင်းဝိုင်း ထိုင်လေတိုင်း ဒေါ်ရွှေချော၏ မျက်နှာက မကြည်သာ ။ မျက်နှာ ညိုလက်စနှင့်ပင် ကိုလတ် အနားသို့ သွားကာ တီးတိုးတွတ်ထိုးပြန်တော့သည် ။

အထွေးတို့ ဆန္ဒကတော့ မကျန်းမာချိန်လေးမှာ ကိုလတ် အား စိတ်ချမ်းသာ ငြိမ်းချမ်း စေချင်ပါသည် ။ အခုတော့ သူက လူမမာအား မပြုစု သည့်အပြင် လူမမာကပင် သူ့ အား တစ်ပြန် ဖေးမချော့မော့ နေရပြန်တော့သည် ။

“ နင်တို့ ငါတို့ မျက်စိနဲ့တော့ ဘယ်အဆင်ပြေမလဲ ဟယ် ။ သူတို့ချင်းတော့ ချစ်ချစ်ခင်ခင် အဆင်ပြေနေတာပဲ မဟုတ်လား ။ ဒီမှာတော့ သူ လည်း သူ့အလုပ် ၊ ကိုယ်လည်း ကိုယ့်အလုပ်နဲ့ မျက်ပြူးဆန်ပျာ မအားကြရှာတော့ ခြေဆုပ်လက်နယ် မိသားစုဝတ္တရား ဆိုတာတွေလည်း ပါးလျားကုန်တော့တာပေါ့ ”

“ လူနာအတွက် အကူ မရတာ အထွေးက မပြောချင်ပါဘူး ။ အခုက သူ့ အတွက်တောင် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်နေသေးတာ ”

မမကြီး ကတော့ နေသည့် အခိုက် ၊ စားသည့် အခိုက် အဆင်ပြေအောင် နေရမယ်တဲ့ ။ မမလေး ကလည်း ...

“ နင်တို့ မသင့်မြတ်ရင် ကိုလတ်ပဲ စိတ်ညစ်ရမှာပေါ့ ”

“ အထွေးတို့က သင့်မြတ်အောင် နေပါတယ် ။ အခုလည်း သူ့ကို ငြိုငြင်နေတာ တော့ မဟုတ်ပါဘူး ။ အဖြစ် ကိုသာ ဘဝင်မကျလွန်းလို့ပါ ”

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုလတ် ကိုတော့ စိတ်ချမ်းသာစေချင် မိပါသည် ။ ကိုလတ် တစ် ယောက် တဖြည်းဖြည်း ထိုင် နိုင် ၊ ထနိုင်လာ ၊ အိမ်ပေါ်မှာ အလူမီနီယံ တောင်ဝှေးကလေးနှင့် လမ်းစမ်းလျှောက်လာနိုင်ခဲ့တော့ အားလုံး ပျော်ရွှင်ကြည်နူးကြရပါသည် ။

•••••   •••••   •••••

ကိုလတ်၏ သဘောအတိုင်း ဆိုလျှင်တော့ မေမေ့အိမ်မှာ ကြာကြာရှည်ရှည် နားနေချင်ပေဦးမည် ။ သို့သော် ကိုလတ်၏ ဇနီးချောကတော့ ဒီတစ်ခေါက် ရန်ကုန်ကို အသွား ၊ ဆေးပြကာ သောက်ဆေးယူ ၊ လေ့ကျင့်ခန်း အတွက် ညွှန်ကြားချက်တွေ မှတ်သား ကာ အိမ်မှ တစ်ပါတည်း ထွက်ခွာရန် စီစဉ်ထားနှင့်ပြီ ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုလတ်သည် အထွေးတို့နှင့် တစ်ယောက်ဦးခေါင်း တစ်ယောက် နင်းကာ လူဖြစ်ဆင်းသက်လာကြသော်လည်း သူစိမ်း ဖက်လာချိန်မှာတော့ ဆိုင်သာဆိုင် လျက် မပိုင်တော့မှန်း နားလည် နိုင်ပါ၏ ။ သို့ပေမဲ့ ...

“ အထွေးရဲ့ လက်ကလေးတွေက အရိုး ပါမလာတော့ အမှတ်မဲ့ ထိမိကိုင်မိရင် ပျော့အိအိနဲ့မို့ အသည်းယားလို့တဲ့ ”

ကွယ်ရာ ပြောစကားကို အထွေး၏ နားသို့ အရောက် ပိုတိုးချစ် မှ တစ်ဆင့် သယ်လာ ပေးသူဟာ မမကြီး လား ၊ မမငယ် လား ။ ကိုလတ် မဟုတ်တာတော့ သေချာပါသည် ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အထွေး အဖို့တော့ သည်လို စကား ၊ သည်အတွေ့အကြုံမျိုးက ရိုးလှပါပြီ ။ မရိုးနိုင်တာကတော့ ရှက်ကြောက် နာကျင် မဖြစ်ရဘူးဟု မိမိ ကိုယ်ကို သတိပေး ၊ အား တင်းနေရင်းမှ တလှိုက်လှိုက် ကြေကွဲဆို့နစ် လာရခြင်းပင် ။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူမှ မသိ ၊ မရိပ်မိအောင် ကျိတ်ငိုရခြင်းမျိုးကို အထွေးက ကျွမ်းကျင်ပြီးသားလည်း ဖြစ်သေးသည် ။ ဒါဆို အထွေး တစ်ယောက် သူ သိမှတ်တတ်စွမ်းသမျှ နိစ္စဓူဝ ချက်ပြုတ်ကျွေးမွေးနေခဲ့တာတွေ အတွက်ရော သူ စိတ် သန့်သန့်နဲ့ မျိုကျခဲ့ရဲ့လား ။

သည်စဉ်က ကိုလတ် နှင့် နှစ်ကိုယ်ကြား တွတ်ထိုးသော စကားထဲမှာ ပြန်ချင်တယ် လိုလို ၊ အန်ချင်တယ် လိုလို မသဲမကွဲ နားစွန်နားဖျား ကြားဖူးတာလည်း သတိရသည် ။

“ ငါလည်း အရင်လို မဟုတ်တော့ဘူး ။ နည်းနည်း လှုပ်ရင် မောဆာဆာကြီး ။ ခေတ်ကာလ သားသမီးတွေ ကလည်း နည်းနည်းမှ ပြော ကောင်းတာတွေ မဟုတ်ဘူး ။ အထွေးသာ မရှိရင် နင်တို့သားသမီးတွေကို ငါ ဘယ်လို တာဝန်ယူနိုင်မလဲ ”

အမေ့ထံမှ လက်လှမ်းလာသော ဖုန်းကို အထွေးက နားမှာ ကပ်လိုက်လျှင် မမကြီး က ...

“ ကိုကြီးရော ၊ ကိုလတ် တို့စုံတွဲရော ရောက်နေကြတာလေ ။ နင် ကိုလတ်နဲ့ ပြောလိုက်ဦး ”

“ ကိုလတ် နေကောင်းပြီလား ” ဟု မေးရင်း အထွေး၏ အသံကလေး တိမ်ဝင်သွားရကာ နှုတ်ခမ်းကို နာနာဖိကိုက်လျက် အသံတိတ် ကျိတ်ရှိုက်မိလျှင် ကိုယ်ကလေးက သိမ့်သိမ့်တုန်နေပြန်သည် ။

“ အထွေးလေး ပင်ပန်းနေပြီလား ။ ရွာကျောင်းမှာ လုပ်အားပေး ဆရာမ ဝင်လုပ်နေတယ်ဆို ။ စာသင်ရတာရော အဆင်ပြေလား ”

“ ဟုတ် ”

အထွေးက စာသင်ကောင်းတယ်လို့တော့ ပြောကြတာပဲ ကိုလတ်ရဲ့ ။ တချို့ ကျောင်းသားတွေကတော့ အထွေးရဲ့ လက်ချောင်းက လေးတွေကို ကြောက်လို့တဲ့ ။ ရွှတ်နောက်နောက် ကျောင်းသားတွေကတော့ ဝှိုက်ဘုတ်မှာ အထွေး စာရေးရင် တီးတိုး ရယ်ပွဲဖွဲ့ကြပြန်ရော ။ ဘာပဲ ဖြစ်ဖြစ် သူတို့ အားလုံး အထွေးကို ချစ်လာအောင် ၊ အထွေးရဲ့ သင်ကြားမှုကို လက်ခံလာအောင် အထွေး ကြိုးစားနိုင်ပါတယ် ။ ဒါပေမဲ့ ...

“ ဒီမှာ အထွေး နဲ့ စကားပြောချင်လို့တဲ့ ။ ဘယ်သူဖြစ် မယ် ထင်သလဲ ” ဟူသော ကိုလတ်၏ စကားအဆုံးမှာ ...

“ ဟဲလို အထွေးလေး ရေ ။ သတိရနေပါတယ် ” ဟူသည့် ချွဲချွဲအီအီ မပီကလာ စကားသံကို အထွေး တစ်ယောက် ရူးမိုက်စွာ စောင့်လင့် နားစွင့်နေမိသော်လည်း တစ်ဖက်မှ ဖုန်းချသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည် ။

⎕ သတိုး
📖ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း   
     နိုဝင်ဘာ ၊ ၂၀၁၇

အို ... ဒီပရက်ရှင်

 

❝ အို ... ဒီပရက်ရှင် ❞
    ( ရွှေကူမေနှင်း )

အင်္ဂလိပ်လိုတော့ ‘ ဒီပရက်ရှင် ’ ဟု ခေါ်ကြသည် ။ မြန်မာလိုမူ အထွေထွေအရပ်ရပ် စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းသော ရောဂါ ဆိုလား ။

ဖြစ်ချင်တာ မဖြစ်ရသော ဒုက္ခ ။

မဖြစ်ချင်တာ ဖြစ်ရသော ဒုက္ခ ။

သည်ဒုက္ခတွေ ကြားက ပြေးမထွက်နိုင်သော အဖြစ် ။ သည်အဖြစ်ကို မလိုလားဘဲလျက် ဇက်စဉ်း၍ ခံနေရသော ဘဝ ။ အားလုံးကို ခြုံလိုက်သောအခါ ဒီပရက်ရှင် ဝင်နေပြီဟု ကင်ပွန်းတပ်ကြလေသည် ။

သည် ‘ ဒီပရက်ရှင်ကြီး ’ က တစ်ခုပဲ တောင်းဆို၏ ။ ‘ သေခြင်း ’ ကို တောင်းဆိုနေလေသည် ။

စင်စစ် သေခြင်းကို တောင်းဆိုသည် ဆိုခြင်းမှာ ဘဝကို မတွယ်တာတော့ခြင်းပင် ဖြစ်၏ ။ လူ့ အဖြစ်မှာ လူ့ ဘဝ ကို မတွယ်တာတော့ဘူး ဆိုမှဖြင့် လူ့ဘဝ၌ ရပ်တည်နေရသော အချိန်တွေသည် အရသာ မရှိတော့ပြီ ။

စားရတာလည်း အရသာ မရှိ ။

နေရတာလည်း အရသာ မရှိ ။

အိပ်ရတာလည်း အရသာ မရှိ ။

စကားပြောရတာလည်း အရသာ မရှိ ။

လူသည် ပကတိ အေးစက်စက် ။

ကြာသော် အသွေးတို့ ဆုတ်ယုတ်၏ ။ အသားတို့ လျော့ပါး၏ ။ အဆီတို့ ခန်းခြောက်လေသည် ။

ဆယ့်ငါးပေါင် ဆိုသော အသွေးအသားတို့သည် ခန္ဓာကိုယ်ပေါ် မှ ယိုစီး ပျောက်ကွယ်ခဲ့လေပြီ ။

မနှမြောချေ ။ စဉ်းငယ်မျှ မနှမြော ။ တသခြင်းမရှိ ။

“ သေရင် အေးတာပဲ ”

တင်တင် ရောက်လာသည် ။

ပူပြင်းသော နွေရာသီ နေ့ တစ်နေ့ ။ အိမ်အောက်ခြေ မြေပြင်၌ သင်ဖျာခင်း၍ လူးလှိမ့်နေစဉ် တင်တင် ရောက်လာ၏ ။

“ ဟင် ... တင်တင် ”

အာမေဍိတ်ကို မဟတဟ ပြုနိုင်ခဲ့၏ ။

မျက်လုံးများကို ပွတ်၍ မကြည့်ဖြစ် ။ မှုန်ရီ မှေးမှိန်စွာမျှ တင်တင့် ကို ငေးကြည့်မိသည် ။

“ ထိုင်ပါဦး ” ဟု မဖိတ်ခေါ် မိချေ ။

အနားမှာ ထိုင်ချ လိုက်သော တင်တင့် ကို ခပ်ကြောင်ကြောင်ပင် ကြည့်နေလိုက်သည် ။

တင်တင် သည် ကိုယ့်ကို ကြင်နာစွာ ကြည့်နေ၏ ။ သူ့မျက်လုံးများမှာ အရောင် မလက်တော့ သော်လည်း ကရုဏာရိပ်များကိုမူ မြင်ရသည် ။ တင်တင့် နဖူးမှာ အရေးအကြောင်းတို့ ထင်နေသည် ။ သူ့ ပါးရေများ လျော့ရဲကာ မေးရိုးက ငေါချင်သလို ဖြစ်နေသည် ။ တင်တင် ရုပ် ကျခဲ့ပြီ ။

အနှစ် လေးဆယ်ကျော် ...

လေးဆယ်ကျော် ဆိုသော နှစ်ကာလများ အတွင်း လူသား တစ်ဦး၏ ပျိုမြစ်မှုများ ၊ လန်းဆန်းမှုများ ၊ တက်ကြွမှုများသည် လက်ပန်းကျခဲ့ကြချေပြီ ။ ကိုယ်နှင့် ကစားဖော် ကစားဖက် တစ်ဦးကို ကြည့်ရင်း ...

“ ငါလည်း ဤသို့ပါတကား ” ဟု စိတ်ပျက်မိသည် ။ မှန် မကြည့်ဖြစ်သည်မှာ ကြာပြီလေ ၊ ဘာလုပ်မလဲ ။ မပြည့်ဖြိုးတော့သော မျက်နှာ ၊ မပြောင်လက် တော့သော မျက်လုံး ၊ မစိုပြည်တော့သော နှုတ်ခမ်းများကို မမြင်ရလေ ကောင်းလေ မဟုတ်လား ။

“ နင် ပိန်လိုက်တာဟယ် ”

တင်တင် က ဦးနှင့်အောင် ဆိုလေသည် ။

“ ပိန် ဘာဖြစ်လဲ ၊ သေတောင် သေရဦးမှာ ”

ထထိုင်ရင်း သူ့ကို ဘုတော လိုက်၏ ။ ခုမှ ရောက်လာသူ ငယ်သူငယ်ချင်းကို ဘုပြောလိုက်ရသည့် အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်မမြင် ။ ပြောချင်တာ ပြောလိုက်ရသည့် အတွက် ရင်ချောင် သွားသည် ။

“ ဘယ်တုန်းက ရန်ကုန် ရောက်လဲ ”

စကားလွှဲပြီး ပြောတော့ သူ ပြုံးသည် ။

“ တစ်ပတ် ရှိပြီ ”

“ ဒါနဲ့များ ခုမှ ငါ့ဆီ လာရလား ”

“ ဘုရားတွေ လျှောက်ဖူး နေတာ ”

“ ဘယ်တော့ နိဗ္ဗာန် သွားမှာလဲ ”

သူ ရယ်သည် ။ သူ့ကို ပြန်ရယ် မပြဘဲ အနားမှာ ရှိသော မြေဆေးလိပ်ခွက် ထဲမှ မညှိရသေးသော ဆေးပေါ့လိပ်ကို ကောက်ယူ လိုက်သည် ။ အစီခံကို လက်ညှိုးနှင့် ခြစ် ၊ ထိပ်ဘက်မှ မှုတ်၍ အမှုန်ထုတ်ပစ်ပြီးမှ သစ်သားမီးခြစ်ကို ခြစ်သည် ။ တစ်ဆံ မတောက် ၊ နှစ်ဆံ မတောက် ။ တတိယမြောက်မှ မီး တောက်သည် ။ ကိုယ့် မျက်နှာ ဘယ်လို နေမည်လဲ ကိုယ့်ဘာသာ သိ၏ ။

“ နင်ကလည်း ဒေါသ ကြီးတုန်းကိုး ”

တင်တင် က ရယ်ရယ်မောမော ပြောပြန်သည် ။

“ အားလုံးကို ဒေါသဖြစ် နေတယ် ”

ဒါပဲ ပြန်ပြောပြီး ဆေးလိပ် ကို ဖွာ၏ ။

“ အရင် ငါ ဆေးလိပ် သောက်တုန်းက နင် ကန့်ကွက်တယ် ။ အခု ငါ မသောက်တော့ဘူး ၊ နင် သောက်နေတယ် ”

တင်တင် က အင်္ကျီရင်ဘတ်ကို ဆွဲဖွင့်ကာ လေဝင်အောင် လုပ်ရင်း ဆို၏ ။ သူ့ကို ယပ်တောင် ယူပေးဖို့ သတိရသော်လည်း အနား မှာ ယပ်တောင် မရှိသဖြင့် မသိချင်ယောင် ဆောင်နေလိုက်သည် ။

“ ဆေးလိပ်ထဲမှာ အဆိပ်တွေပါပြီး အဆိပ်ငွေ့ ရှူမိပြီး သေသွားရင်လည်း အေးတာပဲ ”

သူ ဘာမှ ပြန်မပြောတော့ ။ ကိုယ့်ကို ငေးကြည့်နေသည် ။

“ လူ့ ဘဝ ဆိုတာ အလကားပဲ ၊ ကြာကြာ နေရလေ ဒုက္ခများလေပဲ ။ ပွဲထဲက ပြောသလို စောစော သေရင် စောစော အိပ်ရတယ်ဆိုတာ တကယ် မှန်တာ ”

“ နင့် သားအတွက် နင် အသက် ရှင်ရဦးမှာပေါ့ ”

သူ စဉ်းစဉ်းစားစား ပြောလာသည် ။

“ ကိစ္စ မရှိပါဘူး ၊ ငါ့ အမေ သေသွားတော့ ငါ ဒီလိုပဲ နေရတာပဲ ”

သူ သက်ပြင်းချသည် ။

“ နင် ဒီလောက် ပျော့ညံ့လိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ခဲ့ဘူး ၊ ငယ်ငယ်က နင် သိပ်ထက်မြက်တာ ။ ဘယ် ပြိုင်ပွဲမှ နင် မရှုံးဖူးဘူးလေ ”

သူ့ ကို ကြီးကြီးကျယ်ကျယ်တွေ လာမပြောနဲ့ဟု ပြန်ပြောမည် ပြုပြီးမှ မပြောဖြစ် ။

“ ငယ်ငယ်က သိပ်ထက် မြက်တာဆိုပဲ ”

ရယ်ဖို့ပင် ကောင်း သေးသည် ။ စာမေးပွဲ တစ်ခါမှ မကျတာကို ထက်မြက် သတဲ့လား ၊ အလုပ်တွေ တစ်ခုပြီး တစ်ခု ရတာကို ထက်မြက် သတဲ့လား ၊ မိသားစု အရေးအခင်းများကို အတတ်လုပ် ဖြေရှင်း ပေးခဲ့ခြင်းကို ထက် မြက်သတဲ့လား ။ ခု ကိုယ့် မိသားစု အရေးကို မဖြေရှင်းနိုင်သော လူ ။

ဒါ အလကား လူပေါ့ ။

ကိုယ့် မိသားစု ကွက်ကွက်လေးကိုပင် ပြည့်ဝအောင် မစွမ်းဆောင်နိုင်သောလူ လူပိုပေါ့ ။

“ တို့ ငယ်ငယ်က ရေနစ်တော့လေ ”

တင်တင် က ရယ်ရယ်မောမော ပြောသည် ။

“ အဲဒီတုန်းက ငါ လောဘ ကြီးတာပါ ။ နင် ငါ့ရှေ့ ရောက်မှာကို မခံနိုင်ဘူး ။ ရေကူးပြိုင်တိုင်း ငါပဲ နိုင်နေကျဟာကို အဲဒီနေ့က နင် ငါ့ရှေ့နား ရောက်တော့ မရောက်အောင် ခြေထောက်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်တာ နှစ်ယောက်စလုံး ရေနစ်ရော ။ နင့် အမေ လာကယ်လို့ ရှင် တာ ၊ ငါ အတော် မကောင်းတာပဲ ”

“ ကလေးကိုးဟယ် ”

တင်တင် ခွင့်လွှတ်ဆဲ ။

“ ရော့ ... နင် စားဖို့ များများတော့ မပါဘူး ”

သူ့ကြွပ်ကြွပ်အိတ်ထဲမှ တရုတ်ဆီးသီးတွေ ထုတ် သည် ။ ငယ်ငယ်တုန်းက ဆိုလျှင် အပင်ပေါ် မှာပဲ ခူးစားနေကျ ၊ တစ်လုံး ယူစားသည် ။ ချိုသော အရသာကို မရချေ ။ အရသာ မရှိပြီ ဆိုတော့ တရုတ်ဆီးသီးလည်း အရသာ မရှိတော့ ။

“ ဘာ စားစား အရသာ မရှိဘူး ”

စိတ်ပျက်စွာ ပြောမိ၏ ။

ဘုရားဖူး လျှောက်လည် နိုင်သော တင်တင့် ကို လည်း အံ့သြသလို မနာလို သလို ဖြစ်သည် ။

ငါ စိတ်ပျက် နေချိန်မှာ သူ က ဘာလို့ စိတ်မပျက်သေးတာလဲ ။ ပြောရမည် ဆို ကိုယ်က အစစ သူ့ ထက် ကျောခဲ့သည်ချည်း ။ ကျောင်းနေစဉ် ကိုယ် က နှစ်သစ်မှာ တစ်တန်း တက်ခဲ့ပြီး သူက နှစ်စဉ် စာမေးပွဲကျခဲ့၏ ။ ကိုယ် ဆယ်တန်း အောင်သော နှစ်မှာမှ သူက ခြောက်တန်း လား ရောက်သည် ။ ခုနစ်တန်း အစိုးရစစ်ကို သူ ဘယ်လိုမှ မအောင်နိုင်ခဲ့ ။

အဖျင်း ၊ အပျော့ အဖြစ် တင်တင့် ကို ကျီစယ်ခဲ့စမြဲ ။

“ နင့် သားကော ”

သူသည် သား တစ်ယောက် ရပြီး အိမ်ထောင်ပျက်ခဲ့သူ ဖြစ်၏ ။

“ အလုပ် ဝင်နေပြီ ၊ အခု ဘုရားဖူးလာတော့ ငွေ တစ်ရာ ပေး လိုက်သေးတယ် ”

“ တယ် ဟုတ်ပါလား ၊ အိမ်ထောင်ကော ထပ်မပြုတော့ဘူးလား ”

“ ဘာလုပ် မလဲဟယ် ၊ ငါ ရှာစားနိုင်သားပဲ ”

သူ့ကို ပြန်မကြည့်ဖြစ် ၊ အိမ်ထောင်ပြုခြင်းနှင့် ရှာ စားနိုင်ခြင်း အကြောင်းကို ဝေဝါးစွာ တွေးနေမိသည် ။ ခုနစ်တန်းနှစ်မှာ သူ ယောက်ျားနောက် လိုက် ပြေးသည် ။ ကလေး တစ်ယောက် ရသည် ။ လင်မယား အဆင်မပြေ ဖြစ်ပြီး ကွဲသည် ။ မိဘများ ဆုံးသည် ။ ဈေးရောင်းစားသည်ဟု အဝေးသတင်းများ အဖြစ် သိထားခဲ့ရ၏ ။ ပညာ မသင်ခဲ့သဖြင့် အားကိုးရာ မဲ့သော ဘဝမှာ သူ အားငယ်နေလိမ့်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့သည် ။ ခုတော့ သူက ခပ်အေးအေး ။ ဘုရားတွေများ လည်ဖူးနေလေသည် ။

“ သူငယ်ချင်းရဲ့ လောကကြီးမှာ အရေးအကြီးဆုံးက စားချင်တာ စားနိုင်ဖို့ပဲကွ ”

သူ ပြောတာ ဟုတ်ရဲ့လားဟု ကိုယ့်ဘာသာ ပြန်တွေးကြည့်၏ ။ အတွေး ထဲမှာ အချက်အလက်တွေက ဝေဝါးဆဲ ။

“ နင် တစ်ယောက်တည်း ရောင်းဝယ် စားရတော့ စိတ်ထဲ အားမငယ်ဘူးလား ”

မေးသင့်မှန်း မသိ ၊ မမေးသင့်မှန်း မသိ မေးတော့ မေးလိုက်ပြီ ။

အမှန်စင်စစ် ကိုယ် အားငယ်နေမှု အတွက် သေဖော်သေဖက် ညှိမှန်း ကိုယ့်ဘာသာ သိသည် ။ ငါ အားငယ်နေတယ် ၊ သူဆို ပိုပြီး အားငယ်သင့်တာပေါ့ ။

သူ ခေါင်းခါလေသည် ။

“ ဝမ်းနည်းတာတို့ ၊ အားငယ်တာတို့ကို သတိမရဘူး ။ ပင်ပန်းတယ်တဲ့ ။ အဲ ... လူ ပေါ့လေ ။ လူ ပင်ပန်းတယ် ၊ စိတ်တော့ သိပ် မပင်ပန်းပါဘူး ။ ဘာလို့လဲ ဆိုတော့ ဥပမာ ဟယ် မြို့က ဈေးမှာ ငါးလေးတွေဝယ်တယ် တစ်ဆယ်သား သုံးကျပ် ၊ တစ်ပိဿာလုံး ယူတော့ အစိတ် ။ အဲဒါ တစ်ပိဿာ ဝယ်လိုက် ၊ ဆားလေး နယ်တာ ကျတော့ တစ်ဆယ်သားကို ဆန် တစ်ပြည်နဲ့ လဲတာ ၊ တောမှာ ပိုက်ဆံ မသုံးဘူး ။ ကဲ ... တစ်ဆယ်သား ဆန်တစ်ပြည် ဆိုတော့ အဲဒီ ဆန် မြို့သယ်လာ တစ်ပြည်ကို ခုနစ်ကျပ် ၊ နည်းနည်း ကျေရင် ခြောက်ကျပ် ပြေးမလွတ်ဘူး ။ ကဲ ... ငါးမှာလည်း မြတ် ၊ ဆန်မှာလည်း မြတ် ဘာပူစရာရှိလဲ ”

သူ တွက်ပြသည်ကို ငြိမ်ပြီး နားထောင်နေမိ၏ ။

“ နေ့တိုင်း ဈေးရောင်း ၊ နေ့တိုင်း စားစရာ မပူရဘူး ။ ဒီတော့ စိတ်မပင်ပန်းဘူး ၊ ပြီးရောပေါ့ ”

“ နေပါဦး ၊ သွားရတဲ့ ခရီးက ဆယ်မိုင်လောက် ရှိတာ ဟုတ်လား ”

“ ကားတွေ ရှိနေပြီလေ ၊ ဒါပေမဲ့ ကားခက ငါးကျပ် ၊ အသွားအပြန် တစ်ဆယ် ။ ဒီတော့ ဘယ် တစ်ဆယ်ပေး မလဲ စက်ဘီးနဲ့ သွားတယ် ”

“ ဟင် ... ဆယ်မိုင်ကို နင် စက်ဘီး စီးတယ် ”

“ အေးပေါ့ ၊ အမေတို့ ခေတ်က ခြေလျင် သွားကြတာ ဟုတ်လား ”

“ အဖော် ပါသေးလား ”

“ ငါ တစ်ယောက်တည်းပေါ့ ”

“ ဟယ် ”

သူ့ကို အထူးအဆန်း သဖွယ် ကြည့်မိ၏ ။ နေလောင်ထားသော သူ့ နဖူးပြင်မှာ အရေးအကြောင်းများ တင်း နေသည် ။ နှုက်ခမ်းများကတော့ ခပ်ပြုံးပြုံး ။

“ တောလမ်းကြီး မဟုတ်လား ”

“ အေးပေါ့ ၊ ရွာတွေတော့ ရှိတာပေါ့ ”

“ နင် မကြောက်ဘူးနော် ”

သူ ရယ်လေသည် ။

သူ လက်ဖဝါး နှစ်ဖက်ကို ပွတ်ရင်း..

“ တစ်ခါ တစ်ခါတော့ ကြောက်တာပေါ့ ၊ ဒါပေမဲ့ ဟန် ကိုယ့်ဖို့ ဆိုတဲ့ စကား ရှိတယ် မဟုတ်လား ။ တစ်ခါတလေ ဈေးရောင်းလို့ အပြန် စက်ဘီး ကယ်ရီယာမှာလည်း ဆန်အိတ်နဲ့ ၊ ရှေ့လက်ကိုင် မှာလည်း တိုးလိုးတွဲလွဲနဲ့ပေါ့ ။ ခရေပင်လမ်းဆုံ ဆိုတဲ့ နေရာမှာ လူပြတ်တယ် ။ လုတတ် ယက်တတ်တယ် ။ အဲဒီ နားမှာ စက်ဘီးက ဘီးပေါက်ရော ။ ဒီအခါမှပဲ ငါ့ ရှေ့နားမှာ ယောက်ျား သုံးယောက် ချုံကွယ်က ထွက်လာကြရော ”

သူ ခဏ နားနေတုန်း ကိုယ်က ကြက်သီးဖြာနေ၏ ။

“ ဘာပြော ကောင်းမလဲ ကြောက်တာပေါ့ ၊ ဒါပေမဲ့ ကြောက်တာကို မပြရဲဘူး ။ စက်ဘီးကို မှန်မှန် တွန်းရင်း သီချင်းညည်း သလိုလို လုပ်ပြရတယ် ”

“ ဖြစ်ရလေဟယ် ”

“ သူတို့ကလည်း ငါ့ ကို တကြည့်ကြည့် ၊ သူတို့ ကိုယ်ကို ကြည့် တော့ ဓားလွယ်တွေ ကိုယ်စီနဲ့ ”

“ ဘုရား … ဘုရား ”

“ ငါလည်း ဇောချွေးတွေ လည်း ပြန်ပြီပေါ့ ၊ ထွက်ပြေးလို့လည်း မရ ။ ပြောရမယ် ဆို သုံးယောက် နဲ့ တစ်ယောက် ပြီး သူတို့က ယောက်ျားလည်းဖြစ် ၊ လက်နက်လည်းပါ ”

“ အင်းပေါ့ ”

“ နို့ပေတဲ့ ခုန ပြောသလို ကိုယ်က ဘာမှ မသိသလို သူတို့ကို ဘယ်လိုမှ မသင်္ကာဖြစ်ပုံ မပြဘဲ ပြုံး ပြပြီး အစ်ကိုတို့ ဘာဖြစ်နေကြတာလဲလို့ မေးလိုက်တယ် ”

“ အလိုလေး .. ”

“ အဲဒီတော့ သူတို့က ကျွဲ ပျောက်လို့တဲ့ ”

“ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ပဲလား ”

“ ခပ်တည်တည်ပဲ ၊ ဒါနဲ့ ကိုယ်က အံမယ် ... ဒီလို ဆိုရင် နေဦး ... ဒီနေ့ ဘာနေ့ပါလိမ့် ဆိုတော့ တနင်္ဂနွေနေ့ တဲ့ ”

“ အင်း .... ”

“ အဲ ... တနင်္ဂနွေ နော် ၊ ခု ဘယ်အချိန် ရှိပလဲ ဆိုတော့ နာရီတော့ တစ်ယောက်မှ မပါကြဘူး ။ နေကို ကြည့်ပြီး နေညိုစ ပြုပြီ ဆိုတော့ ဟာ ... အစ်ကိုတို့ရေ ဘာမှ မပူနဲ့ ၊ အစ်ကိုတို့ ကျွဲ မသေဘူး ။ ပြန်တွေ့မယ် ၊ တစ်နေရာမှာ နယ်လွန်ပြီး ချုပ်ခံထားရတာ ဖြစ်မယ် ။ ဟိုဘက် ရွာမှာ သွားမေး ၊ သေချာပေါက် ပြန်တွေ့ စေရမယ်လို့ ပြောလိုက်တယ် ”

“ အင်္ဂဝိဇ္ဇာ ပေါ့လေ ”

“ ခပ်တည်တည်နဲ့ ဖြန်းရတာပေါ့ ။ ဒီလူတွေကလည်း ယုံသွားကြရောကွဲ့ ”

“ တကယ် ကျွဲ ပျောက်တာလား ”

“ ဟုတ်မှာပေါ့ ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွဲ ရှာရင်း တောထဲမှာ မိန်းမ တွေ့တာ ချမ်းသာပေးချင်မှ ပေးမယ် မဟုတ် လား ။ ငါ့ မှာ ချက်ချင်း ဗေဒင် တတ်ချင်ယောင် ဆောင်လိုက်တော့ လန့်သွားတယ် ထင်ပါရဲ့ ။ စောစောကလို တကြည့်ကြည့် မလုပ်တော့ဘူး ။ ကျေးဇူးပါပဲ ဆိုပြီး တခြား ရွာဘက် ထွက်သွားကြရော ”

ရယ်နေသော သူ့ မျက်နှာကို ငေးကြည့်မိသည် ။

နေလောင်သော ပါးပြင် ၊ လေတိုက်ထားသော ဆံပင် ။

ဆင်းရဲပင်ပန်းစွာ ရုန်းကန် လှုပ်ရှားသော ခြေထောက်များ ။

သူတို့သည် ...

အရိပ်ထဲ လှိမ့်အိပ်ရင်း ဒီပရက်ရှင်ကြီးကို ဖိတ်ခေါ်နေသည့် ကိုယ့် အသွေးအသားများထက် ကြီးကျယ် မြင့်မြတ်ကြပါကလား ။

သူသည် ...

ခုနစ်တန်း အောင်အောင် မဖြေနိုင်ခဲ့သော်လည်း ဘဝတိုက်ပွဲထဲ မှာကား လက်နက်ကောင်းကို စွဲကိုင်နိုင်သူပါတကား ။

ကိုယ်သည် ...

သူ့နှယ် လက်နက် တပ်ဆင်နိုင်ဖို့ အများကြီး ကြိုးစားရဦးမည် ။

ပထမဦးစွာ ...

ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကိုယ်ခံအား လျော့နည်းစေသော ဒီပရက်ရှင်ကြီးကို တိုက်ထုတ်ရဦးမည် ။

အို ... အသင် ဒီပရက်ရှင် ...

ငါ့ ထံမှ ခွာလေတော့ ...  ။

သင့်အား ငါ လက်မခံ ။

သွားပေတော့ ။

သွားပေတော့ ...  ။

⎕  ရွှေကူမေနှင်း
📖 ရွှေဝတ္ထုစဉ်
      ၁၉၈၇ ၊ အောက်တိုဘာလ

ရွှေနာရီ

 

❝ ရွှေနာရီ ❞
( ပီမိုးနင်း )

( အောက်ပါဝတ္ထုသည် မြန်မာပြည်၌ မပေါ်ဖူးသေးသော ဉာဏ်စမ်းဝတ္ထုဆန်း ဖြစ်သဖြင့် အထူးသတိနှင့် စဉ်းစား၍ ဖတ်ကြရန် ထည့်သွင်းလိုက်သည် ။ )

ဝင်းထိန်တောက်ပ မှန်ဗီရိုတွေ ၊ လက်ပြောင်သော စားပွဲတွေ ၊ ကုလားထိုင်တွေ ပန်းမျိုးစုံ ကြဲ၍ ထားသည့်နှင့်တူသော ကော်ဇောကြီးတွေနှင့် ဆင့်လျက် ခမ်းနားကြီးကျယ်စွာ ပြင်ဆင်၍ ထားသော အခန်းကြီးထဲသို့ မေမေကြင် သည် အားငယ်ငယ်နှင့် ဝင်ရောက်၍ သွားလေ၏ ။ မှန်တံခါးကြီးကို လွန်၍ သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်တည်း စိတ်ကို မနိုင်သလို ချီတုံချတုံ ဖြစ်လေ၏ ။ အကြောင်းမူကား စူးရှသော မျက်လုံးများနှင့် ရပ်ကာ မိမိကို ကြည့်၍ နေသော အရပ်မြင့်မြင့် ရှိသူသည် သားနားစွာ ဝတ်ဆင် သလောက် ခန့်ညားသူ ဖြစ်လေရာ ၎င်း၏ မျက်နှာထားမှာ မိမိ ကဲ့သို့သော မိန်းမပျိုတစ်ယောက်သည် ၎င်း၏ သတ္တိအစွမ်းကို ငြင်းဆန်နိုင်ဖို့ရန် လွန်စွာခက်ခဲကို သိရလေ၏ ။ တန်ခိုးသတ္တိထူးသော ယောက်ျားသည် တစ်ခုခုကို ဖြစ်အောင် တစ်ခုခုကို ရအောင် ကြံစည်လိုလျှင် မရမချင်း သတ္တိစွမ်းအားကိုလျှော့မည့် ယောက်ျား မဟုတ်ဟူ၍ သိရသည့်ပြင် ၎င်း၏ မျက်လုံးများမှာ မေမေကြင် ကို မြင်လျှင် မြင်ချင်း အကြံနှင့် ကြည့်သော လက္ခဏာ ထင်ရှားစွာ ပေါ်လာလေသတည်း ။

မေမေကြင် သည် လက်ကိုင်သားရေအိတ်ကလေးကို မိမိ၏ သေးငယ်သော လက်ကလေးများနှင့် ဖျစ်ညှစ် ဆုပ်ကိုင်ကာ ရပ်တွေ စဉ်းစားလျက် စောစောစီးစီး ပြန်၍ ဆုတ်ရလျှင် ကောင်းမလား ၊ ရှေ့သို့ တိုးရလျှင် ကောင်းမလားဟု ဆင်ခြင်ကာ ရပ်၍ နေလေသတည်း ။

ဝင်းထိန်တောက်ပသော အရာတွေကို မြင်ရခြင်း၌ တပ်မက်စွဲလမ်း ငန်းငန်းတက်ဖြစ်သော မိန်းမတို့ ဓမ္မတာကိုလည်း မေမေကြင် သည် ချုပ်တီး၍ မရ ၊ လောကီရှိန်ဝါ ထိန်ဝင်းဖြာခြင်းသည် မိန်းမတို့ စိတ်နှလုံး၏ ကိန်းဝပ်ရာအသိုက်နှင့် တူလေသတည်း ။

ထိုယောက်ျားပျိုသည် မေမေကြင်၏ နှလုံးအတွင်းသို့ ဖောက်ထွင်းသော မျက်လုံးနှစ်လုံးနှင့် ကြည့်ကာ ကြွက်ရှိရာသို့ ကြောင်လာသလို မတွန့်မဆုတ် မဆိုင်းမရွံ့သော ခြေလှမ်းဖြင့် မေမေကြင် ရှိရာသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် မှန်းမှန်းကပ်ကပ် လာလေ၏ ။ သို့သော်လည်း ၎င်း၏ လာခြင်းသည် လျင်မြန်သော လာခြင်း မဟုတ် မိမိ ရရှိမည့် အရာကို ပိုင်ပြီး ဖြစ်ကြောင်း ကျိန်းသေသိသော ဣန္ဒြေမျိုးနှင့် ခန့်ညားစွာ မနှေးမမြန် လာခြင်း ဖြစ်လေ၏ ။

မေမေကြင်၏ စိတ်၌ မိန်းမတို့ ဓမ္မတာ တစ်ခုခု ဖြစ်ရတော့မည် အခြင်းအရာ တင်ကြိုကာ သိတတ်သော အသိသည် အမှန်အတိုင်း သိခြင်းပေတကားဟု ဘွားခနဲ ပေါ်၍လာလေ၏ ။ အကြောင်းမူကား ထိုယောက်ျား၏ စိတ်၌ ရည်ရွယ်သော အရာသည် အခြားမဟုတ် မိမိပင် ဖြစ်သည်ကား မလွဲပေတကားဟု မေမေကြင် ကောင်းစွာ သိလေ၏ ။ ထို့အပြင် ဤယောက်ျားသည် မိမိ၏ အလိုကို မပြည့်လျှင် မနေရအောင် အစွမ်းသတ္တိ ရှိသမျှနှင့် မရမက ကြံတော့မည့်လူ ဖြစ်သည်ကိုလည်း အလိုလို သိလေ၏ ။ ၎င်း၏ မျက်နှာ၌ ဝဲ၍နေသော ပြုံးခြင်းသည် ထိုမြဲမြံ ကြံ့ခိုင်သော စိတ်ကို သိသိသာသာ ဖုံးလွှမ်းသော ပြုံးခြင်း ဖြစ်လေသတည်း ။ ထိုပြုံးခြင်းသည်ပင်လျှင် စ၍ ကြံခြင်း ဖြစ်လေသတည်း ။

တစ်ဖန် မေမေကြင် သည် ကြောင့်ကြမကင်း သဖြင့် ကိုယ်စိတ် မငြိမ်မသက် ဖြစ်ကာ “ ကု,လားမနိုင် ရခိုင်မဲ ” ဆိုသည့် စကားလို မိမိ၏ လက်ဝယ်ရှိသော သားရေအိတ်ကိုသာ တအား ဖျစ်ရုံမက အိတ်ထဲကိုပင် လက်ကို လျှိုမိလေသတည်း ။

ငါ ဘာပြုလို့ တစ်ယောက်တည်း ဤနေရာကို ဝင်၍ လာပါလိမ့်မလဲ ။ အသက်ကို ပေး၍ ချစ်သူက အခါခါ သတိပေးပါလျက် သူမပါဘဲ ဘယ်အတွက် ဤနေရာကို တစ်ယောက်တည်း ဝင်၍ လာရပါသတုန်း ဟူ၍ တွေးကာ နောင်တရသလိုလို ဖြစ်လေ၏ ။ သို့သော်လည်း ထိုသူ၏ ပြုံးခြင်းသည် မိမိကို နဂါးပတ် ကျော့ကွင်းနှင့် ပစ်၍ ဖမ်းသည်ဟု မှတ်ထင်ရသော ပြုံးခြင်း ဖြစ်၏ ။ ရမ္မက်လောဘ တပ်မက်ခြင်း ဒုက္ခကလည်း မြင်ရလေလေ ဒီရေလို တိုးလေလေ ဖြစ်လေ၏ ။ ထို့နောက် အိမ်က သိလျှင် ဆူလိမ့်မည်ဟု စဉ်းစားကာ စိတ်ကို တင်းလျက် အားယူပြီး သားရေအိတ်ကလေးကို လိမ်၍ နေအောင် ဆုပ်ကိုင်ဖျစ်ညှစ်လျက် မချိသောနှလုံး နှင့် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ နောက်သို့ ချာခနဲ လှည့်ပြီး အခန်းကြီးမှ အပြင်သို့ ရောက်အောင် အမြန် ထွက်မည် ပြုလေ၏ ။

မလွတ်တော့ဘူး သူ့နယ်ထဲသို့ ရောက်လေပြီ သူ့ ပိုင်နက်သို့ ပေါက်မိလေပြီ ။ အကြောင်းမူကား ၎င်း ခန့်ညားသော ယောက်ျားသည် တံခါးဘက်မှ ကာဆီး၍ နေလေ၏ ။ ၎င်း၏ ပြုံးခြင်းနှင့် ၎င်း၏ ကြည့်ခြင်းသည် နှလုံးသားကို ဒစ်နှင့် ဝင်၍ စူးကာ ချိတ်သလို ချိတ်မိ၏ ။

“ သွားတော့ မလို့လား ဘာဖြစ်လို့လဲ ” ဟု မေးလိုက်သော အသံသည် ခုခံငြင်းဆန်ရန် လွန်စွာမှ ခက်သော အသံဖြစ်၍ နေလေသတည်း ။

၎င်းယောက်ျားသည် သာယာခန့်ညား နားထောင်၍ များစွာ ကောင်းသော အသံနှင့် ပြော၏ ။ ၎င်းကို “ ငါ စကား ပြန်၍ မပြောဘူး ” ဟု စိတ်ကို တင်းသော်လည်း မရ စကားပြန်၍ ပြောမိ၏ ။သို့ ပြန်ပြောမိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်တည်း ငါရှုံးပြီ ငါနိုင်ပြီ ဟု သိရ၏ ။ မေမေကြင် မှာ မပြောဘဲလည်း မနေနိုင် ပြောတိုင်းလည်း နစ်တုံးတိုနှင့် လှေလှော်ပြိုင်သလို ဖြစ်ကာ သတ္တိထူးသော ယောက်ျား ၏ သံလိုက်ဓာတ်ကစားသော မျက်လုံးများ အောက်သို့ ရောက်ကာ သူပေးရာ အမိန့် သူစီမံရာကိုသာ ခံရရှာပေတော့သတည်း ။

မိန်းမတို့၏ လောဘသည် အတွေ့ကို မရှောင်နိုင်သော လောဘမျိုး ဖြစ်ကြလေသတည်း ။ မေမေကြင် သည် ထိုဓမ္မတာမှ ခြွင်းချက်၌ မပါ ရုပ်ကလေး ချောသလောက် စိတ်အားပျော့သူ ဖြစ်ရှာလေ၏ ။

မိန်းမတို့မှာ အဘယ်မျှပင် တန်ခိုးသတ္တိ ရှိသော်လည်း ယောက်ျားတို့၏ သတ္တိအစွမ်းကို မလွန်နိုင်ကြချေ ။

တစ်ခုခုသော အပြစ်ကို ကျူးလွန်၍ ပြီးသောအခါ၌ နောင်တ မရသော မိန်းမသည် ကမ္ဘာပေါ်၌ မရှိချေ ။ အကြောက်အရွံ့ မရှိသော မိန်းမကို မည်သူ လက်ညှိုးထိုး၍ ပြနိုင်ပါမည်နည်း ။ အထူးသဖြင့် လင်ယောက်ျား ရှိပါလျက် လည်ပတ်ကာ စိတ်အလို လိုက်စားသော မေမေကြင် မှာ မကြောက်ဘဲ နေနိုင်ပါတော့မည်လား ။

ကိစ္စပြီး၍ အိမ်သို့ ပြန်ရာလမ်း၌ အိမ်နှင့် နီးလေလေ မေမေကြင် မှာ အကြောက်တိုးလေလေ ဖြစ်လေ၏ ။ သို့သော်လည်း ခြေလှမ်းကို လျှော့၍ မရချေ ။ အိမ်သို့ ရောက်သွားပြီး ဖတ်ဖတ်ဆာ မောလှသဖြင့် ရေတစ်ခွက်ကို ကပျာကယာ သောက်ကာ အိပ်ရာထဲသို့ မိမိကိုယ်ကို ထိုးချပစ်လှဲကာ ခွေ၍ နေရှာလေသတည်း ။

ငါ ဖွင့်၍ ပြောရလျှင် ကောင်းမလား မိမိ၏ လင်မှာ အခြားလင် နှင့် မတူ အသက်ပေး၍ ချစ်သောလင် ဖြစ်ပါလျက် ဖွင့်၍ ဝန်မချ လျှို့ဝှက်ထားချေက သာ၍ အပြစ်ကြီးတော့မည် ။ ကိုဘသိန်း  ပြန်လာရင် ဘယ်လိုဖြစ်ဖြစ် ကန်ကန်ကျောက်ကျောက် ဆဲဆဲဆိုဆို ငါ လျှို့ဝှက်၍ မထား နောက်တစ်ခါ ဒီလို မလုပ်ပါဘူးလို့ ကတိထားပြီး မှန်ရာကို ပြောရရင် သူ အခွင့်လွှတ်မှာပါပဲ ငါ့ကို သူ ဘာမှ လုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး ။ မသကာ ဆူရုံပေါ့ စသည်ဖြင့် စိတ်ကို တင်း၍ နေဆဲတွင် ဘသိန်းသည် အခန်းထဲသို့ ရောက်၍ လာလေသတည်း ။

ထိုအခါ မေမေကြင်သည် ခုတင်ပေါ်မှ ဆင်းကာ သနားစရာ မျက်နှာနှင့် ယောက်ျားသည်၏ လည်ကိုဖက်ကာ “ ကိုဘသိန်း ကျွန်မ တစ်ခု ဖွင့်ပြောမယ်နော် စိတ်ထဲမှာ မထားနိုင်တော့ဘူး ။ ထားရင် ကိုဘသိန်း အပေါ်မှာ ကျွန်မ မရိုးသားရာ ကျတော့မယ် ၊ ဒီပြင်လည်း မပြောဘဲ လျှို့ဝှက်ပြီး မထားတတ်ဘူး ဒီ့အတွက် ကျွန်မ ပြောတော့မယ်နော် စိတ်ဆိုးနေလား ”

“ ဘာဖြစ်လို့လဲ မေရယ် မင်း ဘာလုပ်မိလို့လဲ ပြောသာ ပြောပါ ။ ဘာပြုလို့ စိတ်ဆိုးရမှာတုန်း ငါ့မယား ဘယ်တော့မှ မတော်တာကိုတော့ လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး ။ မင်း ပါးစပ်က မေ ဘယ်သူနဲ့ ဘယ်ဝါနဲ့ ဘာဖြစ်ခဲ့တယ်လို့ ပြောတောင် ယုံမှာ မဟုတ်ပါဘူး ။ ကိုင်း ပြောချင်လည်း ပြောတာပေါ့ကွယ် မင်းကို စိတ်ဆိုးဖို့ ညှိုးဖို့ ညံဖို့ ဆိုတာတော့ အဝေးကြီးပါ ။ ဟောဒီ မယားကို အိပ်မက်ထဲတောင် မျက်စောင်း မထိုးမိပါဘူး ” ဟု ကျောကို သပ်၍ အပြောမှာ မေမေကြင်သည် အားတက်ပြီး ဘသိန်း၏ မျက်နှာကို မော့၍ ကြည့်လျက် ဗိုလ်ဆံတောက်ကို လက်နှင့် ပင့်လှန်ကာ လှပသော နဖူးကို ကိုယ်တွယ် ယုယရင်း “ အဟုတ် စိတ်မဆိုးဘူးနော် စိတ်မဆိုးရင် မေ ပြောတော့မယ် ”

“ ပြောပါကွဲ့ မကြောက်ပါနဲ့ ကိုင်း ဘာဖြစ်လာခဲ့သလဲ ။ ဘယ်က လာသလဲ ”

ထိုအခါ မေမေကြင်သည် မိမိ၏ အင်္ကျီလက်ကို ပင့်ကာပြုံးလျက် လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖော်၍ပြလေ၏ ။ ဘသိန်း စိမ်းစိမ်းကြည့်ပြီး “ ဘယ်လောက် ပေးရသလဲ ” မေးလေရာ “ လေးဆယ် ပေးရတယ် ။ ကိုဘသိန်းက မသုံးနဲ့လို့ ပြောပြီး ပေးထားတဲ့ ငွေတစ်ရာထဲက ဝယ်ခဲ့တယ် ။ နို့ ဘယ်နဲ့ လုပ်မလဲ ရောင်းတဲ့လူက သိပ်ပြီး အပြောကောင်းတာ ကျွန်မ မဝယ်ဘူးလို့ တစ်ခါ နှစ်ခါ ငြင်းပြီး ဆိုင်ပြင်တောင် ရောက်လာသေးတယ် ၊ အဝင် တံခါးဝက ကာဆီးကာဆီး လုပ်တာနဲ့ ဝယ်လာခဲ့ရတာပေါ့ ။ နောက်ပြီးတော့လည်း မေလည်း ဒီနာရီကို လိုချင်နေတာ ကြာလှပြီ စိတ်မဆိုးနဲ့နော် ၊ ဟောဟော ” ဆိုပြီးပြောကာ ဘသိန်း ထံမှ ခွာပြီး နောက်သို့လှည့်၍ အသွားတွင် ဘသိန်းသည် နောက်က လိုက်ပြီး ပွေ့ယူကာ “ ငွေကလေး လေးဆယ် သုံးတာနဲ့ စိတ်ဆိုးရင် ငါ မင်းကို ချစ်တဲ့ လင် ဖြစ်ပါဦးမလားကွဲ့ ။ မေရဲ့ စိတ်မဆိုးပါဘူး ။ ငွေတစ်ရာ ပေးတုန်းက သုံးဖို့ပေးတာပါ ။ မသုံးနဲ့ ဆိုတာက စကားပြောတာပါ ။ သုံးဖို့ ဖြစ်ရင် ဘာပြုလို့ ပေးရမှာလည်း ဪ ... မင်းဒါကြောင့် မျက်နှာမကောင်း ဖြစ်နေတာကိုး ”

▢  ပီမိုးနင်း
📖 ဗန္ဓုလ ဂျာနယ်
      သြဂုတ် ၁၅ ၊ ၁၉၂၇

တစ်သက်

 ❝ တစ်သက် ❞ 

( နှင်းဝေငြိမ်း )

သန်းခေါင်ယံ တစ်ရေးနိုး လာတတ်ပြီဖြစ်သော ကျွန်မသည် ခြောက်သွေ့လှသော အာခေါင်ကို ရေတစ်ခွက်ဖြင့် စိုစွတ်စေခဲ့၏ ။ ရေသောက်ပြီး ချက်ချင်း ပြန်လှဲသော်ငြား ချက်ချင်းဖြင့် အိပ်မပျော်သေးချေ ။ ကျွန်မ မျက်လုံး အစုံက အမှောင်ကို အသားကျနေပြီး အမှောင်ထဲမှာ ဖြူနေသော ခြင်ထောင် အမိုးကို စိုက်ကြည့်ရင်း တစ်စုံတစ်ယောက်၏ စကားသံကို ကြားနေမိ၏ ။

“ သန်းခေါင်ကျော် ရုတ်တရက် နိုးလို့ ထကြည့်ရင် မင်းက သိပ်ရုပ်ဆိုးတာပဲလို့ ပြောတယ် တင့်တင့်ရယ် ။ ဟုတ်လားဟင် .. မမချော က ဒီလောက်တောင်လား ဟင် ”

အဲဒီ့ အသံ အဲဒီ့ အသံလေး .. ။ ဘယ်လောက်တောင် နာကျင်ပြီး ဘယ်လောက်တောင် ဝမ်းနည်းနေတဲ့ အသံပိုင်ရှင်လဲ ဆိုတာ သိသာလှသည် ။ ကျွန်မ ဝမ်းနည်းလွန်းသည့် အပြင်အားနာစွာ နားပိတ်ထားလိုက်ပေမဲ့ ထိုအသံပိုင်ရှင်၏ အသံကို ထပ်ကြားရပြန်သည် ။ ရင်ထဲ ဆို့နင့်သံ ။ ရှက်ကြောက်နာကျင်သံ ။ 

“ ဟုတ်မှာပါ ဟုတ်မှာပါ ... ဒါကြောင့် ပစ်သွားတာပေါ့ ”

ကျွန်မ အသည်းကွဲ သွားသလိုပါပဲလား မမချောရယ် ။ ကျွန်မလေ မမချောကို ပစ်သွားတဲ့သူထဲမှာ ကျွန်မ မပါဘူးနော် လို့ ထပ်ပြောမိသည် ။ ကျွန်မ ဘာတွေကိုမှ မအောက်မေ့ပေမဲ့ ယခုအချိန်မှာ မမချောကို အောက်မေ့သည် ။ ကြံရာ မရတိုင်း ကျွန်မ ရှိရာသို့ ရောက်လာတတ်ပြီး ကျွန်မ အားမှန်း မအားမှန်း လုံးဝ မရိပ်စားတတ်ဘဲ ကျွန်မ ဘေးနားက ခုံလေးမှာ ထိုင်ကာ “ သိလား တင့်တင့် ... ”  ၊ “ သိလား တင့်တင့် ” နှင့် သူ့ ခံစားချက်တွေ ကို လျှိုတန်လျှို ၊ ဝှက်တန်ဝှက် ၊ ဖွင့်တန်ဖွင့်ရင်း အုတ်စုံဂုတ်စုံ အကုန် သိစေခဲ့အောင် ယုံကြည်မှု လွန်ကဲသူထဲတွင် မမချော ပါခဲ့လေသည် ။ ကျွန်မသည် မမချော၏ တစ်ဦးတည်းသော ရင်ဖွင့်ဖော်ပင် ။ 

ဆံပင်လေးတွေက ပါးပြီး ကလစ်ကလေးနှင့် စည်း လျှင်ပင် တစ်ဆုပ်စာ မရှိသည့် ဆံပင်တွေကို ကြည့်မိ၍ တစ်ဦးတစ်ယောက်က မမချောရယ် ဆံပင်ကလည်း ပါးလိုက်တာ ၊ ကောက်လိုက်ပါလား ဆိုလျှင် ပြေးကောက် ။ တစ်ယောက်က ဟင် ... မမချော ကလည်း အဖြောင့်လေးနဲ့ မှ လိုက်တာဟု ဆိုလျှင် ပြေး ဖြောင့် ... ဒါနှင့်ပင် ဆံပင်က ဤပုံ ဖြစ်လေသတည်းဟု ကျွန်မကို ပြောရင်း ရယ်ရှာသော သူ့ခမျာ အဆုံးသတ်လျှင် ဤသို့ ဆိုလေ၏ ။

“ သမီး အဖေက ဆံပင် သိပ်ကောင်းတာ ။ သမီးက အဲဒါကြောင့် ဆံပင်သန်တာပေါ့ ကြည့်ပါလား ။ အသားညို ပေမဲ့ ဆံပင် လှတော့ ကြည့်ကောင်းတယ်လေ ။ မမချော သာ စာကလေး အမွေးနုတ် ဆံပင်ငုတ်တုတ်လေး ” 

ပြောရင်း ရယ် ... ၊ ရယ်ရင်း ပြော ကာ သမီးအဖေ ဘက်သို့ မြားဦးလေး ကွေ့ သွားလေတော့သည် ။ သမီး အဖေ ... သမီး အဖေတဲ့လား မမချော ရယ် ။

“ လူက လူတော် တင့်တင့် ရဲ့ ။ သူတို့ မေဂျာမှာ သူ က ထိပ်က ။ ဆရာတွေက သူ့ကို ချစ်ကြတဲ့ အထိ စာတော်တာ ။ ဒါကြောင့် ပညာတော်သင်သွားရတာ ကြည့်ပါလား ။ ဟိုတစ်ခါ ခေါက်ထီး ပေးတယ် မဟုတ်လား တင့်တင့် ရလား ” 

ကျွန်မ အလုပ်စားပွဲနား ထမင်းဘူး ဖွင့် ၊ ထမင်းဘူးမှာ ဟင်းက အပြည့် ။ သူက ချိုင့် လည်း ပါသေး ။ ဟင်း ကလည်း ဖွယ်ဖွယ်ရာရာ ။ သူ့ ဆီက ကျွန်မတို့ နှိုက်စားရုံ ။ သူ လက်ဆ ကြီးတာမို့ ၊ ကိုယ့်အိမ်က ဟင်း မမီလည်း မပူရပါ ။ မမချော ထမင်းချိုင့်က ကျွန်မတို့ အတွက် လုံလောက်သော ဟင်းလျာသာ ။ နိုင်ငံခြားကို ယောက်ျားက ပညာတော်သင်သွားရလောက်အောင် တော်ပေမဲ့ သူ့ မိန်းမ မမချော က ပရိုမိုးရှင်းမှာ ရေးဖြေပါ၍ မဖြေပါဘူး တကဲကဲ လုပ်နေရာ ကျွန်မတို့မှာ သူ့ အစား တအံ့တသြ ဖြစ်ရသည် ။ လုပ်သက် လည်း များပြီး ရလည်း ရနိုင်ခြေ များပါလျက် စာမ ကျက်နိုင်ဘူးဟု ပြောသဖြင့် ရုံး တစ်ဆက်ရှင်လုံးက အိမ်မှာ ဘာလုပ်ရလို့လဲ ၊ ဘာပူစရာ ရှိလဲ ၊ စာကျက်ဖို့ တစ်လုပ်တည်း ရှိတာကို ၊ ဖြေရမယ် နှင့် အတင်း တိုက်တိုက်တွန်းတွန်း ပြုခဲ့ကြ၍သာ ထို စာမေးပွဲကို သူ့ခမျာ မရ ရအောင် ဖြေရလေ၏ ။

ဖြေခါနီး တစ်ရက် နှစ်ရက် အလိုမှာ ကျမှ သူ့အိမ်မှာ စာ လာကျက်ပေးပါဟု ဆိုရာ ကျွန်မတို့က ပျော်ပျော်ကြီး ရောက်သွားခဲ့လေ၏ ။ ထိုအခါကျမှ မမချော သည်လောက် ငြင်းဆန်ရသည့် စာမေးပွဲ မဖြေချင်သည့် အကြောင်းတရားက ဘွားဘွားကြီး ပေါ် လာတော့၏ ။ စားပွဲဝိုင်းမှာ စာ စုဖတ်နေစဉ် မမချော က ဂနာမငြိမ် ။ ဖုန်းလာလျှင် ပြေးကိုင်လိုက် ၊ နောက်ဖေး ဝင်သွားလိုက် ၊ မမချော ရေ ပြေး သောက်လိုက် ၊ အိမ်သာ တက်လိုက်နှင့် .. ကျွန်မတို့ သာ စာတွေ ရသွားသည် ။ မမချော က မရသေး ။ ဘာဖြစ်နေတာလဲ ဟု မေးတော့လည်း ရယ်သံအက်ကွဲကွဲနှင့် ဘာမှ မဟုတ်ဘူး ၊ ဘာမှ မဟုတ်ဘူးနှင့် စာရွက်တွေ လျှောက်လှန် ရင်း ဘယ်ရောက် သွားပြီလဲဟု မေးရှာပါသည် ။ ကျွန်မ က တစ်အိမ်လုံး မမချော သာ ရှိပြီး သမီးက သူ့ကြီးဒေါ်ကြီး ကျောင်း ပို့၍ အိမ်မှာ မရှိဘူးသာ သိထားပေမဲ့ တကယ် တမ်းတော့ ထိုသို့ မဟုတ်ခဲ့ပါ ။

“ တင့်တင့် .. ဒါကို အလွတ်ရတဲ့နည်းသာ ပေးပါဟယ် ၊ မကျက်နိုင်တော့ဘူး ” 

စာတွေကို အူကြောင်ကြောင် ငေးကြည့်နေရင်း မမချော ပြောသည် ။ ဓမ္မဓိဋ္ဌာန်လို ( အော်ဂျက်တစ်တိုက် ) မေးခွန်းကို ဘယ်လို အလွတ် ကျက်မည်နည်းဟု မေးရာ သူ့ ဖြေပုံက လွယ်သည် ။ မေးခွန်းက အခု ၂ဝ ထဲက ဆယ်ခု မေးမှာ ဆိုရင် အေ ဘယ်နှလုံး ၊ ဘီ ဘယ်နှလုံး ၊ စီ ဘယ်နှလုံးလဲဟု ဆို၏ ။ ကျွန်မက စိတ်မြန်၍ မေးခွန်းတစ် အဖြေက အေ ၊ နှစ် အဖြေက  စီ ၊ သုံး အဖြေက အေ ၊ လေး အဖြေက ဘီ စသဖြင့် ပြောပြရာ သူ ခေါင်းတညိတ်ညိတ် နှင့် မှတ်သည် ။ ဒါက ဌာနရဲ့ အလုပ်အကြောင်းကို သဘောတရား နားလည်ရမယ်ဟု ထပ်ပြောပေမဲ့ သူ့ ခေါင်းသာ ညိတ်ပါသည် ။ ရပြီလား မေးရာ မသိပါဘူး တင့်တင့်ရယ် ဟုသာ ဖြေပြီး အာရုံတွေ လွင့်မျောသလို ဖြစ်နေခဲ့၏ ။ မျက်လုံးထဲမှာလည်း ဘာ စာမှ မြင်ဟန် မတူ ။ တဝါးဝါး သမ်းတာ မျက်ရည်ပင် ကျသည် ။ 

တကယ် ရာထူးတိုး ဖြေသည့် ရေးဖြေနေ့မှာ သူ့ ကို မေးရ၏ ။ ဖြေနိုင်လားဟု မေးရာ မမချောက ရိုးရိုးအေးအေး နှင့် ဖြေပါသည် ။ သူ့ ဖြေပုံက ကျွန်မ တစ်သက် ဘယ် စာမေးပွဲမှာမှ ဖြေမည့် အဖြေမျိုး မဟုတ်ပါ ။ နံကြား ထောက်၍ ဖြေခြင်းလည်း မဟုတ် ။ သူ ထင်ရာ သူ ရေးတာလည်း မဟုတ် ။ စာမေးပွဲ မေးခွန်း ကလည်း ကြိုတင်နိမိတ်ပြ မေးထားသည့် ဆယ့်ငါးခုလောက် ထဲ ကပဲ မေးသောကြောင့် သူ ကျွန်မ ပြောတာကို နှစ် ခေါက်လောက် ဖတ်ပြီး အေ အေ ... ဘီ ဘီ ... စီ ... အေ အေ စသဖြင့် ရေးချပစ်လိုက်သတဲ့ ဟု ဖြေသော အခါ ကျွန်မ လန့်သွား၏ ။ 

“ အမယ်လေး မမချောရယ် ... မှားကုန်မှဖြင့် ” 

“ အို .. မမှားပါဘူး ၊ တင့်တင့် ပြသလိုပဲ ဒါပါရင် အေ လိုက်တယ် ၊ ဒါပါရင် ဘီ လိုက်ပေါ့ ။ မှတ်ထားတယ် ၊ အေ လေးလုံး ဘီ သုံးလုံး စီ သုံးလုံး ” 

“ ကဲ ... ကောင်းရော ကောင်းရော ” 

ထိုကဲ့သို့ မမချော ကို ဒါလေး တောင် မကျက်နိုင်ဘူးလား ဟု ပြောကြရာ သူက ပြုံးပြီး အဲဒါကြောင့် မဖြေချင်ဘူး ပြောတာပေါ့ ။ ခေါင်းထဲမှာ ဘာ စာမှ မရှိဘူး ၊ ကျက်လည်း မကျက်နိုင်ဘူး ဟု ညည်းတွားရုံမှ လွဲ၍ ဘာမှ ဆက် မပြောပေ ။ ကံကောင်းထောက်မစွာပင် လုပ်သက် အရ အပြင် ၊ သူက နှုတ်ချိုပြီး ဆရာသမားကို ရိုသေလေးစားတတ်လွန်း၍ ထို ရာထူးတိုးခြင်း တွင် ပါသွားခဲ့လေ၏ ။ မမချော က သူ့ရာထူးတိုးသော နေ့မှာ ကျွန်မကို မုန့် ကျွေးပြီးမှ မျက်ရည် အဝဲသားနှင့် ရင်ဖွင့်တော့၏ ။ 

“ အဲဒီ နေ့က သမီးကို သူ့ အဖေက ဟိုကောင်မလေး အလိုက် ကောင်းအောင် နယ် ခေါ်သွားတာ ။ မမချော က မလိုက်ဘဲ နေခဲ့ရတယ် ။ သူက မမချော ကို မလိုက်စေ ချင်ဘူးလေ ... သိလား တင့်တင့် ”

စိတ်ထဲ ကျင်ခနဲ တောင် ဖြစ်ရပါသည် ။ ဒီအချိန် ကျက်မှတော့ ဘယ်နှခေါက် ကျက်ကျက် ဘယ်လို ရပါမည်နည်း ။ စာရွက်ပေါ်ကို ရေစက်တွေ ကျနေတာဟု မှတ်ခဲ့သည့် အတွက် ထိုနေ့ က မမချော ကိုလည်း “ ဒီစာရွက်တွေက ရေစိုလို့ မရဘူးလေ ” ဟု ကျွန်မ ခပ်မာမာ ပြောမိသေး၏ ။ တကယ်တော့ ထိုနေ့ ည တစ်ညလုံး မိုးလင်း အထိ မမချောတို့ အိပ်ရာထဲမှာ တကျိတ်ကျိတ် ရန်ဖြစ်နေ သည့် နေ့ ။ မမချော က ပရိုမိုးရှင်း တောင် မဖြေပါဘဲ သူ့ နောက် လိုက်ချင်ပေမဲ့ သူကတော့ လိုက်ချင် လိုက် ၊ ဟို တစ်ယောက်လည်း လိုက်မှာနော်ဟု ပြောခဲ့သတဲ့ကွယ် ။ ထိုအခါ မမချော မျက်ရည်တွေက စာရွက်တွေ ပေါ် တပေါက်ပေါက် ကျရင်း သမီး မကြားအောင် ကျိတ်ရှိုက် နေမည်သာ ။ နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာ သမီးကို ခဏ ခေါ် သွားမယ်ဟု နွေကျောင်းပိတ် အကြောင်းပြကာ ကားပေါ် ခေါ်တင်သွားသည် ။ မင်း လည်း လိုက်ချင်လိုက်ခဲ့ ၊ မတားဘူးဟု ပြောသွားခဲ့၏ ။ သမီးက လိုက်မယ် ၊ လိုက်မယ် ဖြစ်နေရာ အငေးသားနှင့် သူ ကျန်ခဲ့ရရှာ၏ ။ 

“ သမီး ပါမှတော့ မမချော ပါ လိုက်သွားပါလား ” ဟု ကျွန်မ မပြောနိုင်ခဲ့ပါ ။ ရာထူး နှင့် နယ်ကို အချိန်ကိုက် ရွေးခိုင်းပြီး မမချော ကို ဘေးကျပ်နံကျပ် ပြုစေခဲ့သည့် အပြင် ၊ မမချော သည် သူ့ ရုပ်သေးရုပ်သာ ဖြစ်ခဲ့၍ ကလေးကလည်း မအေ ထက် ဖအေကို ပို ခင်ရာ အိမ်က သုံးဝမ်းကွဲ ညီမက စွေ့ခနဲ ချီရာ နောက်သို့ ပါသွားခဲ့လေ၏ ။ ထို ညီမ က မမချော ကို အရိပ် လည်း နေ ၊ အခက် လည်း ချိုး ၊ အပင် ပါ တူးယူသွားခဲ့သူပင် ။

“ ကိုယ့် အဆင့်နဲ့ သနားလို့ ခေါ်ထားတာ ။ မခေါ် ကောင်းဘူးလို့ သူများတွေ ပြောတာ မယုံခဲ့ဘူး သိလား ။ သမီးကို ထိန်းဖို့ ခေါ်တာလေ ။ ရပ်ဆွေရပ်မျိုးမို့ပါ ။ မမချော ကိုက အ,ပါတယ်ဟယ် ” 

ထို စကားအတွက် မမချော တစ်ယောက် ဘယ်လောက် တာဝန်ယူလိုက်ရသနည်း ဆိုလျှင် တစ်ဘဝလုံး အတွက် ဖြစ်ခဲ့ရလေ၏ ။ တစ်သက်စာပါ ။ စာမေးပွဲ ဖြေစဉ်က စာ မရ၍ အေအေ ဘီဘီ လုပ်သည် ကို ဟာသသဖွယ် ပြောခဲ့စဉ် ကာလက ကျွန်မ၏ မမချော ရင်တွေ ပူထူပြီး အသည်းတွေ ဟက်တက်ကွဲနေချိန်ဖြစ်ပေလိမ့်မည် ။ ဒါတောင်မှ သူ့ခမျာ အေအေ ဘီဘီ လုပ်နိုင်ခဲ့လေ၏ ။ ထိုရက်တွေကို မမချော ဘယ်လိုများ ဖြတ်သန်းခဲ့လေသနည်း ။ ရုံးမှာ ပရိုမိုးရှင်း ဆိုသည့် အသံ ကြားတာနှင့် မမချော ကိုသာ အရင်ဆုံး ပြေးမြင်မိ သလို သူ ဖြေသည့် အဖြေလွှာ ကိုလည်း တန်းခနဲ မြင်မိ၏ ။ အေအေ ဘီဘီ ဟု ဆိုလျှင် ကျွန်မတို့ သူငယ်ချင်းတွေ က မမချော စာမေးပွဲဖြေနည်း ဟုသာ မှတ်ကြတော့သည့် သမိုင်းဝင် မမချော လေ ။ ကျွန်မတို့က သူ့ကို ဘယ်လို အ တီး အ တ နိုင်သည့် မမချော ဟု ဆိုပေမဲ့ သူ့ အလုပ်ကိုတော့ သူက အရေးပေါ် ဖြေရှင်းတတ်လေသည် ။ သူ အလုပ်များ၍ မနိုင်လျှင် သူ သွင်းရမည့် စာရင်းစာအုပ်ထုပ်ကို ပိုက်၍ သူ နိုင်သည့် စားပွဲ တစ်ခု ပေါ် တင်ပေးလိုက် ရင်း “ ရော့ အိမ်က ငါးပိချက်လေး စားကောင်းတယ် ” နှင့်ပင် သူ့ အလုပ်စာရင်းကို ဝိုင်းကူဆွဲပေးခိုင်းတော့သည် ။ ဘယ်သူက ပဲ ဖြစ်ဖြစ် မမချော လုပ်ပုံကို ပြုံးရယ်ရုံမှ တစ်ပါး မလုပ်ဘူးဟု မပြောကြဘဲ ယူလုပ်ပေးကြလေသည် ။ တစ်ရက်များ စာရင်းစစ် လာသော အခါ ကျွန်မတို့က မမချော စာရင်းပိုင်း ကို စစ်နေ၍ လန့် နေကြပါသည် ။ မမချော က သူ့ စာရင်းဖိုင်တွေကို ကိုင် ကြည့်မည့် ဌာနစာရင်းစစ်ကို မည်သို့ ပြောသည် ထင်ပါသနည်း ။

“ ဒါတွေ မပြီးသေးဘူး ညီမ ၊ စာရင်း လုပ်နေတုန်း ။ ဟိုဘက်ဟာတွေ အရင် စစ်လိုက်နော် ၊ မမချော ယူပေးမယ် ” 

ကဲ ကြည့်ပါဦးတော့ ။ စာရင်းစစ် ဆိုတာ သူ ကြိုက်တဲ့ စာရင်း ကောက် စစ်ခွင့် ရှိသည် မဟုတ်လား ။ ထိုအချိန် မှာ စာရင်းစစ် အစ်မတွေကလည်း အချိန် နှင့် ရက် နှင့် စာရင်းစစ်ချိန်ကို လုနေရသူတွေမို့ သူ ပေးလိုက်သည့် သပ်ရပ်သည့် စာရင်းတွေ ကိုသာ လက်ခံ ယူပြီး တခြား ဆက်ရှင်ဘက် လှည့် စစ်ကုန်တော့သည် ။ အကယ်၍များ မမချော စာရင်းကို စစ်ကြည့်လိုက် ၊ မမချော ထုချေလွှာ ဘယ်နှစောင်လောက် ရေးရလေမည် မသိပါ ။ သူ့ သောက နှင့် သူ ထွေးလုံးရစ်ပတ် နေ၍ အလုပ်တွေက မပြီးရှာပေ ။ အရေးကြီး စာရင်းက လွဲလျှင် ကြွေးကျန် ရှိနေသည် ။ ဒီအချိန်မှာများ သူက သွေးအေးအေးလေးနှင့် အာရုံပြောင်းနိုင်တာ အာဂ မမချော ပင် ။ 

အမှတ်ရစရာများ ထဲတွင် ထို စာရင်းစစ်ကို စစ်ရမည့် စာရင်းကို မပြီးသေးဘူး ဟု ပြောပြီး တခြား စာရင်း ပြောင်း ပေးလိုက်သည့် မမချော လုပ်ပုံကို စာရင်းစစ်မှူး တောင် မျက်စိ လည်သွားဟန် တူလေ၏ဟု ထည့်သွင်းပြော ဆိုတတ်ကြတော့သည် ။ တစ်ခါတစ်ခါ မမချော ကို သူ့ ဌာနက ကလေးတွေက အူကြောင်ကြောင်နိုင်လွန်းလို့ ဟု မှတ်ချက်ချပြီး -

“ ဒီ အန်တီချော ကလည်း အမြဲ လွဲနေတာကိုး ။ သူ့ ယောက်ျားက သူ့ စိတ်ပျက်မှာပေါ့ ” 

ထို စကားမျိုးကို အပျိုအရွယ်တွေက ကောက်ချက်ချပေမဲ့ မမချော က သိဟန်ပင် မတူပါ ။ သူ့ မူကို မပြင်ချေ ။ ထို အကြောင်းတွေလောက်က မမချော၏ ရင်ထဲက အပူငွေ့ ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်စွမ်း မရှိချေ ။ တကယ်တော့ ထိုကာလတွေမှာ မမချော က သူ့စိတ်ဒဏ်ရာကို အဆင်ပြေ သလို ကုစားနေခြင်းသာ ဖြစ်ပါလိမ့်မည် ။ ဘယ်သူမှ မသိတသိ ကြားကနေ သူ့ နေပုံက သနားစရာကို မကောင်း ။ ကလေး အမေ ဖြစ်ပြီး ကလေးကို အစ်မကြီးက ထိန်းရင်း သူက ကျွန်မတို့ လူငယ်တွေ ရုပ်ရှင် ကြည့်တိုင်း လိုက်ကြည့်တတ်သည် ။ သူ့ကို ထားခဲ့လျှင် သူ မကြိုက် ။ လိုက်ချင်ရှာသည် ။ 

ကျွန်မတို့က ရုံးဆင်း ညနေ ဆိုလျှင် သူငယ်ချင်းတွေ စုပြီး ရုပ်ရှင် ကြည့်တတ်သည် ။ တစ်ရက်မှာ နဝဒေး ရုပ်ရှင်ရုံ ဖွင့်ပွဲကာလ နှင့် တိုးပြီး ဆရာ မောင်စိန်ဝင်း ( ပုတီးကုန်း ) ၏ ဝတ္ထုကို ရုပ်ရှင် ပြန်ရိုက်ထား၍ လူ စုပြီး သွားကြည့်ရာ သူပါ လိုက်လာ၏ ။အပြီးအထိ ကြည့်သလား ဆိုတော့လည်း မဟုတ်ပါ ။ ဘယ်ကား သွား ကြည့်ကြည့် အလယ်လောက် ရောက်လျှင် သူ ငိုက်ပြီ ။ တစ်ယောက်ယောက်က “ မမချော ကြည့်လေ ” ဟု နှိုးလျှင် ဆတ်ခနဲ ခေါင်းထောင် ထပြီး မအိပ်ပါဘူးဟဲ့ က ပြောရင်း “ ဟင် ... သူက ဘာဖြစ်လို့ ရယ်တာလဲ ” ဟု အူလယ်က ဖောက် မေးတတ်သူမျိုးပါ ။ ထို ကားမှာလည်း ကြိုးတံတားပေါ် မှာ ကျော်သူ နှင့် မို့မို့မြင့်အောင် ပြဿနာ ဖြစ်နေသော အခန်း ဖြစ်ပြီး မို့မို့မြင့်အောင် က ကြိုးတံတားကို ဓားနှင့် လိုက်ခုတ်ချနေသည့် အခန်းမှာ မမချော နိုးလာသည် ။ အားလုံးက ဇာတ်လမ်းမှာ သည်းထိတ်ရင်ဖို မျောပါနေတုန်း သူက ဗြုန်းခနဲ ထအော်၏ ။ စိတ်လွတ် သွားပုံရပါသည် ။ 

“ ဟင် .. ဓား ကလည်း ဓားမကြီး ဘယ် ပြတ်မလဲဟဲ့ ။ဒါမျိုးက ဓားရှည် နဲ့ ပိုင်းရတာ အ , ပါ့ဟယ် ”

အလွမ်းအဆွေးတွေနှင့် မျောနေသော ကျွန်မတို့ အားလုံး မမချော စကား အဆုံး အုန်းခနဲ ထ ရယ်ကြတော့သည် ။ ငိုအားထက် ရယ်အားသန် ဖြစ်ခဲ့ရသော ထိုကားကို “ ကျွန်မ ကြည့်မိ အပြစ်ရှိသည် ” ပြောမဆုံးရသည်မှာ လည်း မမချော ကြောင့် ဟု ပြောစရာ လိုမည် မထင်ပါ ။ ထို မမချော က ဤသို့ တလွဲတွေ လုပ်ရင်း ဝန်ထမ်း ဘဝကို ရိုရိုသေသေ ကျားကုတ်ကျားခဲ ဖြတ်သန်းရင်း တစ်ချိန်က သူဌေးသမီးလေးက ရွှေဒင်္ဂါးခါးပတ် နှင့် တက္ကသိုလ် တက်ခဲ့သူ ဖြစ်ခဲ့တာ ကိုရော ၊ ထို ရွှေဒင်္ဂါးတွေ အိမ် က မသိအောင် သူ့ ချစ်သူ ကျောင်းစရိတ် အတွက် တစ်ပြား ပြီး တစ်ပြား ရောင်းစားပေးခဲ့တာတွေ ကိုရော မသိချင်မှ အဆုံး ။ မပြောသလို ပြော သလိုနှင့် သိစေခဲ့၏ ။ ထို ချစ်သူ နောက် ကောက်ကောက်ပါ လိုက်၍ အိမ်က မိသားစု အစ်ကို ၊ အစ်မတွေ ရင်ကွဲပက်လက် ဖြစ်ရတာပင် မကျန် ။ ကျွန်မတို့ ကို ဖြစ်ကြောင်းကုန်စင်စေခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်မတို့ ခမျာ ဘာမှလည်း မကူညီနိုင်သော ဘဝနှင့် သူ့ အိမ်ထောင်ရေးကို ကယိမ်းကယိုင် တွန်းတွန်းထိုးထိုး တောနင်းတောင်ကွာ ရင်ဆိုင်နေရချိန် ကျွန်မက ရာထူး တိုးပြီး နယ်ပြောင်း သွားရလေသော အခါ မမချော နှင့် အဆက်အသွယ် ပြတ်သွားလေတော့သည် ။ သူ အားငယ်သည်ဟု ပြောပေမဲ့ အပြုံးမပျက်ခဲ့ ။

•••••   •••••   •••••

အလုပ်ကနေ ရန်ကုန် ပြန်တိုင်း ကျွန်မမှာ တခြား အလုပ်တွေ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာတွေ ပလုံစီ နေသောကြောင့် မမချော ဆီ မရောက်ဖြစ်နိုင်ခဲ့ပါ ။ သူငယ်ချင်းတွေဆီက မမချော လေဖြန်းပြီး မထနိုင်လို့ ပင်စင် တင်လိုက်ပြီ ဆိုသော သတင်းကြောင့် မဖြစ်မနေ အိမ်လိုက်သွားခဲ့ရပါသည် ။ ထိုအခါ မမချော မှာ အာရုံကြော အားနည်းသည့် မျိုးရိုးလိုက် ရောဂါ ခံစားနေရသည် ဆိုသည်ကို သိလိုက်ရသောကြောင့် စိတ်မကောင်းရုံမှ တစ်ပါး ဘာမှ မတတ်နိုင်ခဲ့ပြန်ပေ ။

“ သမီးကို ပြောထားတယ် ။ တင့်တင့် ရှိတယ်လို့ ”

စကားတွေတောင် ဗလုံးဗထွေး ဖြစ်သွားသည့် မမချော ကျန်းမာရေးကြောင့် သမီး ဖြစ်သူကို ကျွန်မကို အပ်နေသည် ။ သမီးကလည်း ကျွန်မကို ချစ်သည့် ကလေးပါ ။ ကျွန်မက အရင်လို ထစ်ခနဲ ရှိ မမချော ရှေ့က မရပ်နိုင်ဘဲ ကျွန်မမှာ လည်း ကိုယ့်အပူနှင့် ကိုယ် ။ ကိုယ့် သားသမီးအရေး ၊ ကိုယ့် မိသားစုအရေး ၊ အလုပ်တာဝန်တွေနှင့် ဘယ်မှာ မမချော ဆီကို ရောက်အားပါမည်နည်း ။ စိတ်က ကူညီချင်ပေမဲ့ ခြေလှမ်းတွေက မရောက်နိုင်ခဲ့ပြန်ချေ ။ အားကိုးခံရသူ ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် အားကိုးရင်ဖွင့်ဖော် သူငယ်ချင်း ရှာချင်နေသည့် ဘဝမျိုး ဆိုတာ လူနာလုံးလုံး ဖြစ်နေသည့် မမချော ကို မပြောရက်ခဲ့ပါ ။ အ တီး အ တ ရိုးရှင်း သလောက် မအူမလည်နှင့် သူ့ ကြောင့် ရှင်းရသော ပြဿနာပေါင်း သောင်းခြောက်ထောင် နှင့် ချစ်ဖို့ ကောင်းသလောက် အမြင်ကတ်စရာလည်း ကောင်း ၊ သနားစရာလည်း ကောင်းသော မမချော ၏ နောက်ဆုံး နေ့ရက်များမှာ သူ့ အတွေး အသိ ထဲမှာ သမီးလေးပဲ ရှိနေပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ မသိတော့ပြန် ။ သူ သိတာ တစ်ယောက် ရှိနေသေးသည် ။ ထို တစ်ယောက်က ကျွန်မ တဲ့ လေ ။ 

“ ဒါ ဘယ်သူလဲ ... မေမေ ” 

“ တင့်တင့် ... ” 

နောက်ဆုံး အခေါက် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ကျွန်မ မထင်ပါ ။ ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး ပြုံးသည် ။ နာမည်ကို မရ ရအောင် ခေါ်သည် ။ ကျွန်မ ရင်ထဲ ဝမ်းနည်းလွန်း၍ နောက် တစ်ခေါက် မသွားချင်တော့ပေ ။ မအားတာလည်း လုံးဝ မအားသောကြောင့် နောက် တစ်လလောက် အတွင်း ကျွန်မ ဖုန်းပင် မဆက်မိတော့ ။ သမီးလေးကသာ ဆက်ရှာသည် ။ 

နယ်ရုံးမှာ အလုပ်များလွန်းချိန် ရက်မှာ မိုးတွေကလည်း ရွာလွန်းချိန်မှာ ကျွန်မဆီသို့ ဖုန်းဝင်လာပါသည် ။ ဖုန်း ကောက်ကိုင်စဉ်မှာ ဗလုံးဗထွေးနှင့် ငိုသံ ကို ကြားရပါသည် ။ ထို အသံသည် မည်သူ့ အသံ ဖြစ်မည်ကို ကျွန်မ ပြောပြရန် လိုမည် မထင်တော့ပါ ။ မိုးသံလေသံကြား ဖုန်းထဲ မှ “ မေမေ ဆုံးသွားပြီ မမတင့် ” ဆိုသော အသံသည် ကျွန်မကို များစွာ နှိပ်စက်နေတော့၏ ။ ဒီ အချိန်ကြီး ကျွန်မ ဘယ်လို ပြန်မည်နည်း ။ ဘာ လိုင်းကား မှ မရှိတော့သည့် နယ်မြို့လေး ။ ညဘက်ကြီး  မပြန်၍လည်း မရ ။ စိတ်မကောင်းခြင်း ကြီးစွာနှင့် ဘယ်ခြေလှမ်းနှင့် အိပ်ရာ ထဲ ရောက်သွားမှန်း မသိတော့ ။ ကျွန်မ အိပ်ပျော်သလား အိပ်မပျော်သလား ထက် မမချော သမီးလေး၏ စကားသံတွေက ကြားနေမိတော့၏ ။ 

“ မေမေက ဖေဖေ့ကို စာချုပ် နဲ့ ကွဲမပေးဘူး ။ တစ်သက် တဲ့ ။ အိမ်ကိုလည်း သမီး နာမည်နဲ့ ပဲ ထားတယ် ။ သန်းခေါင်စာရင်းမှာတော့ ဖေဖေ့ကို ဖယ် ပစ်လိုက်တယ်လေ ” 

ဘုရားရေ ... ဟု ပင် တ , မိ၏ ။ ကျွန်မ မထင်ထားသည့် မမချော ၏ ပါးနပ် လိမ္မာသော မိခင်ကောင်း လုပ်ရပ်ကို ဘယ်လို အံ့ဩမှန်း မသိတော့ပါ ။ မမချော အိမ်ကို နောက်ဆုံးခေါက် ရောက်ခဲ့စဉ်က သမီးလေးက ကားငှားပေးရင်း ပြောပြသည့် စကားတွေက ပဲ့တင်ရိုက်သလို ကျွန်မ ရင် အစုံကို အခုန် မြန်စေခဲ့၏ ။ 

မျက်ရည်တွေက ခေါင်းအုံးမှာ နစ်ဝင် ကုန်သည် ။ မိန်းမ တစ်ယောက်ထက် အမေ တစ်ယောက်၏ ပေးဆပ်မှု ကို ကျွန်မ ဘယ်သို့ ခံစားရမည် မသိနိုင်အောင် ဆို့နင့် နေစဉ် ဖျတ်ခနဲ ကျွန်မ နာမည်ကို ခေါ်လိုက် သလိုလို ကြားမိ၍ အိပ်ရာထဲမှ ကျုံးထလိုက်စဉ် ရိပ်ခနဲ မဟုတ်သည့် အမြင်အာရုံထဲ၌ သူ ဝတ်နေကျ ရှပ် အင်္ကျီအကွက်ကလေးနှင့် ပြုံးပြီး ရပ်နေသော မမချော ကို ဖျတ်ခနဲ မြင်လိုက်ရလေ၏ ။ တကယ်ပါ တကယ် မြင်တာပါ ။ အိပ်မက် မဟုတ်ဘူး ။ ဘုရားဘုရား ... မမချော မမချော ရယ် ။ ကျွန်မ လန့်ရမှန်း မသိတော့ဘဲ နှုတ်မှ တတွတ်တွတ် ပြောနေမိတော့၏ ။

“ ဘာမှ စိတ်မပူနဲ့နော် မမချော ။ မနက်ကျရင် တင့်တင့် ပြန်လာမယ် ၊ သမီးကို စိတ်ချ စိတ်ချပါ ၊ အမျှ ... အမျှ ... အမျှပါ ... မမချော ရေ ... ” 

စိတ်ကို ချုပ်တည်းထားရင်း အားတင်း၍ ပီပီသသ ပြောရင်းနှင့်ပင် ကျွန်မ မျက်လုံးအိမ်ထဲမှာ မျက်ရည်တွေ စီးကျလာပါတော့၏ ။ ထိုမျက်ရည်တွေက ဝမ်းနည်းရုံ သက်သက် မျှ မဟုတ်ပါ ။ မမချော ၏ သမီး အတွက် တစ်သက်စာ မိခင် မေတ္တာ နှင့် မမချော ၏ နာကျင်ကြေကွဲမှု ချစ်ခြင်းတရား အတွက် အံကြိတ် ရင်းနှီးခဲ့ရမှုများကို သက်သေပြုပေးသော မျက်ရည်များသာ ဖြစ်နိုင်ပါသည် ။ ထိုညက တစ်ညလုံး နီးပါး မျက်ရည်တွေ တား မရနိုင်ခဲ့ပါ ။

တကယ်တော့ မမချော က လူ အ တစ်ယောက် မဟုတ်ခဲ့ပါကြောင်း အားလုံး သိအောင် ကျွန်မ ပြောပြချင်ပါသည် ။ ထိုသူများထဲတွင် မမချော ကို ရက်စက်သူတို့ မပါဝင်စေရပါ ။ ထိုသူတို့ သည် မမချော၏ ဓားရှည်နှင့် အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ခံထားရသူများသာ ဖြစ်နေကြောင်း အတော်ကြီး နောက်ကျစွာ သိလိုက်ရချိန်မှာတော့ မမချော ခမျာ အေအေ ဘီဘီ အဖြေလေးများကို နောင် ဘဝသစ်၌ ရွတ်ဆိုဖြေဆိုရန် အကြောင်း ရှိတော့မည် မထင်ပါချေ ။ 

 ▢ နှင်းဝေငြိမ်း

📖 ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း

     ၂၀၁၆ ၊ အောက်တိုဘာ