❝ ဒလဘက်သီး သုံးလုံး ❞
( ပီမိုးနင်း )
ဘိုးထူးသည် မခင်ကို ရူးမတတ် ကြိုက်နေလေ၏ ။
မခင်သည် မအိုသေးတဲ့သူ အပျိုကလေးနဲ့တူ ဆိုအပ်သည့် တစ်ခုလပ်မိန်းမကလေး တစ်ယောက် ဖြစ်လေ၏ ။ ဘိုးထူး မှာကား အသက် သုံးဆယ်ကျော်သော လူပျိုကြီးဖြစ်ရာ စာရေးကြီးကိုထူး ဆိုလျှင် လူတိုင်း သိကြလေ၏ ။ မခင်မှာ အသက် အစိတ် အရွယ်မျှသာ ရှိသေး၍ ကွယ်လွန်သူ အသက် ငါးဆယ်ကျော် စပါးပွဲစားကြီး၏ ကျေးဇူးကြောင့် ကြွယ်ကြွယ်ဝဝ ၊ လှလှပပ ၊ အသားအရေ ၊ မဆုတ်မယုတ် ကျန်ရစ်သူ ဖြစ်လေရာ ကိုယ်ပိုင်အိမ် တစ်လုံးနှင့် တိမ်မဖုံး လသာလျက် သူ့ ထက် ငါ စာရေးတွေ ၊ စာချီတွေ ၊ ကောလိပ်ကျောင်းသားတွေ ၊ အိုင်အေ ၊ ဘီအေ စာရေးကြီးတွေ ဝိုင်းရံ မျက်စောင်း ထိုးခြင်းကို ခံ၍ နေရသူ ဖြစ်လေ၏ ။
ဘိုးထူးသည် လူပျိုကြီး အဖြစ်ကို အတော်ပင် ငြီးငွေ့နေရာမှ ထိုကဲ့သို့ ထူးမြတ်သော စားမြိန်စာထုပ်ကို တွေ့ရသောအခါ မခင် အတွက် ဆိုလျှင် ဘာကို မဆို ဆောင်ကြဉ်း၍ ပေးပို့ရန် အသင့် ရှိခဲ့လေ၏ ။
တစ်နေ့သ၌ မခင်၏ အိမ်၌ နှစ်ကိုယ်တည်း တွေ့ကြရာတွင် “ ခင် ဘာကိုများ လုပ်ပေးရမလဲ ၊ ဘာများ လိုချင်တာရှိလဲ ” ဟု မေးလေ၏ ။
“ ဘာမှ လိုချင်တာ မရှိပါဘူး ၊ ဘာများ လုပ်ပေးချင်လို့လဲ ကိုထူးရဲ့ ”
“ လုပ်ပေးချင်တာပေါ့လေ ၊ ချစ်တဲ့သူအတွက် ဆိုတော့ ဘာမဆို အို .. အကုန် လုပ်ချင်တာပဲ ” ဟု ဘိုးထူးက ခပ်ပြုံးပြုံး လုပ်၍ ဖြေလိုက်လေ၏ ။
မခင်သည် ဘိုးထူးအား ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး ကြည့်ပြီးနောက် “ တယ် အစွမ်းကောင်းပါကလား ကိုထူးရဲ့ ၊ ကိုထူး ခေါင်းမှာလည်း ခေါင်းပေါင်း မပါပါကလား ” ဟု ကျေနပ်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏ ။
“ ဦးထုပ် ပါပါတယ် ၊ ဘယ်ကို သွားရမလဲ ၊ ပြောသာ ပြောပါ ”
“ ဒါလောက်တောင်ပဲ သွားချင်သလား ” ဟု မခင်က ရယ်၍ မေးလေ၏ ။
“ သွားချင်တာပေါ့ ၊ ခင့်အတွက် ဆိုရင် ဘယ်ကို မဆို သွားမှာပဲ ၊ ဟိမဝန္တာတောင်ထိပ်မှာ ပေါက်နေတဲ့ ကြာပန်းကလေးကိုပဲ လိုချင်တယ်ဆိုရင် ဖိနပ် မပါ ၊ ထီး မပါဘဲ ခြေလျင် တက်နိုင်ပါတယ် ။ ဒါမှမဟုတ်လို့ မိုးပေါ်က ကြယ်ကလေးတွေကိုမှ ပန်းကုံးသီပြီး ပန်ချင်တယ် ဆိုရင် တစ်လုံးပြီး တစ်လုံး ဖြုတ်ယူပြီး ပေးနိုင်ပါတယ် ၊ ပြောသာပြောပါ ဘာကို လိုချင်လို့လဲ ” ဟု ဘိုးထူး သည် စိတ်အား ထက်သန်စွာ ပြန်၍ ပြောလေ၏ ။
“ အဟုတ်လား ကိုထူးရဲ့ ”
“ ဟုတ်ပါသော်ကောဗျာ ၊ ဟုတ်ပါသော်ကော ”
ဘိုးထူးသည်ကား မြေလတ်မှ ရန်ကုန်မြို့သို့ လာ၍ နေကာ ရန်ကုန်မြို့တွင် လည်အား မွှတ်အားကြီးသည့် အတွက် မခင် နှင့် မတွေ့မချင်း လူပျိုကြီး ဖြစ်၍ နေရခြင်း ဖြစ်လေ၏ ။
“ ဒီလိုဖြင့်ရင် ကျွန်မအတွက် အမှန် ဆောင်ကြဉ်းပေးနိုင်မယ် ဆိုရင် ကျွန်မ ဒလဘက် သရက်သီးများ စားချင်လိုက်တာ ကိုထူးရယ် ၊ ရှင် ရှာပေးနိုင်ပါ့မလား ”
ဘိုးထူးသည် စဉ်းစား၍ နေလေ၏ ။
“ အောင်မယ်မင်း ခင်ရယ် ၊ အခု ဝါခေါင် ၊ တော်သလင်းလကြီးပါကလား ၊ သရက်သီး ရှိတော့မယ် မထင်ပါဘူး ၊ ရှိရင်လည်းပဲ ခင်နဲ့ တည့်မယ် မဟုတ်ပါဘူး ၊ အခုအချိန် သွားဝယ်ရင် ရမှာလည်း မဟုတ်ဘူး ၊ ရတောင် ညကျမှ စားရမှာ ၊ အဲဒီတော့ကာ ဝမ်းဗိုက်တွေ ဘာတွေ နာနက်ကုန်ရင် ဘယ့်နှယ်လုပ်ပါ့မလဲ ၊ ခင့်နှယ် ၊ ခင်ရယ် .. ဒလဘက်သီးကိုမှ ချဉ်ခြင်းဖြစ်တတ်ပလေတယ် ပွဲစားကြီးကများ ... ”
“ အို .. ကိုထူး ကလည်းပဲ ကြံကြံစည်စည် ၊ ကျွန်မ အခုမှ ဒလဘက်သီးကို စားချင်တာ မဟုတ်ပါဘူး ၊ အရင် ကလည်း အမြဲမပြတ် အိမ်မှာ ထားတာပဲ ”
“ မဖြစ်နိုင်တာပဲ ခင်ရယ် ၊ အချိန်အခါလည်း မဟုတ်ဘူး ” ဟု ဆိုပြီးမှ မိမိ မရှာနိုင်ခြင်းကို သိလျှင် လူညံ့ဖြစ်မည် စိုး၍ “ နို့ ... မင်းကွတ်သီးကိုရော ” ဟု လွှဲ၍ မေးလိုက်လေ၏ ။
“ မစားချင်ပေါင် ”
“ နို့ ... ဒူးရင်းသီးကိုရော ”
“ မစားချင်ဘူး ”
“ သစ်တော်သီးကိုရော ”
“ သာပြီး မစားချင်သေးတယ် ”
“ နို့ ... ဘာစားချင်သလဲ ”
“ သရက်သီးကိုမှ စားချင်တယ် ” ဟု ပြောလိုက်သဖြင့် ဘိုးထူးမှာ စိတ်အပျက်ကြီး ပျက်ကာ “ အဲ ... ဒါမှ အခက် ” ဟု ဆိုပြီး စကား အဆုံးမသတ်ဘဲနေလျက် အတန်ကြာ တွေဝေ၍ နေပြီးမှ “ ကိုင်းဗျာ ဒီလိုဖြင့်ရင် ရှာပြီးပေးရတာပေါ့ ” ညည်းတွားသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏ ။
ထိုညနေတွင် ဘိုးထူးသည် ရန်ကုန်မြို့ တစ်ဈေးလုံးရှိ သစ်သီးဆိုင်များမှာ သရက်သီးကို လိုက်လံရှာလေ၏ ။ အဘယ်မှာမျှ မတွေ့ ရပေ ။ နောက်ဆုံး၌ ရှေး အခါက မတွေ့ရသော ဆိုင်အသစ်တစ်ခုကို တွေ့ ရလေ၏ ။ ထိုဆိုင်မှာ နိုင်ငံခြား စားကုန်သောက်ကုန်များ ရောင်းချသော အင်္ဂလိပ်ဆိုင် ရဟူဒီဆိုင်များလို ပထမ စတင်၍ တည်သော မြန်မာဆိုင် ဖြစ်လေရာ ဘိုးသက် ဘရားသား ဟု ခေါ်လေသည် ။ ၎င်းဆိုင်မှာ အရက်အမျိုးမျိုး ၊ သစ်သီးအမျိုးမျိုး ၊ စားဖွယ်သောက်ဖွယ် အမျိုးမျိုးကို အကြီးအကျယ်ရောင်းသော ဆိုင် ဖြစ်လေ၏ ။
ဘိုးထူးသည် ထိုဆိုင်ကို ကြည့်ကာ အံ့သြလျက် မျိုးချစ်စိတ် မာန်တက်မိလေ၏ ။ “ ငါတို့ လူမျိုးများလည်း ဤလို ဆိုင်မျိုး ဖွင့်နိုင်ပေတာပဲ ၊ ဖွင့်နိုင်မှာပလေ ၊ ငါတို့ လူမျိုးသည် သည်လောက် မွဲသေးတာမှ မဟုတ်ဘဲကိုး ၊ သည်ဆိုင်ရှင်ဟာ လူလိမ္မာပဲ ၊ ဘိုင်စကုပ်ကုမ္ပဏီတွေ နဲ့တော့ ဒီလိုကုမ္ပဏီမျိုးက ပိုပြီး ဟန်ရတာပဲ ၊ ဣန္ဒြေ လည်းရှိတယ် ၊ ပိုပြီးတော့လည်း ဂုဏ်ရှိတယ် ၊ အမြတ်လည်း ပိုပြီး ကျိန်းသေတယ် ၊ ရုပ်ရှင်တွေက အသုံး မကျတဲ့ ကားတွေကို ထုတ်တယ် ၊ သည်ဆိုင်မျိုးက တကယ့် ဝီစကီအစစ်ကို ရောင်းတယ် ၊ အဲဒါမှ အဖိုးတန် ၊ ငါ ဝင်၍ ကြည့်ဦးမှ အရေးပုံတော်လှလိမ့်မကိုး ” ဟု အောက်မေ့ကာ ဘိုးသက်ဘရားသား ကုမ္ပဏီ၌ ရှိသော သစ်တော်သီးများကို ဝင်၍ ကြည့်လေ၏ ။
ဆံထုံးထောင်ထောင် ၊ ဆံမြိတ်ဖားဖား ကောလိပ်သူအလား အသွင်ရှိသော မိန်းမကလေးတစ်ယောက်သည် ခရီးဦးကြိုပြုကာ “ ဘာအလိုရှိသလဲ အစ်ကိုကြီး ” ဟု မေးလာလေ၏ ။
ဘိုးထူးသည် သစ်သီးများကို လက်ညှိုးထိုးလျက် “ ဟိုခြင်းထဲက ဘာသီးတွေလဲ ” ဟု မေးလိုက်လေ၏ ။ “ သြစတြေးလျက သစ်တော်သီးတွေပါ ၊ အင်မတန် လတ်ဆတ်ကောင်းမွန်ပါတယ် ”
“ မှန်စမ်း ... ဟိုခြင်းကကော ”
“ ဟိုခြင်းက အမရပူရက စပျစ်သီးတွေပါ ၊ ဟောဒါက ကက်ရှမီပြည်က စပျစ်သီး ၊ ဟောဒီခြင်းက သရက်သီးရှင့် ၊ သုံးလုံးစီ ပါတယ် ၊ ဘူးလိုက် ယူမှ ရောင်းပါတယ် ”
“ အောင်မယ် ဒလဘက်သီးတွေပါကလား ၊ ဒီရာသီမှာ ဘယ်က ရသလဲ ”
“ ကျွန်မတို့က ရာသီသီးများသာ မကဘူး ၊ ရာသီ မဟုတ်တဲ့ အသီးများကိုလည်း ဘယ်အရပ်မှာ မဆို မရမက ရအောင် ဝယ်ပြီးထားပါတယ် ။ တချို့လည်း ဓာတ်စာ အတွက် လာဝယ်ကြတာကိုး ၊ ကျွန်မတို့ ဒလဘက်သီး ၁၂ လုံးကို ပုသိမ်နယ်က ရခဲ့တယ် ။ ဒီစက္ကူ သေတ္တာမှာ သုံးလုံး ရှိပါတယ် ။ အဲဒီ သုံးလုံးကို သုံးလုံးစလုံးယူ မယ့် လူမှ ကျွန်မတို့ ရောင်းပါတယ် ”
“ သုံးလုံး ဘယ်လောက်လဲ ”
“ ကျွန်မတို့ ကိုယ်ပိုင် မဟုတ်ပါဘူး ၊ သူ့သခင်ရှင်က သုံးလုံးကို ဆယ့်နှစ်ကျပ်နဲ့ ရောင်းပါလို့ မှာသွားတယ် ”
ဘိုးထူးသည် နံဘေးအိတ်ထဲသို့ နှိုက်ကာ သားရေအိတ်ကို ထုတ်လေ၏ ။ သားရေအိတ်ကို ဖြဲ၍ ကြည့်ပြီးမှ မျက်နှာမှာ ညှိုးငယ်၍သွားလေ၏ ။ အကြောင်းမူကား ထိုသားရေအိတ်၌ အစွန်းထွက် ငွေနှစ်ကျပ်သာ ပါရှိသည်ကို တွေ့ရှိရလေ၏ ။ ထိုမှတစ်ပါး အခြားမရှိ တော့သဖြင့် ဘိုးထူး ကြံရာ မရတော့ပေ ။ သို့သော် ဟန်လုပ်ကာ အိတ်ရှိသမျှ နှိုက်လေ၏ ။ ထိုနောက် “ တူမရေ ကိုကြီးတော့ ခက်ပြီ ၊ ပျာယီးပျာယာနှင့် ငွေစက္ကူကို ဘယ်မှာ ထည့်ခဲ့မှန်းမသိဘူး ” ဟု ပြောကာ ဆက်လက်၍ မိမိ ကိုယ်၌ ရှာဟန်ဆောင်လေ၏ ။ ငွေ မပါကြောင်းကိုကား သိပြီး ဖြစ်ခဲ့လေ၏ ။ ငွေနှစ်ကျပ် နှင့် သရက်သီးကို ရလိမ့်မယ်ဟု မျှော်လင့်၍ လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေ၏ ။
“ နို့ ... ဦးလေး တော်တော်ကြာ လာပေးပါ့မယ် ။ ဒီသရက်သီးသုံးလုံးကိုသာ ပေးလိုက်ပါ ” ဟု ပြောလေ၏ ။
“ ကျွန်မတို့ ပစ္စည်း မဟုတ်လို့ပါ ၊ ဟုတ်ရင်ပေးပါတယ် ” ဟု မိန်းကလေးက ပြန်၍ ပြော၏ ။
“ အစ်ကိုကြီးဟာ ဂုဏ်သရေရှိ လူကြီးလူကောင်းပါ ။ တူမကို မလိမ်ပါဘူး ။ ဦးလေးဟာ ဘုံဘေဘားမားမှာ စာရေးကြီးပါ ။ တစ်လ နှစ်ရာ့ငါးဆယ်ရပါတယ် ။ နာမည် အပျက်မခံပါဘူး ။ အစ်ကိုကြီးမိန်းမက ပူဆာလွန်းလို့ပါ တူမရဲ့ ။ ဟောဒီမှာ အစ်ကိုကြီးရဲ့ ကတ်စက္ကူ ဟု ဆိုကာ မိမိနာမည် ၊ နေရပ် ရိုက်ထားသော ကတ်ပြား ကလေးကို ထုတ်၍ ပေးလိုက်လေသည် ။
သို့ပြောသော်လည်း ဆိုင်မှ ထွက်၍ လာသောအခါ ဒလဘက်သီး မပါခဲ့ပေ ။
ဘိုးထူးသည် မရနိုင်ခြင်းကို စိတ်အိုက် မနေနိုင်တော့ဘဲ အေးအေးဆေးဆေး တွေးလိုက်သောအခါ ဤကဲ့သို့ ဖြစ်ခြင်းသည်လည်း ငါ ကောင်းဖို့ပေပဲ ။ မိန်းမ ဆိုတာ ကနဦး ကတည်းက အလိုလိုက်လျှင် အရှည် သဖြင့် အမိုက်စော်ကားကြတာမျိုး ၊ မိန်းမဆိုတာ ဦးကျိုးမှ တော်ရုံရှိတာ ။ မယားနဲ့နွား ၊ မသနားကောင်းတဲ့ စသည်ဖြင့် တွေးတောကာ ရပ်၍ နေလေ၏ ။ သို့ရပ်ရင်း တောင်ကို ကြည့် ၊ မြောက်ကို မျှော် သရက်သီးတော့ ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူးဟု အောက်မေ့နေလေ၏ ။
ထိုအခိုက် တစ်စုံတစ်ယောက် ကျောကို ပုတ်လျက် “ အိုင်ဆေး ကိုထူး ဘယ်သွားမလို့ စိတ်ကူးနေတာလဲ ” ဟု မေးသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဘိုးထူးသည် နောက်သို့ ချာခနဲ လှည့်လိုက်လေ၏ ။
“ ဟ...ကိုထွန်းမောင်ပါကလား ” ဟု ပြောကာ သားသားနားနား ဝတ်ဆင်လာသော ထွန်းမောင် ဆိုသူ၏ လက်ကို ကိုင်ဆွဲကာ နှုတ်ဆက်နေလေ၏ ။
“ ခင်ဗျား ဘာလုပ်နေသလဲ ” ဟု ထွန်းမောင်က မေးလေ၏ ။
“ ဝယ်စရာ ချမ်းစရာကလေး ရှိလို့ လာတာပါပဲကွာ ”
“ ဒီလိုဖြင့် လာဗျာ ၊ အိမ်ကို လိုက်ခဲ့ပါ ၊ ကျုပ် တစ်ယောက်တည်း လက်ဖက်ရည်သောက်ရတာ ပျင်းလို့ပါ ”
ဘိုးထူးသည် ထွန်းမောင် ခေါ်ရာသို့ စိတ်မပါ့တပါ လိုက်၍သွားလေ၏ ။ မကြာမီ ထွန်းမောင်၏ သားနား ကျယ်ဝန်းသော အခန်းကို ရောက်၍ သွားလေ၏ ။ ထွန်းမောင်သည် ဘိုးထူး၏ ကြွယ်ဝသော သူငယ်ချင်းများ အနက် တစ်ယောက်ဖြစ်လေ၏ ။ ဘိုးထူး၏ စိတ်၌ ထွန်းမောင်အခန်းကို ဝင်လျှင်ဝင်ချင်း “ ဒီအကောင်တော့ ဒလဘက်သီးကို ဝယ်နိုင်မှာပဲ ” ဟု တွေးမိလေ၏ ။
သို့ .. တွေးခိုက်တွင် အကြံတစ်ခု ပေါ်လာသဖြင့် “ ကြွယ်ဝတာများလည်း သနားစရာပဲ ” ဟု ဦးခေါင်းကို လှုပ်ခါရင်း ဝမ်းနည်းသော လေသံမျိုးဖြင့် ပြောလေ၏ ။
“ ငွေတွေ ပေါအားကြီးတော့ သည်ငွေတွေနဲ့ ဘာကို လုပ်ရမှန်း မသိဘဲ ငြီးငွေ့နေမှာပဲ ၊ ထွန်းမောင် ...မင်း လိုလိုချင်တာကို လွယ်လွယ်ကူကူ ရတဲ့ ဘဝဟာ စွန့်စွန့်စားစား ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ရတဲ့အတွက် သွေ့သွေ့ခြောက်ခြောက် ဖြစ်နေမှာပဲ ... ”
“ ကျုပ်တော့ ပျော်တယ်ဗျ ၊ ယုံချင်ယုံ ၊ မယုံချင် နေ ၊ ငွေရှိမှ ထင်သလို နေနိုင်တာပဲ ”
“ စင်စစ်တော့ ... ငွေဟာ ချမ်းသာခြင်းကို မပေးပါ ဘူး ၊ မင်းလိုချင်တာကို ငွေပေးတိုင်း ရမှာလား ၊ ငွေ ရှိလို့ ထင်သလို နေနိုင်မှာလား ၊ ငွေရှိတိုင်း ကြိုက်ရာ မိန်းမကို ရမှာလား ၊ ငွေရှိရုံနှင့် စိတ်ကျေနပ်နိုင်ပါ့မလား ၊ ကိုင်း ... မင်း ပြောစမ်း ”
“ ကျေနပ်တာပေါ့ဗျာ ၊ ကျေနပ်နိုင်တာပေါ့ ”
“ မှားတာပေါ့ မောင် ၊ ငါတော့ ငွေကို အင်မတန် ကြီး အဖိုးတန်တယ်လို့ မထင်ပါဘူး ။ မိန်းမကောင်း တစ်ယောက်ရဲ့ အချစ်ကို ငွေပေးလို့ရမှာလား .. ‘ ရွှေ ပေးလို့ မရ ’ ဆိုတဲ့ ဇာတ်ကို မင်း ကြည့်ဖူးရဲ့လား ၊ ငွေနဲ့ ကျန်းမာခြင်းကို ဝယ်လို့ ရမလား ၊ မင့်ငွေနဲ့ ဒလဘက်သီး ကိုတောင် ဝယ်လို့ ရမှာ မဟုတ်ဘူး ” ဟု အများကြီး ဆွယ်ခဲ့ပြီး လိုရင်းကို မေးလိုက်လေ၏ ။
“ ဘာပြောတယ် .. ဘာသီး ”
“ ဒလဘက်သီး ... အခုရာသီမှာ ... အခုရာသီမှာ ”
“ ရနိုင်တာပေါ့ဗျာ ၊ ပိုက်ဆံရှိတာ ဘာမဆို ရနိုင်တာပေါ့ ”
“ ဟေ့ ထွန်းမောင် .. မကြွားစမ်းပါနဲ့ကွာ ၊ ငါတော့ ရမယ် မထင်ဘူး ”
“ ခင်ဗျား မဟုတ်တာ ပြောနေတာပဲ ၊ အခု ဒလ ဘက်သီးနဲ့ လက်ဖက်ရည် ရအောင် ကျုပ် လုပ်ပေးမယ်လေ ”
“ မင်း မရစေဘူး .. လာ လောင်းမယ် ၊ ငွေတစ်ကျပ်ကြေး ”
“ တစ်ကျပ်ကြေးနော် ... စိန်လိုက် ”
ထွန်းမောင်သည် ခေါင်းလောင်းကို နှိပ်လိုက်လေ၏ ။ ၎င်း၏ အစေခံ ထွက်လာလေ၏ ။
“ ဟေ့ အောင်ဘ ... အခု လက်ဖက်ရည်နဲ့ သောက်ရအောင် ဒလဘက်သီး သွားပြီး ဝယ်လိုက်စမ်းကွာ ”
“ ကောင်းပါပြီ ဆရာ ”
ထွန်းမောင်သည် အောင်မြင်သော အမူအရာနှင့် ခါးကို ဆန့်ကာ ကုလားထိုင် နောက်မှီကို မှီ၍ ထိုင်လေ၏ ။
“ ကိုင်း .. ဘယ်နှယ်ရှိစ ၊ ကျုပ်လူ သွားပြီ ”
“ ကောင်းပါပြီမောင် ၊ ကိုယ်တို့ကတော့ ဒလဘက်သီးကို မြင်မှ ယုံတော့မှာပဲ ”
ထို့နောက် မိနစ် အနည်းငယ်အတွင်း ဒလဘက်သီးများကို မြင်ရလေ၏ ။
“ ဟာ ...ဟုတ်တယ်ဟေ့ ၊ ငါ ရှုံးပြီ ၊ မင်းကို ငါ သည်လောက် တတ်နိုင်မယ်လို့ မထင်ဘူး ။ ရော့ .. ငွေ တစ်ကျပ် ” ဟု ဒင်္ဂါးကို ပစ်၍ ပေးလိုက်လေ၏ ။
“ ကျေးဇူးပါ ဆရာ ၊ သဒ္ဓါကြည်ဖြူရှိရဲ့လား ”
“ ကြည်ဖြူပါတယ် မောင် ၊ ကျေကျေနပ်နပ်ပါ ”
ဘိုးထူးသည် လက်ဖက်ရည်ပွဲ ရောက်၍ လာသည့် တိုင်အောင် အကြံထုတ်၍ နေလေ၏ ။ အကြံကား ... မပေါ် ၊ ကံသာလျှင် မျှော်ကိုးရာ ရှိတော့သည်ဟု အောက်မေ့စပြုမိတော့၏ ။ မျှော်ကိုးရာဖြစ်သော ကံသည် ထက်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါ၍လာလေသည် ။
ထွန်းမောင်သည် သရက်သီးတစ်လုံးကို စိတ်လေ၏ ။ ကျန်နှစ်လုံးမှာ “ ဘိုးသက် - ဘရားသား ” ဟု စာတမ်း ထိုး၍ ထားသော စက္ကူသေတ္တာမှာပင် ရှိလေ၏ ။ သရက်သီးများကို စိတ်၍ ပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်တည်း ထွန်းမောင်၏ တယ်လီဖုန်းသည် ပြင်းထန်သော အသံနှင့် မြည်ခေါ်လေ၏ ။ ထွန်းမောင်သည် မြေပွဲစား ၊ အိမ်ပွဲစား အလုပ်ကို လုပ်သူ ဖြစ်လေ၏ ။ တယ်လီဖုန်း ရှိရာသို့ ဘိုးထူးကို နှုတ်ဆက်၍ ထသွားလေ၏ ။
ဘိုးထူးသည် စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်း သရက်သီးနှစ်လုံး ရှိသော စက္ကူသေတ္တာကိုယူကာ အခန်းပြင်သို့ လျင်မြန်စွာ ထွက်လေ၏ ။ အခန်းဝ၌ ခဏရပ်နေပြီး နောက် “ ဟေ့ ... အောင်ဘ ၊ ငါ အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စအတွက် ချိန်းထားတာကို အခုမှ သတိရတယ် ၊ ပြန်သွားကြောင်း ပြောလိုက်ပါ ၊ ပြီးတော့ သရက်သီးနှစ်လုံးလည်းပဲ ငါ ယူသွားတယ်လို့ ပြောလိုက်ပါ ၊ ငါ့အတွက် သူ ဝယ်ရှာတာပဲ ၊ ငါ ယူသွားလို့ စိတ်မဆိုးပါဘူး ” ဟု ပြောလေ၏ ။
“ မိန့်တော်တိုင်းပါ ခင်ဗျား ”
အောင်ဘသည် အပြောအဆို ယဉ်ကျေးသော မန္တလေးသား ဖြစ်လေ၏ ။
ပေါ့ပါးသော စိတ်နှလုံး ၊ ပေါ့ပါးသော ခြေလှမ်းနှင့် ဘိုးထူးသည် တိုက်ပေါ်မှ ဆင်းပြီး လေကလေးများ ချွန်လျက် သရက်သီးသေတ္တာကို ကိုင်ကာ လျှောက်၍ သွားလေ၏ ။ ထိုသို့သွားရင်း လူတစ်ယောက်၏ ခါးကို သရက်သီးသေတ္တာနှင့် ဝင်၍ တိုက်မိလေ၏ ။ ထိုသူက “ ဟာ ... ဘယ့်နှယ်လုပ်တာလဲ ခင်ဗျား ” ဟု ပြောပြော ဆိုဆိုနှင့် ကျသွားသော သရက်သီးတစ်လုံးကို ကြေမွအောင် မတော်တဆ နင်းမိလေ၏ ။
ထိုသူသည် သရက်သီးကို မြင်လျှင် သုတ်သီးသုတ်ပျာနှင့် အနီးရှိ တိုက်ထဲသို့ ဝင်၍ သွားလေ၏ ။ ကျန်တစ်လုံးမှာ နံဘေး တာမြောင်းထဲသို့ ကျမည့်ဆဲဆဲတွင် ဘိုထူး ကယ်သဖြင့် ကျောက်ပေါက်စကလေး အနည်းငယ်မျှသာ ရလျက် စက္ကူသေတ္တာထဲသို့ ပြန်၍ ရောက်လေ၏ ။ ထိုအခိုက် မိန်းမတစ်ယောက်သည် နံဘေးအခန်းထဲမှ ထွက်ပြူ၍ လာပြီး “ ရှင် ဒီသရက်သီးတွေကို ဘယ်က ရသလဲ ” ဟု ခက်တရော်သော အသံနှင့် မေးလေ၏ ။ ၎င်းမိန်းမသည် ဘိုးသက်ဘရာသား ဆိုင်ရှင် မိန်းမဖြစ်လေ၏ ။
“ ကျုပ်မိတ်ဆွေ တစ်ယောက် လက်ဆောင် ပေးတာပါ ” ဟု ဘိုးထူးက လျင်မြန်စွာ ပြောလေ၏ ။
“ ဪ ... ဟုတ်သလား ” ဟု ထိုမိန်းမက သရော် သလို ပြန်၍ပြောကာ “ အင်း ... ဒါဖြင့်ကာ မှန်နေပြီ ၊ ရှင် စောစောက ဒီဆိုင်ဝင်တယ် မဟုတ်ဘူးလား ၊ ခဏကလေး မျက်စိအလစ်မှာ ဒီသရက်သီးတွေ ပျောက်တာ ၊ အခု ကြည့်စမ်း ” ဆိုလေ၏ ။
အထူးပြောရန် မလိုတော့ပေ ။ လောက၌ ဤလို ထွေထူးဆန်းကြယ်သော ခက်ခဲခြင်းများသည် ပြည့်နှက်၍ နေတော့၏ ။ ထိုအခက်ကလေးများသည် ဖြေရှင်းရန် ခက်ခဲပေ၏ ။ သို့သော်လည်း ဘိုးထူးသည် ဖြေရန် ကြိုးစားလေ၏ ။
ဆိုင်ရှင်မသည် မြင်လျှင် မြင်ချင်း ဘိုးထူး သူခိုး ဖြစ်ကြောင်း ယုံကြည်လိုက်လေ၏ ။
“ ရှင် ဘယ်ကိုမှ မသွားနဲ့ ၊ ရှင် ဂါတ်ကျမှ ဖြေ ၊ အခု မဖြေနဲ့ဦး ” ဟု ပြောလေ၏ ။
ထိုသို့ ပြောလိုက်သော စကားများသည် ချောမောသော မိန်းမတစ်ယောက်၏ စကား ဖြစ်သောကြောင့် ဘိုးထူးမှာ ဘယ်ကိုမျှ မသွားချင်သလိုလို ဖြစ်မိသော်လည်း မနေနိုင်တော့ပေ ။ ထိုအချိန်၌ ဘိုးထူးသည် မိမိ ဘာကို လုပ်မိသည်ဟု မစဉ်းစားနိုင်တော့ပေ ။ ထိုအတွင်းဝယ် အနီးအပါးသို့ တက္ကစီတစ်စီး ရပ်လာပြီး ဖြတ်၍ သွားရာ ဘိုးထူးသည် တက္ကစီပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ တက်၍ လိုက်ပါသွားသည်ကိုသာ တွေ့လိုက်ရပေတော့၏ ။
တက္ကစီထဲ၌ ဘိုးထူးမှာ နဖူးမှ ချွေးတဒီးဒီး ကျ၍ နေလေ၏ ။ စွပ်စွဲသော မိန်းမသည်ကား ဆိုင်တံခါးဝမှာ နေ၍ ဖိနပ်ကို မြှောက်ပြကာ နှုတ်ဆက်လျက် ကျန်ရစ်လေ၏ ။
“ ရှင် အမောပြေရင် ကျွန်မ တက္ကစီထဲက ထွက်မလား ” ဟူသော မကြည်ဖြူသော မိန်းမတစ်ယောက် အသံကို မိမိ၏ အနား၌ ကြားရသဖြင့် ဘိုးထူးမှာ ပျားတုပ်သလို ဖြစ်လျက် ငေါက်ခနဲ အလန့်တကြား ထိုင်လိုက်လေ၏ ။
ထိုမိန်းမသည် ထဘီနက်နက် ၊ အင်္ကျီနက်နက် ဝတ်၍ ထားသော တရုတ်ကပြားမ ဖြစ်လေ၏ ။
“ ကျွန်တော် မသိလို့ပါ ခင်ဗျာ ၊ သည်းခံပါခင်ဗျား ” ဟု ပြောလေ၏ ။
“ အခု သိပြီ မဟုတ်လား ” ဟု ထိုမိန်းမက ဘိုးထူးကို ပိုးလောက်တီကောင်ကဲ့သို့ ရွံရှာမုန်းထားသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်ပြီးနောက် ကားကို ရပ်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်လေ၏ ။
“ ကျွန်တော် သွားမှ တော်မယ်ထင်တယ် ” ဟု ဘိုးထူးက ပြောလေ၏ ။
ဤကဲ့သို့ သွားမည် ပြုသော အကြံကို တက္ကစီထဲက မိန်းမသည် တားမြစ်ကန့်ကွက်ခြင်း ပြုလိုဟန် မရှိပေ ။ ဘိုးထူးသည် တက္ကစီပေါ်မှ ဆင်းလေ၏ ။ တက္ကစီသည် လည်း ဆက်လက်၍ သွားလေ၏ ။ သို့ .... ကြည့်၍ နေခိုက်တွင် မိမိ၏ လက်၌ ထွန်းမောင်အိမ်က ဆင်းလာစဉ်က ကဲ့သို့ လေးလေးလံလံ မရှိကြောင်းကို သတိရလေ၏ ။ ဒလဘက်သီးများကို ရအောင် အလွန်အကြူး အထူး ကြိုးစားခဲ့ရပြီးမှ ဤကဲ့သို့ ဆုံးပါးခြင်းကို အေးအေးဆေးဆေး ကြည့်၍နေနိုင်ဖို့ မရှိပေ ။ ချက်ချင်းပင် အခြား တက္ကစီတစ်စီးကို လက်ရပ်၍ ခေါ်လိုက်လေ၏ ။ အပါးကို ရောက်သောအခါ အတွင်းကို သေသေချာချာ ကြည့် လေ၏ ။ တက္ကစီ၌လည်း မိန်းမ တစ်ယောက်ယောက် ပါလိမ့်ဦးမည်လား ... ဟု ကြောက်ရွံ့မိဟန် ရှိပေ၏ ။ ၎င်းနောက် ကားပေါ်သို့ တက်၍ “ ရှေ့က တက္ကစီကို မြန်မြန်လိုက် ” ဟု ဒရိုင်ဘာအား အော်၍ ပြောလေ၏ ။
တက္ကစီမောင်းသမားသည် ခေတ်ကာလပေါ် စုံထောက်ဝတ္ထုများကို များစွာ ဖတ်သူ ဖြစ်ဟန် ရှိပေ၏ ။ ၎င်း၏ စိတ်ထဲတွင် အဘယ်ကဲ့သို့သော အခြေအနေ ဖြစ်သည်ကို ချက်ချင်း ရိပ်မိလေ၏ ။ ဝတ္ထုထဲတွင် စုံထောက်များ တက္ကစီကို ငှားပြီး ဤကဲ့သို့ အမိန့်ပေး တတ်ကြောင်းကို အများကြီး ဖတ်ရဖူး၍ ယခုအခါ မိမိ တက္ကစီထဲသို့ စုံထောက်ရောက်ကာ ကိုယ်တွေ့ ဖြစ်လေ ပြီဟု အောက်မေ့သည့်အလား ၊ အားတက်သရော ကလပ်ချ်မှ ခြေကို ခွာလိုက်လေ၏ ။
လိုက်ရသောခရီးသည် တိုတောင်း၏ ။ ထိုခရီး၌ တစ်စုံတစ်ရာမှ မဖြစ်ခဲ့ပေ ။ ရှေ့တက္ကစီကို ချောမောစွာ မီလေ၏ ။ ထိုတက္ကစီသည် ရန်ကုန်မြို့ အနောက်ပိုင်း တိုက်ကြီးတစ်ခု၏ ရှေ့၌ ထိုး၍ ရပ်လေ၏ ။ ဘိုးထူး၏ တက္ကစီကလည်း ထိုတက္ကစီ ရပ်သော နေရာမှ ကိုက်ငါး ဆယ်ခန့် ခွာ၍ ရပ်လေ၏ ။
ဘိုးထူးသည် တက္ကစီသမား အခကို ပေး၏ ။ တက္ကစီသမားသည်ကား ... များစွာ ကျေနပ်ဟန်မရှိပေ ။ သို့အတွက် ထပ်၍ တောင်းမည်ကြံ၏ ။ ဘိုးထူးသည်ကား လက်ကို ဝင့်ကာ နှင်၍ ပစ်လိုက်လေ၏ ။
ထိုအခိုက် ရှေ့က တက္ကစီပေါ်က မိန်းမသည် ကားထဲမှ ဆင်း၍ တိုက်ပေါ်သို့ တက်သွာသည်ကို ဘိုးထူး ကြည့်၍ နေလေ၏ ။ အထုပ်များအနက် “ ဘိုးသက် ဘရားသား ” တိုက်မှ ဒလဘက်သီး ထည့်သော စက္ကူသေတ္တာကိုလည်း တွေ့မြင်ရလေ၏ ။
ဘိုးထူးသည် အဘယ်ပုံ ကြံရမည်ကို စဉ်းစားခန်း ထုတ်၍ နေလေ၏ ။ တည့်တည့်ကြီး လျှောက်၍ သွားပြီး အထုပ်ကို တောင်း၍လည်း ဖြစ်မည် မဟုတ်ဟု တွေးမိလေ၏ ။ ထိုမိန်းမ၏ မျက်နှာကို ထပ်၍ကြည့်ရမည်မှာ ခက်၍ နေလေ၏ ။ တက္ကစီပေါ်က မဆင်းမီ ၎င်းမိန်းမ မျက်နှာထားပုံကို ထောက်လိုက်သောအခါ အဆွေ ခင်ပွန်းကောင်း ဖြစ်ဖို့ရန် လက္ခဏာ အမူအရာ များစွာ ရှိသည်ဟု မဆိုနိုင်ကြောင်း သိခဲ့ရလေ၏ ။
ဘိုးထူးသည် မိမိ၏ နာရီကိုကြည့်၏ ။ အိမ်မှ ထွက်၍ လာခဲ့သည်မှာ နှစ်နာရီကျော်ကျော် ကြာကြောင်း ၊ နာရီဝက် အတွင်းမှာ ရအောင်ကြံဖို့ အချိန်ရှိသေးကြောင်း သိရလေ၏ ။ သို့ရာတွင် တောင်မြောက်လေးပါးကို ကြည့်ရာမှာလည်း ခိုင်းစေရန် မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ရပေ ။ ထိုကြည့်နေခိုက်တွင် စိတ်ကူးဉာဏ် ပေါက်လာလေ၏ ။
ငါ ကိုယ်တိုင် သွားမှ တော်မယ် ၊ ဒီမိန်းမကို ငါ တွေ့ချင်မှ တွေ့မှာ ၊ မိန်းမများ ခရီးသွားက အိမ်ကို ပြန်လာရင် နောက်ဖေးနောက်ဖီ ဝင်တတ်တာမျိုး ၊ ငါ မြန်မြန်သွားမှ တော်မယ်ဟု အောက်မေ့ကာ အမြန် သွားလေ၏ ။ သို့ သွားရာ ...တိုက်ရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ အခြား မိန်းမပျိုကလေးတစ်ယောက် တိုက်ပေါ် တက်သွားသည်ကို မြင်ရလေ၏ ။ ဘိုးထူးသည် ထိုမိန်းကလေးနောက်ကို ပြေး၍ လိုက်သွားလေ၏ ။
အနီးသို့ ရောက်သောအခါ ...
“ ကလေးမကလေး နေပါဦး ၊ အစ်ကိုကြီး ဘိုးသက် ဘရားသားတိုက်က လိုက်လာပါတယ် ၊ ခုတင်က ပြန်လာတဲ့ မိန်းမမှာ တစ်ခုခု မှားလာခဲ့တယ် ထင်ပါတယ် ၊ ဒလဘက်သီးများဟာ တခြားလူဥစ္စာပါ ” ဟု ပြောလေ၏ ။
“ ရှင် ကျွန်မ ကြီးကြီးကို သူခိုးလို့ စွပ်စွဲတာလား ”
“ မဟုတ်ပါဘူး ၊ အမှတ်တမဲ့ အထုပ် မှားသွားတယ် ထင်ပါတယ် ၊ မှားပြီး ယူတာကို တိုက်ရှင်က မြင်လိုက်လို့ပါ ။ ပြီးတော့ တက္ကစီတစ်ခုနဲ့ ထွက်သွားတယ်လို့ ပြောပါတယ် ။ သည့်အတွက် လွှတ်လိုက်လို့ လိုက်လာတာပါ ”
“ ဟုတ်ကဲ့ ၊ ဟုတ်ကဲ့ ၊ ကျွန်မ ကြီးကြီး သည်တိုက်ကို ရောက်ခဲ့ပါတယ် ၊ ကျွန်မ သွားပြီးတော့ မေးလိုက် ပါဦးမယ် ၊ ဘာသီးလဲ ... သရက်သီးလား ”
ဘိုးထူးသည် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေ၏ ။ ၎င်းမှာ စိတ်အေး၍ သွားလေ၏ ။
အကယ်၍ ထိုမိန်းမသည် ထိုဆိုင်ကို မရောက် ချေက အများကြီး အပြောရ ခက်မည်ကို သိရှိလေ၏ ။ သို့သော်လည်း ၎င်းဆိုင်မှာ ဆိုင်သစ် ဖြစ်၍ လွန်စွာလည်း ကျော်ကြားသဖြင့် ရောက်လေမလားဟု အောက်မေ့ကာ စွန့်စား၍ လာရခြင်းဖြစ်ရာ ၊ ယခုကား ထိုဆိုင်ကို ရောက်ကြောင်း သိရသောအခါ မိမိ၏ ကံကြမ္မာသည် အင်မတန်ကြီး ဆိုးဝါးလှသည် မဟုတ်ကြောင်းကို သိရသဖြင့် သက်မကြီး ချလိုက်လေ၏ ။
မကြာမီ မိန်းကလေးသည် ပြန်၍ လာပြီး “ ရှင် ပြောတာ မှန်တယ် ၊ ဟောဒီမှာ ဟောဒါပဲ ” ဟု ပြောကာ ပေးလေ၏ ။
ဘိုးထူးသည် အားရဝမ်းသာ ကျေးဇူးတင်လျက် ထွက်လာခဲ့လေ၏ ။
ထိုညနေခရီးမှာ အတော်ပင် ဒုက္ခများလျက် စိတ်အားဉာဏ်အား ကိုယ်အားကို အတော် အသုံးပြုခဲ့ရသဖြင့် အိမ်သို့ ပြန်၍ ရေမိုးချိုးပြီးမှ သရက်သီးကို မိမိ၏ ချစ်သူအား သွား၍ ပေးမည်ဟု ကြံစည်မိကာ သေတ္တာကိုပိုက်လျက် အိမ်သို့ ပြန်၍သွားလေ၏ ။ ၎င်းသည် အိမ်ကို ရောက်၍ ရေမိုးချိုးနေစဉ် ခြေသံပြင်းပြင်း နင်းတက်၍ လာသူ တစ်ယောက်ကို ကြားရလေ၏ ။
လူများမှာ အပြစ် တစ်စုံတစ်ရာ ရှိချေက ကြောက်စိတ်သည် အလိုလို ပေါ်နေတတ်၏ ။ ဘိုးထူးမှာလည်း ကြောက်စိတ် ဖြစ်ပေါ်၍ နေလေတော့၏ ။
အခန်းတံခါး ပွင့်၍ လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်တည်း သစ်သီး ထည့်သောသေတ္တာကို စားပွဲမှ လျင်မြန်စွာ ယူပြီး ၎င်း၏ ပက်လက်ကုလားထိုင်ခုံ အောက်သို့ သွင်း၍ထား လိုက်မိလေ၏ ။ အကြောင်းမူကား ...ခြေသံကို ကြားကတည်းက ဘိုးထူး၏ စိတ်၌ သရက်သီး .. သရက်သီး ... ဟု မြည်၍နေခြင်းကြောင့် ဖြစ်လေ၏ ။
“ ဟလိုး ကိုဘိုးထူး ... ကျုပ် ခင်ဗျားကို အိမ်မှာ တွေ့မှ တွေ့ရပါ့မလားလို့ အောက်မေ့မိတယ် ”
“ ဟဲလို .. .ထွန်းမောင်ပါကလား ၊ ဝင်ပါ ... ဘာကိစ္စများတုန်း ”
“ ကိစ္စတော့ တခြား မဟုတ်ပါဘူး ၊ ဟိုဒလဘက်သီး များကြောင့်ပါပဲ ” ဟု ဆိုကာ ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ တက်၍ ထိုင်လေ၏ ။
“ ဒလဘက်သီး ၊ ဒလဘက်သီး ” ဟု ဘိုးထူး၏ စိတ်၌ မြည်မိပြီးမှ “ ဪ .... ဒလဘက်သီးလား ၊ အေး... ငါ မှတ်မိပါရဲ့ ၊ ဒါ ဘာဖြစ်သလဲ ” ဟု မေးလိုက်လေ၏ ။
“ ကိုဘိုးထူး အဟုတ်ပဲ ၊ ဒလဘက်သီးများကို လိုချင်လို့လား ”
“ အို ... အင်မတန်ကြီး မလိုချင်ပါဘူး ၊ သို့သော်လည်း ငါ့အတွက် သည်လောက်တောင် ကြိုးစားပြီး ရအောင် ရှာခဲ့ရတော့ မယူဘဲနေရင် ရိုင်းရာကျမှာမို့ ယူလာရတာပါ ”
“ သည်လိုဖြစ်ရင် ကျုပ်ကို ပြန်ပေးနိုင်ရင် အတိုင်းထက် အလွန် ကျေးဇူးတင်မှာပဲ ၊ ကျုပ် တစ်လုံး ခွဲစားကြည့်တာ တယ်ပြီး ကောင်းတာပဲ ၊ ရင်ရင်တို့ သားအမိ လည်း ရောက်နေတယ် ၊ ရင်ရင်က သရက်သီးကို အင်မတန် ကြိုက်တတ်တယ် ၊ အခုလို အချိန်မဟုတ် ပေါ်တဲ့ ဒလဘက်သီး စားရရင် အင်မတန် သဘောကျမှာပဲ ၊ ရင်ရင် အတွက်ပါ ၊ သူတို့ ဒီနေ့ ငါနဲ့အတူ ထမင်းစားကြမလို့ ၊ တရုတ်ဟိုတယ်က စားစရာတွေတော့ မှာတော့ မှာထားပြီ ၊ ဒီသရက်သီး တစ်ခုပဲ လိုတော့တယ် ”
ဘိုးထူးသည် ပြန်၍ ပြောရန် စကားကို အတန်ကြာ ဉာဏ်ထုတ်၍ စဉ်းစားရလေ၏ ။
“ မိန်းမတွေကို အလို မလိုက်ရဘူးကွ ၊ ပါးစပ်အလိုကို လိုက်တာဟာ အဆိုးဆုံးပဲ ၊ စကတည်းက အရာရာမှာ အသုံးအစား ချွေတာဖို့ကို သင်ပြရတာမျိုး ၊ အခုအချိန်မှာ ဒလဘက်သီးနဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် ညစာ ကျွေးမယ် ဆိုတာ မင်း စဉ်းစားကြည့်စမ်း ၊ အင်မတန် လွန်တာပဲ ၊ ဒီလိုဟာမျိုးကို ငါတော့ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး ၊ ပိုက်ဆံ ကွယ့် ပိုက်ဆံ ၊ မင်း မဆင်းရဲသေးဖူးလို့ မသိတာ ၊ ရှေ့ကို လူလုပ်ဖို့ အများကြီး ရှိသေးတယ် ၊ မိန်းမဆိုတာ ချစ်တော့ ချစ်ရပါရဲ့ ၊ ငွေကြေးနဲ့ ပတ်သက်တဲ့နေရာမှာ သင်းတို့ကို လူကြားလို့ မကောင်းအောင် အလိုမလိုက်ရဘူး ”
“ ကျုပ်လည်း ဒလဘက်သီးကို ကြိုက်လို့ပါ ၊ ခုတင်ကပဲ ငွေကြေးအကြောင်းကို ခင်ဗျား တို့နှယ်သည့်နှယ် ပြောပြီး အခုတော့ ဒါထက် အိမ်မှာ တစ်လုံးမှ မရှိတော့ဘူး ၊ တစ်မြို့လုံး ဆိုင်ရှိသမျှမှာ ကျုပ် တယ်လီဖုန်းနဲ့ မေးခဲ့တယ် ၊ တစ်နိုင်ငံလုံးမှာ ဒီသုံးလုံးသာ ရှိတယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်တာပဲ ”
“ ဒီပုံကတော့ မင့်လူ အောင်ဘ ၊ ဒီသရက်သီးကို ခိုးလာတာတော့ မဟုတ်ဘူး ထင်ပါရဲ့ ”
“ ဘယ်က ခိုးရမလဲ ၊ ဘာပြုလို့ ခိုးတယ်လို့ ထင်ရသလဲ ၊ သူသွားတုန်းကတော့ ဆိုင်ရှေ့မှာ လူ မရှိဘူးလို့ ပြောတာပဲ ၊ ကောင်တာပေါ်မှာ သရက်သီး အိတ်ကို တွေ့လို့ ယူလာခဲ့သတဲ့ ၊ သူ သွားတုန်းက ပိုက်ဆံ မပါဘူး ။ အခုမှ ပိုက်ဆံသွားပေးရတယ် ၊ ကျုပ်လူ ခိုးတတ်တယ်လို့ ခင်ဗျားပဲ ထူးထူးခြားခြား တွေးတတ်ပလေတယ် ။ ဒီစိတ်ကူးကို ဘယ်ကများရပါလိမ့်မလဲ ”
“ ဘယ်ကရတယ်တော့ ငါ မသိဘူး ၊ ငါ တွေးမိတာပဲ ”
“ ကိုင်းဗျာ ရှည်မနေပါနဲ့ ၊ ကျုပ်ကိုသာ သရက်သီးတွေကို ပြန်ပေးစမ်းပါ ”
“ ပြန်ပေးချင်တာပေါ့ကွာ ၊ အင်မတိ အင်မတန် ပြန်ပေးချင်တာပေါ့ ၊ အခုတော့ စားပစ်လိုက်မိလို့ မပေးနိုင်တော့ဘူး ”
“ အမယ်လေးဗျာ ၊ အဟုတ်ပဲ စားပစ်လိုက်ပြီလား ”
“ အေး .. ငါ အခုပဲ လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း စားတယ် ၊ ကောင်းလိုက်တာ ထွန်းမောင်ရယ် ၊ ဘယ်လို ကောင်းမှန်း မသိဘူး ၊ ငါ တစ်ကိုက်ကိုက်တိုင်း မင့်ကို သတိရပါတယ် ”
“ ကိုင်း .. ဒီလိုဖြင့် ရှိစေတော့ ၊ ဒီကနေ့ည ရင်ရင် တော့ သရက်သီး စားရတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး ”
ထိုအခါမှ ဘိုးထူးသည် စိတ်အေးချမ်းသာ၍ သွားကာ “ ဒါ အင်မတန် ကောင်းတာပဲ ၊ မိန်းမတွေရဲ့ စိတ် အလိုကို မင်း ဘယ်တော့မှ အလိုမလိုက်နဲ့ ” ဟု တင်းတင်းမာမာ ပြောလေ၏ ။
“ ကိုင်း .. ကျုပ်လည်း သွားတော့မယ် ” ဟုပြောကာ ထွန်းမောင်သည် ကုလားထိုင်မှ ထလေ၏ ။ ထိုသို့ ထလိုက်ပြီးနောက် ထွန်းမောင်က “ ဟင် ... ကျုပ်တစ်ခုခုကိုများ ထိုင်မိသလား ” ဟု နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ မေးလေ၏ ။
“ ဘာလဲ ”
“ ကျုပ် ထလိုက်တော့ ပျော့တော့တော့ ရွတ်တွတ်တွတ် တစ်ခုခုကို ထိုင်မိသလိုပဲ ၊ ခုံအောက်မှာ ဘာလဲ မသိဘူး ၊ ကျုပ် လှန်ပြီး ကြည့်ဦးမယ် ”
ဘိုးထူးမှာ မျက်နှာ မပျက်ရအောင် မနည်း ဣန္ဒြေဆယ်လိုက်ပြီးမှ
“ ကြည့်မနေပါနဲ့လေ ၊ သွားသာ သွားပါ တော့ ၊ ဘာမှ မရှိပါဘူး ။ သတင်းစာများ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ် ၊ ဒါမှ မဟုတ်ရင်လည်း တစ်ခုခုပဲ ၊ ကိုင်း .. သွားပေတော့ ၊ နောက် အခန့်သင့်ရင် ဝင်လာပါဦး ၊ အိုး .. ဒါထက် ထွန်းမောင် ”
ထွန်းမောင်သည် တံခါးဝမှာ ရပ်ကာ “ ဘာလဲ ” ဟု ပြန်မေးလေ၏ ။
“ ငါ ဒလဘက်သီးတွေ အတွက် အများကြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ”
“ နည်းနည်းပါးပါးများ ကျန်လျှင် ကောင်းလေသား ”
“ ဘယ်မှာ ကျန်နိုင်တော့မှာလဲ ၊ အင်မတန် အရသာရှိတာပဲ ”
ထွန်းမောင် ထွက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်တည်း ကုလားထိုင်ရှိရာသို့ လှန်လှော၍ ကြည့်လေ၏ ။ ထွန်းမောင်၏ ကိုယ်လေးကြောင့် သစ်သီးထည့်သော စက္ကူသေတ္တာမှာ မရှုမလှ ဖြစ်လျက် ရှုံ့မဲ့ပိပြားလျက် နေသည်ကို တွေ့ရလေ၏ ။ သေတ္တာထဲရှိ အရည်ရွှမ်းလှသည့် အသီးများ အသားနီလန်လျက် မျက်ရည်ပေါက်ကြီးငယ် ကျကာ သရက်သီးနှင့် မတူအောင် ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ ရလေ၏ ။
“ အလို .. ကိုဖြိုးပါကလား ၊ ဘာကိစ္စလဲ ” ဟု ဘိုးထူး သည် ထိတ်လန့်တကြား မော်ကြည့်ကာ မေးလေ၏ ။
“ ဟိုမှာ သူငယ်မကလေး တစ်ယောက် ခင်ဗျားကို တွေ့ချင်လို့တဲ့ ”
“ မတွေ့ ပါရစေနဲ့ဗျာ ၊ ကျုပ် ဒီကနေ့ ဘယ်သူမှ မတွေ့ချင်ဘူး ”
“ သူက သရက်သီး ကိစ္စဆိုလား အရေးကြီးတယ် ဆိုလား ”
ဘိုးထူးသည် ဘိုးသက်ဘရားသားဆိုင်က မိန်းမကို သတိရလျက် များစွာ ထိတ်လန့်လေ၏ ။ ထိုနောက် “ မြန်မြန်တွေ့ရင် မြန်မြန် ကိစ္စပြီးမှာပဲ ” ဟု အောက်မေ့လျက် ထွက်၍ လာလေ၏ ။
သို့ရာတွင် ဘိုးထူး မှတ်ထင်သကဲ့သို့ မဟုတ် ၊ အနောက်ပိုင်း တရုတ်ကပြားမအိမ်က မိန်းကလေး ဖြစ်သည်ကို တွေ့ရှိရလေ၏ ။ ၎င်း၏ လက်ထဲ၌ ဘိုးသက် ဘရားသားဟု စာတန်းပါသော စက္ကူသေတ္တာတစ်ခုကိုလည်း တွေ့ရှိရလေ၏ ။ ဘိုးထူးမှာ “ ဘာများ ဖြစ်ဦးမလဲ ” ဟု စိုးရိမ်စွာ စိုက်၍ ကြည့်နေလေ၏ ။
“ ကျွန်မ ကြီးကြီးက လွှတ်လိုက်လို့ လာပါတယ် ၊ ဘိုးသက်ဘရားသားတိုက်က လူတစ်ယောက် ခုပဲ ကျွန်မတို့ အိမ်ကို လာတယ် ၊ ကျွန်မ ကြီးကြီးက အဲဒီ ဆိုင်မှာ သစ်တော်သီးများကို ဝယ်ပါတယ် ။ ပြီးတော့ သရက်သီးသေတ္တာကို မတော်တဆ ယူလာမိတယ်လို့ ပြောပါတယ် ။ ဒီတော့ကာ ဒီလူကို သေတ္တာတစ်ခု ပြန်ပေးလိုက်ရပါတယ် ။ အဲဒီသေတ္တာဟာ သစ်တော်သီး သေတ္တာ ဖြစ်နေပါတယ် ၊ ရှင့် သရက်သီးသေတ္တာကို မပေးလိုက်မိဘူး ”
မိန်းကလေးမှာ ဘိုးထူးကို မှတ်မိဟန် မရှိချေ ။
“ ဪ ... ဟုတ်လား ... ”
“ ဟုတ်ပါတယ် ၊ ဟောဒီမှာ ရှင့် သရက်သီး ၊ ကျွန်မ တို့ဆီ သေတ္တာ လာတောင်းတဲ့ လူက ယောက်ျားတစ်ယောက်လာပြီး မှာသွားတဲ့ သရက်သီးလို့ ပြောပါတယ် ။ ဒီသေတ္တာထဲမှာ ရှင့်နာမည် နေရပ်နဲ့ ကတ်စက္ကူတစ်ခု တွေ့ရပါတယ် ၊ သစ်တော်သီးသေတ္တာကို ကျွန်မကို ပြန်ပေးလိုက်ပါ ”
ဘိုးထူးသည် မိမိ ထိုမျှလောက် ကံဆိုးသူ မဟုတ်ကြောင်းကို တွေးမိလေ၏ ။ ဘိုးသက်ဆိုင်က မိန်းမပျိုလေးအား မိမိနာမည် ကတ်ပြား ပေးခဲ့မိသည်ကိုလည်း သတိရမိလေ၏ ။
“ ကျေးဇူးတင်လိုက်တာ ကလေးမရယ် ၊ သို့သော်လည်း သစ်တော်သီးများတော့ လမ်းမှာ ပျောက်ကျန် ရစ်ခဲ့တယ် ။ ဒါပေမဲ့ ဦးလေး ငွေကို ပေးရင် အပြန်မှာ ဝယ်မသွားနိုင်ဘူးလား ။ မပင်ပန်းပါဘူး ” ဟု ဘိုးထူးက ပြောလေ၏ ။
“ ကောင်းပါပြီ ”
“ ဘယ်လောက်ကျမလဲ ၊ နှစ်ကျပ်လောက် ပေးရင် မဖြစ်ဘူးလား ”
“ ဟုတ်ကဲ့ ဖြစ်ပါတယ် ၊ ကျွန်မ အိမ်အပြန် ဝင်ပြီး ဝယ်သွားပါမယ် ”
ဘိုးထူးသည် အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာလျက် ကျေးဇူးတင်လျက် ဤလောကကြီးသည် ငါ မှတ်ထင်သလောက် မဆိုးဝါးပါကလားဟု စဉ်းစားကာ ကျန်ရစ်လေ၏ ။
ဘိုးထူးသည် သရက်သီးကို မခင် ထံသို့ အားရ ဝမ်းသာယူ၍ သွားလေ၏ ။
“ ဟောဒီမှာ ခင် ၊ သရက်သီးတွေ ရလာပြီ ”
“ ဟုတ်လား ။ ကိုထူး တယ်တော်ပါလား ။ တစ်ခါတလေများလေ ၊ ဒါဆိုရင် ဒါကိုမှ စားချင်တာပဲ ၊ ဘယ်လို ဖြစ်မှန်း မသိဘူး ”
“ ဟုတ်တယ်လား ၊ နောက်တစ်ခါ ဘာများ ဒီရာသီထဲမှာ စားချင်ဦးမှာလဲ ”
ထိုအခိုက် မခင်သည် သေတ္တာကို ဖွင့်၍ နေလေ၏ ။ ဒလဘက်သီး ဝါဝါဝင်းကြီးကို မြင်ရသောအခါ အံ့အားသင့်၍လေ၏ ။
“ နေပါဦး ကိုထူးရဲ့ ၊ ဒီသရက်သီးကို ဘယ်က ရသတုံး ”
“ သစ်သီးဆိုင်ကပေါ့ ၊ ဘယ်က ရ ရမလဲ ”
“ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ်ကြီးပါကလား ”
“ လတ်တာပေါ့ ၊ နို့ ... ခင်က ဒါမျိုးကို စားချင်တယ်လို့ ခိုင်းတယ် မဟုတ်လား ”
မခင်သည် ဘိုးထူး၏ ဦးခေါင်းကို လက်သီးနှင့် ထုလေ၏ ။ ထို့နောက်
“ တော်တော့ တော်ပါရဲ့ ၊ ရှင် နောက်ကို ဘယ်တော့မှ ဒီလို မဖြုန်းပါနဲ့ ၊ အဖိုး သိပ်ကျမှာပေါ့ ၊ ကျွန်မ သိပ်စိတ်ဆိုးတာပဲ ၊ ကျွန်မ အလုံးလိုက်ကို မှာတာ မဟုတ်ဘူး ၊ ထက်ခြမ်းခွဲပြီး စည်သွင်းထားတာကို မှာတာပါ ၊ ဂျော့ဘုရင် ဘိသိက်ပွဲတုန်းက စပြီး ဘုံဘိုင်က သရက်သီးတွေကို ဘိလပ်မှာ စည်သွင်းရောင်း ကြတယ်လို့ ကြားတယ် ၊ အဲဒီစည်တွေ မြန်မာပြည်ကို ရောက်ကုန်ပြီ ။ ရှင် ခုထက်ထိ မသိသေးဘူးလား ” ဟု မခင်က ပြောလေ၏ ။
ဘိုးထူးမှာ ကျေးဇူးတင် ချီးမွမ်းခြင်း မခံရသောကြောင့် ခဲလေသမျှ သဲရေကျ ဖြစ်ရပြီဟု အောက်မေ့ကာ စိတ်ပျက်ပျက်နှင့် ထ၍ ပြန်တော့မည် ပြုသည်တွင် မယ်ခင်က “ နေပါဦးလေ ၊ ရှင် ကျွန်မ လိုချင်တာကို ရအောင် ရှာပေးနိုင်တဲ့အတွက် ဆုမယူတော့ဘူးလား ” ဟု မေးလိုက်လေ၏ ။
ဘိုးထူးသည် ဤနေရာတွင် အကင်းပါးသူ ဖြစ်သည့် အလျောက် ပြုံးပြုံးကြီး လုပ်ကာ မခင်၏ အနားသို့ တိုး၍ သွားပြီးလျှင် ပါးချင်းအပ်လျက် မွှေးသောဆုကို အထပ်ထပ် ခံယူလိုက်လေ၏ ။
▢ ပီမိုးနင်း
📖 ဝတ္ထုပဒေသာ ပေါင်းချုပ် ( ၁ )
