သူက ကိစ္စ မရှိဘူး

❝ သူက ကိစ္စ မရှိဘူး ❞

           ▢ ပိထွန်း

သား - “ မေမေရေ ... သား ရေကန်ထဲ ဆင်းပြီး ရေကူးချင်တယ် ”

အမေ - “ မကူးရဘူးနော် ... သား ... ရေနစ်သွားလိမ့်မယ် ”

သား -  “ အဖေကြီးကျတော့ အကြာကြီး ရေကူးနေတာပဲလေ ”

အမေ - “ အဖေကြီးက အသက်အာမခံ ထားပြီးသားလေ သားရဲ့ ”

( ဟိန္ဒီဘာသာဖြင့် ထုတ်ဝေသည့် ဆန်ရွနား(ထ်)၏ ဟန်(င်)နေးကီဗာရီး - မှ ထုတ်နုတ် ပြန်ဆိုသည် )  

 ▢ ပိထွန်း

📖ရယ်စရာ မဂ္ဂဇင်း

     မတ် ၊ ၂၀၁၆ 

လက်ဖွဲ့လယ်မှ ထန်းခြောက်ပင်

❝ လက်ဖွဲ့လယ်မှ ထန်းခြောက်ပင် ❞
( ဆင်ဖြူကျွန်းအောင်သိန်း )

ပတ္တမြားရောင် ရွဲလုံးကြီးများသည် ကျီးအာချုံ တက်သော ကုက္ကိုပင်ကြီးထက်တွင် တွဲရရွဲ ဆွဲလျက်ရှိနေကြသည်။

ရီးကျီးဒန်သည် နွားစာစဉ်းဓားကို နန်းတိုင်ပေါ် မမြှောက်သေးပဲ တစ်အောင့်တစ်နား မော့ကြည့်လိုက်၏။ စိမ်းအိုရောင်တောမှ ကျီးအာသီးများကို ထင်းခနဲ မြင်လိုက်ရ၏။ ဤသည်မှာ တမင် နားခြင်းမဟုတ်။ တမင် မော့ခြင်းလည်း မဟုတ်။ ရွာတောင်ပိုင်းဆီမှ စည်စည် စည်စည်အသံများ ကြားလိုက်သလိုရှိသောကြောင့် နားစွင့်ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့နားစွင့်ခိုက်တွင် ခေါင်းမော့လိုက်မိသည့်အတွက် ကျီးအာသီးများကို မြင်ရခြင်းဖြစ်ပေသည်။ ထိုခဏဝယ် ရီးကျီးဒန်၏ အသိအာရုံသည် လျှပ်တစ်ပြက် တောက်ပသွားလေ၏။

“မသိသူတွေ အတွက်တော့ ငါ့အိမ်၊ ငါ့ယာ၊ ငါ့ ဥစ္စာ၊ ငါ့မယားဆိုတဲ့ အယူမှား အမြင်မှားကြီး ဖုံးလွှမ်းနေတာကိုး။ ဒီအခါ ကျီးအာသီးမှည့်ကြီး နီရဲဝင်းဖန့်နေသလို နှစ်သက်စရာကြီးပေါ့။ သိသူတွေကတော့ ဒီလှပနီရဲမှု အောက်မှာ မည်းမှောင်နေတဲ့အသား ရှိပါကလား ဆိုတာ သိသလို၊ ဘယ်ဥစ္စာမှ ငါ့ဟာ မဟုတ် ငါမဟုတ် ဆိုတာ သိကြတယ်။ သိကြတဲ့ အတွက် အတ္တနည်းတယ်၊ မာနဒေါသ နည်းတယ်။ ဒါကြောင့် ဖြူစင်ကြတယ်”

ရွာဦးကျောင်းဆရာတော်၏ ဆုံးမစကားတစ်ပုဒ်က ခေါင်းထဲတွင် လက်ခနဲပေါ်လာသည်။ ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရင်ထဲတွင် ငြိမ့်ခနဲ ချမ်းမြေ့ လိုက်ရသည်။ သို့ကြောင့် နွားစာဆက်စဉ်းရန် ညာဘက်က ဓားကို မြှောက်လိုက်လျှင် ဘယ်ဘက်လက်က ကောက်ရိုးထိုးသွင်းသော နန်းတိုင်ခွကြားထဲသို့ ဓားခုတ်ချက်မိရုံကလေး အစွန်းထွက်အောင် ကောက်ရိုးဆုပ်ကို တွန်းပေးလိုက်သည်။ တစ်ချက်သာ ခုတ်ရသေး၊ သဲ့ခနဲ ကြားရသည်။ ရီးကျီးဒန် ဆိုင်းလိုက်ရပြန်သည်။ နားစွင့်ရပြန်သည်။

လူ့ရွာ လူ့ဒေသ လူတောထဲနေလျှင် ဤနှယ် နားစွင့်ရသည်မှာ ရီးကျီးဒန်တို့ ထုံးစံ။ ကိုယ်နှင့် မဆိုင်သည်ကို နောက်ထား။ မည်သူနှင့်မည်ဝါ ရန်ဖြစ်သည့် အသံနည်း။ မီး ထင်းကိစ္စလော။ နာရေးလော။ မီးထင်းကိစ္စဆိုသော် ဆွဲရလွဲရမည်။ နာရေးဆိုသော် ချက်ချင်း သွားရမည်။ ကမ္မဋ္ဌာန်းကောင် ပြင်ဆင်ရေး ကိစ္စတွင် နားလည်သူ ရှိချေက မထောင်းတာ။ ထိုအခါ ကာယကံရှင်ကို အားပေးစကားပြောရုံ၊ တရားပြရုံသာ။

နားလည်သူ မရှိချေက ခက်သည်။ လူများသည် နာရေးကိစ္စတွင် အစွဲအလမ်း ကြီးဆဲ၊ ယုန်ထင် ကြောင်ထင် ရှိကြဆဲ။ ထို့ကြောင့် ရီးကျီးဒန်မှာ နွားစာမျှသော် ဖြောင့်ဖြောင့်မစဉ်းရ။ နားစွင့်လိုက်၊ တစ်ချက်နှစ်ချက် ခုတ်လိုက်နှင့် ဖင့်နွှဲနေသည်။

“ဟယ် စိတ်ထင်လို့ ထင်ပါရဲ့”

အတွေးဖြင့် စိတ်တုံးတုံးချကာ လေးငါးချက် ဆက်ကာဆက်ကာ ခုတ်လိုက်သောအခါ၊ အသံသည် ပို၍ ကျယ်လောင်၏။ သဲ့သဲ့မျှ မဟုတ်။ စီခနဲ ညံခနဲ ဖြစ်လာသည်။

တဖောင်းဖောင်း နွားစာစဉ်းသံက ရပ်သွားပြန်သည်။ သည်တစ်ခါတော့ ဟုတ်သည်။ မိန်းမ နှစ်ယောက် ရန်ဖြစ်သံ။ ဒေါသဖက်သော အသံကျယ်ကြီးဖြင့် လုပြောနေကြသည်။ ထိပါးပုတ်ခတ်နေကြသည်။

“ဘယ်သူတွေပါလိမ့်”

တွေးနေဆဲ စွာစွာစွာစွာနှင့် နောက်ထပ် အသံတစ်သံ တိုးလာပြန်သည်။

“ချောစိန်၊ ညည်း မတရားမပြောနဲ့။ ညည်း ပြောတာ လွန်ပြီနော်။ ရီးကျီးဒန့် မျက်နှာကြောင့် ငါ သည်းခံနေတာ”

“အလိုလေးတော် ချောစိန် ဆိုပါလား”

ထရိုးထစဉ်သာ ဆိုပါက ဒူးက အကြောတွေ ဆိုင်းနေမည်။ စုတ်တသပ်သပ်ဖြင့် ဖြည်းညင်းစွာ ထမည်။ ယခုသော်ကား တစ်စုံတစ်ယောက်က ချိုင်းကြားမှ ကိုင်လျက် တအားဆွဲမလိုက်သည့်အလား ရီးကျီးဒန် စန့်ခနဲ ထပြီးဖြစ်သွား၏။ မတ်ခနဲရပ်ပြီး ဖြစ်နေချေပြီ။

“တကတည်းတော် အရေးထဲမှာ”

စန့်ခနဲ မတ်ခနဲ ထသလို ထမိပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ခြေထောက်များကလည်း အိမ်ဝိုင်းပြင်ဘက်သို့ လှမ်းပြီးဖြစ်သွားသည်။ သို့သော် နန်းတိုင်ခွ တစ်ဖက်နှင့် ထဘီနားနှင့် ငြိနေသည်။ တုံ့ခနဲ ဆောင့်ဆွဲ ခံရသလို ဖြစ်သွားသဖြင့် စိတ်မရှည် လက်မရှည် ရေရွတ်လိုက်ကာ အသံလာရာသို့ အသော့နှင်လာ၏။ ရန်ပွဲဟူသည် စောစော ဖျန်ဖြေနိုင်လေ ကောင်းလေဖြစ်၏။ ဒေါသဖြစ်လာကြပြီ ဆိုလျှင် ကြီးသည် ငယ်သည် မရွေး၊ မှားသည် မှန်သည် မတွက်၊ တစ်ဖက် လူထက် ကြောရေးကို ဦးတည်တော့သည်။ သည်မှတစ်ဆင့် တက်သော် ဖေတွေ မောင်တွေနှင့် ဆဲပြီ ဆိုပြီ။ ထိုမှ တစ်ဆင့် တိုးပါမူ တစ်ဖက်လူ အသည်းကို ထိရေး အတွက်၊ ငယ်ကျိုးငယ်နာတွေ ဖော်တော့သည်။ သူ့ အမျိုးထဲတွင် အနူ ရှိတာရော၊ ကိုယ့်အမျိုးထဲတွင် လင်ကောင် မပေါ်ဘဲ ကလေးမွေးတာရော။ ထိုအခါ လက်ပါလာပြီ။ သတ်ကြပုတ်ကြ၊ ရိုက်ကြ နှက်ကြလျှင် နှစ်ဖက် လင်သား၊ မောင်ကြီးမောင်ငယ်နှင့် ဆွေမျိုးတွေ အကုန်ပါလာမည်။ သို့ကြောင့် ပြေးမှ ပြေးမှ...။

ရီးကျီးဒန် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

“ဘယ်သူပါလိမ့်”

မချောစိန်တို့ အိမ်ဝိုင်းရှေ့တွင် မိန်းမတစ်ယောက်။ ထဘီကို နောက်တို ရှေ့ရှည်အောင် လက်တစ်ဖက်ကို တင်ပေါ် ဖိအုပ်လျက်၊ လက်တစ်ဖက်ကို ထောင်လိုက် ထိုးလိုက်နှင့် ရန်တွေ့နေသည်။ သို့သော် မည်သူဟု ရီးကျီးဒန် မသဲကွဲသေး။ ရန်ထောင်နေသော ထိုမိန်းမအား ခွေးသုံးကောင်က ဟောင်နေ၏။ ကလေးတွေ ကလည်း ဝိုင်းကြည့်နေသေး။ ကလေးအုပ်၏ နောက်၊ မလှမ်းမကမ်းတွင်ကား မိန်းမကြီးငယ်အချို့က ရန်ပွဲကို အကဲခတ်ရင်း တီးတိုးတီးတိုး ပြောနေကြ၏။

ထိုမိန်းမနှင့် ရီးကျီးဒန် နီးလာပြီ။

မျက်ခွံကို ရှုံ့ပြီး ကြည့်သော်ငြား သူ့ရုပ်ကို ရီးကျီးဒန် မဖမ်းနိုင်။ အသံကို ကျက်မိရန် ကြိုးစားပေမဲ့ မမှတ်မိ။

“ဟဲ့ ဘာဖြစ်ကြတာလဲ”

ရီးကျီးဒန်အသံကြားလျှင် ထိုမိန်းမ အရှိန်တန့်သွား၏။ ရီးကျီးဒန်ကို လှည့်ကြည့်၏။

“ဪ တောင်ဖျားက ဆွဲမိကိုး”

ဆွဲမိသည် ဆင်းရဲ၏။ သို့တစေ စွာ၏။ ကြက်ခေါင်းဆိတ်မခံ။ ကိုယ်ကျင့်တရား ကောင်းသည်။

“ဆွဲမိ ဘာဖြစ်တာလဲ”

“ဘာဖြစ်ရမလဲ ရီးကျီးဒန်ရဲ့”

ဒေါသသည် ရီးကျီးဒန် ဘက်သို့ လှည့်လာ၏။ သို့သော် ရီးကျီးဒန် သည်းခံပါသည်။ ခွင့်လွှတ်ပါသည်။ ကျီးအာသီးကို ပတ္တမြားလုံးကြီး ထင်နေသည့် အရွယ်မဟုတ်လား။

“မိန်းကလေးရယ် အရီး လာတာက အရီးသမီးကို ဆုံးမရအောင်၊ ဖျန်ဖြေရအောင်လာတာပါ”

ဆွဲမိသည် တင်တစ်ခြမ်းပေါ် ဆွဲတင်ထားသော ထဘီစကို လျှောချလိုက်၏။ မည်းနက်သော ချေးကြောင်းတွေ အရစ်ထနေသော ဒူးခေါက်ခွက်လည်း ပုန်းကွယ်သွား၏။

“ကျုပ်တို့ ထန်းပင်တွေပေါ့တော်။ ကျုပ်တို့ကလည်း ထန်းလက်နဲ့ ထန်းလျှော် အသုံးလိုလို့ သွားတော့ ငုံးငုံးတိုနေပြီ။ သူတို့ ချိုင်မယ်ဆိုလည်း စောစောက ကြိုပြီးအသိပေးထားရင် ကျုပ်တို့ အလုပ်ပျက်ခံပြီး မသွားပါဘူး။ အခုတော့ သူတို့ ကြိုမပြောလို့ ချိုင်မယ့်လူ ငှားရတယ်။ မချိုင်ဖြစ်တော့ တောင်းပန် လွှတ်ရတယ်။ အဲဒါကြောင့် ဒါလောက်တော့ အသိပေးဖို့ ကောင်းတဲ့အကြောင်း လာပြောတော့”

“အင်း အင်း၊ သူက ဘာပြန်ပြောလဲ”

“ပြောနိုင်ဘူးတဲ့၊ ကိုယ့်လယ်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ ထန်းပင်။ ကိုယ် ချိုင်ချင် ချိုင်မယ်၊ လှဲပစ်ချင် လှဲပစ်မယ် ဘာဖြစ်လဲတဲ့။ ကဲ ကောင်းသလား”

“ဟုတ်တယ်လေ ကိုယ့်လယ်ထဲ ရှိနေတာ ဘယ်သူ့ဆီ သံတော်ဦးတင်ရဦးမှာလဲ ဟင်”

မချောစိန်သည် အိမ်ပေါ်မှ ဆင်းလာကာ ပြောရင်း ဆိုရင်း ဝိုင်းဝရောက်လာလေသည်။

ရီးကျီးဒန် မချောစိန်ကို တစ်ချက်စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ မချောစိန်မှာ မိခင်၏ အကြည့်ကို နားမလည် သဘောမပေါက်။

“တော် စကားပြောတာ ကြည့်ပြောနော်”

“ကြည့်ပြောတာပဲ”

“သွားစမ်း သွားစမ်း”

ရီးကျီးဒန် မချောစိန်ကို တွန်းလွှတ်သည်။ ဆွဲမိ ဘက်သို့ လှည့်၍လည်း တောင်းပန်သည်။

“ဆွဲမိ ပြန်တော့နော်၊ ဒီကောင်မ မသိလို့ ပြောတာပါ။ အရီး သူ သဘောပေါက်အောင် ရှင်းပြမယ်၊ ဆုံးမမယ် ဟုတ်လား”

ဆွဲမိ ခေါင်းညိတ်၍မှ မပြီးသေး၊ မချောစိန် ရှေ့တိုးလာ၏။

“အမေက ဘာပြုလို့ တောင်းပန်နေရတာလဲ”

“ငါ ဖိနပ်နဲ့ ပါးရိုက်လိုက်ရ.. တယ်”

ဒါပဲပြောပါသည်။ ရှေ့မဆက်ပါ။

ရှေ့မဆက်ခြင်းမှာ ရိုက်မည်ရွယ်ရန်အတွက် ဖိနပ်ကုန်းချွတ်လိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ရီးကျီးဒန် ခြေထောက်တွင် ဖိနပ်မပါ။ ကလေးတွေ ဝါးခနဲ ဝိုင်းရယ်ကြသည်။ ခပ်လှမ်းလှမ်းမှ အကဲခတ်နေသူများလည်း ရီးကျီးဒန် အမှားကို ပြုံးနေကြသည်။

“တောင်းပန်သင့်လို့ တောင်းပန်ရတာပေါ့ဟဲ့။ ဒီ ထန်းပင်တွေကို ဘယ်သူ စိုက်သလဲ နင်သိလား၊ ဘယ်သူ ပိုင်သလဲ အဲဒါကော သိလား”

ထိုသို့ မေးလိုက်သည့်အတွက် မချောစိန် ဝေတေတေ ဖြစ်သွား၏။ ရီးကျီးဒန်ကို ပြန်ကြည့်နေ၏။

“ငါ့ကို ငရဲကြီးအောင် မလုပ်နဲ့၊ သွား အိမ်ထဲကို သွား၊ ငါလာခဲ့မယ်။ ရှင်းလည်း ပြမယ်”

သည်တစ်ခါ တွန်းလွှတ်သောအခါတွင်မူ မချောစိန် ပေတေတေ ကတ်တတ်တတ် လုပ်မနေတော့ပါ။ အိမ်ဘက်သို့ တုံ့နှေးစွာ လျှောက်သွားသဖြင့် ရီးကျီးဒန်သည် ဆွဲမိကို ထပ်မံတောင်းပန်ကာ သမီးနောက်သို့ လိုက်ပါလာခဲ့၏။

“အမေကြီး”

မြေးတို့သည် အိမ်ရှေ့ကွပ်ပျစ်ပေါ်မှ ကွက်ကြည့် ကွက်ကြည့် လုပ်နေခဲ့ကြရာ သူတို့ အနားသို့ ရီးကျီးဒန် ရောက်လာသည့်အတွက် ဝမ်းသာအားရ ဆီးကြိုကြ ၏။ မချောစိန်တို့ အိမ်မှာ မြေစိုက်လေးပင်တဲကြီး ဖြစ်သည်။ တဲထဲတွင် အိုးလုပ်လက်စတွေ တိုက်သွင်းရန် အသင့်ဖြစ်နေသော အိုးတွေနှင့် ရှုပ်ပွနေလိမ့်မည်။ သို့ကြောင့် ရီးကျီးဒန်က ကွပ်ပျစ်ပေါ်မှာပင် မြေးများ၏ ဘေး၌ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ မြေးမိန်းကလေးများ ထဲတွင် အကြီးဆုံးဖြစ်သော ခင်ခင်ကြီးသည် အငယ်ဆုံးမောင်ကလေး မောင်ထွေးကို ထမင်းခွံ့နေရာမှ ဘွားအေ ထိုင်ရန် တစ်ဖက်သို့ တိမ်းပေး၏။ မောင်ထွေးက ဘွားအေကို လာဖက်၏။ သူ့ပါးစပ်တွင် ပဲကြီးဟင်း ခြောက်ခြောက်ချက် (ဆီပြန်) များ ပေနေရာ မိမိကြီးက လှမ်းဆွဲယူထား၏။

“ဟဲ့ ငတက်ပြားမ”

နို့ညှာမ မိမိထွေးကို ရီးကျီးဒန် ပေးထားသော အနွတ္တအမည် ဖြစ်ပေ၏။ မိမိထွေးသည် ပဲကြီးဟင်း ပေနေသော လက်ငါးချောင်းကို လျှာဖြင့် လျက်နေရာမှ မျက်လုံး ပေကလပ်ပေကလပ်ဖြင့် မော့ကြည့်၏။

“နန်းတိုင်နားမှာ အမေကြီးဆေးလိပ်ရှိတယ်၊ သွားယူပေးစမ်း”

သည်လိုတော့လည်း ငတက်ပြားမသည် ဖင်ပေါ့၏။ ဂျီရိပတ္တများမနေဘဲ ကွပ်ပျစ်ပေါ်မှ ခုန်ချ၏။ ထိုအခါ ရီးကျီးဒန်က ထပ်မှာ၏။

“ကောင်းကောင်း ကိုင်ခဲ့နော်၊ အခေါင်းထွက်ပြီး ‘ကာ’ ကုန်ရင် ပေါင်တွင်းကြော အပြတ်ပဲ”

သည်နောက် တဲတွင်းသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ဖင်ထိုင်ခုံတစ်ခုဖြင့် ထရံကွယ်အဝတွင် ထိုင်နေသော မချောစိန်ကို မြင်ရ၏။

“ဆွဲမိနဲ့ ညည်းနဲ့ ဖြစ်တဲ့ကိစ္စမှာ ညည်းအလွန်၊ ညည်းအမှား”

“တော်”

မျက်လုံးပြူးကြီးဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သော မချောစိန်၏ ‘တော်’ မှာ ဘာဖြစ်လို့လဲ အမေ ဟူသော အမေးကို ဆောင်၏။

“ညည်းယောက်ျား ထွန်းရကလည်း ဘာမှမပြောဘူးလား”

“ဘာပြောရမလဲ အမေရ”

“အဲဒီထန်းပင်တွေပေါ့ဟဲ့ အနာမရဲ့”

“ဟင့်အင်း မပြောပါဘူး”

“ညည့်ယောက္ခမတွေကတော့ ပြောဖို့ကောင်းပါတယ်အေ”

ဆွဲမိနှင့် စကားများစေသော ထန်းပင်များမှာ မများလှပေ။ ဟိုတစ်ပင် သည်တစ်ပင် စုပေါင်းလိုက်ပါမှ ခြောက်ပင်သာ ရှိသည်။ ထိုခြောက်ပင်သည် ကိုထွန်းရ၊ မချောစိန်တို့၏ လယ်ပွဲထဲတွင် ရှိနေ၏။ သို့သော် ထိုလယ်ပွဲ ရာဇဝင်ကို ကိုထွန်းရလည်း သိပ် မသိ။ မချောစိန်မူ ဝေးစွ ခြောက်ပါး။

ကိုထွန်းရနှင့် မချောစိန်တို့ မင်္ဂလာဆောင်တွင် ကိုထွန်းရမိဘများက လက်ဖွဲ့သော မများလှသည့် လယ်ကလေး တစ်ဧက။ သို့တစ်ဧကပေမဲ့ ရာဇဝင် ရှိသည့် ထန်းပင်ခြောက်ပင် ပါလာသော တစ်ဧက။

“အမေကြီး ရော့”

ငတက်ပြားမ ပြန်ရောက်လာကာ ပြောင်းဖူးဖက်ဆေးလိပ် တစ်ဝက်ကျော်ကို လှမ်းပေးသည်။ အလွန် သောက်ကောင်းသည့်အနေအထားမို့ အခေါင်းမထွက်စေရန် မှာလိုက်သည်။ မှာလိုက်ခါမှ အခေါင်းထွက်လာသောကြောင့်လည်း ခပ်လှမ်းလှမ်းမှ ပေးခြင်းဖြစ်၏။ ရီးကျီးဒန် ဆေးလိပ်ကို ငုံ့မကြည့်အား။ မချောစိန် လှမ်းပေးသော မီးခတ်ဖြင့် ညှိရင်း စကားကို ဆက်သည်။

“ဒီထန်းပင်တွေပါတဲ့ လယ်ပွဲဟာ ညည်းတို့ လက်ထဲရောက်လာတာ ခြောက်နှစ်ကျော် ခုနစ်နှစ် ရှိပြီပဲ။ ညည်းမသိတာကတော့ ညည်း အသုံးမကျလို့ ပဲ။ မေးရ စမ်းရတယ်ဟဲ့”

လယ်ထဲတွင် ထန်းပင်တွေ ရှုပ်နေသည် ထင်သော်ငြား လှဲဖြိုပစ်ရန် မချောစိန် မတိုက်တွန်းမိ။ သို့ကြောင့် စကားမစပ်မိ၍ မသိ။

“အဲဒီထန်းပင်က ထခိုင်တွေ ထလက်တွေကို ညည်းတို့ အမြဲပဲ ချိုင်ယူသလား”

မချောစိန် ခဏတော့ စဉ်းစားကြည့်သေး၏။ စဉ်းစားပေမဲ့ အဖြေမှာ ‘မသိ’ ဟူ၍သာ ဖြစ်၏။

“အဲဒီလယ်ကို ထွန်းရအဘိုးများ လက်ထက်ကတည်းက သူများဆီ အပေါင်ခံခဲ့ကြတာအေ့။ မူရင်း ပိုင်ရှင်ကတော့ အမေလည်း မသိဘူး။ ထွန်းရအဘိုးရဲ့ အဖေများလည်း ရှိလို့တော့ မဟုတ်ဘူး။ ခဏတစ်ဖြုတ် ဆိုပြီး အပေါင်ခံရင်းက တစ်နှစ် လုပ်စားမိတော့ ရေမိုးမှန်တာနဲ့ ကြုံသွားတာကိုး။ နှမ်းကလည်းရ၊ စပါးကလည်းရနဲ့ ထုတ်ချေးထားတဲ့ ငွေတောင် ကျေသလောက်ဖြစ်သွားသတဲ့”

“အမေ့ ဘယ်သူပြောလဲဟင်”

“လူပြော သူပြောပေါ့အေ။ ဒါနဲ့ မူလပိုင်ရှင်ကလည်း တစ်နှစ်ကြာလို့လည်း မရွေးနိုင်၊ နှစ်နှစ်ကြာလို့လည်း မရွေးနိုင်ဖြစ်ပြန်တော့ အတိုးလည်း တက်လာ ပြန်တာပေါ့။ အဲဒီလို တစ်ဖက်လူမှာ ငွေကြေး မချောင်လည်တာ အကြောင်းပြုပြီး ခင်ဗျားတို့ အခုလို ပေါင်ထားတာ အတိုးတက်တာနဲ့ နစ်နာလှပါပြီ။ ဒါကြောင့် ရောင်းပါလို့ သွားပြောသတဲ့”

အငယ်ကလေး တစ်စုံတစ်ရာ ပူဆာနေသည်။ သို့သော် အကြီးမသည် အမေနှင့် အမေကြီးတို့ စကားကောင်းကောင်းပြောနိုင်စေရန် ကလေးကို ချော့ခေါ်ကာ လွတ်ရာသို့ ထွက်သွားသည်။

“ဟိုကလည်း ဘိုးဘွားအမွေဆိုတော့ ကိစ္စပြတ် မလုပ်ရဲဘူးပေါ့။ ဒါကြောင့် မရောင်းဘူးဆိုတော့ ဒါဖြင့် ငွေထပ်ယူပြီး စာချုပ်အသစ် ပြန်ချုပ်ပါဆိုပြီး အတိုးအရင်းပေါင်းရယ်၊ ‘ထပ်ငွေ’ ရယ် ပေါင်းပြီး စာချုပ်အသစ် ချုပ်ပြန်တာပေါ့”

“ထပ်ငွေ ဟုတ်လားအမေ”

“ဒါပေါ့အေ၊ ထပ်ပြီးပေးတဲ့ ငွေဟာ ထပ်ငွေပေါ့”

“ကျုပ်ကြားဖူးတဲ့ ထပ်ငွေဆိုတာ ထပ်ပြီးယူတာ ဆိုပါတော့။ ဟိုဘက်ရွာက အဘသိန်းတို့၊ အဘဦးတို့ ထပ်ငွေရလာပြန်ပြီ ဆိုတာလေ။ ကျုပ်ငယ်ငယ်တုန်းက အမေတို့ပဲ ပြောတာကော”

ရီးကျီးဒန် ပြုံးလိုက်ရပါသည်။

“ကောင်မ၊ ဒါတော့လည်း မှတ်မိသားပဲ။ ဒါလည်း မထူးပါဘူးအေ။ ရီးသိန်းတို့၊ ရီးဦးတို့ မိဘများက တစ်ချိန်က ‘ရည်တတ်’ ခဲ့သတဲ့”

“ဘယ်သူကကော မရယ်တတ်လို့လဲ အမေရယ်”

“ကြေးရည်တတ်၊ လူရည်တတ် ဆိုတာ လူချမ်းသာကို ပြောတာဟဲ့။ အဲ သူတို့ လက်ထက်ကျတော့ လယ်တွေကို ပေါင်ရတော့တာပေါ့။ နောက်ဆုံး ပေါင်စရာ လယ်တွေကုန်တဲ့အခါမှာ သူတို့ရဲ့လယ်တွေ အပေါင်ခံထားတဲ့ လူတွေဆီသွားပြီး ‘ထပ်ငွေ’ တောင်း ပြန်တာပေါ့ ။ ငါးရာနဲ့ ပေါင်တဲ့လယ်အတွက် တစ်ရာ ထပ်ပြီးပေးရင် ခြောက်ရာ ဖြစ်သွားတာပေါ့အေ။ ညည်းပြောတဲ့ ထပ်ငွေက အဲဒါ မဟုတ်လား”

မချောစိန် ခေါင်းညိတ်ပြသော်လည်း မေးစရာ မကုန်သေး။

“ထပ်ငွေ မပေးဘူး ဆိုပါတော့ အမေရယ်၊ ဘာလုပ်မလဲဟင်”

“အဲဒီလယ်ကို လိုချင်တဲ့လူ ဘယ်သူ ရှိသလဲ လိုက်ရှာတာပေါ့အေ။ နောက်ယူမယ့် လူက ရွေးရမယ့် ငွေထက်ပိုပေးရင် ရွေးပြီး ပြန်ပေါင်ပြန်တာပေါ့။ ပိုတာ ကလေးထိုင်ပြီး စားပြန်တာပေါ့”

“ဪ ဩော်”

“ဒါနဲ့ ထွန်းရအဘိုးများ လက်ထက်ကျတော့ ထွန်းရအဘိုး အလိုသာ ဆိုရင် လယ်ကို ရောင်းပစ်မှာ။ လူက ယစ်ထုပ်ကိုး။ ဒါပေမဲ့ အပေါင်စာချုပ်တွေ၊ ဂရန်တွေကို အမယ်ကြီးက လုံအောင်သိမ်းထားတော့ လယ်ကို မပေါင်သာ မရောင်းသာဘူး။ လယ်ပေါင်တာ၊ ရောင်းတာက ဂရန်ပါမှဖြစ်တာကိုးအေ့။ အဲဒါကြောင့် အသိသက်သေနဲ့ စာချုပ် ချုပ်ရင် ဖြစ်တဲ့ အလုပ်၊ ဂရန်တွေ ဘာတွေ မပါဘဲနဲ့ ဖြစ်တဲ့အလုပ်ကို လုပ်တော့တာပေါ့”

“ဘာအလုပ်လဲ အမေ”

“အဲဒီ လယ်ပွဲထဲက ထန်းပင်တွေကို ရောင်းစားခဲ့တာပေါ့အေ။ တစ်ပင်ကို တစ်ကျပ်ခွဲဆိုလား နှစ်ကျပ် မတ်တင်းနဲ့ဆိုလား”

“ဟင်...”

“မဟင်နဲ့ မကြီးစာ၊ အဲဒီ ထွန်းရအဘိုးများ လက်ထက်တုန်းက ပုဆိုးတစ်ထည်မှ သုံးမူး။ ထားပါတော့အေ ပြားလေးဆယ်”

“ဟယ်”

“ထန်းရည် တစ်မြူမှ နှစ်ပြားဆိုတော့လည်း ထန်းပင် တစ်ပင် တစ်ကျပ်ခွဲပဲထား၊ ခြောက်ပင်ကို ကိုးကျပ်ဆိုတော့ သောက်ပါလေ့အေ။ အဲဒီလိုနဲ့ပဲ လယ်ကိုတော့ ကိုယ်ပိုင်ပြီး လယ်ထဲက ထန်းပင်ကို သူများ ပိုင်ခဲ့တာကလား”

ဤအချက်ကို မချောစိန် သဘောမပေါက်ပေ။ သဘောမပေါက်သည့် အလျောက်လည်း မအီမလည် ဆိုမိ၏။

“ကျုပ်တော့ သဘောမပေါက်ပါဘူးတော်၊ ဒီမြေကို ဝယ်နိုင်မှ ဒီမြေထဲက သစ်ပင်ကို ပိုင်မှာပေါ့။ ဒီ မြေထဲက သစ်ပင်ကို ကွက်ပြီး ဝယ်တယ် ဆိုတော့”

မချောစိန် စကားပြတ်သွားသော်ငြား ရီးကျီးဒန် ဆေးအဖွာမပျက်၊ စကားအဆက်ကို စောင့်နေသည်။

“ကဲ အမေရယ် အဲဒီထန်းပင်က ထန်းသီးတွေ မှည့်လို့ ကြွေကျရော ဆိုပါတော့ လယ်ရှင်က မရဘူးလား”

“မရဘူး”

“ဟင်”

“မဟင်နဲ့ အေရဲ့၊ ဒါဟာ ထုံးစံပဲ။ လယ်ရှင်ကလည်း ဪ... ဒီထန်းပင်ဟာ ငါမပိုင်ပါလားလို့ သိထားတဲ့ အတွက် သူ့လယ်ထဲကို ကြွေကျလာတဲ့ ထန်းသီးမှည့်ကို ဘယ်လောက်မှ အဖိုးမတန်ပေမဲ့ မယူဘူး။ လယ်ထဲက ကောက်ပြီး ထန်းပင်ရင်းမှာ ပုံထားတာ”

“ကိုယ်မပိုင်တဲ့ အပင်က ထန်းလက်ခြောက်တွေ ကိုယ့်လယ်ထဲကျတော့၊ အောက်က အပင်တွေ ပျက်မကုန်ဘူးလား အမေ”

“ပျက်တယ်လေ၊ ပျက်ပေမယ့် ဒီထန်းပင်တွေဟာ ကိုယ့်ပယောဂကြောင့်ပဲ သူများက ပိုင်သွားတယ်။ ဒါကြောင့် ဒါကို အထူးအထွေ ပြောမနေကြတော့ဘူး”

“ဒီလိုဆို အဲဒီထန်းပင်တွေ ကျုပ်တို့နဲ့ မဆိုင်ဘူးပေါ့”

ရီးကျီးဒန် လက်ဝါးဖြင့် ရွယ်လိုက်သည်။

“ဟယ် ကောင်မ၊ ထန်းလက်ခြောက်ကလေးတောင် မဆိုင်ပါဘူး ဆိုနေမှဟာကို”

“ဒါပေမဲ့ အမေရယ် ထန်းလက်ခြောက်ကိုတော့ ကျုပ်တို့ အမြဲတမ်း ယူပြီး မီးစိုက်နေကြတာပဲဟာကို”

မချောစိန်က ခေါင်းကလေးပုထားရာက တဖြည်းဖြည်း ရှည်လာရင်း စောဒကတက်ပေသည်။

“အဲဒါက စည်းပေါက်တာ၊ သစ္စာပျက်တာအေ့၊ တို့အဖေများလက်ထက် အထိကိုပဲ စည်းကမ်းကြီးခဲ့သေးတယ်။ သစ္စာကြီးခဲ့သေးတယ်။ ဒါကြောင့်လည်း မြေပေါ်က သစ်ပင်ကို ရောင်းလည်း ဝယ်၊ ပေါင်လည်း အပေါင်ခံခဲ့တာပေါ့”

မချောစိန် ခေါင်းညိတ်နေမိ၏။

“ညည်းတို့လိုသာ စိတ်မျိုး မွေးကြမယ်ဆိုရင် သူများမြေပေါ်မှာ ရှိနေမယ့် သစ်ပင်ကို ဘယ်သူက အပေါင်ခံမှာလဲ၊ ဘယ်သူက ဝယ်မှာလဲ။ ဒါပေမဲ့ ပိုင်ရှင်ကလည်း မရိုင်းပါဘူး။ သူ့သစ်ပင် ရှိနေတဲ့ မြေကွက်ပိုင်ရှင်ကိုလည်း ထန်းဆိုရင် လိုတဲ့အခါ ချိုင်ယူပါ၊ သရက်ဖြင့်လည်း ခူးစားပါ ပြောပါတယ်၊ ပေးပါတယ်”

“ဪ ဪ”

“ညည့်ယောက်ျား ထွန်းရလည်း ဒီလက်ဖွဲ့ လယ်ပွဲထဲက ထန်းပင်တွေကို ဆွဲမိတို့ပိုင်တယ်ဆိုတာ သိခဲ့ပါလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့်လည်း ထန်းရွက် အသုံးလိုတဲ့အခါမှာ ဆွဲမိတို့ဆီမှာ ခွင့်တောင်းပြီး ချိုင်ယူတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါမှာတော့ သူလည်း ပြောဖို့ မေ့သွားတာလား ဘာလား တစ်ခုခုပဲ”

“ကျုပ်ကတော့ သိပါဘူး အမေရာ”

“ထွန်းရ မပြောမိတဲ့ အချိန်ကျမှပဲ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဆွဲမိတို့ကလည်း ထန်းပင်တက်မယ့်လူ ငှားပြီး သွားချိုင်သတဲ့။ ညည်းပဲ ကိုယ်ချင်းစာကြည့်ပေါ့။ သူတို့မှာ လူလည်း ငှားသွားရသေးတယ်။ ချိုင်စရာ မရှိလို့ တောင်းပန်လည်း လွှတ်ရသေးတယ်။ ညည်းကလည်း မထော်မလှမ်း ပြောလွှတ်တယ် ဆိုတော့”

“မသိလို့ပါ အမေရယ်၊ ခုတော့ သိပါပြီ။ ဆွဲမိကိုလည်း တောင်းပန်ပါ့မယ်”

ထန်းရွက်အမိုးသည် ကြွက်ပေါသည်မှအပ နွေရာသီတွင် အေး၏။ ထန်းလက်ဝမ်းသားလျှော်၊ ကျောသား လျှော်နှင့် စောင်းသားလျှော်တို့သည် တုပ်နှောင်ရာတွင် အသုံးဝင်သည်နှင့်အမျှ ခိုင်လည်း ခိုင်ခံ့၏။ ထန်းလက် ဝမ်းတွင်းသား ဖြစ်သော ထန်းအူလျှော်လည်း ‘ကြက်ချေးစု’ လိမ်ရန် ကောင်းသည်သာ။ တစ်ပင်လုံးတွင် ပစ်စရာ မရှိသလောက် အသုံးဝင်သော ထန်းပင်မျှသာ မဟုတ်။ တစ်နှစ်တစ်ခါ သီးရန် မသေချာသော သရက်။ တစ်ဖန် သီးသော်လည်း လူကြိုက်သော အသီး ဖြစ်ချင်မှ ဖြစ်သော သရက်စသည် တို့မှာလည်း အပင်တည်သော မြေကို ပိုင်သူက တခြား၊ အပင်ကို ပိုင်သူက တခြား ရှိတတ်၏။

ဤဓလေ့ကို နမော်နမဲ့ သဘောထားမိသော မချောစိန်တို့အရွယ်များကြားတွင် မဖြစ်သင့်သော မပြေလည်မှုများ ပေါ်ပေါက်လာရသည်။ သို့သော် သိမှီနားလည်သော ရီးကျီးဒန်တို့ အရွယ်တွေ ရှိကြသေးသည့်အတွက် ချစ်စရာကောင်းသော ဓလေ့၊ မြတ်နိုးဖွယ်ဖြစ်သော စည်းစောင့်မှုကလေးတစ်ခုမှာ မှေးမှိန်ရာမှ ပြန်လည် လှပလာခဲ့ရပေပြီ။ ဤသို့ဖြင့် လက်ဖွဲ့လယ်ပွဲမှ ထန်းခြောက်ပင် အရေးသည် ဖြေရှင်းခဲ့ရ၏။

“နောက်ကို နမော်နမဲ့ မနေနဲ့အေ့။ ထွန်းရကိုလည်း မေး၊ သူ့မိဘကိုလည်း မေး၊ ငါ့ကိုလည်း မေး။ တော်ကြာ ရွာထဲမှာ ညည်းတို့ လူကြီးဖြစ်လာတော့မှ ဘာမှမသိရင်...”

“ဟုတ်ကဲ့ အမေ၊ ကျုပ် နောက်ကို မေးပါ့မယ်”

ရီးကျီးဒန် ပြန်ရန် ဟန်ပြင်လျှင် မချောစိန်လည်း ထရပ်ကာ ဝိုင်းဝသို့ ရောက်အောင် လိုက်လာပြီးမှ အကြီးမ ခေါ်သံကြားရ၍ လှည့်ပြန်သွား၏။

နွားများသည် ရီးကျီးဒန်ကို မျှော်စောင့်နေကြ၏။ နားရွက်စွင့်ကာ၊ ခေါင်းထောင်ကာ၊ မျက်လုံးပြူးကာ ကြည့်နေကြ၏။ သူတို့အတွက် ကောက်ရိုးစဉ်း၍ မပြီးသေး၊ စဉ်းရဦးမည်။ နန်းတိုင်ဘေးတွင် ထိုင်ရန် ဟန်ပြင်ဆဲ ကျီးအာသံများ ကြားရ၏။ အသံလာရာသို့ မော့ကြည့်သောအခါ ကုက္ကိုပင်ထက်ရှိ ကျီးအာသီးများကို ထိုးဆွနေသော ကျီးကန်းများ။ အပြင်ပန်း လှရွဲသလောက် အတွင်းသား မှောင်မည်းသော ကျီးအာသီးကို မလှမပတွေ့ရ၏။ အချို့လည်း မြေပေါ်တွင် မလှမပ ပေါက်ကွဲကာ ပြန့်ကြဲနေကြ၏။ သို့သော် ရီးကျီးဒန်သည် ကျီးများကို ‘ရွှေး’ ခနဲ ‘ရွှေး’ ခနဲ အော်ဟစ်ရင်း လက်ယမ်းဝှေ့၍ မောင်းနှင်ပစ်နေမိလေ၏။

▢  ဆင်ဖြူကျွန်းအောင်သိန်း
📖 ကိုဆေးရိုး ပေါင်းချုပ်

အရူးတွေက ကောင်းသည် ... သို့သော်

❝ အရူးတွေက ကောင်းသည် ... သို့သော် ❞
     ( မင်းအဂ္ဂ - ဆင်တဲဝ )

မြောက်ဥက္ကလာပမှ ထွက်သော အမှတ် (၆) မေဓာဝီလိုင်းကားသည် လမ်းဝမှတစ်ဆင့် ညာဘက်သို့ အရှိန်ဖြင့် ချိုးကွေ့လိုက်သည်။ ခရီးသည်များ မိမိဘက်သို့ ပြိုဆင်းလာသဖြင့် မနည်းကျားကန်ထားရသည်။ ဘယ်ဘက်ပခုံးမှာ တီဒဗလျူအေ လေကြောင်းလိုင်းတံဆိပ် လက်ဆွဲအိတ်ကို လွယ်လျက်။ ညာဘက်ပခုံးမှာက အစိမ်းရောင်ရှည်မျောမျောအိတ်ကြီးကိုလည်း လွယ်ထားလိုက်ရသေး။ လူက ဟန်ချက်ပျက်မည်ကဲ့သို့ ရှိ၏။ မနည်းသတိထားမှ။ ခါးပိုက်နှိုက်ဓားချက်က အလွန်ထက်သည် ဆိုပဲ။ အိတ်ရှည်ထဲမှာက အိပ်ရာသုံးပစ္စည်းတွေမို့ ပြဿနာ သိပ်မရှိနိုင်။ ဟန်းဘက်ကတော့ အရေးကြီးသည်။ အထဲမှာက တစ်လစာ လစာငွေနှစ်ရာကျော်ကို လက်ကိုင်ပဝါနှင့် ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ထုပ်ထားပေမယ့် လုံးဝ စိတ်ချနေ၍မဖြစ်။ သည်ကြားထဲ လက်မှတ်စစ် တက်လာလျှင် အဆင်သင့်ပြင်နိုင်အောင် ကိုင်ထားရသည့် နှစ်ဆယ့်ငါးပြားတန် ဘတ်စကားလက်မှတ် စာရွက် ဖြတ်ပိုင်းလေးက လက်ထဲမှာ တွန့်လိမ်နေသည်။ ဟီးနိုးတံဆိပ် ဘီအမ်ကားက အသစ်စော် မနံ၊ ချွေးစော်သာ နံနေဆဲ။ ကားအမိုးသည် ခေါင်းနှင့် မလွတ်ချင်။ ခေါင်မိုးရှိ လေဝင်ပေါက်ထဲ ခေါင်းတစ်ပိုင်း ထည့်ထားလိုက်သည်။ ခုမှပဲ အသက်ဝဝ ရှူနိုင်တော့၏။

“တံတားလေးပါလား။ တံတားလေး”

ကားခေါင်မိုးကို ရှပ်တိုက်ပြေးသော လေအချို့က နားထဲသို့ အလုအယက် ဝင်ရောက်လာသည်။ အရှေ့ပေါက်မှ စပယ် ယာ၏ အော်သံကို ကြားလိုက်မိသည်ထင်။

“တံတားလေးမှတ်တိုင် ပါလား”

အနောက်ပေါက်မှ ကားစပယ်ယာ၏ အော်သံက လက်တို့ပြီး သတိပေးသည်သို့ ရှိသည်။

“ပါတယ်၊ ပါတယ်။ တံတားလေးပါတယ်။ ဆင်းမှာ ဆင်းမှာ”

ကားခေါင်မိုးပေါက်က ခေါင်းပြန် အထုတ် ချိုစောင်းသည် ဖျဉ်းခနဲ တစ်ချက်ဖြစ်သွားသည်။ တစ်ထစ်တည်းသော လှေကားကို ခြေချမိလိုက်လေသည်လား မသိ။ ရှေ့ ရင်ခွင်တွင် ဟန်းဘက်အိတ်ကို ပိုက်လျက်။ အိတ်ရှည်တန်းလန်းကြီးက နောက်မှာ တရွတ်တိုက်လိုက်ပါလာလျက်။ စပယ်ယာ၏ ပြုံးထေ့ထေ့ပြောလိုက်သော “ရူးကြောင်ကြောင်နဲ့ကွာ” ဆိုသည့် အသံကို မပီမသ ကြားလိုက်မိသလိုပင်။ ခရီးသည်များ၏ အကြည့်ပေါင်းစုံက ကျွန်တော့်အပေါ် စုပြီး ရောက်ရှိနေမည်ကို ကျွန်တော်၏ နောက်စေ့က အလိုလိုမြင်ပြီးသား ဖြစ်နေပါလိမ့်မည်။ ဘတ်စ်ကားပေါ်ရှိ လူအားလုံးကို ကျွန်တော် ကျောခိုင်း၍ လျှောက်လိုက်ပါသည်။ သူတို့နှင့် ကျွန်တော်က ဦးတည်ချက်ချင်းမှ မတူဘဲကိုး။

“စိတ္တဇဆေးရုံကြီး”

ဆိုင်းဘုတ်ကြီးကို စိတ်ထဲမှ ဖတ်ပြီးချိန်တွင် မျက်ဝန်းများသည် အရည်လဲ့လာ သည်။ အသံထွက်၍ ဖတ်ပြီးချိန်တွင် ကျွန်တော့်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့။ ဟက် ဟက်ပက်ပက် ရယ်ချလိုက်မိသည်။ ဘေးမှ ဖြတ်လျှောက်တော့မည့် ဆံပင်ရှည်ကုပ်ထောက်၊ ခေါင်းလောင်းဘောင်းဘီဝတ် ကောင်လေးနှင့် ထဘီတစ်ပေါင်ပေါ် ဝတ်ပြီး လွယ်အိတ်လွယ်ထားသည့် ကောင်မလေးတို့ စုံတွဲသည် ပလက်ဖောင်းမှ ရုတ်တရက် ခုန်ဆင်းသွားကြသည်။ မှတ်တိုင်တွင် ကား စောင့်နေသူများ၏ နှုတ်ခမ်းများသည် ၀လုံး သဏ္ဌာန် ဖြစ်ကုန်ကြလျက်။ မေးခွန်းတချို့က ကျွန်တော့်အတွေးထဲတွင် နေရာယူလာ၏။ လူတွေသည် အဘယ်ကြောင့် သူများ ကိစ္စကို စပ်စုချင်ရပါလိမ့်။ အဘယ်အကြောင်းကြောင့် ကိုယ့်စိတ်ကို မနိုင်ကြပါလိမ့်။ အဖြေရှာကြည့်သည်။ မတွေ့၊ မြင်တွေ့လိုက်သည်က ဆေးရုံအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွား သော ဘောက်စဝက်ဂွန် လိပ်ခုံးကားလေး။ ကျွန်တော်သည်လည်း အင်အားချို့တဲ့သော ခြေလှမ်းများနှင့်အတူ ဂိတ်ဝဆီသို့။

“ဆရာဝန်ကြီးနဲ့ တွေ့ချင်လို့ပါ”

ဝန်ထမ်း၏ အကြည့်သည် စူး၏။ ရှ၏။

“မရောက်သေးဘူး။ အပြင်မှာစောင့်”

တုံ့ပြန်သံသည် တို၏။ ပြတ်၏။

ဟော...ကျွန်တော်တို့အဖွဲ့တွေ ရောက်လာပြီ။ မာဇဒါဘီခြောက်ရာ တက္ကစီက ဘေးနားသို့ ထိုးရပ်လာသည်။ ကျွန်တော့် ဆရာက ရှေ့ခန်းမှ ဆင်းလာသည်။ နောက်ခန်းမှ ဆင်းလာသည့် ကျွန်တော်၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်နှစ်ယောက်က လက်ဆွဲအိတ်တွေ၊ အိပ်ရာလိပ်တွေနှင့်။ ဆရာက ရှေ့က သွား။ တပည့်တွေက နောက်ကလိုက်။ ရှေ့သွား နောက်လိုက် ညီဟန်မျိုးတော့ မဟုတ်ပါ။ ပုဏ္ဍရိက်ပင်ပုပုတွေ တန်းစီခြံရံထားသော လူသွားလမ်းတစ်လျှောက် ကပေါက်တိ ကပေါက်ချာ လျှောက်လှမ်းကြဆဲ။ ရေတမာပင်များ ဝိုင်းရံထားသော ဆရာဝန်ကြီး၏ ရုံးခန်းဆီသို့။ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက်။ ဘဝကောလိပ် ဝင်ခွင့်အတွက် လူတွေ့စစ်ဆေးမှု ဖြစ်မည်။ ရုပ်မမြင်ရပေမယ့် အသံကိုတော့ ကြားနေရ၏။

“ခင်ဗျားလက်တွေ တော်တော်တုန်နေတာပဲ။ အရက်ကို သိပ်ကြိုက်တယ်ထင်တယ်။ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး စွဲသွားတာလဲ”

“ကျွန်တော်က တွဲရွှေ့စက်ဗိုလ် (စက်ခေါင်းမောင်း) ပါ ဆရာ။ ဂျူတီက နေ့တစ် ရက်၊ ညတစ်ရက်၊ နားတစ်ရက်ပေါ့။ နေ့ ဂျူတီ ဆိုရင် ညနေ ခြောက်နာရီနောက် ပိုင်းမှာ သောက်တာပေါ့ဆရာ။ ညဂျူတီ ဆိုရင်တော့ မနက်ခြောက်နာရီနောက်ပိုင်း သောက်တာပေါ့ဆရာ”

“ဒီလိုဆို ခင်ဗျားဟာက မနက်ရော၊ ညရောသောက်နေတာပေါ့။ ကဲပြော တစ်နေ့ ကို ဘယ်နှပက်လောက် သောက်လဲ”

“ပထမတော့ ဘီအီးဒီစီနှစ်ပက်နဲ့ စတာပေါ့ဆရာ။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ စံချိန်တက် လာလိုက်တာ ခုတော့ တစ်ခါသောက် တစ်ပိုင်းလောက်မှ အာသာပြေတယ် ဆရာ”

လေထိုးအရေပြားမျက်နှာပြင်နှင့် သူ၏ အသံက နားဝတွင် လျှံလာ၏။ သူပြီးတော့ ကျွန်တော့်အလှည့်။

“လက်နှစ်ဖက် ရှေ့ဆန့်ထုတ်ပါ။ လက်ချောင်းလေးတွေ ကားထားပါ။ ဟုတ်ပြီ။ ဆက်မြှောက်ထားပါ၊ မြှောက်ထားပါ”

“ရပြီ ... လက်ပြန်ချလိုက်တော့။ ခင်ဗျား လက်တွေက အငြိမ်သားပဲ”

“ကဲ...လုပ်ပါဦး။ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီကို ရောက်လာတာတုန်း။ ရောက်လာပုံလေး”

အမေးရှိတော့လည်း အဖြေရှိရတော့မည်လေ။

ကျွန်တော်တို့ စက်ခေါင်းမှူးတွေ လက်ထဲကို ဒေါ်လာသိန်းချီတန်တဲ့ စက်ခေါင်းနဲ့ တွဲတွေ အပ်ထားတာ။ တစ်ချက်လေး မှားသွားတာနဲ့ ရထားဘီးတွေ လမ်းချော်မှာ ခရီးသည်တွေ ဆိုတာက ကျွန်တော်တို့ကို ယုံကြည်ပြီး စီးနေကြတာ။ သည်တော့ အမြဲတမ်း ဖျတ်လတ်တက်ကြွနေဖို့ လိုတာပေါ့။ ကိုယ်ခန္ဓာကြံ့ခိုင်ဖို့ လိုသလို၊ စိတ်ကျန်းမာဖို့လည်း လိုတာပေါ့ဆရာရယ်၊ အလုပ်မဝင်ခင် စိတ်ရောဂါကုဆရာဝန်နဲ့ အရင် စမ်းသပ်စစ်ဆေးတာပေါ့။ အလုပ်ထဲ ရောက်တော့လည်း နှစ်နှစ်တစ်ကြိမ်၊ လိုအပ်ရင် တစ်နှစ်တစ်ကြိမ် မီးရထားဆရာဝန်တွေ နဲ့ ဆေးစစ်ပြန်ရော။ ဆေးကျတဲ့သူတွေလား။ ရှိတာပေါ့ ဆရာရယ်။ သူတို့ကို ရထားခိုင်းလို့ ဘယ်ဖြစ်မလဲ။ စက်ပြင်ရာထူးနဲ့ စက်ရုံတွေထဲ ထည့်လိုက်တယ်လေ။ ဆေးအောင်တဲ့ သူတွေက ရထားဆက်မောင်းပေါ့။ စုန်းပြူးတွေတော့ ရှိတာပေါ့ ဆရာ။ အရက်ရဲ့ ကျေးကျွန်တွေလေ။

အရက်ကို သောက်ဖို့အတွက် ခေါင်းစဉ်က အမျိုးမျိုးရနေတယ်။ လူစီးရထား တွေက ညမှာ ပြေးတာ ခပ်များများ။ တစ်ညလုံး အလုပ်လုပ် နေ့ပိုင်းမှာ အိပ်၊ လူက သဘာဝကို ဆန့်ကျင်နေရတာ။ နားနေရိပ်သာက ဘူတာတို့၊ စက်ရုံတို့နဲ့ နီးမှနီး။ စက်ခေါင်းသံ၊ ရထားသံ၊ ကားသံ၊ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်က ကက်ဆက်သံ၊ လူသံ၊ ခွေးသံ၊ အသံက မျိုးစုံဆိုတော့ ဘယ်လိုမှ အိပ်လို့မရတော့ဘူး။ အဲဒီမှာ အရက်သောက်ခြင်းဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ် စ ရတော့တာပါ။ ပထမတော့ လူက အရက်ကို အကျင့်လုပ်။ နောက်တော့လည်း အရက်က လူကို အကျင့်လုပ် သွားတာ။ တချို့ဆို မသောက်ရ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်ကုန်တယ်။ တချို့က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တင် မက အလုပ်ကိုပါ ဒုက္ခပေးသေး။

ပြောပြမှာပေါ့ ဆရာ။ စက်ဗိုလ်တစ်ယောက်ဆို လော်ကယ်ရထား မောင်းတယ်။ ဘူတာနှစ်ခု ကြားမှာ ရထားကို ရပ်ထားခဲ့ပြီး စက်ခေါင်းကို ထားခဲ့တယ်။ သူက သံလမ်းဘေးက ချုံပုတ်ထဲမှာ ပြားနေအောင် ဝမ်းလျားမှောက်နေတယ်။  တိုက်ပွဲတွေ ဖြစ်နေလို့တဲ့။ ကျည်ဆန်မှန်မှာ ကြောက်လို့ တဲ့။ နောက် ရှိသေးတယ်။ စက်ဗိုလ်နဲ့ သူ့ လက်ထောက်။ ဆရာတပည့်နှစ်ယောက်လုံး မူးပြီး အိပ်ပျော်သွားလိုက်ကြတာ၊ဘူတာတွေမှာ မရပ်ဘဲ ရထားကြီးက ပြေးနေတာ။ ကွန်ထရိုး (ရထားကြီးကြပ်ရေး) ကြောင့် ရထားချင်း ခေါင်းချင်းဆိုင် မတိုက်မိတာ။ စက်ခေါင်းကို ခဲနဲ့ ထု၊ ဝါးလုံးနဲ့ ရိုက်၊ မီးသတ်ပိုက်နဲ့ပက်ပြီး နိုးအောင် နှိုးခဲ့ရဖူးတယ်။ ပြောရရင်တော့ ပြောမဆုံးပေါင် တောသုံးထောင်ပေါ့ ဆရာ။

အဲသည်တော့ မီးရထားအုပ်ချုပ်ရေး အဖွဲ့က စီမံချက်ချပြီး ဆောင်ရွက်လာတယ်။ အရက်သေစာသောက်စားမှုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး စက်ခေါင်းမောင်းဝန်ထမ်းတွေကို အမျိုး အစား သုံးမျိုးခွဲလိုက်တယ်။ စွဲစွဲမြဲမြဲ သောက်သူ၊ တစ်ခါတစ်ရံ သောက်သူ၊ လုံးဝ မသောက်သူ။ လုံးဝမသောက်သူလား ရှိတော့ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှားတယ်ဆရာ။ တစ်ခါတစ်ရံကတော့ အများဆုံးပါ။ စွဲစွဲမြဲမြဲသောက်သူကတော့ လူနည်းစုပေါ့။ စက်ခေါင်းမှူးတွေကို အနီးကပ်ကြီးကြပ်အုပ်ချုပ်ရတဲ့ စက်ခေါင်းအုပ်ကြီးက ရုံးချုပ်ကို အရက်သောက်သူစာရင်း လျှို့ဝှက် ပေးပို့ရတယ်။ ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ ဂယက်တွေ ထကုန်တယ်။ စိတ္တဇဆေးရုံ၊ အများနားလည်နေတဲ့ အရူးထောင်ကို ဘယ်သူက သွားချင်မှာလဲဗျာ။ အရက်သမားမှာလည်း အရှက်တရားနဲ့ပါ ဆရာ။

ကျွန်တော်လား။ လူငယ်ပဲဆရာ။ တစ်ခါတစ်ရံတော့လည်း သောက်မိတာပေါ့။ သူငယ်ချင်းမိတ်ဆွေတွေနဲ့ တွေ့တဲ့အခါ၊ တပည့်လက်သားတွေနဲ့ တွေ့တဲ့အခါ ဘီယာ လောက်တော့ သောက်ဖြစ်တာပေါ့။ အပြင်း ကိုတော့ အရက်ကောင်းကောင်းနဲ့ တွေ့မှ။ တစ်ခါတလေပါ။ ကျွန်တော်က အရက်နဲ့ စာရင် ကွမ်းယာကို ပိုပြီး ခုံမင်တယ်။ ပထမ တော့ ရထားမောင်းရင်း မအိပ်ငိုက်အောင်လို့ စပြီးစားတယ်။ နောက်တော့လည်း စွဲသွားတာပေါ့။ ဆေးလိပ်တော့ လုံးဝ မသောက်ပါဘူး။ ကျွန်တော်က သင်တန်း ကျောင်းမှာ နည်းပြဆရာလုပ်ခဲ့ဖူးသူဆိုတော့ တပည့်တွေနဲ့ လုပ်ငန်းခွင်မှာ ပြန်ဆုံနေရတယ်။ သူတို့ မသိတာ၊ မရှင်းတာတွေကို ဒီနေ့အထိ ရှင်းပြနေရတုန်းပါပဲ။ များသော အားဖြင့်တော့ သောက်ရင်းစားရင်းပေါ့။ ကျွန်တော့်ဆရာတွေရဲ့ မျက်ကြည်လွှာမှာ ကျွန်တော့်ပုံရိပ်က ကန့်လန့်ဖြစ်ပါရော။ သည်တော့ ကျွန်တော်က အမြဲတမ်းသောက် ခေါင်းစဉ်အောက်ကို အလိုလို ဝင်သွားပြီလေ။ စောဒကတက်လို့ရတဲ့ခေတ်မှ မဟုတ်တာ။ ငြိမ်ခံပေါ့။ သည်လိုနဲ့ အရူးစာရင်းဝင်သွားတာလေ ဆရာရဲ့။

“ဟုတ်ပါပြီဗျာ။ ဒါပေမဲ့ ဆေးစစ်ဆေး ကုသမှုလေးတော့ လုပ်လိုက်ပါဦး။ အခက်အခဲရှိလည်း ပြောပေါ့ဗျာ”

ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက် ပုဏ္ဍရိက်ပင် လမ်းသွယ်လေးကို ကျောခိုင်းလိုက်ပြီး ဝါဒါ အဖွဲ့၏ နောက်တော်ပါးမှ ကပ်လိုက်ခဲ့ကြသည်။ သံဆူးကြိုးနှစ်ထပ် အကြားရှိ အလှစိုက်မြက်ခင်းပြင်သည် စိမ်းကားစွာ တုံ့ပြန် ၏။ နေရာသစ်လေး တစ်ခုကို ပထမခြေလှမ်း စချမိစဉ်မှာပင် ကျွန်တော်၏ ခြေအစုံသည် ထူးခတ်ခြင်း ခံလိုက်ရဘိသကဲ့သို့ တုံ့ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ကျွန်တော်၏ နှလုံးသားသည်ကား ကျဉ်စက်ဖြင့် အတို့ခံရသည့်ပမာ ဆတ်ဆတ်တုန်စ ပြုလာ၏။ ပျဉ်းမပင်အိုပေါ်မှ ကျီးကန်းအော်သံသည် ကျွန်တော်တို့ အဖွဲ့အား ကြိုဆိုသော ကျီးသာသံတော့ မဟုတ်တန်ရာ။ ကုက္ကို၊ ပိတောက်၊ သရက်၊ ခရေ တောအုပ်ထဲမှ ငှက်ဆိုးထိုးသံများ ထပ်ဆင့်ကြားလိုက်ရလေမလားဟု စိုးထိတ်နေဆဲ။ အနီရောင်တစ်ထပ်အုတ်တိုက်၏ ခန်းမကျယ်တစ်ဖက်ထိပ်မှာ ခုတင်လွတ်တွေက ကြိုဆိုနေလျက်။ ဆေးရုံ၏ အငွေ့ အသက်က နှာဖျားရှေ့မှ ဖြတ်ပြေးသည်။ နံရံဘက်ထိပ်ရှိ ခုတင်ပေါ်က လူမှ လွဲ၍ ကျန်သူများ၏ မျက်နှာပြင်တွင် ကြိုဆိုသော ဝမ်းသာရွှင်ပျဟန်ကို မတွေ့ရဘိသကဲ့သို့ မနာလိုဝန်တိုသော မရှုဆိတ်ဟန်ကိုလည်း စိုးစဉ်းမျှ မတွေ့ရ။ နံရံဘက်မှ ဒုတိယမြောက် ခုတင်သည် ကျွန်တော့်အတွက် ရွှေနန်းတော် ဖြစ်သွားသည်။ ဟန်းဘက်နှင့် အိပ်ရာအိတ်ကို ခုတင်ပေါ် ပစ်တင်လိုက်သည်။ မျက်စိနှစ်ကွင်းကို သုံးရာ့ခြောက်ဆယ်ဒီဂရီ လည်နေသော ရေဒါပေါ်သို့ တင်ထားလိုက်သည်။

“ဒီမှာမိန်းကလေး ရွှေနဲ့ကွပ်တော့ ရွှေလက်စွပ်၊ မြနဲ့ကွပ်တော့..မြလက်စွပ်၊ စိန်နဲ့ကွပ်တော့ စိန်လက်စွပ်၊ ဆင်မြီးနဲ့ကွပ်တော့ ဆင်မြီးလက်စွပ်”

ရုပ်ရှင်မင်းသား မြတ်လေးအိုက်တင်ဖြင့် ခုန်ဆွခုန်ဆွ ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်နေသူ။ ညာလက်ကလည်း ဆေးတံကို ခါဟန် လှုပ်ရှားလျက်။ နောက်တစ်ယောက်ကတော့ တစ်မျိုး။ ပုဏ္ဍရိက်ပန်း နီနီလေးပေါ်မှာ ကသိုဏ်းတင်ပြီး ပန်းပွင့် လေးကို လက်ညှိုးနှင့် လက်မကြားမှာ ညှပ်၍ လှည့်နေသည်။ ပွင့်ဖတ်လေးတွေ ကြွေကျသွားမှာ စိုးသည်ထင့်။ ခပ်ဖွဖွလေး အနမ်းပေးလိုက်၊ ရင်ဘတ်မှာ အပ်လိုက်၊ ရှားပါးအပြုံးတစ်ပွင့်က ပန်းနှင့် အပြိုင် ပွင့်နေ၏။

“မပေးပေးပေး ငါ့ရေခွက်ပေး။ မပေး ပေးပေး ငါ့ရေခွက်ပေး အဟုတ်ပါ့မသွေ မသွေ ကျုပ်ရမယ့် သည်ရေ သည်ရေ”

ရေချိုးဒန်ဖလားကို ပုဆိုးအောက်စနှင့် အကြိမ်ပေါင်းမရေမတွက်နိုင်အောင် ပွတ် တိုက်နေသည်မှာ သူ့ဖွားဖက်တော်ကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်အား။

“အဲ...မြသီတာမြစ်အနား အဲ ရောက်ပြန်တော့ အဲ ... လှိုင်းကလေးတွေ သောင်စပ်မှာ အဲ.. ကြက်မောင်နှံတောင်ပံ ခွပ်သလို အဲ... မြင်ရပြန်တော့ အဲ ပန်းနွယ်ကိုပဲ လွမ်းလို့တမိတာပေါ့ အဲ”

ညာဘက်ပခုံးပေါ် ရှပ်အင်္ကျီတင်ပြီး ကော်လံဖျားမှာ လက်ညှိုးလေး ချိတ်လျက် ခေါင်းမော့ကာ အစုန်အဆန် လမ်းလျှောက်နေသည့် အကြိမ်ပေါင်းက မရေနိုင်ပေါင်။ နောက်တစ်နေရာသို့ အကြည့်ကို ရွှေ့လိုက်သည်။ အုတ်ခဲကျိုးဖြင့် သမံတလင်းကို ကျောက်သင်ပုန်းလုပ်ကာ တကုပ်ကုပ် ရေးခြစ်နေသူတစ်ယောက်။ မှတ်မှတ်ထင် ထင် ကြည့်လိုက်မိတော့ သုံးလုံးတန်း ဂဏန်းတွေကို အထက်အောက်တန်းစီ ရေးနေလေရဲ့။ ကြည့်နေစဉ်မှာပင် ဗန်ဒိုလူလေး ဆိုသူသည် သူ့ခုတင်ပေါ်သို့ ခွေးကျ ကျလာသဖြင့် တွဲရွှေ့စက်ဗိုလ်ကြီးသည် မျောက်လို ခုန်ထွက်လိုက်တော့သည်။

ကျွန်တော့် စူးစမ်းမှုများကို ဘယ်ဘက် ခုတင်ဆီသို့ ရှန်တိန်လုပ် လမ်းလွှဲပစ်လိုက်သည်။ သူ့ထံမှ တုံ့ပြန်အပြုံးမက်ဆေ့ချ်တစ်ခု ကျွန်တော့်ရင်သို့ လာမှန်၏။ သူ့နားမှာ တပ်ထားသော နားကြပ်လေးသည် ပေါ့မန်း ကက်ဆက်လေးနှင့်အတူ သူ၏ ခေါင်းအုံးအောက်တွင် နေရာယူသွားသည်။

“ကျွန်တော့်နာမည် ဇော်ဇော်ပါ။ သင်္ဘောသားတစ်ယောက်ပါ။ ဆေးလာဖြတ်တယ်ဆိုပါတော့”

ဇော်ဇော့် အပြောအဆို၊ အမူအရာ၊ အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းတွေက ကျွန်တော့် ဦးနှောက်ထဲတွင် နှိုင်းယှဉ်မှုသီအိုရီတစ်ရပ်ကို ဖော်မြူလာ ထုတ်နေသည်ထင်၏။ လူတစ်ဦး၏ စိတ်တန်ဖိုးကို မှားယွင်းတွက်ချက်နေမိသည် ဖြစ်မည်။ သူ ပြောသမျှ စကားလုံးတိုင်းတွင် စီးဝင်သွားမိသည်က အမှန်ပါ။ ကာလရှည် ဆေးကုခံနေသူတစ်ယောက်အဖို့ နှုတ်ပိတ်နေခဲ့ရသော အချိန်တို့ကို အတိုးနှင့်တကွ ဆပ်နေသည်။ သူက ပြောသူ၊ ကျွန်တော်က နားထောင်သူ။ သူ့မှာ ပါးစပ်တစ်ပေါက်၊ ကျွန်တော့်မှာ နားနှစ်ပေါက်။ သဘာဝတော့ အကျသား။ ပင်ပန်းကြီးစွာ ဒုက္ခခံခဲ့ရသည့် သင်္ဘောသားတစ်ယောက်၏ ဘဝ။ ခြိုးခြံချွေတာခဲ့ရသည့် အမေရိကန်နိုင်ငံထုတ် ငွေစက္ကူတွေ။ လောင်းကစားကို လင်သားထက် ပို၍ ခင်တွယ်သော သူ့ဇနီး၊ ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးနှင့်အတူ ခြံခုန်ပြီး၊ ရင်ကို ခြေစုံကန်၍ ထွက်သွားသော သူ့မယား။ ပန်းတိုင်၏ အစသို့ ပြန်ရောက်သွားသော သူ့ဘဝ။ ခုတော့လည်း မူးယစ်ဆေး၏ သားကောင်တစ် ယောက်။

“ကျွန်တော့်မှာ နေစရာအိမ် မရှိဘူးဗျာ။ ခင်တွယ်စရာ ဆွေမျိုး မရှိဘူးဗျာ။ ဟိုတယ်နဲ့ စာရင် သည်ဆေးရုံက ကျွန်တော့်ဘဝအတွက် လုံခြုံမှု အပြည့်ရှိတယ်။ နောက်ပြီး ကျွန်တော့်အတွက် လိုအပ်တဲ့ ဆေးဝါးမျိုးက အပြင်မှာဆို အဆင်မပြေဘူးလေ။ သည်နေရာလေးက ကျွန်တော့်အတွက် ယာယီကွန်းခိုရာလေးပေါ့။ နောက်လထဲမှာ သင်္ဘောပြန်တက်မှာ”

သူ့စကား နိဋ္ဌိတံချိန်မှာတော့ လစ်ပို ကဲ့သို့သော ပုလင်းထဲမှ အရည်ကို တစိမ့်စိမ့်သောက်လျက်။ သူက နားထောင်သူ အလှည့်။ ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်ဘဝ၊ ကျွန်တော့်ဇာတ်ကြောင်း စုံစီနဖာ ပြောနေဆဲ။ အာလည်း တော်တော်ခြောက်သွားသည်။ သို့သော် ကျွန်တော့်မှာ လစ်ပိုပုလင်း ရှိမနေခဲ့ပါ။

ညနေစာကို ပုံစံခွက်ဖြင့် ဖြတ်သန်းခဲ့သည်။ အမဲသားဟင်းသည် အနည်းငယ် ညှီပေမယ့် နူးသည်မို့ စား၍ ဖြစ်သည်။ သို့သော် စားမဝင်ခဲ့။ ထမင်းစားပြီးနောက် ဖြစ်ပေါ်လာသော ချင်ခြင်းကို ဒူးယား စီးကရက်ဖြင့် ဖြေရှင်းလိုက်၏။ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် သောက်ရ၍ထင့်။ ပို၍ မှိန်းကောင်းနေသည်။ ရှေ့၌ လာရပ်သော ခြေအစုံကြောင့် ကျွန်တော်၏ ဆက်ရက်မင်းစည်းစိမ် ပျက်သွားသည်။ ကျွန်တော်နှင့် မျက်လုံးချင်း ရင်ဆိုင်ရမည်ကို ကြောက်ရွံ့သည်ထင်၏။ မျက်နှာလွှဲလျက်။ ဆေးလိပ်တစ်လိပ် မီးညှိပေးလိုက်တော့ သူ ထွက်သွားသည်။ ကျေးဇူးတင်စကားလည်း မဆို၊ ဝမ်းသာဟန် လည်းမပြ။ ကျွန်တော် တစ်ချက်ပြုံးမိသည်။ သူ့လုပ်ရပ်သည် မှန်သည်။ တကယ်တော့ လောက၏ လောကွတ်တွေသည် အပိုဟု သူက သင်သွားသည် ထင်၏။ ခဏနေတော့ သူ တစ်ခေါက်ပြန်လာသည်။ ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ ခြေစုံရပ်ပြန်သည်။ မျက်နှာကို လွှဲထားလျက်။ ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားဆဲ။ သူ့ လက်ထဲတွင် ဆေးလိပ်မရှိတော့။ ကျွန်တော် သဘောပေါက်ပြီ။ ကျွန်တော့်ကို စစ်ကူ တောင်းခြင်းဖြစ်မည်။ ဟန်ကိုယ့်ဖို့ပဲ။ စီးကရက်ကို ဟန်ပါပါခဲထားသူထံ ကျွန်တော် လျှောက်သွားမိ၏။ ကျွန်တော့်နောက်မှာ ခြေသံတစ်စုံ ကပ်ပါလာသည်။ သူ့မျက်လုံးကို စေ့စေ့စိုက်ကြည့်ပြီး မေးငေါ့ပြလိုက်သည်။ ချက်ချင်း မျက်နှာလွှဲလိုက်ပြီး ဟို တစ်ယောက်ကို ဆေးလိပ်ပြန်ကမ်းလိုက်၏။ ကျွန်တော့်လုပ်ရပ် အောင်မြင်သွားပြီ။ သူတို့မျက်နှာပေါ်က စာကို ကျွန်တော် ဖတ်တတ်ပြီ။

ညနေခြောက်နာရီ ထိုးတော့ ဆရာမနှင့်အဖွဲ့ ရောက်လာသည်။ သူတို့အားလုံး၏ မျက်နှာများသည် ချက်ချင်း အရောင်ပြောင်းသွားသည်။ ပုံမှန်လည်ပတ်နေသော သူတို့ တည်ဆောက်ထားသည့် ကမ္ဘာလေးသည် ရုတ်ခြည်း ရပ်တန့်သွား၏။ ဆရာမ၏အသံမှ အပ အားလုံးသည် ဆိတ်ငြိမ်လျက်။ ဆေးတိုက်မှုကို အလှည့်ကျ ခံယူကြသည်။ စောဒက ဆိုသည် မရှိ။ ကျွန်တော်သည် ဆရာမ ပေးသော အားဆေးကို ရေနှင့်မျှောချလိုက်သည်။ ကျွန်တော့်အတွက် စိတ်ငြိမ် ဆေးသည် မလိုအပ်ဟုထင်၏။ ဆရာမလည်း ပြန်သွားပြီ။ ဇော်ဇော်ကတော့ ပုလင်းဖုံးလေးကို လှည့်ဖွင့်လျက်။ သူတို့လည်း အပြောင်းအလဲမရှိသော သူတို့ ကမ္ဘာလေးကို ပြန်လည် တည်ဆောက်ကြပြီ။ မျက်စိလည်းမူး၊ နားလည်းရူးပြီ။ သည်ကြားထဲ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းက သမ္ဗုဒ္ဓေဘုရား ရှိခိုးကို ဋ္ဌာန်ကရိုင်းမကျစွာ ရွတ်ဖတ် သရဇ္ဈာယ်နေလေရဲ့။

ညဉ့်လည်း နက်ပြီ။ ဆေးတန်ခိုးလည်း ပြပြီး အလျှိုလျှို အိပ်ကုန်ကြပြီ။ ကျွန်တော့်မှာသာ အတွေးကွန်ရက်၏ နှိပ်စက်မှုဒဏ်ကို အလူးအလဲ ခံနေရ၏။ နားချင်သော်လည်း မနားရဲ။ အိပ်ချင်သော်လည်း မအိပ်ရဲ။ အကြောက်တရားက လွှမ်းမိုးလျက်။ စိတ္တဇည လွန်မြောက်ရန်သာ ဆုတောင်းနေဆဲ။ ကျွန်တော့်ရင်၌ ငြိတွယ်နေသော ဝေဒနာကို မည်သူကများ ကုစားပေးပါမည်နည်း။ ဆရာဝန်ကြီးလော၊ စက်ခေါင်းအုပ်ကြီးလော၊ အရူးစာရင်းအသွင်းခံရသူ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လော...။

“စောစောအိပ်လို့၊ စောစောထလို့၊ စောစောသေးပေါက်ကြပါစို့။ ဒန့်...ဒန်”

ဗုဒ္ဓေါ။ မိုးက မလင်းသေး။ ဆေးပြယ်ကုန်ကြပြီ ထင်၏။ သံပတ်ပြန်တင်းကုန်ကြပြီလားမသိ။ လှုပ်ရှားကြကုန်ပြီ။ စိတ်၏ စေရာသားကောင်တို့ အရုဏ်ဦးကို ကြိုကြပြီ။ ကျိန်းစပ်နေသော မျက်လုံးများကား အမြင် မပီပြင်ချင်တော့။ ဝဋ်ကြွေးဟု သတ်မှတ်မည်ဆိုလျှင်လည်း ဝဋ်ကြွေးပြေမည့် ရက်သို့ မြန်မြန်ရောက်ချင်လှပြီ။

မျက်နှာပေါ်ရှိ ပါးရိုးကမူမို့မို့လေးဘေးတွင် မျက်တွင်းချိုင့်ဝှမ်းလေး နှစ်ခု ဖြစ်ပေါ် လာချိန်၌ ဘဝကောလိပ်မှ ဒီပလိုမာတစ်ခု အပ်နှင်းလာပါသည်။ ဆေးရုံဆင်းလက်မှတ်ပေါ်တွင် ဆရာဝန်ကြီးကိုယ်တိုင် လက်မှတ် ရေးထိုးပေးပြီး ရင်းနှီးစွာ နှုတ်ဆက်စကား ဆိုလာသည်။

“ခင်ဗျား ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ငါ ရူးများ နေသလားလို့ တွေးမိဖူးသလား”

“ဆရာရယ် ကိုယ်ဖြစ်ချင်တာရယ်၊ ဖြစ်နေတာရယ်၊ လုပ်နေရတာတွေရယ် တစ်ထပ်တည်း မကျတဲ့အခါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စိတ်တိုင်းမကျတဲ့အခါမျိုးမှာ ငါ ရူးများနေသလားကွာလို့တော့ တစ်ခါတလေ စဉ်းစားမိတာပေါ့ ဆရာရယ်”

“အေးဗျ ... အရူးတွေက အဲဒီလိုမျိုး ဘယ်တော့မှ မစဉ်းစားဘူးဗျ။ ကဲ ထားပါ။ ကျွန်တော်တို့ ဆေးရုံနဲ့ပတ်သက်ပြီး မှတ်ချက်လေးတွေ ပေးသွားပါဦး”

“ကျွန်တော့်အမြင် ပြောရရင် ဆရာ့ ဆေးရုံက အရူးတွေက ကောင်းနေတယ် ဆရာရဲ့။ သူတို့က သူတို့စိတ်ကို သူတို့ မထိန်းနိုင်တာက လွဲရင် သူများကို ဒုက္ခမပေးဘူး ဆရာ”

ကျွန်တော်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဆရာဝန်ကြီး၏ မျက်နှာကို မမြင်မိ။ ကျွန်တော့်အား အရူးစာရင်းသွင်းခဲ့သူ စက်ခေါင်းအုပ်ကြီးမှသည် ဂိတ်စောင့်၊ သူနာပြုဆရာမ၊ ဇော်ဇော်၊ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်နှင့် စိတ်ဝေဒနာရှင်များ၏ မျက်နှာများကိုသာ တစ်လှည့်စီ မြင်နေဆဲ။ ကျွန်တော်၏ ရင်ထဲတွင်ကား ပြောလိုသည့်စကားလုံးများက ပြွတ်သိပ်လျက်။

“ဆရာရယ် လူကောင်း ဆိုတဲ့ လူတွေကသာ လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟ ဆိုတဲ့ စိတ်တွေနဲ့ လောဘရူး၊ ဒေါသရူး၊ မောဟရူး ရူးပြီး ကိုယ့်ဘဝ၊ ကိုယ့်ဆန္ဒ တစ်ခုတည်း အတွက်နဲ့ လူတစ်ဖက်သားကို ဒုက္ခပေးဖို့ ဝန်မလေးတတ်ကြပါဘူး ဆရာ”

ဆေးရုံဆင်းလက်မှတ်လေးကို အိတ်ကပ်ထဲ ခေါက်ထည့်လိုက်ပြီး စိတ္တဇဆေးရုံကြီးကို ကျွန်တော် ကျောခိုင်းလိုက်စဉ် ကြက်သီးတစ်ချက် ဖျဉ်းခနဲ ထသွားသည်။ သည်ဆေးရုံဆင်းလက်မှတ်သည် ကျွန်တော့် ဘဝအတွက် တရားဝင် ရူးခွင့်လက်မှတ်များ ဖြစ်သွားမည်လားလို့။

▢ မင်းအဂ္ဂ (ဆင်တဲဝ)
📖မဟေသီ ရုပ်စုံ မဂ္ဂဇင်း
     ဇူလိုင် ၊ ၂၀၁၈

ကံကောင်းတယ်လို့ ဆိုကြလား

❝ ကံကောင်းတယ်လို့ ဆိုကြလား ❞
            ( ခင်သန္တာ )

မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ ကံ ကောင်း မကောင်းကို အိမ်ထောင်ရေးနဲ့ တိုင်းတာလေ့ရှိကြတယ် ။ အိမ်ထောင်ရေး ကံကောင်းတဲ့ မိန်းမဆိုတာကိုလည်း ပစ္စည်းဥစ္စာ ငွေကြေးပိုင်ဆိုင်မှုနဲ့ မတိုင်းတာကြဘဲ လင်ယောက်ျားရဲ့ အလေးထား ဂရုစိုက်မှု အပေါ်မှာပဲ မူတည်ပြီး ပြောလေ့ ရှိကြပြန်တယ် ။ လင်ယောက်ျား ဂရုစိုက်ခံရတဲ့ မိန်းမကို ကံကောင်းတယ်လို့ ပြောကြတာပေါ့ ။ အထူးသဖြင့် မြန်မာ့ အိမ်ထောင်မှုနယ်ပယ်မှာပေါ့ ။ ဒီလိုဆိုရင်ဖြင့် ကျွန်မကို အိမ်ထောင်ရေး ကံကောင်းတဲ့ မိန်းမလို့ ပြောလို့ရတယ် ။ ကျွန်မရဲ့ အမျိုးသားက ကျွန်မကို ဂရုစိုက်ပေးတတ်လို့ ပါပဲ ။ သူ က ဘယ်သူကို မဆို ဂရုစိုက်ပေးတတ်တာ ဆိုတော့ လူပီသတဲ့ စိတ် ရှိသူရယ်လို့ ကျေနပ်ဂုဏ်ယူရပြန်တယ် ။ ကိုယ့်ကို ဂရုစိုက်ပေးတာကို လူတိုင်းကျေနပ် ကြတာကိုး  ။ဒါပေမယ့် လိုတာထက် ပိုပြီး ဂရုစိုက် ခံရတဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေတယ် ဆိုရင် အမြဲ ကျေနပ်နိုင်ကြပါ့ဦးမလားဆိုတာ နည်းနည်းလောက် ပြောကြည့်ရအောင် ။

ကျွန်မ အမျိုးသားက သူ့အလုပ် တာဝန်ကျရာ နေပြည်တော်မှာ သွားနေရတယ် ။ ရန်ကုန်မှာ အားကစားသင်တန်း ဖွင့်ထားတဲ့ ကျွန်မက သမီးလေးနဲ့ အတူ ကျန်ရစ်ခဲ့ကြတယ် ။ သူက နေပြည်တော်မှာ လူပျိုဆောင် နေပြီး နှစ်ပတ်တစ်ကြိမ် ရန်ကုန် ပြန်လာလေ့ရှိတယ် အမျိုးသားနဲ့ အတူနေတဲ့ သူက အရာရှိလူပျိုကြီး ၊ ရာထူးအရ သူ့အောက် တစ်ဆင့် ငယ်တယ် ။ သူတို့ နှစ်ယောက်က တစ်ယောက်တစ်လှည့် ရန်ကုန် ပြန်လေ့ ရှိကြတယ် ။ ရန်ကုန် ပြန်ဖို့ ကားဂိတ်ကို ဆင်းရင် အဲဒီတစ်ပတ် မပြန်ဖြစ်တဲ့ သူက ကားဂိတ်ကို လိုက်ပို့ပေးလေ့ရှိကြတယ် ။ သူတို့ နေတဲ့ အဆောင်နဲ့ ကားဂိတ်က မနီးမဝေးလို့ ပြောလို့ရတယ် ။ လိုက်ပို့ပေးတယ် ဆိုတာလည်း ခြေလျင်လျှောက်ပြီး လိုက်ပို့ပေးကြတာပါ ။

တစ်ခုသော မိုးတွင်းမှာတော့ အရာရှိ လူပျိုကြီး ရန်ကုန် ပြန်တဲ့ အခေါက်ပေါ့ ။ မိုးသည်းထဲမှာ အမျိုးသားက အဲဒီ လူပျိုကြီးကို ထီးဆောင်း ပေးပြီး လိုက်ပို့တယ် ။ သူ့အကျင့်က သူနဲ့ အတူ သွားတဲ့ ဘယ်သူ့ကို မဆို ထီးဆောင်းပေးလေ့ ရှိတယ် ။ ဟိုလူက သူ့အထက် အရာရှိက ထီဆောင်းပေးတာဆိုတာ အားတုံ့အားနာနဲ့ မနေတတ်ဖြစ်နေပြီ ။ ထီးဆောင်းပေးတယ် ဆိုတာထက် ထီးမိုးပေးတာလို့ ပြောရင် ပိုမှန်လိမ့်မယ် ။ ဘာလို့လဲ ဆိုတော့ ထီးဆောင်းပေးတယ်ဆိုတာ ဆောင်းပေးတဲ့ သူရော အဆောင်းခံရတဲ့ သူပါ ထီးအမိုးအောက်ထဲမှာ အတူတူ ရှိနေကြတာ ၊ ထီး မိုးပေးတယ် ဆိုတာကတော့ ထီးကိုင်ထားတဲ့ သူက ထီးနဲ့ အကွာကြီး လွတ်လွတ်ကင်းကင်း ရှိနေတတ်တာလေ ။

အဲဒီလူက လက်ထဲမှာ ခရီးဆောင်အိတ်ကြီး ဆွဲထားသေးတယ် ။ သူ့စိတ်ထဲ အိတ်ကိုပါ လုံအောင် ဆောင်းပေးနေတယ် ထင်ပြီး ခရီးဆောင်အိတ်ကို ပခုံးပေါ်ပြောင်းထမ်းလိုက်ရော ။ ဒါဆို သူတို့ နှစ်ယောက်လုံး ထီးအောက် ဝင်လို့ ရပြီလို့ တွေးမှာပေါ့ ။ အဲဒီလူ အိတ်ကို ပခုံးပေါ်လည်း ပြောင်းထမ်းလိုက်ရော ကျွန်မ အမျိုးသားက အိတ်ပါ လုံအောင်ဆိုပြီး ထီးမိုးထားတဲ့ လက်ကို မြှောက်ပေးလိုက်တော့တယ် ။ အမျိုးသားရဲ့ အရပ်က မြင့်ပြီး ထီးကိုပါ လက်တစ်ဆန့် အကုန် မြှောက်လိုက်တော့ အပေါ် က ကေဘယ်ဓာတ်ကြိုးရဲ့ စက်ကွင်းထဲ ထီးထိပ်ဖူးက ရောက်သွားပါလေရော ။ ဓာတ်လိုက်ပြီး လက်ထဲက ထီးပြုတ်ကျလာမှ ဟိုလူက သိတော့တယ် ။

သူ့ကြောင့် ဖြစ်ရတာ ဆိုပြီး ဟိုလူခမျှာ ဘယ်လုပ်ရမှန်း မသိဘူး ။ နေပြည်တော် မီးက ဓာတ်အားပြည့်ပါဘိနဲ့ မသေတာ ကံကောင်းတယ် ။

တစ်နှစ်လောက် ကြာပြီးမှ ကျွန်မကို ပြန်ပြောပြနေတဲ့ အချိန်မှာ တောင် အဲဒီ လူပျိုကြီးက သူ့မှာ အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရတာ ။ အမျိုးသားက ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး ပြောနေပေမယ့် သူကို ထီးဆောင်းပေးလို့ ဖြစ်ရတာဆိုတဲ့ စိတ်ခံစားမှုကတော့ ရှိနေမှာ ပဲလေ ။ ကျွန်မ ကိုယ်ချင်းစာ ကြည့်လို့ ရတယ် ။ အဲဒီနောက်ပိုင်း ကျွန်မက အမျိုးသားကို သူများတွေကို ထီးဆောင်းပေးတာလည်း ဆောင်းပေးပေါ့ ဓာတ်လိုက်အောင်တော့ မဆောင်းပေးမိပစေနဲ့လို့ သတိပေးရတယ် ။ သူများတွေကိုတောင် ထီးမိုး ပေးနေတာ ဆိုတော့ သူ့ဇနီး ဖြစ်တဲ့ ကျွန်မကိုဆို တွေးသာ ကြည့်တော့ ။

ကျွန်မကို ထီးမိုးပေးနေရင်းက ထီးအောက်မှာ ကျွန်မ နေတဲ့ ပုံစံက သူ့မိတ်ဆွေထဲက ဘယ်သူနဲ့ တူတာတို့ ၊ မိုးပေးထားတဲ့ ထီးအောက်ထဲ ကနေ အဆင်ပြေအောင် မထွက်တတ်ဘူးတို့ ပြောသေးတာ ။ ကျွန်မက ထီးအောက်ထဲက အဆင်မပြေအောင် ဘယ်လိုထွက်နေလို့လဲ မေးတော့ ကျွန်မက ရပ်နေရာကနေ စထွက်တော့မယ်ဆိုရင် သူက ဘယ်ဘက်ခြေလှမ်းဖြစ်မယ်လို့ တွေးပြီး မိုးပေးထားရင် ကျွန်မက ညာဘက်ခြေလှမ်း ထွက်တယ် ၊ ညာလို့ တွေးပြီး ဆောင်းပေးထားရင် ဘယ်ခြေလှမ်းက စထွက်လို့တဲ့ ။ ကျွန်မက အမလေး ကိုယ့်ခြေထောက်ကိုတောင် ဘယ်က အရင် စထွက်မှာလား ၊ ညာက အရင် စထွက်မှာလား သတိမထားမိတာကို ထီးဆောင်းပေးတဲ့ သူက ဘယ်လိုလုပ် တည့်အောင် မှန်းနိုင်မှာလဲလို့ ပြောတော့ ညည်းသာ လူကြီး ဖြစ်ရင် ထီးမိုးပေးတဲ့ သူ အလုပ်ထိခိုက်ပြီတဲ့  ။

သူ ထီးလိုက် မိုးပေးတဲ့ ပြဿာနာက တစ်ခုသော မိုးတွင်းမှာမှ အဆုံးသတ်တော့တယ် ။ ကျွန်မက အားကစားသင်တန်းဖွင့်တာ အပြင် ဝါသနာအရ ၊ ဆောင်းပါးနဲ့ ဝတ္ထုတိုလေးတွေလည်း ရေးသေးတာ ဆိုတော့ အမျိုးသား ပြန်လာတဲ့ နှစ်ပတ် တစ်ခါတိုင်း စာအုပ်တိုက်တွေကို လိုက်ပို့ပေးလေ့ရှိတယ် ။ ကျွန်မ သွားဖြစ်တဲ့ စာအုပ်တိုက်တွေ အများစုက ဘားလမ်းဝန်းကျင် ၊ ၃၇ ၊ ၃၈လမ်းနဲ့ လမ်း၄၀ တစ်ဝိုက်မှာ ရှိကြတာ ။ မြို့ထဲလမ်း တော်တော်များများရဲ့ ပလက်ဖောင်းတွေကလည်း သိကြတဲ့အတိုင်း စလစ်ပါ ပေါ်က ချော်ကျတယ်လို့ ပြောရမယ့် လမ်းတွေ ။ အောက်ခံ ကွန်ကရစ်ပြားတွေက လယ်ကန်သင်းရိုးလောက်ကို စိန်ခေါ်နိုင်ပြီး ၊ လမ်းဘေးဈေးဆိုင်တွေက မိုးထားတဲ့ ထီးလက် အစွန်းတွေကို လွတ်အောင် ရှောင်တတ်ဖို့ ကလည်း လယ်ထဲ ကိုင်းထဲ ဆင်းဖူးထားမှ ရမှာ  ။ ဒါပေမဲ့ လယ်ကွင်းထဲမှာ လမ်းလျှောက်သလို နှစ်ယောက်တွဲ သွားဖို့တော့ စိတ် မကူးလေနဲ့  ၊ တစ်ယောက်လှမ်း စနစ်ပဲ ။

အဲဒီလို လမ်းတွေကို လျှောက်ရတာ မိုးရွာတဲ့ အခါဆို ပိုဆိုးတာပေါ့ ဘာထီးမှ ဆောင်းလို့ မရဘူး ။ မိုးရွာလို့ ထီးဖွင့် ဆောင်းမိရင် မိနစ်မဆိုင်းဘူး လမ်းဘေးဈေးဆိုင်တွေရဲ့ အမိုးစွန်းတွေနဲ့ ထိုးမိလို့ မလွတ်တော့ ပြန်ပိတ်လိုက်ရပြီ ၊ ရှင်းသလောက်ရှိလို့ ထုတ်ဆောင်းလည်း ခဏပဲ ၊ ထီးဆောင်းထားပြီး အောက်လည်း ကြည့်လျှောက်ရသေးတာ ၊ အစကတည်းက မညီမညာ ဖြစ်နေတဲ့ ကွန်ကရစ်စောင်းတွေက ရေနူးနေတဲ့ ခြေထောက်နဲ့ ခလုတ်တိုက်မိလို့ ကတော့ အကွဲပဲ ။ ပိုဆိုးတာက ရေစီးသန်တဲ့ မိုးရေနဲ့ အတူ ကြွက်သေကောင်ပုပ်တွေက မျောပါလာပြီး ကွန်ကရစ်ပြားပေါ် တင်ကျန်နေတတ်တော့ တက်များ နင်းလိုက်မိရင် လူက အီလည်လည်နဲ့ ပျို့ချင်အန်ချင်စိတ်တောင် ဖြစ်ရတယ် ။ ကျွန်မ ကတော့ မျောပါလာတတ်တဲ့ ကြွက်သေကောင်တွေကို လျှို့ဝှက်မိုင်းလို့ အမည်ပေးထားတယ် ၊ကျွန်မ ကြောက်လို့လေ ။ ကျွန်မက မိုး သိပ်သည်းနေရင် တစ်နေရာမှာ မိုးဝင်ခိုနေပြီး တော်ရုံ မိုးလောက်ကတော့ အဲဒီ လမ်းတွေပေါ်မှာ ထီးမဆောင်းဘဲ လျှောက်သွားလေ့ ရှိတယ် ။

အမျိုးသားကတော့ သူ့ ထုံးစံအတိုင်း အဲဒီ လမ်းတွေပေါ်မှာပဲ ရအောင် ထီးလိုက်မိုးပေးလေ့ ရှိတယ် ။ တစ်ယောက်ပဲ လျှောက်လို့ ရတဲ့လမ်း ဆိုတော့ သူက အနောက်ကနေ မိုးပေးရတာ ။ အစတုန်းက သူ့ကို အားနာလို့ ထီးအောက်ဝင်လျှောက်ပေးပေမယ့် ထီးကို ပိတ်လိုက် ဖွင့်လိုက် ခဏခဏ လုပ်နေရတော့ ကျွန်မ စိတ်မရှည်ချင်တော့ဘူး ။ တစ်ကယ်လည်း မိုးက လုံတာလည်း မဟုတ်ဘဲနဲ့  ။ အဲဒီတော့ သူ့ကိုလည်း စောင့်ပြီး လျှောက်မနေတော့ဘူး ၊ ရှေ့ ကနေ ကျွန်မ အရင် သွားနှင့် လိုက်တယ် ။ ကျွန်မ ပြောခဲ့တဲ့ တစ်ခုသော မိုးတွင်းရဲ့ တစ်ရက်သော နေ့မှာပေါ့ ။ ကျွန်မက အားကစားသမားလည်း ဖြစ်ပြီး ပေါ့ပါးလွတ်လပ်တဲ့ အဝတ်အစားကို ကြိုက်တော့ စပို့ရှပ်နဲ့ ဖိုးကွာတားလို့ ခေါ်တဲ့ ခြေသလုံးအထက်လောက် ဘောင်းဘီ နဲ့ ပေါ့ ။ အမျိုးသားနဲ့ ကျွန်မက ခုနစ်နစ်လောက်ပဲ ကွာပေမယ့် သူနေတဲ့ ပုံစံက လူကြီးနဲ့ တူတယ် ။ အစိုးရရုံးမှာ လူကြီး လုပ်နေရလို့လည်း ပါမယ်ထင်ပါတယ် ။

ကျွန်မ ရှေ့က သွားနှင့်ရက်နဲ့ သူက ရအောင် ထီးလိုက် မိုးပေးနေတယ် ။ ထီးပိတ်လိုက်ရတဲ့ နေရာတွေဆို သူက ကျွန်မနဲ့ တော်တော်လှမ်းသွားပြီ ။ ထီးဖွင့်လို့ ရပြီ ဆိုရင် အနောက်က ပြေးလိုက်လာပြီး ကျွန်မကို ထီးမိုးပေးပြန်ရော ။ လမ်းမကျယ်ပေါ် ပြန်ရောက်လာတော့ အမျိုးသားက ကျွန်မကို သူက ‘ ညည်းကို နောက်ဆို ထီးအတင်းလိုက်မိုး မပေးတော့ဘူး ’ တဲ့ ။ ကျွန်မက သူ့ကို မစောင့်လို့ ပြောနေတယ် ထင်တာ ။ အနောက်မှာ ကိုယ့်ယောက်ျား ဘာဖြစ်နေမှန်း မသိဘူး ဆိုတော့မှ ‘ ဘာဖြစ်လို့လဲ ပြောပါအုံးလို့ ’ မေးမိတယ် ။ အမျိုးသမီးကြီးတစ်ယောက်က အနောက်ဘက်ကနေ သူ့ခြေသလုံးကို ထီးနဲ့ လိုက်ရိုက်လို့တဲ့ ။ သူက ရပ်ပြီး ပြန်လှည့်ကြည့်ရင် မရိုက်တော့ဘူး ၊ မေးရမှာလဲ အားနာလို့တဲ့  ။ ပုံစံကို ကြည့်ရတာ စိတ်မနှံတဲ့ သူနဲ့လည်း မတူပါဘူးတဲ့  ။ တစ်ခါ ထီးဖွင့် ဆောင်းပြီး ကျွန်မ နောက်ကို လိုက်မိုးပေးရင် သူ့ကို ထီးနဲ့ လှမ်းရိုက်ပြန် ရောတဲ့  ။ ထီးဖွင့် မရတဲ့ နေရာ ရောက်လို့ ပိတ်လိုက်ရင် ဘာမှ မလုပ်တော့ပြန်ဘူးတဲ့  ။

နောက်မှ သဘောပေါက်တာ အမျိုးသားနဲ့ ကျွန်မရဲ့ ပတ်သက်မှုကို အဲဒီ အမျိုးသမီးကြီးက မသိဘဲ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ဣန္ဒြေ ပျက်အောင် လိုက်လုပ်နေတယ် ထင်လို့ နေမှာပေါ့တဲ့  ။ ‘ အမျိုးသမီးရေးရာကလား မသိပါဘူးအေ ’ လို့ သူ ပြောတော့မှ ကျွန်မမှာ ရယ်လိုက်ရတာ ။ အဲဒီနောက်ပိုင်းတော့ သူ ထီးမိုးပေးဖို့ ဆင်ခြင်လာတော့တယ် ။ ကျွန်မ အမျိုးသားရဲ့ လူတွေကို ဂရုစိုက်ပေးတတ်တဲ့ နောက်တစ်ချက် ရှိသေးတယ်  ။အဲဒါကတော့ အထုပ်တွေကို ကူသယ်ပေးတာပဲ ။ ဘယ်သူနဲ့ သွားသွား ဘယ်အရွယ်ရွယ်တွေနဲ့ အတူ သွားသွား သယ်စရာ အထုပ် ရှိလို့ ကတော့ သူ တစ်ယောက်တည်း သယ်တော့တာ ။ မျှသယ်ကြမယ်လို့လည်း လုပ်လို့ မရဘူး ။ ချစ်စရာ အမူအကျင့်တော့ ဖြစ်ပါရဲ့ ၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ဖက်သား အနေရ ခက်အောင် ဂရုစိုက်ပေးတာတော့ သိပ်မကောင်းဘူးလို့ ထင်တယ် ။

သူနဲ့ ကျွန်မ အတူ လမ်းသွားပြီ ဆိုရင်လည်း ရှိသမျှ အထုပ်တွေကို သူ တစ်ယောက်တည်း အကုန်ဆွဲ ၊ အကုန်သယ်တော့တာ ။ တစ်ခါတုန်းကလည်း မှတ်မှတ်ရရ ကျွန်မ ဆောင်းပါးနဲ့ ဝတ္ထုတိုတွေ ပါလာလို့ စာအုပ်တိုက် လေးခုလောက်ကို စာမူခနဲ့ စာအုပ်လက်ဆောင်တွေ သွားထုတ်ကြတယ် ။ သွားရတဲ့ စာအုပ်တိုက်တွေက ဘားလမ်းတစ်ဝိုက် ၊ သမ္မတဟော်တယ်နဲ့ သိမ်ဖြူလမ်းထောင့်နား အထိ သွားကြရတယ် ။ တစ်နေရာနဲ့ တစ်နေရာက လိုင်းကားစီးဖို့သာ နီးတာ လမ်းလျှောက်တာကြတော့ ဝေးပြန်ရော ။ လိုင်းကား စီးတော့လည်း နှစ်မှတ်တိုင်လောက် စီးပြီးရင် ဆင်းရမယ့် နေရာ ရောက်ပြီ ၊ ဒါပေမယ့် ကားဂိတ်နဲ့ စာအုပ်တိုက်က လှမ်းသေးတော့ လမ်းလျှောက်ရတာပါပဲ ။ အဲဒီတော့ လိုင်းကားပေါ် ဆင်းလိုက် တက်လိုက် လုပ်နေရတာမှ အလုပ်ရှုပ်သေးတယ် ဆိုပြီး ကျွန်မတို့ လမ်းပဲ လျှောက်လိုက်ကြတော့တယ် ။

အဲဒီနေ့က ကျွန်မရဲ့ ကွန်ပျူတာ System Unit ကလည်း ပျက်နေ တော့ ပြင်ဖို့ ဆိုပြီး Casing ပုံးကြီးကိုလည်း တစ်ခါတည်း ယူခဲ့ကြတယ်  ။သူ ရှိတုန်း ပြင်ထားမှ ကိုယ့်ဘာသာဆို တော်တော်နဲ့ ထွက်ပြင်ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး  ။ ‘ ကလောင်သွားထက် ’ တယ် ဆိုတာထက် ‘ ကီးဘုတ်ခလုတ် သွက် ’ တယ်လို့ ပြောရမယ့်ခေတ် ဖြစ်နေတော့ ကျွန်မလည်း စာရေးတာကို ကွန်ပျူတာပဲ သုံးဖြစ်နေတော့တယ် ။ဘယ်ဟာက ပိုကောင်းတယ်လို့ ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး ၊ ကိုယ်အားသန်ရာ ကိုယ် သုံးနေကြတာပါ ။ ကျွန်မ အတွက်က အဲဒီလို ဆိုတော့ ပြင်မှ ဖြစ်တော့မှာပေါ့ ။

ကွန်ပျူတာ ပြင်ဆိုင်မှာ Casing ပုံးကို အပ်ထား ၊ ပြီးတော့ အပြန်ကျမှ ဝင်ရွေးမယ် ဆိုပြီး စာအုပ်တိုက်တွေကို ဆက်သွားကြတာပေါ့ ။စာအုပ်တိုက်က အပြန် ကျွန်မ လိုချင်တဲ့ စာအုပ်တစ်ချို့ဝယ်ဖို့ စာအုပ်ဆိုင်တွေကိုလည်း ဝင်ခဲ့ကြသေးတယ် ။ ရန်ကုန်မြို့လယ်ကောင်ရဲ့ သုံးပုံနှစ်ပုံလောက်ကို လမ်းလျှောက်လိုက်ရတော့တာ ။ အဲဒီတော့ လူက တစ်နေကုန် အားကုန်သလောက် ဖြစ်နေကြပြီ ။ ဝယ်လာတဲ့ စာအုပ်ရယ် လက်ဆောင်ရလာတဲ့ စာအုပ်တွေရယ် ပေါင်းလိုက်တော့ စာအုပ်အလေးချိန်ကတင် တော်တော် လေးနေပြီ ။ ကွန်ပျူတာဆိုင် ပြန်မရောက်သေးခင် လမ်းမှာ အမျိုးသားက စာအုပ်ထုပ်ကို ကိုင်ထားတဲ့ အပြင် ကျွန်မ လွယ်ထားတဲ့ ဆလင်းဘက်ကိုပါ တောင်းသေးတာ ။ ကျွန်မက မပေးတော့ အတင်းဖြုတ်ယူပြီး မိန်းမကိုင် ဆလင်းဘက်ကို သူ လွယ်ထားပါလေရော ။

ကွန်ပျူတာဆိုင်က အထွက်ကြတော့ သူက Casing ပုံးကြီးကို ညာပခုံးပေါ်မှာ ထမ်း ၊ ဆလင်းဘက်ကို ဘယ်ပခုံးမှာ လွယ်ထားပြီး လွတ်နေတဲ့ ဘယ်လက်နဲ့ စာအုပ်ထုပ်ကို ကိုင်ထားပါတယ် ။ လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ပခုံး နှစ်ဖက်လုံး မအားတဲ့ အခါကျတော့ သူ ကိုင်နေကျ ထီးအရှည်ကြီးကို ခါးပတ်နဲ့ ဘောင်းဘီကြားမှာ ထိုးလိုက်ပါတယ် ။ အဲဒီတော့ သူ လမ်းလျှောက်လိုက်တိုင်း ထီးအရှည်ကြီးက သူ့ ပေါင်နှစ်ချောင်းကြားကနေ ငေါက်တောက် ငေါက်တောက်နဲ့ အရှေ့ကို ထွက်လာပါတော့တယ် ။ ကျွန်မကတော့ ခြေလွတ်လက်လွတ် ဖြစ်နေတာပေါ့ ၊ မြင်ရတာ ဘယ်လိုမှ အဆင်မပြေပါဘူး ။ ကျွန်မက တစ်ချို့ကို ကူသယ်ပေးပါမယ် ဆိုတာကိုလည်း မပေးဘူး ။ ဘာမှ မပေးရင်တောင် ထီးတော့ ဖြုတ်ပေးပါဆိုတာလည်း မရနဲ့  ။ သူနဲ့ အတူ တွဲသွားတဲ့ ကျွန်မကို ဘေးလူတွေက ဘယ်လို မြင်ကြမလဲ ၊ ဒီမိန်းမနှယ် လွတ်လွတ်ခါခါ သူပဲ နေနိုင်လိုက်တာလို့ မြင်ကြမှာပေါ့  ။ အဲဒီလို ပြောတော့ သူက ‘ ညည်း ရှက်ရင် ရှေ့က သွားနှင့်ပေါ့ ’ တဲ့ ။

သူ ပြောသလို ရှေ့က မသွားနှင့်ပေမယ့် သူ့နောက်က ကျွန်မ လိုက်ခဲ့လိုက်တယ် ။ ကျွန်မ စိတ်ထဲ တစ်ကယ် သူ့ကို ကျေးဇူးမတင်တဲ့ အပြင် စိတ်တောင် တိုမိတယ် ။ တက္ကဆီ ငှားဖို့ ကလည်း ကွန်ပျူတာပြင်ဆိုင် ရှိတဲ့ လမ်းက တစ်လမ်းမောင်း ဆိုတော့ ကားငှားရတာ အဆင် မပြေဘူး ။ တားလို့ရတဲ့ ကားတွေကလည်း ညနေစောင်းနေပြီဆိုတော့ ဈေးမတည့်တာနဲ့ ၊ ကားသိမ်းချိန်နီးလို့ မလိုက်ချင် တော့တာနဲ့ ဖြစ်နေကြတယ် ။ အဲဒီလိုနဲ့ ကားငှားလို့ အဆင်အပြေဆုံး ဆူးလေ ဘက်ကို ရောက်လာကြတော့တယ် ။ လက်ရွေးစင် ကဖေးဆိုင် ရှေ့နားလေး တစ်လျှောက်မှာ ညနေဘက်ဆိုရင် လမ်းဘေးဈေးသည်တွေ ပိုများနေတတ်တယ် ။ အဲဒီနေ့ ညနေက အမျိုးသားက ရှေ့က လျှောက်သွားနေရင်းက ကျွန်မကို နောက်လှည့်ကြည့်တယ် ။ သူ လှည့်ရပုံက Casing ပုံးကို ထမ်းထားတော့ ခေါင်းချည်းပဲ လှည့်လို့ မရဘူး ။ ပုံးနဲ့ အတူ လူတစ်ကိုယ်လုံး လှည့်မှ ရတာ ။

ကျွန်မက ဘာလုပ်ချင်လို့လဲလို့ သူ့ကို မေးတော့ လမ်းဘေးမှာ ရောင်းနေတဲ့ နွားနို့အိုးကြီးကို မေးငေါ့ပြပြီး ‘ ပူပူလေး သောက်လိုက်ပါလား ၊ မလိုင်တွေလည်း အများကြီးပဲတဲ့ ’ ။ ကျွန်မလေ စိတ်တိုလွန်းလို့ မျက်ရည်တောင် ဝဲတယ် ။ သူမို့လို့ ပြောထွက်တယ် ။ ဘယ်သူက အဲဒီလို ပုံစံနဲ့ သောက်လို့ ဝင်မှာလဲ ။ သောက်လိုက်မိရင်တောင် ပိုက်ဆံအိတ်က အစ သူ့ဆီမှာပဲရှိတာ ။ ကျွန်မက ‘ မသောက်ပါဘူး ၊ဘာလို့ သောက်ရမှာလဲလို့ ’ ဆိုတာတောင် ‘ ပူပူလေးမလို့ သောက်စေချင်လို့ပါ ၊ ရပ်စောင့်နေပါ့မယ် သောက်လိုက်ပါ  ’ လို့ လုပ်နေသေးတာ ။ ကျွန်မနဲ့ သူ့ပုံစံကို ကြည့်ပြီး နွားနို့သည် ကု,လားမကြီးက ဘယ်လို သဘောပေါက်တယ် မသိဘူး ရယ်နေလိုက်တာ အကြာကြီးပဲ ။ အဲဒါကြောင့် ကျွန်မ ပြောတာပေါ့ လူတစ်ယောက်ဟာ လိုတာထက် ပိုပြီး ဂရုစိုက် ခံနေရတယ် ဆိုရင် ကျေနပ်နိုင်ကြပါ့ဦးမလားလို့ ။

▢  ခင်သန္တာ
📖 မဟေသီ မဂ္ဂဇင်း
      ဇူလိုင်လ ၊ ၂၀၁၁ ခုနှစ်

သူ့နည်း

❝ သူ့နည်း ❞ 
( ချစ်သဲမောင် )

ဆရာဝန်လေး ။ ။ ဆရာကြီးခင်ဗျာ ၊ လူနာတွေကို “ ညစာ ဘာဟင်းနဲ့ စားခဲ့သလဲ ” လို့ ဘာကြောင့် ဆရာကြီးက အမြဲ မေးရတာလဲ ။

ဆရာဝန်ကြီး ။ ။ ဒါ အရေးကြီးဆုံး မေးခွန်းကွ ၊ သူတို့ စားတဲ့ ဟင်းလျာတွေရဲ့ တန်ဖိုးကို ကြည့်ပြီး ငါက ဆေးကုခ တောင်းနေရတယ်လေ ။

••••• ••••• •••••

❝ စည်းကမ်း ❞ 

ဆံရှည် ။ ။ ကျုပ်အိမ်နီးချင်းတွေက စည်းကမ်း မရှိကြဘူးဗျာ ၊ ငှားထားတဲ့ ပစ္စည်းကို ပြန်မပေးချင်ကြဘူး ။

ကတုံး ။ ။ ကျွန်တော့် အိမ်နီးချင်းတွေကတော့ စည်းကမ်းရှိရှိ ပြန်ပေးပါတယ် ။ မိုးတွင်းက ငှားသွားတဲ့ ထီးကို ဆောင်းတွင်းကျတော့ လာပြန်ပေးပြီး စောင် ပြန်ငှားသွားတယ်။ နွေ ရောက်တော့ စောင် ပြန်လာပို့ပြီး ယပ်တောင် ပြန်ငှားသွားကြတယ်ဗျာ ။

▢ ချစ်သဲမောင်
📖 ရယ်စရာ မဂ္ဂဇင်း
      ဇွန် ၊ ၂၀၁၅

ငယ်ဘော်မ၏ ဒေါသမီး

❝ ငယ်ဘော်မ၏ ဒေါသမီး❞
( ဆင်ဖြူကျွန်းအောင်သိန်း )

ဆွမ်းခံပြန်ချိန်သို့ပင် မရောက်တတ်သေး။ သို့ပေမဲ့ တာလမ်းပေါ်တွင် ပလတ်စတစ်ပါးပါးလေးတွေ လွင့်ပျံသည့်နှယ် တံလှပ်ငွေ့များ တလူလူပျံနေချေပြီ။ ဘီးရာအတိုင်း ခင်းထားသော ကတ္တရာလမ်းကြောင်းကလေး နှစ်ခုပေါ်တွင် တံလှပ်က ပို၍ ထသည်။ ပို၍ မြင်သာသည်။ တာလမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဈေးပြန်များဖြင့် မပြတ်လှ။ သုံးယောက်တစ်တွဲ၊ လေးယောက် တစ်တွဲ စကားတပြောပြောနှင့် တလှုပ်လှုပ် တနဲ့နဲ့ သွားနေကြသည်။ အဖော်နှင့် စကားတပြောပြော သွားရသူများမှာ ခရီးတာရှည်၍ ရှည်မှန်းမသိ။ နေပူသည်ကို ပူသည် မထင်။

ရီးဆေးရိုးမှာမူ အဖော် မပါပေ။ တာလမ်းဘေး ဝဲယာများတွင် ဖောက်လုပ်ထားသော လှည်းလမ်းထဲသို့ ဆင်းလိုက်၊ တာလမ်းပေါ် ပြန်တက်လိုက်။ သစ်ပင်ရိပ်များသည် များသောအားဖြင့် လှည်းလမ်းကိုသာ အုပ်ဆိုင်းထားကြသည်။ သို့သော်ငြား လှည်းလမ်းတွင် အရိပ်ပြတ်သွားသောအခါများ၌ တာလမ်းပေါ်တွင် အရိပ် ရှိနေတတ်ပြန်၏။ သို့ကြောင့် ရီးဆေးရိုးတစ်ယောက် အောက်ဆင်းလိုက် အပေါ်တက်လိုက်နှင့် ကွေ့ကွေ့ကောက်ကောက် လျှောက်နေမိခြင်းဖြစ်ပေ၏။ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ ကောက်ရိုးလှည်း သုံးစီး လာနေသည်။

ဖုန်လုံးကြီးသည် လှည်းနောက်မှ အခဲလိုက် အအုံလိုက်ပါလာသည်။ နေလုံးကြီးကို ပဝါပါးပါးဖြင့် ထုပ်လိုက်သည့်နှယ် နေရောင်သည် မှိန်သွား၏။ ရီးဆေးရိုး နှာခေါင်းမပိတ်ပါ။ ရှေ့က သွားနေကြသူများရော၊ နောက်မှ လာနေကြသူများပါ မည်သူမျှ နှာခေါင်း မပိတ်ကြပါ။ သည်ဖုန်က သူတို့အတွက် ရိုးနေပြီ။ လည်ချောင်းထဲ ဝင်သည်။ နှာခေါင်း၊ နားရွက်ထဲ ဝင်သည်။ မျက်တောင်၊ မျက်ခုံးတွင် ခိုတွဲကြသည်။ ခေါင်းပေါင်းစောင်အတွင်းမှ တမာသီး ဆယ်လုံးစာ ဆံထုံး ဖြူကြောင်ကြောင်မှာ ဖုန်တန်ခိုးကြောင့် လုံးဝ ဖြူသွားလေ၏။ ကောက်ရိုးလှည်းကို တိမ်းရှောင်စဉ် မြင်းလှည်း ‘ဒေါက်ခြစ်သံ’ ကြားရသည်။ ပြေးလွှားလည်ပတ်နေသော လှည်းဘီးထောက်များကို မြင်းရိုက်သော ကျာပွတ်ခေါင်းဖြင့် ပွတ်ခြစ်သံဖြစ်ပေသည်။

ရီးဆေးရိုး တာဘေးသို့ ဆင်းပေးရသည်။ တာပေါ် ပြန်တက်မည်ဟု မကြံရသေး၊ ရထားမြင်းလှည်း တစ်စင်း၏ အချက်ပေးသံ ကြားရပြန်ပြီ။ သည်ရထား တစ်စင်းမူ မှန်ပေါ်တွင် ကပ်ရိုက်ထားသော ကြေးခွက်ကို ခေါက်ခြင်းဖြစ်၏။ ထိုရထားနောက်မှ နောက်ထပ် ရထားတစ်စင်းက ခေါင်းလောင်းသံ တညံညံဖြင့် အပြေးလိုက်လာ၏။ မြင်းကလည်း မြင်းကောင်း၊ ခွာသံ တဗြောင်းဗြောင်းဖြင့်။ ရထားကလည်း ရထား အသစ်။ ခြေဖြင့် နင်းရသော သံစုံခေါင်းလောင်းသံ တညံညံဖြင့် ‘အဿထိုရ်’ စိုင်းနှင်သောနှယ် ဖြတ်တက်သွား၏။ ရီးဆေးရိုး လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ ရထားပေါ်တွင် ပျိုမျစ်သော စုံတွဲတစ်တွဲ။ ကြော့လွင် သော ဝတ်ကောင်း စားလှများဖြင့် တပြုံးပြုံးပါသွားကြသည်။ ထိုငယ်နုသူကလေးတို့ ထံမှ အရွှင်အပြုံးသည် ရီးဆေးရိုးထံတွင် ကပ်ကျန်ခဲ့သည်။

ရီးဆေးရိုး ပြုံးပြုံးကြီး ငေးကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သစ်လွင်သော အဆင်းတန်ဆာ စုံလင်စွာဖြင့် စိုင်းနှင်သွားသော မြင်း၏အလှအပ။ ကြော့မော့လှပသော ရထားနှင့် သာယာသော သံစုံခြေနင်း ခေါင်းလောင်းတို့ကို နှစ်သက်မှုကြောင့် ရီးဆေးရိုး ခြေများလည်း သွက်လက်လာသည်။

“ကိုဆေးရိုး၊ မနားတော့ဘူးလား”

ရှင်ပင်ချမ်းသာကြီးဘုရား အနီးတွင် မဟာစည် သာသနာ့ရိပ်သာရှိသည်။ ရိပ်သာအဝင် ကုက္ကိုပင်များ အောက်တွင် ဈေးပြန်မိန်းမတစ်စု နားနေကြသည်။ သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်က လှမ်းအော်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

“နားနေရင် သိပ်ပြီး နေပူနေလိမ့်မယ်။ ညည်းတို့ အသက်ကြီးသူတွေပဲ၊ နားကြဟေ့”

“လုပ်ရော့မယ် ဒီလူကြီးဟာ”

ခပ်ရွှင်ရွှင်ပြောလိုက်သဖြင့် တစ်ယောက်တစ်ပေါက် ပြောကျန်ခဲ့ကြသည်။ သစ်ပင်ရိပ်များတွင် ခိုရင်းကပ်ရင်း ဆန်စက်၊ သစ်ဆိုင်၊ စက်မှုလယ်ယာ၊ ရွာသစ်ကြီး၊ လေးထပ်ကျောင်းတို့ကို ကျော်ဖြတ်လာခဲ့သည်။ တဝေါဝေါ တဝါးဝါး ရယ်မောသံများကို ရွာတံခါး မဝင်မီကပင် ကြားနေရ၏။ ဘာလုပ်နေကြတာပါလိမ့်။

တစ်ရွာလုံးသည် စပါးပြီး ဝါ၊ စပါးပြီး အာလူး၊ ကြက်သွန် စသည်ဖြင့် ယားရာကို ‘ထုံးတို့’ မှတ်ထားရအောင် အလုပ်များနေကြသော်ငြား လတ်လျား လတ်လျားသမား ရွာမင်းသား တစ်ယောက်တလေကတော့ ရွာတိုင်းတွင် ရှိစမြဲ။ရီးဆေးရိုး ကြားနေရသော ရယ်မောသံများသည် ရွာမင်းသားတို့၏အသံ ဖြစ်စရာ ရှိ၏။ ရွာ့မြောက်တံခါးနားက မြေကွက်လပ်တွင် တဲကလေးတစ်လုံးရှိ၏။ ‘အောင်ကျော်ဇော ဆံသ’ ဟူသည့် သံပြားဆိုင်းဘုတ်ကလေး ကပ်ထား၏။

“ဒီကောင်တွေ ဘာဟားတိုက်နေကြတာလဲ”

ဆိုင်းဘုတ်သံပြားကို လူငယ်ငါးယောက် ဝိုင်းကြည့်ကာ ဟားနေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ရီးဆေးရိုး အသံ ကြားလျှင် ပြိုင်တူ လှည့်ကြည့်ကြ၏။ သူတို့၏ ဘေးတွင် မြက်ထုံးများ၊ ငန်းပြားများကို တွေ့ရ၏။ သူတို့သည် လယ်ထဲမှ အပြန်၊ မြက်ရိတ်ရာမှ အပြန်တွင် ဆံပင်ညှပ်ဆိုင်၌ တစ်ထောက်ဝင်နားရင်း ရယ်စရာကို တွေ့ကြရဟန်တူ၏။

“အဘ အဘ၊ ထိုင်ပါဦး”

သူ့သား ဘညိန်းအရွယ် စံထိုက် အမည်ရှိ လူရွယ် တစ်ယောက်က ဆိုင်ထဲမှ ခွေးခြေတစ်လုံး ထုတ်ပေး၏။

“ထိုင်တာပေါ့ကွာ၊ ဘာလုပ်နေကြတယ်ဆိုတာလည်း ပြောကြဦးမှပေါ့”

ဆိုင်တံစက်မြိတ်အောက်တွင် ဝင်ထိုင်သည်။ ခေါင်းပေါင်းစောင်ကို ဖြုတ်ကာ ဖုန်ခါရင်း၊ မျက်နှာသုတ်ရင်း စူးစမ်းသည်။

“ဟောဒီ ဆိုင်းဘုတ်သံပြားပေါ်မှာ ခဲတံနဲ့ ရေးထားတယ် အဘရဲ့၊ ဘယ်သူ့လက်ချက်မှန်းမသိဘူး”

“အင်း ဘာတဲ့လဲ”

“အောင်ကျော်ဇောဆံသ၊ ဆံပင်များကို ကောင်းမွန် သေသပ်စွာ တစ်ချောင်းစီ နုတ်ပေးနေပါသည်တဲ့။ ဝက်အော်သလို အော်ရပါစေမည်၊ ကြွရောက်အားပေးကြပါတဲ့”

စံထိုက် ဖတ်ပြသံမှ မဆုံးသေး အုန်းခနဲ ရယ်မောသံကြီးက လွှမ်းမိုးသွားတော့၏။

“စက်ကတ်ကြေး တစ်ခါတလေ ညပ်တာကို အပုပ်ချတာပါ ဘရာ”

အောင်ကျော်ဇောက ဆိုင်ထဲမှလှမ်းပြီး ဖြေရှင်းသည်။ ရီးဆေးရိုးမှာ မျက်လုံးများ ပိတ်လုမတတ် ရယ်မောနေမိသည်။ မတော်တဆ စက်ကတ်ကြေး ညပ်သည်ကို တစ်ချောင်းစီ နုတ်ပေးနေသည် ပြောတတ်သူကို သဘောကျလှသည်။

“တော်တဲ့ကောင်ကွယ်၊ ဘယ်သူ့လက်ရာပါလိမ့်”

“ဘယ်သူ့လက်ရာရမလဲ၊ ဒီလက်ရေးဟာ အဘ သမက် လက်ရေးဗျ”

ရီးဆေးရိုးသမက် ထွန်းရမှာ လောကနီတိ မကုန်မီ ကျောင်းထွက်ခဲ့သော်ငြား သည်ရွာတွင် လက်ရေး အလှဆုံး ဖြစ်သည်။ သူ့လက်ရေးကို နောက်ပေါက် အတန်းကျောင်းသားတွေလည်း မချိုးနိုင်သေး။ သို့ဖြစ်သဖြင့် ထွန်းရ လက်ရေးကို လူသိများရခြင်းဖြစ်ပေ၏။

“ဟောဒီမှာလည်း နောက်တစ်ခုဗျ”

ဤလူသိုက်ထဲမှ ထွန်းမြတ် ဆိုသော လူငယ်က ဆိုင်အဝင်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ‘ ကြိုဆိုပါ၏’ ဆိုင်းဘုတ်ကို ညွှန်ပြနေ၏။ ရယ်သံများအဆုံးတွင် ရီးဆေး ရိုးက “ဖတ်ပါဦးကွ” ပြော၏။

“မင်းတို့ အကောင်းဆုံး ကူညီဖို့ကတော့ တစ်ယောက်မှ မလာဖို့ပဲတဲ့”

“သိပ်ကောင်းတယ်ကွာ”

“ဒီစာကတော့ အောင်ကျော်ဇောရဲ့ လက်ရာပဲဖြစ်မယ်”

ရီးဆေးရိုးက ခန့်မှန်းလိုက်ရာ

“မဟုတ်ပါဘူး ဘရာ၊ ကျားကိုက်ပါရစေရဲ့၊ ကျုပ် မဟုတ်ပါဘူး” ဖြေရှင်းသည်။

“ဒီကောင်တွေ တစ်ကောင်မှ ကောင်းတာမဟုတ်ဘူး ဘရဲ့”

“အမယ် သူကတော့ ကောင်းလိုက်တာ”

လူငယ်လူရွယ်တွေ တသောသောတညံညံဖြင့် ငြင်းခုံနေကြဆဲတွင် ရီးဆေးရိုး အိမ်ဘက်သို့ လှမ်းခဲ့သည်။

“ဒါလောက် နေကြီးမြင့်အောင် နေရသလား၊ အပူ မိတော့မှာပဲ” စသည်ဖြင့် ငယ်ဘော်မ မြည်တွန် တောက်တီးမည်ကိုလည်း ကြောက်ရသေးသည်။ သို့ကြောင့် ဆံပင်ညှပ်ဆိုင်တွင် ကြာရှည် မနားရဲ။

အိမ်ရှေ့ မန်ကျည်းပင်ကြီးအောက် ဝင်လိုက်မိလျှင် စိမ့်ခနဲဖြစ်သွား၏။ အပြင်တွင် ချစ်ချစ်တောက်ပူနေပြီ ဖြစ်စေကာမူ မန်ကျည်းပင်အောက်တွင် ပြာမင်ရိပ် မစင်တတ်သေး။ နေပြောက်မထင်အောင် ခက်လက် သိပ်သည်းလှ၏။ အိမ်ပေါ်သို့ မျှော်ကြည့်၏။ ရီးကျီးဒန် တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်။ ကလေးတစ်အုပ်ကို မြင်ရ၏။ ချောစိန်အုပ်စုလား၊ ဘညိန်း အုပ်စုလား။ အုပ်စုနှစ်စု ပေါင်းလား။ မျက်ခွံကို မှေးရှုံ့ကာ ကြိုးစားကြည့်ပေမယ့် မသဲကွဲ။

“ဘ ကြံယာဘီ”

ရုပ်ကို မသဲကွဲသော်ငြား အသံကိုမူ ရီးဆေးရိုး ကျက်မိသည်။ ဘညိန်း၏ သား အငယ်ဆုံး မကြာမီ နို့ညှာ ဖြစ်တော့မည့်ကောင် မောင်မောင်လှအသံ။ ကပြင်တွင် ရီးဆေးရိုး ဖိနပ်ချွတ်နေဆဲ မောင်မောင်လှ ပြေးလာသည်။ သူ့နောက်မှ ဘညိန်း၏ သားလတ် ခင်မောင်ငြိမ်း ပါလာသည်။ အကြီးဆုံး မေကြည် ကတော့ နောက်ဆုံးမှ ရောက်လာကာ ဘ၏ ဖိနပ်ကို တံစက်မြိတ်အရိပ်ထဲ သွင်းရင်း “ဘ ဘာပါလဲ” မေး ၏။

“ဘာပါရမလဲ သမီးရယ်၊ ဆေးသွားဝယ်တာပဲဟာ”

“ရခဲ့လား”

ရီးကျီးဒန်က မော့ကြည့်ရင်း မေးပြန်၏။

“မရခဲ့ပါဘူးဟာ။ အဲ တစ်ခုတော့ ရခဲ့သဟ”

“တော့်ဟာက ရှုပ်တီးရှုပ်တုတ်”

“ကုန်သွားပြီဆိုတဲ့ စကားတော့ ရသဟ”

ရီးကျီးဒန် မျက်စောင်းထိုးချေပြီ ဆိုသည်ကို ရီးဆေးရိုး မကြည့်ပဲနှင့် သိလိုက်ပါသည်။ လမ်းတွင် ဆုံခဲ့ရသော ‘အရွှင်’ ၊ ဆံပင်ညှပ်ဆိုင်တွင် ကြားခဲ့ရသော ‘အသော’ တို့မှာ ရီးဆေးရိုးရင်တွင် ရှင်သန် နေကြဆဲမို့ ဖြစ်ပေသည်။

ရီးဆေးရိုး အင်္ကျီချွတ်ကာ ကြိုးတန်းတွင် လွှားလိုက်သည်။ တစ်သက်လုံး ကိုယ်ချည်းတုံး (ကိုယ်တုံးလုံး) အနေများခဲ့သူမို့ အင်္ကျီဝတ်ရသည်မှာ မသက်သာလှ။ ယခု အင်္ကျီချွတ်လိုက်တော့မှ လွတ်ကျွတ်ချမ်းသာသော အရသာကို ခံစားရပေတော့သည်။ အိမ်ဦးခန်းတွင် နေသားတကျထိုင်မိတော့မှ ဘွားအေနှင့် မြေးများကို သေသေချာချာ ကြည့်မိ၏။

ရီးကျီးဒန်ရှေ့တွင် ကြေးကွမ်းအစ်ကြီး ရှိ၏။ “အံ” နှစ်ဆင့်ပါသော ကြေးကွမ်းအစ်ကြီး။ အပေါ်ဆုံး အံနှုတ်ခမ်းတွင် ထုံးထစ်ရာ ဖွေးဖွေးတွေ စီရီနေ၏။ ဤအံတွင် ကွမ်းသီး၊ ကွမ်းညှပ်နှင့် ထုံးဘူး။ အောက် အံထဲတွင်မူ ဆေးရွက်ရှိသည်။ ရှားစေးခဲကလေးတွေ ရှိသည်။ လိမ္မော်သီးခွံ အခြောက်ကလေးတွေလည်း ရှိသည်။

ရီးဆေးရိုးတွင် သွားတွေ ရှိသေးသော်ငြား ကွမ်း မဝါး နိုင်တော့ပြီ။ ကွမ်းသီးကို အမှုန့်ကြိတ်ပေးလျှင်ကား ဝါးနိုင်တန်ရာသည်။ ကွမ်းသီးစိတ်ကို ဝါးခြေမိသော သွားသည် ထမင်းကိုပင် ကောင်းကောင်း မဝါးနိုင်။ ရီးကျီးဒန်မူ ကွမ်းဝါးနိုင်သေး၏။ သို့ကြောင့် ဆေးလိပ်ဖွာလျှင် ဖွာ၊ မဖွာလျှင် ကွမ်းစား၏။

အိမ်ထောင်ဦး အထိမ်းအမှတ် ကွမ်းအစ်ကြီးသည် ဤသို့လျှင် အိမ်ဦးတွင် ဆက်လက် နေရာရနေဆဲ ရှိသေး၏။ ကွမ်းအစ်ကြီးနှင့် တစ်တောင်ကွာလောက်တွင်မူ သံပန်းကန်ပြား တစ်ချပ်နှင့် သံဇလုံနှစ်လုံး။ သံဇလုံနှစ်လုံးမှာ ခင်မောင်ငြိမ်းနှင့် မောင်မောင်လှ တို့၏ ထမင်းဇလုံများ ဖြစ်ပေသည်။ သံပန်းကန်ထဲတွင် ငါးပေါင်းကြော် (အကြော်စုံ) တွေ ထည့်ထား၏။ ငရုတ်သီး ငါးပေါင်းကြော်၊ ထန်းပင်မြစ် ငါးပေါင်းကြော် စုစုပေါင်း ငါးခု။

အကြီးမ မေကြည်မှာ အငယ်နှစ်ယောက်အား ညှာသည့်အနေဖြင့် တို့ကဆိတ် တို့ကနန်းသာ စားနေ၏။ အငယ်နှစ်ယောက်မူ ပါးစပ်မှ တရှူးရှူး တရှဲရှဲဖြင့် နှပ်တန်းလန်းထွက်နေသည်ကို မသိမ်းနိုင်ကြ။ နီရဲနေသော ငရုတ်သီးကွင်း ငါးပေါင်းကြော်တစ်ကိုက်၊ ထမင်းတစ်လုတ် သွေးနေကြ၏။

ကလေးတို့ ဝါးနေသံ တကျွတ်ကျွတ်ကို ကြားရသောအခါ ရီးဆေးရိုး သွားရည်ကျလာ၏။ ငရုတ်သီး ငါးပေါင်းကြော်မှာ နီရဲနေ၏။ ငရုတ်သီးမှည့် တောင့်ပွအစိုကို အကွင်းလိုက်လှီးကာ ဆန်မှုန့်နှင့် တွဲထားခြင်းဖြစ်ပေ၏။ စပ်ပင်စပ်သော်ငြား ကလေးနှစ်ယောက်မှာ သည်ငရုတ်သီးငါးပေါင်းကြော်ကိုသာ စား၏။ ထန်းပင်မြစ် ငါးပေါင်းကြော်ကို မထိကြ။ အကြီးမလည်း ငရုတ်သီးငါးပေါင်းကြော်ကိုသာ စားချင်၏။ စားချင်ပေမဲ့ အကြေအပဲ့ကလေးများကိုသာ ကောက်စားရင်း၊ ထန်းပင်မြစ် ငါးပေါင်းကြော်ကိုသာ အားရပါးရ စားနေနိုင်၏။ ထန်းပင်မြစ် ငါးပေါင်းကြော်မှာ ထန်းပင်မြစ်ကို အမျှင်နည်းအောင် ‘သင်’ ပြီး လက်တစ်ဆစ်အရွယ် အဖတ်ကလေးတွေနှင့် ဆန်မှုန့်နှင့် တွဲစပ်ကြော်ထား၏။

ရီးဆေးရိုးမှာ မြေးတွေကို ကြည့်ကာ သွားရည်ကျလာ၏။

“ငငြိမ်း၊ ဘကို နည်းနည်းပေးစမ်း”

ခင်မောင်ငြိမ်း မလှုပ်။

“မိကြည်၊ ဘကို နည်းနည်း ပေးစမ်းဆိုနေ”

မေကြည် ကောက်ယူပေး၏။ သို့သော် ထန်းပင်မြစ်ငါးပေါင်းကြော်။

“မဟုတ်ပါဘူးဟယ်၊ ဟိုဟာပါ”

မေကြည် တစ်ဖဲ့ ဖဲ့ပေးသည်။ တကယ် စားသော အခါတွင်ကား ရီးဆေးရိုး မျှော်လင့်သလောက် မကောင်း။ စပ်ပင်စပ်ပေမယ့် ဆန်မှုန့်ကြော် မာမာကို ဝါးမိသည့် ခဏ သွားက နာလှသည်။

“အိုမင်းမစွမ်းဆိုတာ ဒါပါကလား”

ရီးဆေးရိုး ညည်းညည်းကလေး ရေရွတ်၏။

“ငယ်ငယ်တုန်းကတော့ အဲဒီ စပ်တာဟာ အရသာပဲ ကျီးဒန်၊ အခုတော့ စပ်တာဟာ အရသာ မဟုတ်တော့ဘူး။ စပ်တာဟာ စပ်တာပဲ ဖြစ်နေပြီ။ ဆန်မှုန့်များသွားတဲ့ နေရာကို ဝါးမိတော့ သွား သိသိသာသာ နာတဲ့ ဒုက္ခဝေဒနာက ဖုံးလွှမ်းသွားတယ်”

“ဇရာပေါ့တော်”

“အိုမင်းမစွမ်းဆိုတာ တယ်မှန်ပါကလားဟ ဟေ။ အိုလာပြီဆိုရင် အစွမ်းသတ္တိ မရှိတော့ဘူး။ မစွမ်းဆောင်နိုင်တော့ဘူး။ ဒါကြောင့်လည်း...”

ရီးဆေးရိုး စကားမဆုံး။ အိမ်ရှေ့သို့ လည်ပင်း ဆန့်ကာကြည့်လိုက်ရသည်။ ကြည့်ရသည့် အကြောင်းမှာ ဘောက်ဆွဘောက်ဆွလာနေသော မိန်းမတစ်ယောက်ကြောင့်ဖြစ်၏။ ရီးဆေးရိုး၏ ချွေးမ လှမေ ဖြစ်၏။ ကိုယ်လေး လက်ဝန်ဖြင့်သာမက ဖိုသီဖတ်သီလည်းရှိ၏။ မျက်နှာလည်း မသာယာလှ။ ချွေးမကို မြင်တော့မှ ကလေးတွေအကြောင်း မေးရန် သတိရလာသည်။

“ကလေးတွေ ဘာပြုလို့ ကျောင်းမသွားလဲ။ ဥပုသ်နေ့လည်း မဟုတ်ဘဲနဲ့”

“မပြောနဲ့တော့ အရီးရဲ့၊ အရီးသား လုပ်ပုံများ”

ဤမျှဖြင့် စကားသည် ဆက်စပ်၍ မရ။ ထို့ကြောင့် ရီးဆေးရိုးမှာ ဆေးလိပ်မီးညှိရင်း စကားဆက် စောင့်ရ၏။

“စောစောက ကျုပ် နှစ်ခါ လာကြည့်ပြီးပြီ။ အရီး မရောက်သေးတာနဲ့ ပြန်ပြန်သွားတာ”

“ကလေးတွေ ကျောင်းမသွားတာနဲ့ အဲဒါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲဟဲ့”

“အရီးသားနဲ့ ရန်ဖြစ်လို့”

“နင်တို့ဘာသာ နင်တို့ ရန်ဖြစ်ရုံမကလို့ သ,တ်သ,တ်ပေါ့ဟ။ ကလေးတွေ ကျောင်းပျက်တာတော့ မကောင်းဘူး။ ကျောင်းကလည်း ပြီးတော့ အနီးလေး”

ကျောင်းသည် အမှန်ပင် နီးနီးကလေးသို့ ရောက်နေပြီ။ ယခင်ကမူ တောင်သို့ သွားလျှင် သရက်ချင် ဘ-က အလယ်တန်းကျောင်း။ မြောက်သို့ သွားသော် ပြည်စိုးကုန်း ဘ-က မူလတန်းကျောင်း။ ရမ်းဘိုကုန်းမှာ အလယ်တွင် ကျရောက်နေရာ အနီးအဝေး ပြဿနာ မပေါ်လှ။ မည်သည့် ကျောင်းသို့ သွားသည်ဖြစ်စေ တာလမ်းမှသာ သွားရသည်။ တာလမ်းတွင်ကား မကြောက်ရ။ ရထားသာ ကြောက်ရသည်။ ယခု နောက်ဆုံးဖွင့်ထားသော ကျောင်းမှာ ရထား မကြောက်ရ။ ကား မကြောက်ရ။

ပညာလိုလားသော ရီးဆေးရိုးသည် သားနှင့် သမီးတို့ ပညာရေးကို မြှင့်တင်မပေးနိုင်ခဲ့သော်ငြား မြေးများကိုမူ ပညာအရာ မြင့်မားစေချင်သည်။ သို့ဖြင့် ကျောင်းမပျက်စေချင်။ ယောက္ခမ အမနှင့် ချွေးမသည် များသောအားဖြင့် အစေးမကပ်လှ။ ယခုလည်း ကျီးဒန်သည် လှမေကို တစ်ချက်စောင်းကြည့်ပြီး တစ်ဖက်သို့ မျက်နှာလွှဲသွား၏။

“ရန်ဖြစ်တဲ့ ကိစ္စဟာ ဆန်းသလားဟ။ လင်နဲ့ မယား လျှာနဲ့သွား မဟုတ်လား”

“မဟုတ်ဘူး အရီးရဲ့”

“ဟေ ဘာမဟုတ်တာလဲ”

ရီးဆေးရိုးသည် ချွေးမကို မျက်လုံးပြူးကြည့်ကာ မေးလိုက်ပြီးနောက် တစ်ခြမ်းလောင်နေသော ဆေးလိပ် ‘အကာ’ ကို တချွတ်ချွတ် ချိုးသိပ်နေ၏။

“သူနဲ့ သူနဲ့ ဟို ဟို”

“အင်း”

လှမေ စကားဆက်နိုင်ရန် ရီးဆေးရိုးက အင်း လိုက်ပေးပေမဲ့ ရီးကျီးဒန်က စိတ်ဝင်တစား လှည့်ကြည့်သည်။

“သူနဲ့ ဆ ဆရာမကလေးနဲ့”

“ဟေ ဘာပြောတယ် ဆရာမလေးနဲ့”

ရီးဆေးရိုး အသံကျယ်သွား၏။ ဖျာမှ ကြွတက်မတတ်လည်း ဖြစ်သွား၏။

“ဟုတ်တယ် အရီး။ အချိန်ရှိသရွေ့ ဆရာမအိမ်မှာ ချည်းပဲ။ အဲဒါ မတော်ဘူးပြောတော့ ကျုပ်ကို ကျုပ်ကို..”

“ရိုက်သလား”

“မဟုတ်ဘူး အရီးရဲ့”

“ဒါဖြင့် ဆဲသလား”

“မနေချင် ဆင်းသွားတဲ့”

ပြောအပြီးတွင် ဟီးတိုက်၍ ငိုချလိုက်လေ၏။ ရီးဆေးရိုး ငြိမ်သက်နေသော်ငြား ရီးကျီးဒန် သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။ ချွေးမကို မတွယ်တာလှစေဦး၊ မြေးတွေက ရှိသေးသည် မဟုတ်လား။

“နင်က နောက်ထပ် ဘယ်လို အထောက်အထားတွေ ပြနိုင်သေးလို့လဲ။ သက်သေသက္ကာရ နောက်ထပ် ဘာရှိသေးလို့လဲ”

“ကျုပ်မျက်မြင်ပဲ အရီးရဲ့၊ ဘာလိုသေးလဲ”

နှာခေါင်းကို ပုဆိုးစုတ်နှင့်အုပ်ကာ နှပ်ညှစ်လိုက်ပြီး ရီးဆေးရိုးကို ငေါက်ဆတ်ဆတ်ပြော၏။

“အေး မျက်မြင်ဆိုတာကလည်း ဆရာမလေးဆီ သွားနေတာပဲ မဟုတ်လား။ ဆရာမလေးနဲ့ နှစ်ယောက်တည်း ဆိတ်ကွယ်ရာမှာ တွေ့တာမျိုးဆိုရင် ပြောလို့ရတယ်။ ဒါတောင်မှ ဆရာမရဲ့ဂုဏ်၊ ဆရာမရဲ့သိက္ခာ ထောက်ထားရဦးမယ်”

“အို မထောက်ထားနိုင်ပါဘူး။ ဘာဂုဏ် ဘာသိက္ခာပဲရှိရှိ မိန်းမဟာ မိန်းမပဲ၊ ယောက်ျားပြောရင် ယုံမှာ”

သည်တစ်ခါ ဟင်းချရသူကား ရီးဆေးရိုး ဖြစ်သည်။

“အဲဒါ အရီး ဆုံးမပါဦး”

“စိတ်ချ လှမေ စိတ်ချ။ ဒါပေမဲ့ နင်ကလည်း သိပ်ပြီး အထင်မလွဲစေချင်ဘူး။ ဘာကြောင့်လဲဆိုရင် မသိတာ နားမလည်တာ ဆရာမဆီ သွားမေးရတယ်။ ဆရာမလေးပြောတာဆိုတာတွေ သွားပြီး နားထောင်ခြင်းအားဖြင့်လည်း ဗဟုသုတလည်း ရတယ်။ ပြီးတော့ သူတစ်ယောက်တည်းသွားတာမှ မဟုတ်တာ”

“အရီးသားက သူများထက် သည်းတယ်”

အင်း ပြောလေ ကဲလေပါလား။ ရီးဆေးရိုး စိတ်ထဲမှ ညည်းမိသည်။

“သူ့အိုး သူ့အိမ် သူ့သားသမီးကို သူ မပစ်နိုင်ပါဘူးဟာ”

“မပစ်နိုင်လို့ ကျုပ်ကို နှင်ချတာပေါ့တော့်”

ရီးဆေးရိုး မအောင့်နိုင်တော့၊ ဟားတိုက် ရယ်မောလိုက်ရသည်။

“သူ နှင်ချတိုင်း ဆင်းရမလားဟ။ ငါတို့ ရှိတယ်။ ဒီကောင့်ကို ငါ ကောင်းကောင်းဆုံးမပြမယ်။ သွား သွား နွားစာရေခပ်ဖို့တို့၊ နွားစာစဉ်းဖို့တို့ ရှိသေးတယ် မဟုတ်လား”

အလုပ်ကို သတိရတော့မှ လှမေ သွက်လက်စွာ ထသွားသည်။ ကလေးတွေကိုမူ ခေါ်သွားရန် သတိ မရ။

“အင်း”

ရီးဆေးရိုးသည် မီးညီသွားသော ဆေးလိပ်ကို နှပ်ထားရန် ခဏချလိုက်၏။

“အင်း ကောင်မလေး စိုးရိမ်မယ်ဆိုလည်း စိုးရိမ်စရာပဲပေါ့ဟာ။ ဆရာမလေးကို မြင်တော့ တို့ရွာသူ ရွာသားတွေ ဘယ်လောက် အကျည်းတန်တယ်ဆိုတာ ထင်ရှားတော့တယ်။ မွဲညစ်ညစ်နဲ့ အမဲခြောက်တွေ ချည်းပဲ”

“အောက်သူကိုး တော်ရဲ့”

“အောက်သူ ဆိုတော့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တို့ဒေသက လူတွေထက်တော့ စိုစိုပြည်ပြည် ပြောင်ပြောင်ရောင်ရောင်ရှိတာ အမှန်ပဲ။ အဲဒီထဲမှာ ဆရာမလေးက လှလည်း လှတော့ လူလေး ကြိုက်ရင်လည်း အဆိုးတော့ မဆိုသင့်ဘူးပေါ့ဟာ”

“အဆိုးမဆိုသင့်ဘူး ဟုတ်လား”

“အေးပေါ့ဟ၊ လူလေးတို့လို မတိမ်းမယိမ်း အရွယ်ချင်း မပြောနဲ့၊ ငါတောင် ကြိုက်တယ်ဟေ့”

ရီးကျီးဒန် ကွမ်းအစ်ကြီးကို ဆောင့်ချလိုက်သည်။

“သေခါနီးက သေခါနီးစကား မပြောဘူး”

ဆောင့်ချပြီးသော ကွမ်းအစ်ကြီးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့်ကိုင်ကာ ထပ်မံဆောင့်ချလိုက်ပြန်ရာ ထရံဘေးမှ ရေနွေးကရားနှင့် ပန်းကန်တွေ ကျွမ်းထိုးကုန်၏။

“သူ့ပါးစပ်မို့ အရှက်မရှိ”

သည်တစ်ခါ ကွမ်းအစ်ကြီးကို လွှင့်ပစ်လိုက်တော့၏။ အံတွေ လိမ့်လွင့်သွား၏။ ကွမ်းတွေ၊ ဆေးရွက်တွေ ပြန့်ကြဲသွား၏။

“ဟေ့ ဟေ့ ကျီးဒန် သတိထားလေ၊ သတိထား”

“ဘာသတိထားလဲ”

“ဘယ်လောက်လှတယ် ဆိုတာကို တင်စားပြီး ပြောတာပါဟ။ ငါ့သမီး ချောစိန်ထက်တောင် ငယ်တဲ့ ကလေးမကို ငါက ပြစ်မှားပါ့မလား”

“ဟင်း အခုမှ ဘာလျှောချတာလဲ”

“ဪ ကျီးဒန်ရယ်၊ ငရုတ်သီး ငါးပေါင်းကြော်ကို ငါဘယ်လောက် ကြိုက်သလဲ။ ကဲ...ကြိုက်တိုင်း စားနိုင်သလားဟာ။ အိုမင်းမစွမ်းဖြစ်နေပေမဲ့ ပုထုဇနော ဥမ္မတ္တကော မဟုတ်လား။ စိတ်ရူးရဲ့ အရူးထတာကို သတိ သမာဓိနဲ့ ထိန်းနေကြလို့သာ ငါတို့ ဒီလို နေနိုင်ကြတာပေါ့ဟာ”

“ဟင်း အခုမှ တောပြော တောင်ပြော”

ရီးကျီးဒန် ကွမ်းအစ်အံတွေ ပြန်ဆင့်၏။ ကွမ်းရွက် ဆေးရွက်တွေကို လိုက်လံသိမ်းဆည်း၏။ ရီးဆေးရိုးမှာ ထိုအခါကျမှ ဟင်းချကာ အမောဖြေနိုင်ပေတော့သည်။

▢  ဆင်ဖြူကျွန်းအောင်သိန်း
📖 ကိုဆေးရိုး ပေါင်းချုပ်

အရက်ဆိုင်

❝ အရက်ဆိုင် ❞
( မောင်သင်းဝေ )

ပြင်ဦးလွင်မြို့ ပဒေသာမြို့သစ်ကလေးက တော်တော် နေလို့ ထိုင်လို့ ကောင်းသည်။ ကိုလူအေး တစ်ယောက် ခုလို အသက်ကြီးပိုင်းတွင် တောင်ပေါ်မြို့ ကလေးတစ်မြို့မှာ အခြေချ နေထိုင်ခွင့် ရသဖြင့် ကျေနပ်နေမိသည်။ တကယ်တော့ ကိုလူအေး အဖို့ ခုလို တောင်ပေါ်မြို့ကလေးမှာ ပြောင်းရွှေ့ နေထိုင်ရလိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမှ မစဉ်းစားမိဖူးပါ။ ဖြစ်ချင်တော့ သားအငယ်က အိမ်ထောင်ကျပြီး ပြင်ဦးလွင်မြို့သို့ အလုပ်တာဝန်ဖြင့် ပြောင်းရွှေ့သွားသည်။ သားကို သတိရသဖြင့် သွားရောက် လည်ပတ်ရင်း ပြင်ဦးလွင်မှာ နေရတာကို အရသာ တွေ့သွားသည်။ မန္တလေး နွေနှင့် မတည့်သော မိမိ၏ အာရုံကြောရောဂါနှင့် ပန်းနာရင်ကျပ်ရောဂါကလည်း ပြင်ဦးလွင် ရောက်တော့ ကြက်ပျောက် ငှက်ပျောက် ပျောက်သွားသည်။

သည်လိုနှင့် ပဒေသာမြို့သစ်က မိတ်ဆွေများထံ အလည်အပတ် သွားရင်း ပြင်ဦးလွင်မှာ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ဖို့ ဖြစ်လာသည်။ ပြင်ဦးလွင် လမ်းကလေးတွေက အဆင်း၊ အတက်၊ အနိမ့်၊ အမြင့်၊ အကွေ့အကောက်ကလေးများဖြင့် ကဗျာဆန်သည်။ ဒီလမ်းကလေးတွေ ပေါ်မှာ စက်ဘီးစီးလိုက်၊ လမ်းလျှောက်လိုက်ဖြင့် ကျန်းမာရေးက ကောင်းမွန်လာသည်။ ပျင်းသည့်အခါ ကျွန်းတောထဲ ဝင်ပြီး ထင်းခုတ်ကြသည်။ ဖက်ဆွတ်ကန် သွားပြီး ရေကူးကြသည်။ သားအကြီးကောင်တို့ လင်မယားက ရေချမ်းအိုးမှာ ကြက်မွေးမြူရေးခြံလုပ်တော့ အဲဒီ ရွာကလေး သွားလည်ရတာကလည်း သဘောကျဖို့ ကောင်းသည်။ ရွာကလေးမှာက ဗမာရှိသည်၊ ရှမ်းရှိသည်၊ ဂေါ်ရခါးရှိသည်။ ဂေါ်ရခါး လူမျိုးစု၏ ဘုရားကျောင်းများက စိတ်ဝင်စားစရာ။ ကိုလူအေးက အမည်နှင့် လိုက်အောင် အေးလွန်းသည်။ အလုပ် တော်တော်များများ လုပ်ဖူးပြီ။ ရှင်ကြီး ဝမ်းလည်း ဝင်ခဲ့ပြီ၊ ရှင်ငယ် ဝမ်းလည်း ဝင်ခဲ့ပြီ။ စာရေးတာ၊ ကဗျာရေးတာ ဝါသနာပါသည်။ ဒါပေသိ ဘဝက ရုန်းကန်ရတာ များလွန်းတော့ ဝါသနာကို အချိန်ပြည့် မလုပ်နိုင်။ သို့တိုင် ဝါသနာကို မစွန့်လွှတ်နိုင်သည့်အဆုံး အသက်လေးဆယ် ပြည့်လျှင် စာရေးဆရာ လုပ်မည်၊ ငတ်ချင်လည်း ငတ်ပါစေတော့ဟု စိတ်နှလုံး တုံးတုံးချကာ ကျန်အလုပ် အားလုံးကို စွန့်လွှတ်လိုက်တော့သည်။

ကိုလူအေး ကံကောင်းသည်ဟု ဆိုရမလား မပြောတတ်။ သူ စာရေးဆရာလုပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ချိန်တွင် စာပေလောကမှာ မဂ္ဂဇင်း အသစ်တွေ အလျှိုအလျှို ထွက်ပေါ်လာသည်။ ပြည် မြန်မာ၊ သတင်းလွှာ စသည့် ဂျာနယ်တွေလည်း ထွက်လာ သည်။ ကိုလူအေး ကလောင် အမည် သုံး,လေးမျိုးဖြင့် မဂ္ဂဇင်းတွေ၊ ဂျာနယ်တွေမှာ ဖြန့်ရေးသည်။ အကျိုးပေး သည်ဟု ဆိုရမလား မသိ။ ရေးသမျှ စာမူများ အသုံးပြု ခံရသည်။ စာမူခလေးတွေ လှိုင်လှိုင်ဝင်သည်။ အင်း ... အစကတည်းက ဒီလိုမှန်း သိရင် အသက် နှစ်ဆယ်ကျော် သုံးဆယ် ကတည်းက ဒီလမ်းကို ရဲရဲရွေးခဲ့ရင် ခုနေ အငြိမ်ပဲဟု စဉ်းစားမိသည်။

ကိုလူအေး ပြင်ဦးလွင် ကိုရောက်တော့ သူ့ကလောင် က တော်တော် အရှိန်ရနေပြီ။ ပြင်ဦးလွင်မှာ နေရပေမဲ့ မန္တလေးကို လတိုင်း ဆင်းရသည်။ တစ်ခါတစ်ခါ တစ်လ နှစ်ခေါက်လောက် ဆင်းရသည်။ တစ်ခါ ဆင်းလျှင် မန္တလေးမှာ လေး,ငါးရက် နေသည်။ ကိုလူအေး ပြင်ဦးလွင် ပြောင်းသွားပြီ ဆိုပေမဲ့ တချို့က မယုံ။ မန္တလေး မှာချည်း အမြဲလိုလို တွေ့နေသဖြင့် တချို့လည်း ပြောင်းလို့ ပြောင်းသွားမှန်း မသိကြ။ မန္တလေး မဆင်း၍ ကလည်း မဖြစ်ပေ။ အလုပ်က မန္တလေးမှာ မဟုတ်လား။စာမူခ တော်တော်များများကို ထွန်းဦး စာပေကပဲ တစ်ဆင့် ထုတ်ယူရသည်လေ။

အဆင်ပြေချင်တော့ ဒီတစ်ခေါက် မန္တလေး အဆင်းမှာ သူ့စာမူ လုံးချင်းသုံးအုပ် စာလောက် စွံသွားသည်။ ငွေလေး မြက်မြက်ရတုန်း မိသားစု လုပ်ငန်းလေး တစ်ခုလောက် လုပ်ရင် ကောင်းမှာပဲဟု စဉ်းစားသည်။ ကုန်စုံဆိုင် ဖွင့်ရမလား၊ လက်ဖက်ရည် ဆိုင်ဖွင့်ရမလား၊ စားသောက်ဆိုင်ဖွင့်ရမလား တိုင်ပင်ကြည့်သည်။ ကုန်စုံဆိုင်ဖွင့်ဖို့ မိသားစုက စိတ်မဝင်စား။ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ဆိုပြန် တော့လည်း အရင်းအနှီးက များလွန်းသည်။ အဖျော်ဆရာ၊ မုန့်ဆရာတွေ ရှာရဦးမည်။ ဒီမှာ သူ့အသိုင်း အဝိုင်း ကဗျာဆရာ၊ စာရေး ဆရာတချို့က အရက်ဆိုင် ဖွင့်ဖို့ အကြံပေးကြသည်။ အရက်စပ်နည်း ပြောသူက ပြောပြသည်။

တကယ်တော့ ကိုလူအေး ကိုယ်တိုင်က အရက်ကြိုက်သူတော့ မဟုတ်ပေ။ လူမှုရေးအရဖြစ်စေ၊ လုပ်ငန်းသဘောအရဖြစ်စေ ၊ အပေါင်းအသင်း ကောင်း လျှင်ဖြစ်စေ ရံဖန်ရံခါ မရှောင်သာမှသာ သောက်တတ်သူ ဖြစ်သည်။ မြို့သစ်မှာက အလုပ်ကြမ်းသမားတွေ များသည်။ ပန်းရန်၊ လက်သမား၊ သံချည်သံကွေး၊ ရေတွင်းခွေ၊ သစ်ခုတ်သမား စတာတွေ များသည်။ လက်ဖက်ရည်သမား နည်းသည်။ အရက်ဆိုင်က လက်ဖက်ရည်ဆိုင် လို ဇယားမရှုပ်။ လူငှားစရာ မလို၊ အိမ်ရှိ မိသားစုနှင့်ပင် ပြီးသည်။ စားပွဲကုလားထိုင်လည်း လက်ဖက်ရည်ဆိုင်လောက် များစရာ မလို၊ ဆယ်ဝိုင်းစာလောက် ရှိလျှင် ပြည့်စုံပြီ။ ပြီးတော့ အရက်ဆိုင် ဆိုသည်က ညနေပိုင်း၊ ညပိုင်းမှာသာ လူစည်သည်ဖြစ်ရာ မနက်ပိုင်း ဈေးသွား၊ နေ့လယ်ပိုင်း အေးအေးဆေးဆေး စာရေးနိုင်သည်။ သို့ဖြင့် ပဒေသာ ဆိုသော တောင်ပေါ်မြို့၏ မြို့သစ်ကလေးမှာ စာရေးဆရာ ကိုလူအေး ‘ ရွှေတောင်တန်း ’ စားသောက်ဆိုင် အမည်ဖြင့် ဆိုင်ကလေး တစ်ဆိုင် ဖွင့်လိုက်သည်။

ဆိုင်မဖွင့်မီ ကတည်းက ကြိုတင်အသိပေး ကြေညာ ထားသဖြင့် ဆိုင်စ,ဖွင့်သည့် နေ့မှပင် စတင်၍ စည်စည် ကားကားရှိသည်။ ပြင်ဦးလွင် ရာသီဥတုနှင့် လိုက်ဖက် လျော်ညီစေရန် စွန်ထန်ချဉ်စပ် ဟင်းရည်ပူပူလေးကို အခမဲ့ ပေးသည်။ ထမင်းကြော်၊ ကြက်ဥကြော်၊ ဝက်အူချောင်းကြော်၊ ငါးဖောင်ရိုးကြော်၊ အာလူးကြော်နှင့် ကြက်သားကြော်၊ ကြက်ကုလားပဲဟင်းရည်တို့ကိုလည်း ပူပူနွေးနွေး ရောင်းပေးသည်။ အထူးသဖြင့် အခမဲ့ ချပေးသော စွန်ထန် ချဉ်စပ်ဟင်းရည်ကြောင့် ပို၍ လူသိများလာသည်။

ကိုလူအေး မနက်တိုင်း ဈေးသွားသည်။ ဆိုင်အဖွင့် တစ်ပတ်လောက် ကတည်း က ကြိုတင်၍ စဉ့်အိုးကြီး လေး,ငါးလုံးဖြင့် အရက်စပ် ပြီး နှပ်ထားသည်။ အရက် ဆိုသည်က ကြာကြာနှပ်ထားနိုင်လေ ကောင်းလေ ဖြစ်သည်။ အနည်းဆုံး ခုနစ်ဆယ့်နှစ်နာရီ စပ်ရ၊ နှပ်ရသည်။ နေ့စဉ် ဈေးသွား၍ တစ်နေ့တာ ရောင်းရသမျှကို အလျဉ်မီအောင် ဖြည့်ရစပ်ရသည်။ နေ့လယ်ပိုင်းမှာတော့ လူက တဖြောက်ဖြောက်ပါပဲ။ အရက်ကလေး ရောင်းလိုက်၊ စကားလေး ပြောလိုက်၊ စာဖတ်လိုက်၊ စာရေးလိုက်ဖြင့် ကိုလူအေး ဟန်ကျနေသည်။

ကိုလူအေး အရက် ရောင်းပေမဲ့ မနက်တိုင်း ဘုရားရှိခိုးသည်၊ ပုတီးစိပ်သည်၊ မေတ္တာပို့သည်။ အိမ်နားနီးချင်းဖြစ်သော ဘကြီးညိုက “အရက် ရောင်းတာက အရက် သောက်တာထက် ပို အပြစ်ကြီးတယ်ကွယ့်၊ ဘုရား မကြိုက်တဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းမှုထဲမှာ ပါတယ်” ဟူ၍ ဆုံးမသည်။ ကိုလူအေး ဒါကို သိပါ၏။ သို့သော် ဘာ စီးပွားရေးမှ မလုပ်တတ် သဖြင့် အရင်းမရှုံးနိုင်သော အလုပ်ကို ရွေးမိခဲ့ခြင်းဖြစ် သည်။ စမိပြီ ဆိုတော့လည်း ချက်ချင်းကြီး ရပ်တန့်လိုက်ဖို့က မလွယ်ပါ။ ဒီတော့လည်း တည်မိသည့် ဘုရား လင်းတနားနား ဆိုပြီး ကြိတ်မှိတ်လုပ်နေရသည်။

အရက်ဆိုင် ဆိုတော့လည်း လူမျိုးတစ်ရာ့တစ်ပါးနှင့် ဆက်ဆံရသည်။ လူမိုက်လည်း လာသည်၊ လူဆိုးလည်း လာသည်၊ အလုပ် သမားလည်း လာသည်၊ အလုပ်ရှင်လည်း လာသည်၊ နိုင်ငံရေးသမားလည်း လာ သည်။

ဆိုင်စ,ဖွင့်သည့် နေ့က မနက် စောစောစီးစီး လူသုံးယောက် ရောက်လာသည်။ သူတို့ ပခုံးပေါ်မှာ ထင်းရှူးတောထဲက ခုတ်လာသည့် ထင်းတွေ ပါသည်။ ထင်းတွေက အလုံးကြီးကြီး၊ အလျားရှည်ရှည် ထင်းတုံးကြီးတွေ ဖြစ်သည်။ ခါးကြားမှာ ဓားမတိုတွေ ထိုးထားသည်။ ဆိုင်ရှေ့မှာ ထင်းတုံးကြီးတွေကို ဝုန်းခနဲ၊ ဒိုင်းခနဲ ပစ်ချပြီး ဆောင့်ကြွားကြွားဖြင့် ဆိုင်ထဲ ဝင်လာသည်။ တစ်ယောက်က ပါးပေါ်မှာ ကန့်လန့်ဖြတ် ဓားဒဏ်ရာ၊ တစ်ယောက်က နဖူးမှာ အမာရွတ်ကြီးနှင့်။ ကိုလူအေး သိပ်မကြိုက်ချင်။ သူတို့ မြင်တော့ ကိုလူအေး စာရေးရာမှ ထ,လာပြီး မေး သည်။

“ဘာလုပ်ချင်လို့လဲဗျ”

“ကျုပ်တို့ အရက်သောက်ချင်လို့”

“ဟုတ်ကဲ့ ရပါတယ်၊ ထိုင်ပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ကြိုပြောထားပါရစေ၊ အကြွေး တော့ မရောင်းဘူးနော်၊ စိတ် တော့ မရှိနဲ့”

“ဘာဗျ”

“ဟုတ်တယ် အကြွေး မရောင်းဘူးလို့ ပြောတာ။ သောက်ပြီးမှ ဆိုရင် အဆင် မပြေမှာ စိုးလို့ ကြိုတင်ပြော ထားတာ”

ပါးပေါ်မှာ ဓားဒဏ်ရာ ကန့်လန့်ဖြတ်နှင့် လူက ဂျိုကြည့် ကြည့်သည်။ အရပ်က ရှည်ရှည်၊ အသားက နီစပ် စပ်။ တကယ့် လူမိုက်ပုံပါပဲ။

“ဒီနယ်မှာ ကျုပ်တို့ကို မသိတဲ့လူ မရှိဘူး။ ကျုပ်တို့ ဘယ်ဆိုင် သွားသွား အကြွေး သောက်လို့ရတယ်။ ခင်ဗျား ဆိုင်က ဆိုင်သစ်မို့ အားပေး ချင်လို့ လာတာ။ ကျုပ်တို့မှာ ပိုက်ဆံ မပါဘူး၊ ကျုပ်တို့ဆို ရင် ဘယ်ဆိုင်ကမှ အကြွေး မရောင်းပါဘူးလို့ မငြင်းရဲဘူး”

ကိုလူအေး သူ့မျက်လုံးကို သေချာကြည့်လိုက်သည်။ စူးစူးရဲရဲကြည့်သည်။

“ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆိုလည်း အဲဒီ မငြင်းတဲ့ ဆိုင်ကို သွားသောက်ပါ။ တကယ် အားပေးချင်ရင်တော့ ပိုက်ဆံပါမှ လာခဲ့ပါ။ အရက်ရောင်းတယ်ဆိုကတည်းက မကြောက်တတ်လို့ ရောင်းတာ။ အရက်ရောင်းတာ သူတော်ကောင်းလုပ်ဖို့ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျုပ် သိသားပဲ၊ ကြောက်တတ်ရင် အရက်မရောင်းဘူး”

ဒီတော့ တစ်ဖက်လူ၏ မျက်နှာ ပျော့ပျောင်းသွား သည်။ လေသံလည်း ပြောင်းသွားသည်။

“ကျုပ်ကလည်း အကြွေး ရောင်းရမယ်လို့ ဇွတ် မပြောပါဘူး။ ကျုပ်မှာ ပိုက်ဆံ မပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အရက် သောက်ချင်နေတာ၊ အရက်ဖိုး မရှိလို့ ထင်းရှူးတောက ထင်းခုတ်ယူလာတာ၊ ခင်ဗျား ပေးချင်သလောက် ပေးပါ။ ကျုပ်တို့ အရက်သောက်ရရင် တော်ပြီ”

ဒီလိုတော့လည်း ဘယ်ဆိုးလို့တုံးဟု ကိုလူအေး တွေးမိသည်။ တကယ်တော့ လူတစ်ယောက် အပေါ် ကိုလူအေး ဒီလိုမျိုး တစ်ခါမျှ မဆက်ဆံဖူးပါ။ ရန်လည်း မဖြစ်ဖူးပါ။ ရန်ဖြစ်ရမှာလည်း ကြောက်ပါသည်။ သို့ သော် ဒီလိုအခြေအနေမှာ ဒီလို မလုပ်လျှင် မရသဖြင့် ဒီလိုပဲ လုပ်လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် အံ့ဩစရာ ကောင်းသည်မှာ ဒီထင်းခုတ်သမား သုံးယောက်က ကိုလူ အေး၏ ပင်တိုင်ဖောက်သည် ဖြစ်လာသည်။ ပိုက်ဆံပေး၍ အားပေးသည်၊ ပိုက်ဆံ မပါလျှင် ထင်းယူလာပေးသည်။ ခြံစည်းရိုးခတ်ဖို့ တိုင် လိုလျှင်လည်း သူတို့ပဲ အားကိုးရသည်။ ဒီအကြောင်းကို ဘကြီးညို ပြောပြတော့ ဘကြီးညိုက-

"အေး.. အဲဒါ ကောင်းတယ်ကွ။ ဒီကောင်တွေက ဇ,မရှိပါဘူးကွာ၊ လူမိုက်ယောင် ဆောင်နေကြတာပါ။ လူတွေကို ရန်စ,တယ်၊ ရန်ဖြစ်ပြီဆိုရင် သူတို့ပဲ ခံရတာ။ အဲဒီတော့မှ သူတို့က ဟိုတိုင်မယ်၊ ဒီတိုင်မယ် ဆိုပြီး အလျော် တောင်းနေကျကွ။ သူတို့ကတော့ မင်းကို ထိခိုက်အောင် လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အေး မင်းကတော့ သွားမလုပ်မိစေနဲ့၊ သူတို့က အလျော် လိုချင်လို့ လုပ်နေတာ” ဟု ပြောပြသည်။

ပန်းရန်အုပ်စု တစ်စုကတော့ အရက်ဆိုင်ကလေး ဖွင့်ပါပြီ ဆိုကတည်းက ညတိုင်း လာသည်။ သူတို့အုပ်စုက ငါးယောက်၊ ခြောက်ယောက်လောက်ရှိသည်။ ပထမနေ့ကတော့ အဆင်ပြေပြေ ကျသလောက် ရှင်းသွားသည်။ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဖြစ်သူကပဲ ရှင်းသည်။ ပြီးတော့ သူက ပြောသွားသေးသည်။

“ဦးလေးတို့ဆိုင်က အရက်က တကယ် ကောင်းတာပဲဗျာ။ အရင် သောက်နေကျ ဆိုင်က အရက်စပ်တာ မကောင်းဘူး။ ခုစပ်ခုရောင်းတာ ဆိုတော့ ပါးစပ်တွေကို စပ်နေတာပဲ။ ပြီးတော့ ဒီက စွန်ထန်ဟင်းရည်ကလည်း ကောင်းမှ ကောင်းဗျာ။ ကျွန်တော်တို့ ဦးလေးဆိုင်မှာပဲ အားပေးချင်တယ်။ ဒီနေ့က အဖိတ်နေ့လေ၊ ကျွန်တော်တို့ အလုပ်ရှင်က တစ်ပတ်တစ်ခါ ငွေရှင်းတာ။ နောက်ရက်ဆို ကုန်ရော။ ဒီတော့ ကျွန်တော်တို့ကို ခုလို လုပ်ပေးပါလား။ ကျွန်တော်တို့ ပန်းရန်အဖွဲ့ နေ့တိုင်း ဒီမှာ သောက်ချင်တယ်။ အရက်ဖိုးကိုတော့ တစ်ပတ်တစ်ခါ အဖိတ်နေ့မှ ပေးလို့ မရဘူးလား”

ဒီတော့ စာရေးဆရာ ကိုလူအေး ခေါင်းညိတ်လိုက်ရသည်။ စာရေးဆရာပီပီ အခြေခံအလုပ်သမား လူတန်းစားများကို စာနာတတ်သည်။ သူတို့နှင့် စကားပြောချင်သည်။ သူတို့ဘဝ အတွေ့အကြုံတွေကို မေးမြန်းချင်သည်။ သူက အလုပ်သမား၊လက်လုပ်လက်စား လူတန်းစားတွေ အပေါ်မှာ ယုံကြည်မှု ရှိသည်လေ။

ဒါပေသည့် ကိုလူအေး အတွက် မှားသွားသည်။ ထိုပန်းရန်အုပ်စုသည် တစ်ပတ်လောက် အကြွေးယူ သောက်စား သွားကြသည်။ တစ်ပတ်ပြည့်သည့် ရက်ကစ၍ ကိုလူအေးဆိုင် ရောက်မလာတော့ဘဲ ဆိုင်ပြောင်း သောက်ကြတော့သည်။

ကိုလူအေး၏ ဖောက်သည်တွေထဲမှာ ဂျေပီတာ ဆိုသည့် ကချင်ကြီးတစ်ယောက်လည်း ပါသည်။ သူကတော့ နေ့လယ်နေ့ခင်းဘက်တွေမှာ လာတတ်သည်။ ကိုလူအေး စာရေးဆရာမှန်း သိတော့ သူ့ အကြောင်းတွေ ပြောချင်တာလည်း ပါသည်။ သူက ချယ်ရီလမ်း အနီးမှာ မြေတစ်ကွက် ရထားသည်။ အဲဒီမှာ တိုက်တစ်လုံး ဆောက်ထားပြီး မိသားစုနှင့် နေသည်ဟု သိရသည်။ သူ့မိသားစုအကြောင်းတော့ သူက ပြောမပြ။ ကိုလူအေးကလည်း စပ်စပ်စုစုလုပ်ပြီး မမေးပါ။

“ကျွန်တော်က နိုင်ငံရေး သမား ကျောင်းသားခေါင်း ဆောင်တစ်ယောက်ဗျ”

ဟု သူက ပြောသည်။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး နိုင်ငံရေး လောကထဲ ရောက်တာလဲဟု မေးတော့ မန္တလေးတက္ကသိုလ် ကျောင်းသားဘဝမှာ ရှစ်ဆယ့်ရှစ်အရေးတော်ပုံထဲ ပါတာဟု ပြောသည်။ အယူအဆရေးရာနှင့် ပတ်သက်၍ တော့ ဘာမျှ မေးမြန်းဆွေး နွေး၍ မရ။ ကျွန်မြူနစ် မသိ၊ ဆိုရှစ်လစ် မသိ၊ ဒီမိုကရေစီစနစ် မသိ၊ ပါလီမန် မသိ၊ ဖက်ဒရယ် မသိ။ လူထုအရေးတော်ပုံ ရေစီးကြောင်းကြီးထဲမှာ အလိုလို မျောပါလာပုံရသည်။ အရေးအခင်းမှာ စစ်တပ်က အာဏာသိမ်းချိန် ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်ဖြင့် တောခိုသည့်အထဲ ပါသွားသည်။ ပြီးတော့ တစ်နှစ်မျှ မကြာလိုက်၊ ငြိမ်းချမ်းရေးတပ်ဖွဲ့နှင့် အတူ ပါလာပြီး အခွင့်ထူးတွေ ရလာသည်။ သူက အနွေးထည်ထဲ ဝှက်ယူလာသော သေနတ်ကို ထုတ်ပြသည်။ ငြိမ်းချမ်းရေး တပ်ဖွဲ့ကမို့ သေနတ်ကိုင်ခွင့်ရသည်ဟု ပြောသေးသည်။ သူက အရက်ကလေး နည်းနည်း ဝင်လျှင် စကားတွေ အများကြီး ပြောသည်။ တစ်ယောက်တည်း လာပြီး တခြား ထိုင်ခုံတွေမှာ ဝင်ရောတတ်သည်။

ဒီထဲမှာ စိတ်အညစ်ရဆုံးကတော့ ကြီးကြီးတို့ အုပ်စုဖြစ်သည်။ သူတို့အုပ်စုကလည်း ခြောက်ယောက်၊ ခုနစ်ယောက်လောက် ရှိသည်။ ဆိုင်ကို ညနေတိုင်း လာပြီး အားပေးသည်။ သောက်ကြသည်၊ စားကြသည်၊ ငြင်းကြသည်၊ ခုံကြသည် ။ အရက်ဖိုးကိုတော့ အပြည့်ပေးသည်။ စနေ၊ တနင်္ဂနွေ၊ ရက်မျိုးမှာဆို လျှင်တော့ မနက်လင်းကတည်းက ရောက်ရှိလာကြသည်။ အရပ်ထဲက သက်ကယ်မိုး ထရံကာ ကာရာအိုကေဆိုင်မှာ နှစ်ရာဖိုး သုံးပုဒ်ဖြင့် သီချင်းတွေ ဆိုကြသည်။ သီချင်း တစ်ခါဆိုဖို့ လူနှစ်ဆယ်လောက်ကို အလှည့်ကျ စောင့်ကြရသည်။ အခန့် မသင့်လျှင် သူ့အလှည့်၊ ငါ့အလှည့် ငြင်းခုံရင်း ရန်ဖြစ်ကြသည်။ ပဒေသာမြို့သစ်ကလေးမှာ စီခနဲ ရန်ဖြစ်ပြီဆိုလျှင် ကြီးကြီးတို့ အုပ်စုပါစမြဲ။ မကြာခဏလည်း သူတို့ အုပ်စုထဲက လူတွေ ရန်ဖြစ်၍ ကွဲကြပြဲကြ၊ သွေးသံရဲရဲ ဖြစ်ကြ။ ရဲက ဖမ်းလျှင်လည်း ရဲလက်ထဲက ရုန်းကန်၍ တောထဲ ထွက်ပြေးကြသည်။ နောက်နေ့မှာတော့ အရင်နေ့တွေလိုပါပဲ။ သီချင်းဆိုမြဲ၊ ရန်ဖြစ်မြဲ၊ အရက်သောက်မြဲ။

သီချင်းဆို အားရတော့ ကိုလူအေးအရက်ဆိုင် ရောက် လာကြသည်။ ကိုလူအေး သားအငယ်ကောင်ကလည်း သီချင်းဆို ဝါသနာပါသူ ဖြစ်၍ ကြီးကြီးတို့နှင့် အဖွဲ့ကျနေသည်။ တစ်နေ့တော့ ကိုလူအေးသားက ပြော၍လား မသိ၊ ကြီးကြီးတို့အဖွဲ့ ကိုလူအေးဆိုင် ရောက်လာပြီး ကိုလူအေးကို ထိုင်ကန်တော့သည်။ ကိုလူအေးခမျာ ဘုမသိ ဘမသိနှင့်မို့ အံ့အားသင့်ပြီး ဘာလုပ်တာလဲ၊ မလုပ်ကြပါနဲ့ဟု တားသည်။ ဒီတော့ ကြီးကြီးက ခေါင်းဆောင်ပြီး ပြောသည်။

“ဦးက စာရေးဆရာဆိုလို့ ကျွန်တော်တို့ လာကန်တော့တာပါ။ ကျွန်တော်တို့ မှားတာရှိရင်လည်း ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ တောင်းပန်ပါတယ်။ ဦး စာရေးချင်ရင် ရေးနိုင်အောင် ကျွန်တော်တို့ အကြောင်းလေးတွေလည်း ပြောပြပါရစေ”

ကိုလူအေး အံ့အားသင့်နေမိသည်။

“မင်းတို့ အရက်သောက်ဖို့လာတာ မဟုတ်လား၊ ထိုင်ကြလေကွာ။ ဦး အရက်ချ ပေးပါမယ်”

“ဟင့်အင်း…. ကျွန် တော်တို့ အရက်သောက်ဖို့ လာတာ မဟုတ်ဘူး။ ဦးနဲ့ စကားပြောချင်လို့ပါ”

နောက်တော့ သူတို့ တစ် ယောက်ချင်းစီ၏ အကြောင်းကို ပြောပြသည်။ ကြီးကြီးမှာ မိဘများ မရှိကြတော့။ မိဘတွေ ဆုံးတော့ ကျောင်းတစ်ဝက်တစ်ပျက်နှင့် ထွက်ခဲ့ရသည်။ ကြီးဒေါ်က သူ့ကို ခေါ်ထားသည်။ သို့သော် ဒါကို ကြီးဒေါ်ရဲ့ ယောက်ျား ဖြစ်သူက မကြည်ဖြူ။ အမြဲတမ်း နှိမ့်ချဆက်ဆံသည်။ မသထာရေစာ ကျွေးသည်။ မိဘတွေကိုပါ ထိခိုက် ပြောဆိုသည်။ ဒီဒဏ်တွေကို မခံနိုင်သည့်အဆုံး ကြီးကြီးအိမ်က ထွက်ပြေးပြီး စစ်ထဲဝင် သည်။ စစ်သင်တန်းတက် သည်။ စနေ၊ တနင်္ဂနွေ အားလပ်ရက်တွေမှာ သည်မှာ လာပြီး ကိုယ်စိတ် အပန်းဖြေကာ လွတ်လပ်မှု ရှာကြခြင်းဖြစ်သည်။

သူတို့အားလုံး၏ ဘဝလေးတွေက သံတူကြောင်းကွဲ၊ ကြောင်းတူသံကွဲလေးတွေ ချည်းဖြစ်သည်။ အဖေဆုံး၍ နောက်အိမ်ထောင်ပြုသည်၊ ပထွေးနှိပ်စက်တာ မခံနိုင်၍ အိမ်က ပြေးလာသည်။ မအေ ဆုံး၍ ဖအေက နောက်အိမ်ထောင်ပြုသည်၊ မိထွေး နှိပ်စက်သည်ကို မခံနိုင်၍ အိမ်က ပြေးသည်။ အဖေက မှော်ထဲ သွားပြီး ပြန်မလာ၊ စာမလာ၊ သတင်းမကြား။ မိခင်ဖြစ်သူက နောက်လင်နောက် လိုက်သွား၍ ခိုကိုးရာမဲ့ ဖြစ်၍ တပ်မတော်ထဲကို ဝင်သည်။ အဖေရော အမေပါ နောက်အိမ်ထောင် ပြုကြပြီး ပစ်ထားသဖြင့် အဘွားနှင့် နေလိုက်၊ ဦးကြီး၊ ဦးလေး၊ ဒေါ်ကြီး၊ ဒေါ်လေးနှင့် နေလိုက် ။ နောက်ဆုံး ဘယ်မှာမှ အဆင်မပြေသဖြင့် တပ်ထဲ ရောက်ခဲ့ရသည်။

ကိုလူအေး ရင်ထဲမှာ တော်တော်လေး လှုပ်ခတ် သွားသည်။ “ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပျက်စီးခြင်းဟာ ဖျက်ဆီးခံရခြင်းပဲ” ဆိုသော နိုင်ငံရပ်ခြား စကားပုံလေး တစ်ခုကို သတိရမိသည်။ ကြီးကြီးတို့လို လူငယ်လေးများ၏ ဘဝကို ကိုလူအေး စာနာတတ်သွားသည်။ ကိုလူအေး စိတ်ထဲမှာ စွဲနေသည့် လူဆိုးကလေးတွေ ဆိုသည့် အစွဲ ကျွတ်သွားသည်။ တကယ်တော့ ကြီးကြီးတို့ လူငယ်လေးတွေက ဆိုးနေသည် မဟုတ်။ ဒီလို လူငယ်လေးတွေကို ဒီလို ဘဝမျိုးထဲ သက်ရောက်သွားအောင် လူမှုပတ်ဝန်းကျင်နှင့် ခေတ်စနစ်ကသာ ဖန်တီးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒီနေ့က စပြီး ကိုလူအေးနှင့် ကြီးကြီးတို့အဖွဲ့ ပို၍ပို၍ ချစ်ခင် ရင်းနှီးသွားသည်။ သူတို့က ကိုလူအေး အပေါ် တလေးတစား ဆက်ဆံသလို၊ ကိုလူအေး ကလည်း သူတို့ကို လမ်းလွဲ မလိုက်မိရန် ဆုံးမသွန်သင်သည်။ စာဖတ်ဖို့ တိုက်တွန်းသည်။ အရက်ကိုလည်း အတိုင်းအဆဖြင့်သာ သောက်စေပြီး အမြည်းဖိုး မယူဘဲ မကြာခဏ ချကျွေးသည်။

တစ်ခုသော မနက်ခင်းမှာတော့ မမျှော်လင့်သည့် သတင်းတစ်ပုဒ် ကြားရသည်။

ဂျေပီတာ တစ်ယောက် လူ တချို့က ဝိုင်းရိုက်လိုက်၍ လမ်းဘေးမှာ သတိမေ့ လဲကျနေသည် ဆိုသည့် သတင်းပင် ဖြစ်သည်။ ကိုလူအေး စိုးရိမ်သွားသည်။ ဂျေပီတာ တစ်ယောက် မသေကောင်း၊ မပျောက်ကောင်း ဘာမှမဖြစ်ပါစေနှင့်ဟု ဆုတောင်းရင်း သူ့ကို ဘယ်သူတွေကများ ရိုက်ခဲ့ကြပါလိမ့်။ ဖွဟဲ့.. လွဲပါစေ၊ ဖယ်ပါစေ ကြီးကြီးတို့ အုပ်စု မဖြစ်ပါစေနှင့်ဟု ဆုတောင်းရင်း ဘယ်သူတွေ လုပ်တာလဲ၊ ဂျေပီတာ အခု ဘယ်မှာလဲ၊ သတိကော ရရဲ့လားဟု မေးလိုက်သည်။ ဒီတော့ သတင်းသယ်လာ သည့်သူက-

“တစ်နေ့ အရက်ဆိုင် တစ်ဆိုင်မှာ အဲဒီ လူကြီးက လူတချို့နဲ့ စကားများတယ်။ သူကလည်း သေနတ်နဲ့ ခြိမ်းခြောက်တယ်လို့ ပြောတယ်။ ခု အဲဒီ အမူးသမားတွေက လုပ်သွားတာ နေမှာပေါ့ ။ သေနတ်ကလည်း ခါးကြားက မချဘူး။ ဒါပေမဲ့ တော်ပါသေးရဲ့၊ သေတော့ မသေဘူး။ ကြီးကြီးတို့အဖွဲ့က တွေ့လို့ ထော်လာဂျီနဲ့ ဆေးရုံ ကို လိုက်ပို့ပေးလိုက်တယ်လို့ ပြောတယ်။ သတိလည်း ရနေပါပြီတဲ့”

ခုမှပဲ ကိုလူအေး ရင်ထဲက အလုံးကြီး ကျသွားသည်။ ကြီးကြီးတို့ လူငယ်တစ်စုကိုလည်း ကျေးဇူးတင်နေမိသည်။ ဘာပဲပြောပြော ညနေပိုင်း ကြီးကြီးတို့အဖွဲ့ လာလျှင်တော့ ကောင်းကောင်း ဂုဏ်ပြုရဦးမှာပေါ့လေ။

▢ မောင်သင်းဝေ
📖ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း
     စက်တင်ဘာ၊ ၂၀၂၀

လောကကြီးမှာဗျာ

❝ လောကကြီးမှာဗျာ ❞
▢  မိုင်ဆွန်ခ ( သီပေါ )

ရွှေအုန်းပင်ဆိုင်ရှေ့ကို ခပ်ချောချော ကောင်မလေးတစ်ယောက် စီးလာတဲ့ ဆိုင်ကယ်တစ်စီး ရုတ်တရက် ထိုးရပ် လာပါတယ် ။ ကြည့်ရတာ ဆီပြတ်သွားတဲ့ပုံပါပဲ ။ ဒါကို ဆိုင်ထဲမှာ ထိုင်နေတဲ့ နေ့ခင်းကြောင်တောင် ဆိုတဲ့လူ မြင်တော့ အံ့ဩသွားပြီး နီးစပ်ရာ ခုံအောက်ကို ချက်ချင်း ဝင်ပုန်းပါတော့တယ် ။ ဆိုင်ရှင်ကိုလည်း ပြောလိုက်တယ် ။

“ အစ်ကို … အစ်ကို အဲဒီကောင်မလေး ကျွန်တော့်ကိုမေးရင် ကနေ့ မလာဘူးလို့ ပြောပေးနော် ”

ဆိုင်ရှင် ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားတယ် ။ ဘာကြောင့်ဆို ဒူးရင်းသီးကြွက်ကိုက်ထားသလို ဥပဓိရုပ်ပိုင်ရှင် နေ့ခင်းကြောင်တောင်နဲ့ ဒီကောင်မလေး ဘယ်လိုများ ပတ်သက်နေပါလိမ့်ဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ပေါ့ ။ ဆိုင်ရှင်နဲ့ နေ့ခင်းကြောင်တောင်တို့က ရင်းနှီးလာတာ ကြာပြီဆိုတော့ ပြောမနာ ဆိုမနာတွေလို့ ပြောရမှာပေါ့ ။ ဒါနဲ့ ဆိုင်ရှင်က ခုံအောက်က နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကို “ ဟေ့ကောင် ... မင်းအကြောင်း ငါသိတယ် .. ဘေးလူ အထင်ကြီးအောင် ရှောက်လုပ်ပြမနေနဲ့ ... မင်းလို တွမ်တီးဖိုးအာဝါ အချိန်ပြည့် မူးနေတဲ့ကောင်ကို ဘယ်သူမှ လာမေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး ၊ ဒီလိုကောင်မလေးဆို ပိုဝေးသေး .. ။ ပြန်ထွက်ခဲ့ ” လို့ အော်ပြောလိုက်တယ် ။

အဲဒီတော့မှ နေ့ခင်းကြောင်တောင်ဟာ ညောင်နာနာအသံလေးနဲ့ တိုးတိုးပြန်ပြောလိုက်ပါတယ် ။

“ အစ်ကို ဘာသိလို့တုန်း … ကောင်မလေးက မေးရုံတင်မကဘူး … ကျွန်တော့်ကို မြင်ရင် ဆိုင်ထဲတောင် တန်းဝင်လာမှာ .. သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ကြွေးရှင်ဗျ ။

◾ဘိုင်တွန်သမျှ- မိုင်ဆွန်ခ ( သီပေါ )

📖 ရယ်စရာ မဂ္ဂဇင်း
      အောက်တိုဘာ ၊ ၂၀၁၅

မိကိုလွမ်းလည်း သောက်တော်ရေချမ်း ဆွမ်းတော်ကွမ်းနှင့်

❝ မိကိုလွမ်းလည်း သောက်တော်ရေချမ်း ဆွမ်းတော်ကွမ်းနှင့် ❞
( ဆင်ဖြူကျွန်းအောင်သိန်း )

အဖေတို့ခေတ်က ရခိုင်လုံချည် ဆိုလျှင် ရေလုံသော ဆီစိမ် ပုဆိုးများဖြစ်သည်။ အဖေတို့ ကြိုက်သော အဆင်မှာ အနီနှင့် အနက် တွဲသော ကွက်ကျဲကြီးများသာ။

လေပြည်ကလေး တစ်ချက် တိုးလာတိုင်း စပ်ကန့်လန့်ကာကြီးသည် လှုပ်ယိမ်းသွား၏။ ထရံကြားမှ ဝင်လာသော နေခြည်ပြောက်ကလေးများသည် စပ်ကန့်လန့်ကာကြီးပေါ်တွင် ပြေးလွှားသွားကြပြန်၏။ ဆွမ်းသွတ်တရားကို ဘာတွေ ဟောကြားနေသည်ဟု ရီးကျီးဒန် မသိ။ သို့လျှင် မသိသော်ငြား မျက်ရည်ဝဲနေသည်။ အဖေ့ပုဆိုး ရခိုင်လုံချည်ကွက်ကျဲကြီးပါသော စပ်ကန့်လန့်ကာကြီးကို ငေးကြည့်ကာ မျက်ရည်ဝဲနေမိသည်။

အနီ အနက် ကွက်ကျဲကြီးများမှာ တစ်စလျှင် အနံ တစ်တောင်မျှသာ ရှိသည်။ ယင်းအနီအနက် ကွက်ကျဲစများ ကြားတွင် ဝင်ညှပ်သောအစပ်မှာ အပြာ ကွက်စိပ်ကလေးတွေဖြစ်၏။

“အားလုံး ကြားကြားသမျှ အမျှ အမျှ အမျှ ယူကြပါတော်”

ဆွမ်းသွတ်အလှူရှင်၏ အမျှဝေသံသည် မကြည်လင်လှ။ သာဓု ခေါ်သံများကလည်း ဆွေးဆွေးမြည့်မြည့်။

သို့သော် ရီးကျီးဒန်ကား သာဓုသော်မျှ မခေါ်မိ။ စပ်ကန့်လန့်ကာကြီးကိုသာ မော့ကြည့်နေမိ၏။

“ကွယ်လွန်သူ ဦးကြွက်နီ၊ ဒေါ်ရွှေအိမ် ကောင်းမှု”

စပ်ကန့်လန့်ကာကြီး၏ အထက်ပိုင်းတွင် အနီစကြီးဖြင့် အနားသတ်ထားသည်။ ထိုအနီသားပေါ်တွင် ပိတ်ဖြူသားကို စာလုံးကိုက်ညှပ်လျက် ကပ်ချုပ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ရီးကျီးဒန်သည် ထပ်မံ၍ စာလုံးပေါင်း ဖတ်နေပြန်၏။

“ကွယ်လွန်သူ ဦးကြွက်နီ၊ ဒေါ်ရွှေအိမ် ကောင်းမှု”

တိုက်ဆိုင်စွာဖြင့်ပင် အဖေ့ပုဆိုးနှင့် အမေ့ထဘီကို စပ်ကန့်လန့်ကာ ချုပ်ထားသည်။ ထိုခဏဝယ် ပိုးရော ချည်ပါ လုံချည် အပြာကွက်စိပ်ကလေးနှင့် လှုပ်ရှားနေတတ်သော အမေ ဒေါ်ရွှေအိမ်ကို မြင်ယောင်လာရပြန်သည်။ ရီးကျီးဒန်တို့ ကျေးရွာဝန်းကျင်ဒေသတွင် လူတစ်ယောက် ကွယ်လွန်သွားပါက အဝတ်ကောင်းများကို မြေကြီးသြဇာ ဖြစ်အောင် မလုပ်ကြပေ။ သေသူကို ရည်မှန်းရှိခိုးရန် သေသူ၏ အရိုးပြာကို ဌာပနာ၍ ဆင်းတုရုပ်ပွား ထုလုပ် ကိုးကွယ်ကြသည်။ အဝတ်ကို သားရိုးကိုင်၍ ‘မံ’ ဘုရား ထုလုပ် ပူဇော်ကြသည်။ အချို့လည်း ဘုန်းကြီးရဟန်း တရား ဟောစင်တွင် ခင်းကျင်းပူဇော်ရန် ‘နေကထိုင်’ ချုပ်ကြ ပြန်သည်။ အချို့မူ ရီးကျီးဒန့် အဖေနှင့် အမေတို့လို စပ်ကန့်လန့်ကာ ချုပ်ကာ အများသုံးပစ္စည်းအဖြစ် လှူဒါန်းကြပေသည်။

အဖေ့ ဆီစိမ်ပုဆိုးနှင့် အမေ့ ပိုးရောလုံချည်ကို စပ်ကန့်လန့်ကာ လုပ်ထားသည်။ ရွာဦးကျောင်းတွင် လှူဒါန်းထားသည်။ ဤသို့ ရီးဆေးရိုး ပြောခဲ့ဖူးသော်ငြား ရီးကျီးဒန် မကြုံကြိုက်ခဲ့ပေ။ ယခုသော် တိုက်မှ တိုက်ဆိုင်လွန်း၏။ ရီးကျီးဒန်ကလည်း သက်ကြီးဖတ်စာအုပ် သင်ရိုးကျွတ်ခါစ။

သည်အချိန်တွင် ကြုံကြိုက်သော ဆွမ်းသွတ်တွင် အလှအပအတွက် ကာရံရန်၊ တစ်နည်း နေရောင်ကာ ကွယ်ရန် တစ်ဖုံ ချိတ်ဆွဲထားသော ကန့်လန့်ကာက ဦးကြွက်နီ ဒေါ်ရွှေအိမ်တို့ ကောင်းမှု ဖြစ်နေ၏။ သို့ကြောင့် ရက်လည်ဆွမ်းသွတ် ကောင်းမှုရှင်နှင့် တန်းတူ ရီးကျီးဒန်ပါ မျက်ရည်စို့နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ဆွမ်းသွတ်အိမ်မှ လူများ တဖွဲဖွဲ ပြန်လာကြသည်။ သေသူ့အကြောင်း ပြန်ပြောင်းပြောကြသူများက ပြောသလို လယ်အကြောင်း၊ ဥယျာဉ်အကြောင်း ပြောသူကလည်း ပြောကြ၏။ တုံဏှိဘာဝေဖြင့် မရဏာနု ဿတိကို ဆင်ခြင်လာသူများလည်း ဆင်ခြင်လာကြသည်။

ရီးကျီးဒန်မူ အဖေ့ကို မြင်ယောင်နေသည်။ သျှောင်ချောကြီးကို ဂျပန်ပဝါ အဝါနုရောင်ကလေးဖြင့် ပတ်ပေါင်းကာ ဆီစိမ်ပုဆိုးကြီး တလွှားလွှားဖြင့် သွားလာတတ်သော အဖေ။ ကွယ်လွန်ခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်း ၅ဝ ရှိပြီ။ သို့သော်ငြား အဖေ ဦးကြွက်နီ ရုပ်သွင်ကို ရီးကျီးဒန် မမေ့သေးချေ။ အမေ ဒေါ်ရွှေအိမ်မှာ အသွားအလာ နည်းသည်။ တစ်နှစ်လုံးနေ၍မှ မင်္ဂလာဆောင်တစ်ခု၊ အလှူပွဲတစ်ခု မသွားဖြစ်ချေ။ သွားဖြစ်လျှင်လည်း ပိုးရောချည်ပါ အပြာကွက်စိပ်လေးဖြင့်။ ခေါက်ရိုးရာ သေနေသော ‘ရာဇာအင်္ကျီ’ ကလေးနှင့်၊ ပိုးရောချည်ပါ အပြာကွက်စိပ် လုံချည်ကလေး နှင့် အမေ။ ထိုအခါမျိုးတွင် ယဉ်ရုံကလေးမျှ ကွမ်းဝါးတတ်သော အမေ။ သည်အမေ ဆုံးပါးခဲ့သည်မှာလည်း နှစ်ပေါင်း ၅ဝ နီးပါးပင် ကြာမြင့်ခဲ့သော်ငြား ရီးကျီးဒန် မြင်ယောင်နေသည်။ အမေ ဒေါ်ရွှေအိမ်၏ ပြောဟန်ဆိုဟန်၊ သွားဟန် လာဟန်များသည် ရီးကျီးဒန် မျက်စိထဲဝယ် မမှိန်ဝါးသေး။

အိမ်တွင် ရီးဆေးရိုး မရှိ။ တံခါးမျောက်လက်ကို သံချောင်းအကွေးဖြင့် ချိတ်ကာ စေ့ပိတ်ထား၏။ သို့သော် ရီးကျီးဒန် တံခါးမဖွင့်သေး။ အိမ်ကပြင်တွင် ခြေတွဲလွဲချကာ အိမ်ရှေ့ မန်ကျည်းပင်ကို ငေးကြည့်နေ၏။ မန်ကျည်းပင်အောက်တွင် သစ်တုံးကြီး တစ်တုံးရှိသည်။ သစ်တုံးကြီး၏ ပြာဖုံးနေသောဘက်မှ မီးခိုးငွေ့ကလေး ရေးရေး အူလွင့်နေပေသည်။ ဆောင်းတွင်း မီးဖိုဖြစ်သည်။ မီးဖိုဘေးတွင် ရေနွေးကြမ်းအိုး တည်သော ‘သံခနောက်’ တစ်လုံး။ ဖင်ခုထိုင်သော ထန်းလက်အရင်းပိုင်းအပြတ် သုံးလေးခုနှင့် ထန်းပင်မြစ်အခွံများ၊ အူတိုင်များ ပြန့်ကြဲနေ၏။

ဆွမ်းခံဝင်ချိန်နီးပြီ။ နေခြည်သည် မန်ကျည်းပင်များ ထိပ်ဖျားဆီသို့ ပြေးတက်လာနေသည်။ သို့သော်ငြား နှင်းငွေ့ က မပြယ်သေး။ မန်ကျည်းပင် အောက်တွင် မြူလိုလို မီးခိုးလိုလို အသွင်ဖြင့် ခိုနေသည်။ ရွာခရိုး ချုံနွယ်များ အောက်တွင် ရီဝေဝေကလေး ဆိုင်းဖွဲ့နေသည်။

“အမေကြီး၊ ထမင်းကြမ်း ကျန်သေးလား”

မြေးတို့၏ အသံများ ဖြစ်၏။ မြေး ဆိုသော်လည်း ကိုဘညိန်း၏ သားသမီးများ မဟုတ်ပေ။ မချောစိန်၏ ကလေးအုပ်ကြီး ဖြစ်သည်။ သားတို့၊ သမီးတို့သည် ဖအေအိုကြီးနှင့် မအေအိုကြီးကို မသနားကြ။ အားမနာကြ။ သင်းတို့ကို ဖဝါး လက်နှစ်လုံး၊ ပခုံး လက်နှစ်သစ်မှ စတင်ကျွေးမွေး၍ လူဖြစ်အောင် စောင့်ရှောက်ခဲ့ပြီ မဟုတ်လော။ ဤအရာကား မီးတည်း။ ဤအရာကား ရေတည်း။ ဤသို့နေ၊ ဤသို့ထိုင် စသည်ဖြင့်လည်း သင်ကြားပေးခဲ့ပြီးပြီ မဟုတ်လော။ သို့ပါလျက်နှင့် သင်းတို့ မွေးသော ကလေးတွေကို အမေ၊ အဖေ့အိမ်သို့ ထိုးထည့်ကြသည်။ ထမင်းကြမ်းမှ အစ သကာရည် အဆုံး ဘာမျှ မခံနိုင်။

ယခု သူတို့အဖေ လယ်ပြင်သို့ သွားရာတွင် ထမင်းကြမ်းတွေ ထည့်ယူသွားသလော၊ သို့မဟုတ် သူတို့ အမေပါ လယ်ပြင်သို့ ပါသွားသလော။ ကလေး လေးယောက်သည် ကပြင်သို့ တန်းစီးပြီး တက်လာကြသည်။

အငယ်ဆုံး မောင်ထွေးမှာ သုံးနှစ်သားဖြစ်သည်။ လှေကားကို လေးဖက်ထောက် တက်နေသဖြင့် ရီးကျီးဒန် ထဆွဲရသေးသည်။ အကြီးဆုံး ကိုကိုကြီးနှင့် ခင်ခင်ကြီးတို့မှာ ခြောက်နှစ်နှင့် ငါးနှစ် အရွယ်များဖြစ်ကြရာ ကျောင်းသွားနေကြပြီ။ ယနေ့ သူတို့ပါ ပါလာခြင်းမှာ ကျောင်းပိတ်သောကြောင့် ဖြစ်လိမ့်မည်။ ကျောင်းသားနှစ်ယောက်၏ အောက်တွင် နို့ညှာ မိမိထွေးနှင့် အငယ်ဆုံး မောင်ထွေးတို့ ရှိကြသည်။

သားတွင် အချစ်၊ မြေးတွင် အနှစ် ဖြစ်သောကြောင့် ကိုယ့်မှာ မည်မျှပင် ချို့ငဲ့နေစေကာမူ ရီးကျီးဒန် နှင်မပစ်ရက်။ ရှိသည်ကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာ၍ ကျွေးစမြဲ။ သို့သော် နို့ညှာမ မိမိထွေးကိုကား ရီးဆေးရိုးရော ရီးကျီးဒန်ပါ သတိထားရသည်။ သူလာလျှင် အလစ် မပေးဝံ့။ စောရနက္ခတ်ဖြင့်ပင် ယှဉ်မွေးလေသလား၊ သူခိုးဇာတာပင် ပါခဲ့လေသလား။ မိမိထွေးမှာ လက်ဆော့လှသည်။ အမေကြီးနှင့် ဘတို့ အိမ်မှ မိမိထွေး ပြန်လျှင် ဇွန်းကိုလည်း ဆွဲသွားတတ်၏။ ဓားကိုလည်း သုတ်သွားတတ်၏။ မည်သည်ကိုမျှ ယူခွင့် မသာလျှင် ကွမ်းအစ်ထဲမှ ကွမ်းရွက်တွေ နှိုက်သွား၏။ သို့ကြောင့် ဘနှင့် အမေကြီးက နို့ညှာမကို မိမိထွေး မခေါ်၊ ငတက်ပြားမဟု ခေါ်ကြသည်။

“ကျီးဒန်ရေ၊ ငတက်ပြား လာနေတယ်ဟေ့”

သည်သို့ဆိုလျှင် မြေးမလေး မိမိထွေး ဟူ၍ နားလည်ထားကြသည်။ သို့တစေ မိမိထွေးမှာ မချောစိန်၏ အသည်း ဖြစ်ချေသည်။ နာမည်ကိုပင် မခေါ်ရက်။ အငယ်ဟူ၍သာ။ မည်သို့ရှိစေ အိမ်ပေါ်သို့ နို့ညှာမ မိမိထွေး ရောက်လာလျှင် မျက်စိနှစ်လုံး ငယ်ထိပ်မှ ပေါက်ထွက်မတတ် ဂရုစိုက်မြဲဖြစ်သော ရီးကျီးဒန်သည် ယခုမူ မျက်လုံး မဝိုင်းပေ။ တံခါးဖွင့် ဝင်သွားသော ကလေးများကို တစ်ချက်သာ ငဲ့ကြည့်ပြီး ချောင်းပြင်ဘက်သို့ ငေးမျှော်ကြည့်နေပြန်သည်။

စလင်းချောင်း၏ အလယ်သောင်တွင် ဆင်နီတောကြီးသည် မြောက်ပြန်လေဖြင့် မြူးကြွနေ၏။ ရေကြောင်းနှင့် သောင်၏ ကြားတွင်မူ အာလူး၊ ကြက်သွန်စိုက်သူများ ပျားပန်းခတ်နေကြ၏။ ရီးကျီးဒန်မူ ဆင်နီတောကိုလည်း မမြင်၊ အာလူး ကြက်သွန်ခင်းမှ လူများကိုလည်း မမြင်။ အဖေနှင့် အမေကိုသာ မြင်ယောင်နေသည်။ ။

ကလေးများသည် မီးဖိုချောင်သို့ဝင်ကာ ထမင်းကြမ်းကို ခွဲဝေစားသောက်နေကြသည်။ ထမင်းအိုး လှန်သံ၊ ဆားအိုးဖွင့်သံ၊ ဆီအိုးထဲသို့ ဆီမှုတ်ကျသံများကို ရီးကျီးဒန် မကြား။ ကြားလျှင်မူ ‘ဆီတွေ အရမ်း မလုပ်ကြနဲ့’ အော်ကာ ထပြေးသွားမည် ဖြစ်သည်။ မိမိထွေးမှာ ခိုးတတ်ရုံသာမဟုတ်၊ အကောင်းလည်း ကြိုက်သည်။ ဆီတွေကို လက်ကြားယိုအောင် ဆမ်းရမှ ကျေနပ်သည်။

သို့ကြောင့် ဆီအိုးကို ရီးကျီးဒန် ကြပ်မတ် ထိန်းသိမ်းရလေ့ရှိသည်။ ယခု ရီးကျီးဒန် မကြား။ အဖေ ဦးကြွက်နီနှင့် အမေ ဒေါ်ရွှေအိမ်တို့ကို သတိရပြီး ပူဆွေးနေမိသည်။ သို့စဉ် ရီးဆေးရိုးအသံကို ကြားရ၏။

“ကျီးဒန်ရေ သောင်းဖေတို့ အိမ်မှာ ဝက်ပေါ်နေတာ ကြုံလို့ ‘အချာဆီ’ အစိတ်သား ဝယ်ခဲ့တယ်ဟ”

ရီးဆေးရိုးသည် အရိုးငေါနေသော ပခုံးပေါ်တွင် ပုဆိုးတစ်ထည် တင်ထားကာ ဝက်သားအဆီတွဲကို နှီးဖြင့် ဖောက်လျက် ဆွဲလာသည်။

“အချာဆီနဲ့ နဘတ်ချဉ်နဲ့ ချက်စားရအောင်ဟာ။ နဘတ်ချဉ် ထည့်စမ်းပါဟ”

အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားသော အခါတွင်ကား ရီးဆေးရိုး နှင့် မြေးတစ်သိုက် လုံးထွေးနေပေတော့သည်။

“ဘ ဝက်သား ဝယ်လာတယ်ဟေ့။ တို့ အိမ်မပြန်ဘဲ ဒီမှာ ထမင်းစားရအောင်ဟေ့”

စီးနင်းစီးပိုးသော စကားကို အရွယ်နှင့် မလိုက်အောင် ပြောတတ်သူမှာ ငတက်ပြားမပင် ဖြစ်ပါသည်။

“အသားမဟုတ်ပါဘူး မြေးတို့ရယ်၊ အချာဆီ တွေပါ။ ဘ ထမင်းစား မကောင်းလို့ နဘတ်ချဉ်ကလေးနဲ့များ ချက်စားရရင် ကောင်းမလားလို့”

နှမ်းဖတ်ချဉ်နှင့် ဝက်ဆီဖတ် ရောချက်ထားသော ဟင်းမှာ ဟင်းကောင်းတစ်ခွက်ဖြစ်သည်။ ဟင်းခတ် အဖြစ် အခြား စမ်ဟင်းလျာ ထည့်ရန် မလိုပေ။ ဆီလည်း မကုန်ပေ။ ငရုတ်သီးစိမ်းထည့်ချက်လျှင် စားချင့်စဖွယ် ဝင်းဝင်းအိအိနှင့် အနံ့လည်း မွှေးသည်။ ဟင်းပေါ်တွင် ဆီကလည်း တက်နေသည်။

တကယ် ချက်စားချိန်တွင် ကောင်းချင်မှ ကောင်းမည်။ လတ်တလောတွင်မူ ရီးကျီးဒန်လည်း အတွေးဖြင့် သွားရည်ကျလာသည်။ သို့ဖြင့် နှေးကွေးစွာ ထလိုက်သည်။

လူစားရန် နှမ်းဖတ်ချဉ် အတွက် ဝေးဝေးမသွား ရပါ။ မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ထင်းရှူးပုံးဖြင့် ထည့်ထားသော နွားစာ နှမ်းဖတ်ခဲများ အသင့်ရှိနေသည်။ လက်တစ်ဝါးရွယ် နှမ်းဖတ်ခဲ ကြွေပန်းကန်နှင့် တစ်လုံးကို ယူပြီး အိမ်ကပြင်သို့ ပြန်ထွက်လာသည်။ အိမ်ကပြင် ဘေးတွင် ကပြင်နှင့်အညီ လေးတိုင်စင် ဆောက်ထားသော ရေအိုးစင် တစ်ခုရှိသည်။ ရမ်းဘိုကုန်းအိုး ခြောက်လုံးမှာ ရေအပြည့်ဖြင့် စီတန်းနေသည်။ အဖုံးမရှိသော အိုးထဲတွင် ရေမှုတ်ရိုးတစ်ခုက တန်းလန်း။ နှမ်းဖတ်ခဲကိုရော ပန်းကန်ကိုပါ ရေဖြင့် သုံးလေးထပ်ဆေးပြီးလျှင် နှမ်းဖတ်ခဲမြုပ်ရုံမျှ ရေထည့်လိုက်သည်။ ဤအတိုင်း ထားလိုက်ပါက နောက်တစ်နေ့ သည်အချိန် တွင် သုပ်စားလို စား၊ ချက်စားလို စား၊ စားချင်သလို စားနိုင်သော နှမ်းဖတ်ချဉ် အသင့် ဖြစ်နေလိမ့်မည်။

ရီးဆေးရိုးက ‘စဉ်းတီတုံး’ တစ်ဖက်၊ ဓားနှင့် ဝက်ဆီတွဲတစ်ဖက် ဆွဲကာ ကပြင်သို့ ထွက်လာပြန်သည်။

“ပဲနဘတ်က နှမ်းနဘတ်ထက် ဆိမ့်သတဲ့ဟ”

“ခိုးခိုးခါခါတော် ကျုပ်တို့ရွာမှာ ဘယ်တုန်းက ပဲနဘတ် ရှိလို့လဲ”

“ပိုဆိမ့်တာ ပြောတာပါဟာ”

“မုန်းနားကို သွားတုန်းက ပဲနဘတ်ချဉ် စားဖူးပါ့တော်၊ မကြိုက်ပါဘူး၊ စိမ်းစော်က နံနဲ့”

“စိမ်းစော်မနံအောင် ဆီနဲ့ ပထမကြော်ပြီးမှ ချက်ရသတဲ့”

ရီးဆေးရိုးက ဝက်ဆီတွဲကို သွက်လက်စွာ လှီးထစ်နေသည်။ သူက သွက်လက်နေသော်ငြား ရီးကျီးဒန်က စကားမတုံ့ပြန်ပေ။ နွားတင်းကုပ်ဘက်သို့ ငေးနေသည်။ စကားပြောနေရာက ကျီးဒန် ဘာဖြစ်သွားပါလိမ့်ဟု တွေးကာ ရီးကျီးဒန် မျက်နှာကို လှမ်းကြည့်သည်။

“ကျီးဒန် ဘာဖြစ်နေလဲဟ၊ နေကောကောင်းရဲ့လား။ သွားလည်း မရှိဘဲနဲ့ ထန်းပင်မြစ်တွေ ပင်ပင်ပန်းပန်း ထောင်းမစားနဲ့၊ ရင်ခံလိမ့်မယ်ဆိုတာ နားမထောင်ပဲကိုးဟ။ အခုတော့ ဘယ့်နှယ်ရှိစ မရွှေစာ”

လေရှည်ကြီး မြည်တွန်တောက်တီးလိုက်သည့် အတွက် ရီးကျီးဒန် အာရုံပြောင်းလိုက်ရသည်။ ရီးဆေးရိုးကို လှည့်ကြည့်သည်။

“တော့်မလဲ ဒီထန်းပင်မြစ်ပဲ ရန်လုပ်နေ၊ ထန်းပင်မြစ်က တော်နဲ့ မတည့်ပေမယ့် ကျုပ်နဲ့ တည့်သတော့။ လေကို မှန်နေတာပဲ”

မြေးများသည် ပါးစပ် မသုတ်ဘဲ မီးဖိုချောင်မှ ထွက်လာကြ၏။ သူတို့ နှုတ်ဖျားတွင် ဆီရွှဲနေ၏။ တံစက်မြိတ် အောက်တွင်ခိုကာ ထရံနှင့် ကပ်ထားသော သောက်ရေအိုးစင်မှ ရေကို လုယက်သောက်နေကြ၏။

“ဟဲ့ နောက်ဆုတ် သောက်ကြ”

“အိုးထဲကို ရေမှုတ်နဲ့ တအား မထိုးနဲ့၊ နင့်အဖေ ခေါင်းမဟုတ်ဘူး”

သည်နှယ် မာန်မဲနေကျ စကားကိုလည်း အဘိုးကြီး အမယ်ကြီး လင်မယားတို့ မသုံးစွဲအား။ ငတက်ပြားမ လက်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ရာပါ မပါကိုလည်း ဂရုမစိုက်နိုင်။ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြင်နာစွာ ကြည့်နေမိကြသည်။

“နင့်ကြည့်ရတာက ဟယ်”

အလျှိုလျှို ဆင်းသွားသော မြေးတန်းကြီးကို တစ်ချက် ငဲ့စောင်းကြည့် အပြီး၌ ရီးဆေးရိုးက စတင်ကာ စကားဆက်သည်။

“ရှင်ဖွားအုံ ရက်လည်ဆွမ်းသွတ်တာ ကျုပ် သွားလိုက်ရတယ်။ တော်က ဟိုနားခဏ ဆိုပြီး ထွက်သွားတာ ပြန်မလာပဲကိုး”

“ဖွားအုံနဲ့ နင်နဲ့ တည့်မှ မတည့်ကြတာ။ သူ့ဆွမ်းသွတ် သွားတာနဲ့ ညည့်ပါးမှာ မျက်ရည်စီးကြောင်းကြီး ထင်နေရသလား”

“ဟင်... ဟုတ်လား” ဆိုကာ ရီးကျီးဒန် ကိုယ့်ပါးကို ကိုယ် စမ်းသပ်ကြည့်သည်။

“ကျုပ်က မျက်ရည်လည်တယ်၊ မျက်ရည်မကျဘူးလို့ ထင်နေတာ”

“အေးလေ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ပေါ့၊ ဖွားအုံရဲ့ ဆွမ်းသွတ်နဲ့ နင့်မျက်ရည်လည်တာနဲ့က သိပ်မဆိုင်ဘူး ထင်ပါတယ်ဟာ”

“အဖေနဲ့ အမေကို သတိရလို့ တော်ရေ့”

“အမယ်လေးဟာ နင့်ဟာကလဲ”

ရီးဆေးရိုး စကားမဆုံးသေး၊ အိမ်ထဲဝင်ပြီး ဟင်းချက်ရန် မြေအိုးတစ်လုံး ယူလာသည်။

“ရီးကြွက်နီ သေတာ အနှစ်ငါးဆယ်ကျော်ရှိပြီ။ ရီးရွှေအိမ် သေတာလည်း ငါးဆယ်လောက်ရှိပြီ။ အဲဒါများ...”

“မဟုတ်ဘူးတော့၊ ဘုန်းကြီးနောက်က ထရံမှာ ကာတဲ့ ကန့်လန့်ကာက အဖေ့ပုဆိုးနဲ့ အမေ့လုံချည် ဖြစ်နေတာကိုး”

“ဒါဆို ဝမ်းတောင် သာရဦးမှာဟ”

“သေတဲ့လူကို သတိရတာ ဝမ်းသာစရာလား”

“သေတဲ့လူရဲ့ ပစ္စည်းကို မြင်ရတော့ ငါ့အဖေနဲ့ အမေဟာ သေသည်ရဲ့ အခြားမဲ့ ဘဝကတောင် ကုသိုလ်ကောင်းမှုတွေ လုပ်တုန်းပါကလားလို့ တွေးပြီး ပီတိဖြစ်နေရမယ်၊ ဝမ်းသာနေရမယ်”

ရီးကျီးဒန်မှာ မှုန်ရီမှေးသော မျက်လုံးအစုံကို ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်နေမိသည်။

“ဘာကြောင့်လဲ ဆိုတော့ ကြည့်စမ်း၊ ညည်း အဖေနဲ့ အမေရဲ့ ကုသိုလ်ကောင်းမှု ကန့်လန့်ကာကြီးဟာ ဆွမ်းသွတ်အလှူရှင်ရဲ့ အိမ်ထရံက မလှမပတာတွေကို ဖုံးကွယ်ပြီးလှပအောင်၊ မျက်စိပသာဒဖြစ်အောင် လုပ်ပေးတယ်။ ကဲ ဘယ်လောက် ကောင်းတဲ့ ကောင်းမှုလဲ”

“သည်လိုတော့လည်း ဟုတ်သားပါကလား”

ဟု ရီးကျီးဒန် တွေးမိသည်။ တွေးမိသည်နှင့်အမျှ ညှိုးငယ်သော မျက်နှာသည် အားတက်သည့် ဘက်သို့ ရောက်လာ၏။

“နောက်တစ်ခုကလည်း ပရိတ်ရွတ်ဖို့၊ တရားချီးမြှင့်ဖို့ ကြွလာတဲ့ သံဃာတော်များကို နေရောင် မထိုးအောင် ဒီကန့်လန့်ကာက အကာအကွယ် ပေးပြန်တယ်။ သီလရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ အတွက် ပြုရတဲ့ ကောင်းမှုဟာ သာမန်လူတွေ အပေါ်မှာ ပြုရတဲ့ ကောင်းမှုထက် ကြီးမြတ်တယ်။ အကျိုးထူးတယ်ဟ”

“ဟုတ်တာပေါ့တော် ဟုတ်တာပေါ့”

“အေးပေါ့ဟ၊ ဒီလို တွေးမှပေါ့၊ ခုတော့ သေတဲ့ လူကို တွေးပြီး ဆွေးရတယ်လို့။ သူကတော့ မသေတော့မယ့် အတိုင်းပဲ။ ဒီလိုဆိုရင် ညည့်အတွက်လည်း ကြိုကြိုတင်တင် ဆွေးထား”

“တော်သာ သေမှာ၊ ကျုပ် မသေဘူး”

သွားတစ်ချောင်းမျှ မရှိတော့သော ရီးကျီးဒန်၏ အပြုံးသည် တစ်မျိုး တင့်တယ်လှပေ၏။ နှမ်းဖတ်ပန်းကန်ကို ကိုင်ပြီး အိမ်ထဲ ဝင်သွားလေရာ ရီးဆေးရိုးမှာ တဟဲဟဲ ရယ်မောကာ ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။ ရယ်မောရင်းမှ ဟင်းအိုးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ဟင်းလျာများ မထည့်ရသေး။ ရေတော့ ထည့်ထားသည်။ အိုးဆေးရန် ထည့်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ပွတ်သပ်ဆေးကြောရန် လက်လှမ်းလိုက်ပြီးမှ ရီးဆေးရိုး၏ လက်များ တန့်တုံ့ သွားကြသည်။ ရေအိုးထဲမှ ရေနှင့်အတူ ရောနှောပါလာဟန်တူသောပိုးလောက်လန်းကလေးများသည် ဟင်းအိုးထဲ၌ ကျွမ်းထိုးနေကြ၏။ ရီးဆေးရိုးမှာ တစ်ချက် ငုံ့ကြည့်ပြီးနောက် ဟင်းအိုးထဲမှ ရေကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ သွန်လိုက်လေတော့သည်။

▢  ဆင်ဖြူကျွန်းအောင်သိန်း
📖 ကိုဆေးရိုး ပေါင်းချုပ်

မရေးဖြစ်တဲ့ ဝတ္ထု

❝ မရေးဖြစ်တဲ့ ဝတ္ထု ❞
▢ ရဲရင့်လုံ ( ဆေး - မန်း )

၁။

မြောက်ဘက်အရပ်က သစ်သားတံတားကြီးဆီ ကိုယ့် အကြည့်တွေ မကြာမကြာ ပို့လွှတ်နေမိသည်။ကိုယ့်စိတ်သည် မလန်းရွှင်။ ဘယ်အရာကို အလိုမကျ ဖြစ်နေမှန်းကိုလည်း ကိုယ်တိုင် မသိ။ နေရထိုင်ရ ခက်လှသည်။ ဝိုးတဝါးမြင်ရသော တံတားကြီးကို ကြည့်ငေးရင်း ဒီနေ့အတွက် ဘယ်နှကြိမ်မြောက်မှန်းမသိသော သက်ပြင်းမောကို ချမိပြန်သည်။ ကိုယ်စိတ်စောနေသည်လား ဒါမှမဟုတ် စိတ်မောနေသည်လား။ နှစ်ခုလုံးလည်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။

••••• ••••• •••••

၂။

သူ့တွင် ညိုတစ်ဝက် ဖြူတချို့ မုတ်ဆိတ်ကျင်စွယ်တို့ရှိသည်။ သူ့မျက်နှာသည် အမြဲလိုလို အဆီပြန်နေတတ်သည်။ သူက အသားညိုမောင်းသူ။ ပိန်လွန်းသဖြင့် ခွက်ဝင်နေသော ပါးနှစ်ဖက်ကြောင့် ပါးရိုးတို့က အထင်းသား ပေါ်နေကြ၏။ ကိုင်းတစ်ဖက် မရှိတော့သဖြင့် သားရေကွင်းတစ်ကွင်းနှင့် တွဲချည်ထားသော မျက်မှန် ထူထူအောက်က ကျဉ်းမြောင်းသည့် သူ့မျက်လုံးတို့ သည် အစဉ်သဖြင့် ငေးငေးရီရီ ရှိနေတတ်ကြသည်။ သူ့ဦးခေါင်း၌ နွေ၊ မိုး၊ ဆောင်း  ဥတုသုံးပါးလုံးတွင် သိုးမွေးပွဦးထုပ်ကြီးတစ်လုံးကို တွေ့ရလေ့ရှိ၏။ သူသည် အခြားသော ချင်းတိုင်းရင်းသား အဘိုးကြီးများနည်းတူ မထူးခြားသော ထာဒိုချင်း အဘိုးအိုတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ကိုယ်က သူ့ကို “ကပူး” ဟု ခေါ်သည်။

လူကို သတိမထားမိခင်မှာ သူ့လက်ရေးလေးတွေကို ကိုယ် ဦးစွာ သတိပြုမိခဲ့သည်။ သူသည် ထူးခြားသော လူနာ တစ်ဦးဖြစ်၏။ ကိုယ့်ဆေးခန်း ကလေးဆီ သူ ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်လာသည့် အခိုက်အတန့်ကို ကိုယ် ကောင်းစွာ မှတ်မိနေသေး သည်။

••••• ••••• •••••

၃။

- ရင်ကျပ်တယ်၊ ချောင်းဆိုးတယ်။

- ညာဘက်ကျောပြင် နည်းနည်အောင့်တယ်။

- ဖျားတော့ မဖျားဘူး။

သူ ဆေးခန်းစပြသည့် နေ့က ဘာမပြော ညာမပြောနှင့် ကိုယ့်လက်ထဲကို ဗလာ စာရွက်အပိုင်းအစ တစ်ခု ထည့်ပေးသည်။ ရုတ်တရက်မို့ ကိုယ်လည်း အူကြောင်ကြောင် ဖြစ်သွားခဲ့သေးသည်။ စာရွက်ပိုင်းလေးထဲက စာကြောင်းများကို ဖတ်ကြည့်လိုက်တော့မှ သူ ခံစားရသမျှကို ကိုယ်တိုင်မှတ်တမ်းတင်ထားသော ဝေဒနာမှတ်စုတို တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ကိုယ်သိလိုက်ရ၏။ သူသည် ဆရာဝန်တစ်ဦးအတွက် ထူးခြားသော လူနာတစ်ဦးဖြစ်သည်။

ဝိုင်းစက်သည်လည်း မဟုတ်သော လေးထောင့်ကျကျ သူ့လက်ရေးက စနစ်တကျညီညာနေပြီး ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခုခု ရှိနေသည်ဟု ကိုယ်ခံစားရသည်။ အဲဒီနောက်ပိုင်း သူ ဆေးခန်းလာပြသည့် အကြိမ်တိုင်း သူကိုယ်တိုင် ရေးမှတ်လာခဲ့သည့် ဗလာစာရွက်အပိုင်းအစလေးတွေ အမြဲလိုလို ယူလာတတ်သည်။

သူ့ဝေဒနာမှတ်စုတွေ ထဲမှာ “ခြေထောက်ကျဉ်တယ်”၊ “တစ်ခါတလေ ခေါင်းနည်း နည်းမူးတယ်”၊ “ခေါင်းနည်း နည်းကိုက်တယ်”၊ “ကျောကုန်း အောင့်တာ သက်သာတယ်၊ နည်းနည်းတော့ အောင့်သေးတယ်” စသဖြင့် တစ်ကြိမ်နှင့် တစ်ကြိမ် မတူကွဲပြားစွာ တွေ့ရသည်။ သူ့ကို ကိုယ်မေးဖူးသည်။

“ကပူးလက် ရေးက တကယ်လှတယ်။ အရင်က ရုံးဝန်ထမ်းများ လုပ်ခဲ့ဖူး သလား”

“အရင်က ပါစတာ (သင်းအုပ်ဆရာ) လုပ်ခဲ့တယ်။ နှစ်တွေ အကြာကြီးပဲ လုပ်ခဲ့တယ်။ အနားယူလိုက်တာ ကြာပြီ”

သူက သူ့ပုံစံအတိုင်း အက်ရှတိုးလျသော လေသံဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ တိုးတိုးဖွဖွ စကားသံထဲမှာ သူလုပ်ခဲ့သည့် အလုပ်တစ်ခု အပေါ် ကျေနပ်ဂုဏ်ယူလိုစိတ်ကလေးကို လှစ်ခနဲ မြင်လိုက်ရသလို ရှိ၏။ ယဲ့သော၊ နွမ်းသော သူ့အပြုံးထဲမှာ အေးမြသော အကြည်ဓာတ်တစ်မျိုး ပျော်ဝင်နေသည်ဟုပင် ကိုယ်တွေးထင်မိသည်။

••••• ••••• •••••

၄။

သူ စီးနေကျ သူ့စက်ဘီးလေးသည် သခင်ဖြစ်သည့် သူနှင့် အလွန်လိုက်ဖက်ညီ သည်ဟု ကိုယ်ထင်သည်။ ပေါင်တွေ၊ တန်းတွေမှာ သံချေးအထပ်ထပ်နှင့် ယောက်ျားစီး ဟီးရိုးစက်ဘီးအိုကလေးကို ဆေးခန်းရှေ့ ပိတောက်ပင်တွင် မှီထားလေ့ရှိသည်။ သူ့ စက်ဘီးမှာ ဒေါက်မရှိသလို ချိန်းဖုံးလည်းမပါ။ ခြေနင်းတုံးတွေကလည်း မစုံလင်။ သူ ဆေးခန်းလာလျှင် သူ့စက် ဘီးမြည်သံ တဂျောင်းဂျောင်းကို ဦးစွာ ကြားရတတ်သည်။ ဘဲလ်က လွဲလျှင် ကျန်တာ အကုန်မြည်သော စက်ဘီးအိုကလေးကို သူက သံယောဇဉ် ကြီးပုံရ၏။

“ပါစတာ လုပ်တုန်းက ရတဲ့လစာထဲကနေ နည်းနည်း ချင်းစုပြီး ဝယ်ထားတာ”

သူက သူ့စက်ဘီးကလေးအကြောင်း ကိုယ့်ကို အဲဒီလိုပြောပြခဲ့ဖူးသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ သူ့သားသမီးတွေက သူ့ကို ဆေးခန်းလိုက်ပို့ပေးတတ်ကြသည်။ သူ့သားသမီးများသည် ငွေရေးကြေးရေး ပြေလည်ကြပုံ မရ။ တစ်ခါက သူ့ကိုဆေးခန်း လိုက်ပို့ပေးသော သူ့သား အကြီးဆုံးသည် ဆေးလိပ်မီးပေါက်ဗရပွနှင့် စွပ်ကျယ်အင်္ကျီ၊ ဘောလုံးဘောင်းဘီတို နှင့်။ တစ်ခါတလေ လိုက်ပို့တတ်သော သူ့သမီးမှာ ကလေးတွေ တစ်ပြုံတစ်မ ပါလာတတ်၏။ ပုစုခရုကလေး များ၏ ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းတွင် အဝတ်အစား ပါလေ့ မရှိ။ သူက သူ့သားသမီး ခြောက်ဦးကို သင်းအုပ်ဆရာ ဘဝဖြင့် ကောင်းစွာ စောင့်ရှောက်နိုင်ခဲ့ကြောင်း ဂုဏ်ယူစွာ ပြောပြတတ်သည်။ သူ့ သားသမီး အားလုံးသည် အိမ်ထောင်ကိုယ်စီနှင့် ရွာထဲမှာပင် အိမ်ခွဲ နေထိုင်ကြသည်။

တစ်နေ့တော့ သူ ယူလာ သော စာရွက်အပိုင်းအစလေးကို ဖတ်ပြီး ကိုယ်စိတ်မကောင်း ဖြစ်ရသည်။ “အလိုလို ဝမ်းနည်းတယ်၊ လေဖြတ်တော့မလားလို့ ကြောက်တယ်၊ စိုးရိမ်တယ်” ဟု ရေးထားသော စာကြောင်းတိုလေးတွေ ဖတ်အပြီးမှာ ကိုယ်ဝမ်းနည်းသလိုလို ဖြစ်သွား၏။ တကယ်တော့ သူ့မှာ ရောဂါမည်မည်ရရ မရှိ။ သူ့မှာ သွေးတိုးရောဂါ မရှိ။ အီးစီဂျီ အဖြေသည် ပုံမှန်။ သူ့တွင် နှလုံးရောဂါ လက္ခဏာ မတွေ့ရ။ သွေးစစ် ဆေးမှု အဖြေတွေကလည်း ကောင်းသည်။ သူ ခံစားနေရသော ဝေဒနာသည် အသက်အရွယ် ကြီးရင့်ပြီး ထီးတည်း ရှင်သန်နေထိုင်ရခြင်းကြောင့် တဖြည်းဖြည်း အမြစ်တွယ် စွဲကပ်လာသည့် အထီးကျန် ဝေဒနာသာ ဖြစ်ပါလိမ့်မည်။

တစ်ခါတလေ သင်းအုပ်ဆရာတာဝန်ထမ်းဆောင်ရင်း ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် အမှတ်ရဖွယ် ရှေးဟောင်းနှောင်းဖြစ်များကို သူက စိတ်လိုလက်ရ ပြောပြတတ်သေးသည်။ ထို သို့ ပြောပြချိန်တွင် ငေးရီလေ့ ရှိသော သူ့မျက်လုံးတို့သည် အံ့အားသင့်ဖွယ် စိုလက် တောက်ပလာတတ်၏။ ကိုယ်ကလည်း သူပြောပြသမျှကို ညည်းညူဟန်မပြဘဲ အချိန်ပေးနားထောင်ဖြစ်သည်။ မပြောပလောက်သော အသိအမှတ်ပြုခြင်း တစ်ခုက သူ့ဝေဒနာကို အခိုက်အတန့် မျှ ဖြစ်စေ လျော့ပါးသက်သာစေလိမ့်မည်ဟု ကိုယ် မျှော်လင့်သည်။

••••• ••••• •••••

၅။

ကိုယ်က ဆရာဝန် စာရေးသူ။ ကိုယ် စာရေးခဲ့သည့် သက်တမ်းအတွင်းမှာ သရုပ်မှန်ဝတ္ထုများစွာ ရေးဖွဲ့ခဲ့ ဖူးသည်။

တစ်ည။ စက္ကူဘူးခွံ တစ်ခုထဲမှာ ကိုယ် လွှင့်မပစ်ရက်ဘဲ သိမ်းဆည်းထားမိသော စာရွက်အပိုင်းအစလေးတွေကို တစ်ခုချင်း ပြန်ဖတ်ကြည့်မိသည်။ ငေးငေးရီရီ မျက်လုံးများ၊ တိုးတိုးဖွဖွစကားသံများ၊ ရှက်ရွံ့အားငယ်ဟန် ယဲ့သော အပြုံး။ သူ့ အင်္ကျီအိတ်ကပ် အတွင်းမှ ဆေးခန်းပြခအဖြစ် သူထုတ်ပေးသည့် ငွေစက္ကူနွမ်းနွမ်းများ။ တဂျောင်းဂျောင်းမြည်နေသော ဟီးရိုးစက်ဘီးအို တစ်စီး။ အားလုံးသည် ရုပ်ရှင်ပြကွက်တွေလို ကိုယ့် အတွေးအိမ်ထဲမှာ တစ်ကွက်ချင်း ပေါ်လာကြသည်။

သူသည် ကိုယ့်စိတ်နှလုံးတွင် အချိန်ကာလ အတန်ကြာ နက်ရှိုင်းစွာ ရောက်ရှိနေသော သက်ရှိဇာတ်ကောင်တစ်ကောင် ဖြစ်မှန်း ကိုယ် သိလိုက်ရသည်။ ကိုယ့်အတွေးထဲမှာ ရုတ်ခြည်းဆိုသလို လက်ခနဲ ဖြစ်သွား၏။ ဟုတ်သည်။ သူ့ အကြောင်း ဝတ္ထုရေးဖို့ ကိုယ် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဖခင်မေတ္တာဖွဲ့ ဝတ္ထုတို တစ်ပုဒ် ရေးဖွဲ့ကြည့်ဖို့ ကိုယ် စိတ်ကူးသည်။ စိတ်ကူးသည့်အတိုင်း သူဆေးခန်းလာပြချိန်မှာ သူ့အကြောင်း ဝတ္ထု ရေးခွင့်ပြုဖို့ ကိုယ် မေတ္တာရပ်ခံလိုက်၏။ သူကလည်း ချက်ချင်းပင် ကြည်ကြည်ဖြူဖြူ ခွင့်ပြုခဲ့သည်။

ဇာတ်ကောင်စရိုက် ပုံကြမ်းချရေးကြည့်ခြင်းသည် ကိုယ့်ကို အခက်မတွေ့စေခဲ့။ ညတစ်ရေးနိုး ထ , ထိုင်ပြီး ရေးလျှင်ပင် သူ့ဇာတ်ရုပ်ကို ပီပီပြင်ပြင် ရေးဖွဲ့နိုင်လိမ့်မည် ဆိုသည်ကို ကိုယ်ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ယုံကြည်သည်။ ကွန်ပျူတာ စကရင်ပေါ်မှ ကိုယ်ရေးထားသည့် သူ့အကြောင်းကို အကြိမ်ကြိမ်ပြန်ဖတ်ရင်း ကိုယ် ကျေနပ်စွာ ပြုံးမိသည်။ သူသည် ကိုယ့်ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အမှန်တကယ် ရှိနေသော သက်ရှိ ဇာတ်ကောင်တစ်ဦး။ စာရေးသူ တစ်ဦးအတွက် ဝတ္ထု အများစုကို သူ ရှင်သန်ကျင်လည်ရာ ပတ်ဝန်းကျင် နယ် ပယ်ထဲကနေ အများဆုံး ရှာ ဖွေတွေ့ရှိတတ်သည် မဟုတ်ပါလား။

ဝတ္ထုတစ်ပုဒ် ရေးဖွဲ့ရာတွင် နေ့စဉ်ဘဝ အဖြစ်အပျက် များအတိုင်း တိတိကျကျ ရေးဖွဲ့ဖို့ မလိုအပ်သည်ကို ကိုယ် ယုံကြည်လက်ခံသည်။ နေ့စဉ်တွေ့ကြုံဖြတ်သန်းနေရသော လူမှုဘဝဖြစ်ရပ်များသည် ရိုးရှင်းပြီး ငြီးငွေ့ဖွယ် ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နေလိမ့်မည်။ ဒိဋ္ဌဓမ္မ ဖြစ်ရပ်များအပေါ် အခြေခံပြီး လက်တွေ့ဘဝနှင့် မကင်းကွာလှသော ဇာတ်လမ်း၊ အဖြစ်အပျက်များကို စိတ်ကူးဉာဏ်ကွန့်မြူးကာ အားထုတ်ရေးဖွဲ့မှသာ ဝတ္ထုကောင်း တစ်ပုဒ် ထွက်ပေါ် လာစရာ အကြောင်းရှိပေလိမ့်မည်။ ဆရာမောင်သာရက “ရေးတတ်ရင်ဝတ္ထုဖြစ်တယ်” ဟုဆိုခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

ရိုးရှင်းသော အဖြစ်အပျက်များနှင့်ပင် ကိုယ့် ဝတ္ထုကို စတင်လိုက်သည်။ “ကျွန်တော်” ဟု သုံးနှုန်းထား သည့် ဇာတ်ကောင် (ထို “ကျွန်တော်” သည် စာရေးဆရာ မဟုတ်) ၏ ချောက်တိချောက်ချက် ဆေးခန်းကလေးတွင် လာရောက်ပြသသူ ထာဒိုချင်း အဘိုးအိုတစ်ဦး။ သူ့အင်္ကျီ အိတ်ကပ်ထဲမှာ ထည့်ယူလာ တတ်သော ဗလာစာရွက် အပိုင်းအစများ။ အဘိုးအိုနှင့် ငယ်ပေါင်းကြီးဖော်လို တွဲ ဖက်ညီသော ဟီးရိုးတံဆိပ် စက်ဘီးအိုတစ်စီး။ အဝတ်အစား ခပ်နွမ်းနွမ်းများကို ဝတ်ဆင်ကာ ဆေးခန်းလိုက်ပို့တတ်သည့် အဘိုးအို၏ သားသမီးများ။

အရေးကြီးသည်က ဇာတ်သိမ်းခန်း။ အဖြစ်အပျက်တစ်ခုချင်း ချိတ်ဆက်ရေးသားပြီး ဇာတ်လမ်း၏ အထွတ်အထိပ် နေရာဆီ တဖြည်းဖြည်း ဆွဲခေါ်လာပြီးမှ ထင်မှတ်မထားသော လှည့်ကွက်တစ်ခုဖြင့် ဇာတ် သိမ်းပစ်လိုက်ဖို့ ကိုယ် စိတ် ကူးသည်။ ဝတ္ထုတိုမှော်ဆရာ အိုဟင်နရီ၏ ဇာတ်လမ်း အဆုံးမှာ သုံးလေ့ရှိသော လှည့်ကွက်များကို ကိုယ် သိပ်ကြိုက်သည်။ သူ့ဝတ္ထုတိုများ၏ ဇာတ်သိမ်းခန်းတွင် စာဖတ်ပရိသတ်က “ဟာ” ခနဲ၊ “ဟင်” ခနဲဖြစ်ကာ ကျန်ခဲ့လေ့ ရှိ၏။ ကိုယ့်ဝတ္ထု၏ ဇာတ်သိမ်းခန်းသည် ကိုယ်စိတ်ဝင်တစား သိမ်းဆည်းထားခဲ့သော စက္ကူအပိုင်းအစများနှင့်လည်း ပတ်သက်ဆက်နွှယ်မှု ရှိရမည်။ ကိုယ့်လက်ချောင်း များသည် ကွန်ပျူတာ ကီးဘုတ်ပေါ်မှာ သွက်သွက်လက်လက် ပြေးလွှားသွားကြသည်။

••••• ••••• •••••

သူတို့သည် မွေးကတည်းက သစ်ပင်ကြီး တစ်ပင်လို အုပ်မိုး စောင့်ရှောက်လာခဲ့သည့် အဘိုးအို၏ ကျေးဇူးတရားကို စိုးစဉ်းမျှ သိမြင်ပုံမရကြတော့။ ပြီးခဲ့သည့် အကြိမ်ကပင် အဘိုးအို၏ သမီးဖြစ်သူက “အပါးက အလုပ်မရှိတော့ ခဏခဏ ရောဂါတည်နေတော့တာပဲ” ဟု ကျွန်တော့် ရှေ့တွင်ပင် ငြိုငြင်စကား ဆိုခဲ့သေး၏။ အဘိုးအို၏ သားကြီးဖြစ်သူကလည်း အလုပ်မအားလပ်သည့် ကြားက ဖခင်ဖြစ်သူကို မကြာမကြာ ဆေးခန်းပို့နေရကြောင်း၊ ဆေးခန်းပြခကိုလည်း သူကပင် အများဆုံး စိုက်ထုတ်ပေးရသည့်အကြောင်း၊ တကယ်ဆိုလျှင် အခြားသော သားသမီးများသည်လည်း အလှည့်ကျ ငွေကြေးထည့်ဝင်သင့်ကြောင်း စသဖြင့် ကျွန်တော့်ကို ခို တစ်ကောင်လို ညည်းပြခဲ့သေး၏။ ဒီနေ့မှာတော့ သနားဖွယ်ကောင်းသော အဘိုးအိုသည် သမီးဖြစ်သူကို အဖော် ပြုလျက် ကျွန်တော့်ဆေးခန်းဆီ ရောက်လာခဲ့လေသည်။

နှပ်ချေး ဗရပွနှင့် ကလေးငယ်ကို ခါးထစ်ခွင်ပြီး ချီပိုးထားသည့် သမီးဖြစ်သူ၏ မျက်နှာသည် တစ်ခုခုကို အလိုမကျသည့်ဟန်ဖြင့် သုန်မှုန်နေရုံမျှမက တင်းမာခက်ထန်နေသယောင် ထင်ရသည်။

“အပါးကလည်း မအားပါဘူးဆိုမှ ဆေးခန်းလိုက်ပို့ ခိုင်းနေသေးတယ်”

လူနာစမ်းသပ် ခုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော အဘိုးအိုသည် သမီးဖြစ်သူ၏ ဆူဆူ အောင့်အောင့် စကားကို ကြားလိုက်သည်လား ကျွန်တော် မသိ။ ကျွန်တော်သည် မျက်နှာပူပူနှင့်ပင် အဘိုးအိုကို သွေးပေါင်ချိန်ပေးရ၏။ အဘိုးအိုသည် ထုံးစံအတိုင်း ကျွန်တော့် လက်ထဲကို ဗလာစာရွက်ခေါက်ကလေး လှမ်းပေးလိုက်သည်။ အဘိုးအို၏ တောင်းပန်တိုးလျှိုးဟန် မျက်ဝန်းများက ကျွန်တော့်ကို တစ်ခုခု ပြောပြလိုဟန်ရှိသည်။

- ဆရာပါး ကျေးဇူးပြုပြီး နေကောင်းသွားပြီ။ နောက်ထပ် ဆေးခန်းပြစရာ မလိုတော့ဘူးလို့ ကျွန်တော့်ကို ပြောပေးပါ။

ကျွန်တော့်ရင်ထဲ ဘယ်လိုဖြစ်သွားသည်မသိ။ ရိုးရှင်းသော စာတစ်ကြောင်းသည် ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ရုတ်တရက် ပုတ်နှိုးလိုက်လေသည်။ ကျွန်တော် အဘိုးအိုကို မော့ကြည့်မိ၏။ အဘိုးအို၏ မျက်နှာသည်...။

••••• ••••• •••••

သွက်လက်စွာ လှုပ်ရှားနေကြသော ကိုယ့်လက်များသည် ရုတ်တရက် အကြော သေသွားသလို ငြိမ်သက်ရပ်တန့်သွားကြ၏။ တွေဝေခြင်းက ကိုယ့်အတွေးထဲမှာ နေရာအပြည့် ယူထားသည်။ ဝတ္ထုကို ရှေ့ဆက်ရေး၍ ရတော့မည် မဟုတ်မှန်း ကိုယ် သိနေသည်။ ပြီးလုပြီးခင် အနေအထား ရောက်မှ ရပ်တန့် လိုက်ရမှာကို ကိုယ် နှမြောမိသည်။ မတတ်နိုင်။ ဆက်ရေး၍ မရမှတော့ ရပ်တန့်လိုက်ရုံသာ ရှိသည်ပဲလေ။ ဝတ္ထုကို အဆုံးမသတ်နိုင်ခဲ့သော ကိုယ်သည် ထိုညက စောစီးစွာ အိပ်ရာဝင်ခဲ့သည်။

••••• ••••• •••••

၆။

မြောက်ဘက်အရပ်က သစ်သားတံတားကြီးဆီ ကိုယ့် အကြည့်တွေ မကြာမကြာ ပို့လွှတ်နေမိသည်။ ကိုယ့်စိတ်သည် မလန်းရွှင်။ ဘယ်အရာကို အလိုမကျဖြစ်နေမှန်းကိုလည်း ကိုယ်တိုင် မသိ။ နေရထိုင်ရ ခက်လှသည်။

ဝိုးတဝါးမြင်ရသော တံတားကြီးကို ကြည့်ငေးရင်း ဒီနေ့အတွက် ဘယ်နှကြိမ်မြောက်မှန်း မသိသော သက်ပြင်းမောကို ချမိပြန်သည်။ ကိုယ် စိတ်စောနေသည်လား ဒါမှမဟုတ် စိတ်မောနေသည်လား။ နှစ်ခုလုံးလည်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။

သူ ရောက်မလာတာ ကြာပြီ။ အရင်ကဆို သည်လို မဟုတ်။ အနည်းဆုံး တစ်ပတ်လျှင် တစ်ကြိမ်လောက်တော့ သူ ပုံမှန်ရောက်လာတတ်သည်။ အလုပ်ထဲမှာလည်း အာရုံစိုက်၍ မရ။ မြောက်ဘက်အရပ်ဆီမှ ပေါ် လာနိုးနိုး တဂျောင်းဂျောင်း စက်ဘီးမြည်သံကိုသာ တစ်ရံမလပ် နားစွင့်နေမိ၏။ စူပါကပ်ဆိုင်ကယ် နောက်ခုံပေါ် မှာ ထိုင်ပြီး သူ့သားကြီးနှင့် အတူ သူ ရောက်လာလေမည်လား။ ကိုယ် မျှော်မိသည်။

ကိုယ် သူ့ကို တွေ့ဖို့ အရေးတကြီး လိုအပ်နေသည်။ သူကမူ လုံးလုံးပေါ်မလာခဲ့။ တစ်မြို့တစ်ရွာဆီ သူ ပြောင်းရွှေ့သွားပြီလား။ ဒါမှမဟုတ် ရုတ်တရက် သေဆုံးသွားခဲ့လေပြီလား။ မဖြစ်နိုင်ဟု ကိုယ် ထင်သည်။ သူ့မှာ ရုတ်တရက် ကောက်ကာငင်ကာ သေဆုံးသွားနိုင်သည့် ရောဂါ ကြီးကြီးမားမား မရှိ။ ရှေ့ဆက်၍ မရသော ကိုယ့်ဝတ္ထုသည်လည်း နိဋ္ဌိတံသွားခဲ့ပြီ ထင်သည်။ နောက်ဆုံးမှာ လေးလံဖိစီးနေသော ကိုယ့်စိတ်ကို လျှော့ချပစ်လိုက်၏။

ထင်မှတ်မထားချိန်မှာမှ သူ ရောက်လာခဲ့သည်။ လာမည့်လာတော့လည်း သူက သားကြီးရော သမီးဖြစ်သူကိုပါ အဖော် ခေါ်လာခဲ့၏။ ကိုယ်က သူ့ကို “ကပူး နည်းနည်းပိန်သွားတယ်နော်” နှုတ် ဆက်စကား ဆိုတော့ သူ ယဲ့ယဲ့ပြုံးသည်။

“တွန်းဇန် မှာ ကျွန်တော့်တူလေး လက်ထပ်ပွဲရှိလို့ တောင်ပေါ်တက်သွားရတယ်။ မတွေ့တာ ကြာတဲ့ အမျိုးတွေက မပြန်ဖို့ ဝိုင်း တားကြလို့ ဆက်နေရင်း တစ်လကျော်လောက် ကြာသွားတယ် ဆရာပါး”

သူ့အသံသည် အရင်ကလိုတိုးတိုးလျလျ။ သူ့အတွက် သောက်ဆေးထုပ်တွေ ပေးပြီးချိန်မှာ သူ့သားနှင့် သမီးက ကိုယ့်ကို “မန်းထာ ဆရာပါး” ဆိုပြီး နှုတ်ဆက်ကြ၏။

ကိုယ် သိပ်သိလိုသော မေးခွန်းတစ်ခု ရှိသည်။ သည် မေးခွန်းကို မေးဖို့ သုံးဆယ့်ခြောက်ရက်တိတိ ကိုယ် စောင့်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ကိုယ်သည် သူတို့ကို ကွေ့ဝိုက်မနေဘဲ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် မေး လိုက်၏။

“ခင်ဗျားတို့ ကပူးကို သိပ်ချစ်ကြတာပဲလား”

သူ့သမီးက ပြုံးရယ်ပြီး “အဖေပဲဟာ ချစ်တာပေါ့ ဆရာပါးရဲ့” ဟု ပြန်ဖြေ၏။ သူ့ လက်မောင်းတစ်ဖက်ကို တွဲကိုင်ထားသော သားကြီးကလည်း ပြန်ဖြေသည်။

“အနူးက သေတာကြာပြီ။ ကျွန်တော်တို့မှာ အပါးပဲ ကျန်တော့တာ။ အပါး နေမကောင်းဖြစ်ပြီဆို ကျွန်တော်တို့လည်း စိတ်ပူရတော့တာပဲ။ ပြီးတော့ အပါးက အသက် ကြီးနေပြီ။ အဲဒါကြောင့် နေ့ တိုင်း အရိပ်တကြည့်ကြည့် လုပ်နေရတယ် ဆရာပါးရဲ့”

ကိုယ့်ရင်ထဲမှာ အမည် ဖော်မရသော လှိုင်းတစ်ခု ဖြတ်စီးသွား၏။ အဲဒီညနေက ကိုယ်သည် သူ့ကို ကြားမှာ ညှပ်စီးပြီး မြောက်ဘက်အရပ်ဆီ ထွက်ခွာသွားသော ဆိုင်ကယ်လေးကို မျက်စိတစ်ဆုံး ငေးကြည့်နေမိသည်။ ပြီးတော့ ကိုယ် ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်မိသည်ထင်၏။

••••• ••••• •••••

၇။

အဖြေကို ကိုယ် သိခဲ့ပြီ။

သစ္စာသည်ကား အမှန် တရား။ ကိုယ်သည် သစ္စာ မသိသူ၊ သစ္စာမရှိသူ ဖြစ်မှန်း မသိ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ကိုယ် ရေး မည့် ဇာတ်လမ်းအပေါ်မှာ ရော ဇာတ်ကောင်တွေအပေါ် မှာပါ ရိုးသားမှု မရှိခဲ့သည့် ကိုယ့်အဖြစ်သည် ရှက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။ မလိုအပ်သော လက်ခုပ်သြဘာသံ တချို့အတွက် ကိုယ်သည် မျက်ကန်းတစ်ယောက်လို အမှန်တရားတစ်ခုကို မျက်ကွယ်ပြုဖို့ အားထုတ်ကြိုးပမ်းမိသည်။

သူ့အကြောင်း ရေးဖွဲ့ ထားသည့် ဝတ္ထုကို ဆုံးခန်းတိုင်သည်အထိ မရေးဖြစ်ခဲ့ ကြောင်း ပြောပြနေဖို့ မလိုအပ်တော့ဟု ကိုယ်ထင်သည်။ ကိုယ်သည် မရေးဖြစ်လိုက်သည့် ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်အတွက် ပထမဆုံးအကြိမ် ဝမ်းမြောက်ခြင်း ဖြစ်မိလေသည်။

▢ ရဲရင့်လုံ (ဆေး-မန်း)
📖ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း
      မတ် ၊ ၂၀၂၀