မိုး

❝  မိုး ❞
( မိုးသက်ဆွေ )

၁ ။

မနက်ကတည်းက ရွာနေခဲ့တဲ့ မိုးက တစ်နေကုန် တစိမ့်စိမ့် ရွာနေတော့တာပဲ ၊ ကောင်းကင် တစ်ခွင်လုံးလည်း ခဲသားရောင်မှုန်မှိုင်း အေးစက်လို့ ။ တစ်ချက်တစ်ချက် လေပြင်းရွှေ့လိုက်တဲ့အခါ မိုးရေစက်တွေက သူရပ်နေရာ လှေကားခြေရင်းကို ကျော်ပြီး အထဲထိ လွင့်စဉ် ထိမှန်လာတယ် ။ သူ လှေကား နှစ်ဆင့်လောက် နောက်ပြန် ဆုတ်လိုက်တော့ မျက်နှာက နံရံနဲ့ ကွယ်သွားပြီး တံခါးမကြီးနဲ့ နံရံကြား ဟ , နေတဲ့ နေရာလေးကနေ အပြင်ဘက်ကို လှမ်းမြင်နေရတယ် ။ အပြင်ဘက်မှာတော့ မိုးက ပိုပို သည်းလာသလိုပါပဲ ။ ကြည့်နေရင်းနဲ့ မြင်ကွင်းထဲကို သူမရဲ့ မျက်နှာက ဖျတ်ခနဲ ပေါ်လာတယ် ။ သူမ မျက်နှာက ဝင်းဖန့်ကြည်လင်ပြီး အဆီနည်းနည်းပြန်သလိုတော့ ဖြစ်နေတယ် ။ နီညိုရောင် ဆံပင်တွေက ချွေးတွေကြောင့်လား ၊ မိုးရေစက်တွေ ထိမှန်ထားလို့ကြောင့်လား မသိဘူး အနည်းငယ် စိုထိုင်းထိုင်းလေး ဖြစ်နေသလိုပဲ ။ သူမကလည်း တံခါးရွက်ကြားက လှမ်းကြည့်နေတဲ့ သူ့ကို မြင်ပါတယ် ။ ဒါပေမဲ့ မမြင်မိသလိုမျိုး လုပ်ပြီး ဈေးဆိုင်ထဲကိုပဲ လှမ်းကြည့်နေတယ် ။ သူ့စိတ်ထဲမှာ တီရှပ် ဖားဖား ဝတ်ထားပြီး ပေါင်ရင်းလောက် ရောက်နေတဲ့ ဘောင်းဘီတိုအကျပ် ဝတ်ထားတဲ့ သူမကို ကြည့်ပြီး မနှစ်မြို့ချင်သလို ဖြစ်နေတယ် ။ သူမ နောက်က လမ်းပေါ်မှာ ကားတွေ ၊ လူတွေ ပြည့်ကျပ်ပြီး မိုးရွာထဲ သွားလာနေကြတာ တွေ့ရတယ် ။ လမ်းက လမ်းမကြီးဘေးက လမ်းကျဉ်းကလေး ။ လမ်းဘေးက လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲမှာတော့ မိုးခိုနေတဲ့ လူတွေနဲ့ ပြည့်လို့ ။ တချို့ လမ်းဘေး ဆိုင်ခန်းတွေက ဖြန့်ခင်းထားတဲ့ ကုန်ပစ္စည်းတွေပေါ်မှာ ပလတ်စတစ် အကြည်စ , တွေနဲ့ ဖုံးကာထားကြတာ တွေ့ရတယ် ။

သူမ ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ ။ ပိုက်ဆံ အအမ်း စောင့်နေတာလား ။ သူမ ဝယ်ချင်တဲ့ ပစ္စည်း မရသေးတာလား ။ အဲဒီ ဆိုင်ရှေ့မှာ ရပ်နေတာ အတော်လေး ကြာနေပြီ ။ သူ့ စိတ်ထဲ သံသယစိတ်တွေက ရွာနေတဲ့ မိုးရေစက်တွေလို တစ်စက်ချင်း ၊ တစိမ့်ချင်း များပြား ကြီးထွားလာတော့တယ် ။ သူ ကြည့်နေတုန်းမှာပဲ သူမက မြင်ကွင်းကနေ ပျောက်သွားပြီး သူ ရပ်နေရာ လှေကားရင်းပေါ် တက်လာတယ် ။ သူမက သူ့ကို တစ်ချက် စူးစိုက်ကြည့်ပြီး လက် ထဲကိုင်လာတဲ့ ပိုက်ဆံအကြွေ အချို့ လှမ်းပေးတယ် ။ ပြီးတော့မှ သူ့ဘေးကနေ ဖြတ်ပြီး အပေါ်ကို တက်သွားတော့တယ် ။ သူမ လက်ထဲက ကြွပ်ကြပ်အိတ်ထဲမှာတော့ နေကြာစေ့ထုပ်တွေ ၊ အချဉ်ထုပ်တွေနဲ့ ငှက်ပျောသီးတစ်လုံးလား ၊ နှစ်လုံးလား မသိဘူး ပါတာကို တွေ့ရတယ် ။ လှေကားပေါ် တက်သွားတဲ့ သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နောက်ပိုင်းကို ကြည့်မိတော့ သူ့စိတ်ထဲ လေးလေးလံလံနဲ့ သရိုးသရီ ဖြစ်လာပြီး ခေါင်းနောက်ချင် သလို ဖြစ်လာတယ် ။

••••• ••••• •••••

၂ ။

သူက အခန်းထဲကို ချက်ချင်း လိုက်မသွားသေးဘဲ ဧည့်ကြိုကောင်တာနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် တံခါး ပေါက်ကနေပြီး ဝရန်တာ ဘက် ထွက်လာခဲ့လိုက် တယ် ။ အခုအချိန်မှာ သူ အခန်းထဲ ပြန်မသွားချင်သေးဘူး ။ သူမဆီမှာ သော့မှ ပါသွားရဲ့လားလို့ သတိရသွားပြီး ဘောင်းဘီအိတ်ထဲ စမ်းကြည့်တော့ ရှာမတွေ့ဘူး ။ ပါသွားတယ် နေမှာပါ ။

မိုးရေစက်တွေက လေအဝှေ့မှာ ဖြန်းခနဲ လွင့်စဉ်ကြဲပက်လာတော့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ မျက်နှာပေါ် မိုးစက်တွေ ထိမှန်စိုစွတ်လာတယ် ။ ဝရန်တာ ကြမ်းခင်း တစ်လျှောက်လုံးနဲ့ ဝရန်တာတစ်လျှောက် ချထားတဲ့ ခုံတွေပေါ် မှာလည်း မိုးရေစက်တွေနဲ့ ရွှဲစိုလို့ ။ သူ စီးကရက်ဘူးထဲက စီးက ရက်တစ်လိပ် ထုတ်ယူပြီး မီး ညှိဖွာရှိုက်လိုက်တယ် ။ အပြာရောင်မီးခိုးငွေ့တွေ လေထဲ တွန့်ဝိုက် ဝှေ့တက်လာပြီး လေနဲ့ အတူ မိုးရေစက်တွေ ကြား လွင့်ဝှေ့ ပျောက်ဆုံးသွားကြတာကို ဘာရယ်မဟုတ် သူ ငေး ကြည့်နေမိပြန်တယ် ။ အမှန်တကယ်တော့ အခုအချိန်မှာ သူ့စိတ်ထဲ နောင်တစိတ် တစ်ခုက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကြီးစိုးနေခဲ့တာပါ ။ ပြီးတော့ သူ ဘာလုပ်ရင် ကောင်းမလဲ ဆိုတဲ့ အတွေးတွေကလည်း စိတ်ထဲမှာ အရေးတကြီး ယောက်ယက်ခတ်ပြေးလွှားခုန်ပေါက်နေကြတယ် ။

အောက်က လမ်းဘက်ကို ငုံ့ကြည့်မိတော့ ဓာတ်ကြိုး တွေ ရှုပ်ယှက်ခတ်နေတဲ့ကြားကနေ မိုးရွာထဲ ကားတွေ ၊ လူတွေ ရှုပ်ထွေး သွားလာနေကြတာကို တွေ့ရတယ် ။ သူလည်း မနက်တုန်းကတော့ တက္ကစီတစ်စီး ပေါ်မှာ လမ်းပိတ်မိရင်း အကြာကြီး ထိုင်နေခဲ့ရသေးတာပဲ ။ ပြီးတော့မှ ဒီတည်းခိုခန်းမှာ အခန်းတစ်ခု ယူပြီး လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ မုန့်ထွက်စားခဲ့သေးတယ် ။ သူမက အလုပ်ကို ခဏပြန် သွားရဦးမှာမို့ နည်းနည်း နောက်ကျမယ် ဆိုပြီး ဖုန်း ဆက်လာတော့မှ သူ မနက်စာ အခုအချိန်ထိ မစားရသေးမှန်း သတိရပြီး လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ဘက် ထွက်လာခဲ့တာ ။ သူ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ အချိန်တစ်နာရီနီးပါး ဖြုန်းပြီးချိန်မှ သူမက ကျောပိုးအိတ်လေးလွယ်ပြီး ရောက်ချလာခဲ့တယ် ။ မိုးရေထဲ လမ်းအတူ လျှောက်ရင်း တစ်ချက် တစ်ချက် သူ့ဘက် လှည့်ကြည့်တဲ့အချိန် လှုပ်ယမ်းသွားတဲ့ သူမရဲ့ နီညိုရောင် ဆံပင်တွေ သိပ်လှတာပဲလို့တောင် သူ တွေးနေခဲ့မိသေးတယ် ။ တည်းခိုခန်းကို ရောက်တော့မှ သူမမှာ မှတ်ပုံတင် ပါမလာဘူးဆိုတာ သိရတယ် ။ မှတ်ပုံတင် မပါဘဲ တည်းခိုလို့ ရပါ့မလားလို့ သူ တစ်ချက်စိုးရိမ်သွားခဲ့ပေမဲ့လည်း သဘောကောင်းတဲ့ မန်နေဂျာ အဘိုးကြီးက ခွင့်ပြုခဲ့ပါတယ် ။

လေအဝှေ့မှာ သူ့မျက်နှာကို မိုးရေစက်တွေ အေးခနဲ လာရောက် လွင့်စဉ်ထိမှန်လာပြန်တယ် ။ လက်ထဲက စီးကရက်က ဖင်စီခံကို လောင်ကျွမ်းပြီး လက်တောင် ပူသလို ဖြစ်နေပြီ ။ သူ စီးကရက်ကို ဝရန်တာ အပြင်ဘက် ထွက်နေတဲ့ ခေါင်မိုးပေါ် တောက်ချလိုက်တယ် ။ သူ ဝရန်တာမှာ ထွက်ထိုင်နေတာ အချိန်နည်းနည်း ကြာသွားပြီ ။ သူမများ ထွက်လာမလားလို့ တွေးမိသေးပေမဲ့ သူမ ထွက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး ဆိုတာကိုလည်း သူ့စိတ်က အလိုလို သိနေပြန်တယ် ။

••••• ••••• •••••

၃ ။

မိုးတွေက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပိုပို သည်းလာနေတော့တယ် ။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အဝတ်အစားတွေလည်း မိုးတွေ ရွှဲပြီး အတော်လေးကို စိုစွတ်နေခဲ့ပြီ ။ လူကလည်း ချမ်းစိမ့်ပြီး ကြက်သီးတွေ ထ , ကာ နည်းနည်းတောင် တုန်ယင်ချင်နေသလိုပဲ ။ အခန်းထဲ သွားပြီး အဝတ်အစား လဲရင် ကောင်းမလားလို့ တွေးမိပေမဲ့ သွားချင်စိတ် မရှိဘူး ဖြစ်နေတယ် ။ အခုအချိန်မှာ လက်ဖက်ရည်ပူပူလေး တစ်ခွက်လောက် မှုတ်သောက်ရရင်တော့ ကောင်းမှာပဲ ။ သူ မနက်က ထိုင်ခဲ့တဲ့ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကို ရုတ် တရက် သတိရ သွားမိပြီး ဝရန်တာကနေ ထ , ကာ အောက်ထပ်ကို ဆင်းလာခဲ့လိုက်တယ် ။

လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲကို ရောက်တော့ ဆိုင်ထဲမှာ လည်း မိုးခိုရင်း ထိုင်နေကြတဲ့ သူတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာပဲ ။ သူ နေရာလွတ်တစ်ခု ရှာ ထိုင်ပြီး လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် မှာလိုက်တယ် ။ လက် ဖက်ရည် လာချပြီးလို့ တစ်ငုံ လောက် မှုတ်သောက်ပြီးချိန်မှာ သူ့ဖုန်းက အသံ မြည်လာတယ် ။ ထင်တဲ့အတိုင်း သူမဆီကပါပဲ ။

“ မောင် မလာသေးဘူးလား ၊ အပြင်မှာ ထိုင်နေတာ အရမ်းကြာနေပြီ ”

သူ ရုတ်တရက် ဘာ ပြန်ပြောရမှန်း မသိဘူး ။ သူမကို လက်ဖက်ရည်ဆိုင် လိုက်လာဖို့ ခေါ်လိုက်ရမလား ။ အခန်းထဲမှာ အတူတူ ရှိနေတာထက် စာရင် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ ထိုင်နေကြတာမျိုးက ပိုမကောင်းဘူးလား ။

“ မနက်က ထိုင်ခဲ့တဲ့ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကို လာခဲ့ပါလား မိုး ၊ မောင် အဲဒီမှာ ထိုင်နေတာ ”

သူမဘက်က ဘာပြန်ဖြေသံမှ မကြားရဘူး ။ ခဏကြာမှာ “ အဲဒီကိုတော့ မလာ တော့ဘူးမောင် ၊ မောင် သောက်ပြီးရင်သာ လာခဲ့ တော့ ” လို့ ပြန်ဖြေပြီး သူမက ဖုန်းချသွားတယ် ။ သူက လက်ဖက်ရည် တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး စီးကရက်တစ်လိပ် ထုတ်သောက်နေလိုက်တယ် ။ ဆိုင်ထဲမှာက စားပွဲထိုးတွေရဲ့ အော်သံဟစ်သံ ၊ ထိုင်နေကြသူတွေရဲ့ စကားသံ ၊ အစားအသောက် ပန်းကန်ခွက်ယောက်သံတွေနဲ့ ဆူညံနေပြီး အပြင်ဘက်က မိုးသံ ၊ လေသံနဲ့ ကားဟွန်းသံတွေကပါ ဆိုင်ထဲကို အတားအဆီးမရှိ ဝင် ရောက်လာနေကြတော့ သူ့ ခေါင်းထဲ နောက်ကျိပြီး မူး ဝေချင်သလိုတောင် ဖြစ်လာတယ် ။ မိုးရေထဲ ထွက်တာတွေ များလို့ လူက ဖျားချင်နေပြီလား မသိဘူး ။

သူက လမ်းပေါ်မှာ ထီးလေး မလုံ့တလုံ ဆောင်းပြီး ဖြတ်သွားတဲ့ စုံတွဲတစ်တွဲကို ဘာရယ် မဟုတ်ဘဲ လိုက်ငေးကြည့်နေမိပြန်တယ် ။ သူ့ စိတ်ထဲမှာတော့ နောင်တတွေက ပိုးကောင်လေးတွေ ဥဥချ နေသလိုမျိုး တဖွားဖွား ထွက်ပေါ်လာနေတော့တယ် ။ အခု အဖြစ်အပျက်ဟာ သူ့ဘက်က အမှားလား ၊ သူမဘက်က အမှားလား ၊ ဒါမှမဟုတ် ခေတ်မီ တိုးတက်လာတဲ့ နည်းပညာခေတ်ကြီးရဲ့ အမှားလား ။ သူမနဲ့ သူ လူမှုကွန်ရက် တစ်ခု ဖြစ်တဲ့ ဖေ့စ်ဘွတ်ခ်ထဲမှာ စတင်သိရှိခဲ့ရစဉ်တုန်းကတော့ အရာရာဟာ ပျော်ရွှင်စရာ ကောင်းပြီး သာယာလှပနေခဲ့ တာပါ ။ သူမနဲ့ ချစ်သူဖြစ်ပြီး နောက်မှာမှ သူမဟာ ကလေး မရှိတဲ့ တစ်ခုလပ် လူလွတ် တစ်ယောက် ဆိုတာ သိခွင့်ရခဲ့တော့တာ ။ သိသိချင်း သူ စိတ်ဆိုးဒေါသထွက်ပြီး သူမကို ဖြတ်ပစ်လိုက်တော့မယ်လို့ ဦးနှောက်က ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပေမဲ့ နှလုံးသားက တွန့်ဆုတ်တွေဝေ နေခဲ့တယ် ။ အဲဒီလိုနဲ့ ချစ်သူသက်တမ်း ခြောက်လလောက် အတွင်းမှာ သွေး သားဆန္ဒရဲ့ အလိုအရ အပြင်မှာ ဆုံတွေ့ကြဖို့ ချိန်းဆိုရင်း မြို့လယ်ကောင်က တည်းခိုခန်း တစ်ခုရဲ့ အခန်းထဲကို သူတို့ နှစ်ယောက် ရောက်လာခဲ့ကြတာပါပဲ ။

အဲဒီအထိ အရာရာဟာ သမားရိုးကျဆန်စွာ ပျော်ရွှင် ကြည်နူးစရာ ကောင်းနေခဲ့ပါ သေးတယ် ။

အခန်းထဲ ရောက်ခါစ , မှာ သူက စီးကရက်တစ်လိပ်ကို သောက်ရင်း ခုတင်ခြေရင်းမှာ ထိုင်နေခဲ့တယ် ။ သူမ ကတော့ ဘောင်းဘီတိုအကျပ်လေးနဲ့ တီရှပ်ခပ်ပွပွ တစ်ထည် လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခုတင်ပေါ်မှာ သက်သောင့်သက်သာလေး လှဲလို့ ။ အခန်းကျဉ်းလေးထဲက ဝါကြင်ကြင်မီးရောင်အောက်မှာ သူမရဲ့ မျက်နှာက ဆွဲဆောင်မှုအပြည့်ရှိနေခဲ့တယ် ။ စီးကရက်ကို ပြာခံခွက်ထဲ ထိုးခြေလိုက်ပြီး သူက သူမရဲ့ ဘေးမှာ ဝင်လှဲလိုက်တယ် ။

မီးရောင်အောက်က အခန်းလေးဟာ ဆေးလိပ်မီးခိုးငွေ့တွေနဲ့ မှိုင်းမှိုင်းဝေဝေလေးဖြစ်လို့ ။ သူက သူမရဲ့ တစ်ကိုယ်လုံးကို သိမ်းကျုံး ဖက်ပြီး ဆွဲပွေ့ယူလိုက်တယ် ။ အဲဒီအချိန်မှာ မီးပိတ်လိုက်လေလို့ ပြောနေတဲ့ သူမရဲ့ အသံက တုန်ယင်လှိုက်မော နေသလိုပဲ ။ အခန်းလေးဟာ ကြမ်းတမ်းတဲ့ ရမ္မက်ဆန္ဒတွေရဲ့အောက်မှာ တဖြည်းဖြည်း ဆူပွက်လှုပ်နိုး လှိုင်းထန်ခဲ့တယ် ။ ရမ္မက်အာသာရဲ့ ဖိစီးမှုအောက်မှာ ခဏတာ မှောင်အတိ ကျသွားခဲ့ရတဲ့ အခန်းလေးဟာ သိပ်မကြာခင်မှာပဲ အလင်းရောင်အောက် ပြန် ရောက်လာခဲ့တယ် ။

အလင်းရောင်အောက် ပြန်ရောက်လာတဲ့ အခန်းလေးကတော့ စောစောကလို သစ်လွင်လတ်ဆတ်ခြင်းရှိ မနေတော့ဘဲ ညှိုးရော်နွမ်း ဖတ်တွန့်လိပ်ကြေမွလို့ ။ သူ လှဲနေရာက ထ , ထိုင်လိုက် တယ် ။ စီးကရက်တစ်လိပ်ကို မီးညှိပြီး သူမကို တစ်လိပ် ပေးလိုက်တော့ သူမက လုပ်နေကျ အလုပ်တစ်ခုကို ဘာမှ သတိမထားမိဘဲ အသာအယာ လုပ်နိုင်သလို ဟန်ပန်မျိုးနဲ့ သူ့လက်ထဲက စီးကရက်ကို လှမ်းယူပြီး မီးညှိဖွာရှိုက်လိုက်တယ် ။ သူ မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်ပြီး သူမကို လှမ်းကြည့်မိတယ် ။

သူမ ပုံစံက ဘာကိုမှ သတိမထားမိတဲ့ ပုံစံမျိုးပဲ ။ သူ့စိတ်ထဲ တဖြည်းဖြည်း အာရုံတွေ နောက်မှန်းမသိ နောက်လာတော့တယ် ။ ပြီးတော့ စောစောက အထိအတွေ့တွေ ကို ပြန်သတိရလာတယ် ။ သူမဟာ တစ်ခုလပ် ဖြစ်ရုံကလွဲလို့ အမှန်တကယ် မိန်းမ ကောင်း တစ်ယောက် ဆိုတာ ဟုတ်မှ ဟုတ်ရဲ့လား ။ သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် အနေအထားနဲ့ စောစောတုန်းက အထိအတွေ့ တွေကို သူ သံသယ ဖြစ်မိတယ် ။ ပြီးတော့ အမှောင်ထဲမှာ “ အောင် ” ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို သူမ နှစ်ကြိမ်တိတိ ညည်းညူရေရွတ်လိုက်သံကို သူ ကြားလိုက်မိသလိုပဲ ။ “ အောင် ” ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ ။ သူ့ ယောက်ျားဟောင်းများလား ။ ဒါမှမဟုတ် သူမနဲ့ ပတ်သက်ခဲ့ဖူးတဲ့ တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ နာမည်လား ။ သူ့ကို သူမက တစ်လျှောက်လုံး မောင် လို့ပဲ ခေါ်ခဲ့တာလေ ။ ပြီးတော့ အခန်းထဲ ရောက်ခါစက သူ ဆေးလိပ်သောက်ဖို့ မီးခြစ်ရှာမတွေ့လို့ သူမ ဆီမှာ ပါလားလို့ မေးမိတော့ “ ညီမ ဆီမှာ မပါဘူး ” လို့ ပြန်ဖြေသံ ကြားလိုက်သေးတယ် ။ အမှန်က ချစ်သူ ဖြစ်ခဲ့ပြီးကတည်းက သူမကိုယ် သူမ “ မိုး ” လို့ပဲ နာမ်စားသုံး ပြောဆိုခဲ့တာလေ ။ ဒီအခန်းထဲ ရောက်တော့မှ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ညီမ ဖြစ်သွားရတာလဲ ။

သူမနဲ့ သူက ချစ်သူတွေ ဆိုပေမဲ့ အပြင်မှာ အခုမှ စ , တွေ့ဖူးကြတာ ။ သူမ ကားရှိုးရွန်း တစ်ခုမှာ အလုပ်လုပ်ကြောင်း ၊ သူမယောက်ျားက သူမနဲ့ ကွဲပြီး ထိုင်းကို ရောက်နေတာလိုလို ၊ သေသွားပြီလိုလိုနဲ့ပဲ သိထားခဲ့တာ ။ သူမ ပြောတာတွေ အကုန်လုံး သူ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မစဉ်းမစား ယုံကြည်ခဲ့မိတာပါလိမ့် ။ အခုမှ သူ့စိတ်ထဲ သံသယတွေက အလုံးလိုက် အရင်းလိုက်ကို ကြွ တက်လာနေတော့တယ် ။

အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ သူမနဲ့ အခုလို အခြေအနေမျိုး အတူတူ ရှိနေရတာကို သူ့စိတ် ကျဉ်းကျပ်သလို ခံစားလာရတယ် ။ အခုလို အခြေအနေမျိုးမှာ သေသွားပြီလို့ သူမ ပြောထားတဲ့ ယောက်ျားကများ တကယ်မသေဘဲ ရဲတွေ ခေါ်ပြီး ရုတ်တရက် သူတို့ အခန်းတံခါးကို လာခေါက်ခဲ့ရင် ... ။ သူ့ အတွေးတွေက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ သူ့စိတ်ကို ခြောက်လှန့်လာတယ် ။ အဲဒီလို အဖြစ်မျိုးတွေကို သူကြားဖူးတယ် ။ နိုင်ငံခြားဇာတ်ကားတွေမှာကော ၊ ဗမာကားတွေမှာပါ အများကြီး ကြည့်ဖူးတာပဲ ။ လင်မယား နှစ်ယောက် ပေါင်းပြီး ငွေညှစ်ဖို့ ကြံစည် ကြတာမျိုးတွေလေ ။

သူ့မျက်စိထဲမှာ သူမရဲ့ မျက်နှာဟာ တဖြည်းဖြည်း မကောင်းဆိုးဝါးမိန်းမတစ် ယောက်လို့ မြင်လာရတယ် ။ သူ့ကို အခန်းထဲမှာ ပိတ်လှောင် ဖမ်းဆီးပြီး ကိုက်ဖြတ် စားသောက်တော့မယ့် မကောင်းဆိုးဝါး ပင့်ကူမ တစ်ကောင်လို မျိုးလေ ။ သူမရဲ့ အပြုံးတွေကလည်း သူ့ကို သနားစရာ သတ္တဝါတစ်ကောင်ကို ကြည့်ပြီး လှောင်ပြုံး ပြုံးနေသလိုမျိုးပဲ ။

“ မိုး ... ဒီည အိမ်ပဲ ပြန်အိပ်လိုက်ပါလား ”

သူ့နှုတ်ခမ်းက ထွက်လာတဲ့ စကားသံတွေက ခြောက်ကပ်ကပ်ကြီး ဖြစ်နေတယ် ။ သူမက သူ့ကို မယုံကြည်နိုင်တဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်နေပြီး ခဏအကြာမှာ သူမ မျက်နှာက ခက်ထန် တင်းမာလာတယ် ။

“ ဘာဖြစ်လို့လဲ မောင် ” 

သူမက စိတ်ကို ထိန်းထားရတဲ့ပုံစံနဲ့ သူ့ကို ပြန်မေးလာတယ် ။

“ ဒီတည်းခိုခန်းကို မောင် စိတ်မသန့်လို့ပါ မိုး ။ အဲဒါကြောင့် ညမအိပ်စေချင်တာပါ ” 

သူမက သူ့ကို အတော်လေး စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြစ်သွားတဲ့ မျက်နှာမျိုးနဲ့ တစ်ချက်ကြည့်ပြီး -

“ မိုးက မောင်ခေါ်လို့ မောင့်ကို ယုံလို့ မိန်းကလေး တန်မဲ့ တည်းခိုခန်းကို လိုက်လာခဲ့တာပါ ။ အခု မောင်က ဆန္ဒပြည့်ဝသွားတာနဲ့ မိုးကို နှင်လွှတ်တာပေါ့လေ ။ မိုး မိန်းမပျက် တစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး မောင် ။ ပြီးတော့ မိုးက အိမ်ကို ခရီးနှစ်ရက် ထွက်မယ်လို့ ပြောပြီး ထွက်လာခဲ့ရတာ ” 

“ မသွားဖြစ်ဘူးလို့ ပြောလိုက်ပေါ့ ”

သူ့စကားကို ကြားတော့ မိုးက စိတ်ဆိုး ဒေါသထွက် သွားပြီး “ မောင် တကယ် ပြောနေတာလား ” လို့ မယုံနိုင်အောင် အံ့ဩတဲ့ ပုံစံနဲ့ ပြောလာတယ် ။ သူက ဘာမှ ပြန်မဖြေဘဲ သူမ မျက်နှာကိုပဲ ကြည့်နေလိုက်တယ် ။ သူမက ရုတ်တရက် ဆတ်ခနဲ ထ , ပြီး အဝတ်အစားတွေကို အိတ်ထဲ ပြန်ထည့် ၊ သိမ်းစရာရှိတာ သိမ်းနဲ့ လုပ်နေတယ် ။ ခဏအကြာမှ သူမက ဘာစိတ်ကူးပေါက်သွားတယ် မသိ ဘူး ။

“ အခုတော့ မိုး မပြန်သေးဘူး မောင် ၊ ည ကိုးနာရီလောက်မှ ပြန်မယ် ” 

သူ စိတ်ညစ်သွားတယ် ။ သူ့စိတ်ထဲမှာက သူမကို ဒီနေရာမှာ သိပ်ကြာကြာ မရှိစေချင်တော့ဘူး ။ သူမနဲ့ သူ ဒီအခန်းထဲမှာ အတူတူ ရှိနေသရွေ့ သူ အချိန်မရွေး ဒုက္ခရောက်သွားနိုင်တယ်လို့ ထင်နေတယ် ။ သူမ ကတော့ ဘာလို့များ အချိန်ဆွဲချင်နေရတာလဲ ။ သူ့ စိတ်ထဲမှာ သူမကို ကြည့်ရင်း တဖြည်းဖြည်း ရွံကြောက်ကြီး ဖြစ်လာတယ် ။ သူ့အနေနဲ့ ဒီအခန်းထဲမှာ သူမနဲ့ အတူ ရှိမနေချင်တော့ဘူး ။

“ အောက်ဆင်းပြီး တစ်ခုခု သွားစားရအောင် မိုး ”

သူက သူမကို အပြင် ပ , ထုတ်ဖို့ ကြံတယ် ။

“ အခု အချိန်မှာ မိုး ဒီအခန်းထဲကနေ ဘယ်ကိုမှ မသွားချင်ဘူး မောင် ”

“ ဒါဆို အောက်ဆင်းပြီး တစ်ခုခု သွားဝယ်ပါလား ၊ အခန်းထဲမှာ အပျင်းပြေ စားလို့ ရအောင်ပေါ့ ” 

သူမက ကျွတ်လို့ စုတ်သပ်လိုက်ပြီး စိတ်မရှည်လက်မရှည် ပုံစံနဲ့ ခုတင်ပေါ်က ဆင်းလာကာ အဝတ်အစားတွေကို ဆွဲဆန့်ပြီး အခန်းတံခါးဆီ လျှောက်သွားတယ် ။ အဲဒီတော့မှ သူလည်း ထိုင်ရာက ထ , လာပြီး သူမနောက် လိုက်လာခဲ့လိုက်တယ် ။

သူမနဲ့ သူ အောက်ကို ရောက်လာတော့ အပြင်ဘက်မှာ မိုးက တစိမ့်စိမ့်နဲ့ ရွာနေဆဲပဲ ။

••••• ••••• •••••

၄ ။

လမ်းပေါ်မှာ လူတွေ ၊ ကားတွေက တဖြည်းဖြည်း ပြည့်ကျပ်လာပြီး လူစီး ကြောင်းကြီး တစ်ခုထဲ ကား တွေ တလှုပ်လှုပ် မျောပါနေကြသလိုမျိုး ဖြစ်နေတာကို သူ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲကနေ လှမ်းငေးနေမိတယ် ။ မိုးရွာနေပုံကတော့ ဘယ်တော့မှ မရပ်တော့မယ့် အတိုင်းပဲ ။

အခုဆိုရင် သူ    လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲမှာထိုင်နေရတာ တော်တော်လေးကို ကြာနေခဲ့ပြီ ။ အခန်းထဲက သူမကတော့ သူ့ကို အတော်လေး စိတ်ဆိုးဒေါသထွက်နေတော့မှာပဲ ။ ဖြစ်နိုင်ရင် အစိမ်းလိုက်တောင် ဝါးစားချင်နေမလား မသိဘူး ။ အခန်းထဲမှာ သူမကို တစ်ယောက်တည်း ထားရစ်ခဲ့ပြီး သူ အပြင်ထွက် ရှောင်နေခဲ့တာ သုံးနာရီနီးပါးလောက်ကို ရှိနေခဲ့ပြီလေ ။

အခုလို သူမကို အကြာကြီး ပစ်ထားခဲ့ပြီးမှ အခန်းထဲ ပြန်ဝင်သွားရမှာကိုလည်း သူ မဝင်ရဲတော့ဘူး ။ သူမရဲ့ အခြေအနေ အမှန်က ဘယ်လိုမှန်း မသိပေမဲ့ သူမကို ရှောင်ပြေးချင်နေတဲ့ သူ့ဇာတိရုပ်ကတော့ ဘွားဘွားကြီး ပေါ်နေခဲ့ပြီလေ ။ သူမက ကိုးနာရီလောက်မှ ပြန်မယ် ပြောထားတော့ သူက ကိုးနာရီ မထိုးခင်ထိ ဒီအတိုင်းပဲ အပြင်မှာ ရှောင်နေရမလား ။ ဒါမှမဟုတ် အခန်းထဲ ပြန်ဝင်ပြီး သူမ ပြန်တဲ့ အထိ အတူတူ နေပေးရမလား ။ ဒါပေမဲ့ သူမက မပြန်တော့ဘူး ဆိုရင်ကော ဘယ်လို လုပ်မလဲ ။ သူ့စိတ်တွေက ဘာတစ်ခုကိုမှ ဝေခွဲ ဆုံးဖြတ်လို့ မရဘူး ဖြစ်နေ တယ် ။ ဒီအတိုင်း ကြာကြာ နေလို့တော့ မဖြစ်တော့ဘူး ။ အပြင်းအထန် စဉ်းစားရင်း သူ ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုကို အပြတ် ချလိုက်တော့တယ် ။ သူက သူမ ပြန်သွားတဲ့အထိကို အခုလိုပဲ အပြင်မှာ ရှောင်နေလိုက်တော့မယ် ။ သူမ ပြန်သွားတော့မှ တည်းခိုခန်းပြန် အိတ်ယူပြီး တခြား တည်းခိုခန်းကို ပြောင်းတည်းတော့မယ် ။ ဟုတ်ပြီ ၊ အဲဒီအကြံ ကောင်းတယ် ။

သူ မတ်တတ်ထ , ရပ်ပြီး စားပွဲထိုးလေးကို ပိုက်ဆံ ခေါ်ရှင်းလိုက်တယ် ။ ပြီး တော့မှ ဆိုင်ထဲက ထွက်ပြီး မိုးရွာထဲကနေ လမ်းတစ်ဖက်ကို ကူးသွားလိုက်တယ် ။ လမ်းတစ်ဖက် ရောက်တော့ လူတွေ ရှုပ်ထွေးနေတဲ့ ပလက်ဖောင်းပေါ်ကနေ တည်းခိုခန်း ဝရန်တာကို သူ လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ဝရန်တာမှာ လူ တစ်ယောက်မှ ရှိမနေဘူး ။ သူက မိုးရွာထဲမှာ ဒီအတိုင်းပဲ ဆက်လျှောက်လာလိုက်တယ် ။ ရုတ်တရက် ဘယ်ကို သွားရမယ် ဆိုတာ သူ မသိသေးဘူး ။ ဘုရားပေါ် သွားထိုင်နေရင် ကောင်းမလား ။ ညစ်ညမ်းပြီး မောဟများနေတဲ့ ဒီစိတ်ခန္ဓာကိုယ်ကြီးနဲ့တော့ ဘုရားပေါ် သွားထိုင်မနေချင်ပါဘူး ။

ပလက်ဖောင်းပေါ်ကနေ တွေးရင်း လျှောက်ရင်းနဲ့ ပန်းခြံရှေ့ကို သူရောက်လာခဲ့တယ် ။ ပန်းခြံရှေ့ဂိတ်ဝမှာ ရပ်နေတဲ့ လုံခြုံရေးရဲနှစ်ယောက်ကို မြင်တော့ သူ့စိတ်ထဲ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသေးတယ် ။ ပြီးတော့မှ ငါ ဘာအပြစ်မှ မလုပ်ထားဘဲလို့ ပြန်တွေးပြီး ခပ်တည်တည်နဲ့ လျှောက်သွားလိုက်တယ် ။ သူက ပန်းခြံထဲ ဝင်ပြီး မိုးလုံမယ့် သစ်ပင်အောက်မှာ ဝင် ရပ်နေလိုက်တယ် ။ သစ်ပင် ပေါ်ကနေ မိုးရေစက်တွေက တပေါက်ပေါက် ပြုတ်ကျလို့ ။ သူ့ တစ်ကိုယ်လုံးလည်း မိုးရေတွေနဲ့ ရွှဲနစ်နေပါပြီ ။ အဲဒီအချိန်မှာ ဘောင်းဘီအိတ်ထဲကနေ ဖုန်းမြည်သံကြားလိုက်ရတယ် ။ ဖုန်းကို ထုတ်ကြည့်တော့ သူမ ခေါ်နေတာ ။ သူ ဖုန်းမကိုင်ဘဲ နေလိုက်တယ် ။ သူမက ထပ်ဆက်တယ် ။ သူ မကိုင်ဘူး ။ သုံးလေးကြိမ်လောက် ခေါ်ပြီးသွားလို့ သူ မကိုင်မှန်း သိတော့မှ သူမ ထပ်မခေါ်တော့ဘူး ။

သူ ရပ်နေရာကနေ အပြင်ဘက် လမ်းမပေါ်ကို ကြည့်နေမိတယ် ။ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အမှောင်သန်းစ , ပြုလာနေပြီ ။ လမ်းမီးတွေ ပွင့်လာပြီး ကားမီးရောင် အောက်မှာ မိုးဖွဲလေးတွေ ကျနေတာကို မြင်နေရတယ် ။ သူ့အဖြစ်ကို သူ ပြန်တွေးမိပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို နောင်တရလို့ မဆုံးဘူး ဖြစ်နေတယ် ။ သူ့အဖြစ်က တော်တော်ဆိုးတာပဲ ။ တွေးရင်းနဲ့ သက်ပြင်း အကြိမ်ကြိမ် ချမိတယ် ။ အဲဒီအချိန် သူ့ဖုန်းထဲ မက်ဆေ့ချ်ရောက် သံထွက်လာတယ် ။ ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ သူမ ပို့လိုက်တဲ့ မက်ဆေ့ချ် ။

“ မောင် ... ဘယ်တွေ လျှောက်သွားနေတာလဲ ။ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ မောင် ရှိတယ်ဆိုလို့ မိုးက လိုက်လာတာ ။ ဘာလို့ ဖုန်းမကိုင်တာလဲ ။ မိုးက မောင့်ကို နှုတ်ဆက် မလို့ပါ ။ မောင်ဟာ တော်တော်ရက်စက်တဲ့သူပါပဲလား မောင်ရယ် ။ အစက မောင်နဲ့ တွေ့ရင် မိုး အရမ်း ပျော်ရွှင်ရလိမ့်မယ်လို့ ထင်ထားခဲ့တာ ။ အခု မိုးတို့ အခြေအနေက အတော်ကို ဆိုးဝါးတာပဲ မောင်ရယ် ။ မိုးက မောင့် တောင်းဆိုမှုကို အလွယ်တကူ လိုက်လျောခဲ့မိတော့ မိုးကို မောင် အထင်သေးသွားခဲ့တာ ။ ပြီးတော့ မိုးက တစ်ခုလပ် မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဆိုတော့ မောင်သံသယ ဝင်သွားခဲ့တာပဲ ”

“ မောင့်စိတ်ထဲ ဘာဖြစ်သွားတယ် ဆိုတာ မောင့်မျက်နှာ ကြည့်ပြီး မိုး သိပါတယ် မောင်ရယ် ။ မောင်က သိပ် ဟန်ဆောင်တတ်တဲ့သူ မဟုတ်တော့ မောင့်မျက်နှာမှာ အားလုံး ပေါ်နေခဲ့တာပဲလေ ။ မိုး တစ်ခုတော့ အကြံပေးပါရစေ မောင် ။ နောက်ကို ကိုယ် သေချာမသိတဲ့ မိန်းကလေး တစ်ယောက်ကို အခုလို အတူ နေတာမျိုး ဘယ်တော့မှ မလုပ်လိုက်ပါနဲ့ ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ ဆိုတော့ မောင်ဟာ အရမ်း ကြောက်တတ်ပြီး အရမ်း သံသယကြီးတတ်တဲ့သူမို့ပါပဲ ။ အခု မောင့် လုပ်ပုံက မိန်းကလေးဘက်က ကြည့်ရင် အရမ်း ဝမ်းနည်းကြေကွဲစရာ ကောင်းလွန်းပါတယ် ။ ဘာပဲ ဖြစ်ဖြစ် မိုး မောင့်ကို နားလည်ပေးနိုင်ပါတယ် ။ ပြီးတော့ မိုးဘက်က တစ်ချက် မှားသွားတာက ဖေ့စ်ဘွတ်ခ် ထဲ ၊ ဖုန်းထဲမှာ ဘယ်လောက်ပဲ ချစ်နေချစ်နေ အပြင်မှာ တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးခဲ့တဲ့ လူတစ်ယောက် ခေါ်တဲ့ နောက်ကို အညှာလွယ်လွယ်နဲ့ လိုက်ခဲ့မိတာပါပဲ ။ အခုလို မောင် လုပ်သွားခဲ့တဲ့ အတွက် မောင့်ကို မိုး အပြစ်မတင်ပါဘူး ။ မိုးမှာ ဝဋ်ကြွေးပါလာလို့ , လို့ပဲ မှတ်လိုက်ပါမယ် ။ ဒီအဖြစ် အပျက်ကိုတော့ မိုး ဘယ်တော့မှ မေ့ပျောက်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ပါဘူး ။ ဒါပါပဲ မောင်ရေ ။ မိုး အခန်းသော့ကို ကောင်တာမှာ အပ်ထားခဲ့ တယ် ။ အခု မိုး ကားပေါ် ရောက်နေပြီ ။ မောင် တည်းခိုခန်းကို ပြန်သွားလိုက်ပါတော့ ”

စာကို ဖတ်ပြီးသွားချိန် မှာတော့ သူ့မျက်စိ အမြင်အာရုံတွေ ဝေဝါးလာတယ် ။ သူက အတော်ကို မကောင်းတဲ့ သူတစ်ယောက်ပါပဲလား ။ သူမ အပေါ် သူ အရမ်း ရက်စက်ခဲ့မိပြီ ထင်ပါရဲ့ ။ သူမဟာ သူ ထင်နေသလို မဟုတ်ဘဲ သူမပေါ် သူရဲ့ အထင်အမြင်တွေ ၊ အကြားအာရုံတွေ လွဲမှားမိခဲ့တာများလား ။ သူ သံသယတွေ အောက်မှာ အသွင်ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရတဲ့ မိုးနဲ့ အရင်က သူ ချစ်ခဲ့တဲ့ မိုး ဒီတစ်ခဏလေး အတွင်းမှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သူ့ စိတ်ထဲ ဒီလောက်ထိ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရတာလဲ ။ စာကို ဖတ်ပြီးသွားချိန်ထိ သူ့စိတ်ထဲ ဘာတစ်ခုကိုမှ သေသေချာချာ ရေရေရာရာ ခွဲခြား ဆုံးဖြတ်နိုင်ခြင်း မရှိသေးဘူး ဖြစ်နေတယ် ။

အခုအချိန်မှာတော့ သူ့ အတွက် တည်းခိုခန်းကို ပြန် သွားရုံက လွဲလို့ တခြား လုပ်စရာ မရှိတော့ပါဘူး ။ သူမ လည်း သူ့အိမ် သူ ပြန်သွားခဲ့ပြီပဲလေ ။ သူ ရပ်နေရာ ပလက်ဖောင်းပေါ်ကနေ လမ်းတစ်ဖက်ကို ကူးလိုက် ချိန်မှာတော့ မိုးက သဲသဲမဲမဲ ရွာချလာခဲ့ပြန်တယ် ။

ဒီတစ်ခါ ရွာကျလာတဲ့ မိုးရေစက်တွေကတော့ သူ့ နှလုံးသား တစ်ခုလုံးကို စိုရွှဲ သွားစေတဲ့ အထိပါပဲ ။

⎕ မိုးသက်ဆွေ
📖ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း
      မေ ၊ ၂၀၁၈

ဘဝတစ်ကွေ့

❝ ဘဝတစ်ကွေ့ ❞
     ( ကိုရိုးကွန့် )

ဘဝအကွေ့ များစွာ ရှိသည့်အနက် ဘဝတစ်ကွေ့တွင် ကြီးကြီးမြကို ဤသို့ ဤပုံဖြင့် တွေ့မြင်ရမည်ဟု လုံးဝ မထင်မှတ်ခဲ့ပေ ။

ကြီးကြီးမြဟု ခေါ်သော အဒေါ်ကြီးသည် ကျွန်တော်နှင့် ဆွေမျိုးနီးစပ် မတော် ။ ကျွန်တော်ကသာ ကြီးကြီးမြဟု သိသော်လည်း ကြီးကြီးမြက ကျွန်တော့်ကို သိမည် မဟုတ် ။ ကြီးကြီးမြ ကိုတော့ ကျွန်တော်တို့ တစ်ရပ်ကွက်လုံးက သိကြပါသည် ။ စိန်ကုန်သည် ၊ ရွှေကုန်သည် ဟု ပြောစရာ မလိုဘဲ ခြံဝန်းကြီးနှင့် တိုက်တာကြီးကို ကြည့်ရုံဖြင့် လူချမ်းသာဟု သိကြသည် ။ သို့သော် မည်မျှ ချမ်းသာသည် တော့မသိ ။ ကျွန်တော်တို့ ရပ်ကွက်တွင် ကြီးကြီးမြက အချမ်းသာဆုံးဖြစ်မည် ။

ကျွန်တော်တို့ မန္တလေးတွင် ယခင်က ကျုံးရေတွင်းဟု ခေါ်သော ရေတွင်းများကို လမ်းထောင့်များ၌ ထားရှိသည် ။ ကျုံးရေတွင်းသည် သဘာဝရေကြည် အလိုအလျောက် ထွက်သော ရေတွင်း မဟုတ်ပေ ။ လေးထောင့်အုတ်ရေကန် ပြုလုပ်ပြီး ကျုံးထဲမှ ရေကို ပိုက်ဖြင့် သွယ်တန်း ထည့်ပေးသော ရေတွင်းဖြစ်သည် ။ မန္တလေးကျုံးထဲမှ ရေကို မြေအောက်ပိုက်လိုင်း ရှိရာ တစ်လျှောက် ပို့လွှတ်သည် ။ လမ်းထိပ်များတွင် ကျုံးရေ တွင်းများကို ယခင် မန္တလေး မြူနီစပယ်က ပြုလုပ်ထားခဲ့သည် ။ ကြီးကြီးမြတို့ အိမ်ရှေ့က လမ်းထိပ်တွင်လည်း ကျုံးရေတွင်း ရှိသဖြင့် ကျွန်တော်သည် အိမ်အတွက် သောက်ရေ ၊ သုံးရေကို နေ့စဉ် သွားရောက် ခပ်ယူရသည် ။ ရေချိုး ၊ အဝတ်လျှော်လိုလျှင်လည်း ကျုံးရေတွင်းမှာပင် ချိုးနိုင် ၊ လျှော်နိုင်သည် ။

ကျွန်တော်သည် ရေဆွဲရလွန်းသဖြင့် ကြမ်းထော်နေသော လက်ဖဝါး နှစ်ဖက်ကို ပွတ်ရင်း ကြီးကြီးမြတို့၏ ခံ့ညားသော အိမ်ကြီးနှင့် ကျယ်ဝန်းသော ခြံဝင်းကြီးကို ငေးမောကြည့်ရှု၍ အားကျခြင်း ၊ တပ်မက်ခြင်းတို့ ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည် ။ ဝန်းထရံကြီးက မြင့်ခြင်း ၊ ခိုင်ခံ့ခြင်းကြောင့် ခြံထဲကို အပြင်မှ ကောင်းကောင်း မမြင်ရ ။ ခြံထဲမှ ကားဖြင့် ထွက်လာသော ကြီးကြီးမြ ကိုတော့ မကြာခဏ မြင်ဖူးသည် ။ အသက် ၄၀ ကျော်အရွယ် ကြီးကြီးမြသည် ဂုဏ်ကျက်သရေနှင့် ပြည့်စုံသည် ။ အပျိုကြီး တစ်ကိုယ်တည်း ဆိုသော်လည်း ပြုစုဖေးမည့်သူတွေ ပေါများသည် ။ ကြီးကြီးမြ အပြင် ထွက်လျှင် တူ ၊ တူမ ၊ အခြွေအရံနှင့် တပည့်တပန်းများက နောက်မှာ ကားနှစ်စီးနှင့် ပါသည် ။ ထို့ကြောင့် ကျွန်တော်နှင့် ကျွန်တော်တို့ တစ်ရပ်ကွက်လုံးက ကြီးကြီးမြကို သိသော်လည်း ကြီးကြီးမြက ကျွန်တော်တို့ကို သိမည် မဟုတ်ပါ ။

ကျွန်တော် အထက်တန်းကျောင်းသား ဘဝတွင် ကျွန်တော်တို့ ရပ်ကွက် မီးလောင်သည် ။ အကြော်တဲလေး၏ မီးကြွင်းမီးကျန်မှ စလိုက်သော မီးတောက်ငယ်သည် နွေနေအောက်မှာ ကြွပ်ရွနေသော ဝါးကပ်အမိုးနှင့် ဝါးထရံတို့ကို ဝါးမျိုစားသောက်၍ တစ်မုဟုတ်ချင်း မီးတောက်ကြီး ဖြစ်သွားသည် ။ တောင်လေ တဖြူးဖြူးမှာ လေပွေရိုင်းတို့ကလည်း မီးတောက်ကို ပင့်မြှောက် ကစားသည် ။ မီးတောက် ၊ မီးလုံးတို့သည် တစ်လမ်းမှ တစ်လမ်းသို့ ၊ တစ်အိမ်မှ တစ်အိမ်သို့ ခုန်ကျော်သွားသဖြင့် တစ်ခဏချင်းပင် ရပ်ကွက်အနှံ့ မီးဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်သည်  ။

ကျွန်တော်တို့ မိသားစုလည်း အဝတ်တစ်ထည် ကိုယ်တစ်ခုနှင့် ခြေဦးတည့်ရာ ပြေးရသည် ။ မီးငြိမ်းတော့မှ မီးလွတ်သော မူလတန်းကျောင်းလေးထဲမှာ မိသားစု ဆုံစည်းကြသည် ။ ကျွန်တော်တို့ ရပ်ကွက်နှင့် ဝစ်လမ်းကျော်တွင် စိုက်ပျိုးရေးခြံ ( နှင်းဆီခြံ ) များသာ ရှိပြီး လူနေအိမ်ကျဲပါး၍ အခြား ရပ်ကွက်များသို့ မကူးဘဲ မီးညွန့်ကျိုးခြင်း ဖြစ်သည် ။ တစ်ရပ်ကွက်လုံး လောင်သဖြင့် ကြီးကြီးမြတို့ ခြံနှင့် အိမ်ကြီးလည်း ပါသည်ပေါ့ ။ လူအသေအပျောက် မရှိသော်လည်း ကြီးကြီးမြတို့ ခြံထဲက ကားသုံးစီးနှင့် ခွေးတစ်ကောင် မီးထဲ ပါသွားသည်ဟု သိရသည် ။

ကျွန်တော်တို့ တစ်ရပ်ကွက်လုံးလိုလို မူလတန်းကျောင်းထဲမှာ ဖြစ်သလို နေ၍ အခြား ရပ်ကွက်မှ လှူဒါန်းသော ထမင်းထုပ်ကို စားကြသော်လည်း ကြီးကြီးမြတို့ ကိုတော့ မတွေ့မိပေ ။ သူတို့ အဖို့ ဆင်ပိန် ၊ ကျွဲလောက်တော့ ကျန်ပေဦးမည် ။ ကျွန်တော်တို့မှာ သူတောင်းစား ခွက်ပျောက်သလို နေစရာ ဆုံးရှုံးခဲ့သည် ။ ရပ်ကွက်ထဲတွင် အိမ်ငှားနေထိုင်ကြသော ကျွန်တော်တို့ မိသားစုမှာ မီးလောင်သည့်အခါ နေစရာ ပြန်လည် မရရှိတော့ပေ ။ ကျွန်တော်တို့ မိသားစုသည် မန္တလေးမြို့ပြင်သို့ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ကြသည်  ။

••••• ••••• •••••

ဘဝအချိုးအကွေ့များစွာ ကြုံတွေ့ပြီးနောက် ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကိုမောင်နှမအားလုံးသည် ဘွဲ့ရ ကျောင်းပြီးသွားကြသည် ။ အလုပ်အကိုင်တွေ ရ ၊ အိမ်ထောင်အသီးသီး ကျပြီး ကိုယ့်အိုးကိုယ့်အိမ်နှင့် ဖြစ်ကြသည် ။ တချို့က မန္တလေးမှာ ကျန်သည် ။ တချို့က မြစ်ကြီးနား ၊ တချို့က တောင်ကြီး စသဖြင့် ရေကြည်ရာ မြက်နုရာမှာ နေထိုင်ကြသည် ။ ကျွန် တော်က ကေသီ ဟု ခေါ်သော တစ်ရုံးတည်း အတူတူ တာဝန်ထမ်းဆောင်သော အမျိုးသမီးနှင့် အိမ်ထောင်ကျ၍ ရန်ကုန်မှာ အခြေချနေထိုင်သည် ။

တစ်နေ့တွင် မန္တလေးမှ ဆွေမျိုးသားချင်းလို ခင်မင်သော မောင်နှမနှစ်ယောက် ရောက်ရှိလာသည် ။ ထောက်ကြန့်တွင် နေသော အဒေါ် တစ်ယောက်ထံ သွားချင်သည်ဟု ပြောသဖြင့် ရုံးပိတ်ရက်တွင် ကျွန်တော်တို့ ဇနီးမောင်နှံက လိုက်ပို့ကြသည် ။

အငှားကားပေါ်တွင် စကား စပ်မိစပ်ရာ ပြောကြရင်း ကျွန်တော်က

“ ထောက်ကြန့်က မောင်လွင်တို့ အဒေါ်ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ ”

“ အဒေါ်အရင်း မဟုတ်ပါဘူး ။ ဪ .. ကိုနှင်းဦးလည်း သိပါတယ် ။ ကျွန်တော်တို့ လမ်းထိပ်မှာ နေသွားတဲ့ ကြီးကြီးမြ ”

ကျွန်တော့်အသိစိတ်တွင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသဖြင့် -

“ ဘယ် ကြီးကြီးမြလဲ ၊ သိပ်မမှတ်မိဘူး ”

“ လမ်းထိပ်က ခြံကြီးမှာ နေတဲ့ စိန်ကုန်သည် ကြီးကြီးမြပေါ့ ”

နှစ်ပေါင်း ၄ဝ ကျော် ဝေးကွာခဲ့သော ကြီးကြီးမြသည် အာရုံထဲသို့ စက္ကန့်ပိုင်း အတွင်း ဖျတ်ခနဲ ဝင်ရောက်လာသည် ။

“ ဪ … ဟုတ်လား ၊ သိတာပေါ့ကွာ ။ မတွေ့တာ ကြာပြီနော် ။ ငါတို့ ၁၅ နှစ်သားလောက်က ရပ်ကွက် မီးလောင်ပြီး ရွှေ့သွားတာ ဆိုတော့ နှစ်ပေါင်း မနည်းတော့ဘူး ။ နှစ် ၄၀ လောက် ရှိမယ် ထင်တယ် ”

“ အင်း … နှစ် ၄၀ အတွင်းမှာ ကြီးကြီးမြလည်း လောကဓံကို တော်တော် ခံရပါတယ် ။ ကိုနှင်းဦးတို့ ရပ်ကွက် မီးလောင်ပြီးတော့ ကိုနှင်းဦးတို့က မြို့သစ်ကို ရွေ့သွားတယ်နော် ။ ကြီးကြီးမြက မီးလောင်တဲ့ တိုက်ကို ဖျက်ပြီး တိုက်အသစ် ပြန်ဆောက်တယ် ။ တိုက်ဆောက်နေတုန်းမှာ ကြီးကြီးမြ အဖေရဲ့ အမြှောင်မယားက မွေးတဲ့ သား ဆိုတဲ့လူ ပေါ်လာပြီး အမွေတောင်းလို့ တရားတွေ ဘာတွေ ဖြစ်ကြသေးတယ် ။ နောက်တော့ အမှု ကျေအေးပြီး အဲဒီ လူကို ၁၀ သိန်းလား မသိဘူး ပေးလိုက်ရတယ်တဲ့ ၊ အဲဒီခေတ်က ၁၀ သိန်းဆိုတာ ဘယ်နည်းလိမ့်မလဲ ကိုနှင်းဦးရယ် ။ ကြီးကြီးလည်း စိတ်ညစ်ပြီး တိုက်ဆက် မဆောက်တော့ဘဲ တရုတ်ကို ရောင်းလိုက်တယ် ။ နန်းရှေ့ဘက်မှာ မြေဝယ်ပြီး ဆောက်တယ်တဲ့ ။ နောက်ပိုင်းမှာ ကြီးကြီးမြ စီးပွားရေးက သိပ်မကောင်းတော့ဘူး ။ အပျိုကြီး မဟုတ်လား ။ ဟိုတူ ၊ တူမတွေက လာယူလိုက် ၊ ဟိုလူက ညာလိုက် ၊ လိမ်သွားလိုက် ၊ တရားစွဲလိုက် ၊ စိတ်ညစ်လိုက်နဲ့ ငွေကုန်လူပန်း ဖြစ်တာ မနည်းဘူး ။ နောက်ဆုံးတော့ စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေ အားလုံး ကုန်ဆုံးပြီး ထောက်ကြန့်ဘက်က ဘုန်းကြီးကျောင်းတစ်ကျောင်းမှာ ရောက်နေတယ်လို့ ကြားတယ် ။ ဒါကြောင့် မန္တလေးမှာ လိပ်စာတောင်းလာပြီး ရန်ကုန် ရောက်တုန်း ဝင်တွေ့တာ ။ အခုတော့ သာပေါင်းညာစားသမားတွေ တစ်ယောက်မှ မရှိတော့ဘူး ။ မခြွေနိုင်လို့ ရံမယ့် လူလည်း ရှိတော့ဘူး ။ တစ်ယောက်တည်း နေတယ်လို့ ကြားတယ် ”

မောင်လွင့် စကားကို နားထောင်ရင်း ရင်ထဲ တင်းကျပ်လာသည်  ။ လမ်းဘေးတွင် သစ်သီးဆိုင် တွေ့သဖြင့် ကားဆရာကို ခဏ ရပ်ခိုင်းပြီး ကြီးကြီးမြ အတွက် သစ်သီးတချို့ ဝယ်သည် ။ လိပ်စာပါ ဘုန်းတော်ကြီးကျောင်းသို့ ဆက်လက်ထွက်ခွာသည် ။

••••• ••••• •••••

ကိုရင်လေး တစ်ပါးက ကြီးကြီးမြ နေသော သစ်သားကျောင်းလေးသို့ လိုက်ပို့သည် ။

“ ဒကာမကြီး ၊ ဒီမှာ ဧည့်သည်တွေ ရောက်နေတယ် ။ တကာမကြီး ၊ ဒကာမကြီး ”

ကိုရင်လေး၏ အသံကြောင့် စေ့ထားသော တံခါးရွက် ပွင့်လာသည် ။ အထဲမှ ပိန်ပိန်မည်းမည်း အဘွားအို တစ်ယောက်သည် ဖင်တရွတ်တိုက်၍ ထွက်ပေါ်လာသည် ။

“ ဒါ ... ဒါ ... ကြီးကြီးမြလား ”

ဖွေးဖွေးဖြူနေသော ဆံပင်တို့က မျက်နှာပေါ် ဝဲကျနေသည် ။ ဟောင်းလောင်းပေါက် နားရွက်က အိတွဲကျနေသည် ။ ပါးစပ်ထဲမှာ သွားမရှိသော ပါးက ပိန်ချိုင့်နေသည် ။ နွမ်းနွမ်းကြေကြေ အဝတ်အဆင်များနှင့် အဘွားအိုသည် ကြီးကြီးမြ ဟုတ်ပါရဲ့လားဟု သံသယ ဝင်မိသည် ။ လွန်ခဲ့သော နှစ် ၄၀ က ကျွန်တော် မြင်တွေ့ခဲ့ ၊ မှတ်မိခဲ့သော ကြီးကြီးမြနှင့် ရေနှင့် ဆီလို ကွာခြားသည် ။ ထိုစဉ်က ကြီးကြီးမြသည် အသက် ၄၀ ကျော် အရွယ် ၊ ဂုဏ် ၊ ကျက်သရေနှင့် ပြည့်စုံသော အမျိုးသမီးကြီး ဖြစ်သည် ။ ခန့်ညားသည် ။ ထည်ဝါသည် ။ ဦးထိပ်မှ ၊ ခြေဖျားအထိ စိန်ရွှေရတနာများ သီးခဲ့သည် ။ ရင်ကော့ ၊ ခေါင်းမော့ နေနိုင်သော အရွယ်ဖြစ်သဖြင့် အရပ်က မြင့်မြင့်မားမား ရှိသည် ။ အသားညိုသော်လည်း ဖြူစင်ကြည်လင်သည့် မျက်နှာကြောင့် ဝင်းပလင်းလက်သည် ။

သေသေချာချာ ရှာဖွေကြည့်တော့မှ အသက် ၄ဝ ကျော်အရွယ်က မျက်လုံး ၊ မျက်ခုံး ၊ နှုတ်ခမ်းနှင့် နှာတံတို့ကို အသက် ၈၀ ကျော် အဘွားတွင် တွေ့မြင်ရသည် ။

“ ဘယ်က ဧည့်သည်တွေလဲ ၊ ဒီနေ့တော့ ထူးခြားတယ်ဟေ့ ၊ မိုးတွေ ဘာတွေ ရွာနေဦးမယ် ထင်တယ် ။ လာကြ လာကြ ၊ အပေါ်တက်ကြ ”

အဘွားအိုက နှုတ်ဆက် ဖိတ်ခေါ်မှပင် ကျွန်တော်တို့သည် ခြေထောက်များကို လှုပ်ရှားကြဖို့ သတိရကြသည် ။ ကိုရင်လေးက ကျောင်းကြီးပေါ်သို့ ပြန်ပြေးသွားသည် ။ ကျွန်တော်တို့ လေးယောက်လည်း အဘွားအို၏ သစ်သားကျောင်းပေါ် ဖြည်းဖြည်းညင်သာ တက်ကြသည် ။

“ မင်းတို့ ကြည့်ကျက် ထိုင်ကြ ၊ ဖျာတွေ ဘာတွေတော့ မရှိဘူး ”

အဘွားအိုသည် ဖင်တရွတ်ဆွဲ သွားရာမှ ထရန် ကြိုးစားသည် ။ သို့သော် ဇရာ၏ ဖိစီးမှုကြောင့် ထလို့ မရ ။ လေးဖက်ထောက်လျက် ကုန်းကုန်းကြီး ဖြစ်နေသည် ။

“ အဘွား မထပါနဲ့ ။ ကျွန်တော်တို့ ဒီမှာ ထိုင်မယ် ” ဟု မောင်လွင်က ပြော၍ အဘွားရှေ့က ဖုန်အလိမ်းလိမ်းနှင့် ကြမ်းပြင်ပေါ် ထိုင်ချလိုက်သည် ။

အဘွားသည် ကျွန်တော်တို့ လေးယောက်၏ မျက်နှာများကို စေ့စေ့ကြည့်ပြီး -

”မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ ၊ ဘယ်က လာကြတာလဲ ”

“ မန္တလေးက လာတာပါ အဘွား ၊ သူက ကိုနှင်းဦးနဲ့ မကေသီတဲ့ ၊ သူတို့ နှစ်ယောက်က ရန်ကုန်မှာ နေတာပါ ။ ကိုနှင်းဦး ငယ်ငယ်က အဘွားတို့ ရပ်ကွက်မှာ နေဖူးတယ် ”

ဟု မောင်လွင်က မိတ်ဆက်စကားဆိုသည် ။

ထို့ကြောင့် ကျွန်တော်လည်း ရှေ့တိုး၍ ကြီးကြီးမြ အနီးသို့ ပိုကပ်လိုက်သည် ။

ကြီးကြီးမြက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး မှတ်မိအောင် ကြိုးစားနေပုံရသည် ။

“ မင်းက ဘယ်အိမ်မှာ နေတာလဲ ”

“ ကျွန်တော်တို့က အိမ်ငှားနဲ့ နေတာပါ ကြီးကြီးမြ ။ ကျွန်တော်တို့ကို ကြီးကြီးမြ သိမှာ မဟုတ်ပါဘူး ။ ကြီးကြီးမြတို့ အိမ်ရှေ့က ကျုံးရေတွင်းမှာ နေ့တိုင်း ရေခပ်ရလို့ ကြီးကြီးမြကို ကျွန်တော်တို့က မြင်သိနေတာပါ အဲဒီတုန်းက ကြီးကြီးမြတို့ ခြံက အကျယ်ကြီးပဲ ၊ အိမ်ကလည်း အကြီးကြီးပဲ ”

ကျွန်တော်သည် ဘာရယ် မဟုတ် ၊ ကျွန်တော် မှတ်မိသမျှကို ပြောနေမိသည် ။ ကျွန်တော့် စကားကြောင့်လား မသိ ၊ ကြီးကြီးမြ မျက်နှာသည် ပိုမို ညှိုးနွမ်းသွားသည် ။

“ အဲဒါက ကြီးကြီးရဲ့ မိဘအမွေအနှစ်ပေါ့ကွယ် ။ ရွှေထီးဆောင်းခဲ့တဲ့ ကာလပေါ့ ။ ဆွေမျိုးတွေ ၊ တူတွေ တူမတွေနဲ့ သိုင်းသိုင်းဝိုင်းဝိုင်း နေခဲ့တာ ။ အခုတော့ ဘယ်ဆွေမျိုးမှ မရှိတော့ဘူး ။ တူတွေ တူမတွေလည်း မလာတော့ဘူး ။ ဒီဇရပ်က ကြီးကြီး ဆောက်ပြီး လှူခဲ့တဲ့ ဇရပ်လေ ။ နောက်ဆုံးတော့ ကိုယ့်ဧရပ်မှာပဲ ကိုယ်တစ်ယောက်တည်း နေရတော့တယ် ။ ဒါပေမဲ့ ဒီမှာ နေရတာလည်း အဆင်မပြေပါဘူး ။ ဘုန်းကြီးကျောင်း မဟုတ်လား ။ ဆရာတော်ကြီးက ကြီးကြီးကို ခိုကိုးရာမဲ့မို့ နေခွင့်ပြုထားတာ ။ ဖျားရင် နာရင် မသွားနိုင် မလာနိုင် ဖြစ်ရင် ဒုက္ခရောက်ပါတယ် ၊ ပြုစုမယ့်လူ မရှိဘူး သားတို့ရယ် ”

ကြီးကြီးမြသည် စကားပြောရင်း အသံတိမ်ဝင်သွားသည် ။ စီးကျလာသော မျက်ရည်ကို အင်္ကျီလက်ဖျားဖြင့် တို့သုတ်သည် ။

“ စားရေးသောက်ရေးကော အဆင်ပြေရဲ့လား ကြီးကြီးမြ ”

“ နေ့စာကို ဆရာတော်တွေက ကျွေးပါတယ် ။ ညစာကို ကပ္ပိယကြီးက ချက်ပြုတ်ပေးတယ် ။ စားရသောက်ရတာ အဆင်ပြေပါတယ် ။ ဒါပေမဲ့ ရေရှည်မှာ ဘယ်ကောင်းပါ့မလဲ ။ မသင့်တော်မှန်း သိပေမယ့် ကြီးကြီးမှာ သွားစရာ ၊ လာစရာ ၊ နေစရာ မရှိဘူး ။ မင်းတို့မှာ နေစရာများ ရှိရင် ကြီးကြီးကို ပို့ပေးစမ်းပါ ”

ကြီးကြီးမြသည် ရေနစ်သူက မိရာ ၊ မီရာကို ဖမ်းဆွဲဆုပ်ကိုင်သလို ကျွန်တော်တို့ကို အားကိုးတကြီး ဆုပ်ကိုင်သည် ။

ကျွန်တော်တို့မှာ ပါးစပ်ထဲ အာစေး ထည့်ထားသလို ဟလို့ မရ ၊ ပြောလို့ မရ ။

နောက်ဆုံးတွင် ပါလာသော သစ်သီးများဖြင့် ကြီးကြီးမြကို ကန်တော့ပြီး နှစ်သိမ့်စကား ဆိုခဲ့သည် ။

“ အခုချက်ချင်းတော့ နေစရာ စဉ်းစားလို့ မရသေးဘူး ။ စဉ်းစား ၊ စီစဉ်ပြီးရင် ကြီးကြီးမြကို လာခေါ်ပါ့မယ် ”

ဘဝအကွေ့များစွာ အနက် ဘဝတစ်ကွေ့တွင် ကြီးကြီးမြကို ဤသို့ ဤပုံဖြင့် တွေ့မြင်ရမည်ဟု လုံးဝ မထင်မှတ်ခဲ့ပေ ။

••••• ••••• •••••

၁ - ၁၁ - ၂၀၁၂ နေ့က ကျွန်တော့်ဇနီး မွေးနေ့ အထိမ်းအမှတ်အဖြစ် အရှေ့ဒဂုံမြို့နယ် ၊ ၁၂ ရပ်ကွက်ရှိ “ ဆည်းဆာရိပ် ” ဂိလာနဘိုးဘွားများ ရိပ်သာသို့သွားရောက်၍ “ ဆေးဝါး ၊ အာဟာရ တစ်နေ့တာဒါန ” ပြုလုပ်ခဲ့သည် ။ စည်ကားရှုပ်ထွေးမှု မရှိသေးသော ရပ်ကွက်တွင် နှစ်ထပ် အဆောက်အဦက သစ်လွင်ငြိမ်းချမ်းသည် ။

အသက်အရွယ် အိုမင်း၍ ကျန်းမာရေးချို့တဲ့ကာ ခိုကိုးရာမဲ့နေသော ဘိုးဘွားများကို မိသားစုပုံစံဖြင့် ကြင်နာယုယမှုပေးရန် ရည်ရွယ်ဖွင့်လှစ်ထားသော ရိပ်သာဖြစ်သည် ။ ထိုရိပ်သာတွင် လူမျိုးဘာသာ မခွဲခြားပေ ။ သားသမီး ၊ ဆွေမျိုး မရှိသည့် ကျန်းမာရေးချို့တဲ့ နေသော ဘိုးဘွားများကို လည်းကောင်း ၊ သားသမီးဆွေမျိုး ရှိသော်လည်း ပြုစုစောင့်ရှောက်နိုင်သည့် အခြေအနေ မရှိသော ဘိုးဘွားများကို လည်းကောင်း ၊ အသက် ၇၀ နှင့် အထက် ဘိုးဘွားများကို လည်းကောင်း လက်ခံ၍ စနစ်တကျ ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးသည်ကို တွေ့ရသည် ။

ကျွန်တော်တို့ ရောက်ရှိစဉ်က အဘိုးဆောင်တွင် အဘိုး ၁၄ ဦး ၊ အဘွားဆောင် ( က ) တွင် အဘွား ၂၁ ဦး နှင့် အဘွားဆောင် ( ခ ) တွင် အဘွား ၈ ဦး ရှိသည် ။ ဘိုးဘွားစုစုပေါင်း ၄၃ ဦးကို ပြုစု စောင့်ရှောက်ထားသည် ။

ဘိုးဘွားများ အတွက် အာဟာရ ပြည့်ဝ၍ သန့်ရှင်းလတ်ဆတ်သော အစားအစာများကို စီမံကျွေးမွေးသည် ။ အသုံးအဆောင် ၊ အဝတ်အထည်နှင့် နေရာထိုင်ခင်း စသည်တို့ကို သန့်ရှင်းသပ်ရပ်စွာ ထားရှိသည် ။ ဘိုးဘွားများ၏ ဘာသာအလိုက် ကိုးကွယ်ပွားများ အားထုတ်မှုကို သူတို့၏ ဆန္ဒအတိုင်းကူညီဆောင်ရွက်ပေးသည်တို့ကို တွေ့ခဲ့ရသည် ။

ရုံးခန်းထဲတွင် ကဗျာ တစ်ပုဒ်ကိုလည်း ရေးချိတ်ထားသည် ။ ကဗျာဆရာအမည်မှာ လက်ယာ ( မေတ္တာတံခွန် ) ဖြစ်၍ ကဗျာအမည်မှာ “ နားခို ချွေးသိပ် ဆည်းဆာရိပ် ” ဖြစ်သည် ။

*  ဆည်းဆာက ညို
    အဘွားအို ငိုပါနဲ့
    အားတင်းပါကွဲ့ ။

*  ညနေချိန်ဆို
   အဘိုးအို ပျိုချိန်ငဲ့
   တမ်းတပါရဲ့ ။

*  အဘိုးအိုနဲ့ အဘွားအို
   ပျိုချိန်ကို မျှော်ကာတမ်းလို့
   လွမ်းပါနဲ့ ဗျို့ ။

*  ပျိုစဉ်က ဟန်မာန်ပို
   ကြံဖန်ကာ လှုပ်ရှား ။
   ကြင်ဖက်ပါ သားနဲ့ သမီးတွက်
   သွက်တဲ့ လုပ်အား ။

••••• ••••• •••••

ထောက်ကြန့်မှ အပြန်လမ်းသည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်လှသည် ။ ကျွန်တော်တို့သည် အတွေးကိုယ်စီဖြင့် လိုက်ပါလာကြသည် ။

လမ်းသည် ဖြောင့်သည့် အခါ ရှိသလို ၊ ကောက်သည့် အခါလည်း ရှိသည် ။ အတက်လမ်းပေါ် သွားရသလို ၊ အဆင်းလမ်းပေါ်လည်း သွားရသည် ။ ချောမွေ့ညီညာသော အပိုင်း ရှိသလို ၊ ဖုထစ်ချိုင့်ခွက်သော အပိုင်းလည်း ရှိသည် ။ ထို့ပြင် ကွေ့များစွာကိုလည်း တွေ့ခဲ့ကြရသည် ။

လမ်းဆုံလမ်းခွသို့ ရောက်သည်နှင့် မည်သည့် ဘက်သို့ ကွေ့မည်ကို ကြိုတင်သိရှိ ပြင်ဆင်ထားရမည် ။ ကွေ့ကို မေ့လျော့နေလျှင် ကြီးကြီးမေ ကဲ့သို့ ဒုက္ခကြုံကြရမည်ဟု ဆင်ခြင်မိသည်  ။

ဘဝတစ်ကွေ့တွင် အနာဂတ် မလှမပ ဖြစ်နေသော ကြီးကြီးမြကို ကျွန်တော် မည်သို့ ကူညီရမည်နည်း ။ မည်သည့် ဘက်သို့ ကွေ့ရန် လမ်းညွှန်ရမည်နည်း ။ ဆည်းဆာရိပ်တွင် နားခိုချွေးသိပ်စေရန် အကွေ့ခိုင်းရမည်လေ ။

▢  ကိုရိုးကွန့်
📖 ကွေ့ စာစု
     ၂၀၁၃ ခု ၊ မေ
📖 ဖြောင့်ဖြောင့်စင်းစင်း ဝတ္ထုတိုများ ( ၂ )

မျှော်လင့်ချက်

❝ မျှော်လင့်ချက် ❞
▢  သက်နိုင် ( ပြင်ဦးလွင် )

“ တီးတောင် ... တီးတောင် ... တီးတောင် ”

အခုအချိန်မှာ အကြားချင်ဆုံး အသံတစ်သံဖြစ်တဲ့ ဖုန်းခေါ်သံကို ကြားလိုက်ရလို့ ကိုမြကြီး ချက်ချင်း ကောက်ကိုင်လိုက်တယ် ။ နံပါတ် ကြည့်လိုက်တော့လည်း မျှော်လင့်နေတဲ့ နံပါတ်ဖြစ်နေလို့ ဝမ်းသာသွားခဲ့ရတယ် ။ ဒီဖုန်းက လွန်ခဲ့တဲ့ နာရီဝက်ကျော်လောက်ကတည်းက ကိုမြကြီး ရေချိုးခန်း ဝင်နေတုန်း လာနေတာပါ ။

“ ဖေဖေ ရေချိုးနေတုန်း ဖုန်းလာလို့ သမီး ကိုင်ထားလိုက်တယ် ။ ဖေဖေ ရောင်းမယ်ဆိုတဲ့ အိမ်ကို ဈေးသိချင်လို့ စုံစမ်းတာတဲ့ ”

သမီးကြီး ပြောပြချက်အရ ပြင်ဦးလွင်မြို့မှာ ရှိနေတဲ့ အိမ်ကို ဈေးသိချင်တယ်ဆိုတာ သိလိုက်ရတယ် ။ ဒီအိမ်နဲ့ ဝင်းနဲ့ခြံက ကိုမြကြီး စီးပွားရေး အဆင်ပြေနေစဉ်တုန်းက ဝယ်ထားခဲ့တာ ။ လွန်ခဲ့တဲ့ လေးငါးနှစ်တုန်းက သိန်းသုံးထောင် ပေးပါ့မယ်ဆိုတာတောင် ကိုမြကြီး မရောင်းခဲ့ဘူး ။ အခုတော့ စီးပွားရေးအခြေအနေက မကောင်းတော့ မရောင်းမဖြစ် ရောင်းရတော့မယ် ။

ခက်တာက ဒီအချိန်မှာ အိမ်ခြံမြေဈေးတွေ အဆမတန် ကျနေတာတောင် ဝယ်သူ မရှိသလောက် ရှားပါးနေလို့ ရောင်းမထွက်ဘူး ဖြစ်နေတယ် ။ အခုတော့ အဆင်ပြေတော့မယ်ထင်တယ် ။ ကိုမြကြီး စိတ်ထဲမှာလည်း ကြိုတင်ပြီး စဉ်းစားထားတယ် ။ ဈေးကို အရင်လို သိပ်ပြီး အိုက်တင်မခံတော့ဘဲ ရသလောက် ညှိနှိုင်းဈေးနဲ့ပဲ ရောင်းတော့မယ်ပေါ့ ။ အလုပ်အကိုင်လေး ဆက်လုပ်လို့ အဆင်ပြေအောင် သိန်းတစ်ထောင်လောက် ရရင်ကို တော်လောက်ပါပြီ ။ ဒီမျှော်လင့်ချက်လေးနဲ့ ကိုမြကြီး ဝမ်းသာပျော်ရွှင်နေတာ ။

ဒါပေမဲ့ တစ်ဖက်ဖုန်းထဲက စကားသံတွေကြောင့် ကိုမြကြီးရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေ ချက်ချင်းဆိုသလို ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ရတော့တယ် ။

“ ကျွန်တော်တို့က အခု ရောင်းမယ်ဆိုတဲ့ အိမ်နားကပါ ။ ကျွန်တော်တို့ အိမ်ကိုလည်း ရောင်းတော့မလို့ ဘယ်လောက်နဲ့ ရောင်းရမယ်ဆိုတာ မသိလို့ ရောင်းဈေးကို ခန့်မှန်းရအောင် ဖုန်းဆက်ပြီး စုံစမ်းတာပါ ”

▢  သက်နိုင် ( ပြင်ဦးလွင် )
📖 မဟေသီ မဂ္ဂဇင်း
      ဇန်နဝါရီ ၊ ၂၀၁၉

ညာမိတာ ကွဲပြီ

❝ ညာမိတာ ကွဲပြီ ❞ 
     ( တေလေရာ )

ဘတ်စ်ကားတစ်စီးပေါ်တွင် သားအမိနှစ်ယောက် စကားပြောနေကြသည် ။ မိခင်ဖြစ်သူက ရှင်းပြလိုက် ၊ ကလေးက မေးလိုက်ဖြင့် အသံများ ပွက်ပွက်ညံနေသည် ။ ကလေးမှာ အရာရာကို စူးစမ်းချင်သည့် စိတ်ဖြင့် သူ့လက်ကို ပါးစပ်ထဲ ထည့်စုပ်ရင်း စပ်စုနေသည် ။ မိခင်ဖြစ်သူက သူ့ကလေး လက်စုပ်သည်ကို ဘဝင်မကျ ။ ထို့ကြောင့် “ သား လက် မစုပ်ရဘူးလေ ဗိုက်ကြီး ပူတတ်တယ် ” ဟု ပြောလိုက်သည် ။ ထိုအခါ ကလေးက ပါးစပ်ထဲက သူ့လက်ကို ထုတ်ပြီး သူ့အမေကို ကောက်ကာငင်ကာ မေးသည် ။ ဘေးနားရှိ ခရီးသည်အားလုံး ကြားသွားပြီး တဝါးဝါး ထရယ်ကြတော့သည် ။

“ ဟင် .... ဒါဆိုလည်း မေမေလည်း လက်စုပ်လို့ပေါ့နော် ” ဟူ၏ ။ မိခင်ဖြစ်သူမှာ ကိုယ်ဝန်ကြီးနှင့် ဖြစ်၏ ။

▢  တေလေရာ
📖 ရယ်စရာ မဂ္ဂဇင်း
      ဧပြီ  ၊ ၂၀၁၅ 

နှစ်ရပ်သော ဝေဒနာ

❝ နှစ်ရပ်သော ဝေဒနာ ❞
( ဆင်ဖြူကျွန်းအောင်သိန်း )

ပိန်းရွက် ကြာဖက်များပေါ်မှ ရေစက်ရေပေါက်များ လျှောကျသွားဘိသကဲ့သို့ ကိုဆေးရိုးမှာ ကျိန်းစပ်ဖန် တွတ်နေသော မျက်လုံးအစုံသည် ရုတ်ခြည်းကြည် လင်လာလေ၏ ။ ရင်ထဲက တလှပ်လှပ်ဖြစ်ကာ ခွေနုံးနုံးပန်းလျနေသော ကိုယ်သည်လည်း မိုးရေပေါက်ဖြင့် ထိတွေ့လိုက်ရသော မြက်ညှိုးပမာ လန်းစွင့်ကြွတက်လာလေ၏ ။

“ တို့ဆရာကွ ၊ တို့ဆရာကွ ”

အသက်အားဖြင့် ငါးဆယ်ပြည့်ခဲ့ပြီဖြစ်သော ကိုဆေးရိုးသည် ဆယ့်ခြောက်နှစ်သား ကာလသား ပေါက်စကလေးလို ဝမ်းသာကြည်နူးသော မျက်နှာ ၊ ရွှင်လန်းအားရသော အသံဖြင့် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်ရင်း ပုဆစ်တုပ် ထိုင်နေရက ထခုန်လေသည် ။ ဆွမ်းလောင်းပွဲလာ ပရိသတ်ကြီးမှာ မဏ္ဍပ်အတွင်းဝယ် မိုးနှင့် လေတို့ ရောထွေး ပြေးလွှားလာသံလို ညံစီ နေပေ၏ ။ ကိုဆေးရိုး၏ အသံသည် ထိုအသံကြီးကို ဖောက်ထွင်းအုပ်မိုးသွားတော့သည် ။

“ တို့ဆရာကွ ၊ တို့ဆရာ ”

ကိုဆေးရိုးသည် အားရပါးရအော်လျက် သံဃာတော်များ တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေသောဘက်သို့ မုန့်ရသော ကလေးငယ်၏ မျက်နှာဖြင့် လှမ်းကြည့်နေမိသည် ။ မိမိ၏ အပြုအမူသည် မိမိ၏ အသက်အရွယ်နှင့် ဘယ်လိုမှ မလိုက်ဖက်တော့ပါကလားဟူသော အသိသည်လည်း လွင့်စဉ်သွား၏ ။ တစ်ရာခန့် ရှိသော ပရိသတ်ကြီးကိုလည်း မေ့လျော့သွားတော့သည် ။ ကိုဆေးရိုး တို့သည် ရွာအနီးရှိ ဘုရားငါးဆူတောအုပ်ကို ရှင်းလင်းကာ ဘုရားငုတ်တိုများကို ထုံးသင်္ကန်းများ ကပ်လှူခြင်းဖြင့် ရွာပိုင်ဘုရား လုပ်ခဲ့ကြသည် ။ တလင်းတွင်း ကာလမှ စ၍ တစ်ယောက် တစ်ပေါက် ဆွေးနွေး ငြင်းခုံရင်းဖြင့်ပင် ရွာဘုရားဆွမ်းချပွဲကျင်းပရန် တညီတညွတ်တည်း သဘောတူခဲ့ကြသည် ။

ရမ်းဘိုကုန်းရွာ အဖို့ ဆွမ်းချပွဲတော် တစ်ရပ်ကို ကမကထပြုလုပ် ကျင်းပရသည်မှာ လွယ်ကူသက်သာလှသည် မဟုတ်ပေ ။ တစ်ရွာလုံးတွင် လယ်သမား ပါဟု လက်ညှိုးထိုး ပြစရာက ဆယ်အိမ်လောက်သာ ရှိ၏ ။ သည်အချိန်၌ ငွေနှင့်ကြေးနှင့် နီးကပ်သူများမှာလည်း ထိုဆယ်အိမ်ထောင်သာဖြစ်ရာ ကျန်ရှိသော အိုးလုပ်သူများနှင့် လယ်ယာကူလီများမှာ ဆွမ်းချပွဲတော်အတွက် ငွေကြေး ထည့်ဝင်ရခြင်းသည် မချိ သွားဖြဲသာ ဖြစ်ချေ၏ ။

“ အိုဗျာ ၊ ကိုယ့်ရွာ ဂုဏ်ရှိမယ့် ကိစ္စကို ကျုပ်တော့ နွားပဲ ရောင်းပြီး ထည့်ရထည့်ရ လုပ်ချင်တာပဲ ”

တောင်ပိုင်းက အုန်းမောင် ကဲ့သို့သော ကာလသားများက ရပ်ရွာ၏ ဂုဏ်သတင်းဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် ဆွမ်းချပွဲကို မဖြစ်မနေ လုပ်ချင်ကြ၏ ။ ထို့ အတူပင် ကိုပိတ်စ လို လူကြီးများကလည်း လူငယ်တွေနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်နေပြန်သည် ။

“ အေး ဟုတ်တယ်ကွ ။ ငါတို့ သက်တမ်း တစ်လျှောက်လုံး သီးကုန်း မြသီတာဘုရားကို နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း ဆွမ်းတော်ကြီးပေါင်းနဲ့ ဆွမ်းလုံးဖိတ်သမျှ သွား ခဲ့ရတာပဲ ။ အဲဒီလိုပဲ သရက်ချင်ဘုရား ၊ ပုရပိုက်တန်း ဘုရား ၊ ရွာသစ်ကြီးဘုရား ”

“ ရွာသစ်ကြီးဘုရားက တို့ရွာနဲ့လည်း တစ်ဝက် ဆိုင်ပါတယ် မောင်ပိတ်စရ ”

ဘကြီးဖိုးက အသံတုန်ဖြင့် ဝင်ရောက်ကန့်ကွက်ခဲ့၏ ။

“ အိုဗျာ ကျုပ်တို့ရွာက တစ်ဝက်ဆိုင်တယ် ဆိုပေမယ့် ဆွမ်းချတဲ့ အခါတိုင်း ရွာသစ်ကြီးကချည်း ခေါင်းဆောင်တာပါ ”

ကိုဆေးရိုးနှင့် မတိမ်းမယိမ်းပင် ရှိသော ကိုအောင်မြက ဝင်၍ရှင်းပြလေသည် ။ သည်အခါတွင်ကား ရမ်းဘိုကုန်း ရွာသားများမှာ “ ဟ ရွာသစ်ကြီးက ခေါင်းမဆောင်လို့ တို့က ခေါင်းဆောင်နိုင်သလား ” ဟူသော အမေး ။ “ ဟေ့ မင်းက ရွာသစ်ကြီးကလား ” ဟူသော ငေါ့သံ ။ “ ရွာသစ်ကြီးက ရွာသစ်ကြီး ၊ ရမ်းဘိုကုန်းက ရမ်းဘိုကုန်းကွ ” ဟူသော အော်သံနှင့် “ မဆိုင် ဘူးဟေ့ ။ ဒီဘုရားကမှ တို့ဘုရား ” ဟူသည့် အသံ ။ “ ဘာဖြစ်ကြတာလဲဗျို့ ။ ငြိမ် ၊ ငြိမ် ၊ လှည်းဒေါက် ပြုတ်ကျတာ ” စသော နောက်ပြောင်သံများဖြင့်ပါ တစ်ယောက် တစ်ပေါက် လုယက် ငြင်းခုံကြသည်တွင် ဖိုးထွန်းဝ ထ၍ ထိန်းရသည် ။

“ ကဲ တော်ကြစမ်းကွာ ၊ တစ်ယောက်တစ်ခွန်း ငြင်းနေလို့ မပြီးဘူး ။ ဖြည်းဖြည်းသက်သာ ပြောကြမှပေါ့ ”

“ ဟုတ်တာပေါ့ ။ ရွာသစ်ကြီးနဲ့ ရမ်းဘိုကုန်း ဘာဆိုင်တာလိုက်လို့ ”

လူအုပ်၏ နောက်ပိုင်း မှောင်ရိပ်မှ မိန်းမအချို့၏ တီးတိုးသံကလည်း ပရိသတ်အငြိမ်တွင် မပွင့်တပွင့် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည် ။

“ သရက်တောက ဆုတောင်းပြည့် ၊ ပြည်စိုးကုန်း က ပြည်စိုးကုန်းမြောက်ကျောင်းဘုရား ၊ ရုံးပင်ရပ် ငှက်ပျောတောက သျှင်ပင်ကြက်ဆူးဘုရား ၊ ရှားတောဘုရား ၊ အဲဒါတွေကို ကျုပ်တို့ကချည်း သွားခဲ့ရတယ် ”

“ ဟုတ်တယ် ပေးဘက်ခန္ဓာချည်းပဲ ။ ဒီနှစ်တော့ ယူဘက်ခန္ဓာလေး လုပ်ကြစို့ ”

တစ်ထောင့်မှ ဒေါ်အေးကြီးက ပါဠိစကားကို ဖျက်၍ အရွှန်းဖက်လိုက်၏ ။ သို့သော် မည်သူမျှ မရယ်ပေ ။

“ အဲဒီတော့ အလုပ်အကိုင်ပါးတဲ့ အခါလေးမှာ ကျုပ်တို့တော့ ဘုရားပွဲ လုပ်ချင်တယ် ။ ကျုပ်တို့ဆီက သွားထားရတဲ့ ရွာတေကလည်း မနည်းဘူး ”

ကိုပိတ်စက ပြောရင်းဆိုရင်း ကိုဆေးရိုးနှင့် ဖိုးထွန်းဝ ၊ ဘကြီးဖိုးတို့ ဘက်သို့ မျက်စိကစားလိုက်၏ ။ ကိုပိတ်စ၏ မျက်လုံးမှာ အရက်ရှိန်ကြောင့် ရဲနေပေသည် ။ ကိုဆေးရိုးမှာ မပြောချင်ပေမယ့် ငြိမ်မနေနိုင်တော့ပေ ။

“ မင်းတို့က ဒါပဲ မြင်တာကိုး ပိတ်စရ ။ မင်း ခုနက ပြောတဲ့ ရွာတွေက တို့ဖိတ်ရင် လာမှာချည့်ပဲ ။ ဒါကို ဘာမှ ထည့်ပြောစရာ မလိုဘူး ”

“ လိုတာပေါ့ကွ ”

ကိုအောင်မြက လှမ်းအော်၏ ။

“ နေစမ်းပါဦး အောင်မြရာ ၊ ငါပြောတာကိုပဲ ဆုံးအောင်နားထောင်စမ်းပါဦးကွာ ”

ကိုဆေးရိုးက အေးဆေးစွာဖြင့် လက်ကာပြသည် ။

“ ဒါတေ လာမှာ မလာမှာထက် သူတို့ကို ငါတို့က ဖွယ်ဖွယ်ရာရာ ဧည့်ခံနိုင်မလား ၊ မခံနိုင်ဘူးလားဆိုတာက ပိုပြီး အရေးကြီးတယ်နော် ။ မင်းတို့ သေသေချာချာ စဉ်းစားကြ ”

ကိုဆေးရိုးက လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သောအခါတွင် တက်ကြွနေသော လူငယ်ပိုင်းပင်လျှင် ငြိမ်သက်သွားကြ၏ ။

“ အဲ ဟုတ်တယ် ၊ ဒါ ဟုတ်တယ် ”

ကာလသားခေါင်းက ကြမ်းပြင်ကို လက်ဝါးဖြင့် ပုတ်၍ အော်သည် ။

“ မဏ္ဍပ်ထိုးရမယ် ။ အကမ်းအလှမ်း ဆယ်ယောက် လောက်ရှိရမယ် ။ မလှပ မပြည့်စုံသမျှကို ရွာက ဒိုင်ခံ ဖြည့်စွက်ရမယ် ။ ဒီတော့ တစ်အိမ်ကို တစ်ဆယ်ထည့်မှ သုံးရာပဲရမှာ ။ ထည့်နိုင်ကြပါ့မလား ”

“ ထည့်မယ်ဗျာ ။ စားစရာ မရရှိရင် ဗိုက်မှောက်နေမယ် ”

ထွန်းကြည်က အာလေးလျှာလေးကြီးဖြင့် ဝန်ခံသည် ။

“ တော်တို့ လယ်သမားတေက လက်ထဲမှာ ငွေသီး နေတာပဲ ။ အစိတ် ၊ ငါးဆယ် ထည့်ပေါ့ ”

မှောင်ရိပ်မှ မဒေါ ဆိုသူက လှမ်း၍ ပြောသည် ။

“ ငတို့မှာလည်း ဝင်တော့သာ စည်တီးပြီး ဝင်တာပါဟာ ။ ခေါင်းမြီးခြုံကလေးနဲ့ ထွက်သွားတာလည်း ပြောကြပါဦး ။ အစိတ် ၊ ငါးဆယ်ထည့်ရရင် သေရောပေါ့ဟ ”

ကိုကွန်းစိန် ဆိုသူက နှလုံးခုန်သံ ၊ ရင်တုန်သံတွေ အတိဖြင့် ဖြေရှင်းနေပြန်၏ ။

“ ဗျို့ ကိုကွန်းစိန် ၊ ကျုပ်တို့မှာ တစ်နေ့လုံး ရေလောင်းငှားလိုက်မှ တစ်ကျပ်ပဲ ရတာပါဗျာ ။ ကျုပ်တို့ တောင် ကျိတ်မှိတ်ပြီး တစ်ဆယ် ထည့်နိုင်သေးရင် ခင်ဗျားတို့လို လှည်းနဲ့ နွားနဲ့ လယ်လည်း လုပ် ၊ အိုးလည်း လုပ် ၊ ယာလည်း စိုက်တဲ့လူက အစိတ်တော့ ထည့်နိုင်ပါတယ်ဗျာ ”

မဒေါ၏ ယောက်ျား ကိုထွန်းတင်က ခေါင်းရှောင်ချင်သူ ကိုကွန်းစိန်၏ အရည်အသွေးကို ဖော်ထုတ်နေစဉ် ကိုကွန်းစိန်၏ ညီ ကိုဝင်းထိန်က လှမ်း အော်လိုက်၏ ။

“ အစ်ကိုတို့က လင်ကိုယ်မယားပဲကွာ ၊ ငါးဆယ် ထည့် ”

“ အမယ်လေးဗျာ ၊ အမယ်လေးဗျာ ”

ကိုကွန်းစိန်သည် ချွဲမရှင်းသော လည်ချောင်းသံကြီးဖြင့် ဆင့်ကာဆင့်ကာ အော်နေသည် ။

“ ကျုပ်လည်း ငါးဆယ်ထည့်မယ် ။ ကိုဆေးရိုးတို့က အဘိုးကြီး အဘွားကြီးမို့ လေးဆယ်ထည့် ”

“ ဟ လေးဆယ် ”

ကိုဆေးရိုး၏ ဦးခေါင်းမှာ ကြီးမားလေးလံသွားသည် ။

“ ရီးစံမယ်တို့ အိမ်က လူများပေမယ့် ချောင်တယ် ၊ ငါးဆယ်ထည့် ။ ဒေါ်အေးကြီးတို့ကလည်း ငါးဆယ်ပဲ ထည့် ”

ကိုဝင်းထိန်က လယ်သမားအုပ်စုကို တစ်အိမ်ပြီး တစ်အိမ် ဆက်လက်၍ ကြေးသတ်သွားသော်လည်း ကိုဆေးရိုး ကောင်းကောင်း မကြားတော့ပေ ။

လေးဆယ် ၊ လေးဆယ် ။ ကိုဆေးရိုး၏ နားထဲတွင် လေးဆယ်ဆိုသော အသံကိုသာ ကြားနေတော့သည် ။ လူအုပ်ထဲသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြန်တော့လည်း လူတိုင်း၏ နဖူးဝယ် လေးဆယ် ဆိုသော စာတန်းနှင့် အက္ခရာသာလျှင် ထင်နေချေ၏ ။

လေးဆယ် ။ ကိုဆေးရိုးမှာ အသက်ရှူ ကျပ်လာသည် ။ မိမိ လည်ပင်းကိုပင် ယောင်ယမ်းဖျစ်ညှစ်မိတော့၏ ။ အာခေါင်ခြောက်လာသဖြင့် တံတွေးကိုသာ အငမ်းမရ မျိုချနေမိသည် ။ အစည်းအဝေး ပြီးစီးသွား၍ အခြားသူများ ထပြန်သောကြောင့်သာ ရောယောင်ပြီး ထလာခဲ့ရ၏ ။ ကိုဆေးရိုးသည် ဘာတွေ ဆုံးဖြတ်ပြီး ဘာတွေ ပြောကြသည်ဟု မသိတော့ပေ ။

ငွေလေးဆယ် ။

ကိုဆေးရိုးကတော့ မြောက်ခွင်လုံချည် ဆယ်ထည်သည် မိမိမျက်နှာပေါ်သို့ အသက်မရှူသာအောင် ပိဖို့နေသည်ဟုထင်လေ၏ ။ ရှစ်ပိဿာထက် မနည်းသော နှမ်းဆီများသည် အသက်မရှူသာအောင် ခေါင်းပေါ်မှ လောင်းချနေသည်ဟု ထင်လေ၏ ။ အမိနှင့် နို့ခွဲခါစ နွားကလေး တစ်ကောင်က စိတ်ဆိုး မာန်ဆိုးဖြင့် ရင်ဝကို ကန်နေသည် ဟူ၍လည်း ထင်မြင်နေလေသည် ။

သို့ကြောင့်လည်း တဲပေါက်ဝတွင် ထိုင်ပြီး မိမိ အပြန်ကို ဆေးလိပ်မီးကြီး တရဲရဲဖြင့် မျှော်စောင့်နေသော မကျီးဒန်ကို မမြင်ဘဲ ဝင်တိုက်မိခြင်းဖြစ်ပေ၏ ။

“ တော့်မလဲ ဘယ်လို ဖြစ်လာတာလဲ ။ လူတစ်ယောက်လုံး ထိုင်နေတာတောင် မမြင်နိုင်အောင် ”

မကျီးဒန်၏ စူးစူးဝါးဝါးအသံကြီးကို ကြားမှ ကိုဆေးရိုး၏ ခေါင်းပေါ်မှ ဒလဟောလောင်းချနေသော ဆီများ ဖိအုပ်နေသော မြောက်ခွင်လုံချည်များနှင့် ကန်ကျောက်နေသော နွားမပေါက်စတို့သည် လွင့်စဉ် သွားလေသည် ။

“ ဘာဖြစ်လာတာလဲလို့ ”

မကျီးဒန်သည် နောက်မှ ထက်ကြပ်လိုက်ပါလာရင်း ထပ်မံမေး၏ ။ ကိုဆေးရိုးမှာ ရုတ်တရက် မဖြေနိုင်သေးဘဲ လူသေကောင်ကြီး ပစ်ချလိုက်သလို ကွပ်ပျစ်ပေါ် ထိုင်ချလိုက်ပြီးမှ မောဆို့စွာဖြင့် ဖြေနိုင်၏ ။

“ ငွေလေးဆယ် ထည့်ရမတဲ့ဟာ ”

“ ဘာ ”

“ ဘုရားပွဲလုပ်ဖို့ ငွေခွဲတာ ငါတို့က လေးဆယ် ထည့်ရမတဲ့ ”

“ မအေးကြီးတို့ကကော ”

“ ငါးဆယ် ”

ကိုဆေးရိုးက မပြောချင့် ပြောချင်ဖြင့် ဖြေလေသည် ။

“ ဝင်းထိန်တို့ ကွန်းစိန်တို့ကကော ”

“ ငါးဆယ်စီပဲ ”

“ ဟာ ၊ ကျုပ်တို့ လေးဆယ်က တော်တာပေါ့တော်ရဲ့”

မှောင်ထဲမို့ မကျီးဒန်၏ မျက်နှာကို မမြင်နိုင်သော်လည်း ကျေနပ်အားရစွာ ထွက်ပေါ်လာသော မှတ်ချက်ချသံက မကျီးဒန်၏ မျက်နှာထားကို ဖော်ပြနေပေသည် ။

“ အမယ်လေးတော် ၊ ငွေကလေး လေးဆယ် ထည့်ရမှာများ ဖြစ်နေလိုက်တာ ၊ တကတည်း ။ အများနဲ့ လုပ်ရတဲ့ကိစ္စမှာ အများထည့် ထည့်ခြင်းပေါ့ ။ ရပ်ကိစ္စ ရွာကိစ္စပဲ ဥစ္စာကို ”

မကျီးဒန်သည် ဆက်၍ပင် နှစ်ထောင်းအားရသံဖြင့် ပြော၏ ။ သို့သော် ကိုဆေးရိုးမှာ နားမဝင်နိုင်ပေ ။ လာလတ္တံ့သော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများကို တရေးရေး မြင်ယောင်နေသည် ။ လက်ဦးကြုံတွေ့ ရမည့်ပြဿနာမှာ သတ်မှတ်ထားသော ငွေကြေးကို အချိန်မီ ရရှိရေးဖြစ်၏ ။ သည့်နောက်တွင် ဘုရားပွဲဖြစ်မြောက်ရေးအတွက် တာဝန်ယူကာ လုံးပမ်းရမည် ။

တာဝန်ယူရပြီ ဆိုကတည်းက အလုပ်ပျက် ၊ အကိုင်ပျက် ၊ အအိပ်ပျက် ၊ အစားပျက် ။

“ ဟင်း ”

မတတ်နိုင်သည့် အဆုံးဝယ် ကိုဆေးရိုးမှာ သက်မ ကိုသာ ချလိုက်ရသည် ။

“ ဘာ ဟင်းလဲ ၊ ဒါ သက်ပြင်းချစရာလား ”

မကျီးဒန်က မကျေမချမ်း ငေါက်လိုက်သောကြောင့် ကိုဆေးရိုးမှာ မကျီးဒန်ကို လှည့်ကြည့်မိသည် ။ ခေါင်မိုးမှ ယိုကျလာသော လရောင်ဖြင့် အလို မကျသော မျက်နှာကို မြင်ရ၏ ။

“ ဆွမ်းလည်း မှန်မှန် မလောင်းနိုင် ။ ဥပုသ်လည်း တစ်ဝါတွင်းလုံးမှ နှစ်ရက်လောက် စောင့်နိုင်ပြီး ဘုရားပွဲအတွက် ငွေလေး လေးဆယ်ထည့်ရတာကို သေတော့မယ်အတိုင်းပဲ ။ သေရင် တစ္ဆေဖြစ်မှာ ”

“ ဗျာ ဟုတ်ကဲ့ ။ ခင်ဗျားပဲ နတ်ပြည်ကို သွားပါ ။ နေပါဦးဟ ၊ ဘုရားပွဲ လုပ်တာ ကုသိုလ်ရတယ်လို့ နင့်ကို ဘယ်သူ ပြောသလဲ ”

“ ဟုတ်ကဲ့ ၊ တော်ပဲ သိပါတယ် ပိဋကတ်အိုးကွဲကြီး ”

တကယ်တော့ မကျီးဒန်သည် တေ့တေ့ဆိုင်ဆိုင် အမေးကို ရေလည် လိပ်ပတ်စွာ မဖြေတတ်သောကြောင့် အထေ့ကလေး ဖက်၍ ဖုံးလိုက်ခြင်းသာဖြစ်ပေသည် ။ ဘုရားပွဲ ဆိုသည်မှာ အပျော်အပါးကို အကြောင်းပြု ရောက်ရှိလာသော လူငယ်လူရွယ်များ ဘုရားကို တွေ့မြင် သတိရရှိပြီး ရှိခိုးခြင်း ၊ ကုသိုလ်ရပါစေတော့ ဟူသော မထည်ဝါသည့် အကြောင်းပြချက်ဖြင့် ဖြစ်ပေါ်လာရသည်ဟု ကိုဆေးရိုး ယူဆ၏ ။ သို့ကြောင့်လည်း မလိုလားလှပေ ။ မလိုလားသည့် အပေါ်တွင် ငွေလေးဆယ် ထည့်ရမည် ဆိုပြန်သောအခါ ပို၍ တုန်လှုပ်နေပေသည် ။

“ ဘုရားပွဲအတွက် ငွေလေးဆယ် ထည့်ရုံနဲ့ ပြီးသေးတာ မဟုတ်ဘူး ကျီးဒန် ။ ဆွမ်းဆန်စိမ်း သွားရဦးမယ် ။ ဆွမ်းတော်ကြီးပေါင်းနဲ့ ဆွမ်းလုံးလာတဲ့ လူတွေကို ကမ်းရလှမ်းရဦးမယ် ။ ဆွမ်းလုံးအတွက် တာဝန် တစ်ခု ယူရဦးမယ် ”

ကိုဆေးရိုးမှာ ရှင်းပြရင်းကပင် မောပန်း၍ လာပေ၏ ။

“ တစ်နှစ်မှ တစ်ခါဟာ ၊ လုပ်မှာပေါ့တော် ”

မကျီးဒန်ကတော့ ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် ။

“ အေးပါ လုပ်ပါ ၊ လုပ်လည်း လုပ်ရတော့မှာပါပဲ ။ ဘုရားနဲ့ ဘုန်းကြီးကို လှူတာကတော့ ကုသိုလ်ရမှာ ပါပဲလေ ”

“ ကုသိုလ်ရအောင် လုပ်တာ ရရမှာပေါ့တော်ရဲ့ ”

“ အေး ၊ ဝေယျာဝစ္စအတွက် ထည့်ရတဲ့ ငွေလေးဆယ်ကတော့ ဘာကုသိုလ်မှ ရမှာ မဟုတ်ဘူး ကျီးဒန် ။ ချုံထဲက ဘုရား ဖြစ်ဖြစ် ၊ တန်ဆောင်းထဲက ဘုရား ဖြစ်ဖြစ် ဖယောင်းတိုင် တစ်မတ်ဖိုး ပူဇော်တဲ့ ကုသိုလ်ကမှ ပိုလိမ့်ဦးမယ် ”

“ ဟုတ်တယ် တော်ပဲ သိတယ် ၊ တော်ပဲ တတ်တယ် ”

မကျီးဒန်မှာ ကိုဆေးရိုး ပြောသမျှကို ဘယ်လိုမျှ သည်းခံနားမထောင်နိုင်တော့သဖြင့် အိပ်ရာပေါ်သို့ ဆောင့်အောင့်ပြီး တက်သွားသည် ။ ဆက်လက်၍ အိပ်ရာကို ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း ပုတ်ခါနေလေ၏ ။ ကိုဆေးရိုး အတွက် ဆက်လက် ပြောဆိုနေ၍လည်း အကြောင်းက ထူးတော့မည် မဟုတ်ပေ ။ မထည့်ချင်သော ငွေလေးဆယ် အတွက် တာဝန်ယူ ကတိပေးခဲ့ပြီးပြီ မဟုတ်လား ။

“ အေးလေ ၊ လုပ်မိမှတော့ စိတ်ကောင်းစေတနာ ကောင်းထားဖို့ပဲ ရှိတော့တာပေါ့လေ ”

သို့ကြောင့်လည်း ကိုဆေးရိုးမှာ နောက်တစ်နေ့ မှစပြီး စပါးနှစ်စီးတိုက် ( တင်း ၄ဝ ) ကို ရွာနှင့် မနီး မဝေးရှိ ဆန်စက်သို့ ရောင်းချရန် ပြင်ဆင်ရတော့သည် ။

ငွေရပြန်တော့လည်း မကျီးဒန်၏ အလုပ်တွင် ဝင်ကူရင်း တစ်ဖက်က ထွန်တုံးထွန်တံများကို ပြင်ဆင်ရသည် ။ ထယ်ပေါင်ပြင်ခြင်း ၊ ထွန်သွားသခြင်း ၊ ခုတ်ခြင်းများပါ မကျန် ကြိုတင်လုပ်ကိုင်ကာ ထန်းညှင်းကွင်း စုဆောင်းရင်းကလည်း ထန်းရွက်များ ခုတ်လာကာ မနောလင်ပန်း ရက်လုပ်ရပြန်သည် ။

မနောလင်ပန်း ဆိုသည်မှာ အနိမ့်ဆုံးသော အရာကို အမြင့်ဆုံးသောပစ္စည်းအဖြစ် သိဒ္ဓိတင် ခေါ်ဝေါ်သော ထန်းရွက်လင်ပန်းပင် ဖြစ်ပေ၏ ။ ကိုယ်တိုင် ကိုယ်ကျ လုပ်ကိုင်မိပြန်တော့ ကိုဆေးရိုးမှာ စိတ်ပါ လက်ပါ ဖြစ်လာရချေသည် ။ ကိုဆေးရိုးတို့ လင်မယား မအားမလပ်သလို ရမ်းဘိုကုန်းရွာ တစ်ရွာလုံးမှာ အလုပ်များ နေကြ၏ ။ ချုံတောကို ရှင်းလင်းကြ ၊ ဘုရားကို ထုံးရိုက် ၊ မဏ္ဍပ်ထိုး စသည်ဖြင့် တစ်ခုပြီး တစ်ခု ဆက်တိုက် လုပ်ကိုင်လာကြရာ ဆွမ်းတော်ကြီးတင်ပွဲ စသည့်နေ့ ညနေတိုင်အောင် လုပ်ကိုင် ဆောင်ရွက်စရာများက ပြီးပြတ်ခြင်း မရှိသေးပေ ။

ဒိုးပတ်သံ ၊ အိုးစည်သံ ၊ ဗုံကြီးသံများသည် ဘုရား ငါးဆူဘက်မှ သောသောညံအောင် ထွက်ပေါ်နေသော အချိန်၌ အုန်းမောင်တို့ ကာလသားလူငယ်များမှာ ပူပင်ကြောင့်ကြမှု နည်းပါးစွာဖြင့် ပျော်ကောင်း ပျော်နိုင်ကြမည် ။ ကိုဆေးရိုးတို့ လူကြီးပိုင်းမှာကား ပျော်နိုင်ရန် ဝေးစွ ၊ မျက်လုံးငယ်ထိပ်ကပ်အောင် ပြူးနေကြရ၏ ။

“ တို့ဘက်က ဘာများ ချွတ်ယွင်းသွားမလဲ ”

“ ဘယ်ရွာကများ ငြိုငြင်သွားမလဲ ”

“ ဘယ်ရွာကများ စိတ်ခုသွားမလဲ ” စသော စိုးရိမ်လုံး ၊ အပူလုံးများသည် ဆူပွက်နေသော ဗုံသံတို့နှင့် အပြိုင် ပေါ်ပေါက်နေရကာ ဆွမ်းတော်ကြီး လာရောက် စုပေါင်း လှူဒါန်းသောရွာတွေ တစ်ရွာပြီး တစ်ရွာ ပြန်ကုန်မှ ‘ ဟင်း ’ ချနိုင်ကြသည် ။

သို့သော် ချသော ‘ ဟင်း ’ မှာ ကျွတ်ကျွတ်လွတ် လွတ်ချနိုင်သော ‘ ဟင်း ’ မဟုတ် ။ အဘယ်ကြောင့် ဆိုသော် ယနေ့ညတွင် ဆိုင်းပွဲ ရှိသေးကာ နောက်တစ်နေ့နံနက်တွင် ဆွမ်းလုံးပွဲနှင့် ချက်ပြုတ်စရာတာဝန်များ ကျန်နေသေးသောကြောင့်တည်း ။

ဇာတ်ပွဲ အငြိမ့်ပွဲ ဖြစ်ဖြစ် ၊ ဆိုင်းပွဲပဲ ဖြစ်ဖြစ် တောမှာတော့ လူစည်ကားသည်ချည်းသာ ။ ဇာတ်ပွဲ ဆိုလျှင် မိန်းမနှင့် ယောက်ျား ဆတူ ရှိကာ အငြိမ့်တွင် မိန်းမ ပရိသတ်က ယောက်ျားပရိသတ်၏ ထက်ဝက်မျှသာ ရှိသည် ။ ဆိုင်းပွဲတွင်ကား ယောက်ျားတွေချည်း ဖြစ်တော့၏ ။ ယောက်ျားတွေဟု ဆိုကတည်းက လူတစ်ယောက်သည် ဓားတစ်လက် သို့မဟုတ် တုတ်တစ်ချောင်းပဲ ဖြစ်တော့သည် ။ ဇာတ်နှင့် အငြိမ့် စသည်တို့ သို့လာသော ယောက်ျားပရိသတ်တွင် ခိုက်ရန်ဖြစ်ပွားပါက ဆွဲမည့်လွဲမည့် ဇနီး သို့မဟုတ် နှမ အစ်မ ဒွေးလေး ဒွေးကြီး စသည်တို့ ပါလာနိုင်သေးသော်လည်း ဆိုင်းပွဲတွင်ကား မီးကို ငြိမ်းမည့်သူ ရှားပါးသည် ။

ဆိုင်းပွဲ ဆိုသည်မှာ ဆိုင်းက တီးလိုက် ၊ ဆိုင်းနောက်ထများက ပြက်လုံးထုတ်လိုက်ဖြင့် စခန်းသွားလေ့ ရှိ၏ ။ ဆိုင်းပွဲလာ ပရိသတ် တစ်ရာတွင် ကိုးဆယ့် ကိုးယောက်သည် ဆိုင်းနောက်ထ၏ ပြက်လုံးမှ တစ်ပါး အခြား ဘာမှ နားမလည်ပေ ။ သို့ရာတွင် ထံတျာတေကို ဆိုတီးခိုင်းသူက မရှား ၊ ထူးမခြားနားကို ခုနစ်သံချီဖြင့် တီးပါဟု ဆိုသူက ဆိုဖြင့် အမှုပွေကြ၏ ။

ရွှေပြည်တော်သည် တီးပါဆို၍ ပတ်စာပြင် ထည့်နေစဉ် ကျွန်းကျွန်းပိုင်သ တီးပါ ၊ ချစ်သမျှကို တီးပါ စသည်ဖြင့် တစ်ယောက်တစ်ပေါက် ဆိုလာပြန်သော အခါ ဆိုင်းသမားများနှင့် စကားများလေ့ ရှိ၏ ။ ဆိုင်းမှာ တောသို့ လိုက်လာပြီ ဆိုလျှင် လူများများ ပါအောင် ခေါ်လာလေ့ရှိသဖြင့် မခံနိုင်လျှင် ထကြဲလေ့ရှိသည် ။ သည်ဆိုင်းပွဲတွင်ကား စိန်ခြူးကြာညောင်ကို အိုးစည် တီးပြပါဟု တောင်းဆိုသူလည်း မပေါ်လာ ။ စုံနံ့သာမြိုင်ကို ဗိန်းမောင်းဖြင့် တီးပါဆိုသူလည်း မရှိပေ ။

“ ဟေ့ ငပိန်တဲ့ကွဟေ့ ၊ ငပိန်ကွနော် ”

ရွာသစ်ကြီးရွာမှ ငပိန် တစ်ယောက်သာ လမ်းဌာနမှ ပြုလုပ်ထားသော သစ်သားပေါင်း ကူးတံတားများမှ ဖြုတ်ယူထားသည့် ဇာဝီခေါ် သံကွင်းကြီး တပ်ထားသော တုတ်တစ်ချောင်းဖြင့် ဝင်ရမ်းသူရှိ၏ ။ မည်သူနှင့်မျှ ခွန်းကြီးခွန်းငယ် မများဘဲ လူအုပ်ထဲ တိုးဝင်လာကာ မိမိခေါင်းကို တုတ်ဖြင့် ရိုက်၍ ရိုက်၍ စိတ်ဆိုးနေခြင်းဖြစ်၏ ။ သဲ့ခနဲ အသံကြားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကိုဆေးရိုးတို့မှာ ရောက်ရာနေရာမှ ဆိုင်းပွဲသို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာပြီးသား ဖြစ်သည် ။

“ ဟေ့ ဘယ်သူ့မှ လူမထင်ဘူးကွနော် ”

“ ငပိန် ၊ မင်းက ငါတို့ဘုရားပွဲကို လာဖျက်တာလား ဟုတ်လား ”

ကိုဆေးရိုးမှာ ဒေါသဖြင့် တုန်ယင်နေ၏ ။

“ ခင်ဗျားတို့ ဘုရားပွဲကို ကျုပ်ဖျက်သလား ။ ကျုပ်ဖျက်တယ်လို့ ဘယ်ခွေးက ပြောလဲ ”

“ တယ်လေ ၊ ငါ ”

ငပိန့်ကို ရိုက်မည် ပြင်သူအား တချို့က ဆွဲထားကာ အချို့ကလည်း ငပိန်ကို တောင်းပန်ပြီး ခေါ်ထုတ်သွားကြလေသည် ။ ကိုဆေးရိုးမှာ ရွာထဲသို့ ပြန်ရောက်လာသည့်တိုင်အောင် ဒေါသ မပြေသေးပေ ။

“ တောက် ၊ တစ်ချက်လောက် ဆော်လိုက်ရ ဘယ်လောက်ကောင်းမလဲ ”

အလိုလိုကမှ စိတ်ပန်းလူပန်း ဖြစ်နေရသည့် အထဲတွင် အကြောင်းမဲ့ လာရောက် နှောင့်ယှက်သည် ထင်သောကြောင့် ပို၍ စိတ်တိုနေခြင်းဖြစ်၏ ။ ရင်ထဲတွင် နုံးချည့်နေကာ မျက်လုံးမှာ ကျိန်းစပ်နေပေပြီ ။ အိပ်ရေး ဝအောင် မအိပ်ရသည်မှာ သုံးညတိတိ ရှိခဲ့ပြီ မဟုတ်လား ။ သို့သော်လည်း ကိုဆေးရိုး မှာ အိပ်၍ မရပေ ။

မိမိတို့ အိမ်မှ ဝက်သား တစ်ပိဿာချက် ဟင်းတာဝန် ယူထားသည့် အပြင် ဘုံစုငွေထဲမှ ဝယ်ခြမ်းထားသော ဆွမ်းနှင့် ဟင်းများ စီမံစရာရှိသေးသည် ။ ထို့အပြင် ဘုရားထဲရှိ ဆွမ်းတော်ပွဲများကို ကာလသားတွေ ခိုးစားမည့် အရေးက ပို၍ ကြီးသည် ။ ရွာသစ်ကြီး ၊ သရက်ချင် နှင့် ရုံးပင်ရပ် ၊ ငှက်ပျောတောတို့တွင် လုပ်သော ဆွမ်းတော်ပွဲများနည်းတူ ကြက်ကောင်လုံးကြော် ၊ ဘဲကောင်လုံးကြော် ၊ ကိတ်မုန့် စသည်တို့ ပါဝင်သောကြောင့် နေရီရှိုးမှိုးမှောင်မှောင်ကတည်းက ကာလသားတွေ သွားရည်ကျနေတာ မြင်ထားသဖြင့် စိတ်မချခြင်းက ပို၍ကြီးမားသည် ။

ကိုဆေးရိုး ၊ ကိုပိတ်စ ၊ ဦးထွန်းဝ စသော လူကြီးများမှာ ဘုရားထဲ သွားလိုက် ၊ ရွာထဲ ပြန်လာလိုက်ဖြင့် တစ်မှေးမျှ မစက်ရမီ မိုးစင်စင်လင်းလာခဲ့၏ ။ ကိုဆေးရိုးမှာ ခေါင်းထဲကပါ မူးနောက်နေကာ မျက်လုံးအစုံ ကြိုးစားဖွင့်နေရ၏ ။

“ ကျီးဒန်ရေ ၊ ညည်းဘာသာ ညည်း လာခဲ့ဟေ့ ။ ငါ သွားနှင့်မယ် ”

မကျီးဒန်အား မှာကြားပြီးနောက် ဘုရားထဲသို့ အပြေးအလွှား လာခဲ့ရသည် ။ ဘုန်းတော်ကြီးများနှင့် ဆွမ်းလုံးလာပို့သူများအတွက် ဘာမျှ မခင်းကျင်းရသေးပေ ။ မဏ္ဍပ်ဝန်းကျင်တွင် ညက ဆိုင်းပွဲလာသူများ ချီးမြှင့်သွားသော ကျင်ငယ်နံ့က နံစော်နေ၏ ။

“ ဟဲ့ကောင်လေးတွေ ဟေ့ ဟေ့ ”

ဘုရားရှေ့တွင် ကိုးရိုးကားရား အိပ်နေသော ကာလသားများကို လိုက်လံနှိုးရင်း ကိုဆေးရိုးက ညည်းတွားမိသည် ။

“ အင်း ကုသိုလ်တစ်ပဲ ငရဲတစ်ပိဿာ ကောင်ကလေးတေပါကလားနော် ။ ကဲဟေ့ အုန်းမောင် ဆွမ်းလုံးတေ လာတော့မယ်ဟေ့ ။ ဖျာတေ ခင်းကြစမ်း ။ ဟေ့ ထွန်းကြည် ၊ ကန့်လန့်ကာတေ ၊ ခင်းနှီးတေကော ”

“ ဗျာ ၊ ကျုပ်မသိဘူး ”

ကိုဆေးရိုးမှာ ခေါင်းမီးတောက်သွား၏ ။ ခေါင်းတွင် တောက်သော မီးနှင့် ပြိုင်၍ ဒေါသမီးသည်လည်း ပြိုင်၍ တောက်လာလေ၏ ။

“ မင်းတို့ ဒါလောက်ကလေးမှ မျက်နှာ မလွှဲရဘူးလားကွ ။ ဘုရားပွဲ လုပ်ချင်တော့လည်း မင်းတို့ ။ ပြီးတော့ ဘာတစ်ခုမှ တာဝန် မယူချင်ကြဘူး ”

ကိုဆေးရိုးမှာ စိတ်လိုက်မာန်ပါ ရိုက်ပုတ်ပစ်ရန်ပင် ကြံမိ၏ ။ ပျောက်သွားသော ခင်းနှီးနှင့် ကန့်လန့်ကာများကို ကိုပိတ်စ ရှာဖွေတွေ့ရှိလာသည့်တိုင်အောင် တာဝန်ယူရမှန်း မသိသော ကာလသားတွေကို မကျေနပ်သော စိတ်ကား မပြေ ။ ဒေါသကား ပျောက်မသွားပေ ။ သည်ထဲတွင် ရင်ထဲက လှိုက်ပန်း၍ မျက်လုံးများ ကျိန်းနာနေ၏ ။ ဖိတ်ကြားထားသော ရွာများမှ ဆွမ်းဟင်းများ ရောက်လာလေပြီ ။

ကိုဆေးရိုးမှာ ဧည့်ဝတ်မပျက် ဆီးကြိုဧည့်ခံနေရ သော်လည်း ဖြစ်နိုင်လျှင် နေရာတွင် လှဲအိပ်ပစ်လိုက်ချင်အောင် နုံးခွေနေပေပြီ ။ ဆွမ်းပို့သော ရွာများ စုံလင်သည့် နောက်တွင် လေးထပ်ကျောင်းမှ တစ်ဆင့် ပင့်ဖိတ်ထား၍ လေးထပ်ကျောင်းတွင် စည်းဝေးနေသော သံဃာတော်များကို သွားရောက်ပင့်ကြသည် ။

ကိုဆေးရိုးမှာကား လူအုပ် အစွန်ရှိ မဏ္ဍပ်တိုင်တွင် မှီပြီး ငိုက်နေလေ၏ ။ ငါးပါးသီလခံ ရေစက်ချသည့် အချိန်တွင်လည်း ရှေ့သို့ မကြာခဏ ငိုက်ကျသွားသဖြင့် အားတင်းကာ တောင့်ထားရသည် ။ ရေစက်ချနေပေပြီ ။ ကိုဆေးရိုး မခံနိုင်တော့ပေ ။ လက်နှစ်ဖက် ဖျာပေါ်ချကာ လူက ကျုံ့ကျုံ့ထိုင်လျက် နဖူးကို လက်ပေါ်တင်ပြီး ရေစက်ချသည်ကို ကြည်ညိုဟန်ဖြင့် ခိုးအိပ်တော့သည် ။ ကြာကြာ မအိပ်လိုက်ရပေ ။ “ ဆေးရိုး ဆေးရိုး ” ဟူသော ကိုပိတ်စ၏ ကုတ်နှိုးသံကြောင့် လန့်နိုးလာရ၏ ။ ရင်ထဲမှာ ကတုန်ကယင်ကြီးဖြင့် ငိုချင်သလို ရယ်ချင်သလို ဖြစ်နေသည် ။

“ ထလေကွာ ဆွမ်းလုံးတေ မဲချတော့မယ် ”

မဲချခြင်းမှာ သံဃိကနည်းဖြင့် လှူဒါန်းခြင်းပင် ဖြစ်ပေ၏ ။ ရေစက် မသွန်းမီက မဲချထားပြီးလျှင် ပုဂ္ဂိုလ်စွဲဖြင့် ဝမ်းမြောက်သူ ရှိသလို ပုဂ္ဂိုလ်ကို မကြည်ညိုခြင်းဖြင့် စိတ်နှလုံး မချမ်းမြေ့မှု ရှိနိုင်သောကြောင့် သံဃိကရေစက်ချပြီးမှ ဆွမ်းအဖွဲ့ အရေအတွက်နှင့် သံဃာဦးရေ မျှကာ မဲချ လှူဒါန်းခြင်း ဖြစ်ပေ၏ ။ ကိုဆေးရိုးမှာ မျက်တောင်ကလေး အစင်းသားဖြင့် သံဃာတော်များ ရှေ့သို့ ရောက်လာခဲ့ရ၏ ။ အသင့် ရေးသားထားသော မဲလိပ်ကလေးများကို ဘကြီးဖိုး တစ်ခွက် ၊ ကိုကွန်းစိန် တစ်ခွက် ကွမ်းအစ်ဖုံးတွေထဲတွင် ထည့်၍ ကိုင်ထား ကြသည်ကိုတွေ့ရ၏ ။

“ ရှားတောရွာ ”

ဘကြီးဖိုး နှိုက်ပေးသော မဲလိပ်ကို ကိုပိတ်စက ဖြန့်ဖတ်လိုက်လျှင် အုန်းမောင် က ကိုကွန်းစိန်၏ လက်ထဲမှ မဲလိပ်ကို ဖြန့်ဖတ်လိုက်၏ ။

“ သရက်ချင် မြောက်ကျောင်းဆရာတော် ”

အဓိပ္ပာယ်မှာ ရှားတောရွာမှ လာသော ဆွမ်းပွဲများနှင့် ရမ်းဘိုကုန်းက သီးသန့်လှူဒါန်းသော ပစ္စည်းများကို သရက်ချင်မြောက်ကျောင်းသို့ လှူဒါန်းရန် ဖြစ်ပေ၏ ။

ဆွမ်းပွဲ မနောလင်ပန်း အချိုပွဲများကို လူအုပ်ဘေးရှိ ကျောင်းသားများထံသို့ ကိုဆေးရိုး ပါ သယ်ယူပို့ပေးပြီး ပြန်ဝင်လာစဉ် “ ရမ်းဘိုကုန်း ” ဟူသော အသံနှင့် မရှေးမနှောင်းပင် “ လေးထပ်ကျောင်းဆရာတော် ” ဟူသောအသံ ထွက်ပေါ်လာလေရာ ရွာဆွမ်းလုံး အတွက် ဝက်သားတစ်ပိဿာ တာဝန်ယူထားရသော ကိုဆေးရိုးမှာ မိမိ ရွာက ဆွမ်းလုံးမှာ မိမိဆရာ အရင်းကို လှူရတော့မည်မို့ မျက်လုံးကျိန်းစပ်သောဝေဒနာ တစ်မုဟုတ်ချင်း ပျောက်သွားလေ၏ ။

“ တို့ဆရာကွ ”

မုန့်ရသော ကလေးငယ်လို အားပါးတရ အော်ရင်း ပစ်၍ ခုန်လိုက်ရာ ထိုင်နေသော မိန်းမတစ်ယောက်၏ ခြေထောက်ကို တက်နင်းမိသဖြင့် ငုံ့ကြည့်လိုက်မိ၏ ။ ခြေထောက်ရှင်ကား မကျီးဒန် တည်း ။ ခါတိုင်းဆိုလျှင် အနည်းဆုံး ‘ သေခြင်းဆိုး ’ ဟု ရေရွတ်ဦးမည် ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ မကျီးဒန် သည် ကြည်နူးစွာ မော့ကြည့်နေပေ၏ ။ ရင်ထဲမှ တုန်ယင်သော ဝေဒနာနေရာတွင် ကြည်နူးချမ်းမြသော ဝေဒနာအသစ် ပေါ်ပေါက်လာလေသတည်း ။

▢  ဆင်ဖြူကျွန်းအောင်သိန်း
📖 ကိုဆေးရိုး ပေါင်းချုပ်

မိုးတွေ ရွာနေပြီ ညို ...

❝ မိုးတွေ ရွာနေပြီ ညို ... ❞
          ( မေသန့်နိုင် )

၁ ။

မြစ်ကျိုးအင်းကွေ့ချိုး တောအုပ်လေးဘက်က အဆိုတော် ဦးမြကြီးရဲ့ “ မိုး ” သီချင်းသံကို ကြားလိုက်ရင်ပဲ ညိုထွေး တစ်ယောက် ရင်ခုန်သံတွေတောင် မြန်လာတယ် ။ ဒီ သီချင်းနဲ့ ဒီအသံကို သူ သိပ်မှတ်မိတာပေါ့ ။ သူ သိပ်ချစ်ရတဲ့ “ ကိုမင်းသန့် ” ရဲ့ အသံဆိုတာ ။ သူ့အသံပြာပြာဝါဝါကြီးနဲ့ ဒီ “ မိုး ” သီချင်းကို သူ အမြဲဆိုနေကျ ဖြစ်သလို သူမလည်း ကြိုက်နှစ်သက်တဲ့ သီချင်း ။ ဘယ်သူတွေ ကြိုက်ကြိုက် ၊ မကြိုက်ကြိုက် ကိုမင်းသန့် “ မိုး ” သီချင်း ဆိုတာကိုတော့ နှစ်ခြိုက်တယ် ။ မင်းသန့် နဲ့ ညိုထွေး ချစ်သူ မဖြစ် ခံနိုင်ရိုးလား ။ နှစ်ယောက်စလုံးက ဘကြီး “ ထွန်းမောင် ” ရဲ့ သူရင်းငှားတွေလေ ။ လယ်ပြီး ယာ ၊ ယာပြီးတော့ လယ်နဲ့ လုပ်ခွင် အတူ ၊ စားအတူတွေလေ ။ ဘကြီးထွန်းမောင် အလုပ်ဟူသမျှ “ မင်းသန့် ” က မပါမပြီး ၊ မပြီးဆို မင်းသန့်က ဆွေမျိုးညာတိ မရှိ ။ ဥတစ်လုံး တစ်ကောင်ကြွက်မို့ ငယ်ငယ်လေးတည်းက ဘကြီးထွန်းမောင်ရဲ့မွေးစားသားလို အရိပ်ခိုခဲ့ရသူ ။ ညိုထွေးက အိုကြီးအိုမ အဒေါ်အပျိုကြီးနဲ့ ကြီးပြင်းလူလားမြောက်ခဲ့ရတဲ့သူ ။ အရွယ်လေး ရောက်လာတော့ ပျိုးနုတ် ၊ လယ်စိုက် ၊ ပေါင်းပေါက်လိုက် စတဲ့ တောရပ်ရွာဓလေ့ အလုပ်တွေ လုပ်ရင်း ဘဝကို ရုန်းကန် တည်ဆောက်နေရသူလေ ။ ခုလို မိုးရာသီ လယ်စိုက်ချိန်ဆို သူတို့ချစ်သူနှစ်ဦး တွေ့နေကျ မြစ်ကျိုးအင်းချောင်းနံဘေးက လယ်စောင့်တဲ ခြေတံရှည်လေးဟာ သူတို့နှစ်ဦး မေတ္တာ စတင် သက်ဝင်ရာ ဘူမိနက်သန် ဖြစ်တယ် ။ သူတို့ဘဝရဲ့အစ အချစ်ပန်းတွေ ဆက်လက် ပွင့်လန်းရာ နေရာလေးပဲဖြစ်တယ် ။ ရင်းနှီးရာက စ ချစ်သူတွေဖြစ်လာကြပြီး နှစ်မိုးကျော် သုံးမိုး အရောက်လောက်မှာ တော့ နှုတ်ခမ်းပဲ့ချင်း မီးမှုတ်ခဲ့ကြတယ် ။ လယ်ပိုင်ရှင် ဘကြီးထွန်းမောင်ရဲ့ ကူညီစောင့်ရှောက်မှုနဲ့ အုန်းမှုတ်ခွက်ချင်း ဂဟေဆက်သည့်ပွဲလေးကို လူသိထင်ရှား ပြုလုပ်ခဲ့ကြ ပြီး ပုဆိုးတန်းတင် အကြင်လင်မယားအရာမြောက်ခဲ့ကြတယ် ။

သူတို့နှစ်ဦးရဲ့ အချစ် စတင်ပျိုးထောင်ရာ ခြေတံရှည် လယ်စောင့်တဲလေးမှာ ဘကြီးထွန်းမောင်က နေထိုင်စေတယ် ။ သူတို့ နှစ်ဦးလုံးကလည်း ဒီမြစ်ကျိုးအင်းကွေ့ဘေးလေးနား နေရတာကို နှစ်သက်သဘောကျတယ် ။ လယ်ပိုင်ရှင် ဘကြီးထွန်းမောင် ကလည်း မြစ်ကျိုးအင်း ဖြစ်လာပုံနဲ့ မြစ်ကျိုးအင်းတို့ရဲ့ သဘာဝကို လူတွေရဲ့ဘဝတွေနဲ့ ထင်ဟပ်နှိုင်းယှဉ်ပြီး မကြာခဏ ပြောပြတတ်တယ် ။ မိုးကောင်းချိန် မြစ်ရေကြီးချိန်တွေ ရောက်ရင် မြစ်ကျိုးအင်းထဲမှာ ရေပြည့်ရေလျှံ ပြာလဲ့ကြည်လင်နေတတ်ပြီး ရေငယ်ချိန် မြစ်နဲ့အဆက်ပြတ်ပြီဆို တဖြည်းဖြည်း ခန်းခြောက်လာတတ်တယ် ။ မိုးမရွာလို့ကတော့ နွေရောက်တာနဲ့ ပပ်ကြားအက်တွေသာ မင်းမူနေတော့တယ် ။ ရေပြည့်ချိန်မှာ လယ်ယာစိုက်ပျိုးသူတွေအတွက် အဆင်ပြေကြတယ် ။ အကျိုးဖြစ်ထွန်းစေတဲ့ မြစ်ကျိုးအင်းလေး ဖြစ်တယ် ။ ဒါကြောင့်လည်း သက်မဲ့မြစ်ကျိုးအင်းလေးကို နှစ်သက်မြတ်နိုးကြခြင်းဖြစ်တယ် ။ ခု တစ်အိုးတစ်အိမ် ထူထောင်ချိန်ထိ မြစ်ကျိုးအင်းလေးနဲ့ သူတို့ ဘဝတွေဟာ ဆက်စပ်နေဆဲပဲဖြစ်တယ် ။ ဟိုး ... တောင်ဘက်ဆီက မိုးသားများမှောင်၍ တက်လာပြီ ။ မကြာမီအချိန်တွင်း မိုးရွာတော့မှာ သေချာတယ် ။ “ မိုး ” သီချင်းကြိုက် နှစ်သက်တဲ့ မင်းသန့် တစ်ယောက် မိုးပေါက်လေးတွေ ကျလာစမှာပဲ ခြေတံရှည် လယ်စောင့်တဲပေါ် ရောက်လာခဲ့တယ် ။ မိုးက တဖြည်းဖြည်း ပိုသည်းလာသည် ။ မိုးရဲ့ အအေးဒဏ်ကြောင့်လားမသိ ၊ ညိုထွေး တစ်ယောက် မင်းသန့်ညရင်ခွင်ထဲ တရွေ့ရွေ့ တိုးဝင်လိုက်တယ် ။

••••• ••••• •••••

၂ ။

ရင်ခွင်ထဲ တိုးကပ်ဝင်လာတဲ့ ညိုထွေးကို မင်းသန့် ခပ်တင်းတင်းလေး ပြန်ဖက် ထားလိုက်တယ် ။ ကားပေါ်မှာ လူတွေကျပ် ညပ်နေပေမယ့် အနွေးဓာတ်က မရ ။ တောင်ပေါ်ဒေသနဲ့ မြေပြန့်ဒေသရဲ့ ရာသီဥတု အခြေခံသဘာဝကိုက ကွာခြားနေလေတော့ အအေးဒဏ်ကို မခံနိုင်တာလည်း ပါလိမ့်မယ် ။ ဒီကြားထဲ မိုးကလည်း ခပ်ဖွဲဖွဲကျလာတယ် ။ သူတို့မှာ ပါလာတဲ့ ပလတ်စတစ်လေး ကို လုံနိုင်သမျှလုံအောင် လွှမ်းခြုံလိုက်ကြတယ် ။ ကားသေးသေးလေးမှာ လူက အပြည့်သိပ် ။ ကုန်စည်ဝန်စည်စလွယ်က လည်း မနည်းလှ ။ တိုးလိုးတွဲလောင်းပါ ချိတ် ဆွဲထားလိုက်သေး ။ တောင်ဆင်းတောင်တက်တွေအပြင် ဆိုးလိုက်တဲ့ လမ်းက ချိုင့်ကျင်း ဗွက်ထူနေတယ် ။ ကြမ်းတမ်းခက်ခဲတဲ့ လမ်း ဖြစ်ပေမယ့် ခရီးသွားတွေကတော့ အသွားအလာ အတက်အဆင်း မပြတ် ။ စားဝတ်နေရေး ဘဝရပ်တည်မှုအပြင် စီးပွားလောဘစိတ်တွေကြောင့် အသက်ကို ပဓာနမထားနိုင်ဘဲ ဒီလမ်းခရီးကို သက်စွန့်ဆံဖျား သွားလာလှုပ်ရှားနေကြခြင်းဖြစ်တယ် ။ ဒါကြောင့်လည်း မင်းသန့်နဲ့ ညိုထွေးတို့ ဒီလမ်းခရီးရဲ့ ကားပေါ်မှာ လိုက်ပါလာကြခြင်း ဖြစ်တယ် ။ မကြာမီအချိန်မှာ သားသမီးရလာတော့မယ်ဆို ကိုယ့်ရွာမှာ အိမ်ပိုင်ယာပိုင်လေးနဲ့ အေးအေးချမ်းချမ်းနေနိုင် လုပ်ကိုင်စားသောက် နိုင်အောင်ဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ ငယ်ရွယ်လုပ် နိုင်ကိုင်နိုင်တုန်း နှစ်ဦးသား စိတ်တူကိုယ်တူ သူကောင်း ဖြစ်လိုဖြစ်ငြားနဲ့ တစ်ရွာပြောင်းလာခြင်း ဖြစ်တယ် ။ ဖားကန့်ဘက် တက် အလုပ်လုပ်ပြီး တိုးတက်ကြီးပွားချမ်းသာတယ် ဆိုတဲ့ သူတွေကို ရွာနီးချုပ်စပ်မှာ မြင်ဖူးကြားဖူးနေတော့ မျှော်လင့်ချက်လေးနဲ့ ဘုရင့်နောင် ဖောင်ဖျက်လုပ်ခဲ့ကြခြင်းဖြစ်တယ် ။ တားဆီးပိတ်ပင်သူတွေ ရှိငြားပေမယ့် သူတို့ နားမဝင်နိုင်ခဲ့ကြ ။

“ သူများထက် သာချင်ရင် သူများတွေထက် ပိုပြီး စွန့်စားကြိုးစားရမယ် ။ တစ်နေ့ ကြီးပွားချမ်းသာမှာပါ ညိုထွေးရာ ” လို့ မင်းသန့်ရဲ့ အားမာန်အပြည့်ပါတဲ့ ပြောစကားများဟာ ညိုထွေး အတွက်တော့ အင်အားများပင် ။ မင်းသန့်ရော ညိုထွေးပါ တောသူတောင်သားပီပီ ကျန်းမာကြံ့ခိုင်ကြတယ် ။ အလုပ်ကိုလည်း လုပ်နိုင်သလို လုံ့လဝီရိယလည်း ပြောစရာ မလိုအောင် ကြိုးစားလုပ်တတ်သူများ ဖြစ်ကြတယ် ။ အလုပ်ကြမ်း လုပ်ကိုင်ခြင်းကိုလည်း အလေ့အကျင့် ရှိပြီးသူများ ဖြစ်ကြတယ် ။ မင်းသန့် တွေးတာက ကြီးပွားချမ်းသာမယ့် အလုပ်ကို ဝီရိယလုံ့လ စိုက်ထုတ်လုပ်မှသာ ကြီးပွားချမ်းသာနိုင်မယ် ။ နေ့စားပုတ်ပြတ်အလုပ်မျိုးချည်း လုံ့လစိုက်ထုတ် လုပ်နေလို့ကတော့ “ ဝီရိယလွန် ကျွန်ဖြစ်မယ့် ” ကိန်းမျိုးက လွတ်မယ် မထင်မှန်း တွက်ဆမိတယ် ။ ဒါကြောင့်လည်း စွန့်စွန့်စားစားနဲ့ ထွက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်တယ် ။ တချို့က သွားခါနီး အားမနာတမ်း ပြောလိုက် ဝေဖန်လိုက်ကြသေးတယ် ။ သေချင်တဲ့ကျား တောပြောင်းတာပါကွာတဲ့ ။ ဆုံးမစကားလေးတွေနဲ့ အားပေးကြပါတယ် ။ တချို့ကတော့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့နှစ်ယောက် ဖားကန့် အတက်ကားပေါ်မှာ လိုက်ပါလာကြပါပြီ ။ တောင်ဆင်းတောင်တက် လမ်းဆိုးချက်က တစ်ခါတစ်ခါ ကားက စောင်းသွားလိုက် ၊ ရွံ့ ဗွက်ထဲ တစ်ဖက်ဆွဲသွားလိုက်နဲ့ ။ ချောက်ကမ်းပါးနား ကပ်မောင်းရတဲ့ခါများဆို ညို ထွေး မင်းသန့်ကို ပိုတိုးဖက်ထားတတ်တယ် ။

“ ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ ကိုရယ် ”

ညိုထွေး မင်းသန့်ကို တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောတယ် ။

“ မစိုးရိမ်ပါနဲ့ ညိုရာ ၊ ကားမောင်းတဲ့ သူတွေက သူတို့သွားနေကျ ၊ မောင်းနေကျ တွေပါ ။ သိပ်မကြာခင် ရောက်လောက်တော့မှာပါ ”

မင်းသန့် ညိုထွေးကို နှစ်သိမ့်စကား ပြောလိုက်ရပေမယ့် သူကိုယ်တိုင် စိတ်ထဲမှာတော့ စိုးရိမ်ပူပန်နေမိတာ အမှန်ပါ ။

“ ဒိန်း ....”

“ ဝုန်း ဒုန်း ဒိုင်း ... ”

ပေါက်ကွဲသံ ကြားလိုက်ရတယ် ။ စိုးရိမ်ကြောက်ရွံ့စိတ်ကို ကြာကြာ အချိန်မရလိုက် ။ နက်ရှိုင်းတဲ့ အမှောင်ထဲ ထိုးကျသွားတယ် ။ မှုန်ပျပျအလင်းကို လှမ်းမြင်ရတော့ အမိအရ ဖမ်းဆုပ်လိုက်တယ် ။ ပတ်ဝန်းကျင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေတယ် ။ မိုးစက်များက မျက်နှာကို ပက်ဖျန်းနေဆဲ ဖြစ်တယ် ။ သတိရလို့ မင်းသန့် လျှောက်ကြည့်တယ် ။ သူ့ ခြေထောက်တစ်ဖက်က ထောက်မရ ။ သူ့ဇနီး ညိုထွေးက လူ ၂ ယောက် ၊ ၃ ယောက် ထပ်နေတဲ့ ကြားမှ သွေးများက ရဲလျက် ။ တရွတ်ဆွဲ သွားပြီး သူ့ဇနီးပေါ် ပိနေသော ဒဏ်ရာရသူများကို ရှိသမျှ အားနှင့် ဆွဲဖယ်ချပြီး ရင်ဘတ်ကို ဖိကြည့်မိတယ် ။ အသက် ရှူနေသေးတာ သိရတယ် ။ ပွန်းပဲ့ရှနာများက အတော်များနေပြီး တခြားဒဏ်ရာရသူများ သွေးကြောင့် ညိုထွေး တစ်ကိုယ်လုံး သွေးများ ပေကျံနေတယ် ။ မကြာမီ ညိုထွေး သတိရလာတယ် ။ အခြေအနေက ကူညီ ကယ်တင်မည့်သူများကိုသာ စောင့်မျှော်နေရရုံမှ တစ်ပါး အခြား မရှိတော့ ။ ဘဝရှေ့ရေးလေး တိုးတက်အောင်မြင်ကြီးပွားချင်တဲ့ ဆန္ဒနဲ့ စွန့်စားထွက်မိလာမှ ကံတရားက မျက်နှာသာ မပေး ။ ကံဆိုးမသွားရာ မိုးလိုက်လို့ ရွာ ဆိုတာလို ဖြစ်နေပါတော့တယ် ။

••••• ••••• •••••

၃ ။

သူတို့လင်မယား နှစ်ယောက် တိုးတက် ကြီးပွားချမ်းသာချင်စိတ်နဲ့ ဖားကန့်ကို စွန့် စားတက်လာကြတယ် ။ ကြားဖူးနားဝ စကားတွေနဲ့ လေထဲတိုက်အိမ်ဆောက်ပြီး ဖားကန့် ကို ရောက်ခဲ့ကြတယ် ။ တကယ် လက်တွေ့ ဘဝမှာတော့ ငွေရင်းငွေနှီးနဲ့ မလုပ်နိုင်ဘဲ ခန္ဓာကိုယ် လုပ်အားနဲ့ရင်း လုပ်ကိုင်ရသူတွေ အဖို့ မှော်ထဲလို့ အောက်ပိုင်းက လူတွေ ခေါ်တဲ့ အရပ်ဟာ ဆင်းရဲသား အောက်ခြေ လူတန်းစားတွေအတွက် လုံခြုံစိတ်ချရမှု မရှိတဲ့ နေရာဖြစ်တယ် ။ ဒါ့ပြင် အလွယ်တကူ အသက်ဆုံးရှုံးနိုင်တဲ့ နေရာဆိုတာ သူတို့ လင်မယားနှစ်ယောက် လက်တွေ့ကျကျ သိလိုက်ရပြီ ။ စားရေးအပြင် နေရေးထိုင်ရေးဟာ ပိုခက်ခဲမှန်းလည်း သိခဲ့တယ် ။ နေဖို့ အဆင်ပြေရေးအတွက် လခကို အဓိက မထားဘဲ သူဌေးလောပန်းတစ်ယောက်ရဲ့ အိမ်မှာ ညိုထွေးက ချက်ပြုတ် ၊ အဝတ်လျှော် ၊ အိမ်အကူအဖြစ် တောင်းပန်ပြီး လုပ်ရတယ် ။ သူတို့ နေဖို့ ခြံဝင်းကြီး နောက်ဖေးထောင့် ကျကျနေရာမှာ သီးသန့်နေရာလေး ပေးပြီး တစ်ဖက်ယပ် သွပ်မိုး ၊ ထရံကာအိမ်လေးနဲ့ နေရေးအတွက် အဆင်ပြေစေခဲ့တယ် ။ ကိုမင်းသန့် ကတော့ ကြုံရာကျပန်း အလုပ်ထက် အဓိက အာရုံထားလုပ်တာက ရေမဆေးကျောက် ရှာခြင်းသာဖြစ်တယ် ။ ဒီအလုပ်က မှော်တကာ သွားရတယ် ။ သူတို့ နေတာ ဖားကန့်မြို့မှာ ဖြစ်လို့ ခင်ရာမင်ရာ အပေါင်းအသင်းမိတ်ဆွေများနဲ့ အဆင်ပြေရာ မှော် ဘက်ဆီ သွားရှာရတယ် ။ လုံးခင်း ၊ တောမှော် ၊ မှော်ဆီဗာ စတဲ့ မှော်တွေက အများသား ။ မင်းသန့်က သူနဲ့ ပေါင်းသင်းရာ မိတ်ဆွေ သူငယ်ချင်းများ အခြေချနေထိုင်ရာနဲ့ နီးတဲ့ လုပ်ကွက်တွေက စွန့်ပစ်မြေစာပုံမှာ ကျောက်ရှာတဲ့ အလုပ်ကို လုပ်တယ် ။ သူငယ်ချင်းတဲတွေမှာ တည်းခိုနေထိုင်ပြီး ရက်ပတ်နဲ့ ဇနီးဖြစ်သူ ညိုထွေးဆီ ပြန်လာလေ့ရှိတယ် ။ ကြီးပွားချမ်းသာချင်စိတ် လောဘကြောင့်သာ ရေမဆေးကျောက် ရှာခြင်းအလုပ်ကို လုပ်ခြင်းဖြစ်တယ် ။ တကယ်က အသက်အန္တရာယ် အလွန်နီးသလို ၊ နေ့စဉ် ဝင်ငွေရသော အလုပ်လည်း မဟုတ်ဘူး ။ “ လူဆိုတာ မျှော်လင့်ချက်နဲ့ အသက်ရှင်သန်နေတာ ” ဆိုတဲ့ စကားအတိုင်း သိန်းဆယ်ချီ ရာချီတန်တဲ့ ကျောက်များ တွေ့လိုက်ရင်တော့ ဘဝတစ်ဆစ်ချိုး ပြောင်းလဲ ကြီးပွားနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေနဲ့ အသက်ကို ပဓာနမထားဘဲ စွန့်စား ရှာဖွေနေကြတယ် ။ တကယ်တော့ ရေမဆေးကျောက် ရှာသူတွေရဲ့ ဘဝဟာ သေမင်း တံခါးဝမှာ လမ်းလျှောက်နေကြသူများသာ ဖြစ်တယ် ။ သူဌေးသူကြွယ် မဖြစ်တောင် ကိုယ့်ရပ်ရွာမှာ အိမ်ပိုင် လယ်ပိုင် ယာပိုင်လေးနှင့် မိသားစုဘဝကို အေးချမ်းစွာ လုပ်ကိုင်စားသောက်နိုင်တဲ့ ဘဝလေးတစ်ခု တည်ဆောက်ချင်တဲ့ စိတ်နဲ့ စွန့်စားလာခဲ့ရတာပါ ။ အခု ညိုထွေး ကိုယ်ဝန် အတော် ရင့်မာလာချိန်ထိ ဟုတ်လောက်အောင် ငွေကြေး မစုဆောင်းနိုင်သေး ။ မကြာတော့တဲ့ အချိန်မှာ မိသားစုတစ်ယောက် တိုးလာဦးတော့မှာမို့ မင်းသန့် အလုပ်ကို ပိုဂရုစိုက် လုပ်နေတယ် ။ သူများတွေထက် ဝီရိယပို ကြိုးစားနေတယ် ။ ညိုထွေးဆီ ပြန်မလာတာတောင် ရက်တစ်ပတ်ကျော်သွားပြီ ဖြစ်တယ် ။ ညိုထွေး သူ့ယောက်ျားကို မျှော်မိတယ် ။ ကိုယ်ဝန်ရင့်လာသည်နှင့်အမျှ သူမ အရင်ကလောက် အလုပ်ကို မလုပ်နိုင်တော့ ။ နည်းနည်းပင်ပန်းတာနဲ့ မောပန်းနေတတ်တယ် ။ နဂိုက ညိုတဲ့အသားအရေက ပိုပြီး မွဲခြောက်ခြောက်ဖြစ်လာပြီး ပိန်လာတယ် ။ အာဟာရပြည့်ဝစွာ မစားနိုင်သလို သူများ ကိုယ်ဝန်ဆောင်သည်တွေလို အားဆေးတို့ ဘာတို့ဆိုတာ ဝေလာဝေး ။

ဖားကန့်ရဲ မိုးဟာ ဆိုင်းမဆင့် ဗုံမဆင့် သဲသဲမဲမဲပင် ရွာနေတယ် ။ မိုးသည်းသည်းထဲမှာ ခပ်ပြင်းပြင်းလေး တိုက်ခတ်လာတဲ့ လေ နှင့်အတူ ကိုမင်းသန့်ရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် သူငယ်ချင်း ကိုထွန်းနိုင် ညိုထွေးထိုင်နေရာ တစ်ဖက်ယပ်တဲလေးထဲ ရောက်လာတယ် ။

“ စိတ်ခိုင်ခိုင်ထား ညိုထွေးရေ ။ မင်းသန့်တော့ နေ့လယ်ပိုင်းလောက်က မြေစာပုံပြို ပြီး ပိတဲ့ထဲ ပါသွားပြီ ။ ဟိုကောင် ထွန်းမြနဲ့ မောင်စိုးရောပဲ ။ လူအားနဲ့ ဖော်မရသေးလို့ စက်ကြီးမောင်းသမားတွေ အကူအညီ တောင်းထားခဲ့ပြီး နင့်ဆီကို တောက်လျှောက် လာအကြောင်းကြားတာပဲ ညိုထွေး ”

ညိုထွေး ကိုထွန်းနိုင် ပြောစကားများကို မကြားတစ်ချက် ကြားတစ်ချက်နဲ့ မူးမိုက်လာတဲ့ ခေါင်းကို သတိထားရင်း နားထောင်နေရတယ် ။

မိုးဟာ အငြိုးမဲ့ ရွာနေသလို ငြိမ်သက်နေတဲ့ ပင်လယ်ပြင်တောင် မုန်တိုင်းကြောင့် လှိုင်းတို့ ထန်ချေပြီ ။ ရွှေတောင်ကြီး ပြိုခြင်း မဟုတ်ပေမယ့် တစ်ဦးတည်းသော မှီခို အားထားရာ ချပ်ခင်မြတ်နိုးတန်ဖိုးထားရတဲ့ ယောက်ျားကို လျှပ်တစ်ပြက် အခြေအနေမှာ လက်လွတ်ဆုံးရှုံးလိုက်ရပြီဖြစ်တဲ့ ညိုထွေး ၊ တောတောင် အထပ်ထပ်ကြားက ဒီလို နယ်မြေဒေသမှာ ကိုယ်ဝန်အရင့်အမာနဲ့ တစ်ကောင်ကြွက်ဖြစ်သွားရတဲ့ မိန်းမသား တစ်ယောက်ရဲ့ ခံစားချက်ကို စကားလုံးနဲ့ ဖော်ပြရလျှင် ပြည့်စုံမှာမဟုတ် ။

မင်းသန့် ဆုံးပြီး တစ်လအတွင်းမှာပင် ညိုထွေးရဲ့ ကျန်းမာရေးအခြေအနေက စိတ်ထောင်း ကိုယ်ကြေဖြစ်လာတယ် ။ တစ်လ ပြည့် ဆွမ်လေး ကပ်ပြီးတာနဲ့ ရွာပြန်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီး ပြန်ဖို့ ခတ်ကွင်းပြင်ရတော့တယ် ။ လောကဓံတရားဟာ အကြင်နာမဲ့စွာ ထုထောင်းရက်လှတယ်ဟု ညိုထွေး ခံစားရတယ် ။

“ တစ်ခါတစ်ရံ ဒုက္ခတို့သည် အဖော် အပေါင်းနှင့် လာတတ်သည် ” ဟူသော စကား ညိုထွေး ကြားဖူးတယ် ။ ယခု ဒီစကားဟာ သူ့အတွက်များ ဖြစ်နေရော့သလား ” လို့ စဉ်းစားမိတယ် ။ အတွေးတွေနဲ့ ချာလပတ် လည်ပြီး စိတ်နဲ့ ကိုယ်နဲ့ မကပ်သလို ဖြစ်နေတယ် ။ သတိရသလိုလို မရသလိုလိုနဲ့ စိတ် ပျံ့လွင့်နေတော့တယ် ။

••••• ••••• •••••

၄ ။

ညိုထွေး အသိစိတ်တွေ ကပ်ပြီး သတိ ကောင်းကောင်းရလာတော့ ဆေးရုံခုတင်ပေါ် ပက်လက်အနေအထား ဖြစ်နေပါပြီ ။ ခဏအကြာမှာ ဂျူတီကုတ်အဖြူလေး ဝတ်ထားတဲ့ ဆရာဝန်လေးနဲ့ သူနာပြုဆရာမလေး နှစ်ယောက် သူမ အနားရောက်လာတယ် ။

“ ခင်ဗျားနာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ ”

“ မညိုထွေးပါ ဆရာ ”

“ မညိုထွေး ဆေးရုံကို ဘယ်လိုရောက်လာတယ်ဆိုတာ မှတ်မိလား ၊ သတိရရဲ့လား ”

“ မသိတော့ပါဘူး ဆရာလေး ။ ရထားပေါ်မှာ ဆိုတာပဲ သတိရတော့တယ် ရှင့် ”

“ ခင်ဗျားမွေးဖွားခါနီး အခြေအနေနဲ့ ရထားပေါ်မှာ သတိလက်လွတ်ဖြစ်နေတာ ။ ဒီမြို့က ဘူတာအရောက်မှာ ခရီးသည်တွေရဲ့ အကူအညီနဲ့ မြို့ခံ ပရဟိတအဖွဲ့တွေက ခင်ဗျားကို ဆေးရုံတင်ပေးခဲ့ကြတာပဲ ။ ခင်ဗျား အတွက် လိုအပ်တဲ့ သွေးတို့ ၊ ဆေးတို့ကိုလည်း ပရဟိတအသင်းဖွဲ့တွေက လှူဒါန်းကြလို့ အဆင်ပြေသွားတယ် ။ ဘာမှ စိတ်မပူနဲ့တော့ သက်သက်သာသာ အနားယူနေပါ ”

“ ဆရာ ၊ ကျွန်မ ကလေးလေးကရောဟင် ... အသက်ရှင်ရဲ့လား ဘယ်လိုများ ”

ဆရာဝန်လေးက သူမစကားမဆုံးခင် လက်ကာပြရင်း “ ကျွန်တော် အားလုံး ပြောပြ ရှင်းပြမှာပါဗျာ ” လို့ ပြောလိုက်မှ ညိုထွေးမျက်နှာ စိုးရိမ်ပူပန်စိတ်တွေ လျော့ ကျသွားတယ် ။

“ ခင်ဗျားအတွက် အားဖြစ်စေမယ့် သားယောက်ျားလေးကို အင်္ဂါစုံလင်စွာနဲ့ မွေးဖွားခဲ့ပါတယ် မညိုထွေး ။ ခဏနေရင် ကလေးကို ဆရာမလေးတွေ ခေါ်လာပြီး ပေးတွေ့ပေးပါလိမ့်မယ် ။ ခုလောလောဆယ် အခြေအနေအရ ကလေးကို ခင်ဗျား နို့တိုက်လို့ မရသေးဘူးနော် ”

“ ကျေးဇူးတင်လိုက်တာ ဆရာလေးရယ် ရှိခိုးပါတယ် ”

ညိုထွေး ဆရာဝန်လေးကို ပြောလည်းပြော လက်အုပ်လေးလည်း ချီပြီး နဖူးပေါ်လက်တင် ကန်တော့တယ် ။ သားလေးကို နို့တိုက်ခွင့် မပြုတာကို စိတ်ထဲမှာ မကြိုက်ပေမယ့် အင်အားချည့်နဲ့ပြီး ခွဲစိတ်ပြီးစမို့ လိုအပ်လို့ ဆရာဝန်လေးက ခွင့်မပြုတာနေမှာပါလို့ပဲ ညိုထွေး ဖြေတွေးတယ် ။ ဆရာဝန်လေး တခြားလူနာတွေဆီ သွားဖို့ လှည့်ထွက်သွားပြီးမှ ညိုထွေးဆီ ပြန်လှည့်ပြီး ...

“ မညိုထွေး ကျွန်တော့်ကို တကယ် ကျေးဇူးတင်လား ”

“ တင်တာပေါ့ ဆရာလေးရယ် ။ ကျွန်မ အသက်ရော သားလေးအသက်ပါ ကယ်တင် ပေးခဲ့တာပဲလေ ”

“ အဲဒါဆို ကျွန်တော့်ပြောစကား နားထောင်လိုက်နာနော် ”

“ ဟုတ်ကဲ့ပါရှင့် ”

“ ပထမအချက်က ကလေးကို ခင်ဗျား နို့မတိုက်ရသေးဘူးနော် ”

“ ဒုတိယအချက် ခင်ဗျားလမ်းလျှောက်လို့ အဆင်ပြေတဲ့အခါကျရင် ဆေးလူမှု ဌာနက တာဝန်ရှိဆရာ ၊ ဆရာမတွေနဲ့ သွားတွေ့ရမယ်နော် ။ ဒီက ဆရာမလေးတစ်ယောက် လိုက်ပို့ပေးပါလိမ့်မယ် ”

“ ဟုတ်ကဲ့ပါရှင့် ”

သားလေး မွေးတာသာ ကိုမင်းသန့်  ရှိလို့ သိရင် ဘယ်လောက်များ ဝမ်းသာလိုက် မလဲလို့ ညိုထွေး တွေးမိတယ် ။ ယောက်ျား ဖြစ်သူကိုလည်း သတိရလိုက်တယ် ။ “ လူ့ ဘဝဆိုတာ မဖြောင့်တန်းဘူး ။ မြစ်တွေလိုပဲ ကောက်ကွေ့နေတတ်တယ် ” ဆိုတဲ့ ဘကြီးထွန်းမောင်စကားကို ပြန်ကြားယောင်နေမိ တယ် ။ ဒုက္ခတိုသည် တကယ်ပင် “ အဖော် အပေါင်းနှင့် လာတတ်သည် ” ဆိုတဲ့စကားကိုတော့ သူမကိုယ်တိုင် ကြုံနေရရပြီ ။

••••• ••••• •••••

၅ ။

“ ရှင် ... ဆရာမကြီး ”

ဆေးလူမှုဌာန ဆရာမကြီး စားပွဲရှေ့မှာ ထိုင်နေတဲ့ ညိုထွေး ။ “ ရှင် ” ဆိုတဲ့ အံ့ဩ ထိတ်လန့်စွာ ရေရွတ်သံအဆုံးမှာ မူးမိုက်မေ့လဲမသွားအောင် စားပွဲစွန်းကို လက်နဲ့ ထိန်းကိုင်ထားလိုက်ရတယ် ။ လူပြောသူပြော အရပ်ပြော စကားတွေနဲ့ HIV , AIDS ရောဂါ အကြောင်း သူ ကြားဖူးနားဝ ရှိပြီးသား ။ ဒီရောဂါ စွဲပြီး ဖြစ်ပြီဆို သေမိန့်ကျပြီးသား လူလို ခံစားကြရပြီး လူရုပ်ပင် မပေါ်ကြ ။ လူတွေကလည်း လူရာသွင်းပြီး မဆက်ဆံကြတော့ ။ ဘယ်သူကမှ ပတ်သက်ဆက်ဆံမှု မပြုချင်ကြတာ သူမ ကြားဖူးနားဝရှိတယ် ။ ဒီရောဂါပိုးဟာ သူမထံ ဘယ်လို ရောက်လာသလဲ ။ ဘယ်လို ကူးစက်လာသလဲ ။ သူမ စဉ်းစားလို့ မရပေ ။ တောသူတောင်သားပီပီ လိင်မှုကိစ္စ သူမ မရှုပ်ခဲ့ ၊ မူးယစ်ဆေး ဘာညာဆိုတာ ဘာမှတောင် မသိတတ် ၊ ဘယ်လိုက ဘယ်လိုများ ဒီရောဂါပိုးက သူမ ကိုယ်ထဲ ရောက်လာပါလိမ့်လို့ စဉ်းစားတယ် ။ စဉ်းစားမရ ။

ဆရာမကြီးရဲ့ ရှင်းပြ ပြောပြသံက နားထဲ ပြန်ရောက်လာတယ် ။

“ မညိုထွေးမှာ HIV ရောဂါပိုးရှိနေပြီ ဆိုတာ ခုသိထားတော့နော် ”

“ ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာမကြီးရှင့် ”

“ HIV ဗိုင်းရပ်ပိုးဟာ ခုခံအားဆဲလ်တွေကို ဖျက်ဆီးပြီး ခုခံအားဆဲလ်များရဲ့ လုပ်ငန်းဆောင်တာကို ပျက်စီးစေတဲ့ ပိုးပါ ။ လူတွေက ကုသလို့ မပျောက်ကင်းနိုင်ဘူး ဆိုတဲ့ စိတ်အစွဲနဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေ ကျတတ်ကြ ၊ ရောဂါပိုး ရှိသူကို ခွဲခြားဆက်ဆံကြတာတွေ ရှိကြပါတယ် ။ ခေတ်မီကုထုံးတွေ ရှိနေပါပြီ ။ ခေတ်မီကုထုံးဖြစ်တဲ့ ( Antiretroviral Therapy ) ART ကုထုံးနဲ့ စနစ်တကျ ကုသမှု ခံယူပြီး ကောင်းမွန်စွာနေရင် တခြား သာမန်လူတွေလို သက်တမ်းစေ့နေနိုင်ပါတယ် ။ ဘာမှ စိုးရိမ်ကြောက်လန့် မသွားနဲ့ နော် ”

“ ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာမကြီးရှင့် ။ ကျွန်မ စဉ်းစားမရတာက ဒီရောဂါပိုးက ကျွန်မခန္ဓာ ကိုယ်မှာ ဘယ်လိုများ ကူးစက်လာသလဲ ဆိုတာပါပဲရှင် ”

ညိုထွေး စိတ်ထဲ မရှင်းမလင်းဖြစ် ၊ စဉ်းစားမရတဲ့ အကြောင်းကို ဆရာမကြီးကို မေးမိတယ် ။

“ ကူးစက်နိုင်တာတွေ ကျွန်မ ပြောပြပါမယ် ။ ဗဟုသုတရအောင် မှတ်ထားနော် ။ HIV ပိုးပါတဲ့ သွေး ၊ နို့ရည် ၊ သုက်ရည်နဲ့ အမျိုးသမီးမိန်းမကိုယ်က ထွက်တဲ့ အရည်များကြောင့် ကူးစက်ခံရနိုင်ပါတယ် ”

“ ကျွန်မ ကားမှောက်တုန်းက တခြား ဒဏ်ရာရသူတွေရဲ့ သွေးတွေနဲ့တော့ ရောယှက်ပေပွခဲ့ဖူးပါတယ် ။ ကျွန်မ ဒဏ်ရာတွေထဲ အဲဒီ တခြားသူတွေရဲ့ သွေးတွေက တစ်ဆင့် ကူးစက်နိုင်တာပေါ့နော် ဆရာမကြီး ”

“ အင်း ... အဲသလိုလည်း ကူးစက်နိုင်ပါတယ် ”

“ နောက်ပြီး ကျွန်မသားလေးကိုလည်း ကျွန်မ နို့တိုက်လို့ မရတော့ဘူးပေါ့နော် ”

“ ဟုတ်ပါတယ် မညိုထွေး ”

“ သားလေးမှာရော ဒီရောဂါပိုး ပါလာနိုင်လားဟင် ”

“ ကလေးကို ၃ လ တစ်ကြိမ် သွေးစစ် ပေးနေရပါမယ် ။ ၂ နှစ်သားလောက်ထိပေါ့ ။ အဲဒီအချိန်ထိ ပိုးမတွေ့ရရင် ကလေးမှာ HIV ပိုး မရှိဘူးလို့ ပြောလို့ရပါပြီ ။ ခုလောလော ဆယ်တော့ ရှိ မရှိ အတတ် မပြောနိုင်သေးပါဘူး ”

“ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သားလေးမှာ ရောဂါ ပါမလာပါစေနဲ့ ” လို့သာ ညိုထွေး ဆုတောင်းနေမိတယ် ။ သားလေးရဲ့မျက်နှာ မြင်ခွင့်ရချိန်က ပီတိနဲ့ ပြုံးခဲ့တဲ့ မျက်နှာဟာ ခဏတာ ပွင့်လန်းပြီး နေပူမိလို့ ညှိုးနွမ်းသွားရတဲ့ ပန်းပွင့်လေးတစ်ပွင့်ပမာ ၊ ခုတော့ မလန်းဆန်းတော့ ။ အားပေးစကားတွေ နားမှာ ကြားခဲ့ရပေမယ့် စိတ်ထဲမှာ မရွှင်ပျတော့ပေ ။ လူတွေက အသိပညာ အတတ်ပညာ တွေ ဘယ်လောက်သိတတ်နေနေ AIDS ရောဂါဝေဒနာရှင် ဆိုတာနဲ့ ထိတွေ့ဆက်ဆံ မပြောဆိုချင်ကြတော့ ။ လူရာ မသွင်းချင်ကြ ။ အပစ်ပယ်ခံ လူသားတစ်ယောက်ဘဝကို နေ့ချင်းညချင်း ရောက်သွားကြရတာ ညိုထွေး ကြားဖူးနားဝ ရှိပါတယ် ။ သူ ရွာ ပြန်သွားလို့ကတော့ ဘယ်သူကမှ ပြောဆို ဆက်ဆံ ဆေးဖော်ကြောဖက် လုပ်ကြတော့မှာ မဟုတ် ၊ သားလေးကိုပါ AIDS ရောဂါသည် သားဆိုပြီး လူရာသွင်းကြတော့မှာ မဟုတ်တော့ဘူးဆိုတာ တွေးမိတယ် ။ အပစ်ပယ်ခံဘဝနဲ့ သားလေးကို လူလား မမြောက်စေလိုပါ ။ ကိုယ့်ဘဝထက် သားလေးရဲ့ ဘဝ ရှေ့ရေးကို သူမ ထည့်စဉ်းစားနေရပြီ ။ ရွာ အကြောင်း ပြန်တွေးတော့ သူတို့ ဘဝလေး စတင်တည်ဆောက်ရာ လယ်စောင့်တဲလေးနဲ့ မြစ်ကျိုးအင်းလေးကို ပြန်လည်တမ်းတ သတိရနေမိတယ် ။ ခုလိုချိန်ဆို မြစ်ကျိုးအင်းလေးထဲမှာ မိုးရေတွေနဲ့ ပြည့်လျှံနေ လောက်ပြီလို့ တွေးမိလိုက်ပါတော့တယ် ။

••••• ••••• •••••

၆ ။

မိုးနဲ့ အကျိုးပေးတဲ့ ညိုထွေးတစ်ယောက် မိုးသည်းသည်းထဲမှာပဲ တောင်ပေါ် မြို့လေးတစ်မြို့ရဲ့ HIV , AIDS လူနာတွေကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးတဲ့ ( ____ ရင်ခွင် ) ဂေဟာကို ဆရာဝန်လေးရဲ့ ဆက်သွယ်ပေးမှု ၊ ကူညီမှုနဲ့ ရောက်ခဲ့ရတယ် ။ ဂေဟာကို တာဝန်ယူ စောင့်ရှောက်ပေးနေသူ ဆရာမလေး အမည်က နန်းစုလှိုင် တဲ့ ။ သူမထက် အသက် နည်းနည်းလောက်တော့ ကြီးမယ့်ပုံပါ ။ ဆရာမလေးက သဘောလည်း ကောင်း ၊ စေတနာလည်း ကောင်းတယ် ။ သူမအတွက် ( ART ) ဆေး ရရှိဖို့ ကူးစက်ရောဂါဌာနတွေမှာ ကိုယ်တိုင် လိုက်လံဆောင်ရွက်ပေးသလို သားလေးကိုလည်း သူ့သားလေးတစ်ဦးပမာ ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးတယ် ။ သူမ အတွက်တော့ သားရွှေအိုး ထမ်းလာတာ မြင်ရတဲ့ အဖြစ်မို့ ကျေနပ်နေမိတယ် ။ ဆရာမလေး အပေါ်မှာလည်း ချစ်ခင်ယုံကြည် အားကိုးမိပါတယ် ။ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ ဆရာမလေးနဲ့ သားလေးရဲ့ သံယောဇဉ်အမျှင်တန်း ကိုပါ မြင်တွေ့ရတော့ သူမ ကျေနပ်တယ် ။ သားလေးကို ဆရာမလေးထံ ဖြစ်နိုင်ရင် အပြီးအပိုင် အပ်ထားခဲ့ချင်တယ် ။ ဒါကြောင့်လည်း သားလေးရဲ့နာမည်ကို လှိုင်မင်းသန့် လို့ သူမ ပေးထားခဲ့တယ် ။ သားလေး ရှေ့ရေး သာယာလှပတင့်တယ်စေချင်တဲ့ ဆန္ဒ သူ့မှာ ရှိတယ် ။ မိခင်တစ်ယောက်ရဲ့ မေတ္တာဟာ ဘယ်အရာနဲ့မှ နှိုင်းမရဘူးဆိုတာ မိခင် ဖြစ်လာတဲ့ သူမ သိနေတယ် ။ သူ့လို ရောဂါသည်ရဲ့သားဘဝနဲ့ လူ့လောကမှာ သားကို မျက်နှာ မငယ်စေချင်သလို ၊ သားကို လူရာဝင် ပညာတတ်တစ်ယောက် ဖြစ်စေချင်တဲ့ ဆန္ဒ သူမမှာ ရှိတယ် ။ ညိုထွေး သူမ ဘဝ ၊ သူမ ရောဂါ အခြေအနေကို သိတယ် ။ ဒါကြောင့်လည်း ဆရာမလေးနှင့် စကားပြော ဖြစ်တိုင်း သားလေးကို စောင့်ရှောက်ပေးဖို့ တဖွဖွ ပြောဖြစ်တယ် ။

မိုးတွေ သဲသဲမဲမဲ ရွာပြီဆိုတိုင်း သူမတို့ ဘဝ စတင်ခဲ့ရာ လယ်စောင့်တဲလေးနဲ့ မြစ်ကျိုးအင်းလေးအကြောင်းကို မကြာခဏ ပြောပြရတာ မမောနိုင် ၊ မပန်းနိုင် ၊ သူ့ ယောက်ျားကို သတိရလို့ သူတို့ဘဝအကြောင်း ပြန်ပြောလည်း မြစ်ကျိုးအင်းလေးအကြောင်း ပါသလို သူ့သားလေးဟာ မြစ်ကျိုးအင်းဘဝနဲ့ တူနေလို့ပါ ဆရာမလို့ သူမ ပြောပြတတ်တယ် ။

လူ့ဘဝဟာ မြစ်များသဖွယ် ကောက်ကွေ့တတ်တယ်ဆိုတာဟာ သဘာဝကျတယ် ဆိုရပေမယ့် သဘာဝသည်ပင် တစ်ခါတစ်ရံ ပြောင်းလဲ ဖောက်ပြန်နေတတ်တော့ ချိန်ခါမဟုတ် မိုးရွာလာတတ်ပြန်တယ် ။ ယခုလည်း မိုးသားများ မည်းမှောင်လိပ်တက်လာ တယ် ။

ညိုထွေးရဲ့ နောက်ကြောင်းပြန် ဇာတ်လမ်းတွေ အပ်ကြောင်းထပ် ပြန်ပြောဦးတော့မယ် ထင်တယ် ။ မိုးရွာခြင်းနဲ့ သူမဘဝ အဆက်အစပ်များစွာ ရှိနေတတ်သည်လေ ။

••••• ••••• •••••

၇ ။

အချိန်ခါမဟုတ် မနက်စောပိုင်းမှာပဲ အနောက်တောင်ဘက်ဆီက လိပ်တက်လာတဲ့ မိုးသားမည်းမည်းတွေ မြင်တော့ မကြာခင် မိုးရွာတော့မယ် ။ ဒါကြောင့် ဆေးရုံကို ဂျူတီဝင်သွားရတော့မယ့် သားဆရာဝန်လေးကို လှမ်းအော်ပြောလိုက်တယ် ။

“ သား လှိုင်မင်းသန့်ရေ - မိုးကာအင်္ကျီ ဝတ်သွားနော် ။ မကြာခင် မိုးရွာလိမ့်မယ် ထင်တယ် ”

“ ဟုတ်ကဲ့ မေမေ “

ဒေါ်နန်းစုလှိုင်ဟာ ဆိုင်ကယ် မောင်း ထွက်သွားတဲ့ သားလေး လှိုင်မင်းသန့် ကို ကြည့်ရင်း မိုးတွေ ရွာတိုင်း သူ့အကြောင်းလေးတွေ ပြောပြတတ်တဲ့ ညိုထွေးကို သတိရလာတယ် ။ မြစ်ကျိုးအင်းနဲ့တူတဲ့ သားလေးလို့ ညိုထွေး ပြောတတ်တဲ့ သားလေးဘဝဟာ ( ____ ဂေဟာ ) ရဲ့ မေတ္တာမိုးတွေ နဲ့ ပြည့်လျှံစိုပြည်လို့ နေပြီဆိုတာ တမလွန်က ညိုထွေးကို သိစေချင်လိုက်တာ ။ မြန်မာ ပြည် တစ်နံတစ်လျားက မြစ်ကျိုးအင်းလေးတွေ အမြဲတမ်း ရေတွေနဲ့ ပြည့်လျှံစိုပြည်နိုင်ကြပါစေလို့လည်း ဒေါ်နန်းစုလှိုင် ဆုတောင်းမိတယ် ။

ခုလည်း “ မိုးတွေ ရွာနေပြီ ညိုရေ ... ” လို့သာ စိတ်ထဲမှာပြောနေမိတော့တယ် ။  ။

⎕ မေသန့်နိုင်
📖မဟေသီ ရုပ်စုံ မဂ္ဂဇင်း
      ဇွန်  ၊ ၂၀၁၈

ဆရာကျေးဇူး

❝ ဆရာကျေးဇူး ❞

       ( ပိထွန်း )

ဧည့်သည် - ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာရယ် ... ဆရာ ကုသပေးလိုက်လို့ ကျွန်တော်မှာ အကျိုးများလှပါတယ်။ 

ဆရာဝန် - ဒါနဲ့ နေပါဦး ... ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ဆေးမကုဖူးပါဘူး အခုမှ ခင်ဗျားကို တွေ့ဖူးတာ။ 

ဧည့်သည် - ဟုတ်ပါတယ် ဆရာ ... ဒါပေမယ့် ဆရာက ... ကျွန်တော့်ဦးလေးကို ဆေးကုပေးနေတယ် မဟုတ်လား ... အခု ... ဦးလေးရဲ့ အမွေတွေ ကျွန်တော် ရလိုက်ပြီ။

( ဟိန္ဒီဘာသာဖြင့် ထုတ်ဝေသည့် ဆန်ဝိရွနားထ်၏ ဟန်စ်နေးကီဗာရီး မှ ထုတ်နုတ်ပြန်ဆိုသည် )

 ▢  ပိထွန်း

📖 ရယ်စရာ မဂ္ဂဇင်း

      ဒီဇင်ဘာ ၊ ၂၀၁၅

ပွဲပြီးချိန်

❝ ပွဲပြီးချိန် ❞
( ဆင်ဖြူကျွန်းအောင်သိန်း )

အခါတိုင်းမူ ရမ်းဘိုကုန်းရွာသည် နွေလယ်၏ နေ့ခင်း အချိန်တွင် အိုးပုတ်သော အသံများ ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း ထွက်ပေါ်နေခြင်းမှ လွဲလျှင် ရွာလယ်လမ်းမ၌ လူသွားလူလာ ရှင်းလင်းနေလေ့ရှိပေသည် ။ ပူပြင်းလွန်းသော နွေရှိန်ဒဏ်ကြောင့် အချို့သည် သစ်ပင်ရိပ်ကို ခိုနေလေ့ရှိကြ၏ ။ လူသူလေးပါး၏ လှုပ်ရှားမှုကား မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်ချေသည် ။

ယနေ့မူ ကောင်းကင်ပြင်ကို မော့မျှော်၍ ကြည့်မိလျှင် မျက်စိသည် ကျိန်းစပ်မှေးစင်းအောင် တောက်ပ၍ တိမ်ဆို၍ ကြက်မတစ်ဝပ်စာမျှပင် ရှာမတွေ့နိုင်ပေ ။  ဆွမ်းခံပြန်ချိန်မှ စပြီး တလျှပ်လျှပ် ပျံတက်နေသော အငွေ့များသည် ရွာလယ်လမ်းကို ဖုံးအုပ်နေ၏ ။ ရွာစည်းရိုးရှိ ချုံနွယ်ပင်များမှာ ညှိုးခွေကျနေချေသည် ။ ကျီးကန်းများသည် လူလွတ်ရာ အရိပ်ကောင်းသို့ ဝင်၍ နွမ်းနယ်စွာ ခိုအောင်းနေကြ၏ ။ လေပူတစ်ချက် ဝှေ့လိုက်လျှင် မန်ကျည်းရွက်ဝါများသည် ဖျောဖျောသွန်ဆင်းလာကြသည် ။ တစ်ပြိုင်တည်းပင် စည်းရိုးချုံတန်းပေါ်မှ ဖုန်ထုကြီးသည် လေဖြင့် ရောလျက် လွင့်တက်လာလေ၏ ။ ရမ်းဘိုကုန်းရွာရှိ အိမ်များမှာ ရွာလယ်လမ်းကို မျက်နှာမူထားသော တစ်ဖက်တန်း အိမ်များ ဖြစ်၏ ။ အိမ်နောက်ဘက်၌ စလင်းချောင်းကြီးက ရှိနေကာ သဲနှင့် ကျောက်ခဲများသည် ကြည့်သူတိုင်း အသည်းတုန်အောင် တဖိတ်ဖိတ် တောက်ပနေ၏ ။ အိမ်နောက်မှ ပူသည် ထင်၍ အိမ်ရှေ့သို့ ထွက်လာပြန်လျှင်လည်း လှည်းလမ်းမကို မကြည့်နိုင်ပေ ။ မျက်လုံးမှာ မှေးစင်းကျိန်းစူးသွားရလေသည် ။

ဤရွေ့ဤမျှ ပူလောင်သော နေနှင့် မြေပြင်ပေါ်ဝယ် ယနေ့မူ ရမ်းဘိုကုန်းသား လူကြီး ၊ လူငယ်နှင့် ကလေးသူငယ်များပါ မကျန် လမ်းသလားနေကြပေ၏ ။ ချစ်ချစ်တောက် ပူလောင်နေသော နေကိုပင် သူတို့သည် ရွှန်းမြသော ငွေလရောင်ဟု ထင်နေသလား မသိ ။ ချို၍ ၊ ပြုံး၍ ၊ ရွှင်၍ ၊ မြူး၍ ။ မြေပူငွေ့များ တလျှပ်လျှပ် ပျံဟပ်နေသည်ကိုလည်း သူတို့က အမှု မထား ။ ဖဲမွေ့ရာပေါ်တွင် လျှောက်သွားရသည်ဟု ထင်နေကြကုန်၏ ။ တစ်အိမ်ဝင် တစ်အိမ်ထွက် ၊ တစ်အိမ်တက် တစ်အိမ်ဆင်းဖြင့် ရွာ၏ သမီးပျိုတို့ အလုပ် များနေသလို ၊ ခေါင်းလိမ်းဆီတွေ အရည်ပျော်ကာ နဖူးပေါ်သို့ စီးကျနေသော လူပျိုလူရွယ်များ မှာလည်း တအုန်းအုန်း တရုန်းရုန်းဖြင့် ရွာလယ်သို့ လျှောက်လာလိုက် ၊ ရွာတံခါး အလယ်ပေါက်မှ ထွက်သွားလိုက်ဖြင့် အူမြူးနေကြပေ၏ ။

ဘကြီးဖိုးသည် မိမိ၏ တဲပုတ်ကလေး အပေါက်ဝတွင် တင်ပျဉ်ခွေချိတ်လျက် ဝါးလုံးအစို တစ်လုံးကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြီး အဖျား၌ အလံကလေးများ တပ်၍ အခြေ၌ ပန်းပွားကလေးများ ရစ်ဝိုက်နေသော ‘ ကြက်လျှာ ’ တိုင်များကို တစ်တိုင်ပြီး တစ်တိုင် လုပ်နေသည် ။ ကြက်လျှာတိုင်ကလေး တစ်တိုင်ကို လုပ်ကိုင် ပြီးစီး၍ ကြမ်းပေါ်သို့ ချပြီးတိုင်း ဘကြီးဖိုးသည် လမ်းမသို့ တစ်ချက် မျှော်ကြည့်၏ ။ ကြည့်တိုင်း ကြည့်တိုင်း ဘကြီးဖိုး၏ နိမ့်ရှိုင်းနေသော မျက်လုံးအစုံမှာ တောက်ပနေကာ ခွက်ကျုံနေသော နှုတ်ခမ်းဖျား၌လည်း အပြုံးရိပ်သည် ထင်နေပေ၏ ။

“ ဘကြီးဖိုး ၊ ကြက်လျှာတိုင် တစ်တိုင်ပေးပါ ”

ရုတ်တရက် အိမ်ဘေးမှ ကပ်လျက် ပေါ်လာသော အသံရှင်ကို ဘကြီးဖိုးသည် စူးစူးစိုက်စိုက် မော့ကြည့်လိုက်သည် ။ ဘကြီးဖိုး ရှေ့သို့ ရောက်နေသူကား ချောစိန်ပင် ဖြစ်ပေသည် ။

“ အေး အေး ”

ဘကြီးဖိုးက အလှဆင်ပြီးသား ကြက်လျှာတိုင် တစ်တိုင်ကို ကောက်ယူကာ “ ပေးတာပေါ့ ၊ ဒီပြင် လူတွေကိုလည်း လွှတ်လိုက်ပါဟယ် ။ ငါ့ဆီမှာ ကြက်လျှာတိုင်တွေ ရှိတယ်လို့ ၊ ဟုတ်လား ” ဟု ပြောရင်း လှမ်းပေးသည် ။

“ ဟုတ်ကဲ့ ဘကြီး ၊ ကျုပ်လည်း ဘကြီးဖိုးဖို့ လက်ဖက်လာပို့ဦးမယ် ။ ညနေကျရင် လက်ဖက်ကမ်း မလို့ ”

“ အေးကွယ် သာဓု ၊ သာဓု ၊ နေပါစေကွယ် ။ လောက်လောက်ငငဖြစ်အောင် ကမ်းပါဦး ငါ့မြေးရယ် ။ ပိုမှ လျှံမှ လာပေးတာပေါ့ ”

ဘကြီးဖိုးက လေးလေးကြီး ပြောနေစဉ် ချောစိန်မှာ ကြက်လျှာတိုင်ကလေးကို ဝှေ့ကာယမ်းကာဖြင့် အိမ်ဝင်းထဲမှ ထွက်သွားပေပြီ ။ ချောစိန်သည် အိမ်တွင်နေရင်း မဝတ်စဖူး ဝတ်ချထားသော သရက်ထည် ပွင့်ရိုက်လုံချည်ကလေးကို မကြာခဏ ငုံ့ကြည်လျက် အင်္ကျီရင်ဘတ်မှ ကြယ်သီးကလေးများကိုလည်း တစ်ဆက်တည်း ငုံ့ကြည့်မိ၏ ။ တစ်ဖန် လှမေတို့ ဆီသို့လည်း လှမ်းကြည့်မိသည် ။

“ ဒီကောင်မက ငါ့ထက် သာတာတွေများ ဝတ်လေမလား ”

ကြောင့်ကြခြင်းနှင့် ယှဉ်၍ တွေးမိကြည့်မိသောကြောင့်လည်း လှည်းလမ်းရာ ဖုန်ထုထဲသို့ ခြေချော် အကျတွင် ခြေဖမိုးတစ်ခုလုံး မီးဖိုထဲက သဲတမျှ ပူလောင်နေသော ဖုန်ပူ၏ တန်ခိုးသတ္တိကို သတိမထားလိုက်နိုင်ပေ ။

“ အမေရေ ”

“ ဟဲ့ ဘာလဲ ”

အမေတို့ အိမ်ထဲကို ဝင်၍ လှမ်းခေါ်လိုက်လျှင်ပင် မကျီးဒန်၏ ခက်ခက်ထန်ထန်အသံကြီးက ဆီးကြိုချေသည် ။ သို့သော် အမေ၏ အသံသည် ဒီလိုပဲ အမြဲတမ်း မာကျောကျောနိုင်လေ့ရှိသည် မဟုတ်လား ။

“ အမေ ဘာလုပ်နေသလဲဟင် ၊ အမေတို့ ဘာများ ကမ်းကြမလို့လဲ ”

“ ညည်းမှာ မျက်လုံး မပါဘူးလား ”

ဟုတ်ပေသည် ။ မကျီးဒန်သည် ငှက်ပျောဖူးသုပ်များကို ဇလုံကြီး တစ်လုံးထဲတွင် ထည့်လျက် ရှေ့တွင် ချကာ ငှက်ပျောဖက်နှင့် အထုပ်သေးကလေးများ ထုပ်နေပေသည် ။ အထင်အရှား လုပ်နေတာ မြင်လျက် မေးခြင်းကြောင့် ထန်ထန်မာန်မာန် ဖြေလိုက်သည့် နည်းတူ လုပ်စရာကိုင်စရာ ရှိလျှင် ဘယ်သားသမီးမျှ ပေါ်ပေါက်မလာကြသောကြောင့် မကျေနပ်သံ နှောလိုက်ခြင်းလည်း မည်ပေ၏ ။

မကျီးဒန်မှာ မည်မျှပင် ထန်သံ ၊ မာန်သံတွေ သုံးပေမယ့် ချောစိန်၏ ခြေလှမ်းများမှာ တုံ့မသွားပေ ။ အမေ၏ အကြောကို သိထားသော သမီးပီပီ “ ကျုပ်လည်း လက်ဖက်ကမ်းမလို့ လုပ်နေတယ် အမေရဲ့ ” ဟု ပြောပြောဆိုဆို မကျီးဒန်၏ ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ရာက ငှက်ပျောဖူးသုပ်ကို နှိုက်စားလိုက်လေ၏ ။

“ အမယ် သိပ်ကောင်းတာပဲ ၊ လက်သုတ်ပဝါတစ်ထည်လောက် ငှားပါအမေ ”

“ ညည်းက ငါ့ငှက်ပျောဖူးသုပ်ကို ကောင်းတယ် မြှောက်ပြီး လက်သုတ်ပဝါ ငှားတယ်ပေါ့လေ ဟင်း ဟင်း ”

မကျီးဒန် အံကြိတ်၍ ဆိုကာ မျက်စောင်း တစ်ချက် ခဲလိုက်သည် ။

“ ဪ ကောင်းလို့ ကောင်းတယ် ပြောတာပဲ အမေကလဲ ။ ကျုပ်က အမေတို့လို ထုပ်ပြီး ကမ်းမှာ မဟုတ်တော့ လက်သုတ်ပဝါ လိုတာပေါ့ အမေရဲ့ ”

“ ကျားသားမိုးကြိုးအေ ၊ ဘယ်က လက်သုတ်ပဝါ ရှိပါ့မလဲ ညည်းနှယ် ”

တကယ်တော့ ချောစိန်သည် ရုံးပင်ရပ်ရှိ ကြက်ဆူးဘုရား ဆွမ်းတော်ကြီးပေါင်း ၊ ပြည်စိုးကုန်း မြောက်ကျောင်းဘုရား ဆွမ်းတော်ကြီးပေါင်း စသည်များသို့ သွားစဉ်က လက်ဖက်ခွက်ထိုးကမ်းသူများ၏ လက်ဖက်ပန်းကန် ၊ လက်ဖက်အုပ်များနှင့်တွဲလျက် လက်သုတ်ပဝါ လှလှကလေးတွေကို မြင်ခဲ့ဖူးသောကြောင့်သာ လက်သုတ်ပဝါ ပါရမည်ဟု သဘောပေါက်ကာ လက်သုတ်ပဝါ တစ်ထည် အပူတပြင်း လိုက်လံရှာဖွေနေခြင်း ဖြစ်သော်ငြား ချောစိန် မကြာမီက စွန့်ခွာခဲ့သော မကျီးဒန်၏ အိမ်တွင် လက်သုတ်ပဝါဟု ခေါ်တွင်သည့် အထည်တစ်မျိုးသည် မရှိပေ ။ ချောစိန် မွေးပြီးမှရော ၊ မမွေးမီကပါ လက်သုတ်ပဝါ ဆိုသော အရာသည် အိမ်၏ အာဝါသ၌ မရှိခဲ့ဖူးချေ ။

လက်သုတ်ပဝါ ဆိုသော အထည်တစ်မျိုး အကြောင်းကား မြို့ပေါ်တွင် မြင်ဖူးပါ၏ ။ ကိုဆေးရိုး၏ မိဘဘိုးဘွားနှင့် မကျီးဒန်၏ မိဘအစဉ်အဆက် စသည်တို့သည် လက်သုတ်ပဝါ အဖြစ် သုံးစွဲရန် သီးသန့် ရက်လုပ်ရောင်းချသော အထည်တစ်မျိုးကို မသုံးစွဲခဲ့ကြပေ ။ ပုဆိုးကမှ စုတ်ပြီ ဆိုလျှင် ခေါင်းခု ၊ လက်နှီး ၊ ခေါင်းဆောင်းစရာ လုပ်၍ ရသေးသည် ။ လက်သုတ်ပဝါကား လက်သုတ်ဖို့က လွဲ၍ ဘာမျှ သုံးမဖြစ်ပေ ။ မိန်းမထဘီကမှ အိုးစိုတွေ မစို မလွင့်အောင် ရေဆွတ်ပြီး အုပ်နိုင်သေး၏ ။ တောင်ဆုပ်မျှပင် မပြည့်သော လက်သုတ်ပဝါက ဟောင်းခဲ့ စုတ်ခဲ့သော် ဘာလုပ်၍ ရပါသေးသနည်း ။ ကျောကိုသော်မှ လုံအောင် မဖုံးနိုင်ဘဲနှင့် လက်သုတ်ပဝါဆိုတာကို ရက်ရက်ရောရော ဝယ်ယူသုံးစွဲရမည် ဆိုခြင်းမှာလည်း မကျီးဒန် တို့အဖို့ မိုက်မဲလွန်းရာကျချေသည်ဟု အထင်ရှိ၏ ။ ထို့ကြောင့် ဝတ်၍ မရတော့ပြီဖြစ်သော ယောက်ျား လုံချည်ဟောင်းများကို ဖြတ်တောက်ပြီး အိမ်တိုင်တွင် ဆွဲချိတ်ထားကာ ထမင်းစားပြီးတိုင်း လက်သုတ်ပဝါ အဖြစ် အသုံးပြုကြလေသည် ။ ထို့ကြောင့် မကျီးဒန်၏ အိမ်မှာသာမက ရမ်းဘိုကုန်း တစ်ရွာလုံး၌ လက်သုတ်ပဝါ ဆိုသော အရာသည် မရှိချေ ။

“ ဟင်း ”

အမေ့အိမ်တွင် လမ်းဆုံးပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ချောစိန်မှာ သက်မတစ်ချက်ကို ချရင်း ရပ်၏ ။

“ ရွာသစ်ကြီးဘက် သွားလိုက်ဦးမယ်အမေ ”

မကျီးဒန်က မော့၍သော်မျှ မကြည့်ချေ ။ မအေအို ဖအေအိုကြီးတွေ ပင်ပင်ပန်းပန်း ရှာဖွေပြီး လှီးချွတ်စီမံထားသော ငှက်ပျောဖူးသုပ်ကို တစ်ဖြဲနှစ်ဖြဲ နှိုက်စားရုံက လွဲ၍ အထုပ်ကလေး တစ်ထုပ်လောက်မျှ ကူညီ ထုပ်ဖော် မရသော သမီးကို မကျီးဒန်က မကျေမနပ်ဖြင့် အင်းမလုပ် အဲမလုပ် နေလိုက်သည် ။

ချောစိန် မှာမူ မအေ့မျက်နှာ ညိုသည် အိုသည်ကို သတိမထားအားပေ ။ လက်သုတ်ပဝါဇော ကပ်နေသည့်အတွက် ရွာသစ်ကြီးရွာဘက်သို့ အသော့နှင်ခဲ့သည် ။ လမ်းမှ ဆီးကြို နှုတ်ဆက်သူများကိုပင် ခပ်တိုတို ပြန်ဖြေ၍ ဒရောသောပါး ထွက်ခွာသွားလေ၏ ။

ချောစိန်နည်းတူ ဗျာပါသင့်နေသော ကာလသား ကာလသမီး အများအပြားမှာလည်း တစ်အိမ်တက် တစ်အိမ်ဆင်း ငှားရမ်းနေကြသည် ။ တစ်ယောက် ထဘီနှင့် တစ်ယောက်အင်္ကျီ စသည်ဖြင့် နာရီပိုင်းတွင် ဆင်နွှဲရတော့မည် ဖြစ်သည့် သဘင်ပွဲတွင် တင့်တယ်ရေး အတွက် ရှာဖွေကြရသည်မှာ ကျဲကျဲတောက်ပူနေသော နေပူရှိန်ကိုပင် သတိမထားနိုင်ကြတော့ပေ ။

လမ်းတွင် လူတွေ ပြည့်နေ၏ ။ အိမ်တိုင်း အိမ်တိုင်းတွင်လည်း လုပ်ကိုင်ပြင်ဆင်နေသူများနှင့် ရှုပ်ထွေးနေ၏ ။ ချက်ကြပြုတ်ကြသည်မှာ ချွေးတလုံးလုံး ။ ကြော်ကြလှော်ကြသည်မှာလည်း ညှော်နံ့တသင်းသင်း ။ သည်ရွေ့သည်မျှ ရမ်းဘိုကုန်းတစ်ရွာလုံး လှုပ်လှုပ်ရွရွဖြင့် မြူးထူးတက်ကြွနေကြရခြင်း၏ အကြောင်းအရင်းကား ရွာတောင်ဘက်က ဘုရားငါးဆူဘုရားကို ဆွမ်းတင်ပွဲပြုလုပ်သောကြောင့်တည်း ။

ယခင်ကလည်း ရမ်းဘိုကုန်းရွာသည် ဘုရား ဆွမ်းတင်ပွဲများ ပြုလုပ်ဖူး၏ ။ သို့သော် ရွာသစ်ကြီး ရွာက ကြီးမှူးကျင်းပ၍ ရမ်းဘိုကုန်းက တွဲဖက်ပါဝင်ခြင်းသာဖြစ်သည် ။ ဘုရားမှာလည်း လေးထပ်ကျောင်း ကျောင်းဦးဘုရား ။

ယခုဘုရားကား ရမ်းဘိုကုန်းက တစ်ဦးတည်း ပိုင်ဆိုင်သောဘုရား ။ ချုံထဲတောထဲတွင် နှစ်ပေါင်း များစွာ စံပယ်နေတော်မူရာမှ ရမ်းဘိုကုန်းရွာသားများ ရှင်းလင်းထုတ်ဖော်၍ ရမ်းဘိုကုန်းက ကြီးမှူးကျင်းပသော ဆွမ်းတင်ပွဲ ။ ထို့ကြောင့် လူတွေ မြူးနေ၏ ။ ငါတို့ ဘုရားပွဲဟူသည့် မာနကြောင့်လည်း လန်းလန်းဆန်းဆန်း အားတက်နေကြခြင်း ဖြစ်ပေ၏ ။ နေ တဖြည်းဖြည်း ညိုလာသည်နှင့်အမျှ ရွာလယ်လမ်းမတွင် လူရှုပ်လာကာ ဖုန်ပို၍ ထလာ၏ ။

“ အုန်းမောင်တို့ ၊ ဘညိန်းတို့ လာကြပါဟ ”

အခင်းအကျင်းနှင့် ဧည့်ခံရေးတာဝန် ယူထားသော ရွာခေါင်း၏ လူစုသံ ။

“ ကဲ ရှင်ကျီးဒန်တို့ မပြီးသေးဘူးလား ။ ဟိုဘက် က မဒေါတို့ကော ”

ဆွမ်းတင်ပွဲက ဧည့်သည်များအား ကမ်းလှမ်းရေးအတွက် တာဝန်ယူထားရသော ဒေါ်အေးကောင်း၏ အသံ ။

“ သွား ၊ သွား ၊ ကလေးကိုလည်း မြဲမြဲကိုင်ထား ”

“ ဟိုကောင်မလေး ဖုန်တွေ ကိုင်နေပြန်ပါပြီလား ” စသော သားသည်အမေတို့၏ အသံ ။

တစ်သက်လုံး ဖုန်ထဲမြေကြီးထဲ ပစ်ထားခဲ့ပါလျက်နှင့် ယနေ့ကျကာမှ ဖုန်ထဲ ဆင်းဆော့ခြင်းကို အပြစ်ကြီးလုပ်ကာ ရိုက်သံပုတ်သံ ၊ ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းသံနှင့် ခွေးသံ ၊ ကလေးမြူးထူးသံတို့သည် ရမ်းဘိုကုန်း တစ်ရွာလုံးကို လွှမ်းမိုးနေလေ၏ ။ အရေးထဲတွင် ကြိုးညောင်းနေသော နွားကြီးတွေက မြေကို ခွာဖြင့် တဗုန်းဗုန်း အသံပေးလျက် ယက်ပြန်သည် ။ ခုန်လို ခုန် ၊ အော်လို အော် ။

“ ထွက်ကြတော့ ဟေ့ ၊ ထွက်ကြတော့ ”

ကိုဆေးရိုး၏ အသံသည် ရွာ၏ အနောက်ဖျား ချောင်းကမ်းပါးမှ ထွက်ပေါ်လာတော့သည် ။ ကိုဆေးရိုးသည် ကုန်း၍ကုန်း၍ အော်ရင်း ရွာလယ်လမ်းသို့ ရောက်လာ၏ ။ သူ၏ ခြေလှမ်းများသည် ခါတိုင်းထက် ကျဲ၏ ။

“ ဟေ့ ဒီအိမ်က မိကဲတို့ ဟေ့ ၊ ဟိုဘက်က ငမောက်တို့ ၊ မိဘူးတို့ ”

တစ်အိမ်ပြီး တစ်အိမ် နာမည်ကို ထုတ်ဖော်လျက် ကိုဆေးရိုးက အရှေ့ဘက်သို့ လျှောက်လာခဲ့သည် ။

“ ဟေ့ ပိတ်စတို့ ၊ အောင်မြတ်တို့ ၊ ဘာလုပ်နေတာလဲကွ ဟေ ”

“ သနပ်ခါး လိမ်းနေတယ်ဟေ့ ”

ကိုအောင်မြတ်က တဲပုတ်အဝမှ ခေါင်းပြူလေသည် ။ သို့စဉ်တွင် ကိုပိတ်စက တန်းလျားရှည်ကြီး တစ်လုံးကို ထမ်းရွက်လာရင်း “ ကိုဆေးရိုး ၊ မင့်ဖင်ကို ငြောင့်စူးနေသလားဟေ့ ” ဟု မာန်ပြန်သည် ။

“ ငါ မစူးဘူးဟေ့ ၊ စူးတာက မင့်မယား ”

“ ဟဲ့ မြွေပွေးကိုက် ၊ ငါ့ ဆွဲမထည့်နဲ့ ၊ သေခြင်းဆိုးတွေ ”

ကိုပိတ်စ မယားသည် နှုတ်ခမ်းတလန် ပန်းတလန်ဖြင့် သနပ်ခါးလူးဆဲ အင်္ကျီဝတ်ဆဲ ကိုယ်ဖြင့် ထွက်လာ၏ ။

“ ဟ ဟိုမှာ ရှားတောဘက်က လူတွေ လာနေပြီ ။ ဒီရွာက ခုထက်ထိ ဖင်လှည့်တုန်း ခေါင်းလှည့်တုန်းမို့ လိုက်ပြောနေတာဟ ”

“ ဟင် ၊ ဟယ် ”

တစ်ပြိုင်တည်းပင် ကိုပိတ်စက တန်းလျားကြီး ထမ်း၍ အပြေးထွက်သွားသလို ကိုပိတ်စ၏ဇနီးမှာလည်း ရန်တွေ့ ဆဲဆိုရန် သတိမထားနိုင်တော့ဘဲ တဲပုတ်အတွင်းသို့ ပြန်ဝင်ပြေးလေ၏ ။ ကိုဆေးရိုးသည် ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်ရင်း သံကုန်ဟစ် သွားပြန်လေ၏ ။

“ ရှားတောကလူတွေ ချောင်းလယ်ကို ရောက်ကုန်ပြီဟေ့ ”

ကိုဆေးရိုး၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသော အိမ်တိုင်းမှာ “ ဟ လုပ်ကြပါဟ ကိုင်ကြပါဟ ၊ ဆွဲပါ ယူပေးပါ ” စသည်ဖြင့် ပျာယာခတ်ကုန်ပေ၏ ။ သည်မျှ ဖြစ်ရခြင်းကား ဘုရားငါးဆူဆွမ်းတင်ပွဲသို့ အရွာရွာမှ လာရောက် ဆွမ်းတင် ကပ်လှူကြသူများသည် ရမ်းဘိုကုန်းရွာ၏ ဖိတ်မန္တကပြုချက်ကြောင့် လာသော ဧည့်သည်များ ဖြစ်ကြသည် ။ ထိုဧည့်သည်များကို တတ်နိုင်သော ဝတ္တရား၏ အင်္ဂါရပ်များ မချွတ်ယွင်း ရအောင် ပြုစုဆီးကြိုရန်မှာ ရမ်းဘိုကုန်း တစ်ရွာလုံး၏ တာဝန်ဖြစ်၏ ။ သို့ကြောင့် ဖုတ်ပူမီးတိုက် ဖြစ်နေကြရခြင်းတည်း ။

ဒိုးပတ်သံများသည် ရွာ၏ အနောက်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာလေ၏ ။ ရှားတောရွာက ဖြစ်ချေသည် ။

“ မယ်ညှာရေ ၊ ငါသွားပြီဟေ့ ”

တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ သက်ဆိုင်ရာ တောင်းပလုံးများကို ဆွဲယူပြေးထွက်သွားကြ၏ ။

“ ဒေါ်အိုရေ … ခွေးသံ ၊ ဝက်သံကလေး နား ထောင်လိုက်စမ်းပါ ”

တစ်ရွာလုံးရှိ မွေးစပေါက်ကလေးမှသည် လူကြီးပိုင်းအထိ ရွာတောင်ဘက်သို့ စုပြုံရောက်ရှိလာကြလေ၏ ။ အဘိုးအို ၊ အဘွားအိုများသာလျှင် အိမ်စောင့် အဖြစ် ကျန်ရစ်ခဲ့ကြ၏ ။

ဘုရားငါးဆူတောမှာ ချုံနွယ်စေးပျစ်များနေရာတွင် ကြိုးဖြင့် သွယ်တန်းထားသော စက္ကူကလေးများ ဝေဆာ မြိုင်ဆိုင်နေလေ၏ ။ အသစ်စက်စက် ခုတ်ထွင် ဖောက်လုပ်ထားသော လမ်းကလေးသည် ဘုရားလိုဏ်ဝရှိ မဏ္ဍပ်သို့ ဦးတည်နေလေသည် ။ မဏ္ဍပ် အဝင်ဝတွင် ခုံတန်းလျား ၊ ခွေးခြေ စသည်များကို လမ်း နှစ်ဖက် ညှပ်လျက် ချောစိန် အပါအဝင် ရွာသူရွာသား များ ရပ်စောင့်နေကြ၏ ။ အချို့သည် လက်ဖက်ခွက် ၊ လက်ဖက်ပန်းကန်တို့ကို ကိုင်ထား၏ ။ အချို့မူ တောင်းကြီးတွေကို ရှေ့ချထားသည် ။ အချို့သော တောင်းထဲတွင် ရေပါးစက္ကူဖြင့် ထုပ်ထားသော ‘ လျှာပေါ်ဝဲ ’ တရုတ်မုန့်ထုပ်များ ၊ အချို့သော တောင်းထဲတွင် လက်ဖက်ထုပ်များ ၊ အံစာမုန့်များ ၊ ဆေးလိပ်ခုံမှ ဝယ်ယူခဲ့သော စာပတ်လိပ်ခေါ် သနပ်ဖက်များ ၊ ဆေးပေါ့လိပ်များ ၊ ပြောင်းဖူးဖက်ဆေးလိပ် ၊ မီးခြစ် အစရှိသည်တို့ဖြင့် ပြည့်လျှံနေပေသည် ။

“ ဒိုးကလေး ဒိုးကလေး ”

“ မြည်သံသာတဲ့ ဒိုးကလေးဟေ့ ”

“ ဒိုးကလေးက ပညာကြွယ် ”

“ ဆံတောက်ပြတ်မှ ယူပါမယ် ”

လူသွားလမ်းကို ညှပ်လျက် ရပ်စောင့်နေသူများ လည်ပင်းတဆန့်ဆန့်ဖြင့် မျှော်ကြည့်နေရာ အရပ်သည် ဘုရားငါးဆူဘုရားထက် နိမ့်၏ ။ ဘာကိုမျှ မမြင်ရသေးသော်လည်း ရှားတောဝိုင်းကမှန်း သိရကာ သီချင်းသံသည် မဏ္ဍပ်အတွင်းသို့ အကြိုတော် ထောက်လာပေပြီ ။

“ ဟော ”

ရှေ့ဆုံးက မုလေးပွားတိုင်ကြီး၏ ထိပ်ဖျားသည် ဘွားခနဲ ပေါ်လာ၏ ။ ချောစိန်တို့ တစ်တွေ လှုပ်လှုပ်ရှားရှားဖြင့် ပြင်ဆင်ကြသည် ။ ချောစိန်မှာ ရင်ထဲမှ တဒိတ်ဒိတ် ခုန်နေ၏ ။ မိမိ တစ်သက်တာ အတွင်း ဘယ်ရှင်ပြုမဏ္ဍပ်တွင်မျှ ဆေးလိပ် မကမ်းဖူးပေ ။ လူပေါင်းစုံတို့၏ ရှေ့တွင်လည်း တစ်ကြိမ်မျှ လူလုံး မပြခဲ့ဖူးပေ ။ ထို့ကြောင့် ရင်တဒိတ်ဒိတ် ခုန်နေခြင်းဖြစ် သည့်အပြင် ပွင့်ရိုက်လုံချည် ၊ အင်္ကျီနှင့် သလဲကြယ်သီးများ မဟုတ်တော့ပေ ။ မရမ်းစေ့ရောင် ဘန်ကောက်လုံချည် ၊ နိုင်လွန်အင်္ကျီနှင့် ဘောလုံးကြယ်သီးကလေးများ ဖြစ်နေပေသည် ။

ချောစိန်၏ လက်ဖက်ခွက်ကို ကြည့်ပါဦး ။ အပြာအစင်းကလေးများ ဝန်းရံထားသော လက်သုတ်ပဝါ ကလေးသည် လက်ဖက်ခွက်နှင့် လက်၏ ကြားတွင် တွဲလွဲဆွဲနေ၏ ။ ဒါတွေအားလုံးကို ရွာသစ်ရွာရှိ သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်ထံမှ ငှားရမ်းလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည် ။ တစ်ကြိမ်မျှ မဝတ်ဖူးသော လုံချည်ကို ဝတ်ရသောကြောင့် ကျွတ်ကျတော့မလား ကျတော့မလား ဟု စိတ်က ထင့်နေသည် ။ ဆီစွန်းမှာ ပေမှာကျံမှာ စိုးရိမ်နေရသည် ။ သို့ပေမင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ ပိုးရော ချည်ပါလုံချည်ကလေးနှင့် လက်သုတ်ပဝါ မပါ ဘာ မပါ ရပ်နေသော ယောက်မတော် လှမေကို စောင်းကြည့်မိသောအခါတွင် ကျေနပ်အားရခြင်းဖြင့် အနေရ အထိုင်ရ သက်သာသွားလေ၏ ။

“ ဆံတောက်ပြတ်မှ ယူပါမယ် ”

“ ဆံတောက်ဖြတ်တော့ ဘာလုပ်ကျွေး ”

“ ဒိုးပတ်တီးလို့ ကျွေး ”

“ ဟေ့လားမောင်တို့ ဝါး ”

ရှားတော ဆွမ်းတင်အဖွဲ့သည် စောင့်မျှော်နေသူများ၏ မြင်ကွင်းထဲသို့ လုံးလုံးလျားလျား ရောက်ရှိလာပေပြီ ။ ရှေ့ဆုံးက ဘအို တစ်ယောက်သည် မုလေးပွားတိုင်ကြီး ကိုင်၍ လည်းကောင်း ၊ နောက်က ဘတစ်ယောက်သည် ကြေးစည်တီး၍ လည်းကောင်း လိုက်ပါလာကြ၏ ။ သည့်နောက်တွင် ယောက်ျားလေး နှစ်ယောက်သည် ကြေးစည်ကို ဝါးလျှို ထမ်းပြီး တီးခတ်လျက် ပါလာကြကာ ကလေးငယ်များ ၊ မိန်းမပျိုများ ၊ မိန်းမကြီးများ စသည်တို့သည် လင်ပန်းထဲတွင် ဆန် ၊ သစ်သီးဝလံ ၊ မုန့် စသည်တို့ ထည့်ရွက်လျက် လိုက်ပါလာကြ၏ ။ နောက်ဆုံးတွင်ကား အကသမား တစ်ယောက်နှင့် ဒိုးပတ်ဝိုင်း ဖြစ်ချေသည် ။

“ လက်ဖက်ကလေး စားသွားကြပါဦး ”

တရွေ့ရွေ့နှင့် မိမိရှေ့မှ လူတစ်ယောက် ဖြတ်သွားတိုင်း ချောစိန်က လက်ဖက် စားသွားရန်ပြောသည် ။

အချို့သည် ကပျာကယာ နှိုက်စားသွားပြီး လက်သုတ်ပဝါဖြင့် သုတ်သွားကြသော်လည်း အချို့ကား လက်သုတ်ပဝါကို မသုံးပေ ။ အချို့ကတော့ စားလည်း မစားဘဲ နှိုက်ယူပြီး ခေါင်းပေါ်က ဗန်းထဲ ထည့်ယူသွားကြ၏ ။

“ ဖြည်းဖြည်း သွားကြပါ ။ လဲကွဲကုန်ကြပါမယ် ။ ဖြည်းဖြည်း ဖြည်းဖြည်း ”

အနားမှ စောင့်ကြည့်နေသူများက သတိပေးသလို “ ဟဲ့ ဟဲ့ ဟိုမှာ တစ်ယောက် လွတ်သွားပြီ ” စသည်ဖြင့် အကွက်စေ့အောင် ကြည့်နေသူများကလည်း ရှိနေပေသည် ။ ဆွမ်းတော်ကပ်လှူရန် လှူဖွယ်ပစ္စည်းများပါသော လူတန်းကြီး အဆုံးတွင် ဒိုးပတ်ဝိုင်းသာ ရှိတော့၏ ။ ဒိုးပတ်ဝိုင်းသည် မကမ်းမလှမ်းရှိ လူတန်းကြားသို့ ရုတ်ခြည်း မလာသေးပေ ။ လက်စွမ်းပြ နေချေသေး၏ ။ ဒိုးပတ်တီးသမားက ပါးစပ်ကို ရွဲ့ပြီး တရကြမ်း တီးနေ၏ ။ ဝါးတီးသူကလည်း ပါးစပ်ကို ဟစိဟစိ လုပ်၍ စည်းလိုက်နေသည် ။ အကသမားသည် မေးထိုး ၊ ရင်တုန် ၊ အခုန်အပျံ ၊ အို စုံပါရော ၊ ကြဲနေလိုက်တာ ။

ရှားတောဝိုင်းက လက်စွမ်းပြ၍ ကောင်းနေတုန်း ကောင်းနေဆဲမှာ ဟိုတောင်ဘက်ဆီက အိုးစည်သံများ မြူးလွင့်လာလေသည် ။ ဘုရားအတွင်း၌ နှစ်ဖွဲ့နေလောက်သော အကျယ်အဝန်း မရှိပေ ။ သို့ကြောင့်ပင် လူကြီးများက ရှားတောဒိုးပတ်ဝိုင်းကို ချဉ်းကပ် တောင်းပန်ကြရ၏ ။

“ စိန်အိုးစည် လွယ်သလေ လွယ်သလေ ”

“ လိမ်ဖယ်ဖယ် တီးပါလို့ ”

“ လက်သီးကို လက်သီးကို ”

ဒိုးပတ်သံ အတိတ်တွင် အိုးစည်သံသည် ဝဲပျံမြူး လာလေ၏ ။ ပုရပိုက်တန်းရွာက ဆွမ်းတင်အဖွဲ့ ဖြစ်ပေသည် ။ ရှားတောဒိုးပတ်ဝိုင်း အကမ်းအလှမ်း လက်ခံပြီး ဘုရားဝင်း ဝင်ရောက်ချိန်ဝယ် ရှေ့က ဝင်သွားသော အလှူပစ္စည်းများနှင့် လူကြီး ၊ မိန်းကလေး စသည်များမှာ ငါးပါးသီလ ယူပြီးရုံမက ရေစက်ချ၍ ပင် ပြီးစီးနေပြီ ဖြစ်သည့်အတွက် အလွယ်တကူပင် ထွက်ခွာသွားနိုင်ကြပေပြီ ။

ပုရပိုက်တန်းရွာ အပြီးတွင် ရွာသစ်ကြီး ၊ သရက်တော ၊ သရက်ချင် ၊ ငှက်ပျောတော ရွာများမှ ဆွမ်းတော်ကြီးပေါင်းအဖွဲ့များသည် တစ်ရွာပြီး တစ်ရွာ ရောက်ရှိလာကြသည် ။ အများအားဖြင့် ဆွမ်းတော်ကြီးတင် ဟု ခေါ်ဝေါ်ကြသော်လည်း ဒေသစကားအားဖြင့် အရွာရွာ မှ လှူဖွယ်ပစ္စည်းများ ပေါင်းစုလှူဒါန်းခြင်းကြောင့် “ ဆွမ်းတော်ကြီးပေါင်း ” ဟု ခေါ်လေသည် ။

လူကြီးများမှာ ဆွမ်းတော်ကြီးပေါင်းအဖွဲ့များကို ကြိုဆို၍ ကျေးဇူးတင်စကား ဆို၏ ။ ထန်းရည် ကြိုက်သူကို ထန်းရည် ၊ ထန်းလျက် ကြိုက်သူကို ထန်းလျက် စသည်ဖြင့် နောက်ဆက်တွဲ ဧည့်ခံရသဖြင့် မအားပေ ။ ဘညိန်းနှင့် အုံးမောင် စသော လူရွယ်ပိုင်းမှာ ဘုရားတွင်း ရောက်လာသော ဆွမ်းတော်ပွဲများကို ဘုရားရှေ့သို့ ရွှေ့ပြောင်းလဲလှယ်ပေးရ၏ ။ ဆန် ဆိုလျှင် ဆန်တောင်းကြီးထဲသို့ ထည့်လိုက်၏ ။ သက်ဆိုင်ရာ လှူဖွယ်ကို သတ်မှတ်ထားသော နေရာတွင် ချထားပြီး နောက် မိမိ လက်ထဲက ဗန်းကို ဗန်းပိုင်ရှင်၏ လက်ထဲသို့ မမှားမယွင်း ပြန်ပေးနိုင်အောင် သတိထား မှတ်သားရ၏ ။ အထူးသဖြင့် ဗန်းထဲတွင် ပါလာသည့် အဝင်ဝက ကမ်းလှမ်းလိုက်သောပစ္စည်းများ မလျော့ မပျောက်ဖို့ အရေးကြီးသလို အချင်းချင်းကိုလည်း မျက်ခြည်မပြတ် ကြည့်နေရ၏ ။

အမျိုးသမီးများမှာလည်း အကမ်းအလှမ်း ကိစ္စဖြင့် ချွေးပင် မသုတ်အားကြပေ ။ တစ်ဖွဲ့ပြီး တစ်ဖွဲ့ ပြန်သွား၍ ဘုရားထဲတွင် ငြိမ်ကျန်ခဲ့တော့မှ လူကြီးတွေ ဟင်းချနိုင်သလို ၊ ချောစိန်မှာလည်း အိမ်ပြန်ရောက်မှ အသက်ရှူ နိုင်တော့၏ ။ ချောစိန်သည် တဲ၏ ခါးပန်းစွန်းတွင် မြူးကြွသော ကိုယ်ဖြင့် ပစ်ထိုင်လိုက်လေ၏ ။ နောက် စွေ့ခနဲ ရွှေ့ထိုင်လိုက်ကာ လက်ဖက်ခွက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာက “ ဟင် ” ခနဲ အော်လိုက်၏ ။

“ ဟော ဟော လက်သုတ်ပဝါ ဘယ်ကျကျန်ခဲ့ပါလိမ့် ”

ချောစိန်သည် လက်သုတ်ပဝါကို ပြန်ရှာရန် အတွက် ခါးပန်းစွန်းမှ လျှောဆင်းလိုက်ရာ ထဘီစနှင့် လှေကားတုံး အစွန်းငြိကာ အလျားထိုး လဲကျသွားလေ၏ ။

ချောစိန်မှာ နာတာကျင်တာကိုပင် သတိမထားနိုင်ဘဲ ထဘီအနားကို မကြည့်လိုက်သောအခါတွင် အားရပါးရ ငိုရှိုက်မိတော့သည် ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ငှားခဲ့သော ဘန်ကောက်လုံချည်သည် အနားမှ တစ်ထွာခန့် စုတ်ပြဲသွားသောကြောင့်တည်း ။

“ ဟင်း ဟင်း ”

မိနစ်ပိုင်းအတွင်းက မြူးကြွခြင်းနှင့် လှမေကို အနိုင်ရလိုက်ခြင်းကြောင့် အားရရွှင်လန်းခြင်းတို့သည် တစ်မုဟုတ်ချင်း ပျောက်ပျက်သွားလေ၏ ။ ယခုတော့မူ ချောစိန်၏ ရင်တွင်း၌ ပူလောင်ပေပြီ ။ မျက်ရည်ဖြင့် ဝန်းဥ တွဲစီနေရပေပြီ ။

ဤဘန်ကောက်လုံချည် အတွက် လျော်စရာ ငွေကြေးသည် ချောစိန်၌ မရှိပေ ။ သုံးနှစ်ဆက်ပြီး ဆပ်ရမလား ၊ ဘာနဲ့ ဆပ်မလဲ ၊ ဘာကိုလုပ်ပြီး ဆပ်မလဲ ၊ လျော်မလဲ ဆိုသော မီးတောက်သည် ချောစိန်၏ ခေါင်းထဲ၌ တောက်လောင်နေပါပြီကော ။

▢  ဆင်ဖြူကျွန်းအောင်သိန်း
📖 ကိုဆေးရိုး ပေါင်းချုပ်