❝ အမုန်းကို အောင်နိုင်ခြင်း ❞
▢ နန်းဧကရီရှင်
သူမ နှလုံးက ခပ်မြန်မြန်လေး ခုန်နေပါတယ်။ နောက် အသက်ရှူသံလည်း ပြင်းလာတယ်။ မျက်လုံးတွေကတော့ မီးဝင်းဝင်းတောက်လျက် ရှိနေမယ် ထင်ရဲ့။ ဒါတွင် ကရိုးလား သူမ တစ်ကိုယ်လုံးလည်း မီးတောက်မီးလျှံတွေ ထွက်နေသလို ပူလောင်လွန်းလှပါတယ်။ ပြီးတော့ သက်ရှိလူသားတစ်ဦးရဲ့သဏ္ဌာန် သူမ အတွေးထဲ မြင်ယောင်လိုက်တော့ အို သူပေါ့၊ သူ့ကိုပေါ့ သူမ မုန်းတာ။ ဒီလို မုန်းတီးတဲ့ ခံစားချက်ကြောင့်ပဲ သူ ပျက်စီးရာပျက်စီးကြောင်းကို သူမ တွေးခဲ့တာ။ ဟုတ်တယ်၊ သူ သေသွားရင် ကောင်းမယ်။ ဒါမှ ကမ္ဘာလောကထဲကပျောက်ဆုံးသွားပြီး သူမ ရင်လည်း အေးချမ်းသွားမှာ၊ ဟုတ်တယ်။ သူ့ကို လုပ်ကြံလိုက်တာ အကောင်းဆုံးလို့ သူမ တွေးမိလိုက်တယ်။ အင်း - သ,တ်တယ် ဆိုတာတော့ ဟုတ်ပါပြီ၊ ဘယ်လိုသ,တ်မှာလဲ။ သူ့ခြံထဲ တိတ်တိတ်လေး ဝင်ပြီး စာဖတ်ခန်းထဲ ညဉ့်နက်နက် စာထိုင်ဖတ်နေတုန် မှန်ပြတင်းကိုခွဲ ဗြုန်းခနဲ သေနတ်နဲ့ ပစ်လိုက်ရင်ဖြစ်မလား။ ဒါမှမဟုတ် သူ အလုပ်သွားနေကျ လူပြတ်တဲ့ လမ်းကြားထဲမှာ တစ်ယောက်ယောက်ကို ပိုက်ဆံပေး လုပ်ကြံခိုင်းရင် ကောင်းမလား။ ဒါမှမဟုတ် သူစားတဲ့ အစာထဲ အဆိပ်ခတ်ရင် ကောင်းမလား။ အို အဓိက,ကတော့ သူသေဖို့ပဲ။ သူသေမှ သူမ စိတ်ချမ်းသာမှာလေ၊ နို့မို့ဆို သူ့ရုပ်၊ သူ့အသံဟာ သူမကို ပူလောင်ပျက်စီးစေတဲ့ ငရဲမီးလိုပဲ။ သူ မရှိမှ။ ဟုတ်တယ်။ သူ မရှိမှ၊ သူ သေမှ ဖြစ်မယ်။ အို ရှုပ်ပါတယ်၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ မလုပ်ခိုင်းဘဲ ကိုယ့်ဘာသာလုပ်တာ ကောင်းပါတယ်။ စိတ်လည်း ချရတယ်။ ဒါဆို ကိုယ့်ဘာသာ လုပ်ကြံတာ အကောင်းဆုံးပဲပေါ့။ သူဟာ ညဉ့်နက်နက်ထိ စာဖတ်တတ်တဲ့ လူတစ်ယောက်၊ ပြီးတော့ သူ စာဖတ်ချိန်ဆို သူ့မိသားစုဟာ သူ့အနားမှာ ရှိခဲတယ်တဲ့။ ဟုတ်တယ်။ ခုန အကြံအတိုင်း မှန်ပြတင်းကို ရုတ်တရက်ခွဲ သူ အံ့သြနေတုန်း ဗြုန်းခနဲ အသံမထွက်တဲ့ သေနတ်နဲ့ ပစ်၊ သူ လဲကျနေတုန်း လျင်လျင်မြန်မြန် ပြေးထွက်၊ ဒါဆို အောင်မြင်ပြီပဲ။ အို ကြည့်စမ်း၊ သူမရင် ဝုန်း ဒိုင်းကြဲ ခုန်နေပါ့လား။ မှန်ထဲကို လှမ်းအကြည့် ကိုယ့်မျက်နှာကိုယ်တောင် သူမ လန့်သွားရတယ်။ အမယ်လေး ကြောက်စရာ ကောင်းလိုက်တာ။ အင်းလေ၊ ဒါ သိပ်ထူးဆန်းတဲ့ အရာမှ မဟုတ်တာ။ လူတစ်ယောက်ကို သ,တ်ဖို့ ကြံစည်စိတ်ကူးနေတာပဲ။ ဘုရားစာရွတ်၊ မေတ္တာပို့နေတာမှ မဟုတ်တာ။ လူသ,တ်မယ့်သူဟာ ဒီလောက်တော့ ကြမ်းတမ်းမှပေါ့။ ဟုတ်တယ်။ ခုနအကြံ အကောင်းဆုံးပဲ။ ဒီနည်းနဲ့ လုပ်ရင် ဖြစ်မယ်။
ခုတင်ပေါ်ကို သူမ လှဲချလိုက်ပါတယ်။ မျက်ဝန်း မှိတ်ထားပေမဲ့ အိပ်မပျော်။ အသေးစိတ် အစီအစဉ်တစ်ခုစိတ်ကူးထဲမှာ သူမ ရေးဆွဲနေမိပါတယ်။ သူမ မျက်ဝန်းတွေ ကျယ်ပြီး အိပ်လို့ မပျော်တော့ ရင်တစ်ခုလုံးလည်း ကတုန်ကယင် ဖြစ်နေပါတယ်။ စားလို့လည်း မရ၊ အိပ်လို့လည်း မပျော်။ ရက်ပေါင်းများစွာ သူမ ဒီအကြောင်းပဲ တွေးနေမိပါတယ်။ နောက်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု သူမ ချလိုက်ပါတယ်။
မိုးတစိမ့်စိမ့် ရွာနေတဲ့ နေ့တစ်နေ့ကို သူမ ရွေးရမယ်။ ဒါမှ ပတ်ဝန်းကျင်လည်း တိတ်နေမယ်၊ လူသွား လူလာ ရှင်းမယ်၊ သူ့မိသားစု သူ့အပါးနေဖို့ အခွင့်အလမ်း နည်းမယ်၊ သူမလည်း ခြံထဲ ဝင်ရ လွယ်ကူမယ်။ မိုးရွာ ကတည်းက လမိုက်တဲ့ည ဖြစ်မှာလေ။
သူမ သဘောတကျ ရယ်လိုက်မိပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ရယ်သံက ကိုယ့်ဘာသာတောင် မသာယာ။ အက်တက်တက်ကြီး ဖြစ်နေတယ်။ နောက်ပိုင်း သူမ အခန်းထဲက အပြင် မထွက်တော့။ အခန်းထဲမှာ တစ်ချိန်လုံး စဉ်းစားနေတယ်။
အိမ်သားတွေက သူမကို စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေတယ်။ အတင်း အိပ်ခိုင်းကြတယ်၊ အစားတွေ စားခိုင်းကြတယ်။ သူမ စားလို့လည်း မရ၊ အိပ်လို့လည်း မပျော်။ ဘယ်အစားမှ ခံတွင်း မတွေ့။ ဖြီးလိမ်း ပြင်ဆင် ခြင်းလည်း မရှိတော့။ အင်္ကျီ ဖရိုဖရဲ၊ ခေါင်းစုတ်ဖွားနှင့် သူမ ခေါင်းထဲ အမြဲ စဉ်းစား နေမိတာက သူ သေဖို့၊ သူ့ကို သ,တ်ပစ်ဖို့၊ သူမ မုန်းသော သူ့ကို ဒီကမ္ဘာလောကကြီးထဲ မရှိစေဖို့။ ဒါပဲ သူမ စိတ်ဝင်စားတယ်။
ဒီကြားထဲ ဒေါသဖြစ်စရာ တစ်ခု ကြုံရသေးတယ်။
သူမ သူငယ်ချင်းတစ် ယောက်ပေါ့။ သူမ အရမ်း မုန်းတဲ့ သူ့ကို ချီးကျူးတယ် လေ။ သူမ မျက်လုံးထဲ မီး ပွင့်သွားပါတယ်။ ပြာခနဲလည်း ဖြစ်သွားပါတယ်။ သူမ မုန်းတီးသော သူကို ချီး ကျူးသော စကားဟာ သူမ အတွက်တော့ ဆီပူအိုးထဲ ထည့် အကြော်ခံရတာထက် ဆိုးပါတယ်။ သူမ မျက်နှာမှာ ချွေးသီးချွေးပေါက်တွေ ကျလာပါတယ်။ နောက် သူမ မျက်နှာက ကြောက်စရာ ကောင်းလာသလိုလည်း ရှိပါ တယ်။ တွေ့ရာမြင်ရာတွေကို သူမ ပေါက်ခွဲပစ်နေမိပါတယ်။ သူမ ပတ်ဝန်းကျင်မှာတော့ အော်ဟစ်သံတွေ ဆူညံနေပါတယ်။ သူမ မကြား၊ သူမ ကြားနေတာက သူမ မုန်းတီးသော သူကို ချီးကျူး ထောမနာပြုသော စကား တစ်ခွန်း လေသံတစ်ဟ။ အို သူမ နားထဲ ဘယ်လိုမှ မခံသာ။ မုန်းတယ်။ သူ့ကို မုန်းတယ်။ ဘယ်သူမှ လာမပြောကြနဲ့။ အား၊ သူမ ပျော့ခွေလဲကျသွားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နှုတ်ကတော့ မိုးရယ် သုံးရက်လောက် ဆက်ရွာလိုက်စမ်းပါလို့ တီးတိုးရေရွတ်နေမိပါတယ်။
ဟုတ်တယ်၊ အဲဒီ့နေ့မှာ မိုးတစိမ့်စိမ့် ရွာမယ်၊ အဲဒီ့ အချိန် လမ်းမမှာ လူသွားလူလာ ကင်းရှင်းနေမယ်၊ အဲ လူတစ်ယောက်တော့ ရှိမှာပေါ့။ မိုးကာအင်္ကျီ ဝတ်ထားပြီး ဖိနပ်အရှည် စီးထားတဲ့ ဘောင်းဘီရှည်နဲ့ လူတစ် ယောက်။ အဲဒါဟာ သူမပေါ့။ မိုးကာအင်္ကျီ အောက် က ဂျာကင်အိတ်ထဲမှာ သေးငယ်တဲ့ သေနတ်လေးတစ်လက် ရှိနေပါတယ်။ လူရိပ်လူခြည်ကို ကြည့်၊ ခြံစည်းရိုးကို ကျော်ဝင်လိုက်ပြီး သစ်ပင်အကွယ်မှာ ခဏပုန်းမယ်။ နောက် တဖြည်းဖြည်း အိမ်ဆီ ချဉ်း ကပ်မယ်။ သူ့စာဖတ်ခန်းက အိမ်ရဲ့အရှေ့ဘက် ဘုရားခန်း ဘေးမှာ ရှိတယ်လေ။ အတော်ပဲ။ အရင်တစ်ပတ်က သူမ သွားကြည့်ထားတာ အဲဒီ အရှေ့ဘက်မှာ အပင်ကြီးတွေ ရှိတယ်။ အဲဒီ အပင်ကြီးတွေ အောက်ကနေ အကာအကွယ်ယူ အခြေအနေ ကြည့်ပြီး သူမ လှုပ်ရှားလိုက်မယ်။
မှောင်ရိပ်အောက်ကနေ အသာထွက် လှမ်းကြည့် လိုက်တော့ အောင်မယ်၊ မိုးရွာကြီး အိုက်လို့ထင်ပါ့၊ ပြတင်းတံခါးပေါက်လေးတောင် အဆင်သင့် ဖွင့်ထားလို့ ။ တံခါးပေါက်နား ရိပ်ခနဲ သူမ ပြေးကပ်လိုက်တယ်။ နောက် အထဲကို ကဲကြည့်လို က်တယ်။ သူမကို ကျောပေးနေတဲ့ လူတစ်ယောက် သူ့ကျောပြင်ကို အတန်ကြာ သူမ စိုက်ကြည့်နေမိတယ်။ သူပေါ့၊ သူမ အရမ်းမုန်းတဲ့သူ။ ကြည့်နေရင်း သူမ နှုတ်ခမ်းတို့ သွေ့ခြောက်လာတယ်။ မျက်ဝန်းတို့လည်း ကျဉ်းမြောင်းသွားတယ်။ မုန်းတီးစိတ်နဲ့ သူမ တစ်ကိုယ်လုံး တဆတ်ဆတ်တုန်လာတယ်။ နောက်တော့ အင်္ကျီအောက်က သေနတ်ကို ဆွဲထုတ်ပြီး ပြတင်းတံခါးက ဝုန်းခနဲ ကျော်ဝင်လိုက်တယ်။ အဲဒီနောက် နှစ်ယောက် ကြားသာရုံ အသံလေးတစ်ခု ထွက်သွားတယ်။
“အောင်ပြီ၊ အောင်ပြီ၊ သူ သေသွားပြီ”
သူမ အော်ရယ်လိုက်မိတယ်။
တဝုန်းဝုန်း ခြေသံတို့ သူမ အခန်းဆီ ဝိုင်းလာကြတယ်။ နောက် သူမကို ဆွဲ ချုပ်လို့ အခန်းအပြင်ဆီ ခေါ် ထုတ်သွားကြတယ်။
သူမ လက်ထဲမှာတော့ပလတ်စတစ် သေနတ်လေး တစ်ခု။
••••• ••••• •••••
ပြတင်းကနေ အပြင်ကို သူမ ငေးကြည့်နေမိပါတယ်။ သူမ ဘေးတွင်တော့ လူနာ စောင့်တစ်ယောက် ရှိနေပါတယ်။ သူမ အချိန်မှန် အိပ်၊ အချိန်မှန် စားရန်နှင့် သူမအား ဆေးအချိန်မှန် တိုက်ရန် ဖြစ်ပါတယ်။ သူမ အတော်ကြီးကို ပိန်သွားပါတယ်။ ဆေးရုံမှာ သူမ ရက်အတန်ကြာ နေခဲ့ရတယ်။ ပြောရမယ်ဆို ထိုရက်တို့သည် သူမအတွက် လောကနိဗ္ဗာန်လို့ တင်စားရ မလိုပါပဲ။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆို တော့ ထိုရက်တို့ကို ဘယ်လို ဖြတ်ကျော်ခဲ့မှန်း သူမ ကိုယ် တိုင်ပင် ရေးတေးတေးဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။ သေချာတာ တစ်ခုက ထိုရက်တို့တွင် သူမ ဖြစ်ချင်တာတွေ အကုန် ဖြစ်ခဲ့ပုံရတယ်။
ဖြစ်ချင်တာတွေ ဆိုတာ ဘာလဲ။
သူမ သေစေချင်တဲ့သူ သေခဲ့ခြင်းပါပဲ။ သူမ သူ့ကို သ,တ်ပစ်လိုက်နိုင်ခဲ့တယ်ပေါ့။
အို သူမဟာ တကယ်ပဲ စိတ်ဖောက်ပြန်ခဲ့တာလား၊ လူ တစ်ယောက်အပေါ် မုန်းတီး တဲ့ ခံစားချက်ကြောင့် အခြား လူတစ်ယောက်ဟာ ရူးသွပ် သွားစေနိုင်သလား။ သူမ ခုတင်ဘေး စားပွဲပေါ်မှာတော့ စာအုပ်တချို့ ရှိနေပါတယ်။ ထိုစာအုပ်တို့ကို သူမ မထိ မကိုင်ခဲ့ရတာ ရက်အတန် ကြာခဲ့ပြီ။ ပြက္ခဒိန်ကို လှမ်းအကြည့် သူမ မျက်ဝန်းက မျက်ရည်တို့ တလိမ့်လိမ့် ကျလာပါတယ်။
သူမတို့ရဲ့ မဟာတန်း စာမေးပွဲကြီးဟာ ပြီးခဲ့တဲ့လ က စစ်ဆေးပြီးသွားခဲ့ပြီ။ အဲဒီ အချိန် သူမကတော့ ဆေးရုံပေါ်မှာ အရာအားလုံးကို မေ့လျော့နေပါတယ်။ အဲဒီစာမေးပွဲမှာ အောင်မြင်တက်ကြွစွာ ဖြေနေမယ့် သူတစ်ယောက်ကော။ အို မတွေးနဲ့၊ မတွေးနဲ့။ သူမ ခေါင်းကို ကြမ်းတမ်းစွာ ခါလိုက်မိပါတယ်။ မျက်ရည်စတွေပါ လွင့်စဉ်ကုန်တော့ နံဘေးက လူနာစောင့်က သူမပခုံးကို ဆွဲလှုပ်သတိပေးတယ်။ သူမ ဖျတ်ခနဲ အသိဝင်လာပါတယ်။ သူမ နှလုံးက တဒိတ်ဒိတ် ခုန်လာပြီ။ ဒါ အမုန်းရဲ့ စည်းချက်ပဲ။ မဖြစ်။ အရာအားလုံးကို တစ်ခဏမေ့လျော့သွားရမယ့်အခြေအနေကို ပြန်ရောက်သွားအောင်တော့ သူမ လုပ်လို့ မဖြစ်။ တစ်ခဏကြောင့် သူမ ဘဝ ဦးတည်ရာကို တွန့်ဆုတ်နောက်ကျမှ ရောက်ရှိသွားရမယ့် အဖြစ်ကိုကော မဖြစ်ဘူး၊ မဖြစ်ဘူး၊ လုံးဝ မဖြစ်ဘူး။
သူ့ကို မုန်းနေသရွေ့ ငါ့ ဘဝ ဘာမှ လုပ်လို့ ဖြစ်မှာ မဟုတ်သလို ဘယ်လိုမှ ရှေ့ဆက် တက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ သူ့ကို မမုန်းမှဖြစ်မယ်။ ခေါင်းကို ခါလို့ သူမ စဉ်းစားမိတော့ လူနာစောင့်က သူမကို အထိတ်တလန့် ကြည့်ပါတယ်။
သူမကတော့ သူမ ဦးနှောက်ကို သူမ အပြင်းအထန် အလုပ်ပေးနေမိပါတယ်။ သူ့ ကို ဘာကြောင့် မုန်းတာလဲ။
••••• ••••• •••••
ပြောရမယ်ဆို သူနဲ့ သူမက အထက်တန်းကျောင်းက တည်းက အတန်းတူ၊ ကျောင်းတူ တက်ခဲ့သူများဖြစ်ပါတယ်။ အင်း ... အဲဒီကတည်းက စ,ခဲ့တာပေါ့။ သူ့ကို သူမ မုန်းခဲ့တာ သူက အတန်းထဲမှာ စာတော်သော ကျောင်းသား တစ်ယောက် ဖြစ်သလို အတန်းခေါင်းဆောင် တစ်ယောက်လည်း ဖြစ်ပါတယ်။ ကျောင်းသားကျောင်းသူအများစုက သူ့ကို လေးစား ကြတယ်။ ဆရာ ဆရာမတွေ ကလည်း ချစ်ကြတယ်။အားကစားလည်း ထူးချွန်တဲ့အတွက် နာမည်လည်း ကြီးတယ်။ ကြည့်စမ်း၊ သူ့ကိုသူမ ဘာလို့များ မုန်းတီးရတာလဲ၊ သူ့မှာ မုန်းစရာအချက် ဘာရှိသလဲ။ သူမ သွေးအားနည်းပြီး မူးလဲတုန်းကတောင် သူ သွေးလှူခဲ့ဖူးသေးတာ။ စဉ်းစားစမ်း၊ အဲဒီကတည်းက သူမ သူ့ကို မုန်းနေတာ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ဘာဖြစ်လို့ သူ့ကို မုန်းရတာလဲ။ သူဟာ လူကောင်းတစ်ယောက်ပဲ။ အို မဟုတ်ဘူး။ သူဟာ တော်ပေမဲ့ ဆောင့်ကြွားကြွား နိုင်တဲ့သူ၊ သူ့ရဲ့ ထူးချွန်မှုကို အားလုံးအလယ်မှာ အရောင်တင်ချင်သူ။ သွေးလာလှူတာလည်း ပြိုင်ဘက်တစ်ယောက် ဒုက္ခရောက်နေတာကို အကျောကြီးနဲ့ သူမကို ဒူးထောက်ဖို့ ဦးတည်တာနေ မှာ။အို သူမ ဘာဖြစ်လို့ အဲလို ထင်ခဲ့တာလဲ။ အဲလို ထင်ရလောက်တဲ့ သက်သေ သူမမှာ ရှိလား။ သူ့မျက်ဝန်းတွေကတော့ အမြဲတည်ငြိမ်အေးချမ်းနေတာပဲ။ သူမကိုတော့ လူတွေက ပြောကြတယ်။ မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ မလိုက်ဖက်အောင် မျက်ဝန်းတွေက စူးရှထက်မြက်သတဲ့။ ပြီးတော့ ဒေါသလည်း ကြီးသတဲ့။ ဟုတ်ရဲ့လား၊ သေချာစဉ်းစားစမ်း။
သူ့ကို ဘာကြောင့် မုန်းတာလဲ။
သူဟာ စာတော်တယ်၊ အသေအချာ ပြောရရင် သူမထက် တော်တယ်။ ဟော ကြည့်၊ ဒီအတွေး တွေးမိတော့ သူမ ရင်ခုန်နှုန်း မြန်လာရတယ်။ ဟင့်အင်း၊ မတော်ဘူး။ သူဟာ သူမထက် ဘယ်နည်းနဲ့မှ မတော်ဘူး။ အို မဟုတ်သေးဘူးလေ။ သူဟာ သူမထက် တော်လို့သာ ဆယ်တန်းမှာ လေးဘာသာဂုဏ်ထူးနဲ့ အောင်ပြီး သူမကတော့ တစ်ဘာသာပဲ ပါခဲ့တာပေါ့။ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းတွေ မယူဘဲ ရိုးရိုးမေဂျာလာယူလို့ အဲဒီနှစ်က စာမေးပွဲမှာ နေမကောင်းဖြစ်ပြီး ရိုးရိုးမေဂျာ ရခဲ့တဲ့ သူမနဲ့ ပြန်တွေ့ခဲ့ရတာ။ ဒီတော့ သူဟာ သူမ ထက် တော်တယ် ဆိုတာ လက်ခံရမယ်။ လက်ခံလိုက်စမ်း၊ သူမ ခေါင်းတို့ မူးဝေ လာရတယ်။ အို သူမဟာ သိပ်ကို မောဟများတဲ့သူဖြစ်နေပါလား။
အမှန်ကို အမှန်အတိုင်း လက်ခံလိုက်ဖို့ သူမ ဘာ ကြောင့် တွန့်ဆုတ်နေတာပါ လဲ။ သူမ ရှိုက်ကာရှိုက်ကာ ငိုမိပါတယ်။ နောက် သူမ ကိုယ် သူမ သတိပေးမိတယ်။ လက်ခံလိုက်၊ အမှန်ကို အမှန်အတိုင်း လက်ခံလိုက်လို့ပေါ့။
အမှန်ကို အမှန်အတိုင်းလက်မခံနိုင်သရွေ့ သူ့ကို မုန်းတီးနေဦးမှာပဲ။ ဟုတ်တယ်၊ သူ့ကို ဘာကြောင့် မုန်းတီးနေရတာလဲဆို သူမထက် တော်နေလို့တဲ့လေ။ မျက်ဝန်းထဲ တက္ကသိုလ် ပထမနှစ်ကစ ခုထိ သူမ အပေါ် အနိုင်ရလာတဲ့ သူ့ကို မြင်ယောင်မိလာတယ်။ သူ့ ကြည့်လိုက်တော့လည်း ဘယ်အချိန်မဆို အေးဆေးပါပဲ။ ဒါကိုပဲ သူမမှာ ပူလောင်လာရတယ်။
အို အဲဒီ ပူလောင်မှုကို သူမ ကြောက်လှပါပြီ။
ဒါဆို ဘာလုပ်ရမလဲ။
အဲဒီ ပူလောင်မှု ပျောက်အောင် သူမ ဘယ်လိုလုပ်ရ မလဲ။
သူ့ကို မမုန်းနဲ့ပေါ့။
ဟုတ်တယ်။ သူ့ကို မမုန်းမှ သူမရဲ့ ပူလောင်မှု ပျောက်မယ်။
သူ့ကို ဘာလို့ မုန်းတာလဲ။
သူမစိတ်ကို အားတင်းလို့ ရဲရဲတင်းတင်း ဖြေကြည့်လိုက်ပါတယ်။
သူမထက် တော်နေလို့။
ဟုတ်ပြီ။ သူဟာ သူမထက် မတော်ဘူးလား။
ဒီအမေး ရောက်တော့ သူမ တွေဝေသွားရပါတယ်။ အံကြိတ်ထားလျက်က သူမ မျက်ဝန်းက မျက်ရည်တွေ စီးကျလာတယ်။ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လို့ သူမ တိတ်တဆိတ် ငိုကြွေးနေမိပါတယ်။ ရှိုက်သံတွေကြား တဖြည်းဖြည်းနဲ့ သူမတစ်ကိုယ်လုံး နစ်ဝင်လာသလို ခံစားလိုက်ရတော့ အို ဘုရား ဘုရား အဲဒီအခြေအနေကို သူမ ကြောက်လှပါပြီ။
ဒါဆို-
လက်ခံလိုက်လေ ၊ လက်ခံလိုက်။
ကိုယ်ကို မတ်မတ်ထား အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူပြီး အသက်ရှူသံအပေါ် အာရုံပြု အမှတ်ထားလို့ သူမ စိတ်ကို သူမ ထိန်းကြည့်လိုက်တော့ စက္ကန့်တိုင်းဟာ ကြာလွန်းလှ ပါတယ်။ သူဟာ တော်တယ်၊ ငါလည်း တော်တယ်။ အားလုံးဟာ သူ့နေရာနဲ့ သူ တော်ကြတယ်။ သူဟာ လူ ကောင်း တစ်ယောက်၊ ငါ လည်း လူကောင်းတစ်ယောက်။ တစ်နေရာစီမှာတော့ တစ်ယောက်စီက ပိုတော် ပိုကောင်းတာတွေ ရှိနိုင်တာပေါ့။ ဒါကို အသိအမှတ်ပြုရမယ်။
“သူဟာ လူတော်တစ် ယောက်၊ သူဟာ လူကောင်း တစ်ယောက်”
သူမ ရင်ခုန်သံတို့ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက် သွားပါတယ်။ အတန်ကြာ တော့ သူမ မျက်ဝန်းတို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပါ တယ်။ အို ကြည့်စမ်း၊ အမုန်းကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာလိုက်တော့လည်း အရာရာဟာ ဘာမှ မဟုတ်တော့သလိုပါပဲလား။
ပြီးတော့ ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုကိုလည်း ခိုင်ခိုင်မာမာ ချလိုက်မိပါတယ်။ မနက်ဖြန် သူ့အိမ်ကို သူမ သွားမယ်။ မုန်းတီးရန်လိုစွာ သ,တ်ပစ် လိုက်ရန်တော့ မဟုတ်ပါ။
အားလုံးကို ရှင်းလင်း ပြတ်သားစွာ သိမြင်လက်ခံ နိုင်သွားပြီဖြစ်တဲ့အတွက် သူနဲ့ လက်ဆွဲ နှုတ်ဆက်လိုက်ရန်သာ ဖြစ်ပါတယ်။
(၁၉၉၇ ခုနှစ်ခန့်က ရေးသားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ အမုန်းတရားသည် တစ်ဖက်ကို သ,တ်ပစ်လိုက်နိုင်သည် အထိ ဖြစ်စေနိုင်သကဲ့သို့ ဘာကြောင့် မုန်းရသည် ဆိုသည်ကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာကြည့်ရန် လိုပြီး လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်နိုင်ရန် ကျော်ဖြတ်ရမည် များက အများအပြား ရှိနေသည် ဆိုသည်ကိုလည်း ထိုအချိန်ကတည်းက စဉ်းစားမိခဲ့ပါသည်။ စာရေးသူ)
▢ နန်းဧကရီရှင်
📖ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း
မေ ၊၂၀၁၇
