အမှောင်လမ်း

 

❝ အမှောင်လမ်း ❞
    ( အောင်ခက် )

မညိုသည် စကား တစ်လုံးမျှ မဆို ။

ကျွန်တော်လည်း စကား တစ်လုံးမျှ မဆိုမိ ။

အားငယ်ဝမ်းနည်းမှုဖြင့် ရီဝေနေသော မညို မျက်လုံးအစုံသည် ကျွန်တော့်အား စိုက်ကြည့်နေသည် ။ သည် အကြည့်ထဲ၌ မညိုသည် သူ့ရင်ထဲက ဝေဒနာကို ပြောနေသည်လား ။ ကျွန်တော့် ရင်ထဲက ဝေဒနာကို ရှာဖွေနေသည်လား ။ ကျွန်တော် နားမလည်မိပေ ။

မညို အသိထဲက ကျွန်တော့်ကို မုန်းတီးဖို့ ၊ နာကြည်းဖို့ ကြိုးစား နေလိမ့်မည် ။ ကျွန်တော် လည်း သူ့အပေါ် မုန်းတီးပစ်ဖို့ ၊ နာကြည်းပစ်ဖို့ ကြောက်ရွံ့စွာ လိုလား တောင်းဆိုနေမိသည် ။ သို့သော် မညို ရင်ထဲက ခံစားနေရသည်များကို မညို မျက်လုံးထဲမှာ ကျွန်တော် တွေ့နေရသည် ။ ခံစားမှု ဆိုတာက ဘယ်သူများ လုံခြုံအောင် ဝှက်ထားနိုင်လို့လဲ မညို ရယ် ။

ကျွန်တော့် မှာ မောပန်းနေသော ခံစားမှုများဖြင့် မညို မျက်နှာလေးကို အသိမဲ့စွာ ငေးကြည့်နေမိသည် ။ မညို ၏ နွမ်းရော်မှိန်ဖျော့နေသော မျက်လုံးအစုံတွင် မျက်ရည်စတို့ စိုစွတ်ရစ်ဝိုင်းလာနေသည် ။ ကျွန်တော့် ရင်ထဲက တင်းကျပ်လာသော ပင့်သက်မောကို တိတ်တခိုး မှုတ်ထုတ် ပစ်လိုက်မိသည် ။ မညို ဘာပြောချင်နေသလဲ ။ ကျွန်တော် နားထောင်ချင်နေမိသည် ။ သို့ပေမဲ့ မညို ပြောမည့် စကားတွေ ကျွန်တော် သိနေနှင့် ပြန်သည် ။ မကြားချင်တော့ပေ ။ မညို မျက်လုံးအိမ်မှ မျက်ရည်ဥတို့ ပါးပေါ်သို့ တစ်လုံးချင်း လိမ့်ဆင်းလာနေသည် ။ မျက်လုံးအိမ်တွင် မျက်ရည်တို့ ပြည့်ဖုံးလိုက်လာသည် ။ တွေတွေကျလာနေသည့် မျက်ရည်တွေကို မညို သုတ်မပစ် ။ ရှိုက်သံ တစ်ချက် မထွက် ။ မညို တင်းခံထားသည် ။ သူ့အပေါ် နှုတ်ခမ်းသားလေးကို ခပ်တင်းတင်း ဖိကိုက်ထား သည် ။ မျက်ရည်ကြည်လေးများ လျှံနေသည့် မျက်လုံးအစုံ ဖြင့်ပင် ကျွန်တော့် မျက်နှာ ကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြန်သည် ။

ကျွန်တော့် ရင်၌ ငိုပစ်လိုက်ချင်သော ဝမ်းနည်းစိတ်တို့ နင့်ခနဲ ဆောင့်တက်လာသည် ။ မျက်လုံးအိမ်သို့ မျက်ရည်များ ဝိုင်းတက်လာသည် ။ မညို ထံမှ ကျွန်တော် မျက်နှာ လွှဲပစ်လိုက်မိသည် ။ ကျွန်တော့် ဘေးရှိ စားပွဲငယ်ပုလေးသည် ကျွန်တော့် စာအုပ်များနှင့် ရှုပ်ထွေးနေသည် ။ ဆေးလိပ်တို ၊ ပြာခွက် ၊ လွင့်နေသော ဆေးလိပ်ပြာတို့နှင့် ပွကြဲနေသည် ။ ကျွန်တော် မဂ္ဂဇင်း တစ်အုပ်ကို ဆွဲလှန်နေမိသည် ။ ကျွန်တော့် အာရုံထဲ၌ မကြည့်ဘဲ မညို မျက်နှာလေးကို မြင်နေမိသည် ။ ကျွန်တော့် နှလုံးသား တစ်ခုလုံး ဝမ်းနည်းမှုတို့ဖြင့် တုန်ခါနေတော့သည် ။ မဂ္ဂဇင်း စာရွက်ကို လှန်နေသော ကျွန်တော့် လက်များ တုန်နေပြန်သည် ။ ထိန်းထားသည့် ကြားက မျက်ရည် တစ်ပေါက်သည် ကျွန်တော့် မျက်နှာပေါ် သို့ ပေါက်ခနဲ လွတ်ကျသွားပြန်သည် ။ ကျွန်တော့် အာရုံများ ဝေဝါးသွားသည် ။ ကျွန်တော့်အဖြစ်ကို လွှတ်မချလိုက်မိရန် တင်းထားလိုက်မိသည် ။ မျက်ရည်စွန်းသွားသော စာမျက်နှာကို သုံးလေးရွက် ဆက်တိုက် လှန်ပစ်လိုက်ရင်း ဖိထားလိုက်သည် ။ အာရုံ ကို ငြိမ်အောင်ထိန်းသည် ။ မျက်ရည်စကို သိမ်းပစ်သည် ။

ပင့်သက်ကလေးများကို ကျိတ်ချနေမိ၏ ။ သို့ပေမဲ့ ကျွန်တော့် ရင်ထဲ၌ တမြည့်မြည့် နာကျင်လိုက်လာနေသည် ။ တရှိုက်ရှိုက် ငိုနေမိပြီ ။ “ ကျွန်တော် ငိုနေမိပြီ မညို ” လို့ ကျွန်တော့် အာရုံထဲ၌ တိုးတိုးကလေး ရွတ်နေမိပြန်သည် ။ မညို သည်ကော .. ။ မညို ထံမှ ရှိုက်သံတစ်ချက် ပွင့်ထွက်လာသည်နှင့်အတူ ထိုင်ရာမှ ရုတ်ခနဲ ထလိုက်သံ ကြားလိုက်ရသည် ။ ကျွန်တော် လှည့်မကြည့်တော့ ။ စားပွဲငယ်ပေါ်တွင် တံတောင် ထောက်ထားသည့် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကျွန်တော့် ခေါင်းကို ထိန်းထားလိုက်ရင်း မျက်စိအစုံကို ဇွတ်မှိတ်ပစ်ထား လိုက်မိသည် ။ အံကို တင်းတင်းကြိတ်ထားမိသည် ။ မညို ဘာလုပ်မည် ဆိုသည်ကို ကျွန်တော် သိနေသည် ။ မညို လှုပ်ရှားနေမှုများကို ကျွန်တော် မကြည့်ရဲတော့ပေ ။ ကြာလျှင် ကျွန်တော်ပါ မညိုလို ဟန်မဆောင်ဘဲ ငိုချပစ်မိတော့မည် ။ မညိုကို ကျွန်တော် ချစ်သည် ။ သည် အချစ်ကို ကျွန်တော့် ရင်ထဲမှာပဲ ထားတော့မည် ။ ကျွန်တော့် အချစ်ကို မညို နားမလည်စေချင် ။ ကျွန်တော့် အငိုကို မညို မသိစေချင်တော့ပေ ။ သည် အချစ်အတွက် မညို ကို ကျွန်တော် ခွင့်လွှတ်လိုက်ပြီ ။ ခွင့်လွှတ်ပြီ ။ ခွင့်လွှတ်လိုက်နိုင်သည့် အချစ်သည် ကျွန်တော့် အတွက် မိုက်မဲမှုလား ၊ သတ္တိ နည်းမှုလား ၊ အသုံးမကျမှုလား ။ ကျွန်တော် မဝေခွဲတတ်တော့ ။

မညိုကို ကျွန်တော် ဒုက္ခ မပေးရက်တော့ပေ ။ အခန်းကျဉ်းကလေးထဲ၌ မညို ဘဝကို တိရစ္ဆာန်ရိုင်းမ တစ်ကောင်လို အစား ဆင်းရဲ ၊ အနေ ဆင်းရဲစွာဖြင့် မွေးထားသလို မွေးမထားရက်တော့ပေ ။ ရက်စက်သော ၊ အညှာအတာ ကင်းမဲ့သော ၊ မေတ္တာတရား ခေါင်းပါးသော သူ အဖြစ် ကျွန်တော် မနေရဲတော့ ။ မိန်းမသား တစ်ဦး၏ လွတ်လပ်မှုကို ကာမပိုင် လင်ယောက်ျား ဆိုသည့် သော့ဖြင့် အသေခတ်ပြီး ဘဝ တစ်ခုကို သ,တ်ပစ် ရဲလောက်သည့် သတ္တိမျိုး ကျွန်တော့်တွင် မရှိ ။ ကျွန်တော့်အချစ် အတွက် ကျွန်တော့် တစ်ဘဝလုံး ရင်စည်း၍ ကျိတ်ခံတော့မည် ။ သို့ပေမဲ့ ကျွန်တော်၏ ခွင့်လွှတ်ခြင်း ၊ မညိုကို နားလည်နေသည့် ကျွန်တော့် နားလည်မှုများကို မညို သိနေစေချင်ပြန်သည် ။ သည်တစ်ခါ ကျွန်တော်၏ အချစ်ကို မညို နားမလည်ချင်နေပါစေ ဆိုသော စိတ်ဖြင့် ရှုပ်ထွေးလာကုန်ပြန်သည် ။ ကျွန်တော် မသိတော့ ။ မရှင်းတတ်တော့ ။ ကျွန်တော် ပင့်သက် အထပ်ထပ် ချနေမိပြန်သည် ။

အိပ်ခန်းတွင်းဘက်မှ မညို လှုပ်ရှားသံများ ကြားနေရသည် ။ တိုးသက်အားနည်းလာနေသော ရှိုက်သံ ၊ သူမပိုင် သံသေတ္တာငယ်ကလေးကို ဆွဲထုတ်သံ ၊ ဖွင့်သံ ၊ ပိတ်သံနှင့် အတူ သူမရဲ့ လှုပ်ရှားနေသံလေးများ သည် ကျွန်တော့် အာရုံထဲဝယ် တိုးဝင်လာနေသည် ။ ကျွန်တော့် ရင်ထဲ၌ တစစ်စစ် နာကျင်လာနေပြန်သည် ။

သည်နေ့ မညို နှင့် ကျွန်တော် လမ်းခွဲကြတော့မည် ။ ကိုယ့်လမ်း ကိုယ် လွတ်လပ်စွာ လျှောက်ကြတော့မည် ။ တစ်ဦးကို တစ်ဦး မည်သူမျှ တားဆီးပိတ်ပင် ချုပ်နှောင်ပိုင်ခွင့် မရှိကြတော့ ။ မညိုက သူ့ ပစ္စည်းလေးများကို စုစည်းသိမ်းဆည်းကာ သူ့ သံသေတ္တာငယ်လေး တစ်လုံးနှင့် ကျွန်တော့် အိမ်ခန်းငယ်ကလေးမှ အပြီးအပိုင် ထွက်ခွာသွားတော့မည် ။ သည်အတွက် နှစ်ဦးသား သွေးအေးအေးဖြင့် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြစေကာမူ တကယ်တမ်း ရင်ဆိုင်လာကြရသောအခါ ဟန်ဆောင်နိုင်စွမ်း မရှိကြတော့ ။ နှုတ်က ဖွင့်မပြောကြသော်လည်း ရင်ထဲ ကိုယ်စီ၌ နာကျင်မှုတွေ ရှိနေကြသည် ။

ချစ်သူတို့ ဘဝကို အချစ်ကြီးစွာဖြင့် လမ်းခွဲလိုက်ကြသည့် ဘဝ ။ အချစ်ကြီးစွာဖြင့် စွန့်လွှတ်လိုက်ကြသည့် ဘဝ ။ သည်အရာတွေ အားလုံးကို ကျွန်တော် နားလည်နေမိသည် ။ သည် အသိ ၊ သည် နားလည်မှုများက ကျွန်တော့် နှလုံးသားကို အထပ်ထပ် ရိုက်ခတ်နေသလို ခံစားနေမိ ရပြန်သည် ။

သူရယ် ၊ ကျွန်တော်ရယ် နှစ်ဦးသဘောတူ ကွာရှင်းပြတ်စဲကြမည် ။ ကိုယ့်လမ်း ကိုယ်သွားကြမည် ။ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ဦးသား သဘောတူညီစွာ ခိုင်မာစွာ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြပြီ ။ သည်အသိဖြင့် တစ်ဦးကို တစ်ဦး ယုံကြည်စွာ လမ်းခွဲထွက်ရဲကြသည် ။ သို့ပေမဲ့ ပြောင်းလွဲတတ်သော လူ့ စိတ်ကြောင့် အသိသက်သေ လူကြီးများ ရှေ့တွင် တရားဝင်မှု ရယူခဲ့ကြသည် ။ စာချုပ်တံဆိပ်ခေါင်း နှစ်လုံး ကို နှစ်ဦးသဘောတူ ဝယ်ခဲ့ကြသည် ။ နှစ်ဦး သဘောတူ ကွာရှင်းပြတ်စဲမှုကို နှစ်ဦးသဘောတူ တစ်ယောက် တစ်ရွက် ရေးကူးကြသည် ။ ရပ်ကွက်ကောင်စီရုံးသို့ နှစ်ဦးသဘောတူ သွားရောက်ခဲ့ကြသည် ။

ရပ်ကွက်လူကြီးများက ကျွန်တော်တို့ နှစ်ဦးကို အံ့အားသင့်ခဲ့သည် ။ အစဉ်အေးချမ်းစွာနေထိုင်ခဲ့သော ကျွန်တော်တို့ ဇနီးမောင်နှံ အတွက် မမျှော်လင့်သော အကြောင်းအရာများ ဖြစ်ခဲ့ကြသည် ။ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ဦးအား “ ရန်မှုလေး တစ်မှုအတွက် သည်လောက် မြန်မြန်ဆန်ဆန် မဆုံးဖြတ်ကြဖို့ စဉ်းစဉ်းစားစား လုပ်ကြဖို့ ၊ လင်မယားဆိုသည်မှာ လျှာ နှင့် သွား လို မတော်တဆ ဆိုသလို ထိမိခိုက်မိဆိုတာ ဖြစ်တတ်ကြစမြဲမို့ ခွင့်လွှတ်ကြဖို့ ၊ သည်းခံကြဖို့ ၊ အိမ်ထောင် တစ်ခု တည်ထောင်တယ် ဆိုတာ လွယ်လွယ်ကူကူ တည်ဆောက် မဖြစ်သလို အိမ်ထောင် တစ်ခု ပျက်ဖို့ဆိုတာလည်း လွယ်လင့်တကူ မဆုံးဖြတ်ဖို့ ” များ ပြောဆို ဆုံးမ ကြသည် ။ သည်တစ်ည စဉ်းစားကြကာ နောက်နေ့ ညနေမှ လာကြရန် ပြန်လွှတ်လိုက်သည် ။

သို့သော် ကျွန်တော်တို့ ဘဝများကို ကျွန်တော်တို့ သိနေကြသည် ။ ကျွန်တော်တို့ အခြေအနေ အားလုံးကို ကျွန်တော်တို့ နှစ်ဦးသာ နားလည်နိုင်ကြသည် ။ သည်ဘဝ သည် အခြေအနေတွေက ကျွန်တော်တို့ နှစ်ဦးကို ဆက်လက် ပေါင်းစည်း နေထိုင်ခွင့် မပေးတော့ ။ ကျွန်တော့် အတွက် သည်းခံနိုင်ခွင့် ၊ ခွင့်လွှတ်နိုင်ခွင့် မပေးတော့ ။ သည့်အတွက် ကျွန်တော်တို့ နှစ်ဦးစလုံး အချိန်ယူကာ စဉ်းစားဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြပြီး ဖြစ်သည် ။ ထို စဉ်းစားသည့် အချိန်မှစ၍ မညို တစ်နေရာ ၊ ကျွန်တော် တစ်နေရာ အိပ်ခဲ့သည် ။ မညိုက ကျွန်တော်တို့ နှစ်ဦး အိပ်သည့် အခန်းတွင်း ကွပ်ပျစ် ခုတင်လေးမှာ တစ်ယောက်တည်း ။ ကျွန်တော်က အိမ်ရှေ့မှာ စောင် တစ်ထည် ၊ ခေါင်းအုံး တစ်လုံး ၊ ခြင်ထောင် တစ်လုံး သာရှိ၍ မညိုကို ပေးအိပ်ခဲ့သော်လည်း မညို မအိပ်ခဲ့ ။

နှစ်ယောက် ထောင်ထားသော ခြင်ထောင်ကို ဖြုတ်ပစ်ကာ ကျွန်တော့် ဘေးသို့ လာချထားသည် ။ ကျွန်တော်လည်း မထောင် ။ မဆန်း တော့ပေ ။ ထိုညများကား ကျွန်တော့်အဖို့ မက်မက်မောမော နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်စက် အနားယူခြင်းတို့ကို ရကြတော့မည် မဟုတ်ပေ ။ ထို ရက်များအတွင်း ကျွန်တော်တို့ အခန်းငယ်ကလေးသည် ကျိန်စာ မိနေသည့် အိမ်ခန်းကလေးနှင့် လူသားနှစ်ဦးကို မြင်နေမိသည် ။ အခန်းတွင်း၌ အပူတွေ ဝေ့ပျံနေသလို အသက်ရှူကျပ်စွာ ခံစားနေရသည် ။

နောက်ဆုံး ညက အဖြစ်ကလေးသည် ကျွန်တော်တို့ နှစ်ဦးသား၏ နှလုံးသားကို လောင်မြိုက်စေခဲ့သည် ။ သူလည်း ဟန်မဆောင်နိုင်တော့ ။ ကျွန်တော်လည်း ဟန်မဆောင်နိုင်တော့ ။ ထိုညက အဖြစ်သည် ကျွန်တော့် နှလုံးသားကို ဆောင့်ဆွဲသလို ဆွဲနုတ်ခံလိုက်ရသည် ။ ထိုညက သူနှင့် ကျွန်တော် ကွာရှင်းပြတ်စဲခြင်း စာကို ကျွန်တော် စာရေးနေကျ စားပွဲငယ်ကလေး ပေါ်မှာ ရေးကူးမိသည် ။ ပြီးတော့ သူလည်း အစောကြီး အိပ်ရာဝင်ခဲ့သည် ။ ကျွန်တော်လည်း အိပ်ရာမှာ လှဲနေလိုက်သည် ။ နှစ်ဦးသား တစ်ညလုံး အိပ်မပျော် ။ တစ်ယောက် ဆီမှ တစ်ယောက် သက်ပြင်းချသံ ၊ လူးလှိမ့်သံ ကြားနေရသည် ။ အဝေး မှ နာရီသံချောင်း ခေါက်သံ သုံးချက် ကြားလိုက်ရသည် ။ ကျွန်တော် ပင့်သက်ချပြီး ဇွတ်အိပ်ပစ်လိုက်ဖို့ ကြိုးစားကြည့်လိုက်မိ၏ ။ ထိုအချိန် မညို ထံမှ ငိုရှိုက်သံ တစ်ချက် လွင့်ထွက်လာသည် ။ ကျွန်တော့် ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး တုန်တုန်လှုပ်လှုပ် ဖြစ်သွားမိ၏ ။ မညို ရှိုက်သံသည် ကျွန်တော့် နှလုံးသားထဲသို့ စီးဝင်လာ နေ၏ ။ ထို့နောက် မညို အိပ်နေရာမှ ထလိုက်သံ ကြားလိုက်ရပြီး မညို သည် ကျွန်တော့်ထံ ပြေးလာကာ ကျွန်တော့်ကို ဖက်လျက် စိတ်ရှိစွာ ငိုချတော့သည် ။ ကျွန်တော် မည်သို့ ဖြေသိမ့်ရမှန်း မသိတော့ ။ မညိုကိုသာ ပြန်ဖက်ထားမိသည် ။

“ အစ်ကို ၊ အညို့ကို နားလည်တယ် မဟုတ်လားဟင် ”

မညိုသည် ရှိုက်သံတွေ ကြားကပင် ကျွန်တော့်ကို အထပ်ထပ် မေးနေတော့သည် ။

“ အစ်ကို နားလည်ပါတယ် မညို ”

ကျွန်တော် သည်မျှသာ ပြောနိုင်သည် ။ ကျွန်တော့် နှလုံးသားများကား ဗလောင်ဆူလျက် ။ နာကြည်းမှုဖြင့် အံကြိတ်ထားလိုက်မိသည် ။ ကျွန်တော်တို့ ရှုံးခဲ့ပြီ မညို လို့ ကျွန်တော့် စိတ်ထဲ၌ တွေးနေမိသည် ။

ကျွန်တော် မတွေးရဲတော့ပေ ။ သည် အတိတ်ကလေးများသည် ကျွန်တော့် ဘဝ တစ်လျှောက်လုံး လွမ်းကျန်နေရစ်ရတော့မည် ။ တွေးမိတိုင်း ရင်မှာ ကျဉ်နေရစ်ရတော့မည် ။ အိမ် ဝါးကြမ်းခင်းကလေးတွေ ဖြတ်နင်း ထွက်လာသည့် မညို၏ ခြေသံကို နားထောင်ရင်း ကျွန်တော် ပင့်သက် ချပစ်လိုက်မိသည် ။ ကျွန်တော့် ရှေ့ ဖြတ်လျှောက်သွားသည့် ခြေသံကို ကြားနေရသော်လည်း ကျွန်တော် မညိုကို မော်မကြည့် ။

ခေါင်းငုံ့ ထားမိသည် ။ မညို ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ချင် ကြည့်သွားမည် ။ ကျွန်တော် မသိချင် ။ မျက်ရည်တွေ ဝေနေဦးမည့် မညို မျက်နှာကို ကျွန်တော် မတွေ့ ရဲတော့ ။ သည် ကြားထဲက မညို အိမ်ရှေ့ဆင့်ကလေး အရောက် ကြည့်မိအောင် ကြည့်လိုက်မိသေးသည် ။ “ မညို သွားတော့မှာလား ” ဆိုသည့် စကားကို မမျှော်လင့်ဘဲ မေးဖြစ်အောင် မေးမိသေးသည် ။ ကျွန်တော့် အာခေါင်၌ အာစေးများ ခြောက်ခန်းနေသည် ။ ကျွန်တော့် အသံတွေသည် တုန်အက်နေသည် ။ ငိုသံတွေ ပါသွားမှန်း ကျွန်တော့် ဘာသာ ကျွန်တော် သိလိုက်သည် ။ ကျွန်တော့် မျက်လုံးအိမ်၌ မျက်ရည်တွေ ဝေလာသည် ။ မျက်ရည်တွေနှင့် စိုကျန်နေသော မညို မျက်နှာလေးသည် ကျွန်တော့် ကို ကြည့်လျက် ။ ခေါင်း တစ်ချက် ညိတ်ကာ ချာခနဲ လှည့်ဆင်းသွားသည် ။

“ နက်ဖြန်ညနေ ကောင်စီရုံးကို သွားရအောင် ၊ လာခဲ့နော် ” လို့ မှာလိုက်ချင်သည့် စကားကိုပင် ကျွန်တော် မပြောလိုက်နိုင် ။ စကားပြောနိုင်သည့် အင်အားလည်း ကျွန်တော့်မှာ မရှိတော့ ။ နောက်ဆုံး သံသေတ္တာလေး တစ်လုံးကို မနိုင့်တနိုင် ဆွဲရင်း မိမိ ရှေ့မှ ခပ်သွက်သွက်ကလေး ထွက်သွားသော မညိုကို ပင် ကြာရှည်စွာ ကြည့်မနေရက်တော့ပေ ။ ကျွန်တော်သည် ထိုင်ရာမှ နောက်သို့ ပစ်လှန် အိပ်ချလိုက်ပြီး မျက်စိ အစုံကို မှိတ်ထားလိုက်သည် ။ မျက်ရည်ပူများသည် ကျွန်တော့် ပါးပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်ဆင်းကာ လာနေသည် ။ ကျွန်တော် သုတ်မပစ် ။

သည် သံသေတ္တာငယ်ကလေး ကို ဆွဲကာ ကျွန်တော့် နောက်က ကျုံ့ကျုံ့ကလေး ပါလာသည့် မနေ့ က မညို ။ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ဦး၏ မင်္ဂလာဦး အိမ်တက် နေ့သစ်ကလေးကို သတိရလာနေမိပြန်သည် ။ ထိုနေ့ အပြုံးအပျော်တွေနှင့် ဝေနေသည့် မညို၏ မျက်နှာကလေး ။ ကြည်နူးမှုတွေနှင့် တောက်နေသည့် မျက်လုံးအစုံ ။

“ သေတ္တာ အစ်ကို့ပေး ၊ အစ်ကို ဆွဲခဲ့မယ် ” လို့ ပြောတော့

“ အို ... အစ်ကိုကလည်း ၊ ညီမ ထဘီတွေ နဲ့ ငရဲကြီးနေပါ့မယ် ။ ညီမ ဆွဲနိုင်ပါတယ် ” လို့ ပြောရင်း အပြုံးကလေးတွေနှင့် လုဆွဲ နေခဲ့ကြသည်ကလေးများကို သတိတရ ဖြစ်ပေါ်လာနေမိပြန်သည် ။

သည်နေ့ သည်သေတ္တာငယ်လေးကို ဆွဲကာ ထွက်ခွာသွားသော မညို ။ မညို အပြန်လမ်း ။ မညို မိသားစု ။ မိသားစု စီးပွားရေး ။ နောက် မညို တာဝန် ။ မညို ဘဝ ။ သိမြင်နေသလို ဖြစ်နေသည့် မညို၏ ရှေ့ ဘဝခရီးကို ကျွန်တော် မစဉ်းစားရဲတော့ပေ ။ ထိုအသိ ကို လက်မခံချင်စွာ ကျွန်တော် ခေါင်းယမ်းပစ်လိုက်မိရင်း ထထိုင်လိုက်မိပြန်သည် ။

မှောင်ရီဆင်းစ ပြုနေသော ဆည်းဆာအလင်းစများ သည် ကျွန်တော့် အိမ်ခန်းငယ်လေးထဲသို့ မညို ဆင်းသွားသော တံခါးပေါက်မှ လည်း ကောင်း ၊ အိမ်ရှေ့မှာ ခပ်ကျဲကျဲလေး ထောင်ရိုက်ထားသည့် ဝါးခြမ်းပြားများ ကြားမှ လည်းကောင်း ဟင်းလင်းပြင်မှာ ကျသလို ကျနေသည် ။ ကျွန်တော်သည် ဆေးလိပ်တိုတို့နှင့် ပြည့်နေသော ၊ ဆေးလိပ်ပြာစများဖြင့် ပေကျံနေသော ၊ အရောင်လွင့်ပျက်စ ပြုနေသော ဆေးလိပ်ခွက်ငယ်ကို အဓိပ္ပာယ်မဲ့စွာ စိုက်ကြည့်နေမိပြန်သည် ။ ဆေးလိပ်ခွက်နှုတ်ခမ်းသား အချို့ နေရာ၌ မီးကျွမ်းစ ပြုနေသည် ။ သည် ဆေးလိပ်ခွက်ကလေးကို လှလို့ဟု ဆိုကာ ကုန်တိုက် မှ ဝယ်ယူလာခဲ့ကြသည် ။ ဆေးလိပ်ခွက်မှ မျောက်ကလေး သုံးကောင်ကို ကြည့်ရင်း မညို တစ်လမ်းလုံး ရယ်မော လိုက်လာသည့် အဖြစ်ကို သတိတရ ဖြစ်လာနေမိပြန်သည် ။ ပါးစပ်ကို လက်အစုံဖြင့် ပိတ်ထားသည်က တစ်ကောင် ။ မျက်စိအစုံ ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပိတ်ထားသည်က တစ်ကောင် ။ နားနှစ်ဖက် ကို ပိတ်ထားသည်က တစ်ကောင် ။ သည် သုံးကောင် ကြည့်ပြီး မညိုမှာ အိမ်အထိ အရယ် မတိတ် ။ အိမ်ထောင်ဦး ဘဝက မညို ရုပ် ၊ မညို အရယ် ၊ မညို အပြုံး ၊ မညို အသံတွေ ကြားနေ ၊ မြင်နေမိပြန်သည် ။ ကျွန်တော် သက်ပြင်းချကာ ပက်လက်လှန် အိပ်ပစ်လိုက်မိပြန်၏ ။

ထိုအချိန်က မညို ရုပ်ရည်ကလေးသည် ကျွန်တော်နှင့်ပင် မတန်ဟု ကိုယ့်ဘာသာ ကိုယ် စဉ်းစားခဲ့ဖူးသည် ။ မညို အသားအရေလေးတွေက စိုပြည်နေသည် ။ မညိုမျက်နှာကလေးသည် ဝင်းလက်နေပြီး အပြုံးစလေး တစ်ခုကို အမြဲတမ်း တွေ့နေရသည် ။ အမြဲတမ်း ဖော်ရွေနေ တတ်သည့် မျက်နှာလေး ။ မျက်လုံးအနက်ကလေး တစ်စုံ ကလည်း တောက်လို့ ။ တကယ့်ကို အပြစ် ကင်းစင်နေသည့် ကလေးလေး တစ်ယောက်လို ချစ်စရာ ကောင်းနေသည် ။ သူ ဝတ်ဆင်ထားတတ်သည့် အဝတ်အစား အဆင်အပြင်ကလေးတွေ ကလည်း တကယ့်ကို အေးအေးငြိမ်းငြိမ်း အဆင်ကလေးတွေ ။ လူ ကိုပါ ကြည်လင်ပြီး တောက်နေသလို ထင်နေရသည် ။ ကြည့်နေရင်းက သူ့ ရဲ့ စိတ်ထားလေးတွေကိုပါ မြင်နေရသလို ခံစားနေရသည် ။

မညို ဘဝနှင့် မညို ကို ပထမ မည်သို့မျှ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်ခဲ့ရသည် ။ မညို မှာ ဘဝအမှောင်ရိပ်များ အောက်မှာ ဖြတ်သန်းနေရရှာသည် ။ ရန်ကုန်မြို့ နယ်နိမိတ် အတွင်းရှိ ရပ်ကွက်ငယ်လေး တစ်ခုအတွင်းမှာ နေထိုင်နေရရှာသည့် ဖခင် ဒုက္ခိတကြီးနှင့် မိခင်အိုကြီး ။ လင်ကုန်ရှုံး ခဲ့သည့် ကလေး တစ်ယောက်နှင့် အစ်မငယ် ။ ကျောင်းလမ်းမပေါ်မှာ အပူအပင်မဲ့သေးစွာ ဆော့ကစားနေကြသေးသည့် ညီမလေးတွေ ၊ မောင်လေးတွေ ။ သည်အရာတွေ အတွက် သူ့ ဘဝကို မညို စွန့်ပေးထားလိုက်သည် ။ ဘဝ တစ်ခုကို ဆန့်ထုတ်ထားခဲ့သည် ။ အရောင်းအဝယ်လုပ်ငန်း ဖြင့် မန္တလေး သို့ တက်ခဲ့သည် ။ တစ်လ တန်သည် ၊ နှစ်လ တန်သည် နေပစ်ခဲ့သည် ။ နောက် ငွေထုပ် ပိုက်၍ မညို ပြန်လာတတ်သည် ။ သို့ပေမဲ့ အမေ တို့ ၊ အဖေ တို့ မညိုကို နားမလည် ။ မိသားစု တစ်ခုလုံး မညို ကို နားမလည် ။ မကြာခဏ ကုန်ရောင်းကုန်ဝယ် သွားလုပ်သည် ဟုသာ မညို ကို သိထားကြသည် ။ မညို ရောင်းဝယ်နေရသည်က ကုန်ပစ္စည်း မဟုတ် ။ လူကုန် ။ သည်အရာကို မညို မိသားစု မသိ ။ မသိအောင်လည်း မညိုက နေသည် ။ အိမ်ပြန်ရောက်လျှင် အိမ် ထဲက အိမ်ပြင် မညို မထွက် ။ ယောက်ျားလေးများနှင့် အရောတဝင် မနေသည့် အတွက် မညိုကို မိသားစု အားလုံးက ယုံသည် ။ ကျွန်တော်နှင့် တွေ့ ရသည်က မညို ကို အမှောင်အရိပ်ကလေး ထဲမှာ ။ မညိုရဲ့ ကုန်ရောင်းကုန်ဝယ်ရာ နေရာလေးမှာ ။ တွေ့ စကပင် ..

“ မညိုကို ကျွန်တော် ချစ်တယ်ဗျာ ၊ မညိုကို ကျွန်တော် တကယ် လက်ထပ်ယူမယ်ဗျာ ” လို့ အထပ်ထပ် ပြောနေမိသည် ။ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး အူရိုင်းလေး အဖြစ် ၊ အစိမ်းလေး အဖြစ်နှင့် ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မော မပစ်နိုင်ပဲ “ အစ်ကိုကလည်း သိပ် စိတ်ကူးယဉ်တာပဲနော် ” လို့ ပြုံးကာရယ်ကာ ပြောနေတတ်ပြန်သေးသည် ။ ကျွန်တော့် ထက်ပင် ငယ်နေသေးသည့် မညို ကိုပင် ‘ မညို ’ လို့ တလေးတစား ခေါ်နေမိသည့်အဖြစ်ကိုပင် မညို ရယ်ချင်ချင် ဖြစ်နေလိမ့်မည် ။ ကျွန်တော့်မှာ တစ်ချိန်လုံး စကားတွေ ထိုင်ပြောနေမိသည် ။ မညို ထွက်ခွာသည် အထိ ကျွန်တော့်အတွေးနှင့် ကျွန်တော် ပြောနေမိသေးသည် ။

သည်ကစ မညိုကို ကျွန်တော် တွယ်တာနေမိသည် ။ သည်ကစ မညိုနှင့် ကျွန်တော် ခင်မင်မိသည် ။ ရန်ကုန် ရောက်လျှင် မညိုက ကျွန်တော့် လမ်းဘေး စာအုပ်အဟောင်းဆိုင်ကလေး ဆီသို့ ရောက်လာသည် ။ စကားတွေ ပြောကြသည် ။ မညိုကို သည်ဘဝက ထွက်ဖို့ တိုက်တွန်းသည် ။ သည့်အတွက် မညို အိမ်မှာ စာအုပ်ငှား ဆိုင်ကလေး ဖွင့်ဖို့ နှစ်ယောက်သား ထူထောင်ကြသည် ။ ဘဝ တစ်ခုကိုပါ တည်ထောင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ကြသည် ။

သည် အိမ်ခန်းကလေး သည် ကျွန်တော် နှင့် မညို နှစ်ဦးသဘောတူ ငှားခဲ့ကြသည့် အိမ်ခန်းကလေး ။ အိမ်စပေါ် သုံးရာ ၊ အိမ်လခ နှစ်ဆယ် ။ စပေါ်အတွက် နှစ်ဦးသား စုဆောင်းပေးခဲ့ကြသည် ။

တစ်နှစ် ကျော်ကျော်မျှ မညို သည် အခန်းကျဉ်းကလေး ထဲမှာ နေထိုင်သွားခဲ့သည် ။ တစ်ခါတစ်ရံ သည် အခန်းကလေးထဲ၌ မပျော်ပိုက်သလို မညို ငေးငိုင်နေတတ်သည် ။ ကျွန်တော် မညိုကို သနားနေမိသည် ။ မညို ကို အတောင်ဖြတ်ပြီး မွေးမြူခံထားရသည့် လှောင်အိမ်ထဲက ကြက်တူရွေးမလေး တစ်ကောင်လို မြင်နေမိပြန်သည် ။ မညို ခန္ဓာကိုယ်သည် တဖြည်းဖြည်း ပိန်လိုက်လာသည် ။ အသားအရေတို့ ကလည်း ယခင်ကလို မကြည်လင်တော့ ။ တောက်ပ နေတတ်သည့် မျက်လုံးကြီးများ သည်လည်း မျက်တွင်းများ ကျကာ မှိုင်းရီနွမ်းနယ်နေတော့သည် ။ အားငယ်ဆွေးမြည့်နေသည့် အရိပ်များ မညို မျက်နှာပေါ်၌ အမြဲ တွေ့နေရ တတ်တော့သည် ။ ဝေဒနာ တစ်ခုကို ကျိတ်ခံစားနေရဟန် ရှိသည် ။ ကျွန်တော်လည်း စာအုပ်အဟောင်းလေးများ ရောင်းမကောင်းသည့် နေ့များ၌ မညို နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ဖို့ ကျွန်တော့် မှာ ဝန်လေးလေး လာနေမိသည် ။ ဘာမှန်း မသိဘဲ အလိုလို အားငယ်ကြောက်သလိုလို ကြောက်လာနေမိသည် ။ တစ်ခါတစ်ခါ အကြော်လေး တစ်ခု နှင့် ၊ ဆား နှင့် ထမင်း စားလာတတ်သည့် မညို ။ မုန့်ဟင်းခါးလေး တစ်ပွဲကို လင်မယားနှစ်ယောက် သူ့ညှာ ကိုယ့်ညှာ စားကြရင်းက မစားနိုင်ကြဘဲ ပိုလျှံသွားခဲ့ကြသည့် ကျွန်တော်တို့ ထမင်းဝိုင်းလေးသည် ကျွန်တော့်ကို အမြဲတစေ ခြောက်လှန့်နေတော့သည် ။ မညိုကို ချစ်လို့ ကယ်တင်ခြင်းထက် နှစ်ရာများ ရောက်နေပြီလား ဆိုသည့် အတွေးကို ကျွန်တော့် ဘာသာ ကျွန်တော် တွေးမိပြန်သည် ။

“ အစ်ကို ၊ အညို က အစ်ကို့ အတွက် လူပို တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီနော် ။ အစ်ကို့ကို ကြည့်ရတာ အညိုတော့ ပင်ပန်းလိုက်တာ အစ်ကိုရယ် ”

ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ရင်း မညို ကောက်ချက်ချ စကားလေးများ ကို

“ အစ်ကို က မပင်ပန်းပါဘူး မညိုရယ် ။ မညိုသာ စိတ်မချမ်းသာမှာ စိုးတာပါ ”

“ အညို့ အတွက် မပူစမ်းပါနဲ့ အစ်ကိုရယ် ။ အညိုက နေတတ်ပါတယ် ။ အစ်ကိုသာ အညို့ အတွက် တပင်ပန်းပန်း ဖြစ်နေတာနဲ့ ဘာမျှ မလုပ်ရဖြစ်နေမှာ စိုးလို့ ။ အစ်ကို စာရေးချင်တာ မရေးရ ၊ စာဖတ်ချင်တယ် ဆိုတာလည်း မဖတ်ရနဲ့ အစ်ကို့ကြည့်ပြီး အညိုက သနားနေ တာပါ ”

မညိုက ပျပျလေး ပြုံးကာ စကား ဆိုနေတတ်သည် ။ အရင်ကလို လှိုက်လှဲသော အပြုံးလေးများ မဟုတ်ပေမဲ့ အားတင်းပြုံးလေး ပြုံးပြ တတ်သည် ။ မညိုကို ပို၍ သနားနေမိပြန်သည် ။ ထိုနေ့လို ညမျိုး၌ မညိုကို ကျွန်တော် စကားတွေ ပြောနေမိပြန်သည် ။

“ မညိုရယ် ၊ ဆင်းရဲတယ် ချမ်းသာတယ် ဆိုတာ သေရာစွဲ ပါမသွားပါဘူး ။ ချမ်းချမ်းသာသာနဲ့ သေလည်း ဒီမသာပဲ ။ ဆင်းဆင်းရဲရဲနဲ့ သေလည်း ဒီမသာပဲ မဟုတ်လား မညို ။ မသေခင်လေး ဆိုတဲ့ အတွင်းမှာ ကောင်းကောင်းစား ၊ ကောင်းကောင်းဝတ်ချင်တဲ့ စိတ်ကလေး တစ်ခုတည်း ထားပြီး ဘဝကို အသက်ရှင်နေလို့ ဘာ အကျိုးထူးမှာလဲ ။ မညို စဉ်းစားကြည့်လေ ။ လူဟာ သေဖို့အတွက် ကောင်းကောင်းစား ၊ ကောင်းကောင်းဝတ်ပြီး သေဖို့ စောင့်နေတဲ့ မသာကြီး အတိုင်းပဲ ။ မဟုတ်ဘူးလား မညို ။ လူဟာ လူဖြစ်ရကျိုး နပ်ဖို့ အတွက် လူတန်ဖိုး ရှိဖို့တော့ လိုတယ် မညို ”

သည်အခါမျိုးများတွင် မညို သည် အိပ်ချင်စိတ်များဖြင့် သမ်းဝေနေရင်းက ကျွန်တော့် စကားများကို နားထောင်နေတတ်ပြန်သည် ။ တစ်ခါတစ်ရံ ကျွန်တော့် မေးခွန်းများကို သဘောတူ ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံနေတတ်၏ ။

“ ကောင်းကောင်းစား ၊ ကောင်းကောင်းဝတ်နိုင်မှ လူဖြစ်ကျိုးနပ်တယ် ဆိုရင်တော့ အစ်ကိုတော့ ဒီအတွက် ငွေပဲ ရှာတော့မယ် ၊ ငွေ ရနိုင်တဲ့ နေရာမှန်သမျှ ခိုးမှာပဲ ၊ ဝင်လုမှာပဲ ။ မရရင် ဓားပြတိုက်မှာပဲ သိလား မညို ။ မဆန်းတော့ဘူးလေ ၊ လူ ဆိုတာ သေရမယ့် လူချည်းပဲ ၊ မသေခင် လူဖြစ်ကျိုးနပ်အောင် ကြိုးစားရတော့မှာပေါ့ ။ မဟုတ်ဘူးလား မညို ။ မဟုတ်သေးဘူး ၊ မညို ၊ လူ ဆိုတာ လူ့ယဉ်ကျေးမှုတွေ ရှိတယ် ။ လူနဲ့ ဆိုင်တဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားတွေ ရှိတယ် ။ လူမှုရေးကျင့်ဝတ်တွေ ရှိတယ် ။ လူ့သမိုင်း အတွက် ထမ်းရွက်ရမယ့် တာဝန်တွေ ရှိတယ် ။ ဒါတွေ စောင့်ထိန်းနိုင်မှ ၊ ဆောင်ရွက်နိုင်မှ လူ့တန်ဖိုး ဆိုတာ ရှိတာပါ မညိုရယ် ။ အစ်ကိုတော့ ရိုးသားမှု ကို အချစ်ဆုံးပဲ ။ သူခိုး ၊ ဓားပြစိတ်နဲ့ လူ့ဘဝကို ရှင်သန်ဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ လူတွေအတွက် ရှင်သန်လည်း တစ်ခဏပါ ။ သူတို့ အတွက် နေရာ ကလည်း ကျဉ်းကျဉ်းလေးပါ ။ အစ်ကိုတော့ စားဖို့ ၊ ဝတ်ဖို့ အတွက်လေးလောက်နဲ့ အစ်ကို့ မျိုးရိုးတွေရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို မဖျက်ဆီးဝံ့ဘူး ။ အစ်ကို့ သားသမီးတွေကိုလည်း သူများ လက်ညှိုးထိုး မခံနိုင်ဘူး ၊ သိလား မညို ။ ငတ်သေသွားပါစေ ၊ အစ်ကို ဂုဏ်ယူစွာ သေ သွားမယ် ”

ကျွန်တော်သည် မညို ကို လူကျင့်ဝတ် ၊ လူသိက္ခာ ၊ လူတန်ဖိုးများကို ပြောပြောပြနေတတ်သည် ။ မညို စိတ်ဓာတ်ကျ မသွားစေရန် ရည်ရွယ်ပြောခဲ့သည် ။ သို့ပေမဲ့ တစ်ခါတစ်ရံ ထို စကားများသည် မညို အတွက်လား ၊ ကျွန်တော့် အတွက်လား ဆိုသည်ကိုပင် မဝေခွဲတတ် ဖြစ်နေတတ်ပြန်သည် ။ တစ်ခါတစ်ခါ အားငယ်နေသည့် မိမိဘဝကို ပြန်လည် အားပေးမိသလို ဖြစ်နေတတ်ပြန်သည် ။ မညို သည်ကော ခံနိုင်ရည်အား ရှိပါ့မလား ။ နားလည်နိုင်ပါ့မလား ဆိုသည်ကို ကျွန်တော့် အတွေးများက သံသယ ပွားဆဲ ။

တစ်နေ့ ။ ကျွန်တော့် ယုံကြည်မှုများ အားလုံးကို မညို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည် ။ သူ့ အတွက်ဟု ရည်ညွှန်းခဲ့သော စကားများသည် ကျွန်တော့် အတွက် သက်သက်ဖြစ်ခဲ့ရသည် ။ သူ ယုံကြည်သော ဘဝတန်ဖိုးကို မညို ပွင့်လင်းစွာ ဆိုလိုက်သည် ။

ထိုနေ့က ကျွန်တော့် ဒေါသများ ဝုန်းခနဲ ပေါက်ကွဲခဲ့ရသည် ။ ကျွန်တော့် တစ်ကိုယ်လုံး ဘာမျှ မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ဒေါသစိတ်ဖြင့် မွှန်သွားသည် ။ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ဦး အလယ်မှ ပြင်ထားသည့် ထမင်းစားပွဲငယ်လေးကို လက်သီးအစုံဖြင့် အောက်မှ ပင့်လှန် တအားကုန် ထိုးမှောက်ပစ်လိုက်သည် ။ ကျွန်တော့် တစ်ကိုယ်လုံး တဆတ်ဆတ် တုန်နေမိသည် ။ ကျွန်တော့် မျက်လုံးအစုံ ကား ဒေါသဖြင့် မီးဝင်းဝင်းတောက် နေပေလိမ့်မည် ။ ကျွန်တော်သည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မညို လည်ပင်းကို ခပ်ညှစ်ညှစ် ဆုပ်ကိုင်လှုပ်ယမ်းပစ်လိုက်သည် ။ ကျွန်တော့် ရင်ထဲ၌ ဒေါသဖြစ်ခြင်း ၊ နာကြည်းခြင်း ၊ ရှက်ခြင်းတို့ဖြင့် ရောထွေး ပူလောင်လျက် ။ ‘ မညို ’ ဆိုသည့် ခေါ်သံသည် ဒေါသဖြင့် ဟိန်းထွက်သွားသည် ။ မညိုက မည်သို့မျှ မလှုပ် ။ မျက်စိအစုံကို မှိတ်ကာ ငိုရှိုက်နေတော့သည် ။ ကျွန်တော့်မှာ မညိုကို စိုက်ကြည့်နေမိသည် ။ မညိုကို အပြစ်မဲ့သည့် ကလေးလေး တစ်ယောက်လို မြင်လာနေမိသည် ။ သနားလာနေမိပြန်သည် ။

“ မီး ဆိုတာ ပူတယ်လို့ ပြောနေလျက်က ဘာလို့များ ကိုင်ချင်ရတာလဲ မညိုရယ် ”

ကျွန်တော့်မှာ သက်ပြင်းချပစ်လိုက်မိ၏ ။

“ မညို ၊ ဒီကိစ္စက မင်း ငိုရမှာ မဟုတ်ပါဘူး ။ ငိုရမှာက အစ်ကိုပါ ။ အစ်ကို့ အဖို့က ငိုရုံတွင် မဟုတ်ဘူး ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သ,တ်သေရမှာ ၊ သိလား မညို ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သ,တ်သေရမှာ ”

ကျွန်တော့် အသံများက တုန်ခါနေသည် ။ ငိုသံတွေ ပါနေသည် ။ မျက်ရည်စများ ရစ်ဝိုင်းလာနေမိ၏ ။

“ မညို ၊ မင်း အစ်ကို့ကို နားမလည်ဘူးလားဟင် ။ ပြောစမ်းပါ ။ အစ်ကို့ ဘဝကို မင်း နည်းနည်းတော့ ထည့် စဉ်းစားဖို့ ကောင်းပါတယ် ။ မင်းကို အစ်ကို ညာယူခဲ့တာမှ မဟုတ်ဘဲနဲ့ ။ အစ်ကိုက လမ်းဘေးက စာအုပ်အဟောင်းသည် ဆိုတာလည်း မင်း သိသားနဲ့ ။ ဒါပေမဲ့ မင်း မငတ်စေရဘူး မညို ။ ငတ်ခြင်းငတ်ရင် အစ်ကို အငတ်ခံမယ် ။ ထိုက်သင့်သလိုတော့ မင်း စားရမှာပေါ့ ။ အေး ... ဒါပေမဲ့ အစား တစ်လုတ်အတွက်နဲ့တော့ အစ်ကို့ ကိုယ်ကျင့်တရားနဲ့ အကျင့်စာရိတ္တတော့ ရောင်းမစားနိုင်ဘူး မညို ၊ ရောင်းမစားနိုင်ဘူး ”

ကျွန်တော့် ရင်၌ နာကြည်းမှုတွေနှင့် တင်းလာနေမိသည် ။ မညိုက ကျွန်တော့် ပခုံးကို မှီကာ ငိုရှိုက်နေတော့သည် ။

“ အညို့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ အစ်ကို ၊ အညို သတ္တိ မရှိတော့ဘူး ။ အညို့ဘဝကို ဒီအတိုင်း လည်စင်း မပေးနိုင်တော့ဘူး အစ်ကို ။ ဘာမျှ အဓိပ္ပာယ် မရှိတဲ့ အညို့ ဘဝ ။ လူ တစ်ယောက်ကို ဒုက္ခ ပေးသလို ဖြစ်နေတဲ့ အညို့ ဘဝ ။ ဘာတန်ဖိုးမျှ မရှိတော့ပါဘူး အစ်ကိုရယ် ။ အညို့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ ။ အညို့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ ”

ထိုအသံသည် ကျွန်တော့် နားထဲသို့ ကပ်၍ အော်လိုက်သလို ပွင့်ထွက်လုမတတ် ကြားလိုက်ရသည် ။ ကျွန်တော်သည် ဆတ်ခနဲ လန့်နိုးသည် ။ မျက်ရည်စတွေနှင့် ခြောက်သွေ့သွားသည့် ကျွန်တော့် မျက်နှာပြင် သည် တင်းကျပ်သလို ခံစားနေရမိသည် ။ ကျွန်တော် ခြင်ထောင် မထောင်မိ ၊ စောင် မခြုံမိ ။ အိပ်ပျော်သွားမိသည် ထင်သည် ။

မညို ထွက်သွားသော တံခါးသည် သည်အတိုင်း ပွင့်လျက် ။ အပြင်ဘက်မှ လရောင်ငယ်သည် အမှောင်တစ်ခြမ်းဖြင့် ကျွန်တော့် အိမ်ခန်းကျဉ်းလေးထဲသို့ ဝင်နေသည် ။ အိမ်ရှေ့မှ မညီညာသော လမ်းကျဉ်းငယ်ကလေးသည် မပီဝိုးဝါး အမှောင်လမ်း ။

▢  အောင်ခက်
📖 ခရမ်းနုရောင်ပွင့်သစ် ဝတ္ထုတိုများ
      အရုဏ်ငှက်စာပေ
      ၁၉၈၃

ခရီးသွား ဝတ္ထု

 ❝ ခရီးသွား ဝတ္ထု ❞

      ( မေငြိမ်း )

၁ ။

တွယ်ရာမဲ့ လွင့်မျောသူလို ခံစားရသည် ။ အစက်အပေါက်များစွာ စွန်းထင်းပေကျံနေသော ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ နေခြည် အလင်းတန်းပါးပါးကလေးများ ဖြာကျနေသည် ။ မှောင်အုံ့အုံ့ ရှိနေသော အခန်းကျယ်ကြီး အတွင်းတွင် ထိုနေခြည်တန်းကလေးများမှာ စူးရဲစွာ တောက်ပလင်းလက်နေသည် ။ တင်းကျပ်စွာ ( ကြာမြင့်စွာ ) ပိတ်ထားခဲ့သော တံခါးချပ်များ၏အကြားမှ လာသော အလင်းရောင်ပင် ။ သူမ၏ ဘဝသည်လည်း မှောင်အုံ့ပျပျရှိလှသော သူမ၏ အခန်းကျယ်ကြီး ကဲ့သို့ပင် ညစ်ထေးစွာ ၊ သာယာမှု ကင်းမဲ့စွာ ၊ မှောင်မိုက်လှောင်ပိတ်စွာ ရှိနေခဲ့သည်ကို သတိရသည် ။ သို့သော် သူမ၏ ဘဝ အခန်းကျယ်ကြီး အတွင်းတွင်မူ နေခြည်တချို့တို့ ဖြာကျ မနေပေ ။

••••• ••••• •••••

၂ ။

အခန်းကျယ်ကြီးအတွင်းတွင် ဟောင်းနွမ်းနေသော ပက်လက် ကုလားထိုင် တစ်လုံး ရှိနေသည် ။ ပိုးမျှင် ၊ ပင့်ကူအိမ်တို့ ယှက်ဖြာနေသော နံရံ၏ တစ်နေရာတွင် ပြက္ခဒိန်တစ်ထပ်ကို ချိတ်ဆွဲလျက်တွေ့ရမည် ။ နှစ်တစ်နှစ် အကူးအပြောင်းတိုင်းတွင်အကြောင်းအမျိုးမျိုးဖြင့် အချိန်မှန် ရလာတတ်သော ပြက္ခဒိန်တို့ကို တစ်နှစ် အပေါ်တစ်နှစ် ထပ်လျက်သာ ချိတ်ဆွဲခဲ့ဖြစ်သည် ။ လောကဝန်းကျင်နှင့် ရာသီခွင်တို့ကိုပင် ဂရုမမူအားစွာ သူမ၏ နှောင်းချိန်တို့ကို ဖြတ်ကျော်နေရသည် ။ ယခု သူမ ပိုင်ဆိုင်လျက်ရှိသော ညစ်ထေးပေကျံ အခန်းကျယ်ကြီးကို တစ်ချိန်က သူမနှင့် အတူ သူမ၏ အဖော် သူငယ်ချင်းမ နှစ်ဦးတို့က ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ကြသည် ။ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ရက်များစွာ ကွဲကွာလေ့ ရှိကြသော အခန်းဖော်များ အဖြစ် သူမတို့သုံးဦး နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာအောင် အတူတကွ နေထိုင်ခဲ့ကြသည် ။ သူမ တစ်ဦးတည်း သို့မဟုတ် သူမ၏ အဖော်များနှင့် အတူ နေထိုင်ရသော အချိန် ဟူ၍လည်း ထိုစဉ်က သူမ၏ ဘဝတွင် ရှိမနေခဲ့ပေ ။ ခုတော့ ကာလတစ်ခုပင် ဟောင်းလုမျှ သူမ တစ်ဦးတည်း ရှိနေခဲ့ သည် ။

••••• ••••• •••••

၃ ။ 

တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သော အရုဏ်အချိန် ၊ ဆည်းဆာချိန် နှင့် နေ့များစွာ ၊ ညများစွာကို ယခုကဲ့သို့ သူမ တစ်ဦးတည်း ပျင်းရိငြီးငွေ့စွာ ဖြတ်သန်းခဲ့ရပေါင်း များပြီဖြစ်သည် ။ ချောက်ချားဖွယ် တိတ်ဆိတ်နေသော ဧည့်ခန်းကျယ်ကြီးအတွင်းတွင် ရွှေထီးဆောင်းခဲ့ရသော အတိတ်ကို ပြန်လည် ခံစားကာ သူမ ရှိနေတတ်သည် ။ ဟောင်းနွမ်းနေသော ပက်လက်ကုလားထိုင်မှ ဖျင်ထည်သည် သူမအတွက် နွေးထွေးမှုကို ပေးသည် ။ လှုပ်ရှားနိုင်ခြင်း မရှိသူ ၊ လှုပ်ရှားတက်ကြွနေလိုသူ ၊ သူမ အတွက် နာကျင်ဖွယ်ရာသော ရက်များစွာတွင် ဤအခန်းကြီးသည်သာ အဖော် ဖြစ်သည် ။ သူမ၏ ရောင်စုံမီးများ ပြိုးပြက်တောက်ပခဲ့သော အတိတ်ကာလများသို့ သူမ ပြန်လည် ခရီးသွားသည့် အခါတွင်လည်း အတွေး ခရီးစဉ်တွင် အခန်းကျယ်ကြီးသည် မပါမဖြစ်သော အဖော်ပင် ဖြစ်ပြန်သည် ။

••••• ••••• •••••

၄ ။

လှပခမ်းနားသည်ဟု သူမ ယုံကြည်ခဲ့သော ဘဝငယ်တစ် ခု ရှိခဲ့ဖူးသည် ။ ထိုဘဝတွင် ဆန့်ကျင်ဘက် ( ယောက်ျား ) တို့၏ နှုတ်ဖျားများစွာ၌ သူမ၏ အမည် အထင်အရှား နေခဲ့သည် ။ မိဘမဲ့ ၊ နွေးထွေးပျုငှာသည့် ဆွေမျိုးမဲ့ ၊ အအုံအကျင်းမဲ့ ဘဝတွင် သူမလို လှပသော ၊ သူမ ကဲ့သို့ပင် တင့်တယ်သော ( သူမ လောက် ငွေကြေးမပြည့်စုံသော ) အဖော်မ နှစ်ဦးနှင့်အတူ ဘဝကို အလျားလိုက် ဖြတ်ရန် ဝါသနာရင်းစွဲဖြင့် ပျော်ရွှင်စွာနေထိုင် ဖြစ်ခဲ့သည် ။ သူမ၏ မိဘများ ချန်ထားရစ်ခဲ့သော ငွေကြေးများစွာကို မက်မောသော်လည်း နွေးထွေးသော မေတ္တာကို ပေးရန် စိတ်မရှိကြသည့် ဦးလေးနှင့် အဒေါ်တို့၏ အိမ်သည် သူမ အတွက် ဘဝတစ်ခု ဖြစ်မလာခဲ့ပေ ။ အလှအပနှင့် ငွေကြေးသာ ရှိပြီး ပညာ မပြည့်စုံခဲ့သည့် သူမသည် အလှအပနှင့် တင့်တယ်ခြင်းကို အယူအဆ လွဲမှားစွာ အသုံးပြုနေခဲ့သည် ။ ထိုဘဝ၌လည်း နှစ်ခြိုက်ပျော်ပိုက်နေခဲ့ပြန်သည် ။ “ သိပ်လှတာပဲ သွယ် ရယ် ” ဟူသော ပူလောင်မောပန်းသံများအကြားတွင် ကျေနပ်စွာ ယဉ်ပါးနေခဲ့သည် ။ ငွေစတချို့နှင့် နှစ်ခြိုက်ဖွယ် အဆင်းရှိသည့် ယောက်ျားတို့၏ ရင်ခွင်များစွာ အတွင်းတွင် သူမ၏ ဘဝအချိန်တို့ကို ကုန်ဆုံးစေခဲ့သည် ။ ယောက်ျားတချို့၏ “ သွယ့်ကို သိပ်ချစ်တယ် ” ဟူသော ပေါ့ပြက်ပြက် စကားသံများ အကြား သာယာနေစဉ်တွင် သူမ၏ ဘဝကို စက်ဆုပ်ရကောင်းမှန်း သူမ မသိခဲ့ပေ ။ ထို့ပြင် မိန်းမလှတစ်ဦး အနေဖြင့် ဘဝတစ်ခု အတွက် အားကိုးဖွယ် လင်ယောက်ျား တစ်ဦးကိုသာ ရှာဖွေသင့်ကြောင်းနှင့် ရှာဖွေ၍ ရနိုင်ကြောင်းကိုလည်း သူမ မတွေးခဲ့ပါ ။ ထိုဘဝကို ဖြတ်သန်းစဉ်က သူမ၏ ရင်တွင်းတွင် အလှမာန်မာန ၊ ယောက်ျားများစွာတို့၏ နှုတ်ဖျား အချစ်နှင့် အထိအတွေ့များ၌ သာယာခြင်းတို့သာ ရှိနေခဲ့သည် ။ သူမ၏ ယူဆချက်အရ ထိုစဉ်က ဘဝသည် ရွှေထီးဆောင်းကာ ဗျပ်စောင်းသံများ အကြား ခရီးသွားနေရသောဘဝဖြစ်သည် ။

••••• ••••• •••••

၅ ။

ထိုစဉ်က သူမတို့၏ ဧည့်ခန်းကျယ်ကြီး အတွင်းတွင် သူမ ၏ ဧည့်သည်များ မပြတ်မလပ်စွာ ရှိနေခဲ့သည် ။ သာယာသော သီချင်းသံတို့ ငြိမ့်ညောင်းကာ ၊ သူမ၏ ချိုလွင်သော ရယ်သံညင်းများ လွင့်ပျံ့ကာ ၊ နှင်းဆီနံ့ ၊ ရေမွှေးနံ့များ ဝေ့၀ဲကာ တစ်ချက်တစ်ချက် ရောစွက်ပါ လာသော အရက်နံ့စူးစူးများ ဖုံးလွှမ်းကာဖြင့် အခန်းကျယ်ကြီးမှာ စိုပြည်နေခဲ့သည် ။ မဟော်ဂနီရောင် တောက်ပသော စားပွဲ ၊ ကုလားထိုင်များမှာ ခမ်းနားစွာဖြင့် နေရာယူခဲ့ ဖူးသည် ။ ( ထိုအချိန်က သူမ ယခုလို အတွေးခရီး မသွားပါ ။ ပက်လက်ကုလားထိုင် ၌လည်း မထိုင်ခဲ့ပါ ) ။( ပက်လက်ကုလား ထိုင်မှာလည်း သူမ သက်သောင့်သက်သာ ထိုင်၍ အနား ယူရန် သူမ၏ ညမိတ်ဆွေ ယောက်ျားတစ်ဦးက မျက်နှာလို မျက်နှာရ ပေးထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည် ။ ) ထိုသို့ဖြင့် အတန်သင့် တောက်ပနေခဲ့သော အခန်းကျယ်ကြီး အတွင်းတွင် သူသည် ဘဝတူ ၊ ကျင်လည်ရာ ပတ်ဝန်းကျင် တူသူ အဖော်မနှစ်ဦး ထက်ပင် ပို၍ နာမည်ကျော်ကြားခြင်းဖြင့် လိပ်ပြာတစ်ကောင် ကဲ့သို့ လှုပ်ရှားမြူးထူးလျက်ရှိနေခဲ့ပါသည် ။ တံခါးချပ်များ အစဉ် ပိတ်ထားလေ့ ရှိသည့် အခန်းကျယ်ကြီး အတွင်းတွင် လျှပ်စစ်မီးရောင်တို့ အစဉ် ထွန်းလင်းဝင်းပ,ကာ ၊ အမွှေးရနံ့နှင့် သာယာမှုများ ထုံလွှမ်းကာ ရှိနေခဲ့သည် ။ သူမသည် ကြားဖူးနားဝ,ရှိခဲ့သော စိတ္တရလေခါ ၊ သီရိမာ စသူတို့ကို အိပ်မက် မက်ကာ ပျော်ရွှင် မြူးကြွနေခဲ့ပါသည် ။ ငွေကြေးအဓိကမှ သာယာမှု အဓိကပင် ဖြစ်လာခဲ့သော သူမသည် သူမ၏ အဖော်မနှစ်ဦးကို ဤအခန်းကျယ်ကြီးမှ ခွဲထွက်စေလျက် သူမသာ တစ်ဦးတည်းသော ဘုရင်မ အဖြစ် မင်းမူနေခဲ့တော့သည် ။ ထိုအခန်းတွင် “ သိပ်လှတယ် သွယ်ရယ် ၊ သိပ်ချစ်တယ် သွယ်ရယ် ” ဟူသော ပူလောင် မောဟိုက်စကားသံများ ၊ အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းများကို ဖုံးလွှမ်းစေခဲ့သည် ။

••••• ••••• •••••

၆ ။

“ သွယ့်ကို ကယ်တင်ချင်တယ် ” ဟူသော စကား တစ်ခွန်းစ ၊ နှစ်ခွန်းစကို ကြားရဖူးစဉ်က သူမ စိတ်ကူးယဉ်အိပ်မက် မက်ခဲ့ဖူးသည် ။ ထိုသူနှင့် သာယာချမ်းမြေ့သော အိမ်ထောင်သည်ဘဝ ဟူသည်ကို စိတ်ကူး၍ ကောင်းဆဲမှာပင် ထိုသူသည် အလိုဆန္ဒ ပြည့်ကာ ပြန်လည်နိုးထ,၍ သတိရသွားခဲ့သည် ။ ထိုအခါ သူမ၏ အိပ်မက်ကို ပြက်ရယ်ပြုကာ သူမ ဖြစ်လျက်နှင့် အိပ်မက်မက်ရန်ကောဟု ရယ်ဟဟ,ဆိုလေသည် ။ ထိုအခါမှ စကာ သူမသည် ဘဝကို ယောက်ျားဟု နာကျင် ကြေကွဲတတ်လာခဲ့သည် ။ သို့နှင့် ဘဝကို မကျေနပ်လှစွာ “ ပြည့်တန်ဆာ ” ဟူသော နာမအတွင်း ပို၍ နစ်မြုပ်နေဖြစ်ခဲ့သည် ။ ထိုအချိန်များကမူ သူမသည် အသက်ရှင်သန်ခြင်း မဲ့စွာ လှုပ်ရှားနေသူသာ ဖြစ်နေခဲ့သည် ။ သို့သော် ယိုယွင်းစ, ပြုနေသော အလှကို တမက်တမော ထိန်းသိမ်းတတ်သည့် သူမသည် ဘဝကို ၊ ယောက်ျားပူတို့ကို အနိုင်ယူနိုင်သေးသည်ဟု ယူဆကာလည်း သာယာနေမြဲ ဖြစ်သည် ။ ခယခြင်းနှင့် မောက်မာပြင်းထန်ခြင်း ကင်းသော ယောက်ျားတို့ကို သူမသာ တွေ့နိုင်သည်ဟု လွဲမှားစွာ ခံယူခဲ့သော သူမသည် တည်ငြိမ်သော အိမ်ထောင်သည်ဘဝ ဟူသည် ရုန်းကန် ပင်ပန်းဆင်းရဲရသော ဒုက္ခတွင်း၌သာ ဖြစ်သည်ဟု ကြွေးကြော်နေခဲ့ပြန်သည် ။ သူမ ပိုင်ဆိုင်ထားသော ဘဝကို အပူအပင် ကင်းမဲ့သော ဘဝဟု မှတ်ထင်ထားပြန်သည် ။ မိန်းမပျိုတို့၏ ချစ်သူများ ၊ မိန်းမကောင်းတချို့၏ လင်ယောက်ျားများနှင့် ပူလောင်ပြင်းပြသော ဆန္ဒရှင် ယောက်ျားများတို့၏ သွေးသားကို သိမ်းပိုက်နိုင်သူ ဟုလည်း ကြွေးကြော်တတ်ပြန်သည် ။ ဘဝခရီးတစ်ဝက်ဟာ ဘာသာတော့ ကျေနပ်ပျော်ရွှင်ရတာပဲဟု ရေရွတ်ကာ သူမ လှည့်လည်မြဲ နေခဲ့သည်သာ ဖြစ်သည် ။

••••• ••••• •••••

၇ ။

ထိုစဉ်က ယခုလို အရုဏ်သစ်စ အချိန်တွင် သူမသည် ပင်ပန်းနွမ်းလျစွာ အိပ်ရာမှ နိုးထ,လာခဲ့မြဲ ဖြစ်သည် ။ သူမ အနီးတွင် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်မောကျနေသူ ယောက်ျားတစ်ဦး ( တစ်ခါတစ်ရံ အမည်ပင် မသိရ ) လည်း ရှိနေမြဲ ဖြစ်နေသည် ။

ထို့နောက်တွင် သူမ ခန္ဓာကို သူမ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်စေကာ ( သန့်ရှင်းသွားသည်ဟု သူမ ယူဆသည် ။ ) လှပထည်ဝါဟန် အပြည့်ရှိသော ရုပ်ခန္ဓာကို ပြုပြင်သည် ။ အမွှေးရနံ့တို့ဖြင့် ခန္ဓာကို မွှမ်းထုံစေကာ လှပသော မျက်နှာပြင်တွင် အခြယ်အသတို့ဖြင့် တင့်တယ်စေကာ နေ့လယ်ဧည့်သည် မျှော်သည် ။ မကြာခဏ လာတတ်သော ဧည့်သည် ကိုပင်ဖြစ်စေ ၊ ဧည့်စိမ်း ကိုပင်ဖြစ်စေ သူမ အကဲခတ်ကာ ကြိုမြဲဖြစ်သည် ။ အလှမာန် ယစ်မူးသူ ပီသစွာပင် သူမသည် လူတချို့ကို ငြင်းဆို တတ်သည် ။ ခေါင်းကို လှပစွာ ခါယမ်း ငြင်းဆန်ပြီး စီးကရက်ငွေ့ များ မှုတ်ထုတ်ကာ ရယ်ဟဟ,ပြုံးရသည်ကိုလည်း သူမ မက်မောသည် ။ ထို့အတူပင် လက်ခံ ကျေနပ်ပြန်လျှင်လည်း ချိုလွင်သော ရယ်သံညင်းဖြင့် ကြင်နာဖွယ် အကြည့်တို့ကို ဖန်တီးတတ်ပြန်သည် ။ သူမ၏ ဘဝနံရံတွင် ‘ သွယ် ဟာ ယောက်ျား များစွာကို စိုးမိုးနိုင်သူ

’ ဟူသော အတွေးလွဲက ပဲ့တင်ပြန်ကာ သူမသည် သာယာသော တေးဂီတသံသဖွယ် နာယူနေ တတ်သူလည်း ဖြစ်သည် ။

••••• ••••• •••••

၈ ။

သူမ တစ်ခါတစ်ရံ တွေးမိတတ်သည် ။ ‘ ငါ မလှတော့ ရင် ...

’  ဟူသော အတွေးဖြစ်သည် ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဂရုစိုက်သော သူမသည် ပျက်စီးယိုယွင်းခြင်းဟူသော ဘဝကို မေ့ပျောက် နေခဲ့သည်သာ များသည် ။ ‘ ငါ မလှတော့ရင် ’ ဟူသော အပေါ်ယံ အလှအပကို ထိန်းသိမ်းပြုပြင်နေခဲ့သည် ။ သူမ ခိုဝင်ခဲ့သော ရင်ခွင်တို့မှ သူမကို အန္တရာယ်ရောဂါဆိုး ပေးနိုင်သည် ဖြစ်သော်လည်း သူမ မေ့ပျောက်နေခဲ့သည် ။ ထို့ကြောင့် သူမနှင့် ဘဝအခြေအနေ တူသူတို့ စိုးရွံ့ကြောက်လန့်လေ့ရှိတတ်သော ရောဂါဝေဒနာကို သူမ မသိကျိုးကျွန် ပြုနေမြဲခဲ့သည် ။ သို့နှင့်ပင် လှပနေလေ့ ရှိတတ်သော အရွယ်ကို ကျော်ဖြတ်ခဲ့ပြီးသည့်တိုင် အလှအပ မလျော့ပါးခဲ့သော သူမသည် ထိုဘဝကို တွယ်ဖက်ကာ ပတ်ဝန်းကျင် ကျဉ်းထဲ၌ အချိန်ခရီးများစွာကို အဓိပ္ပာယ်မဲ့ ကုန်ဆုံးစေခဲ့တော့သည် ။

••••• ••••• •••••

၉ ။

သိသိသာသာ ထင်ရှားလာသော ပျက်စီးယိုယွင်းမှုကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင်မူ သူမ များစွာ ထိတ်လန့်တော့သည် ။ မိမိ တပ်မက်ဖက်တွယ်သော အလှဂုဏ်ကို စွန့်ပစ်လိုမှု ၊ ပိုင်ဆိုင်နေ ရသော စည်းစိမ်ဥစ္စာကို တိုးပွားစေလိုမှု ဟူသော ဆန္ဒဇော များနှင့်ပင် သူမ ရောဂါဝေဒနာကို ကုသရန် လောက အပြင်သို့ ခဏ ထွက်ခဲ့ရသည် ။ ဆေးလုံးပေါင်း များစွာ ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးသော သူမ၏ လည်ချောင်းပြွန် အတွင်းသို့ ပိုမို အစွမ်းထက်သန်သော ဆေးလုံးများစွာတို့ ဆက်တိုက် ဝင်ရောက်ကြပြန်သည် ။ ပိန်လှီလျော့ရဲစ ပြုလာသော ခါးအောက်ပိုင်းသည် ဆေးထိုးအပ်၏ ဒဏ်ကိုပင် မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်လာသည် ။ သူမ၏ ဘဝမှိန်ဖျော့ချိန်သည် သူမ၏ အခန်းကျယ်ကြီး အတွင်းသို့ ခြေသံပေးကာ ချင်းနင်းဝင်လာခဲ့သည် ။ အခန်းကျယ်ကြီးတွင် ခမ်းနားထည်ဝါမှုတို့ မှိန်ဖျော့သည်နှင့်အတူ လျှပ်စစ်မီးပွင့်တို့သည်လည်း ပါးလျစ,ပြုလာသည် ။ ဝေစည်ခဲ့သော အသံတို့ တိုးသက်ကာ တံခါးခေါက်သံ ဖွဖွတို့ ပါးကျဲလာသည် ။ အခန်းတွင်းမှ ပရိဘောဂနှင့် အတူ သူမ၏ ပျော်ပါးဖော်တို့ တစ်စတစ်စ ပျောက်ကွယ် သွားကြသည် ။ အဖော်ဟူ၍ သူမ၏ အလုပ်သမားတစ် ယောက်ပင် မရှိတော့သော အချိန်တွင်မူ သူမသည် ဆေးလုံးများစွာနှင့် အပ်ချွန်ဒဏ်ချက်တို့ကို လုံးဝကျောခိုင်းလိုက်တော့သည် ။ သက်ဆိုင်လိုသူ မဲ့ပြီဖြစ်သော ဘဝတွင် ဝယ်လိုသူ မဲ့သွားသော အိမ်ကြီးနှင့် အသပြာ အနည်းငယ်ကို အဖော်ပြုကာ သူမ၏ နေဝင်ချိန်ကို စောင့်ရတော့သည် ။ နောင်တ ဟူသည်ကို သူမ စတင်တွေ့ဖူးခြင်းလည်း ဖြစ်သည် ။

••••• ••••• •••••

၁၀ ။

ယခုတော့လည်း ပက်လက်ကုလားထိုင် အိုနွမ်းနွမ်းနှင့် ဖုန်ထူသော ဧည့်ခန်းကျယ်ကြီးသည်သာ သူမ၏ အဖော်မွန်များ ဖြစ်နေခဲ့သည် ။ နံနက် ဟူ၍ ၊ ည ဟူ၍ ခွဲခြား မရှိသယောင် ဖြစ်သော အခန်းမှောင်ကြီး အတွင်းတွင် လှုပ်ရှားမှုမဲ့လွန်းစွာ သူမ ထိုင်နေရသည် ။ ယခင်က ဧည့်သည် မျှော်ခဲ့သော သူမ သည် ယခုမူ ငြိမ်းချမ်းရာဒေသ ကိုသာ မျှော်ရတော့သည် ။ နေ့နေ့ညညတို့ တွင်လည်း အိပ်သော အိပ်မက်များနှင့် မအိပ်သော အိပ်မက်များ မြင်မက်ကာ အိပ်မက် အတွင်း ခရီးသွားသူလည်း ဖြစ်တတ်ပြန်ပါသည် ။ မွတ်သိပ်စွာ အသက်ရှူနေရသည့် အကြားမှပင် သူမသည် အောင်မြင်သော ဘဝ ဟူသည်ကို အိပ်မက်နေတတ်ပြန်သည် ။ “ လိမ်လိမ်မာမာ ဆင်ဆင်ခြင်ခြင် နေလိုက်ရင် အန်တီ လုံးဝ ကောင်းသွားမှာပါ ” ဟူသော ဆရာဝန်လူငယ်လေး၏ ကြင်နာစွာသော အားပေးချွေးသိပ် စကားသံကို ယုံကြည်ကာ သူမသည် အိပ်မက်များစွာကို ဖန်တီးနေတတ်ပြန်ပါသည် ။ ထိုသို့ပင် အိပ်မက်များစွာ ၊ စိတ်ကူးယဉ် အတွေးများစွာထဲတွင် နစ်မြောကာ သူမ၏ ဘဝပျက် ချိန်ကို ဖြတ်ကျော်နေရသူလည်း ဖြစ်ပါသည် ။

••••• ••••• •••••

၁၁ ။

နေ့စဉ်ပင် သူမသည် ရောက်လာမည်ဟု မရေရာသော အနာဂတ်ခရီးကိုလည်း စိတ်ကူးယဉ် ဖြတ်သန်းကြည့်တတ်ပါသည် ။ အနာဂတ် အိပ်မက်တွင် ရောဂါတို့ ကင်းပ၍ ပြန်လည် လှပစိုပြည်လာသော ဘဝ ရှိပါသည် ။ ထိုဘဝတွင် သူမသည် အခန်းကျယ်ကြီးကို စွန့်ကာ ( သူမ၏ ပြီးဆုံးခဲ့သော ဘဝညစ်ကို ဖျောက်နိုင်သည် ဟုလည်း မှတ်ယူကာ ) ဘဝသစ် တစ်ခုဆီသို့ သွားမည် ။ ထိုဘဝတွင် ငြိမ်းချမ်းသာယာမှု ရှိမည် ။ ခင်ပွန်းသည်ကောင်း တစ်ဦး မရှိလျှင်သော်မှ နှစ်လိုဖွယ် မိတ်ဆွေ တစ်ဦး ၊ နှစ်ဦး ရှိလျှင် ပြည့်စုံနိုင်ပါသည် ။ ထိုကာလတွင် သူမ ဘဝ၌ နေခြည်သာတို့ လင်းလက်ဖိတ်ပြက်သော ဧည့်ခန်းကျဉ်းကလေး ပါရှိသည့် အိမ်ကလေး တစ်လုံး ရှိပါမည် ။ ထိုအခန်း ကျဉ်းထဲတွင် တရားဓမ္မသံတို့ကို ဝေစည်စေမည် ။ ယခင်က အပူပြုံးများ ၊ အပူနံ့များ ၊ အပူသံများသာ လွှမ်းခဲ့ရသော သူမ၏ ညများတွင် အမွှေးတိုင်ရနံ့များ ၊ ဆီမီးရောင်နှင့် ဘုရားရှင်ကို ကပ်လှူ ပူဇော်သည့် ပန်းရနံ့သာ ဖုံးလွှမ်းစေမည် ။ ‘ ပူပြင်းသော အလှရှင်  သွယ်

’ ဘဝကို မှောင်မိုက်ပျောက်ကွယ်စေကာ ‘ အေးချမ်းသော တရားရှင် သွယ် ’ ဘဝကို ပြုစုမည် ။ သို့ဖြင့်ပင် သွက်လက် ရှင်သန်သော ဘဝတစ်ခုကို အိပ်မက်လေသည် ။

••••• ••••• •••••

၁၂ ။

ခင်ပွန်းကောင်း တစ်ဦးနှင့်လည်း ရှေ့ခရီးကို သွားလိုမိ ပြန်သည် ။ လှပခဲ့သော သွယ်သည် ပြန်လည် ကျန်းမာလာ သောအခါတွင်လည်း လှပနိုင်သေးသည် ဖြစ်ရာ လှပလိမ္မာ သည့် အိမ်ထောင်ရှင်မ ဟူသော ဘဝကို တပ်မက်မိပြန်သည် ။ ခင်ပွန်းသည်၏ လက်ကို တွဲကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကြီးကြီးတစ်ခု အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လိုသည် ။ ဘဝအတွေ့အကြုံများကြောင့် ရင့်ကျက်လိမ္မာခဲ့ပြီဖြစ်သော သူမသည် လောကသစ်တွင် လည်း မင်းမူနိုင်လိမ့်မည်ဟု ယူဆပြန်သည် ။ ခင်ပွန်းသည် အတွက် သားသမီးများစွာ ပေးဆက်ကာ မိခင်ကောင်း တစ်ယောက်လည်း ဖြစ်လိုပါသေးသည် ။ ကုန်လွန်ခဲ့သော ဘဝညစ်မှ သွယ်၏ အရိပ်ကို ဖုံးလွှမ်းပစ်နိုင်သော သွယ် ဖြစ်စေရမည် ဟုလည်း ကြွေးကြော်မိပြန်သည် ။ သို့နှင့်ပင် မက်မောဖွယ် ဘဝတစ်ခုကို အိပ်မက်ကာလည်း ကျေနပ်နေတတ်သည် ။

••••• ••••• •••••

၁၃ ။

အခန်းကျယ် မှောင်အုံ့အုံ့သည် သူမ၏ ဘဝနှင့် ထပ်တူ ပင် ဖြစ်သည်ဟု သူမ တွေးနေဖြစ်သည် ။ အခန်းကျယ် အတွင်းသို့ ထိုးထွင်းဝင်ရောက်လာသော နေခြည်သာတို့ကို ကြည့်ငေးကာ နေရောင်ခြည် တချို့ကဲ့သို့ အလင်းရောင်ဖြာသည့် ဘဝ တစ်ခုကို သူမ မျှော်လင့်နေခဲ့သည် ။ ပြည့်တန်ဆာ ဟူသော ပညတ်ချက်ကို တံခါးအဖြစ် ပိတ်ကာ နေခဲ့သော သူမ၏ ဘဝအတွင်းသို့ နေခြည်နှင့် တူသော သာယာမှု တစ်စုံတစ်ရာ ဝင်ရောက်လာမည့် အချိန်ကို ရူးသွပ်မိုက်မဲစွာ မျှော်လင့်နေခြင်းလည်း ဖြစ်သည် ။ ယခုတိုင် လွတ်မြောက်အေးချမ်းသော ဘဝကို မရနိုင်သေးသည့် သူမသည် ကျော်ဖြတ်ခဲ့ရသော ဘဝ ကို နာကျင်စွာ ၊ ကျော်ဖြတ်နေရသော ဘဝကို ငြီးငွေ့စွာ ကျော်ဖြတ်ရမည်ဟု အချိန်ခရီးသွားနေသူ အဖြစ် အခန်းကျယ်ကြီး အတွင်းတွင် ငြိမ်သက်စွာ လွင့်မျောနေပါသေးသည် ။

⎕ မေငြိမ်း 

📖ပေဖူးလွှာ မဂ္ဂဇင်း 

     အမှတ် ၇၇ 

     အောက်တိုဘာ ၊ ၁၉၈၇ 

📖ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း     

     ဒီဇင်ဘာ ၊ ၂၀၁၇

အရောင်းတတ်သူ

 

❝ အရောင်းတတ်သူ ❞
         ( ပီမိုးနင်း )

“ ဘယ်အလုပ်မှာမဆို ဉာဏ်သစ်ကူရတယ် မိတ်ဆွေ ။ အရိုးခံအတိုင်း လုပ်နေလို့မဖြစ်ဘူး ” ဟု ဘိုးထင်က မိမိနှင့် အတူတူ ဂျပန်ကုန်များကို စပ်တူမှာ၍ ရောင်းချသော ဘိုးသွင်အား ပြော၍ပြလေ၏ ။

“ မင့်ပစ္စည်းက နာရီအဆန်းတွေကိုကွဲ့ ။ ရောင်းလို့ ကုန်လွယ်တာပေါ့ ။ ငါ့ခြောက်လုံးပြူးတွေကိုတော့ ဘယ်လူက ဝယ်မှာလဲ ။ မင်းပဲ စိတ်ကူး စိတ်သမ်းရပြီး ခြောက်လုံးပြူးတွေကို မှာတယ် ။ မဂိုတန်းမှ ဆန်ပွဲစားလုပ် နေတဲ့လူက မင့်ခြောက်လုံးပြူးကို ဘာလုပ်ဖို့ ဝယ်မှာတဲ့တုန်း ”

“ မင်းညံ့လို့ပါ သူငယ်ချင်းရယ် ။ ကိုင်း မင်းက ငါ့ နာရီတွေကို ရောင်း ငါက မင့်ခြောက်လုံးပြူးတွေကို ရောင်းပြမယ် ။ လောကမှာ စိတ်ကူးဉာဏ် ရှိရင် ဘာမဆို ထွက်အောင် ရောင်းနိုင်တာပဲ အရောင်းတတ်ရင် ထမင်း မငတ်နိုင်ဘူးကွဲ့  ။ မည်သူမှာမဆို ရောင်းစရာ တစ်ခုခုတော့ ရှိတာချည်းပဲ ။ သတိမထားကြလို့ပါ ၊ ရောင်းတတ် ဝယ်တတ်တဲ့ လူလောက် အသက်မွေးချောင်တာ ဘာမှ မရှိဘူး ”

“ ကောင်းပါပြီကွယ် ။ မင့်ခြောက်လုံးပြူးတွေကို မင်းပဲ ရောင်းကြည့်ပါဦး ”

“ မင့် ခြောက်လုံးပြူး ယနေ့ည တစ်ဒါဇင် ကုန်အောင် ငါရောင်းပြမယ် ။ မင်း ငါ့နာရီ ဆယ့်နှစ်လုံးကို တနင်္ဂနွေတစ်ပတ် အတွင်း ကုန်အောင် ရောင်းနိုင်ပါ့မလား ”

“ ကောင်းပြီ ။ မင်းသာ ယနေ့ည ခြောက်လုံးပြူး တစ်ဒါဇင်ကုန်အောင် ရောင်းပေးပါ ။ မင်းနာရီ ဆယ်လုံးကို ငါ သုံးရက်နဲ့ ကုန်အောင် ရောင်းမယ် ”

သို့ပြောရင်း ဘိုးထင်က မိမိ၏ နာရီများကို ဘိုးသွင် အား အပ်လေ၏ ။ ဘိုးထင်က ဘိုးသွင်ထံမှ ခြောက်လုံးပြူးတစ်ဒါဇင်ကို ယူလေ၏ ။

ဘိုးထင်က မိမိ၏ ရောင်းစွမ်းကို ပြဖို့ရန် အကြံနှင့် ဘိုးသွင်အား “ ကိုင်း မိတ်ဆွေ ယနေ့ည မင့်ခြောက်လုံးပြူး တစ်ဒါဇင်ကို ကုန်အောင် ငါရောင်းပြမယ် ။ ဘယ်လို ရောင်းတယ်ဆိုတာ မင်း သိရအောင်လိုက်ခဲ့ ။ ‘ ခရုအဆံ လူအကြံ ’ တဲ့  ၊ အကြံကောင်းလို့ အရောင်းတတ်ရင် ဘယ်ပစ္စည်းမဆို မခက်ပါဘူး ။ ငါကျောင်းက ထွက်ကတည်းက လခစား အလုပ်ကို မလုပ်ဘဲ အရောင်းအဝယ် အတတ်ကို သင်လာခဲ့တာ ရှစ်နှစ်ရှိပြီ ။ မထွက်နိုင်ဘူး ။ မစွံနိုင်ဘူးတဲ့ ကုန်ကို ငါရောင်းလိုက် ရရင်စွံတာပဲ ၊ လခစားအလုပ် လုပ်တဲ့ လူတွေဟာ ဒီလို ဉာဏ်မျိုး မရှိလို့ ကျွန်ခံနေကြတာပေါ့ သူငယ်ချင်းရဲ့ ။ မင်းတို့ ငါတို့ အလုပ်မျိုးဟာ အင်မတန် လွတ်လပ်ပြီး အင်မတန် ကျိန်းသေတာပဲ ။ ငါမူးနဲ့ ဝယ် တစ်ကျပ်နဲ့ ရောင်းတဲ့ အတတ်မျိုးလားလကွဲ့ ။ လာ ငါ့အစွမ်းကို မင်း သိချင်ရင် လိုက်ခဲ့ ၊ ဘယ်ကုန်သည် ဘယ်အရောင်းသမားမှ အတွေးမရတဲ့ နည်းမျိုးနဲ့ ငါ ရောင်းပြီးပြမယ် ”

သူငယ် နှစ်ယောက်သည် မကြာမီ ရန်ကုန်မြို့ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်သွားကြလေ၏ ။

“ ခြောက်လုံးပြူး သေနတ်ကို ညကြီး လယ်ရောင်းလို့ ဘယ်လူက ဝယ်မှာလဲ သူငယ်ချင်းရဲ့ ”

“ အို မင်း မသိပါဘူး ။ ငါ့အစွမ်းသတ္တိကို မင်း မြင်ရပါလိမ့်မယ် ။ ဘယ်ပစ္စည်း ဘယ်ကုန်မှာ မဆို ဆိုင်ရာ ဆိုင်ရာ သဘောတစ်မျိုးစီ ရှိကြတာကလား ။ သူငယ်ချင်းရဲ့ ။ သည်တော့ ခြောက်လုံးပြူးက ဘယ်လို သဘောရှိတယ် ။ ဘယ်လို အသုံးပြုရတယ် သည့်အတွက် ဘယ်လို ရောင်းရတယ်ဆိုတာ မင်း မြင်ရရင် စိတ်ကူး ပေါက်လာရော မဟုတ်လား ”

“ ကိုင်းပြစမ်းပါဦးလကွယ် ကြည့်ရတာပေါ့ ။ နည်းကောင်းရင်လည်း မှတ်ရတာပေါ့ ”

သို့စကားပြောရင်း သွားကြရာ မိမိတို့ ရှေ့တည့်တည့်က မော်တော်ကားတစ်စီးသည် မနီးမဝေးရှိ အိမ်တစ်အိမ်၏ ရှေ့၌ ရပ်လေ၏ ။ ထိုအိမ်မှာ ခြံနှင့်အိမ်ဖြစ်လျက် အတော်ကလေး အတွင်းကျလေရာ ကားရပ်သော လမ်းမကြီးနှင့် အတော်ပင် ဝေးလေ၏ ။

၎င်းကားရပ်သော နေရာမှာ ကုက္ကိုပင်ကြီး တစ်ပင် ရှိသဖြင့် ခပ်လှမ်းလှမ်းမှ လာသော ဓာတ်မီးရောင်သည် အမှောင်ကို အနည်းငယ်မျှသာ ဖျောက်နိုင်လေသည် ။ ၎င်းကားပေါ်၌ ကားမောင်းသမား တစ်ယောက်သာ ပါလေရာ ကားကို ရပ်ပြီးနောက် ကားမောင်းသမားသည် ကားပေါ်မှ ဆင်းမည်ဟန်ဖြင့် မော်တော်ကားတံခါးကို ဖွင့်လေ၏ ။ ထိုအခါ ဘိုးထင်သည် အခြားသော ကုက္ကိုပင်တစ်ပင်၏ နောက်၌ ရပ်ကာ ကားပေါ်က လူကို ကြည့်လေ၏ ။

သွင် ။  ။ “ ဘာလုပ်မလို့လဲ သွားလေ ”

“ အသာနေပါဦး ။ ရော့ ဒီသားရေအိတ်ကို ယူ ” ဟု ပြောကာ သားရေအိတ်ထဲမှ သေနတ်တစ်လက်ကို ထုတ်ယူပြီး ဘိုးသွင်အား ပေးလေ၏ ။

“ မင်းဘာလုပ်မလို့လဲ ” ဟု ပြောကာ ဘိုးသွင်သည် သားရေအိတ်ကို ယူရင်း ၎င်းကို အံ့အားသင့်သော လက္ခဏာနှင့် ကြည့်လေ၏ ။

“ ငါ သူ့ကို ရောင်းမလို့ ။ မင်း ဒီမှာနေ ကွယ်နေ သူ မမြင်စေနဲ့ ” ဟု ပြောပြီး ဘိုးထင်သည် လမ်းနံဘေး တာမြောင်းအနီးသို့ ဆင်းလေ၏ ။ ဘိုးသွင်သည်ကား ၎င်းကို ကြည့်ကာ ယနေ့ည ဂတ်တဲတော့ ရောက်ဖြစ်တော့ မယ်ထင်တယ် ။ ပြေးမှ တော်မယ်ထင်ပါရဲ့လေ ဒီအကောင်ဟာ ဘာများ သွားပြီး ကြံစည်ပါလိမ့်မလဲ ။ ရိုးရိုး ရောင်းချနေတာ အကောင်းသားနဲ့ အဆန်း လာ ရောင်းတာ ဒုက္ခ ဖြစ်ချင်ပြီ ထင်တယ်ဟု အောက်မေ့ပြီး ထိုနေရာမှ ထွက်ပြေးဖို့ ကြံလေ၏ ။ သို့သော်လည်း ဘိုးထင် အဘယ်ပုံလုပ်မည်ကို မြင်ချင်သောစိတ်က အကြောက်ကို လွှမ်းမိုးသဖြင့် မပြေးသေးဘဲ ကုက္ကိုပင်မှာ ကပ်ကာ စီးကာ ကြည့်၍နေလေ၏ ။

ဘိုးထင်သည် တာမြောင်းထိပ် တစ်လျှောက် ခြောက်လုံးပြူးကို ကိုင်ကာ ကုန်းလျက် ခြံတံခါးဘက်နားသို့ လျှောက်သွားလေ၏ ။

ကားပေါ်က ဆင်း၍ လာသူသည်လည်း ၎င်းအိမ် တံခါးဘက်သို့ ခပ်နှေးနှေး လာနေလေ၏ ။ လမ်းနံဘေး၌ ဒန့်ကျွဲပင်တွေ အတော်ကြီးမြင့် ထူထပ်၍ နေခြင်းကြောင့် တစ်ကြောင်း ၊ ဓာတ်မီးရောင်နှင့် အတော်ဝေးသောကြောင့် တစ်ကြောင်း ဘိုးထင်ကို ကားသမား မြင်ဟန် မတူချေ ။

မကြာမီ ဘိုးထင်သည် ဒန့်ကျွဲတောထဲတွင် ပျောက်၍ သွားလေ၏ ။ ၎င်းပျောက်၍ သွားသောနေရာ အနီးသို့ ကားသမား ရောက်၍ လာလေ၏ ။ မကြာမီ ဒန့်ကျွဲပင်များ သိမ့်သိမ့်ခါ၍ သွားလေ၏ ။ ဘိုးထင်သည် ခြောက်လုံးပြူးကို ကိုင်လျက် ရုတ်တရက် ထ၍ လာလေ၏ ။ ကားသမားသည် အံ့အားသင့်သော အမူအရာနှင့် ရပ်၍ နေလေ၏ ။ ဘိုးထင်သည် ခြောက်လုံးပြူးသေနတ်ကို ပြကာ “ လက်မြှောက်ဆရာ ၊ လက်မြှောက် ၊ မလှုပ်ပါနဲ့ဆရာ ၊ မသွားပါနဲ့ဦး ” ဟု ပြောလေရာ ကားသမားသည် လက်ကို မြှောက်လျက် ရပ်၍ နေလေ၏ ။

ဘိုးသွင်သည် အံ့အားသင့်ကာ ရင်ထဲမှာ အေးချီ တစ်လှည့် နွေးချီ တစ်လှည့် ဖြစ်လျက် နေလေ၏ ။ တစ်ခုခု ဖြစ်လို့ သူ အဖမ်းခံရရင် ငါတော့ ဖနှောင့်နှင့် တင်ပါး တစ်သားထဲ နေအောင် ပြေးမှ တော်မည် ။ မတော်တဆ မိရင် တစ်ကျွန်းနဲ့ ထောင် ၇ နှစ်တော့ ကျိန်းသေနေတဲ့ အလုပ်ကြီးပါကလား ။ ဘိုးထင်လေ ငါ့ကို သေနတ်ရောင်းသွားမယ်လို့ ညာပြီး အနုကြမ်းစီးဖို့ အကြံနဲ့ သူခိုး သေဖော်ညှိ၍ လာတာပါကလားကရို ဟု တွေးကာ ခေါင်းနားပန်း ကြီး၍ နေလေ၏ ။

ဘိုးထင်သည် ခြောက်လုံးပြူးကို ပြလျက် လက်မြှောက်၍ နေသော လူရှိရာသို့ သွားလေ၏ ။ အပါးသို့ ရောက်သောအခါ “ မကြောက်ပါနဲ့ ဆရာ လက်ကို ချလိုက်ပါ ။ ညဉ့် တစ်ယောက်တည်း လက်နက်တစ်စုံ တစ်ရာ မပါဘဲ ခရီးအသွားအလာ ပြုတာများဟာ ဘယ်လောက် ကြောက်စရာ ကောင်းတယ် ဆိုတာ သိရပြီ မဟုတ်လား ။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို လုဖို့ ၊ ယက်ဖို့ ၊ ဓားပြတိုက်ဖို့ ကြံတာ မဟုတ်ပါဘူး ။ လက်နက် မပါဘဲ ၊ သွားလာတာများဟာ ဘယ်လောက် ကြောက်စရာ ကောင်းတယ် ဆိုတာ သိရအောင် ညွှန်ပြတာပါ ။ သည့်အတွက် လက်နက် တစ်ခုခုကို အမြဲ ဆောင်ဖို့ ဝယ်ထားဖို့ ကောင်းပါတယ် ။ ကျွန်တော် ဒီခြောက်လုံးပြူးသေနတ်ရောင်းတဲ့လူပါ ။ ခြောက်လုံးပြူးအစစ်တော့ မဟုတ်ပါဘူး ဟန်ဆောင် အတုမျှ ဖြစ်ပါတယ် ။ သို့သော်လည်း ကွယ်ကာရန် အတွက် အများကြီး အသုံးဝင်ပါတယ် ။ တစ်ခုမှ ငါးမတ်ပါ ဝယ်ဖို့ အင်မတန် ကောင်းပါတယ် ” ဟု သွက်လက် လျင်မြန်စွာ ရယ်မော ပြောဆို၍ နေလေ၏ ။

ကားသမားလည်း အံ့အားသင့်သော မျက်နှာ ပျောက်ပြီး မျက်လုံးများ ကျယ်ကာ ပြုံးရယ်လျက် အင်္ကျီ အိတ်ထဲသို့ လက်ကို ထိုးစိုက်ပြီး “ ဪခြောက်လုံးပြူး အစစ် မဟုတ်ဘဲကိုး ။ ကျုပ်က အစစ်မှတ်လို့ ဒါဖြင့် ဟောတာက ခြောက်လုံးပြူးအစစ် ” ဟု ပြောကာ အင်္ကျီ အိတ်ထဲက လက်ကို ထုတ်ကာ ကြောက်စရာ ကောင်းသော ပြောင်းဝကလေးနှင့် ဘိုးထင်၏ ရင်ဘတ်ကို ချိန်ပြီး “ လက်မြှောက် မှန်းစမ်း ဘာများပါသလဲ ” ဟု ပြောကာ ဘိုးထင်၏ အပေါ်အင်္ကျီအိတ်များနှင့် ရှပ်အင်္ကျီအိတ်များကို လက်တစ်ဖက်နှင့် ရှာဖွေပြီး ပါရှိသမျှ ငွေငါးဆယ်ကို ယူပြီး ကားရှိရာသို့ နောက်ပြန် သွားလေ၏ ။ ထို့နောက် ကားပေါ်သို့ ရောက်ပြီး ဝီခနဲထွက်၍ သွားလေရာ ဘိုးထင်သည် ခြောက်လုံးပြူးအတု လက်မှ လွတ်၍ကျ သည်ကိုမှ သတိမရဘဲ ငေးမောရပ်တန့်ကာ ပျောက်ကွယ်၍ သွားသော ကားနောက်က မီးနီနီကလေးကို ကြည့်မျှော်ကာ နေရစ်လေသတည်း ။

▢  ပီမိုးနင်း
📖 ဗန္ဓုလဂျာနယ်
      သြဂုတ် ၂၂  ၊ ၁၉၂၇

ထိုည

 

❝ ထိုည ❞
( ကြည်အေး )

အပျိုမကလေးသည် မော့၍ ကြည့်လိုက်၏ ။ လသည် အင်မတန်ပင် မြင့်၍ နေလေပြီ ။ လသည် ပြာသောကောင်းကင်ဝယ် ရွှေရောင်လိုလို ငွေရောင်လိုလို ဝင်းမှည့် နေသဖြင့် ဖဲပြား ပေါ်တွင် ဟိုလိမ့် သည်လိမ့် လိမ့်ကာ ဟန်ယူနေသော အရည်ရင့်ရင့် ပုလဲလုံးနှင့် ပမာတူ၏ ။ ဆောင်တော်ကူးခိုင် ပမာ အိ၍နေသော တိမ်တောင်တို့သည် လရောင် တစ်ဝက် ၊ အရိပ် တစ်ဝက်ဖြင့် ပြိုတော့မည့်ပမာ လေးပင်စွာ တွဲကျနေပေ၏ ။ စိန်ကြယ်ပွင့်တို့သည်လည်း တဖျပ်ဖျပ် တောက်ကာ မျက်တောင် တခတ်ခတ်နှင့် လက်နေကြလေသည် ။

လေသည် ' ကန်သာ ' ကို ဖြတ်၍ ပြတင်းမှ တိတ်တဆိတ် ခိုးဝင်ကာ မေ့ဆေးသဖွယ် ကြာပန်းရနံ့များဖြင့် မူးမေ့ခွေပျော့သွားအောင် ထုံလိုက်လေ၏ ။ ပြတင်းမှာ တွယ်ကပ်နေ သည့် အိုင်ဗီနွယ်များသည် လရောင်တွင် လှနေကြ၏ ။ ပျော့ညက်သော ခန်းဆီး အဖြူသည် လ ရှိရာသို့ လက်လှမ်းကာ လူးလှိမ့်နေလေ၏ ။

အပျိုမကလေးသည် ည၏ အလှကို အနုစိတ်၍ အမွှမ်းတင်ကာ နူးညွတ်ဖွယ်ရာ စိတ်ကူးအိပ်မက် မက်နေ၏ ။ လွမ်းရ မလိုလို ဆွေးရ မလိုလို ထိုအိပ်မက်သည် ဇာတ်လမ်း အခြေတည်ရာ မရှိသဖြင့် အရှည်ကြီး မျောနေတော့သည် ။ အနက် မထင်သော အိပ်မက်သည် သူ့အား နွမ်းလျခွေပျော့ကာ မဆတ်တငံ့ဖြစ်စေလေ၏ ။ ကိုင်း ဘာလို နေပါလိမ့် ။ ည၏ အလှကို စိတ်ဝင်စားနေသည်မှာ ရူးသွပ်စွာ တစ်ဖက်သတ်ပင် အယူသည်း နေတော့မလောက် ဖြစ်၏ ။ သို့ပေမဲ့ ကျေနပ်နှစ်သိမ့်မှု မရှိဘဲ ဟာနေသည်မှာ ဘာလိုနေပါသလဲ ။

အပျိုမလေးသည် အိပ်ရာ ပေါ်သို့ နွမ်းလျစွာ လှဲချလိုက်သည် ။ ပြတင်းမှ မြင်ရသော လ ၊ တိမ် ၊ ကြယ် တို့နှင့် ပြည့်စုံသည့် ကောင်းကင် တစ်ဝက်တစ်ပျက်ကို ပြတင်းပေါင်သည် ပန်းချီကားချပ် ဖြစ်အောင် လေးထောင့်ပုံကွယ်ပေးလေ၏ ။ သူမသည် ညပန်းချီကားကို ကြည့်ရင်း ပို၍မို၍ နွမ်းခွေလာလေ၏ ။ ထို ပန်းချီကားချပ်သည် ကဗျာယဉ် တစ်ပုဒ်ပမာ သူမအား ညှို့နိုင်စွမ်းသည် ။

ဂီတသံကို ကြားရလေ၏ ။

ဂီတသံသည် အလွန်တရာ အေးဆေးချွဲနွဲ့သော တယော နှင့် အဆို တွဲထားသည့် အသံပင် ဖြစ်၏ ။ အသံသည် သဲ့သဲ့ကလေး ပေါ်လာရာမှ အလွန်ဖြည်းလေးစွာ နီး၍ နီး၍လာ၏ ။ အနီးဆုံးသို့ ရောက်လာလေ၏ ။ ဝေးရာမှ နီးလာသော်လည်း နီးရာမှ ဝေး မသွားချေ ။ အပျိုမလေးသည် အသက်မရှူဘဲ စိတ်ထက်သန်စွာ နားထောင်၏ ။

“ ပန်းပွင့်တွေလည်း
လရောင်ဦးဝယ်
ငှက်ကလေးတွေလည်း
တေးသံကျူးကာ
မြူးလို့ ချစ်သွေးဝင်
ငယ်ချစ်မောင်
မောင့်ရင်တွင်းမှာ
ချစ်တင်းဆိုလို့
ပျော်စေချင် ” 

အပျိုမကလေးသည် သူ ကိုယ်တိုင် ဇာတ်လိုက် ဖြစ်လာ၏ ။ အလွန်နွဲ့လျစွာ ထထိုင်၏ ။ ဂီတသံသည် သူမ၏ ပြဿနာကို ရှင်းပေး၏ ။ ဘာ လိုနေသည်ကို ရိပ်မိလာလေ၏ ။ သူမ သည် ပင့်သက်ရှူကာ ပခုံးကို တွန့်လိုက်လေ၏ ။

သူမ၏ စိတ်မျက်စိဝယ် မိန်းမပျိုကလေး၏ အချစ်ကို မျှော်မှန်းခွင့်ပန်နေသော ယောက်ျားပျို၏ သဏ္ဌာန် တယောပိုက် နေဟန်ကို မြင်ရပေ၏ ။ ယောက်ျားပျိုသည် အချစ်သွေးကြောင့် မည်မျှ တုန်လှုပ်ချောက်ချားနေလိမ့်မည်နည်း ၊ သူ၏ မျက်လုံးတို့သည် မည်မျှ ဝင်းပြောင်နေလိမ့်မည်နည်း ။

တယောသံသည် လှိုင်းတွန့်ကလေး ဖော်သွား၏ ။ ပန်းခက်ကလေးတွေကို ဖော်သွား၏ ။ အရောင် အလျဉ်းသင့်စွာ စပ်သွား၏ ။ အကွက်စိပ်ကလေးများ မထိတထိ ဆက်စပ်၏ ။

ဂီတသံသည် ကရုဏာသံ ပါ၏ ။ ချစ်သော်လည်း မုန်းချင်စရာ ၊ အင်မတန်ပဲ ချွဲလွန်းလှသည် ။ ဂီတသံသည် အသက်ပါ၏ ။ အားတက်သည့် အရိပ်အယောင်ကိုလည်း ပြလေ၏ ။ လက်လျှော့ မလိုလိုလည်း ထင်ရသည့် ကြောက်ရွံ့ သလိုလို ၊ စကားနာထိုး သလိုလို အနေအထားနှင့် အချစ်ဝေဒနာကို ပြဆို၏ ။

အဖြေ ထွက်ပြီးပြီ ။

ပန်းနတ်သမီးကလေး၏ အဟန်ဖြင့် ဒူးချ၍ ထိုင်နေရာမှ ဒူးထောက်ကာ ပြတင်းကို မှီလေ၏ ။ အပျိုမကလေးသည် စောင့်စားနေသည့် ချစ်သူသို့ ညွှတ်ခဲ့လေပြီ ။ သူမ သည် အနက် မထင်သည့် အညည်းကလေး တစ်ချက်ကို တိုးတိုးသက်သာ မှုတ်ထုတ်ကာ မဝံ့မရဲ ရှေ့သို့ ယွန်း၍ ပြတင်းမှ ငုံ့ကာ ဂီတသံဖြင့် အချစ် ပန်ကြားနေသူကို ကြည့် လိုက်လေသည် ။

“ ဟာ ” 

ယောက်ျားပျိုသည် တယော ပိုက်ကာ စောင့်စားနေဟန်ပင် ။ သို့သော် အောက်တန်းစား တစ်ယောက် ၊ ခေါင်းစုတ်ဖွားနှင့် အဝတ်အစားသည်လည်း အထက်တန်းစား၏ ဂိုက်မျိုး တစ်စက်မျှ မပါချေ ။ လမ်းဘေး ဖုတ်တောထဲမှာ ထိုင်လို့ပါကော ၊ ဘယ့်နှယ် ကြမ်းပိုး ပါလိမ့် ၊ ဂီတသံနှင့် မတန်လိုက်သည့် ဖြစ်ခြင်း ။

အပျိုမကလေးသည် ရင်ကို မ , ကာ အနောက်သို့ ယိုင်သွားလေ၏ ။ ငြူစူသော မျက်နှာ ၊ ကျိန်ဆဲနေသော နှလုံးဖြင့် ပြတင်းတံခါးကို ဂျုံးခနဲ ပိတ်၏ ။ အိုင်ဗီနွယ်ကလေး တစ်နွယ် တံခါးမှာ ညပ်ကာ ကြေမွသွား၏ ။ ခန်းဆီးကလေးသည်လည်း မြောက်တက်သွား၏ ။

အပျိုမကလေးသည် အိပ်ရာပေါ်သို့ ဆောင့်အောင့် လှဲချကာ စောင်ကို ခေါင်းမြီး တင်းတင်း ခြုံ၍ ၊ မျက်စိ အတင်းမှိတ်၍ အိပ်၏ ။

ည သည်လည်း မလှတော့ပြီ ၊ တေးသံ သည်လည်း မနုတော့ပြီ ။

▣  ကြည်အေး
📖 တာရာ မဂ္ဂဇင်း
      အတွဲ ၁ ၊ အမှတ် ၄
      ဧပြီ ၊ ၁၉၄၇

စမ်းရေတိုင်း အေးစေသလား

 

❝ စမ်းရေတိုင်း အေးစေသလား ❞
( ချောအိမာန် - မန္တလေး )

ဒီကနေ့ မနက်အိပ်ရာထ ပြတင်းပေါက်က လိုက်ကာကို အသာလှပ် ကြည့်စဉ်မှာ ...

တစ်ဖက်ခြံထဲက ထူးဆန်းတဲ့ မြင်ကွင်းကြောင့် အံ့သြသွားမိတယ် ။ အမြဲတမ်း လူသူ မရှိသလို တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ တစ်ဖက်ခြံထဲမှာ ကျွန်မတို့ ရပ်ကွက်ထဲက လူသုံးလေး ယောက်ကို တွေ့ရတယ် ။ သူတို့တွေက အဲဒီ အိမ်ထဲကို ဘာလာ လုပ်တာလဲ ကြည့်နေဆဲ ၊ ခဏနေတော့ ရပ်ကွက်က နာရေး ပြင်ဆင်ဖို့ ထိုင်ခုံတွေ အမိုးအကာတဲတွေ လာချတော့မှ ကျွန်မ စိတ်ထဲက ထိတ်ထိတ်နဲ့ ခန့်မှန်းမိသွားတော့တယ် ။

ဪ ဖြစ်မှဖြစ်ရလေ ၊ ဆုံးသွားပြီပေါ့ ။ ခံနေရတဲ့ ဝဋ် ကြွေးတွေ အဆုံးသတ်သွားတာပေါ့လို့ တစ်ယောက်တည်း ညည်းမိတယ် ။ မနေ့ညက ကျွန်မ ကြားခဲ့ရတဲ့ အဘွားအိုရဲ့ အသံက ဘာလဲ ၊ မနေ့ည ကတည်းက အော်ရင်း ဆုံးပါးသွားခဲ့တာလား ။ ဒါမှမဟုတ် ရုန်းကန်ရင်း ဆေးရုံ မပို့တာကြောင့် အသက်ရှူရပ်ရင်း ဆုံးသွားတာလား ။ တစ်စုံတစ်ခု ထိခိုက်မိသွားတာလား ။ ဘယ်သူမှ သေချာမသိနိုင် ။ သေချာတိတိကျကျ သိနိုင်တာကတော့ အဘွားအိုနဲ့ အတူနေ သူ့သမီးပင် ဖြစ်လိမ့်မယ် ။

လူတွေ ခြံထဲမှာ တစ်စတစ်စ နည်းနည်းစီ ရောက်လာတယ် ။ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလေးနှစ် ပြောင်းလာကတည်းက ရပ်ကွက်ထဲက လူတွေနဲ့ ပတ်သက်ရင်းနှီးတာ မတွေ့ရပေမဲ့ နာရေး အိမ်မို့ လာပေးကြတာ ဖြစ်လိမ့်မယ် ။ ကျွန်မလည်း ခဏနေရင်တော့ အိမ်ချင်းကပ်ဆိုတော့ သွားရဦးမယ် ။

အဘွားအိုက တစ်နှစ်ကျော် အတွင်း ဘယ်လို ဝေဒနာတွေ ခံစားသွားခဲ့ရတာလဲ ဆိုတာ သိချင်စိတ် ဖြစ်မိတယ် ။ အဘွားအိုက ဘယ်မှ မထွက်ရ ၊ မသွားလာရနဲ့ လှောင်ချိုင့်ထဲ ပိတ်လှောင်ခံရသလို စိတ်တွင်းဒဏ်ရာ အနာတရများ တော်တော် ခံစားသွားရပုံပေါ်တယ် ။ သူ့သမီးက ဘယ်သူနဲ့မှ အရောအယှက် မပြုဘဲ ခပ်တင်းတင်း မျက်နှာထားနဲ့ နေတတ်တာမို့ လမ်းတွေ့ရင်တောင် နှုတ်မဆက်မိဘူး ။ အဘွားအိုကို အရင်တုန်းက မမြင်ဖူးပါ ။ နောက်ပိုင်း သူ့ကို မွေးခဲ့တဲ့ အမေရင်း ဆိုတာ သိခဲ့ရပြီး သူ့ယောက်ျား ဆုံးမှ အမေရင်း အဘွားအိုကို နယ်မြို့တစ်မြို့ကနေ ဆေးကုသပေးဖို့ ခေါ်လာခဲ့တယ်လို့ သိရတယ် ။ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေး မပြေပြစ်တဲ့ သူမမှာ အသိုင်းအဝိုင်းလည်း ကြီးကြီးမားမား ရှိပုံမပေါ် ။ ယောက်ျား ရှာဖွေစုဆောင်းထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ ပစ္စည်းတွေနဲ့ ချမ်းသာခဲ့ပြီး ခုလတ်တလောက ချဲ ဒိုင်ကိုင်လိုက်တာ အတော် ထိသွားတယ်လို့ သတင်းထွက်ခဲ့တယ် ။ သိပ်မကြာသေးခင်က ကြွေးရှင်တွေ လာကြတာမို့ အခြားနေရာမှာ နှစ်ပတ်လောက် သွားအောင်းနေသတဲ့ ။

သူ့အမေရင်း ဆိုတဲ့ ဒီ အဘွားအိုက တစ်ချိန်တုန်းက စိန်ကုန်သည် လုပ်ခဲ့ဖူးတယ် ။ နေနိုင်စားနိုင်ပြီး အဆင့်တစ်ခုတော့ ရှိတယ်လို့ ကြားရတယ် ။ အဘွားအိုမှာ ရှေးလက်ဝတ် လက်စားတွေ အများကြီး စုဆောင်းခဲ့ပြီး သူ့သားတစ်ယောက်နဲ့ နယ်မှာ နေတယ် ။ သူ့သားက ဆုံးပြီး ဘယ်သူမှ အားကိုးစရာ မရှိတော့လို့ သူ့ သမီးက သွားခေါ်တာတဲ့ ။

သူတို့အိမ်မှာ အရင် အိမ်ဖော်လုပ်တဲ့ ကောင်မလေးက ကျွန်မတို့ အိမ်က ကောင်မလေးကို ပြောပြလို့ သိရတာ ။ အဲဒီ အိမ်ဖော်လေးကိုလည်း အကြောင်းမရှိ အကြောင်းရှာပြီး အလုပ်ဖြုတ်ပစ်လိုက်တယ် တဲ့ ။ လခကလည်း နည်းနည်းလေး ပေးတာ ၊ အကျင့် မကောင်းဘူး ။ အဘွား အပေါ်လည်း မကောင်းဘူး ။ အဘွားကို သေအောင် တစ်ရက်ပြီး တစ်ရက် နှိပ်စက်နေတာလို့ ပြောတော့ ကျွန်မပင် မယုံနိုင်အောင် အံ့သြခဲ့ရတယ် ။

အသက် ရှစ်ဆယ်ကျော် အဘွားအိုက သူ့ကို ဘာပြန် လုပ်နိုင်မှာလဲ ။ ဘာလို့ နှိပ်စက်တာလဲ ။ အကြောင်းတစ်ခုတော့ ရှိရမယ်လို့ ကျွန်မ ထင်တယ် ။ ကျွန်မ ကြားကြားနေတဲ့ အသံတွေက ဘာပါလိမ့် ။ သေချာတာကတော့ အဘွားမသေခင် မနေ့ညက အော်ဟစ်ဆူပူနေသံတွေက နားထဲက မထွက် ။

“ ငါ့ပစ္စည်းတွေ ပြန်ပေး ၊ မပေးရင် ငါသေတောင် မကျွတ်ဘူး သိလား ၊ နင့်နားပဲ နေမှာ ”

“ ကောင်းတယ် မကျွတ်နဲ့ ၊ ခင်ဗျားက မသေဘူး ၊ ကျုပ်ပဲ အရင်သေမှာ ။ ဘာပစ္စည်းမှ မရှိဘူး ၊ ဥစ္စာရူး ရူး မနေနဲ့ ”

“ လွှတ် ... လွှတ် ... ငါ့ကိုလွှတ် ”

“ မလွှတ်ဘူး ၊ ခင်ဗျားက လူလိုပြောနေတာကို နားမလည်ဘူး ၊ ရိုက်မှ သိတာမလား ”

“ မရိုက်နဲ့ နာတယ် ”

“ နာတယ်ဆို အော်မနေနဲ့ ၊ ခင်ဗျားကြောင့် ကျုပ် စိတ် ဆင်းရဲတယ် ”

“ ဘာ စိတ်ဆင်းရဲတာလဲ ၊ ငါ့ပစ္စည်းတွေ ယူထားပြီးတော့ ”

“ ပြောပြန်ပြီ ၊ ဖြန်း ... ဖြန်း .. ဝုန်း .. ဒုန်း ”

အဘွားအိုနဲ့ သူ့သမီး အပြန်အလှန် အော်ဟစ်ပြော နေကြတာတွေက ထူးဆန်းနေတယ် ။ နောက်ပြီး ကိုယ့်မိခင် ရင်းကို ကိုယ်ထိလက်ရောက် လုပ်နေတာတော့ ဒီမိန်းမ တော်တော်လွန်နေပြီ ။ နောက်ဆုံး အဘွားက အရိုက်ခံပြီး ဇာတ်သိမ်းလိုက်ရပုံရတယ် ။ အိမ်ဖော်မလေး ပြောတာတော့ နောက်ဆုံး သူလည်း မနေချင်တော့ဘူး ၊ အတ္တကြီးပြီး အရမ်းရက်စက်လွန်းတာ ယုံတောင် မယုံနိုင်တော့ဘူးတဲ့ ။ အဘွားကို သနားပေမဲ့ ဝင်ပြောခွင့်မရှိတဲ့ ဘဝမို့ တော်တော် သည်းခံ ချုပ်တည်းရတယ်တဲ့ ။

ကျွန်မအခန်းနဲ့ တန်းလျက် အပေါ်ခန်းက သူမ အခန်း ဖြစ်ပုံရတယ် ။ ညည ဆို အော်သံ အမြဲလိုလို ကြားရတယ် ။ အနောက်အစွန် အခန်းလေး ထဲမှာ အဘွားအိုကို ထားပုံရတယ် ။ အဲဒီ အခန်းထဲက ပုံရိပ်တစ်ခုကို လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ပတ်လောက်က ကျွန်မ မျက်ဝါးထင်ထင် တွေ့ထားတာ ။ စူးစူးဝါးဝါး တစ်ချက်အော်သံကြောင့် ကျွန်မ အိပ်ရာထက်က ထရင်း လက်က အံဆွဲထဲက မှန်ပြောင်းလေးကို ထုတ်ပြီး သေသေချာချာ မြင်ချင်တဲ့ စိတ်ကြောင့် ကြည့်လိုက်မိတယ် ။

“ ဘုရားရေ …… ”

ကျွန်မနှုတ်က တကယ့်ကို ဘုရား တ,မိသွားတယ် ။ အိမ်ဖော်မလေး ပြောတာ မှန် နေပြီပဲ ။ လိုက်ကာ အကွယ် ကနေ နေရာယူ ၊ မှန်ပြောင်း တစ်လက်နဲ့ ကျွန်မ ထိုအချိန် ကစပြီး အလုပ်များခဲ့ပါတယ် ။ အဘွားအိုရဲ့ဆံပင်တွေက ဖွာလန်ကျဲလို့ ။ သူမရဲ့လက်သည်း ချွန်ချွန်တွေနဲ့ အဘွားအိုရဲ့ခေါင်းကို ဘယ်ညာနှစ် ဖက်ကိုင်ပြီး ကုတ်ခြစ်လို့ပါလား ။ ခေါင်းကို ကိုင်ပြီး ဘယ်ညာ ယမ်းလိုက်သေးတယ် ။ ရင်ဘတ်က အင်္ကျီစကို ကိုင်ပြီး ဆောင့်ဆောင့် တွန်းလိုက်တာ နှစ်ချက်သုံးချက် မကတော့ ။ အဘွားအိုက သူ့ရဲ့ လက်သေးသေးလေးနဲ့ ပြန်လုပ်ပေမယ့် မမီ ။ လူကလည်း ယိုင်နဲ့ နေတယ် ။ ကြည့်ရင်းနဲ့ ရင်တွေ တဒိတ်ဒိတ် ခုန်လာခဲ့တယ် ။ စိတ်မကောင်း ။ အဘွားအိုရဲ့ အရိုးပဲ ရှိတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်လေးက သူမရဲ့သန်မာတဲ့ လက်တွေနဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကြား နစ်မြုပ်လို့ ငှက်ကလေး တစ်ကောင်ကို ငှက်သမားက ဆုပ်ကိုင်ထားသလိုမျိုးပါပဲ ။

“ ရူးမနေနဲ့ ဥစ္စာရူး ”

“ ဟဲ့ နင့်ကို ငါက မွေးထားတာ ၊ မွေးထားတဲ့ ကျေးဇူးတောင် မသိဘူး ၊ ငါ့ကိုအသေလုပ်တယ် ”

“ ဘာမွေးတာလဲ ၊ ခင်ဗျား ကမြင်းကြောထပြီး ။ တော်ပြီ ထပ်မပြောချင်ဘူး ”

“ ငါ သေမယ် ၊ နင့်ကို စိတ်နာတယ် ၊ ငါ့သားဆီ ပြန်ပို့ ”

“ ခင်ဗျားသားက သေပြီ ၊ မသိဘူးလား ”

“ မသေဘူး … သေပြီလား ၊ ငါ့သား သေပြီလား ”

ခဏနေတော့ မီးမှိတ်ပြီး အသံတွေ တိတ်ဆိတ်သွားတယ် ။ ကျွန်မလည်း မှန်ပြောင်းကို ချရင်း ရင်မောစွာနဲ့ ခုတင်ပေါ် ပက်လက်လှန် အိပ်လိုက်မိပြီး အတွေးများစွာနဲ့ မောနေမိတယ် ။ တစ်စတစ်စ စိတ်ဝင်စားလာတဲ့ အဘွားအိုရဲ့ နှိပ်စက်ခံရခြင်း အပေါ် ဘယ်လိုကူညီပေးနိုင်မလဲလို့ စဉ်းစားပေမဲ့ ဘယ်လိုမှ မပေါ် ။ လမ်းကြောင်း မရှိ ။ အပြင်တောင် ထွက်ခွင့် မရှိ ။ အဘွားအိုကို မသေရုံတစ်မည် ကျွေးပြီး နှိပ်စက်နေပုံရတယ် ။ တစ်နေ့က ကျွန်မအိမ်က ကောင်မလေးယုယု တုပ်ကွေး ကွေး တော့တယ် ။ တော်တော်နဲ့ မပျောက်တာမို့ ဆေးခန်းသွားရတယ် ။ ဆရာဝန်ကလည်း မျက်နှာသိ ဆရာဝန်မို့ ဘာဖြစ်ဖြစ် သူ့ဆီ ပြေးရတာပါ ။ အိမ်က အဘွား ကတော့ ဒီဆရာဝန်က လွဲလို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ အပြမခံဘူး ။ ကိုယ့်မှာလည်း အသက်ကြီးကြီး အဘွားရှိတော့ အဘွားအိုကို ကိုယ်ချင်းစာမိတယ် ။ သမီး အရင်းမှ ဟုတ်ရဲ့လား မသိဘူးလို့ တွေးမိတယ် ။

ဆေးခန်းအပြင်မှာ စောင့်နေတုန်း အခန်းထဲက ထွက်လာတာ အဘွားအို ၊ မျက်နှာထား တင်းတင်းနဲ့ သူ့သမီး ၊ ခိုင်းတဲ့ ကောင်မလေး ။ ကျွန်မ ရုတ်တရက် အံ့ဩသွားတယ် ။ ကောင်မလေးက နှုတ်မဆက်ရဲ ။ ယုယု ကို မျက်လုံးလေးနဲ့ တစ်ချက်ကြည့်ရင်း အဘွားအိုလက်ကို တွဲပြီး ထွက်သွားတယ် ။ ဟိုမိန်းမကတော့ ကောင်တာက ဆေးယူပြီး နောက်မှ ထွက်သွားတယ် ။ သူမ ထွက်သွားပြီး ကောင်တာက ဆေးပေးတဲ့ ဆရာမလေးတွေရဲ့ မဲ့မဲ့ရွဲ့ရွဲ့စကားသံက ကျွန်မရဲ့ စိတ်ဝင်စားမှုကို ပိုတွန်းအားပေးလာပါတယ် ။

“ အံ့ပါရဲ့ အေ ၊ သားအမိ နှစ်ယောက် ရုပ်က တစ်ရုပ်တည်း ဖြစ်နေတာကို ဘာမှ မတော်ဘူးလို့ ပြောသေးတယ် ”

“ ခိုင်းတဲ့ ကောင်မလေးကို မေးလိုက်တော့ သားအမိလို့ ပြောတာပဲ ”

“ ဘာဖြစ်လို့ ကိုယ့်အမေကို ဘာမှ မတော်ဘူးလို့ ပြောတာလဲ ။ ဦးနှောက် သိပ်မကောင်းလို့ လာပြတာတဲ့ ”

“ ဟဲ့ အဲဒီအဘွားက အရင်က ဒီလောက် မဟုတ်ဘူး ။ သူ့သမီး တိုက်တဲ့ ဆေးတွေက အရမ်း အန္တရာယ် များတယ်လို့ ဒေါက်တာ ပြောတာကို ငါကြားတယ် ။ ဆရာ ဆိုရင်တော့ ကောင်းကောင်း သိမှာပဲ ”

“ အေး မဖြစ်လို့ ဆေးခန်း လာပြပေးနေတဲ့ ပုံစံပဲ ”

ဆရာမလေးတွေက ပြောရင်း ဆရာဝန် ထွက်လာတာနဲ့ ရပ်သွားတယ် ။ ယုယု ကို ပြပြီး ဆရာဝန်နဲ့ စကား ပြောရင်း မေးမိတယ် ။

“ ဆရာ အဲဒီအဘွားအိုက ကျွန်မအိမ်ဘေးခြံကပါ ။ ဘာရောဂါ ဖြစ်တာလဲဟင် ”

“ အဓိကကတော့ စိတ်ဓာတ်ကျ ၊ စိတ်အားငယ်တဲ့ ရောဂါပဲ ။ ရောဂါကြီးကြီးမားမား မရှိဘူး ။ ဒါပေမဲ့ အံ့ဩတာ တစ်ခုက သူ့သမီးက အိပ်ဆေးဆိုပြီး စိတ်ငြိမ်ဆေးတွေကို နေ့တိုင်း တိုက်ထားတယ် ။ များလွန်းရင် မကောင်းဘူး ၊ လူကလည်း အားရှိနေမှ ။ ခု အဘွားက အားနည်းနေတယ် ၊ စိတ်ငြိမ်ဆေးတွေလည်း များထား တယ် ။ ကျွန်တော် တိုက်တဲ့ ဆေးတွေကို အကုန်ယူခဲ့ပါဆိုမှ သိရတာ ။ ဒါမျိုးရောဂါက စိတ်သိပ်ကျဉ်းကျပ်ပြီး ထွက်ပေါက်မရှိနဲ့ စွဲလမ်းချင်ရာကို စွဲလမ်းနေတတ်တယ် ။ အားရှိ တာလေးကို ပုံမှန်စား ၊ အသက်ရှူ ချောင်အောင် အပြောင်းလဲလေး တစ်ခုခု လုပ်ပေးရင် သက် သာသွားနိုင်တယ် ။ ခုက မသက်သာဘူး ၊ ပိုဆိုးနေတယ် ။ ကျွန်တော်က စိတ်ရောဂါ အထူးကုနဲ့ ပြဖို့ ညွှန်းပေမဲ့ သူ့ သမီးက ခေါင်းမာနေတယ် ”

“ ဆရာ အဲဒါ သူ့သမီး မဟုတ်လား ”

“ ဟုတ်တယ်လေ ၊ မေးစရာတောင် မလိုဘူး ။ သူ့ အမေနဲ့ တစ်ရုပ်တည်းပဲ ”

“ ဆရာ့ဆီ အမြဲလာပြလား”

“ မပြပါဘူး ၊ တစ်လမှ နှစ်ခါ သုံးခါပါ ။ ခက်တာက အဲဒီ အမျိုးသမီးက မြင်းရှေ့က ပြေး ဆိုသလိုပဲ သူက ဆရာ ဝန်ထက် ပိုတတ် ပိုသိပြနေတယ် ။ ကျွန်တော်လည်း သိပ်မပြောချင်ဘူး ”

ဒီလိုနဲ့ ဆရာဝန်နဲ့ ပြောတဲ့ စကားထဲမှာ စိတ်ဝင်စားစရာ အကြောင်းတွေက ပါလာပြန်တယ် ။ စိတ်ငြိမ်ဆေးတွေကို သူ့သဘောနဲ့သူ တိုက်နေတာလား ။ ဘာလို့ တိုက်တာလဲ ။ အင်း အမေရင်း ဆိုတာကို အပြင်မှာ ဘာလို့ ဖုံးကွယ်ချင် ရတာလဲ ။ နောက် အဘွားအို က ပြန်ပေးလို့ တောင်း , တောင်းနေတာက ဘာပစ္စည်းလဲ ။ အရင်က စိန်ကုန်သည် ဆိုတော့ စိန်တွေလားလို့ ကျွန်မ ဆက်တိုက် တွေးနေမိတော့တယ် ။

တစ်နေ့က ကျွန်မ မနက်စာ စားနေတုန်း ယုယုက သတင်းတစ်ခုကို ပြောပါတယ် ။ ဟိုဘက်အိမ်က ကောင်မလေး မနေ့ညနေကပဲ ပြန်သွားပြီတဲ့ ။ အဲဒီ ကောင်မလေးက ယုယု ကို အဲဒီမိန်းမက သမီးအရင်း မှန်တယ် ။ အဘွားရဲ့ ဘိုးဘွား လက်ထက် ကတည်းက စိန် ထည်ပစ္စည်းတွေနဲ့ ရွှေချောင်း တချို့ ထုပ်သိမ်းထားတဲ့ပစ္စည်း တွေကို သူ့သမီးက ခိုးယူ လိုက်တာကြောင့် အဘွားက ပြန်တောင်းနေတာ ။ သတိမေ့ သွားအောင် ဘာဆေးတွေလဲ မသိဘူး အများကြီးတိုက်တယ် ။ ဒီအကြောင်းတွေကို သူက တဖြည်းဖြည်း သိပြီး အပြင်ကို ပေါက်ကြားမှာ စိုးလို့ အလုပ်က နားလိုက် ကြောင်း ၊ အဘွားကတော့ ဒီအတိုင်းဆို သေမှာပဲလို့ ပြော သွားတဲ့ ကောင်မလေးကို ကျေးဇူးတင်မိတယ် ။ ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာ ကိုယ်တိုင် မေးချင်နေတဲ့ မေးခွန်းတွေကို ဖြေပေး သွားသလိုပဲ ။

ဒါဆို အဘွားအိုမှာ ရှေး အစဉ်အဆက် ကတည်းက ချမ်းသာခဲ့ပြီး ပါလာတဲ့ပစ္စည်းတွေကို သူ့သမီးက မသိအောင် ယူထားလိုက်တယ် ။ ဒါကို ခဏခဏ ပြောနေ မေးနေတော့ ပိုပြီး စိတ်နောက်အောင် သတိမေ့အောင် ဆေးတွေ တိုက်ထားတယ် ။ မသေခင်မှာ အလိုလောဘကြောင့် ပစ္စည်းတွေ ယူတယ် ။ သူ့အကြွေးရှင် တွေအတွက် Save ဖြစ်အောင် လုပ်ထားတယ်လို့ သဘောပေါက်လိုက်တယ် ။

သမီးဖြစ်သူက အမေရင်းကို အိုနာနေတဲ့ အချိန်မှာ ကောင်းကောင်း ပြုစုပြီး ၊ အဘွားအို သေရင်လည်း ပစ္စည်းတွေ အကုန် ရနိုင်တဲ့ ကိစ္စကို ဘာဖြစ်လို့ အဘွားအိုကို စိတ်ဒဏ်ရာရအောင် နှိပ်စက်နေသလဲ ဆိုတာကိုတော့ ကျွန်မ သိချင်တဲ့ နောက်ဆုံး အချက်ပင် ။ ကျွန်မ မျက်လုံးနဲ့ သေသေချာချာ မြင်ရတဲ့ ပုံရိပ်နဲ့ အသံတွေ ကတော့ ကိုယ့်မျက်လုံးနဲ့ နားကိုပင် မယုံနိုင် ။ ကောင်မလေးက ထွက်သွားပြီ ဆိုတော့ ကျွန်မတို့အတွက် သတင်း သိပ်မကြားခဲ့ရတော့ ။

သိပ်မကြာခင်မှာ အဲဒီ အမျိုးသမီး အိမ်တံခါးတွေ ပိတ်ပြီး ထွက်သွားတာတွေ့ ရတယ် ။ အဘွားအိုတစ် ယောက်တည်းသာ ကျန်ခဲ့ပြီး ဘာလုပ်နေမလဲလို့ တွေးနေ တုန်းမှာ အံ့သြစွာပဲ ခြံထဲက သစ်ပင်တွေနားမှာ လှုပ်လှုပ်နဲ့ အဘွားအိုကို တွေ့လိုက်ရ တယ် ။ အဘွားအိုကို ခြံထဲမှာ တွေ့ရဖို့က မလွယ် ။ အိမ်ပေါ် ကနေ ဆင်းပြေးပြီး အဘွားနဲ့ အနီးဆုံးနေရာကို ခုံနဲ့ တက်ပြီး အဘွားအိုနဲ့ စကားပြောဖို့ ကြိုးစားမိတယ် ။

“ အဘွား ... အဘွား ”

အဘွားအိုက ရုတ်တရက် မော့ကြည့်ပြီး တစ်ချက် ပြုံးလိုက်တယ် ။

“ အဘွား ဘာလုပ်နေတာလဲ ၊ တစ်ယောက်တည်းလား ”

“ အင်း ... သူ တို့က ထွက်သွားပြီ ။ အဘွား အိမ်ပြန်ချင်တယ် ၊ တံခါးဖွင့်ပေးပါ ၊ လိုက်ပို့ပေးပါ ”

“ အဘွားက ဘယ်သွားချင်တာလဲ ”

“ သားဆီ ”

“ ခု အတူနေတာက သမီးလား ”

“ ဟုတ်တယ် သမီး ၊ သူက အဘွားကို ရိုက်တယ် ... ဒီမှာ ...”

အဘွားလက်ကို လှန်ပြတယ် ။ ကုတ်ခြစ်ထားတဲ့ သွေးစို့စို့ ဒဏ်ရာ ခြစ်ရာများ စိတ်ထဲ စစ်ခနဲ နာကျင်သွားမိတယ် ။

“ အဘွားမှာ ဘာပစ္စည်းမှ မရှိတော့ဘူး ။ ပိုက်ဆံလည်း တစ်ပြားမှ မရှိဘူး ”

“ သားက ဘယ်မှာလဲ ၊ အဘွား ဟိုမှာ လာနေပြီ ”

ကျွန်မလည်း ခုံပေါ်ကနေ ချက်ချင်း ဆင်းလိုက်ရတယ် ။ ဟို အမျိုးသမီးက တံခါးဝမှာ မျက်လုံးပြူး မျက်ဆန်ပြူးနဲ့ ရောက်လာပြီး ခဏနေတော့ ကျွန်မ စိုးရိမ်မိတဲ့အတိုင်း အော်ဟစ် ဆူပူရိုက်သံတွေနဲ့ အိမ်ထဲကို ကြောင်လေး တစ်ကောင် ခေါ်သွားတဲ့ အတိုင်း ဆွဲပြီး ခေါ်သွားတယ် ။ တံခါးပေါက်တွေကို လုံအောင် ပိတ်ထားပေမဲ့ နောက်ဖေးပေါက် ကနေ အဘွားအိုက ဖွင့်ပြီး ခြံထဲကို ထွက်လာကြောင်း သိတယ် ။ သူမရဲ့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် တံခါးပိတ်သံတွေလည်း ကြားရတယ် ။ ကျွန်မ အဘွားအိုနဲ့ တိုက်ရိုက် စကားပြောလိုက်ရတော့ ပိုပြီး စိတ်မကောင်း ဖြစ်လာတယ် ။ သူ့သား သေသွားပြီ ဆိုတာကို မေ့သွားပုံ ရတယ် ။ ဆရာဝန် ပြောတဲ့ စိတ်ကျရောဂါတွေက ပိုဖြစ်အောင် သူ့သမီးက တွန်းပို့နေတာ အသေအချာပါပဲ ။ ကူညီချင်ပေမဲ့ ဘယ်လိုမှ အခြေအနေက မပေး ။ ကြည့်ရ မြင်ရ ကြားရတာတွေက စိတ်မသက်သာ ။ ထိုမိန်းမကို စိတ်ပျက်မိတယ် ။ သေချာတာကတော့ သူ့အပြစ် သူ ခံရမှာပဲ ဆိုပေမဲ့ လတ်တလော အဘွားအိုက စိတ်ဒဏ်ရာတွေ ခံစားနေရပြီ ။

အဲဒီလို တစ်ကြိမ်တည်း အဘွားအိုနဲ့ ဆုံခဲ့ ပြောခဲ့ရတာတွေက နောက်ဆုံးပါပဲ ။ နောက်ဆုံးမှာ အဘွားအိုရဲ့ အကူအညီတောင်းသံနဲ့ မဆုံးခင် ညက ကြားခဲ့ရတဲ့ အဘွားအိုရဲ့ ကြောက်ရွံ့နာကြည်းမှု အော်သံတွေက ကျွန်မ နှလုံးသားပင် ခံနိုင်ရည် မရှိခဲ့ ။

ဘယ်လိုပဲ ဟိုအမျိုးသမီးကို မုန်းမုန်း ၊ အဘွားအိုရဲ့ နောက်ဆုံး နာရေးကို ယုယု နဲ့ သွားဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်တယ် ။ ဘွားအိုနဲ့ ပတ်သက်တာတွေ ဘယ်သူများ လာမလဲ ။ ဟို အမျိုးသမီးက ဘယ်လိုဟန်ဆောင် မျက်နှာဖုံးတွေနဲ့ ပြောဆိုနေမလဲ ။ အခြားသူတွေ ဒီဖြစ်စဉ်ကို သိရင် ယုံကြမှာ ဟုတ်ပါဘူး ။ အဘွားအို ဝဋ်ကြွေး ငြိမ်းပြီး ကောင်းရာသုဂတိ ရောက်ပါစေလို့ ဆုတောင်းမိတယ် ။

••••• ••••• •••••

တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးတဲ့ ဒီအိမ်ခြံဝင်းမှာ အမှိုက်တွေ ၊ မြက်တွေ အပြည့် ဖုံးအုပ်နေတယ် ။ တချို့ရပ်ကွက်ထဲက လူတွေ အမှိုက်လှည်း ၊ ခုံချနေကြတယ် ။ နှစ်ထပ်တိုက်ကြီး ထဲက ဧည့်ခန်းထဲကို အရောက် မမြင်ဖူးတဲ့ အမျိုးသမီးတစ် ယောက်က ခေါ်တယ် ။ ကျွန်မက အဘွားရဲ့ ရုပ်အလောင်းထားရှိရာ ဇာအုပ်ထားတဲ့ ခုတင်နား အရောက် ပါးစပ်ကို ကိုယ့်လက်နဲ့ ပြန် ပိတ်မိအောင် အံ့သြသွားရပါတယ် ။ ယုယု ကလည်း ကျွန်မ ဘေးနား လိုက်ပါလာတာကြောင့် ကျွန်မလက်ကို ရုတ်တရက် လာကိုင်ပြီး ဆုပ်လိုက်တယ် ။ ဘာမှမပြောနိုင်အောင် ကျွန်မရော ယုယုရော ပါးစပ်အဟောင်းသားနဲ့ အံ့ဩသွားမိတယ် ။ ထိုင်ခုံမှာ ထိုင်ရင်း အိမ်ထဲ ဝှေ့ကြည့်မိတုန်း ဧည့်ခန်းထဲ လူတစ်ယောက် ဝင်လာတယ် ။ သူ့ပုံစံက ဆရာဝန်တစ်ဦးနဲ့ တူတယ် ။

“ ဒေါ်ခက်မာသွေးက ဘယ်လို ဖြစ်သွားတာလဲ ။ သတင်းကြားတော့ ယုံတောင် မယုံဘူး ”

ကျွန်မတို့ကို ဧည့်ခန်းထဲ ခေါ်တဲ့ အမျိုးသမီးက ...

“ ကျွန်မက တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဒီအိမ် လာရင်းနဲ့ သိရတာပါ ။ သူ့အခန်းထဲမှာပဲ အသက် မရှိတော့ဘူး ။ အဆက် အသွယ်က သိပ်မရှိပါဘူး ။ ကျွန်မက သူ့အမျိုးသားရဲ့ ညီမဝမ်းကွဲပါ ”

“ ကျွန်တော့်ဆီ လာလာ ပြနေတာ ။ သိပ်တော့ မကြာ သေးပါဘူး ။ သူ့မှာ စိတ် အထီးကျန် အနုစား ရောဂါရှိ နေတယ် ။ ကိုယ်ဖြစ်ချင်တာတွေ စိတ်တိုင်း မကျတော့ရင် စိတ်တွေ ယောက်ယက်ခတ် လာတယ် ။ စိတ်ငြိမ်ဆေးတွေ ပေးရတယ် ။ သွေးတိုးရှိတယ် ဆိုတော့ သွေးဆောင့်တက် သွားပုံရတယ် ။ ဆေးတွေ လည်း စနစ်တကျ မသောက် တတ်ဘူး ။ တစ်ခါတလေ နှစ်ကြိမ် သုံးကြိမ် သောက်မိနေတတ်တယ် ”

“ ဒါတွေလည်း မသိပါဘူး ဆရာ ။ ယောက်ျားနဲ့ကွဲပြီး ယောက်ျားဆုံးသွားတော့ ယောက်ျားအမျိုးတွေက သူ့ စရိုက်ဆိုးတွေကြောင့် မပတ် သက်တော့ဘူး ။ လောင်း ကစားက အရမ်းလုပ်တော့ ဒီအိမ်ကြီးကိုတောင် ပေါင်ထားရတယ် ”

ဒေါ်ခက်မာသွေးရဲ့ ဆရာဝန်လည်း အံ့သြမှုတွေနဲ့ ပြန်သွားပြီး အဘွားအိုနဲ့ သူမရဲ့ ကျွန်မ သိချင်တဲ့ အကြောင်းအရာကို ထိုအမျိုးသမီးနဲ့ ပြောဖြစ်တယ် ။ သဘောကောင်းပုံ ရတဲ့ ထိုအမျိုးသမီးက ..

“ ကျွန်မက အစ်ကိုဆုံး ကတည်းက စိတ်နာလို့ မလာတာ ကြာပြီ ။ အဲဒီနေ့က ဘာလို့မှန်း မသိဘူး အရမ်းလာချင်နေတာနဲ့ လာတာ ။ ညီမတို့က အိမ်ချင်းကပ်ဆိုတော့ သူဆိုးတာ ပိုသိမှာပါ ။ ဒီမှာ ရှိနေတဲ့ အဘွားအိုက အမေရင်းပါ ။ သူက အလကားနေ သူ့ အမေရင်းတောင် စိတ်နာနေတာ ။ သူ့ကို အဖေ မပေါ်ဘဲ မွေးခဲ့လို့တဲ့ ။ သူ့သားက မြောင်မှာ နေတာ ။ ပထမ ယောက်ျားနဲ့ ရတဲ့သားပေါ့ ။ သားက မြွေကိုက်လို့ ဆုံးသွားတာ ။ လူပျိုကြီး ဆိုတော့ အဘွားကို ကြည့်မယ့်သူ မရှိတော့ သွားခေါ်လာတာ ။ အဓိကကတော့ ဆေးကုပေးချင်လို့ မဟုတ်ဘဲ ပစ္စည်းတွေ ယူချင်လို့ပါ ။ အဘွား စိန်ပစ္စည်းတွေကို သူခုတင်ရဲ့အံဝှက် Box ထဲက တွေ့ခဲ့တယ် ။ ကျွန်မကတော့ အဘွားကို ဘိုးဘွားရိပ်သာမှာ သေချာလေး အပ်ပြီး သူလှူ ချင်တာတွေကို အကုန်လိုက် လုပ်ပေးရမှာ ။ ဒီအိမ်ကိုတော့ လူလည်း မရှိတော့ဘူး ဆိုတော့ သူ့ယောက်မတွေ ဘာလုပ်မလဲ မေးရမယ် ။ သူတို့တွေကလည်း နိုင်ငံခြားမှာပဲ အခြေချ နေထိုင်နေတာ ။ ဒီမှာ တယောက်မှ မရှိဘူး ။ ကိစ္စတွေ ပြီးအောင် လုပ်ပေးဖို့ ကျွန်မပဲ ရှိတယ် ”

“ ခု အဘွားကရော ”

“ ထမင်း ကျွေးထားတယ် ။ သူ့သမီး ဆုံးတာတော့ မနက်မှ သိတာ ”

“ ကျွန်မကလေ အမှန် ပြောရရင် အဘွားဆုံးတာ မှတ်နေတာ ”

“ သူ့အပြစ် သူခံရတာ ။ သူ့အမေပေါ် တစ်စက်မှ မကောင်းခဲ့ဘူးလေ ။ အဘွားကတော့ မိခင်ဆိုတော့ မျက်ရည်ကျရင်း ဝဋ်ကြွေးတွေလို့ ပြောတယ် ”

“ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီ အမေက မွေးခဲ့လို့ လူ့လောကထဲ ရောက်လာတာလေ ။ မိခင် စိတ်မရှိဘဲ ဖျက်ချခဲ့ရင် လူ့ ဘဝထဲတောင် ရောက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး ။ ဒါကြီးကို တွေး ပြီး မကျေမချမ်းနဲ့ နှိပ်စက် တာက ကံကြီးထိုက်သွား တယ်လို့ ပြောရမလိုပါပဲ ။ အမေဟာ နူနေ ဝဲစွဲနေရင်တောင် အမေက အမေပါပဲ ”

ဒီဘဝမှာ အဆုံးသတ်ပေမဲ့ နောင်ဘဝတွေမှာ အကြွေး ပြန်ဆပ်ရမယ့် ဝဋ်ကြွေးတွေ အတွက် ကြက်သီးထအောင် ကြောက်စရာ ကောင်းလှတယ် ။ အိမ်ပြန်လာချိန်မှာတော့ အိမ်ကို အလည်လာတတ်တဲ့ တူ ၊ တူမတွေကို အဖေနဲ့ အမေက ဒီမှာ စမ်းရေတွေ ရောက်နေတယ်ဟေ့လို့ ပြောတယ် ။

ကလေးတွေကို စမ်းရေလို့ ညွှန်းဖွဲ့တတ်ကြတယ် ။ ဆည်းလည်းသံလေးတွေလို့ တင်စားကြတယ် ။ ဒါတွေက အမြဲ မှန်နိုင်ပါသလား ။ ခေါင်းခါမိတယ် ။ အဘွားအို အတွက်ကတော့ စမ်းရေတွေ အေးမြခဲ့လို့လား ၊ စမ်းရေ တိုင်း အေးစေခဲ့သလား ၊ စမ်း ရေတိုင်း အေးစေခဲ့ပါသလား ။

⎕ ချောအိမာန် ၊ မန္တလေး ၊
📖ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း
     ၂၀၁၅ ဖေဖော်ဝါရီ

စိန်ဝတ်ချင်လို့

 

❝ စိန်ဝတ်ချင်လို့ ❞
      ( ပီမိုးနင်း )

မယ်ရွှေနှင့် မဖွားသည် သရက်ကုန်းရွာ၌ အထင်ပေါ်ဆုံးသော မိန်းမပျိုကလေးနှစ်ယောက် ဖြစ်လေ၏ ။ ရုပ်ရည်မှာ နှစ်ယောက်စလုံးပင် ချောမောလှပသူများ ဖြစ်ကြလေ၏ ။ သို့သော်လည်း မယ်ရွှေမှာ မျက်နှာ အလှထက် ကိုယ်ပေါက်ကိုယ်ရောက် ဂိုက်ကျ၍ အပြော အဆို ပိုမိုယဉ်ကျေးသူဖြစ်လေ၏ ။ သို့သော်လည်း နဂိုအတိုင်း ရိုးရိုးနေလေ့ရှိလေ၏ ။ သို့သော်လည်း စိတ်သာကာ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့လျက် ကြင်နာတတ်သူ ဖြစ်လေရာ ဆင်းရဲဒုက္ခ တွေ့သူများကို ဘယ်အခါမဆို ကူညီတတ်၏ ။ အိမ်နီးပါးချင်းများ မမာမကျန်းဖြစ်သည့် အခါ အိပ်ပျက်ခံကာ ပြုစုတတ်၏ ။ ဆင်းရဲသော ကလေးသူငယ်များကို ဂရုစိုက်ကာ ကြည့်ရှုပြုစု ကျွေးမွေးတတ်သဖြင့် ရွာထဲရှိ ကလေးအပေါင်းတို့က ၎င်းအား အစ်မလေးဟု ခေါ်ကာ အစ်မ အရင်းအချာ တစ်ယောက် ကဲ့သို့ မှတ်ထင်ကြလေ၏ ။ အလှူအတန်း ၊ ပွဲနေပွဲထိုင်များ ရှိ၍ အဖော်အပေါင်းတို့က ခေါ်ကြသည့်အခါ အဝတ်အစားဖြင့် ဂုဏ်တုဂုဏ်သာပြိုင် ဝင့်ဝါခြင်းမရှိ ။ ရှိသမျှနှင့် ရောင့်ရဲတင်းတိမ်ကာ ရိုးရိုးတန်းတန်း ဝတ်စားတတ်၏ ။ သို့ဖြစ်သောကြောင့် မည်သူမဆို ၎င်းနှင့်အတူ သွားဖို့ရန် ဝန်လေးခြင်း မရှိပေ ။ ထိုကဲ့သို့ ရိုးရိုး နေသဖြင့် နဂို အလှအတိုင်း ထင်ပေါ်ကျော်ကြားသဖြင့် ချစ်သူ ခင်သူ ပေါများကြလေ၏ ။

မဖွား၏ စိတ်မှာ ရွာထဲ၌ အထင်ပေါ်ဆုံး နှစ်ယောက် ရှိသည်ဟူသော စကားကို မခံနိုင် ၊ မိမိ တစ်ယောက်သာ ဗိုလ်စွဲချင်၏ ။ သို့ဖြစ်သောကြောင့် မယ်ရွှေမှာ အပေါင်းအသင်း များ၍ နေသည်ကို မရှုဆိတ် မနာလို ဣဿတရား ပွားများ၍ နေလေ၏ ။

သို့သော်လည်း ၎င်းတို့ နှစ်ယောက်စလုံးမှာ လွန်စွာကြွယ်ဝသူများ မဟုတ်ကြသဖြင့် အထည်အမျိုးမျိုး ၊ ရွှေငွေကျောက်သံ ၊ လက်ဝတ်လက်စားအမျိုးမျိုးကို မဝတ်စားနိုင်ကြပေ ။ သို့ဖြစ်၍ မဖွားမှာ သွားစရာ လာစရာရှိ သည့်အခါ ရှိသူများ ထံမှ ငှားရမ်းသော အလှအပ ဆင်ယင်တန်ဆာများနှင့် ဝင့်ဝါရလေ၏ ။ မယ်ရွှေမှာ ထိုကဲ့သို့ မဟုတ် ။ မိမိမှာ ရှိသမျှနှင့် ရောင့်ရဲသူဖြစ်ရာ ဤကဲ့သို့ ဒုက္ခမများပေ ။ မဖွားမှာ ငှားရမ်းသော အထည်များနှင့် ဝင်းဝင်းတောက်ပြောင်လျက် သွားသည့်အခါ မယ်ရွှေမှာ ရိုးရိုးနှင့် မှိန်မှိန်မှေးမှေး သွားရလာရ၏ ။

သို့သော်လည်း မယ်ရွှေမှာ ဝိုင်းရံချီးမြှောက်သူ မပါးမရှားပေ ။ မဖွားမှာကား မိမိ၏ ခင်မင်ရင်းနှီးသောသူ အနည်းသာ ရှိလေ၏ ။ ၎င်းကို လိုလားသော မိတ်ဆွေတို့က မဖွား အား မင်းကတော်ရုပ် ၊ စိုးကတော်ရုပ် စသည်ဖြင့် ပြောဆိုချီးကျူး မြှောက်စားကြလေ၏ ။ မယ်ရွှေ မှာကား အသေအလဲ ကြိုက်၍ နေသော မောင်ငွေမြ ဆိုသူ တစ်ရွာတည်းသားကလေး တစ်ယောက် ရှိလေရာ ၎င်းမှာ မြို့၌ စာရေးကလေး ဖြစ်၍ နေသဖြင့် စာရေးကတော်လောင်းဟူ၍သာ အလွန်ဆုံး အပြောခံရလေ၏ ။

ငွေမြ ရွာသို့ ပြန်၍ လာသည့်အခါ အတူတကွ ကျောင်းကန် ဘုရား သွားကြသည့်အခါ မဖွားတို့ လူစုက စာရေးအစုတ်အနုတ်နှင့် တွဲခုတ်ရသည့် အတွက် အဟုတ်ကြီး ထင်နေသည် စသည်ဖြင့် ပြောကာ မေးငေါ့ကြလေ၏ ။ မယ်ရွှေသည် ထိုကဲ့သို့ မေးငေါ့ကြောင်းကို ကြားသိရသောအခါ စာရေးအစုတ်အနုတ်နဲ့ပဲ ထိုက်တန်သူ ဖြစ်လေတော့ စာရေးနှင့်ပဲ တွဲခုတ်ရတာပဲ ၊ မင်း အစိုးရ အရာရှိ ကိုတော့ မမှန်းဝံ့ပါဘူး ပြောလေ၏ ။

မဖွားသည် အမှန်အားဖြင့် စာရေးလောက်ကို မမှန်း ၊ မြို့အုပ် ဝန်ထောက် လောက်ကိုသာ မှန်းသူ ဖြစ်လေရာ မှန်းခြေ နှင့်ကိုက်အောင် ဝတ်ဆင်ရဖို့ရန် ကြိုးစားရလေ၏ ။ သို့ဖြစ်၍ မယ်ရွှေ ကလေးများနှင့် ခုန်ပျံပြေးလွှားကစား သည့်အခါ မဖွား မှာမူ အဝတ်အစား ရွှေငွေ လက်ဝတ် လက်စားဆင်မြန်းဖို့အရေး ၊ ဆေးလိပ်ခုံ၌ နံနက်စောစော ကနေ ညနေဝင်အထိ ဆေးလိပ် လိပ်ရ၏ ။ ညနေဝင်၍ အခြားဆေးလိပ် လိပ်သမားများ ပြန်သည့်အခါတွင်လည်း မပြန် ။ ည ၉ နာရီ ၊ ၁ဝ နာရီအထိ လိပ်လေ့ရှိ၏ ။ လစဉ်လတိုင်း ရွှေလက်ကောက်ကလေးများ ၊ ထဘီ အဆန်းကလေးများ ဝယ်၍ ဝတ်နိုင်၏ ။ သို့အတွက် သာ၍ ဂုဏ်မြင့်သည်ဟု မိမိကိုယ်ကို မှတ်ထင်လေ၏ ။ ဥဿဖရား လက်ကောက်တစ်ရံနှင့် ပြင်သစ် စိန်တစ်လုံး နားကပ်တစ်ရံ ရလျှင် ရွာထဲမှာ ဗိုလ်စွဲတဲ့သူ တစ်ယောက် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု အားခဲကာ စုလေ၏ ။

တစ်နေ့သ၌ မယ်ရွှေသည် ဈေးကို တစ်ယောက်တည်း သွားလေရာ လမ်း၌ မဖွားနှင့် အဖော် သုံးယောက်ကို တွေ့ ရလေ၏ ။

တစ်ယောက် ။  ။ “ မဖွားတို့မှ အစွမ်းကောင်းတာ ၊ အခြားအပျိုကလေးများမှာ မိဘကို အားကိုးရတယ် ။ မိဘက ဆင်ပေးမှ ဝတ်နိုင်စားနိုင်ကြတယ် ။ မဖွားမှာ ဘယ်မိဘဆွေမျိုးမှ အားမကိုး ၊ ကိုယ်တိုင် ဝတ်ဖို့ စားဖို့ကို ကိုယ်တိုင် ရှာဖွေနိုင်တဲ့ အစွမ်းရှိတယ် ”

မဖွား ။  ။ “ မိဘ အားကိုး မရှိတော့လည်း ကိုယ့်အစွမ်းကို ထုတ်ရတာပေါ့ ။ မိဘအားကိုးလည်း မရှိ ကိုယ့်အစွမ်းလည်း မရှိရင် ဘယ်မှာ ဝတ်ရစားရမှာလဲ ။ ယခု ငါ့မှာ ဆောက်ဖြတ်သုံးရန် ရှိပြီး နောက် နှစ်ရန် ရရင် စိန်နားကပ်ကလေး တစ်ရန်လုပ်ဖို့ ရှိတော့တာပဲ ”

အခြား တစ်ယောက်က “ ညည်း နီလာလက်ကောက်ရော မလုပ်တော့ဘူးလား ” ဟု မေးလေ၏ ။

“ နီလာလက်ကောက် အဖျဉ်းဆုံး ၆ဝိ/ လောက် ကုန်မယ် ၊ နီလာလက်ကောက်ကို လုပ်ရင် ဆောက်ဖြတ်ကို လုပ်ဖို့ မလိုဘူး ၊ ငါ စဉ်းစားနေသေးတယ် ။ စဉ်းစားနေတဲ့အခိုက် ရွှေဒင်္ဂါးကို ဝယ်စုတာ အေးတာပဲ ”

“ ဟုတ်တယ်အေ့ ၊ ရွှေဟာ အရေးကြီးတာပဲ ၊ ရွှေရ ပြီးရင် ဘာမဆို လွယ်တယ် ”

မယ်ရွှေ ။  ။ “ လွယ်တော့ လွယ်ပါရဲ့အေ ၊ လိုချင် အားကြီးပြီး အလုပ်ကို သိပ်လုပ်ရင် မီးယပ်က ချမ်းသာပေးမှာ မဟုတ်ဘူး ။ မီးယပ် ဖြစ်ပြီ ဆိုမှဖြင့် ရွှေတွေ ၊ စိန်တွေ ဆင်ပေမဲ့ လှတော့မှာ မဟုတ်ဘူး ၊ အခု ညည်း အတော်လှတဲ့ မိန်းမအေ့ ၊ ငါတော့ကာ အိပ်ပျော် စားဝင် နေထိုင်လို့ ကောင်းရင် ပြီးတာပဲ ။ ကျန်းမာတဲ့ စည်းစိမ်ဟာ အင်မတန် ကောင်းတာအေ့ ”

မဖွား ။  ။ “ လူထဲမှာ နေရင် လူနဲ့ သူနဲ့ တူမှ ဖြစ်တာ .. ညည်းတို့လို သစ်ငုတ်တိုကြီး လုပ်နေလို့ အတက် မပေါက်နိုင်ဘူး ။ ညည်း စာရေးကလေးကတောင် တော်တော်ကြာရင် ပစ်သွားလိမ့်မယ် ”

မယ်ရွှေ ။  ။ “ ကျုပ်တို့ စာရေးက အကြောင်း သိပြီးသား စာရေး ၊ ဘယ်တော့မှ မပစ်ဘူး ။ ကျုပ် နဂို အတိုင်း နေတာကို သဘောကျလို့ မက်တာ ၊ အစိုးရ အရာရှိများကတော့ကာ နဂိုအတိုင်း မကြိုက်တတ်ဘူး ။ ဒီတော့ကာ နဂိုထက် ပိုအောင် ကြိုးစားပြီး ရှာရလိမ့်မယ် ။ ဒါပဲ မဖွားရေ့ ၊ ကျုပ် သွားတော့မယ်နော် ။ မီးယပ်ပိန် မီးယပ်ခြောက် ဖြစ်ပြီး စာရေး မဆိုထားနဲ့ ခွေးတောင် မရဘဲ ဖြစ်မှာကို စိုးရင် စိန်နားကပ်ကို ဒီလောက် မက်ပြီး ဆေးလိပ်ကို လောဘဇောတိုက် လိပ်မနေနဲ့ ” ဟု ပြောပြီး သွားလေ၏ ။

မယ်ရွှေသည် ဈေးက အပြန်၌ မိမိ၏ချစ်သူ စာရေးကလေးနှင့် လမ်းမှာ တွေ့လေ၏ ။ ထိုအခါ နံနက် လေပြည် လတ်ဆတ်စွာ ဖျန်းပက်လျက် နေလေ၏ ။ သစ်ပင် တောတောင်တို့သည် လတ်ဆတ်စွာ အသက်ရှူလျက် ရှိနေကြ၏ ။ ချစ်သူ နှစ်ယောက်တို့သည် လေပြည်ကဲ့သို့ လတ်ဆတ်သော စိတ်နှလုံးနှင့် ပေါ့ပါးစွာ ပျံဝဲ၍သွားသည်ဟု မှတ်ထင်ရလေ၏ ။

မယ်ရွှေ ။  ။ “ ကိုငွေမြ ကျွန်မဟာ စိန်ရွှေလက်ဝတ်လက်စား ဘာမှ ဝတ်စားတာလည်း မဟုတ် ၊ အဟုတ် ကျွန်မကို မေတ္တာ ရှိနိုင်ရဲ့လား ”

ကိုငွေမြ ။  ။ “ မရွှေကို ကျုပ် ချစ်တဲ့စိတ်ဟာ စိန်ရွှေရတနာကို ချစ်တဲ့စိတ်ထက် မြင့်ပါတယ် ။ စိန်ရွှေ ရတနာကို ချစ်ရင် စိန်ရွှေရတနာကို ဝယ်ထားရင် ပြီးတာပဲ ၊ မရွှေ ရိုးရိုးနေတဲ့အတွက် ပိုပြီး ချစ်တာပါ ”

မယ်ရွှေ ။  ။ “ အခြား မိန်းကလေးတွေကတော့ကာ နင် စိန်ရွှေ မဝတ်ရင် နင့်ရည်းစား နင့်ကို ပစ်သွားလိမ့်မယ်လို့ ပြောကြတယ် ၊ ကျွန်မက ကိုငွေမြဟာ ဒီလို မဟုတ်ဘူးလို့ ခုခံပြီး ပြောရတယ် ။ တကယ်ပဲလား ကိုငွေမြရဲ့ ၊ ကျွန်မကို ကိုငွေမြ မျက်စိထဲမှာ ရိုးတာကြီး မထင်ဘူးလား ”

ကိုငွေမြ ။  ။“ မထင်ပါဘူး မရွှေ ၊ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ရှိတဲ့ စိန်တွေ ရွှေတွေ အားလုံးကို မရွှေ တစ်ယောက်တည်းလောက် အဖိုးတန်မယ် မထင်ပါဘူး ။ ပစ်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ပြောသလဲ ”

မယ်ရွှေ ။  ။“ မဖွားတို့ လူစုက ပြောတယ် ”

ကိုငွေမြ ။  ။ “ ဝန်ထောက်တွေ ၊ မြို့အုပ်တွေ မှန်းနေတဲ့ ကောင်မလား ၊ သူ့မှာတော့ ရွှေတို ငွေစကလေးများ မြင်ပါရဲ့ ။ သို့သော်လည်း သူ့မှာ ဝန်ထောက်တွေ မြို့အုပ်တွေ ကြိုက်သူ မပေါ်သေးပါဘူး ။ သူ့ ရွှေတိုငွေစကလေး နဲ့ စိတ်ကြီးဝင်နေတာပါ ။ သူ့မှာ ဝန်ထောက် မြို့အုပ် မပြောနဲ့ ပျာတာတောင် ကြိုက်မယ့်လူ ရှိရဲ့လား ”

မယ်ရွှေသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အတိုင်းမသိ အားရှိလေ၏ ။ ကိုငွေမြ စိတ်ကျေနပ်လျှင် မည်သူက မည်သို့ပင် ပြောစေကာမူ ဂရုမစိုက် ဟူသော အနေမျိုးနှင့် နေလေ၏ ။

ထိုကဲ့သို့ စကား တပြောပြောနှင့် အိမ်သို့ ရောက်ကြလေ၏ ။ ငွေမြလည်း မိမိ၏ အိမ်သို့ ပြန်၍ သွားလေ၏ ။

••••• ••••• •••••

အခန်း ( ၂ )

မဆွဲမိ၏ ဆေးလိပ်ခုံ၌ အလှူအတန်း ပွဲလမ်းသဘင်တို့ကြောင့် ဆေးလိပ် အမြောက်အမြား လိပ်စရာ ရှိလေ၏ ။ ဆေးလိပ်လိပ်သော လုပ်သား သုံးရာကျော် တို့မှာ လက်မလည်အောင် လိပ်ရလေ၏ ။

မဖွားမှာ စိန်တစ်လုံး နားကပ် ပန်ရတော့မည့် အနေသို့ ရောက်၍ နေလေ၏ ။ ဆေးလိပ်လိပ်သူ အားရှိစေဖို့ရန် စဘော်ငွေများကို တင်ကြိုပေးလေ၏ ။ မဖွား သည်ကား ဘယ်ကဲ့သို့သော စဘော်ကို ယူရမည်နည်းဟု စဉ်းစား၍ နေလေ၏ ။ မိတ်ဆွေများက အကြံပေးသဖြင့် မဆွဲမိ ထံသို့ ကပ်၍ စဘော် တောင်းလေ၏ ။ တောင်းသော စဘော်သည်ကား စိန်တစ်လုံးနားကပ် တစ်ရန် ဖြစ်လေ၏ ။ စိန်တစ်လုံးနားကပ်ကို မဆွဲမိသည် မဖွား အလိပ်ကောင်းသည့်အတွက် ဆောလျင်စွာ လုပ်ပေးလေ၏ ။ မဖွားသည် စိန်တစ်လုံး နားကပ်တစ်ရန် နှင့် ဆေးလိပ်ခုံကို တက်လေ၏ ။ လိုချင်အာသာစိတ် နှင့် တစ်သမတ်တည်း စူးစိုက်စွာ ကြံစည်ကာ ဖြစ်သည့် နည်းအတိုင်း စိန်တစ်လုံးနားကပ်ပန်ရန် တစ်ခုတည်းသော အာရုံနှင့် အလုပ်ကို စွဲမြဲ လုပ်သဖြင့် အလုပ်မပြီးမီ စိန်တစ်လုံးနားကပ်ကို ရရှိ အလိုပြည့်ဝခြင်းသို့ ရောက်လေသတည်း ။

ထိုနားကပ်၏ အရှိန်နှင့် နားကပ်ကြွေး ကျေအောင် ရှေ့လထက် ဆထက်ထမ်းပိုး ပိုမို၍ ဂရုစိုက်ကာ ဆေးလိပ်ကို လိပ်ရလေ၏ ။ ဆေးလိပ်လုပ်သား အဖော်အပေါင်းများကလည်း မဖွားကို စေတနာထားကာ မြှောက်စားပြောဆိုကြလျက် မဖွား၏ ဝီရိယဂုဏ်ကို ဝိုင်း၍ ချီးမွမ်းကြသဖြင့် ပိုမိုကာ လိပ်ရလေ၏ ။ ထိုကဲ့သို့ လိပ်သဖြင့် မဖွား စိန်နားကပ်ဖိုး ကျေသည့်အခါ ဆေးလိပ်ရုံ၌ လူကြီး ဖြစ်မည်ဟု အားပေးစကားများကို မဆွဲမိ က ပြောလေ၏ ။ သို့ဖြစ်လေရာ မဖွား မှာ ကြွေး မကျေမချင်း အလုပ်လုပ်လျက်ပင် ဆေးလိပ်ရုံ၌ သြဇာ ကြီးမားလေ၏ ။

စိန်နားကပ်နှင့် အလုပ်ဆင်းသူ ဖြစ်လေရာ စိန်နားကပ်နှင့် အဆင်ပြေအောင် အင်္ကျီလုံချည် အဝတ်အစားများကို အထက်တန်းကျကျ ဝတ်၏ ။ ဤသို့ ဝတ်ရသောအခါ မင်းကတော်ရုပ် ပေါက်၍ လာလေ၏ ။ မင်းကတော်ရုပ် ပေါက်၍ လာသောအခါ မင်းကတော် စိတ်လည်း ပေါ်လာလေ၏ ။ ရွာထဲ၌ ပထမတန်း မိန်းမပျိုလေး နှစ်ယောက် ဖြစ်၍ လာလေ၏ ။

မယ်ရွှေကို ‘ ဖုတ်လေသည့် ငါးပိ ရှိတယ်လို့ မအောက်မေ့တော့ပေ ’ ။ တစ်နေ့သ၌ မယ်ရွှေသည် မဆွဲမိ ၏ ဆေးလိပ်ရုံသို့ အဖော်တစ်ယောက် ခေါ်သဖြင့် အကြည့်အရှု လိုက်သွားလေ၏ ။ မဖွား ဆေးလိပ် လိပ်၍ နေသော နေရာသို့ ရောက်၍ သွားပြီး အပါးထိုင်ကာ စကားစမြည် ပြောရင်း ကြည့်လေရာ မယ်ရွှေအား “ ညည်းကော ဆေးလိပ် လိပ်ပါလား ။ ညည်းမှာ တစ်ခါလာလည်း ဒီအဝတ်အစား တစ်ခါလာလည်း ဒီအဝတ်အစား ” ဟု ပြောလေရာ မယ်ရွှေ က ...

“ ဒီလိုနေတာပဲ ကောင်းပါတယ်တော် ၊ အဝတ်အစား ပြောင်းလဲသလို လူမပြောင်းလဲဘဲ နေရတာပဲ ကောင်းပါတယ် ။ အလုပ်လုပ်တော့ကာ လူမှာ ဘာများ ပြောင်းလဲသလဲ ”

မဖွား ။  ။ “ အလုပ် လုပ်တော့ကာ ရွှေတွေ ၊ ငွေတွေ တက်လာပေါ့ ။ အဲဒါ ပြောင်းလဲတာ မဟုတ်လား ၊ ရွှေတွေ ငွေတွေ တက်လာတာ မကောင်းဘူးလား ”

မယ်ရွှေ ။  ။ “ ကျွန်မ အခုလို မပြောင်းမလဲဘဲ နေတာလည်း မကောင်းဘူးလား ”

မဖွား ။  ။ “ မကောင်းဘူးလား ၊ ကောင်းသလားတော့ မသိဘူး ၊ ဘာမှ မရှိတာပေါ့ ”

မယ်ရွှေ ။  ။ “ ကျွန်မမှာ ပြောင်းလဲတာကို ရှင် သိမှ မသိဘဲကိုး ”

မဖွား ။  ။ “ ဘယ်လို ပြောင်းလဲသလဲ ” ဟု နားကပ်ကလေးကို ခါလျက် မေးလေ၏ ။

မယ်ရွှေ ။  ။ “ ကျွန်မစိတ် ကျွန်မကိုယ် ပြောင်းလဲတယ် ။ စိတ်က တစ်နေ့တခြား ပိုပြီး ချမ်းသာတယ် ။ ကိုယ်မှာလည်း ကျန်းမာဝဖြိုးလို့ တစ်နေ့နဲ့ တစ်နေ့ မတူဘူး ။ စိတ်နဲ့ကိုယ် ကျန်းမာခြင်းဟာ အကောင်းဆုံး ။ စိတ်နဲ့ကိုယ် ကျန်းမာတာပေါ့ ။ ပျော်ပျော်ပါးပါး စားနေတာကိုး ”

သို့ စကားပြောနေသည့် အတွင်း သူငယ်မကလေး တစ်ယောက် အိမ်ရှေ့က လာ၍ မရွှေအား ...

“ မရွှေ လာကွယ် ။ ကတော်လှည့်ရအောင် ခေါ်သဖြင့် မဖွား ကျွန်မ သွားဦးမယ် ” ဟု ပြော၍ ဆင်းသွား လေ၏ ။

မဖွားသည် အနီးရှိ အဖော်များနှင့် စကားပြောလျက် ကျန်ရစ်လေ၏ ။

“ ဒီကောင်မဟာ ဘာအလုပ်မှ လုပ်ချင်တဲ့ကောင်မ မဟုတ်ဘူး ၊ ရည်းစားထားဖို့ ၊ နန့်ဖို့ သိတာပဲ ၊ ငါက အကောင်း ပြောတယ် ။ သူက မနာလိုလို့ အရွဲ့တိုက်ပြီး ကတ်ဖဲ့ပြောတယ် ၊ ကတ်ဖဲ့ ပြောမှာပေါ့ ၊ သူ ငါ့လို ရအောင်မှ မလုပ်နိုင်ဘဲကိုး ”

တစ်ယောက်က “ ဒီလိုကောင်မမျိုးကို အဖက်လုပ်ပြီး ဘာပြောနေစရာ ရှိသလဲ ၊ ကိုယ့်အလုပ် ကိုယ်လုပ် ၊ ပြီးရောပေါ့ ”

မဖွား ။  ။ “ ငါလည်း မပြောချင်ပါဘူးအေ ။ တွေ့တော့ ပြောမိတာပဲ ”

“ လူဆိုတာ အကောင်း ပြောပေမဲ့ အဆိုး ထင်တာလည်း ရှိတယ် ၊ ကိုယ်ကောင်းဖို့ ကိုယ်လုပ်နေတာ အကောင်းဆုံးပဲ ၊ သူများ ကောင်းဖို့ကို ပြောနေလို့ ကျေးဇူး ရှိချင်မှ ရှိမှာ ၊ ညည်း အခု ကိုယ့်အကျိုးစီးပွားရှိဖို့ လုပ်နေတာ ၊ စိန်နားကပ်တစ်ရန် ပိုင်တော့မယ် မဟုတ်လား ”

မဖွား ။  ။ “ ပိုင်တော့မှာပဲ ၊ နောက်တစ်လလောက် ဒီလို မှန်မှန်လုပ်ရင် ပိုင်ပြီပေါ့ ... ”

“ အဲဒီတော့မှ ကိုယ့်အစွမ်းကို ပြ ၊ ဒီကောင်မမျိုးကို ရည်းစားက ထိုးလွှတ်လိုက်မှာပေါ့ ၊ ရည်းစားက ညာနေတာ သူ့ကို ကျောချင်လို့ ၊ ဒါကို အဟုတ်ကြီးထင်နေတယ် ”

မဖွားသည် ထိုစကားများကို ကြား၍ အားတက်ကာ တစ်လအတွင်း စိန်နားကပ်ကို ပိုင်အောင် ကြိုးစား၍ လုပ်လေ၏ ။ ထိုကဲ့သို့ တနင်္ဂနွေ နှစ်ပတ်လောက် အလုပ် လုပ်သောအခါ မဖွားသည် အလုပ်လုပ်ရန် မသွားဘဲ နေလေ၏ ။ မယ်ရွှေက ၎င်း၏ အိမ်ရှေ့သို့ လျှောက်သွားရာ တိုင်ကိုမှီလျက် ထိုင်နေသည်ကို တွေ့ရလေ၏ ။ မဖွား၏ အမူအရာမှာ မသက်သာသော အမူအရာ ရှိလေ၏ ။

“ မဖွား ... ဒီနေ့ အလုပ် မသွားဘူးလား ” ဟု မယ်ရွှေက မေးသောအခါ “ မသွားဘူး ” ဟုသာ ပြန်၍ ပြောလေ၏ ။ မယ်ရွှေက မသင်္ကာလျက် ဆက်၍ မမေးဘဲ ရှောင်၍ သွားလေ၏ ။ မကြာမီ ဆေးလိပ်ခုံမှ မိန်းမတစ်ယောက် မဖွားထံ လာရောက် စကားပြောပြီး ဆေးထုပ်နှင့် တူသော အထုပ်ကလေး ပေး၍ သွားသည်ကို မြင်ရလေ၏ ။

နောက် တဖြည်းဖြည်း မဖွားသည် လူမမာဖြစ်၍ တုံးလုံးလဲတော့မည်ဟူသော သတင်းသည် ပေါ်ပေါက်၍ လာလေ၏ ။ ဆေးလိပ်ခုံ၌ မဖွား အကြောင်းကို ဝမ်းနည်းစွာ ပြောကြလေ၏ ။ ပြောကြသည့် စကားများသည်ကား ... အလုပ်လုပ် အင်မတန် တော်တဲ့ မိန်းမ ၊ စိန်နားကပ်ဖိုး ကျေတော့မယ် ၊ တစ်ဆယ်မတ်တင်း ကျန်တော့တယ် ၊ မဆွဲမိက ဒီငွေတစ်ဆယ်ကိုလည်း စိုက်ပြီး ဆပ်မယ်လို့ ပြောတယ် ။

“ အမြဲ လူမမာကြီး မဖြစ်သေးပါဘူး ”

“ ဒါမျိုးဟာ တရှောင်ရှောင်နဲ့ လဲတတ်တာပဲ ”

သို့သော်လည်း မဖွားသည် ဇွဲကောင်းသူ ဖြစ်လေရာ မမာမကျန်း ဖြစ်လျက်ပင် အလုပ်ဆင်း၍ လုပ်လေ၏ ။ ထိုအခါ ကျန်းမာ သကဲ့သို့ ဖြစ်၍ နေပြန်လေ၏ ။ ဤအကြိမ် အလုပ် သွားသောအခါ၌ စိန်နားကပ်ကို ဝတ်ကာ လက်ကောက်များနှင့် အဝတ်အစားမှာလည်း မင်းသမီးကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်၍ သွားလေ၏ ။

ထိုည၌ မယ်ရွှေသည် ငွေမြနှင့် လိုက်၍ ပြေးလေ၏ ။ အဘယ်ကို ပြေးသည်ကို မည်သူမျှ မသိကြပေ ။ ရုံးသားတို့သည်ကား အဘယ်ကို ပြေးသည်ကို သိကြလေ၏ ။ အကြောင်းမူကား ၎င်းတို့ ပြောင်းရန် အမိန့် ချထားသဖြင့် ဖြစ်သော မြို့တစ်မြို့သို့ ရောက်၍ နေသည်ဟု သတင်း ရရှိလေ၏ ။ ထိုနေ့မှစ၍ မယ်ရွှေကို သတင်း မကြားရတော့ပေ ။ မယ်ရွှေ ထိုကဲ့သို့ ပျောက်နေသည်မှာ နှစ်ပေါင်း ၂ဝ မျှ ကြာ၍ သွားလေ၏ ။

နှစ်ပေါင်း နှစ်ဆယ်လောက် ကြာသောအခါ သရက်ကုန်းမြို့သို့ မြို့အုပ် တစ်ယောက် ပြောင်းလာလေ၏ ။ မြို့အုပ်ကတော်နှင့် မြို့အုပ်သည် တစ်နေ့သ၌ အိမ်ရှေ့တွင် ကုလားထိုင်နှင့် ထိုင်ကာ လူကြီးလူကောင်းများနှင့် စကားပြောနေကြစဉ် ... မိန်းမတစ်ယောက်သည် တောင်ဝှေးကို ထောက်လျက် ချည့်နဲ့ ယိမ်းယိုင်ကာ လျှောက်၍ လာသည်ကို မြို့အုပ်ကတော် ဖြစ်သူ မြင်သဖြင့် တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့် တွေ့လိုသည် ထင်၍ “ ဒီမိန်းမဟာ ဘယ်သူလဲ ” ဟု မေးလေသည် ။ အနီးရှိ မိန်းမကြီး တစ်ယောက်က “ မဖွား .. အင်မတန် တော်တဲ့ မိန်းမပဲ ၊ အခု မကျန်းမာလို့ ဒုက္ခိတ ဖြစ်နေရှာတယ် ”

မြို့အုပ်ကတော် ။  ။ “ ခေါ်လိုက်စမ်းပါဦးရှင် ”

မိန်းမကြီးက ခေါ်လေရာ မဖွားသည် အပါးသို့ ကပ်၍ လာလေ၏ ။

မယ်ရွှေက “ မဖွား ကျွန်မကို မှတ်မိသေးလား ”

မဖွားသည် မှတ်မိသော အမူအရာ မရှိသဖြင့် စကား ပြန်မပြောဘဲ သွားတော့မည့်ဟန် ပြင်လေ၏ ။

မယ်ရွှေ ။  ။ “ မဖွား ... ကျွန်မ မယ်ရွှေလေ ၊ ဟောသည်မှာ မြို့အုပ် ကိုငွေမြ မှတ်မိပလား ”

ထိုအခါ မဖွားသည် မျက်ရည်လေး မစမ်းတစမ်းနှင့် နေလေ၏ ။ မယ်ရွှေသည် အားကိုးရန် မရှိသော မဖွားကို ကြည့်ရှု ကျွေးမွေး၍ ထားလေ၏ ။

▢  ပီမိုးနင်း
📖 ဝတ္ထုပဒေသာ ပေါင်းချုပ် ( ၁ )

မကုမ္မာရီ

❝ မကုမ္မာရီ ❞
( ဆောင်းခနှင်း )

[ ၁ ]

စက်မှုမြို့သစ်၏ ရှေ့နောက် ဖြောင့်တန်းနေသော တစ်ခုသော လမ်းမကြီးပေါ်တွင် ဖြစ်၏ ။ သီလရှင်လေး သုံးပါးသည် ထီးတစ်လက်စီ ဆောင်း၍ ခပ်သွက်သွက် လျှောက်နေကြသည် ။ သုံးပါးစလုံး၏ ဘယ်ဘက် လက်မောင်းနှင့် ခါးကိုညှပ်ကာ ကိုင်ထားသော ဆွမ်းဆန်ခွက်ထဲတွင်တော့ ဆွမ်းဆန်တွေ ပြည့်နေကြ၏ ။

“ အရှင် ဘုရား ၊ တပည့်တော်တို့က ဘယ်မှာ ဆွမ်းဘုဉ်းပေးကြရမှာလဲဘုရား ”

သာသနာ့ဘောင်ဝင်စ ဖြစ်သော မကုမ္မာရီက ပူပန်စွာ မေးမိလေသည် ။

“ ဆွမ်းမဟုတ်ဘူး ကုမ္မာရီရဲ့ ၊ ဟိုရှေ့နားမှာ တပည့်တော်တို့စားနေကျ ရှမ်းခေါက်ဆွဲဆိုင်လေး ရှိတယ် ။ ရောက်တော့မှာပါ ၊ ဆာနေပြီလားဘုရား ”

ချစ်ချစ်တောက် ပူနေသော လမ်းမထက်တွင် အမြန်လျှောက်ကြရင်း မပညာစာရီ က ဖြေလိုက်လေသည် ။

“ မဆာ မဆာသေးပါဘူးဘုရား ၊ မေးကြည့်တာပါ ”

မကုမ္မာရီ အဖြေစကားကြောင့် ကျန်နှစ်ပါးက ပြုံးကြလေသည် ။ စက်မှုမြို့သစ်သည် လူနေထူထပ်ပြီး စီးပွားရေးအချက်အချာ ကျဟန်တူသည် ။ မြင်မြင်သမျှ သံထည်ပစ္စည်းအရောင်းဆိုင်များ ၊ ကားအပိုပစ္စည်းဆိုင်များ ဖြစ်ပြီး ထိုလုပ်ငန်းကို လုပ်ကိုင်သူများမှာလည်း များသောအားဖြင့် ကု,လားများသာ ဖြစ်နေတတ်ပြန်သည် ။ သူတို့ ရောင်းသော သံထည်ပစ္စည်းများမှာလည်း အင်မတန်မှ စုံလင်လှပေသည် ။ မီးခြစ်ဆံခေါင်းလောက်သာရှိသော မူလီလေးမှအစ လှည်းဘီးလောက်ရှိသော သံပစ္စည်းကြီးများ ၊ ကုန်တင်ကားကြီးများတွင် အသုံးပြုလေ့ရှိသော သံကြိုးကြီးများနှင့် အမျိုးအမည်မသိသော သံထည်ပစ္စည်းများအထိ စုံလင်လှပေသည် ။

မကုမ္မာရီသည် အရင်က စက်မှုမြို့သစ်ကို တစ်ခေါက်မျှ မရောက်ဖူး ။ မြင်မြင်သမျှ အဆန်းတကြယ်သာ ဖြစ်နေသည် ။ ကု,လားများ ရောင်းသော်လည်း မြန်မာ သီလရှင်လေးများကို မှန်မှန် ဆွမ်းဆန်လောင်းကြသောအခါ ရင်ထဲမှာ တစ်မျိုး ခံစားရပြန်သည် ။ ကြီးမားသော သံထည်အလုပ်ရုံကြီးများ၌ ကိုယ်တိုင် ထွက်မလောင်းနိုင်သော်လည်း ဝတ္တရားမပျက် ။ သီလရှင်လေးများ အတွက် ဆွမ်းဆန်ခွက်ကို အလုပ်ရုံပေါက်ဝမှာ ထားတတ်ကြလေသည် ။ အတွေ့အကြုံသစ် ၊ မြင်ကွင်းသစ်များကို ဗိုက်ဆာသည့် ကြားက ငေးကြည့်မိရင်း ရှမ်းခေါက်ဆွဲဆိုင်ကို ရောက်လာကြတော့သည် ။

‘ လက်ရာသစ် ရှမ်းနှင့်အကြော်စုံ ’ ဟူသော ဆိုင်းဘုတ်ငယ်လေးသည် မန်ကျည်းပင် ပင်စည်တွင် ခပ်စောင်းစောင်း ချိတ်ဆွဲထားလေသည် ။

“ ဟော ဆရာလေးတွေတောင် ကြွလာပြီ ၊ တပည့်တော် နာရီကြည့်မိသား ၊ လာကြတော့မယ် တွေးနေတုန်း ရှိသေးတာ ”

ဆိုင်ရှင်အဒေါ်ကြီးက အကြော်ဆယ်နေရာမှ ထလာပြီး စားပွဲခုံကို ရှင်းပေးလေသည် ။

“ ကဲ မကုမ္မာရီ ဘယ်လောက်တန် စားမလဲ ၊ မှာလေ ။ ဒီဆိုင်က ရှမ်းခေါက်ဆွဲ သုံးရာတန်ရော ၊ ငါးရာတန်ရော ရတယ် ။ မဝဘဲနေမယ် မှာစားနော် ”

“ ဆရာလေးတို့က ဘယ်ဟာ စားကြတာလဲဘုရား ”

မကုမ္မာရီက အဖော်ညှိသလို မေးတော့ မထေရ က နားလည်စွာ ဖြေလေသည် ။

“ တပည့်တော်တို့က သုံးရာတန် စားနေကျဘုရာ့ ။ ဒါတွေ မမေးနဲ့ ၊ ဗိုက်ဝအောင် စားရမှာပေါ့ ။ ကိုယ် ကုန်သလောက်စားပါ မကုမ္မာရီရဲ့ ”

ဒီလိုနှင့် ဆရာလေးမထေရ နှင့် မပညာစာရီက သုံးရာတန် တစ်ပွဲစီ မကုမ္မာရီက ငါးရာတန်တစ်ပွဲ မှာလိုက်ကြလေသည် ။ ခေါက်ဆွဲပန်းကန်များ စားပွဲပေါ် ရောက်သောအခါ တူနှစ်ချောင်းကို ဖောက်၍ လက်ထဲတွင် အချင်းချင်း ပွတ်လိုက်ပြီး ခေါက်ဆွဲကို စမွှေသည် ။ ဖြူဖွေးနေသော ခေါက်ဆွဲဖတ်များထက် ကြာညို့ရည် ခပ်ပျစ်ပျစ်များ ဆမ်းထားသည် ။ ငရုတ်သီးကို မြင်နေကျကဲ့သို့ လှော်မထား ၊ ဆီသတ်ချက်ပြီးမှ ထည့်ဟန်တူသည် ။ မြေပဲထောင်းကို အပေါ်ဆုံးမှ ဖြူးပြီး ပဲငါးပိ အရည်လေး ဆမ်းထားသောကြောင့် ရနံ့မှာ မွှေးနေလေပြီ ။ မကုမ္မာရီက ဟန်မဆောင်နိုင် ၊ တူနှင့်ဆွဲမကာ စားမည်ပြုသည် ။

“ ဟို .. မကုမ္မာရီ ၊ ဤသည့်စားဖွယ် ... ဆင်ခြင်ရဦးမယ်လေ"

မထေရ၏ စကားကြောင့် မကုမ္မာရီ အနည်းငယ် ရှက်သွားပြီ ...

“ တင်ပါ့ဘုရား ၊ တပည့်တော် မေ့သွားလို့ပါ ”

ဟု ဖြေပြီးခဏ ဤသည့်စားဖွယ် အလင်္ကာကို စိတ်တွင်းမှ ဆင်ခြင်လေသည် ။

“ ဤသည့်စားဖွယ် ၊ အမယ်မယ်ကို ၊ မြူးရွယ်မာန်ကြွ ၊ လှပရေဆင်း ၊ ပြည့်ဖြိုးခြင်းငှာ ၊ မသုံးဆောင်ပါ ၊ လေးဖြာဓာတ်ဆောင် ၊ ဤကိုယ်ကောင်သည် ၊ ရှည်အောင်တည်လျက် ၊ အသက်မျှတမ်း ၊ မမောပန်းသား ၊ ဘုရား သာသနာ ၊ ကျင့်နှစ်ဖြာကို ကျင့်ပါနိုင်စေ ။ ဝေဒနာ ဟောင်းသစ် ၊ မဖြစ်စေရ ၊ ယာပိုထ်မျှလစ် ၊ ခပ်သိမ်းပြစ်ကို ၊ မဖြစ်လေအောင် ၊ ချမ်းမြေ့အောင်ဟု ၊ သုံးဆောင်မှီဝဲ ပါသတည်း ... သာဓု ... သာဓု ... သာဓု ... ”

••••• ••••• •••••

[ ၂ ]

“ တပည့်တော် စားဖူးသမျှထဲတော့ ဒီရှမ်းက အကောင်းဆုံးပဲဘုရား ”

မကုမ္မာရီက လက်တွင်းမှ ဆွမ်းဆန်ခွက်ကို ဖိတ်မကျစေရန် အသာပြင်ကိုင်ရင်း မှတ်ချက်ပြုသည် ။

“ မပညာစာရီရေ ၊ မကုမ္မာရီ ကတော့ ရှမ်းခေါက်ဆွဲ သိပ်ကြိုက်ပုံပဲဘုရား ။ ခုထိကို ပြောမပြီးသေးဘူး ဟားဟား ”

မပညာစာရီက ခေါင်းညိတ်ပြီး ထောက်ခံရင်း ..

“ ဒီလိုဆိုရင်တော့ မကုမ္မာရီ ဝမ်းသာတော့ဘုရား ၊ အဖိတ်ဆန်ထွက်နေသမျှတော့ အရှင်ဘုရား ဒါပဲ ဘုဉ်းပေးရမှာပါပဲ ”

“ အို တကယ်လားဘုရား ၊ ဒီလိုဆို သိပ်ကောင်းတာပဲ တပည်တော်တော့ ဒီလက်ရာနဲ့ ဒီခေါက်ဆွဲကို ဘယ်တော့မှ မုန်းလိမ့်မယ် မထင်ဘူးဘုရာ့ ”

မကုမ္မာရီ စကားဆုံးတော့ နှစ်ပါးက ပြုံးရုံမက ရယ်မောကြလေသည် ။ အချိန်သည် ညနေသုံးနာရီခန့် ။ ပြင်းထန်သော နေပူရှိန်ကြောင့် သုံးပါးစလုံး နွမ်းလျနေကြပြီ ။ အချင်းချင်းလည်း စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုကြ ။ တစ်နာရီခန့် ကျန်သေးသော အိမ်စဉ်အတွက် တွေးပြီး ခြေထောက်တွေကိုပင် မသယ်ချင် ဖြစ်နေကြသည် ။ ကျောင်းမှ ထွက်စဉ် ဖြူစင်သန့်ရှင်းသော သင်္ကန်းများသည် ဖုန်အလိမ်းလိမ်းကြောင့် ညစ်ပေနေပြီ ။

“ ဒါဆန်ပါရှင် ”

ခြံတံခါးစေ့ထားသော တိုက်ခံအိမ်ရှေ့တွင် မထေရ် မှ အသံရှည်ဆွဲကာ အော်ရင်း ဆွမ်းဆန်ရပ်လိုက်သည် ။ ခြံတွင်းမှ တုံ့ပြန်မှုကို ခွေးတစ်ကောင်မှ အစပြုသည် ။ နေပူကျဲကျဲ ထီးကိုယ်စီ ဆောင်းထားသော သီလရှင်လေးသုံးပါးကို ခွေးက မျက်စိနောက်ဟန်တူသည် ။ ဒီအိမ်သည် ရပ်နေကျ မဟုတ်၍ ခွေးရှိမှန်း မသိ ၊ စိတ်တွင်းမှ သုံးပါးစလုံး ကြောက်ရွံ့နေမိကြသည် ။ မတော် ထွက်ကိုက်လိုက်မှဖြင့် ခက်ရချေသည် ။ ပူပန်စိတ်ကို ဖုံး၍ ရပ်မြဲ ရပ်နေကြရသည် ။ သုံးမိနစ်မျှမက ကြာလာပြီ ။ ဆွမ်းဆန်လောင်းမည့်သူကား အရိပ်အယောင်မျှ မမြင်ရ ။ လှည့်ပြန်ကြရမည်လား ။ အသွားအလာ ခက်သည့် သက်ကြီးရွယ်အို တစ်ယောက်ယောက်များ ဆွမ်းဆန်ခပ်ယူနေသလား ။ ဒါမျိုးတွေက ဖြစ်လေ့ဖြစ်ထရှိသည်မို့ သည်းခံပြီး ဆက်ရပ်နေကြရသည် ။ ငါးမိနစ်ခန့် ရှိပြီ ။ လူနှင့်တူတာဟူ၍ ဘာမျှ မတွေ့ရ ။ ခွေးသည်သာ မှန်မှန်ဟောင်နေလေသည် ။

“ မလောင်းနိုင်ရင်လည်း ကန်တော့ဆန်ပါဘုရားလို့ ထွက်မပြောဘူးနော် ၊ ဘယ်လိုအိမ်လဲ မသိပါဘူး ”

မရင့်ကျက်သေးသော အမြင်ဖြင့် မကုမ္မာရီက ငြိုငြင်သည့်စကားကို ပြောမိလေသည် ။

“ အဲ့လို မတွေးရဘူးဘုရား ၊ တပည့်တော်တို့က အိမ်ဝက ရပ်ကြသူမဟုတ်လား ။ အိမ်တွင်းမှာ မမြင်နိုင်တဲ့ အကြောင်းတွေ ရှိကြပါလိမ့်မယ် ။ ဆွမ်းဒကာမများအပေါ် ဘယ်သောအခါမှ အပြစ် မမြင်ကောင်းဘူးဘုရား ။ တပည့်တော်တို့ ကျင့်ဝတ်မှာ အလင်္ကာလေး ရှိရဲ့မဟုတ်လား ။ မကုမ္မာရီ အလွတ်ကျက်ထားနော် ။ “ စိတ်ရှည်သည်းခံ ဇွဲမှန်မှန် ကျင့်ရန်ဘာဝနာ ” တဲ့ ။ ဆွမ်းဆန်လောင်းကြသည် ဖြစ်စေ ၊ မလောင်းကြသည်ဖြစ်စေ မေတ္တာပွားရင်း ရပ်ကြရမယ်လို့ ဆိုလိုတာပါဘုရား ”

“ တင်ပါ့ဘုရား ၊ တပည့်တော် မသိလို့ပါ ။ နောက်ဆို တပည့်တော် အမြဲဆင်ခြင်ပါ့မယ်ဘုရား ”

မကုမ္ဘာရီ အဖြေစကားကြောင့် မပညာစာရီက ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်လေသည် ။

မကုမ္ဘာရီက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ငုံ့ကြည့်မိလေသည် ။ မည်သည့်အခါမျှ လမ်းကြာကြာ မလျှောက်ဖူးသော ခြေထောက်အစုံသည် ဖုန်အလိမ်းလိမ်းဖြင့် အသားရောင်ကို မမြင်ရပြီ ။ ပထမဆုံး ဆွမ်းဆန်ထွက်သည့်နေ့က လမ်းလျှောက်ပါ များ၍ ခြေဖဝါးများပူကာ ခြေဖဝါးတွင် ပြည်တည်လေသည် ။ ဝမ်းမနည်းသော်လည်း မျက်ရည်များလည်ကာ အိမ်မှာနေစဉ်က စီးခဲ့ဖူးသည့် ကတ္တီပါ ဖိနပ်ရောင်စုံကို ပြေးမြင်မိလေသည် ။

“ မဆန်းပါဘူးကွယ် အစမှာ ဒီလိုချည်းပါပဲ ။ ဒီ့ထက် ဆိုးတာတွေလည်း ကြုံနိုင်သေးတာပေါ့ မကုမ္မာရီ ။ စိတ်ကို မလျှော့နဲ့ ၊ တင်းထား ။ လောကီမှာ လောဘတွေ တစ်ပြုံတစ်မနဲ့ ရှာကြဖွေကြရတာထက်စာရင် အင်မတန် အပြစ်ကင်းပါတယ်ကွယ် ” ဟု သီလရှင်ကြီး ညာဏက ဆုံးမစကားဆိုတော့ စမျက်ရည်များ ခန်းခြောက်ကုန်သည် ။ မကုမ္မာရီသည် သီလရှင် ဝတ်ရသည်ကို ပျော်သော်လည်း ခြေထောက်နာသည်ကို စိတ်ပျက်မိ၏ ။ ခြေနာပျောက်သော် ဆွမ်းဆန်ရပ်ရသည်ကို ခုံမင်လာတော့၏ ။ အကြောင်းမူ စက်မှုမြို့သစ်၏ နေပူပူတွင် နေ့ဆွမ်းအဖြစ် ဘုဉ်းပေးရသော လက်ရာသစ် ရှမ်းခေါက်ဆွဲကြောင့်ပင်တည်း ။

••••• ••••• •••••

[ ၃ ]

“ ရှမ်းခေါက်ဆွဲက သုံးပွဲ ။ တစ်ပွဲက တို့ဟူးမထည့် ဘူးနော် ၊ မြန်မြန်လေးလုပ်ပေးပါ ဒေါ်ကြီးညို ”

“ ဩော် အေးအေးသမီး ၊ ခဏထိုင်နော် ။ ဒီနေ့ နောက်ကျတယ် သမီးလေး ၊ ဒေါ်ကြီးက ခဏနေ ဆိုင်သိမ်းတော့မလို့ ။ ခေါက်ဆွဲဖတ်လည်း ကုန်တော့မယ်လေ ”

ဒေါ်ညိုလှက ရှမ်းအတွက် ခေါက်ဆွဲဖတ်ကို ရေနွေးအိုးအတွင်း ထည့်ရင်းပြောသည် ။

“ ဟုတ်တယ်ဒေါ်ကြီး ။ ဒီနေ့ အလုပ်ပိတ်တယ်လေ ၊ အဲဒါ အိပ်ရာထ နောက်ကျနေတာနဲ့ ”

“ ဪ အေး ဟုတ်သား ။ မနက်က မောင်စိုးကြီးတို့ အဲ့ဒါကြောင့်ကိုး အကြာကြီးထိုင်တယ် အောက်မေ့နေတာ ”

အငွေ့ တထောင်းထောင်းနှင့် ခေါက်ဆွဲဖတ် ဖွေးဖွေးထက် ပဲလိပ်ပြာရွက်လေးတွေ ရေနွေးဖြောထည့် လိုက်သည် ။ ရေနွေးဖြင့် ချဲထားသော ကြာညို့ရည်ကို ခပ်ပါးပါးဆမ်းရင်း တစ်ချိန်က မြင်ကွင်းတစ်ခုကို အမှတ်မထင် သတိရမိသည် ။

“ ကဲ ရပြီ သမီးလေး ၊ အချဉ်လေး ပိုထည့်ပေးထားတယ်နော် ဟုတ်လား ”

“ ဟုတ် ဒေါ်ကြီး ၊ ပိုတာ မနက်ဖြန်မှ ယူလိုက်တော့မယ်နော် ”

ပြောရင်း လက်ထဲကို တစ်ထောင်တန်နှစ်ရွက် ရောက်လာသည် ။ အချင်းချင်းတွေမို့ သည်လိုပင် လိုတာပိုတာ နောက်မှ ရှင်းမြဲဖြစ်သည် ။

“ အမှန်က ဒီဆိုင်ကို မဖွင့်သင့်တော့ဘူးဗျ ။ ဒေါ်ကြီး သားသမီးတွေ အကုန်လုံး အလုပ်ကိုယ်စီနဲ့ဟာ အသာ ထိုင်စားလို့ ရပါပြီဗျာ ။ ခက်တာက ကျွန်တော်တို့ကလည်း ဒေါ်ကြီးလက်ရာကို မစားရ မနေနိုင်ဘူးဗျ ”

“ ဒေါ်ကြီး သိပါတယ် မောင်မျိုးအောင်ရယ် ။ နို့ပေမဲ့ ဒါလေးက ဒေါ်ကြီးဝါသနာလေးလည်းဖြစ် ၊ ပင်ပန်းတာလည်း မဟုတ်ဘူးလေ ။ မနက်ပိုင်းလေးပဲဆိုတော့ လုပ်ရကိုင်ရတာ ကျန်းမာရေးနဲ့တောင် ညီညွတ်ပါသေးရဲ့ကွယ် ။ မဟုတ်လည်း ဒေါ်ကြီး ထိုင်မနေတတ်ပေါင် ။ အညောင်းမိသလိုလိုပဲကွဲ့ ။ တစ်ချိန်က ခြေတိုအောင် လျှောက်လာရတာဆိုတော့ အကျင့်က ပါလာတာပေါ့ကွယ် ”

လက်ကျန်လေး ရောင်းရင်း တောက်တိုမည်ရလေးတွေ သိမ်းပြီး ရပ်ကွက်ထဲက မောင်မျိုးအောင်နှင့် စကား ပြောမိသည် ။

ဒီကလေးက ဆိုင်မှာ စားနေကျ ။ အိပ်ရာထတာနှင့် ဆိုင်ကို အလုပ်ရောက်လာတတ်သည် ။ မင့်နှယ်ကွယ် ၊ နေ့တိုင်းကြီးဆိုတော့ စားရတာ ရိုးအီ မနေဘူးလား ဆိုတော့ ...

“ ဟာ ဒေါ်ကြီးကလည်း ကျွန်တော်က ရှမ်းဆို သိပ်ကြိုက်တာဗျ ။ လက်ရာမကောင်းတဲ့ ရှမ်းတောင် မစားရရင် တစ်ခုခု လိုသလိုပဲ ။ ဒေါ်ကြီးလက်ရာ ဆိုတော့ ဘယ်တော့မှကို မမုန်းနိုင်အောင်ပဲဗျာ ။ ပြောသာပြောရတာ ဒီဆိုင်ကလေး ပိတ်ပစ်လိုက်မှာတောင် ကျွန်တော်က စိုးရိမ်နေတာဗျ ”

မောင်မျိုးအောင် စကားဆုံးတော့ တစ်ချိန်က မိမိ သုံးခဲ့သော စကားလုံးအချို့ကို ကြားယောင်လာမိပြန် သည် ။ မိမိသည်လည်း မမုန်း ၊ ရှမ်းခေါက်ဆွဲကို ကြိုက်လိုက်သည်မှာ အဖိတ်ဆန် မထွက်ရသည့်ရက်များမှာပင် ဟာတာတာကြီး ဖြစ်နေခဲ့ရသည် ။ ဩော် သည်အစားစာနှင့် မိမိသည် ရေစက်ကြီးလေစွ ။

စိတ်တွင်းမှ တွေးရင်း မိုးကာထီးတိုင်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ဆိုင်းဘုတ်လေးဆီ အကြည့်ရောက်မိသည် ။

“ ကုမ္မာရီ ရှမ်းခေါက်ဆွဲ ”

ဒေါ်ကြီးညိုက သက်ပြင်းကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည် ။ ဒီနေ့ကျမှ ပိုပင်ပန်းသလို ထင်မိသည် ။ ကိုယ်တိုင် ရှမ်းခေါက်ဆွဲ ရောင်းနေပါလျက် စက်မှု မြို့သစ်မှ ရှမ်းခေါက်ဆွဲဆို စားချင်လာသည်မှာ ခြောက်နေသည့် နှုတ်ခမ်းကို တံတွေးနှင့် ဆွတ်မိသည်အထိ ဖြစ်သည် ။ သို့သော် မဖြစ်နိုင်ပါ ၊ အချိန်တွေသည် ဆယ်နှစ်မဟုတ် ။ ဆယ့်လေးငါးနှစ်မက အနှစ်နှစ်ဆယ်ကျော် ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သည် ။ ပြန်တွေးရသည်ပင် ခပ်ဝါးဝါး ။ ခေါက်ဆွဲဖတ်ကို ရေနွေးအိုးတွင်း ထည့်နေကျ မိမိလက်တွေသည်ပင် အကြောပြိုင်းပြိုင်း ထနေကြပေပြီ ။ အဟောင်းကို မှတ်မိသမျှက ရှမ်းခေါက်ဆွဲတစ်မျိုးသာ ထင်ထင်ရှားရှား ။ သီလရှင်ကြီးညာဏ ဆုံးမဖူးသော အင်မတန်အပြစ်ကင်းသည့် အလုပ်မျိုးကို မိမိ စွန့်ခဲ့သည် မှာလည်း ကြာပြီ ။ ယခု မိမိသည် အမယ်အို ။ အမယ်အို ရောင်းသော ရှမ်းခေါက်ဆွဲတွေသည်ပင် ဘဝတဏှာတွေ ပါနေသေးကြောင်း မိမိသာ အသိဆုံးဖြစ်သည် ။ အခြား သူများထက် မိမိသာ အသိဆုံး ဖြစ်လေသည် ။

▢  ဆောင်းခနှင်း
📖 ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း
      သြဂုတ် ၊ ၂၀၁၇

 

ကြယ်တစ်စင်း၏ အလင်းသံစဉ်

 

❝ ကြယ်တစ်စင်း၏ အလင်းသံစဉ် ❞
( ဥဩ - ချယ်ရီမြေ )

၁ ။

မိုးကောင်းကင်ထဲ၌ လင်းလက်နေကြသည့် ကြယ်များကို ငေးမောနေမိသည် ။ ကြယ်တို့၏ အလင်းသည် သေးငယ်သော်လည်း စူးရှလျက်ရှိပါသည် ။ ကြယ်အစင်းပေါင်း များစွာ လင်းလက်နေသော ကောင်းကင်သည် ကြယ်စင်များ၏ အလင်းသံစဉ်ကြောင့် တောက်ပလျက် ရှိနေခဲ့သည် ။ ကြယ်များ၌ ရှိနေခဲ့ကြသည့် အလင်းသံစဉ်ကို သူ့ကိုယ်ထဲ ပြောင်းထည့်ချင်မိသည် ။ ဒီလိုသာဆိုလျှင် သူလည်း လင်းလက်တောက်ပသည့် ကြယ်လေးတစ်စင်း ဖြစ်သွားလိမ့်မည်ဟု ဖြူဖြူနွယ် ထင်မိသည် ။

••••• ••••• •••••

၂ ။

ဒီနေ့မနက်သည် သူ့ဘဝ အတွက် အရေးကြီးသည့် အခိုက်အတန့် ကာလတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည် ။ ရင်ခုန် လှုပ်ရှားနေသည့် စိတ်ကို ငြိမ်သက်အောင် ထိန်းနေခဲ့ရသည် ။ သူနှင့် အပါးတို့ စာသင်ကျောင်း ရှေ့သို့ ရောက်သည့်အခါ လူများ စုရုံးလျက် ရှိနေကြပေပြီ ။ အောင်စာရင်းစာရွက်သည် သူ့ဘဝကို အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ ပြဋ္ဌာန်းပေးနိုင်သည့် အာဏာရှိသည် ။ အထက ( ၁ ) ကျောင်း၌ အောင်စာရင်းများ မကပ်သေးသည်မို့ ဘေးနားက အုတ်ခုံမှာ ထိုင်ကာ စောင့်နေမိသည် ။ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်၌ အုပ်စုလိုက် အောင်စာရင်း စောင့်မျှော်လျက်ရှိကြသည် ။ လှုပ်ရှားနေသည့် စိတ်ကို ငြိမ်အောင် ထိန်းရင်း မိုးကောင်းကင်သို့ ကြည့်မိသည့်အခါ လမင်းသည် နေမင်းထွက် အလာကို ငံ့လင့်နေဟန်ရှိ သည် ။ နေမင်းနှင့် လမင်း တာဝန်လွှဲပြောင်းမှုအတွက် သက်သေခံရန် စောင့်ဆိုင်းနေ ခဲ့ကြသည့် ကြယ်ကလေးများ က သူ့ကို ငုံ့ကြည့်နေကြသည် ဟု ခံစားလိုက်ရသည် ။ မကြာခင်မှာ သူသည် ကြယ်တစ်စင်း ဖြစ်သွားနိုင်ပါသည် ။ သို့မဟုတ် အဲဒီ “ သို့မဟုတ် ” ဆိုသည့် စကားလုံး၏ နောက် ဆက်တွဲသည် သူ့အတွက် ရှေ့မဆက်ရဲသည့် အိပ်မက်ဆိုး ဖြစ်ခဲ့သည် ။ အိပ်မက်ဆိုးမှ နိုးထနိုင်အောင် သူ အစွမ်း ကုန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ရလဒ်အဖြေသည် သူ့ဘက်မှာ ရှိနေ ၊ မရှိနေ သေချာမသိနိုင်ခဲ့ပါ ။

သည်နှစ် အောင်ချက် မကောင်းဘူးဆိုသည့် သတင်း ကလည်း ဆယ်တန်းကျောင်း သားများ၏ ရင်ကို ထိအောင် ပစ်ခတ်နိုင်သည့် မြားချက် ဖြစ်နေခဲ့သည် ။ စာတော်ကြ သည့် သို့မဟုတ် ဘော်ဒါ ကောင်းကောင်း ၊ ပုဂ္ဂလိက ကျောင်းကောင်းကောင်းတွင် နေခွင့်ရသည့် ကျောင်းသားများအတွက် အောင်စာရင်းသည် ဂုဏ်ထူးဘယ်နှလုံးပါ ကြောင်း သိရှိရန် အတွက်သာ ဖြစ်ပါလိမ့်မည် ။ စာမတော်သည့် သို့မဟုတ် ဆင်းရဲနွမ်း ပါးကာ စာမလိုက်နိုင်ကြသည့် သူတို့လို ကျောင်းသားများ အတွက်မူ အောင်စာရင်းသည် အမည်ဝှက်တမ်း ကစားတတ်သည့် စာရွက် ဖြစ်နေခဲ့သည် ။ အထူးသဖြင့် သူ့အတွက်တော့ အဖြူရောင် အောင်စာရင်း စာရွက်ထဲမှ အနက်ရောင် စာလုံးလေးများသည် သည်းထိတ်ရင်ဖိုစရာ ကောင်းနေခဲ့ပါသည် ။ ပြင်ဦးလွင် လို မြို့မှာ ဆယ်တန်း အောင်ရုံအတွက် စိတ်မောစွာ စောင့်မျှော်နေကြရသူများ ရှိနေခြင်းသည် မြို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို တစ်နည်းတစ်ဖုံ ထိခိုက်စေနိုင်သလိုပင် ။ နှစ်တိုင်း အောင်ချက် ရာခိုင်နှုန်း ကောင်းသည့် ဆယ်တန်း အောင်စာရင်းစာရွက် ထဲမှ အမည် အများစုသည် ပြင်ဦးလွင် မှ မဟုတ်ကြကြောင်းကို သိနေခဲ့သည့် သူ့အတွက်တော့ ကိုယ့်ဝမ်းနာ ကိုယ်သာ သိနေခဲ့ရသည် ။ ပြင်ဦးလွင်မြို့မှ မွေးထုတ်ပေးနေခဲ့သည့်အစွမ်းကုန် စူးရှလင်းလက် တောက်ပနေခဲ့ကြသည့် ကြယ်စင်များထဲတွင် သူ မပါနိုင်ခဲ့လျှင်တောင် ခပ်ဝေးဝေး၌ မှိန်မှိန်လေး တောက်ပနေခဲ့သည့် ကြယ်လေးတစ်လုံးတော့ ဖြစ်ချင်မိပါသည် ။ ကြယ်တစ်စင်းအဖြစ် အလင်းများနှင့်အတူ တောက်ပခွင့် ရချင်မိပါသည် ။

••••• ••••• •••••

၃ ။

မိသားစုထဲ၌ အကြီးဆုံး သမီး ဖြစ်ခဲ့သည်မို့ မိသားစုတာဝန် ထမ်းဆောင်ရသည်ကို ဖြူဖြူနွယ် စိတ်မပျက်ခဲ့ပါ ။ ဆွယ်တာဆိုင် တစ်ဆိုင်၌ အချိန်ပိုင်း အလုပ်လုပ်ရင်း ကျောင်းတက်ခဲ့ရသည့် ဘဝ ကိုလည်း စိတ်မပျက်ခဲ့ပါ ။ တကယ်လို့သာ သူသာ စိတ်ပျက်လွယ်သည့် ကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့လျှင် ဆယ်တန်း အထိပင် ရောက်လာနိုင်မည် မဟုတ်ခဲ့ပါ ။ ဘဝမှာ စိတ်ပျက်အားငယ်စရာတွေ ကြုံတွေ့လာသည့် အခါတိုင်း ဖြူဖြူနွယ်သည် ညမိုးကောင်းကင်သို့ ငေးမောနေမိတတ်သည် ။ မိုးသား တိမ်လိပ်တို့ ဖုံးအုပ်နေသည့် အခါမျိုးမှ အပ သူမြင်ချင်သည့် ကြယ်ကလေးများကို အမြဲတမ်း မြင်တွေ့ခဲ့ရပါသည် ။ ထိုသို့ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့်အခါတိုင်းလည်း ကျနေသည့် စိတ်တို့က မြင့်တက်လာရသည် ။ ပျက်နေသည့် စိတ်တို့က ပြန်လည် ကောင်း မွန်လာခဲ့ရသည် ။

ဆယ်တန်း ပထမနှစ် စာမေးပွဲကျသည့်အခါ ဖြူဖြူနွယ်၏ ကြယ်ပွင့်အိပ်မက် ပျက်ပြယ်တော့မလို ဖြစ်ခဲ့ရသည် ။ အထူးသဖြင့် အပါး နှင့် အကြိတ်အနယ် အချေအတင် ဆွေးနွေးရသည် ။ အပါးက သူ့ကို ကျောင်းဆက် တက်ခွင့် မပေးချင်တော့ပေ ။ နောက်ထပ် တစ်နှစ်တော့ တက်ခွင့်ပေးပါရန် အပါးကို မျက်ရည်များဖြင့် အသနားခံ ခဲ့ရသည် ။ မိသားစု အခြေ အနေနှင့် သူ့ဘဝကို သူ နားလည်ခဲ့ပါသည် ။ မိသားစု အတွက် အလုပ်လုပ်ရန် အတွက်လည်း ဝန်မလေးခဲ့ပါ ။ သို့သော် သူ့အိပ်မက်ကို အလွယ်တကူ လက်မလျှော့ချင်ပါ ။ အနည်းဆုံး နောက် ထပ် တစ်နှစ်တော့ ကြိုးစား ခွင့် ရချင်မိသည် ။ သူသည် မာလာလာ မဟုတ်ပေမဲ့ ပညာကို ချစ်မြတ်နိုးသူတော့ ဖြစ်နေပါသေးသည် ။ နောက်ဆုံးမှာတော့ သမီးဖြစ်သူ၏ ဆန္ဒကို အပါးက လိုက်လျောခဲ့သည် ။ သို့သော် ဒုတိယအကြိမ် ကျရှုံးခဲ့မည် ဆိုပါက သူ၏ ကြယ်ပွင့်အိပ်မက်ကို အပြီးတိုင် စွန့်လွှတ်ပါ့မည်ဟု ကတိပေးခဲ့ရသည် ။ အပါးကို အနူးအညွတ် တောင်းဆိုနိုင်ခဲ့သော်လည်း ဆယ်တန်းကို နောက်တစ်နှစ် ထပ်မံ ဖြေဆိုနိုင်ရန် အခက်အခဲများစွာ ရှိနေခဲ့သည် ။ အပါးက ဆယ်တန်းအတွက် ကျောင်းစရိတ် ထောက်ပံ့နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း ပြောလာခဲ့ သော်လည်း သူ စိတ်မပျက်ခဲ့ပါ ။ မိသားစု၏ ဘဝအခြေ အနေအရ အပါးကို သူ နားလည်ပါသည် ။

ကျောင်းပိတ်နေတုန်း အခိုက် ဆွယ်တာဆိုင်တွင် အချိန်ပြည့် အလုပ်ဝင်ကာ ပိုက်ဆံစုခဲ့သည် ။ သို့သော် သူ၏ လစာသည် ပညာ ရွှေအိုးကို တစ်စက်မျှပင် ပြည့်စေနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်မှန်းလည်း သိနေခဲ့သည် ။ ကျောင်းပြန်ဖွင့်ချိန် ရောက်ခဲ့သော်လည်း သူများတွေလို ကျူရှင် မတက်နိုင်သည့်အပြင် အချိန်ပိုင်းလည်း အလုပ် ဝင်နေခဲ့ရသည် ။ နှစ်တိုင်း ဘာသာစုံ ဂုဏ်ထူးရှင် ၊ မြန်မာနိုင်ငံ၏ တော့ပ်တင်းန် စာရင်းဝင် ထူးချွန်သည့် ကျောင်းသား ကျောင်းသူများကို မွေးထုတ်ပေးနေခဲ့သည့် ပုဂ္ဂလိက ဘော်ဒါကြီးများ၏ ကြော်ငြာဆိုင်းဘုတ်ကြီးများ ရှေ့မှ ဖြတ်လျှောက်မိသည့် အခါတိုင်း သူ့တစ်ကိုယ်လုံး သိမ်ငယ်မှုဖြင့် မြေကြီးထဲသို့ ကျုံ့ ဝင်သွားသလို ခံစားရသည် ။ တကယ်လို့သာ သူတို့လို ကျောင်းသူကျောင်းသားများလည်း အဲဒီလို ကျောင်း ကောင်းကောင်းမျိုး၌သာ တက်ခွင့်ရခဲ့မည် ဆိုလျှင် ၊ တကယ်လို့သာ သူလည်း ဘာသာစုံ ဂုဏ်ထူးထွက်သူများထဲမှ တစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့ မည်ဆိုလျှင်ဟူသော အတွေးများသည် ဆပ်ပြာပူဖောင်းများလို သူ့အာရုံထဲ၌ တဖျပ်ဖျပ် ပေါက်ကွဲနေခဲ့ကြသည် ။ ဒီနှစ် စာမေးပွဲ အောင်မြင်ရေး သည် သူ့အတွက် သေရေး ရှင်ရေးပမာ အရေးကြီးနေခဲ့သည် ။ စာမေးပွဲ မအောင်ပါက ညအခါတိုင်း မိုးကောင်းကင်သို့ သူ မော့ကြည့်ဝံ့တော့မည် မဟုတ်ပါ ။

••••• ••••• •••••

၄ ။

ကံဆိုးခြင်းများနှင့် ပြည့် နေသော သူ့ဘဝ အတွက် အလင်းရောင်ခြည်တစ်စကို ထိတွေ့ခွင့်ရခဲ့သည် ။ သူနှင့် တစ်တန်းတည်း ဖြစ်ပြီး မနှစ်က စာမေးပွဲ အောင်သွားခဲ့ သည့် မယဉ်မေ က သူ့မျှော် လင့်ချက်ကို အသက်သွင်း ပေးခဲ့သည် ။ ပထမတော့ မယဉ်မေ ပြောနေသည့် စကားကို မယုံရဲခဲ့ပေ ။ “ နင် အဲဒီ ကျောင်းကိုသာ သွားလိုက်ပါ ။ ဆယ်တန်းအောင်ကို အောင်လိမ့်မယ် ” ဟူသော စကားက သူ့ကို နောက်နေခဲ့သည်လို့ပဲ မှတ်ထင်နေခဲ့မိသည် ။ နောက်တစ်ပတ် အကြာတွင် မယဉ်မေ နှင့် အတူ “ လမင်းတစ်ရာ အခမဲ့ ပညာဒါန သင်တန်းကျောင်း ” သို့ ရောက်ခဲ့ရစဉ်မှာတော့ ထို စကားက သူ့ မျှော်လင့်ချက်ကို အားဖြည့် ကူညီပေးသည့် လက်ဆောင်ကောင်းဖြစ်ကြောင်း နားလည်ခဲ့ရသည် ။ အခမဲ့ ပညာသင်ကျောင်းသည် ပြင်ဦးလွင်မြို့မှ ဆင်းရဲ နွမ်းပါးသည့် ဒေသခံကျောင်း သူ ကျောင်းသားများကို သင် ကြားပေးသည့်ကျောင်းဖြစ် သည် ။

“ လမင်းတစ်ရာ အခမဲ့ ပညာဒါန သင်တန်းကျောင်း ” သည် ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်များ ဖွင့်လှစ်ထားသည့် စာသင်ကျောင်း ဖြစ်သော်လည်း လူမျိုးမရွေး ၊ ဘာသာမရွေး တက်နိုင်သဖြင့် သူ့အတွက် အဆင်ပြေခဲ့ပါသည် ။ အပါးက အစ ပထမပိုင်းတွင် သိပ်မတက်စေချင်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သမီးဖြစ်သူ၏ ဆန္ဒကို လိုက်လျောကာ ကိုယ်တိုင် လိုက်အပ်ပေးပါသည် ။ သင်တန်းကျောင်းကို အခမဲ့ ဖွင့်လှစ်ပေးသည့် ဘဘ ကိုယ်တိုင်က ဤသင်တန်းသည် ပညာကုသိုလ်ဖြစ် ဖွင့် လှစ်ထားခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး ဘာသာရေး သင်တန်းမျိုး မဟုတ်ကြောင်း ရှင်းပြခဲ့ပါသည် ။ နောက်ဆုံး၌ ဖြူဖြူ နွယ်သည် လမင်းတစ်ရာ၏ ၅၂ ယောက်မြောက် ကျောင်းသူ ဖြစ်လာခဲ့ပါသည် ။ ထို ၅၂ ယောက်ထဲ၌ အစ္စလာမ် ဘာသာဝင်က တစ်ယောက် ၊ ခရစ်ယာန်ဘာသာဝင်က နှစ်ယောက် ၊ ကျန်သူများက ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်များ ဖြစ်ကြပါသည် ။ လမင်းတစ်ရာ အခမဲ့ စာသင်ကျောင်းသည် နေ့ခင်းပိုင်း၌ ဖွင့်လှစ်သော သင်တန်း ဖြစ်ပြီး ဆရာများက စေတနာ အပြည့်ဖြင့် သင်ကြားပို့ချပေးကြပါသည် ။ သူတို့ အတွက် ဆရာများက မိဘသဖွယ်ပင် ။ ကျောင်းသား ကျောင်း သူများ၏ ပညာရေး အတွက် သာမက တစ်ခါတစ်ရံ ကျောင်းသား ကျောင်းသူ များ၏ မိဘများ နေထိုင် မကောင်းပါကလည်း ထောက်ပံ့ ကူညီပေးကြပါသည် ။ သူ့ကို လမ်းညွှန်ပေးသည့် သူငယ်ချင်း မယဉ်မေ နှင့် စိတ်ရင်းစေတနာ ကောင်းမွန်စွာ သင်ကြားပေးနေခဲ့ကြသည့် ဆရာများကို အတိုင်းမသိ ကျေးဇူးတင်မိခဲ့ပါသည် ။ အခုတော့ နေမင်းကြီးနှင့် လွဲခဲ့ရပေမဲ့ သူ့အနား၌ လမင်းကြီး၏ အလင်းရောင်က ရှိနေခဲ့ပြီလေ ။

“ လမင်းတစ်ရာ အခမဲ့ ပညာဒါန သင်တန်းကျောင်း ” ၌ တက်ရောက်နေကြသူများ သည် ဆင်းရဲနွမ်းပါးကြသူ များ ဖြစ်ကြပါသည် ။ အများစုက သူ့လို ဆယ်တန်းနှစ်ကျ သမားများ ဖြစ်ခဲ့ကြပါသည် ။ ဆရာများက သူများလက် လျှော့ကာ စွန့်ပစ်ထားခဲ့သည့် ကျောက်ရိုင်းတုံးလေးများကို အဖိုးတန်သည့် ကျောက်ကောင်းများ ဖြစ်လာကြစေရန် စနစ်တကျ သွေးပြီး အရောင်တင် ပေးခဲ့ကြပါသည် ။ အခုတော့ ကောင်းကင်ထက်မှ ကြယ်စင်များသည် ပိုပြီး အဓိပ္ပာယ် ရှိရှိ လင်းလက်နေကြသည်ဟု ခံစားမိသည် ။ ရွှင်လန်းတက် ကြွသော စိတ်တို့ဖြင့် အပတ် တကုတ် သင်ယူဆည်းပူးနေသည့် သူ့ကို ဆရာများက ချီးကျူးကြသည် ။ အခမဲ့ ပညာသင်ကျောင်း ဖွင့်လှစ်ခဲ့သည့် သုံးနှစ်တာ ကာလ အတွင်း၌ နှစ်တိုင်း ကျောင်းသူ ကျောင်းသား ငါးဆယ် ဝန်းကျင် တက်ရောက်ကြပြီး ရှစ်ယောက်ခန့် အောင်မြင် လေ့ရှိသည်ဟု ဆိုရာ ထိုရှစ် ယောက်ထဲမှာ သူလည်း ပါဝင်ရမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့သည် ။

တခြားသူများအတွက် ဆယ်တန်းစာမေးပွဲ အောင်မြင်ခြင်းနှင့် မအောင်ခြင်း၏ ကြား၌ ခြားနားချက် ကြီးကြီးမားမား ရှိချင်မှ ရှိနိုင်သော်လည်း သူ့အတွက်တော့ မိုး နှင့် မြေလို ကွာခြား နေခဲ့ပါသည် ။ ဆယ်တန်းအောင်ခြင်းသည် သူ့အတွက်တော့ ဘဝအတွက် နောက်တစ်ဆင့် တက်ရန် လှေကားတစ်ထစ် ပွင့်ခြင်းပဲ ဖြစ်ပါသည် ။ သူ ငယ်ငယ် ကတည်းက အိပ်မက်ခဲ့ရသည့် အလင်းရောင် တောက်ပသည့် ကြယ်ကလေး ဖြစ်နိုင်ရန်အတွက် လမ်းစ ဖြစ်သည် ။ ဆယ်တန်းအောင်သည့်အခါ ဘွဲ့ရအောင် ဆက်တက်နိုင်သည် ။ ဘွဲ့ရသည့်အခါ ဆရာမ သို့မဟုတ် တခြား သင့်လျော်သည့် အလုပ်တစ်ခုကို ဆက်လုပ်နိုင်သည် ။ ဆယ်တန်း မအောင်ခဲ့လျှင် သူ့ဘဝသည် သာမန်မျှသာ ပြီးဆုံးသွားရမှာ သေချာပါသည် ။ သူ တောင့်တမိသည်က မိုးကောင်းကင်ထဲ၌ တင့်တယ်လင်းလက်နေသည် ကြယ်စင်တစ်ပွင့် ဖြစ်ခွင့်သာ ဖြစ်ပါသည် ။ ထို့အတွက်ကြောင့် ဆယ်တန်းသည် သူ့အတွက် ဆွဲဖွင့်ကို ဖွင့်ရမည် တံခါးတစ်ချပ် ဖြစ်နေခဲ့ပါသည် ။

••••• ••••• •••••

၅ ။

အချိန်ကာလများ၏ ဝါးမျိုမှုကို မိုးတစ်လှည့် ၊ ဆောင်းတစ်လှည့် ခံယူပြီးသည့်အခါ နွေဦးသည် ဥဩသံတို့ဖြင့် သာမောဖွယ် ကောင်းလှစွာ ရောက်ရှိလာခဲ့ပါသည် ။ သူ့အတွက်တော့ ဥဩသံသည် အရေးကြီးသည့် အချိန်ကာလသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း အချက်ပေးချက်သာ ဖြစ်ခဲ့ပါသည် ။ ဖေဖော်ဝါရီလ အတွင်း၌ ကျောင်းစာကိုသာ အာရုံစိုက် နေခဲ့သည့် ကြားမှ တစ်ပတ်ခန့် ဖျားလိုက်သေးသည် ။ သို့ သော် ဆရာများက ဂရုတစိုက် သင်ကြားပေးခဲ့ကြသည်မို့ စာမေးပွဲဖြေဆိုနိုင်ရန် သူ့ အတွက် အခက်အခဲ မရှိခဲ့ပါ ။ နွေဦးသည် နွေပီသလာလေလေ သူ့အတွက် ချောက်ချားရလေလေပဲ ဖြစ်ခဲ့သည် ။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ဆယ်တန်း စာမေးပွဲကြီးနှင့် ဒုတိယ အကြိမ်မြောက် ထိပ်တိုက် တိုးရပါတော့သည် ။ ပုံမှန် ကျက်မှတ်ထားသည်မို့မေးခွန်းလွှာတိုင်းကို ဖြေနိုင်ခဲ့ သော်လည်း အားရအောင်တော့ မဖြေဆိုနိုင်ခဲ့ကြောင်း ဝန်ခံရပေမည် ။ ပိုဆိုးသည်က ဒီနှစ်မှာ စာမေးပွဲ မေးခွန်းက သတ်ခဲ့သည် ။ ပုံမှန် မေးနေကျ မေးခွန်းများကို မမေးဘဲ အသစ်များကို ထည့်မေးထားသည့်အတွက် သူအပါအဝင် တော်တော်များများက ထို အပုဒ်များကို မဖြေဆိုနိုင်ကြပေ ။ သို့သော် အောင်မှတ်ရအောင် ဖြေနိုင်ခဲ့သည် ဟုတော့ ထင်မိသည် ။

နွေရာသီကျောင်းပိတ် ရက်သည် သူ့အတွက် ရှည်လျားလွန်းခဲ့ပါသည် ။ သူ မျှော်လင့်ထားခဲ့သည့် ဘဝ အတွက် လှေကား တစ်ထစ်ကို ဆွဲဖွင့်ပေးမည့် တံခါး တစ်ချပ်သည် သူ့အတွက် ပွင့်လာပါ့မလားဆိုသည့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုဖြင့် အမြဲ ကြည့်နေကျ ညမိုးကောင်းကင်သို့ပင် မော့မကြည့်ရဲခဲ့ပေ ။ အကယ်၍ သူ ဖြစ်ချင်သည့် ကြယ်ကလေးတစ်စင်းသာ ဖြစ်ခွင့်မရခဲ့ဘူး ဆိုလျှင် သူ့ဘဝသည် အလင်းများ ပျောက်ကွယ်နေလိမ့်မည် ။ သူ မသေခင်မှာတော့ “ သို့တပြီးကား ၊ သင် သေသွားသော် ၊ သင်ဖွားသောမြေ ၊ သင်တို့မြေသည် ၊ အခြေတိုးမြင့် ၊ ကျန်ကောင်းသင့်၏ ” ဆိုသည့် အမျိုးသား စာဆိုကြီး ဆရာ ဇော်ဂျီ၏ ကဗျာစာသားထဲကလို သူ့ မိသားစုအတွက် ၊ သူ့နိုင်ငံ အတွက် နိုင်ရာတာဝန်များ ထမ်းရွက်သွားချင်ပါသေး သည် ။ နိုင်ငံတော်သည် မိုး ကောင်းကင် ဆိုပါက နိုင်ငံသားများ ဖြစ်ကြသော သူတို့သည် ကြယ်ကလေးများ သို့မဟုတ် ဂြိုဟ်သိမ်ဂြိုဟ်မွှားများ ဖြစ်ကြပါလိမ့်မည် ။ ကြယ်ကလေးများ ဖြစ်ခွင့်ရလျှင် နိုင်ငံတော်တည်း ဟူသော မိုးကောင်းကင်ကြီး လှပလင်းလက်နေစေရန် အတွက် သူတို့၏ အလင်းများ ဖြင့် စုစည်းအားဖြည့် ကူညီ ပေးနိုင်လိမ့်မည် ဖြစ်သော် လည်း အလင်း မရှိသည့် ဂြိုဟ်သိမ်ဂြိုဟ်မွှား ဖြစ်ခဲ့ပါကမူ ထိရောက်စွာ ကူညီပေး နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ ခံစားမိ သည် ။ ကြယ်စင်များ၏ အလှနှင့် အသက်သည် အလင်းများ ဖြစ်ကြသည်ဟု သူ ဆင်ခြင်မိခဲ့သည် ။ လင်းလက် တောက်ပနေသည့် ကြယ်စင် များလေလေ မိုးကောင်းကင် အတွက် အကျိုးရှိလေလေပဲ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည် မိပါသည် ။ ထို့အတွက် သူ သည် ကိုယ်ပိုင်အလင်းနှင့် ကြယ်ကလေးတစ်စင်း ဖြစ်ချင်နေမိခဲ့သည် ။

စာမေးပွဲ အောင်စာရင်း ထွက်ခါနီးလေလေ သူ ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားရလေလေပဲ ဖြစ်ပါသည် ။ သူတို့နှင့် အတူ စိတ်လှုပ်ရှားကြရသူများက သူတို့၏ ဆရာများပဲ ဖြစ်ကြပါသည် ။ တကယ်တော့ “ လမင်းတစ်ရာ ” သည် သူတို့လို ကျောင်းသားများ အတွက် တကယ်ပဲ ပညာအလင်းများကို ထွန်းလင်းပေးနေသည့် လမင်းပေါင်း တစ်ရာ ဖြစ်ပါသည် ။ “ လမင်းတစ်ရာ ” သည် ပညာအလင်း ကိုသာ ထွန်းညှိပေးထားခြင်း မဟုတ်ပါ ။ စာပေအလင်းကိုပါ ထွန်းညှိပေးထားပါသည် ။ “ လမင်းတစ်ရာ ” ၌ မည်သူမဆို လာရောက် ငှားရမ်း ဖတ်ရှုနိုင်သည့် စာကြည့်တိုက်လည်းရှိရာ သူတို့ အတွက် အဆင်ပြေလှပါ သည် ။ တစ်ခါတစ်ရံ စာသင် ပြီးသည့် အချိန်များတွင် စာကြည့်တိုက်ထဲ၌ စာအုပ် များကို ဖတ်ရှုခွင့်ရသည် ။ သူ့ အတွက်တော့ “ လမင်းတစ်ရာ ” သည် ပညာအလင်း ၊ စာပေအလင်း ၊ စေတနာမေတ္တာအလင်းများ ထွန်းလင်းပေး နေခဲ့သည့် သက်တံကြီး ဖြစ်ပါသည် ။ သူတို့လို အလေ့ကျ ပေါက်နေခဲ့သည့် ပန်းရိုင်းလေးများစွာ ဖူးပွင့်ဝေဆာခွင့် ရအောင် ပျိုးထောင်ပေးနေသည့် ဥယျာဉ်သာလည်း ဖြစ် ပါသည် ။ သူ့စိတ်ထဲ၌ မေတ္တာလှသည့် အခမဲ့စာသင် ကျောင်းလေးနှင့် ဆရာများ၏ ဂုဏ်ကျေးဇူးကို တန်ဖိုးထားကာ လေးစားမိပါသည် ။

••••• ••••• •••••

၆ ။

ဖြူဖြူနွယ် တစ်ယောက် အိပ်မက်ထဲမှာလိုလို ခံစားနေခဲ့ရသည် ။ အပါးက အောင်စာရင်းတွေ ကပ်နေပြီ ဟု ဆိုသည် ။ လှမ်းကြည့် လိုက်ရာ လူများ ကြိတ်ကြိတ် တိုးနေကြသောကြောင့် အောင်စာရင်းစာရွက် ကပ်ထားသည့် ဘုတ်ပြားပင် ပျောက်ကွယ်နေခဲ့သည် ။ ဆူညံပွက်လောရိုက် နေသည့် အသံများနှင့်အတူ သူ့နှလုံးခုန်သံတို့က တစ်ဖန် ဆူညံ အသက်ဝင် လာခဲ့သည် ။ လူများပြားလွန်းလှသည်က တစ်ကြောင်း ၊ အောင်စာရင်းစာရွက်ကို မကြည့်ဝံ့သေးသည်က တစ်ကြောင်းမို့ ခေတ္တမျှ စောင့်ဆိုင်းနေမိသည် ။ ကျောင်းသားများနှင့် ကျောင်းသား မိဘများသည် အောင်စာရင်း စာရွက်ကို ကြည့်ပြီးသည့်အခါ စိတ်ခံစားချက်အမျိုးမျိုးဖြင့် မျက်နှာများ ပြောင်းလဲ သွားခဲ့ကြသည်ကို အရုဏ်ဦး အလင်းပါးပါး၏ အောက်၌ မြင်တွေ့နေရသည် ။ တချို့ စိတ်မထိန်းနိုင်ကြသူများ၏ ဟာခနဲ ၊ ဟင်ခနဲ အသံများက သူ၏ လှုပ်ရှားနေသော စိတ်ကို ပိုပြီး ပူလောင်လာစေခဲ့သည် ။

အောင်စာရင်း ကြည့်သူ အတန်ငယ် ပါးသွားသည့် အခါမှ သူနှင့် အပါးတို့ အောင်စာ ရင်းစာရွက်နား ချဉ်းကပ်သွားခဲ့ကြသည် ။ အပါးကတော့ မသိ ၊ သူကတော့ မရဲတရဲဖြင့် လျှောက်လှမ်းနေမိသည် ။ စိတ်ထဲ၌လည်း အားငယ်လာ သလိုလို ၊ ဝမ်းနည်းလာသလို လို ခံစားမိသည် ။ အောင်စာ ရင်းကို ဆက်မကြည့်တော့ဘဲ လှည့်ထွက်သွားလို စိတ်ပင် ဖြစ်လာမိသည် ။ တော်သေးသည်က သူနှင့် သိသူများကို မတွေ့မိခြင်းပင် ဖြစ်သည် ။ တကယ်လို့သာ သူတို့ ဆီမှ ‘ နင် အောင်တယ် ’ သို့မဟုတ် ‘ နင်ကျတယ် ’ ဟူသော ရုတ်ခြည်း အဖြေတစ်ခုခုကို သာ ကြားလိုက်ရမည် ဆိုပါက သူ ရှော့ခ် ရသွားနိုင်ပါသည် ။ အောင်စာရင်း ကပ်ထားသည့် အနား ရောက်သည့်အခါ သူ ရှေ့ဆက် မသွားရဲတော့သည့် အတွက် ရပ်နေမိသည် ။ အပါးကတော့ လူများကြားထဲသို့ တိုးဝင်သွားခဲ့သည် ။ အောင်စာရင်းစာရွက်များကို ကြည့်ကာ အပါးက သူ့ ခုံနံပါတ်ကို အသည်းအသန် လိုက်ရှာနေခဲ့သည် ။

သူကတော့ လှုပ်ရှားနေသည့် စိတ်ကို ငြိမ်သက်အောင် ထိန်းနိုင်သမျှ ထိန်းရင်း မကြာခင် အပါးထံမှ ကြားသိရတော့မည့် အဖြေကို မရဲတရဲ စောင့်မျှော်နေမိသည် ။ မိနစ်ပိုင်းမျှ အချိန်အတွင်း သူ့ နှလုံးခုန်သံ တမ်ပိုသည် မြင့် သထက် မြင့်လာခဲ့သည် ။ အပါးသည် တစ်နေရာပြီး တစ်နေရာ ကြည့်နေခဲ့သည် ။ အပါး ကြည့်နေသည့် အချိန်က ကြာမြင့်လာခဲ့ပြီမို့ သူ့နာမည်ကို မတွေ့လို့များလား ဆိုသည့် အတွေးဖြင့် မျက်နှာ ပျက်ချင်လာသည် ။ မိုးကောင်းကင်ထက်သို့ မော့ကြည့်မိသည့်အခါ ကြယ်များ က ပျောက်ကွယ်စ ပြုနေခဲ့ပေ ပြီ ။ နေ့သည် လင်းသထက် လင်းလာခဲ့ချေပြီ ။ အပါးသည် အောင်စာရင်းစာရွက် ဆီမှ မျက်နှာကို ခွာလျက် သူ့ဘက် လှည့်လာခဲ့ချေပြီ ။ သိုသိပ်လျှို့ဝှက်လွန်းသော အပါး၏ မျက်နှာက အကဲခတ်ရခက်ပေစွ ။ တဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာသည့် အပါး၏ ခြေလှမ်းများသည် သူ့အတွက် ချောက်ချားစရာ ကောင်းလှသည် ။ အပါး၏ နှုတ်မှ ထွက်မည့် စကားသံကို နားထောင်ရန် ကြောက်နေခဲ့မိသည် ။

အနားသို့ ရောက်လာသည့်အခါ အပါးက သူ့လက်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည် ။ အပါး၏ လက်တို့သည် ချောက်ချားစရာ ကောင်းလှအောင် အေးစက်နေခဲ့၏ ။ အပါးနှုတ်မှ  အဖြေတစ်ခုခု မထွက်ခင်မှာပင် အပါးမျက်နှာကို သူ ဖတ်မိသွားခဲ့သည် ။ အပါး၏ ‘ သမီးနာမည် မတွေ့ ဘူး ’ ဆိုသည့် စကားသံသည် သူ၏ နားစည်ဝသို့ ပြင်းထန်စွာ လာရောက်ရိုက်ခတ်ခဲ့ သည် ။ တဒင်္ဂအတွင်းမှာ သူသည် အိပ်မက်ထဲက လူသားတစ်ယောက်လို ယောင်ကန်းကန်း ဖြစ်သွားခဲ့သည် ။ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး သူ့ အပေါ်သို့ ပြိုကျလာနေသလို ခံစားလိုက်ရသည် ။ ‘ အင့် ’ ခနဲ ဟူသော ရှိုက်သံသည် သူ့ နှုတ်ဖျားမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည် ။

••••• ••••• •••••

၇ ။

မိုးကောင်းကင်သည် နိုင်ငံတော်ဖြစ်မည် ဆိုလျှင် ကြယ်များသည် နိုင်ငံသူနိုင်ငံ သား လူ့စွမ်းအား အရင်း အမြစ်များ ဖြစ်ကြလိမ့်မည်ဟု ဖြူဖြူနွယ် ယုံကြည်ပါသည် ။ ထိုအခါ ကြယ်များ၏ အလင်းစွမ်းအင်သည် ပညာ၏ နိမိတ်ပုံ ဖြစ်ပြီး ကြယ်များ၏ သံစဉ် သည်ကား သာတူညီမျှမှု လူ့အခွင့်အရေး၏ သင်္ကေတ ဖြစ်ကြပေလိမ့်မည် ။ မိုး ကောင်းကင်ထဲ၌ ကြယ်တိုင်းသည် မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင် အလင်းသံစဉ်များကို ထွန်းညှိခွင့် ရှိပါသည် ။ ကြယ်တစ်စင်း၏ အလင်းသံစဉ်မှနေ ကြယ်အစင်းစင်း၏ စုစည်း ညီညွတ်မှု အလင်းသံစဉ်များ အထိသည် အနာဂတ်မိုး ကောင်းကင်ကြီးကို ပိုမိုလင်း လက်တောက်ပစေလျက် သာယာတင့်မောစေလိမ့်မည်သာ ဖြစ်ပါသည် ။ ဖြူဖြူနွယ်သည် ကြယ်ရောင်လင်းလက်နေသည့် မိုးကောင်းကင်ကြီးထဲသို့ ရွှင်လန်း အားတက်စွာ ငေးမောရင်း မနှစ်က အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်စဉ်းစားနေမိသည် ။ အပါးသည် စိတ်တို့ လွင့်မျောနေခဲ့သည့် သူ၏ ပခုံးကို လက်ဖြင့် အသာအယာ ပုတ်လိုက်သည် ။ ထိုအခါကျမှ မနှစ်က ကျရှုံးမှုဆီ၌ နစ်မြုပ်နေခဲ့သည့် စိတ် ခံစားမှုမှ သူ ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့သည် ။ အပါး၏ မျက်နှာ ထက်၌ အလွယ်တကူအနက်ဖော်နိုင်သည့် တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ထွန်းနေခဲ့သည် ။ ထိုအရာသည် အပြုံး ဖြစ်သည် ။ တိတိကျကျ ပြောရမည်ဆိုလျှင် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုဖြင့် ကြည်နူးပီတိ ဖြစ်နေခဲ့သည့် အပြုံး ဖြစ်သည် ။ ဒီထက် ပိုပြီး တိတိကျကျ ပြောရမည်ဆိုလျှင် သူ့အိပ်မက်ကို အသက်ဝင်စေသည့် အပြုံး ဖြစ်သည် ။ ဖြူဖြူနွယ် သည် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုဖြင့် အလ္လာရှင်မြတ်၏ ကျေးဇူးတော်ကို ထုတ်ဖော်မိခဲ့သည် ။

ယခုအခါ သူသည် ကြယ်တစ်စင်း အဖြစ် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အလင်းသံစဉ်ကို အောင်မြင်စွာ ထွန်းညှိနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည် ။

( ဤဝတ္ထုအတွက် အဖြစ်အပျက် ကုန်ကြမ်းကို ပြောပြပေးခဲ့ကြပါသော ဆရာ ဦးလှမင်း ( ဆင်ဖြူကျွန်း ) ၊ ဆရာ မောင်သင်းထုံ ( ကျောက်မဲ ) နှင့် ဆရာ သက်နိုင် ( ပြင်ဦးလွင် ) တို့ကို ကျေးဇူးတင်ရှိပါသည် ။ )

⎕ ဥသြ ၊ ချယ်ရီမြေ ၊
📖ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း    
     ဒီဇင်ဘာ ၂၀၁၇