❝ အရံအတားများ အကြောင်း စကားစမြည် ❞
( စံပယ်ဖြူနု )
တစ်ရက်တုန်းက ဝရန်တာက ခုံမှာ ကျွန်မ ရည်ရွယ်ချက်မဲ့ ထိုင်နေခဲ့သည် ။ စာဖတ်ရန်လည်း မဟုတ် ။ သီချင်း နားထောင်ရန်လည်း မဟုတ် ။ လက်ကိုင်ဖုန်းနှင့် အင်တာနက် အသုံးပြုရန်လည်း မဟုတ် ။ ထိုင်ရုံသက်သက်ပါပဲ ။ သို့သော် ငေးခြင်းအမှု ပါတာတော့ ထည့်ပြောရလိမ့်မည် ။ တကယ်ပင် ကျွန်မသည် ဝရန်တာကို ကျော်လွန်၍ မြင်နေရသည့် တိုက်တာများ ၊ သစ်ပင်တို့၏ အဖျားအနား ၊ ကောင်းကင် တစ်ဝက်တစ်ပျက် ၊ ထိုကောင်းကင်မှာ လွင့်မျောသည့် တိမ်မျှင် တိမ်ငွေ့တန်းတို့ကို ငေးနေမိသည် ။ ပထမတော့ ဆိုခဲ့သလို ရည်ရွယ်ချက်မဲ့ ငေးရာက နောက်တော့ အပိတ်အကာနှင့် ဘောင်အကွပ်များ မပါသည့် မြင်ကွင်း ရှင်းလှပုံကို နှစ်လို စိတ်ဝင်လာသည် ။ ကျွန်မတို့ ဝရန်တာမှာ သံပန်းမှ မကာပါဘဲကိုး ။ အကယ်၍များ သည်နေရာမှာ သံပန်းကွက်များ ပိတ်ကာထားလျှင်တော့ ကျွန်မသည် စတုရန်းပုံ ၊ ထောင့်မှန် စတုဂံပုံ အကွက်အကွက်များကို စိတ်စနိုးစနောင့်ဖြစ်ဖွယ် ကြားခံကာ စောစောက ပြောခဲ့သည့် တိုက်တာ ၊ သစ်ပင် ၊ ကောင်းကင် ၊ တိမ်တို့ကို မြင်ရလိမ့်မည် ။ ဝရန်တာထောင့်သို့ သွားကာ အနောက်အရပ်သို့ မျှော်ကြည့်လျှင်လည်း ပုဇွန်တောင်ချောင်းရေပြင်ကို ခုလို ရှင်းလင်းစွာ မြင်ရလိမ့်မည် မဟုတ် ။ အမြင်တော့ ပြောင်းလှချည့် မဆိုသာသော်လည်း မူလမြင်ကွင်းကို တစ်စုံတစ်ရာနှင့် ဘောင်ခတ် ကန့်သတ်လျက် မြင်လိုက်ရတာကို ကျွန်မ ဘယ်တုန်းကမှ နှစ်ခြိုက်စရာ မထင်ခဲ့ပါ ။ ဥပမာ ... အိမ်အတွင်းဘက်က ပြတင်းများလိုပေါ့ ။
အိမ်အတွင်းဘက်က ပြတင်း တံခါးအားလုံးသည် ခုတော့ သံပန်းများနှင့် ဖြစ်သော်လည်း သည်အိမ်ဆီ ပြောင်းစ နှစ်တုန်းကတော့ သံပန်း ကာရံဖို့ စိတ်ကူး ကျွန်မမှာ မရှိခဲ့ပါ ။ အဆောင်သူ ဘဝတုန်းက အခန်းထဲက မျှော်ကြည့်လျှင် သံပန်းပိတ်ကာ မြင်ရသော မြင် ကွင်းကို မုန်းစိတ်ဝင်၍ “ ငါ့အိမ်ကျရင်တော့ ပြတင်းပေါက် ဟင်းလင်းထားမယ် ” ပြောခဲ့ဖူးသည် ။
တကယ်လည်း စိတ်ကူးနောက် ကောက်ကောက်ပါခဲ့ပါသည် ။ ပွင့်ရှင်းလှသော ရှေ့တူရူမြင်ကွင်းက ကောင်းကင် ၊ မိုးတိမ်တို့ကို နှစ်လိုခဲ့သည် ။ သို့သော် ထိုနှစ်လိုမှုသည် ကြာကြာမခံခဲ့ ။ ခင်ပွန်းသည် ခရီးသွားသည့် သုံး ၊ လေး ရက်တာကာလတွင် တံခါးများ ပိတ်ထားခြင်းမှအပ မည်သည့် အကာအရံမှ ထပ်ဆင့် ရှိမနေသော အခန်းထဲ မလုံခြုံမှုကို ကျွန်မ စတင်ခံစားသိလာပါသည် ။ ပထမညတွင် တစ်ညလုံး အိပ်ပျော်သည် မရှိ ။ ချောက်ချားစိတ်သည် ခန္ဓာအနှံ့ပိုးပုရွက်များ တရွရွ တက်သည့် သဖွယ် အနေရခက်လှသည် ။ ကိုယ်ပိုင် မီတာမရှိသေး၍ ပန်ကာလောက်သာ သုံးခွင့်ရှိရာ ပြတင်းတံခါးကို မဖွင့်ဘဲလည်း မထားနိုင် ။ ပူလှသည် ။ ဖွင့်ပြန်တော့လည်း စိတ်က မလုံ ။ ထိုပြတင်း တံခါးကနေ တစ်စုံတစ်ယောက် ကျူးကျော်လာတော့ မလို ၊ အိမ်ရှေ့တံခါးကိုပဲ တစ်ဦးဦးက ခိုးဖွင့်တော့မလို ၊ ရိုးရိုး တံခါးတစ်ချပ်သာ ချက်ထိုးပိတ်ထားရသည့် နောက်ဖေးတံခါးကပဲ လူဝင်လာတော့ မလိုလို ။ တွေးပြန်တော့လည်း မီးခိုးကြွက်လျှောက် ဆုံးပဲ မဆုံးနိုင် ။ နောက်ဆုံးတော့ အတွေးတို့သည်အကြောက်တရား ဘူတာမှာသာ တန့်ပြီ ။ ဘယ့်နှယ်များ ဖြစ်ရတာပါလိမ့် ။
အသေအချာ လည်ပြန်တွေးတော့ ထိုသို့ထိုနှယ် အခန်းတစ်ခန်း ( အိမ်တစ်အိမ် ) ထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း နေဖူးသော အတွေ့အကြုံမျိုး ကျွန်မမှာ မရှိခဲ့ဖူးတာ အမှတ်ရလာသည် ။ ဒါကြောင့်များလား .. ။ သည်လို စဉ်းစားပြန်တော့လည်း မဟုတ်သေး ။ နောက်တော့မှ အဖြေက ရေးရေးပေါ်စ , ပြုသည် ။ သတင်းစာ ၊ ဂျာနယ်များက ဖြစ်စေ ၊ လူမှုကွန်ရက်က ဖြစ်စေ ဖတ်မိနေသော သတင်းဆိုးများ ၊ လုံခြုံရာအခန်းထဲ နေလျှင်ပင် ကျူးကျော် ဝင်ရောက်လျက် လုယက်သ,တ်ဖြတ်ခံရမှု သတင်းများသည် ကျွန်မ၏ စိတ်ရေပြင်ကို နောက်ကျိစေသော အကြောင်းအရင်းတစ်ခု ဖြစ်လိမ့်မည် ။
သည်အတွေ့အကြုံနှင့်ပင် ကျွန်မသည် ပြတင်းတံခါးများကို ပြတင်းတံခါးပီပီ အရံအတားမဲ့ ဟင်းလင်းထားရေးမူကို လက်လျှော့ကာ ရန်ကုန်မြို့က အများသူငါ အခန်းတို့လိုပင် သံပန်းများ တပ်လိုက်ရပါတော့သည် ။ အိမ်နောက်ဘက် တံခါးချပ်ကိုလည်း သံပန်းတစ်ထပ် ရံလိုက်ရပါသည် ။ သက်မဲ့သာဖြစ်သော သံပန်းကွက်တို့က သက်ရှိ ကျွန်မ အတွက် စိတ်လုံခြုံမှု အနည်းနှင့်အများ ပေးနိုင်ပုံမှာ တွေးကြည့်လျှင်တော့ နာနာကျင်ကျင် ရယ်မောချင်ဖွယ် ဖြစ်သည် ။ သည်အတိုင်းသာ ဆိုလျှင်တော့ ကျွန်မ၏ အိမ်နှင့် ပတ်သက်သော ဒုတိယ စိတ်ကူးလေး ဖြစ်မြောက်လာပါတော့မလား ။ ကျေးလက်တွင် ဝင်းနှင့်ခြံနှင့် နေထိုင်ကြီး ပြင်းလာရသော ကျွန်မမှာ ဝါသနာအတွက် ရန်ကုန်မှာ အခြေချရတော့လည်း ဝင်းနှင့် ခြံနှင့် နေလိုစိတ်က ကပ်ပါးကောင်လို စိုက်စိုက်ပါဆဲ ။ သို့သော်ငြားလည်း ကိုယ်က မတတ်သာသူ မဟုတ်လား ။ အခြားအခြား သော အိမ်ထောင်ဦးတို့လို တိုက်ခန်းမှာသာ တစ်ခဏနေပျော်ဖို့ ကြိုးစားရသည် ။ အိမ်အိပ်မက်ကတော့ မက်မဆုံး နိုးမထ လိုသေး ။
“ တစ်နေ့ကျရင် ငါ ခြံဝင်းလေးနဲ့ နေမယ် ၊ ပြီးရင် ငါ့ခြံကို သစ်သားခြံစည်းရိုးနဲ့ ကာမယ် ။ အဲဒီ ခြံစည်းရိုးမှာ ပန်းပင်လေးတွေ စိုက်မယ် ” ဟု စိတ်လို လက်ရရှိလျှင် ချစ်ခင်သူတို့ထံ ပြောခဲ့ဖူးသည် ။ ဒါသည် ကျွန်မ၏ တစ်ဆင့်တိုး အိမ် အိပ်မက် ။ အမှန်တော့ ထိုအိပ်မက်သည် ကျွန်မ၏ ငယ်ဘဝမှာ အခြေခံလေသည် ။ ငယ်စဉ်ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ကြီးပြင်းနေထိုင်ခဲ့ရသည့် ဝန်းကျင်မှာ အိပ်မက်၏ အခြေခံ အကြောင်းတရား ။
ကျွန်မတို့ ရွာက အိမ်များတွင် ခြံစည်းရိုးဆိုတာသည် နေရာ ဧရိယာ သတ်မှတ်ထားရုံထက် မပိုပါ ။ ခြံစည်းရိုးအများစုမှာ ဝါးကို ကျဲကျဲ သို့မဟုတ် စိပ်စိပ်ကာသော စည်းရိုးများဖြစ်သည် ။ ခြံဝင်းဝ တံခါးကတော့ ဝါးလုံးတစ်လုံးစာ အပေါက်များ ထွင်းဖောက်ထားသည့် သစ်သားတိုင်များ ဟိုဘက် ဒီဘက် စိုက်လျက် ဝါးလုံးရှည် လေး ၊ ငါးလုံးကို တစ်ပေအကွာစီဖြင့် ကန့်လန့် အနေအထား ပိတ်အပ်သော တံခါးများ ဖြစ်သည် ။ အချို့ခြံများတွင် ဝါးကပ် တံခါးများ ဖြစ်သည် ။ တံခါးနှစ်မျိုး စလုံးကတော့ အလွယ်တကူ ဖွင့်လိုက်ရုံ ပါပဲ ။
ငယ်တုန်းက နေခဲ့သည့် ခြံမှာတော့ စည်းရိုးမှာ ခပ်ကျဲကျဲ ဝါးစည်းရိုးဖြစ် သည် ။ စည်းရိုးတစ်လျှောက် သစ်ပင်များ ခပ်ခွာခွာ စိုက်ထားပုံကို ခုထိပင် စိတ်မှာ စွဲနေဆဲ ။ ရှည်လျားလှပသော ယူကလစ်ပင် ၊ ညောင်ပင် ၊ လဲမှို့ပင် ။ နောက် ပြောင်းရွှေ့ပြန်သော ခြံမှာမူ အဖေသည် သံဆူးကြိုးကျဲကျဲ ကန့်လန့် ဖြတ်တန်းကာ ထိုကြိုးများပေါ်မှ ဝါးခြမ်းပြားငယ်များ စီသည် ။ သစ်ပင်များကိုလည်း စည်းရိုးမှာ စိုက်မြဲစိုက်သည် ။ ခြံတံခါးမှာတော့ ဝါးလုံးတံခါး ။ မည်သည့် သော့ခလောက်မျှ မရှိ ။ အခြား တစ်ပါးခြံများမှာလည်း ထို့အတူ ။ဝင်း တံခါးမှာသာ သော့ခလောက် မရှိတာ မဟုတ် ၊ နေ့လယ်နေ့ခင်းဘက် အနီးအပါး ခဏသွားလျှင် အိမ်တံခါးများကို သော့ခတ်စရာ မလို ။ လူမရှိလည်း အိမ်တံခါးများ ၊ ပြတင်းများ ဖွင့်ထားနိုင်သည် ။ ညဘက်ကျတော့မှသာ ချက်ချ အိပ်ကြမည် ။ အချို့လည်း တံခါးပင် မပိတ်တာ ရှိသေးသည် ။ ခြံစည်းရိုးပင် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ကာရံမထားကြတာလည်း ရှိပါသေးသည် ။
တကယ့် တကယ်တော့လည်း ခြံစည်းရိုးကို ဘယ်လိုပင် ကာသည်ဖြစ် စေ ၊ တံခါးကို ဘယ်လိုပုံစံ ထားသည် ဖြစ်စေ ပြောခဲ့သလို ဧရိယာ သတ်မှတ် ရုံထက် မပို ။ ဥပမာ ဆိုကြပါစို့ .. ။ ခြံရှေ့က ဖြတ်သွားသူ တစ်ဦးဦးသည် အိမ်ပေါ်သို့ လှမ်းကာ “ ဆရာမကြီး ” ဟု အသံပြုမည် ။ အမေက အသံလှမ်းမတုံ့လျှင် ၊ လူရိပ်လူခြည်လည်း မမြင်လျှင် သူ့ဘာသာ တံခါးဖွင့်ကာ ခြံထဲဝင်မည် ။ ခြံထဲ ပွင့်နေသည့် ပန်း သို့မဟုတ် အသင့် ချက်ပြုတ်နိုင်မည့် အနေအထားရှိသော မုန်ညင်းရွက် ၊ ချဉ်ပေါင်ရွက် ၊ ဆူးပုပ် ၊ ရှောက်သီးတို့ကို ခူးဆွတ်မည် ။ တံခါး ဟင်းလင်း ဖွင့်ထားသည့် အိမ်ပေါ်သို့မူ ယောင်၍မျှ ခြေချလိမ့်မည် မဟုတ် ။ ထိုသူ ပြန်ထွက်လျှင်လည်း ခြံတံခါးကို မူလအတိုင်း ပြန်ပိတ်ပေးခဲ့မည် ။
အမေ ပြန်ရောက်လာ၍ သိရလျှင်လည်း ဒါသည် အမေ့အတွက် အံ့ဩစရာ မဟုတ် ။ ကြားရသူ အဘယ်သူ့ အတွက်မျှလည်း အဆန်းတကြယ် မဟုတ် ။ အမေသည်လည်း သူနှင့် သိကျွမ်းသူများ၏ ခြံသို့ ထိုသို့ထိုပုံပင် ခြံတံခါး မရှိသည့်သဖွယ် လွတ်လပ်စွာ ဝင်ထွက်လျက် ဟင်းရွက် ၊ ပန်းပွင့် ခူးဆွတ်ပါလိမ့်မည် ။
ငယ်စဉ်ကတော့ ခြံတံခါး အလွယ် ဖွင့်ကာ လိုအပ်သမျှ ဆွတ်တာကိုပဲ မြင်သည် ။ ကြီးပြင်းလာတော့ တစ်ဦး နှင့် တစ်ဦးအကြားက ယုံကြည်မှု ၊ ပတ်ဝန်းကျင်က ပေးအပ်သည့် လုံခြုံစိတ်ချရမှုကို မြင်လာပါသည် ။ ခေါင်းအုံးပေါ် ခေါင်းချချိန် အပူအပင်မရှိ ခေါင်းပြားအောင် အိပ်ခွင့်ရသော ပတ်ဝန်းကျင်လောက် မက်မောစရာကောင်းတာ ဘာများ ရှိပါမည်နည်း ။
ကျွန်မသည် တိုက်ခန်းအမြင့် ဝရန်တာမှ လမ်းပေါ်သို့ ကျော်ကြည့်ရင်းပင် အဝေးက အိမ်ဝင်းခြံကို တရေးရေး မြင်နေမိပါသည် ။ မိဘများ၏ အိမ်ခြံသာ မကသေး ခရမ်းဖျော့ရောင် ပန်းပွင့်သေးသေးလေးများ ပွင့်သည့် စည်းရိုးပင်များသာ ကာရံထားသော အဘွား၏ ခြံကိုလည်း မြင်လာပြန်ပါသည် ။ ယခု အရပ်မှာတော့ ကျွန်မ စိတ်ကူးယဉ်ထားသော ခြံစည်းရိုးသည် အမှန်တကယ် သရုပ်ပေါ်လာပါ့မလား ။
မြို့ပြမှာ ကျင်လည်စကတော့ တိုက်ကြီးတာကြီး လှပခမ်းနားသည်နှင့်အမျှ စည်းရိုးအကာအရံများ လိုက်ပါ မြင့်မားကြပုံကို အံ့အားသင့်ခဲ့ပါသည် ။ အုတ်တံတိုင်းများသည် လူတစ်ရပ်ပင် မက ။ ခြေဖျားထောက်ကြည့် လျှင်ပင် အတွင်းကို မြင်ရမည်မဟုတ် ။ အုတ်တံတိုင်း တစ်ခုတည်းလားဆိုတော့လည်း မဟုတ် ။ အပေါ်မှာ သံဆူးကြိုး အခွေအခွေများ ဆင့်လိုက်ပါသေးသည် ။ အချို့က တစ်ဆင့် ၊ အချို့က နှစ်ဆင့် လောက် ။ အချို့အုတ်တံတိုင်းများမှာတော့ မှန်ကွဲစများ စိုက်ထားလိုက်သေးသည် ။ အုတ်တံတိုင်းကလည်း မြင့်မား ထူထဲလိုက်သမှ အထဲမှာ ဘယ်သို့သော ပန်းပင်များ စိုက်ပျိုးထားမှန်းပင် မသိနိုင် ။ ခြံတစ်ခြံ မြင်ရလျှင် ခြံဝင်းအလှအပကို သူတို့ ဘယ်လိုလုပ်ပါလိမ့် ၊ မြက်ခင်းကို ဘယ်လို ဖန်တီးထားသလဲ ၊ နှင်းဆီ စိုက်သလား ၊ စံပယ် စိုက်သလား ၊ ရွက်လှ ၊ ပိန်းပန်း ပါရဲ့လား ၊ သစ်ခွများ ချိတ်ဆွဲထားသေး သလား စသဖြင့် စပ်စုချင်သော ကျွန်မမှာ ပိန်းပိတ်ပိတ် စည်းရိုးများကို အံ့အား သင့်ရသည် ။ ဘယ့်နှယ်ပါလိမ့် ။
လင်းပွင့်ရှင်းလင်းသည့် စည်းရိုးများနှင့် နေသားကျခဲ့သော ကျွန်မ အတွက်တော့ မြင့်မားထူထဲလျက် အရံအတား များလှသော စည်းရိုးများမှာ စိမ်းသက်လှသည် ။ ပျော်မွေ့ဖွယ် ဝင်းခြံဟုလည်း မထင်မြင် ။ ကျွန်မသာဆို နေလိုမည် မဟုတ် ။ သိပ်စိတ်ကျဉ်းကျပ် မှာပဲ ။ သူတို့ ဘယ်လိုများ နေကြပါသလဲ ။ အံ့သြစရာ .. ။
အတိတ်ကို လည်ပြန်တွေးလက်စနှင့်ပင် အတွေးပြုံးတစ်ခု ကျွန်မ ပြုံးလိုက်မိသည် ။ ခုတော့လည်း တစ်ချိန်က အံ့အားသင့်ဖွယ်များသည် မဆန်းသော အရာများ အဖြစ် ရွေ့လျောခဲ့ပြီ ။ ကျွန်မ အတွက် မြင့်မားသော ၊ မြင်ရုံနှင့် အသည်းထိတ်စဖွယ် ဖြစ်ရသော စည်းရိုးများသည် အံ့သြဖွယ် မဟုတ်တော့ ။ ခြံတံခါးကို သော့တစ်ထပ် ခတ် ၊ အိမ်တံခါးကို သော့အထပ်ထပ် ခတ်ရပုံသည်လည်း ပြောစမှတ်ပြုဖွယ် မဟုတ်တော့ ။ ပြတင်းတံခါးများ သံပန်းကာရံ ရပုံမှာလည်း အဆန်းလုပ်ဖွယ် မဟုတ်တော့ပါ ။
စည်းရိုးများ သို့တည်းမဟုတ် အရံအတားများသည် မိမိဘာသာ ဖန်တီးယူရသည့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လုံခြုံမှု ဖြစ်ပုံကို သိခဲ့ပြီ ။ အမှုအခင်း လျော့ပါးသော လူ့အဖွဲ့အစည်း ဟုတ် ၊ မဟုတ် ၊ တစ်ကိုယ်ရေစာ သို့မဟုတ် မိသားစု လုံခြုံစိတ်ချမှုအတွက် အာမခံချက် ရှိ ၊ မရှိ အကဲဖြတ်နိုင်ပုံနှင့် တစ်နည်းနည်း ပတ်သက်နေကြောင်း သိတတ်ခဲ့ပြီ ။ မြို့ပြမှာ ကျွန်မ ဖြတ်သန်း ကျင်လည်သည့် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် ကာလအတွင်း စည်းရိုးတို့ ပိုမိုခိုင်ခံ့ မြင့်မားလာပုံကိုလည်း နားလည်တတ်ခဲ့ပါပြီ ။
ကျွန်မ တစ်ဦးတည်းပင်လျှင် စိတ်ကူးအတိုင်း ထပ်တူကျအောင် မနေနိုင်ခဲ့ ။ “ ဘယ်တော့မှ မလုပ်ဘူး ” ကြွေးကြော်ခဲ့သည့် ကြားက ပြတင်းတံခါးတို့ကို သံပန်း ကာခဲ့ရပြီ ။
“ ငါ့ခြံကို အုတ်တံတိုင်း ကာရင်တောင် ရိုးရိုးနိမ့်နိမ့်ပဲ ကာမယ် ” ။ မကြာခဏ ပြောဖူးသော်လည်း နောက်နောင် ထိုစကားလည်း တည်ပါဦးမလား ။ ဆူးကြိုးခွေလိပ်သော ၊ မှန်စိုက်သော အုတ်တံတိုင်းများ ခတ်ရသူ ၊ တံခါး အထပ်ထပ် ပိတ်ရသူတို့မှာလည်း ကျွန်မလို အိမ်စိတ်ကူးမျိုး မရှိ မပြောနိုင် ။ နိုင်ငံရပ်ခြားက ဝင်းခြံများလို သစ်သားစည်း ရိုးအလှလေးများ ခါးမရှိတရှိ သို့မဟုတ် ခါးသာသာ ကာရံကာ အိမ်နှင့် ပန်းပင် သစ်ပင်အလှကိုသာ ဦးစားပေးထားသည့် ခြံမျိုး ဖန်တီးလိုစိတ် သူတို့မှာ ရှိကောင်းရှိလိမ့်မည် ။ ကျွန်မတို့ ရွာကလို ၊ မြန်မာနိုင်ငံ အရပ်ရပ်က ကျေးလက် အိမ်ဝင်းခြံများလို ရိုးရိုးစင်းစင်း စည်းရိုးများ ကာရံလျက် ၊ ဝင်းခြံတံခါး သော့မခတ်ဘဲ ထားလျက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေထိုင်လိုစိတ်လည်း ရှိကောင်း ရှိပါလိမ့်မည် ။
ဝင်းကြီး ၊ ခြံကြီး ၊ အိမ်ကြီးများ အကြောင်း ပြောပြန်တော့ ပိုင်ဆိုင်မှုများ၍ပဲ မလုံခြုံမှုကို ခံစားရလေသလား မေးစရာ ရှိသည် ။ သည်လိုလည်း မဟုတ်ပြန် ။ ပိုင်ဆိုင်မှုဆို၍ ရွှေထည်ရွှေစပင် ပြလောက်စရာ များများစား စား မရှိ ၊ အိမ်တွင် ငွေသားကြေးစ ခပ်နည်းနည်းသာ ရှိလေသော ကျွန်မမှာလည်း တိုက်ခန်းလေးထဲ နေရင်းက ပူပန်ကြောင့်ကြ ရှိရသည် မဟုတ်လား ။ အသက်ဘေးအန္တရာယ်မှ အစပြုကာ မိမိ လုံခြုံမှုအပေါ် ပူပန်စိတ် ၊ အမှုအခင်းနှင့် ကျူးကျော်ခံရဖွယ်ရှိမှု အပေါ် စိုးထိတ်စိတ် ဆိုတာသည် ပိုင်ဆိုင်မှ အနည်းအများနှင့် မသက်ဆိုင်လေဘဲ ထိုထိုသော အမှုအခင်းများ ဖြစ်လေ့ရှိရာ ဝန်းကျင်မှာ နေထိုင်ရခြင်းနှင့် ဆက်နွှယ် နေပုံရပါသည် ။
ပထမတော့ မိမိအတွက် တွေးတော ပူပန်မည် ။ နောက်တော့ သူတစိမ်း ဟူသမျှကို သံသယကြီးစွာ ထားလာမည် ။ တံခါးခေါက်သံ ကြားလျှင် ထိတ်၍ တံခါးဖွင့်ပြန်လျှင်လည်း သံပန်းကို ကြားခံကာ တံခါးခေါက်သူကို မယုံသင်္ကာ ဦးစွာကြည့်မည် ။ လမ်းသွားလမ်းလာအချင်းချင်းလည်း သတိနှင့် လှုပ်ရှားပြုမူနေမည် ။ သံသယသည် အဆိပ်ရှိသော အမှုန်အမွှားများ လေထုထဲ လွင့်ပျံ့သလိုပင် ကျွန်မတို့ ဝန်းကျင်မှာ ကူးစိမ့်နေလေပြီ ။
နေထိုင်ရာ ပတ်ဝန်းကျင် သို့တည်း မဟုတ် လူ့အဖွဲ့အစည်းကို လုံးလုံး ယုံကြည်စိတ်ချမှု မရှိသာသော အဖြစ်သနစ်မှာ စင်စစ်တော့ အရေးအရာလုပ် ပြောနေရတာပင် ဝမ်းနည်းဖွယ် ဖြစ်ပါသည် ။ ငယ်တုန်းကတော့ ကျွန်မတို့မှာ နေရထိုင်ရ မလုံခြုံဟု ထင်လျှင် ၊ တစ်စုံတစ်ယောက်က မိမိအပေါ် အနိုင်အထက်ပြုသည် ထင်လျှင် ဆရာ ၊ ဆရာမ သို့မဟုတ် လူကြီးမိဘများထံ ဦးတိုက် ပြောပြနိုင်ခဲ့သည် ။ အစ်ကိုကြီး ၊ အစ်မကြီးများထံ ချဉ်းကပ်နိုင်ခဲ့သည် ။ ဖြေရှင်းပေးရန် အကူအညီ တောင်းခံနိုင်ခဲ့သည် ။ ခုများတော့ ကျွန်မတို့မှာ အကာအကွယ်ပေး အရိပ်မိုးမည့် လူကြီးသူမ ပျောက်ဆုံးခဲ့သော ကလေးငယ်များနှင့် တူလေသလား မသိတတ်ပြီ ။ သတင်းဆိုး တစ်ခုခု ဖတ်ရလေတိုင်း ၊ လောကအတွင်းမှ အတင်းအဓမ္မ မောင်းထုတ်ခြင်းခံရ၍ သက်မဲ့ရသူများကို မြင်တွေ့ရလေတိုင်း အကွယ်အကာ မဲ့သွားသလို ခံစားရမှုသည် ကျွန်မတွင်သာ ရှိနေသည် မဟုတ်နိုင် ။ ခေတ်အခါ ကာလကို အတူတကွ ဖြတ်သန်းနေရသူ တိုင်းမှာ ရှိနိုင်ပါသည် ။ ကလေးငယ် ရှိသူ မိဘများက သက်ငယ်မှုခင်းများ အတွက် ကြောင့်ကြမည် ။ ပိုင်ဆိုင်မှု ပြည့်စုံသူများက ဖောက်ထွင်းမှု ၊ လူသ,တ်မှုများအတွက် ကြောင့်ကြမည် ။ မိန်းမပျိုများက ကိုယ်ပိုင်ဘဝနှင့် အရှက်တရား လုံခြုံမှုအတွက် ကြောင့်ကြမည် ။ မိမိအိမ် အတွင်းမှာ အေးချမ်းစွာ နေထိုင်ပါလျက် ၊ လွတ်လပ်သော နိုင်ငံသား အဖြစ် လမ်းများပေါ် သွားလာလှုပ်ရှားနေပါလျက် ၊ ရာဇဝတ်မှု တစ်ခုတလေပင် မကျူးလွန်ခဲ့ပါဘဲ ကိုယ့်ဘဝနှင့် ကိုယ် နေထိုင်ပါလျက်နှင့် စိုးတထိတ်ထိတ် ရှိနေရသည့် ပုံရိပ်များစွာတို့သည် ကျွန်မတို့ ခေတ်ကို ကိုယ်စားပြုနေခဲ့ပြီ ထင်ပါသည် ။
ကျွန်မသည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လုံခြုံမှု အပြည့်အဝ ရလိုပါသည်ဟုတော့ အလုံးစုံ မဖြစ်နိုင်သေးတာကို မတောင့်တပါ ။ ဆန္ဒလည်း များများစားစား မရှိပါ ။ ဖြစ်များဖြစ်နိုင်မည်ဆိုလျှင်တော့ အိမ်တံခါးဝ ရပ်လာသော သူတစိမ်းကိုလည်း ထိတ်ခနဲ ကြောင့်ကြခြင်းမရှိ ပြုံးပြနှုတ်ဆက်ချင်ပါသည် ။ ဘေးအခန်းက အိမ်နီးချင်းနှင့်လည်း တံခါး မရှိ ၊ ဓားမရှိ ဆက်သွယ်ကူးလူးချင်ပါသည် ။ ညဘက်ညဘက် ဘတ်စ်ကားဂိတ်မှ အိမ်သို့ အပြန် လမ်းတစ်လျှောက် တွေ့ရတတ်သော မျက်နှာစိမ်းများကိုလည်း မျက်ခုံးမတွန့်ချိုးဘဲ ပေါ့ပါးစွာ ဖြတ်ကျော်ချင်ပါသည် ။ ဘတ်စ်ကား ပေါ်မှာလည်း ဘေးသို့ ကပ်လာသူတိုင်း အပေါ် သံသယနှင့် သတိကြီးကြီးထားလျက် လွယ်ထားသည့်အိတ် ၊ ဖုန်းတို့ကို လက်နှင့် မကြာမကြာ စမ်းသပ်ရခြင်း အမှုက ကင်းလိုပါသည် ။ မိမိအခန်းတွင်းမှာ ၊ အိမ်အတွင်းမှာ စိုးထိတ်ခြင်း ကင်းလျက် နေထိုင်လို ၊ အိပ်စက်လိုပါသည် ။
နောက်ဆုံးတော့လည်း မိုးရေစီးကြောင်းကလေး မြေပြင်ပေါ် တငြိမ့်ငြိမ့် စီးဆင်းလျက် မြောင်းငယ်ထဲ ဦးစိုက်သလိုပင် ဆန္ဒသည် ဖြစ်မြဲလို ခြံစည်းရိုး စိတ်ကူးငယ်မှာ ရပ်ပြန်ပါသည် ။ ခြံစည်းရိုး ... ပြီးတော့ ပြတင်းတံခါးများ ပေါ့လေ ... ။
တစ်နေ့ နေခွင့်ရမည့် ခြံမှာ သစ် သားစည်းရိုးအနိမ့်လေး ကာခွင့်ရလျှင် ဘယ်လောက်များ ကောင်းမည်နည်း ။ ခြံအပြင်သို့ ကိုင်းလျက် ဝေဆာပွင့်ဖူးမည့် နှင်းဆီရုံ စိုက်လိုက်ချင်သည် ။ ပုဏ္ဍရိက်လည်း စိုက်မည် ။ ထားဝယ်မှိုင်းလည်း စိုက်လိုက်ချင်သည် ။ ပြတင်း တံခါးလေးမှာတော့ ခန်းဆီးစသာ လွင့်ပါစေလေ ။ သံပန်းများ မတပ်လို ။ ရှေးတုန်းကလို ပွတ်လုံးတိုင်လေးလောက်တော့ မတတ်သာလည်း တပ်ရပါစေပေါ့ ။ သည်မျှနှင့်လည်း ကျွန်မ ကျေနပ်ပါမည် ။
ကျွန်မသည် ဝရန်တာတွင် ထိုင်မြဲ ထိုင်နေပါသည် ။ နေ့ခင်းကြောင်တောင် မျက်လုံး ဖွင့်ထားလျက်နှင့်ပင် အိပ်မက် တစ်ခု ဆက်မက်နေပါသည် ။
ထိုအိပ်မက်တွင် ကလေးတို့သည် ပေါ့ပါးလွတ်လပ်စွာ ရယ်မောလျက်ရှိကြသည် ။ မိဘများမှာ ကလေးတို့ကို ငေးမောလျက် ကြည်နူးပီတိ တစိမ့်စိမ့် ရှိနေကြသည် ။ မိန်းမပျိုတို့သည် အလုပ်ခွင်သို့ ၊ ကျောင်း ၊ သင်တန်းသို့ အသွား အပြန် လမ်းများထက်မှာ လိပ်ပြာလေးများလို စိတ်နှလုံး လွတ်လပ်စွာ လှုပ်ရှားနေကြသည် ။ အသက်အတန်ရပြီဖြစ်သည့် အဘိုးအိုနှင့် အဘွားအိုသည် စည်းရိုးအနိမ့်လေးမှာ ကပ်စိုက်ထား သော ပန်းပင်တန်းကို ငေးမောပြုံးရွှင်နေသည် ။
ဟေးခနဲ ဆူညံသံအကြားမှာ ကျွန်မ၏ အိပ်မက်သည် လွင့်ခနဲ ပျောက်လေ၏ ။ ဝရန်တာက ထ , ရပ် လိုက်သည် ။ ကိုယ်ကို ကိုင်း၍ ကြည့်မိသည် ။ ကလေးအချို့နှင့် လူငယ်အချို့ စုဖွဲ့ ကစားနေကြသည့် ဝိုင်းက အသံပေပဲ ။ မြေကြီးနှင့် သံထည် ပွတ်တိုက်သံ ထပ်၍ ထွက်ပေါ်လာတော့ အရှေ့ဘက် ခြံသို့ အကြည့်ရောက်သည် ။ သံပန်း ခြံတံခါးကို ဆွဲ၍ သော့ပိတ်နေသော အိမ်ရှင် ။
ဆည်းဆာနေခြည်သည် လမ်းမပေါ် ဖျန်းပက်လျက် ။ အုတ်တံတိုင်းပေါ် မညီမညာ စိုက်သည့် မှန်စများတွင် နေခြည်၏ ဝါရွှေသွေးအရိပ် လဲ့လဲ့ထင်လျက် ။
⎕ စံပယ်ဖြူနု
📖ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံ မဂ္ဂဇင်း
မေ ၊ ၂၀၁၉
