ကျွန်တော် ပြောပြချင်သော သူတို့အကြောင်း

❝ ကျွန်တော် ပြောပြချင်သော သူတို့အကြောင်း ❞ 
            ( မနှင်းဖွေး )

ကျွန်တော်သည် ခွေးချစ်တတ်သူတော့ မဟုတ်ပါ။

သို့သော် ခွေးအကြောင်းကိုတော့ စိတ်ဝင်စားသူတစ်ယောက် ဖြစ်ပါသည်။

ခွေးသည် ထူးခြားသော စွမ်းရည်သတ္တိ ရှိသည့် စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းသော တိရစ္ဆာန်တစ်မျိုး ဖြစ်သည်။

လူတွေနှင့် အနေ နီးစပ်ပြီး သခင်အပေါ် ကျေးဇူးသိတတ်ခြင်း၊ သစ္စာစောင့်သိခြင်း၊ သင်လျှင် တတ်လွယ်ခြင်း၊ လူတွေ၏ အကြိုက်သဘောကို အလွန်တရာ နားလည်ခြင်း စသော အရည်အချင်းများသည် အခြား မည်သည့်တိရစ္ဆာန်ကမျှ လိုက်မမီနိုင်သော အရည်အချင်းများ ဖြစ်သည်။

ဖတ်ဖူး မှတ်ဖူးသမျှ ပြောရလျှင် ကျောက်ခေတ် ကတည်းက လူသားများတွင် တောခွေးငယ်များကို ဖမ်းဆီးမွေးမြူသော ဓလေ့ရှိခဲ့သည်။

လူတို့ နေထိုင်ခဲ့ဖူးသော ရှေးခေတ် လိုဏ်ဂူများကို တူးဖော်ရာတွင် လူရိုးနှင့် ခွေးရိုးများကို တွေ့ရှိသဖြင့် ယင်းခေတ်အခါ ကတည်းက လူများသည် အမဲလိုက်ရာတွင် ခွေးများကို အသုံးပြုခဲ့ကြောင်း သုတေသီများက အခိုင်အမာ ဆိုကြသည်။

ကျောက်ခေတ်မှ မဟုတ်ဘဲ ခေတ်တိုင်း ခေတ်တိုင်းတွင်လည်း ခွေးသည် လူများ၏ သစ္စာအရှိဆုံး အဖော်မွန် အဖော်ကောင်း ဖြစ်ခဲ့သည်ပင်။

ဒုတိယကမ္ဘာစစ်အတွင်းက ဆိုလျှင် သန်မာသော ခွေးကြီးများကို ကင်းစောင့်ခြင်း၊ ပစ္စည်းစောင့်ခြင်း၊ မြေမြှုပ်ဗုံး ရှာဖွေခြင်းစသော တာဝန်များ ပေးခဲ့သည်ဟုလည်း ဖတ်ရဖူးသည်။

အနံ့ခံကောင်းသော အယ်(လ်)ဇေးရှင်းခွေးများကိုတော့ ရှာလိုသူ၏ အဝတ်အစား၊ ဖိနပ်စသည်တို့ကို အနံ့ခံစေလျက် လမ်းစ ပြလိုက်လျှင် အနံ့ခံလိုက်တတ်သဖြင့် လူပျောက်ရှာဖွေရာတွင် များစွာ အသုံးဝင်သည်ဆို၏။

အမေရိကနှင့် ဥရောပမြောက်ပိုင်းတွင်မတော့ လူတို့သည် ခွေးများကို ရေခဲပြင်ပေါ်၌ စွတ်ဖားလှည်း ဆွဲရာတွင် စေခိုင်းအသုံးပြုသည်။

ဟော်လန်နိုင်ငံတွင်မူ ခွေးများကို သိုးကျောင်းခိုင်းရာ၌ အလွန်စိတ်ချရသည် ဆို၏။ သိုးများကို အုပ်အပြင်မထွက်အောင် ထိန်းသိမ်းနိုင်ပြီး နေမဝင်မီ စုရုံးစေလျက် ခြံထဲသို့ မောင်းသွင်းတတ်သည်တဲ့။

ယခုအချိန်အထိ မြန်မာနိုင်ငံအပါအဝင် နိုင်ငံအတော်များများမှ မုဆိုးများသည် တောလိုက်ရာ၌ ခွေးများကို အားကိုးရဆဲဖြစ်ကြောင်း အားလုံး အသိပင်။

ကျွန်တော် ယခုလို ခွေးအကြောင်း နိဒါန်းချီနေရသည်က အခြားကြောင့် မဟုတ်ပါ။ ကျွန်တော်တို့ တိုက်ရှေ့က ခွေးလေခွေးလွင့်တွေ အကြောင်း နည်းနည်း ပြောပြချင်သောကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။

ကျွန်တော် နေထိုင်သည်က အစိုးရ တိုက်ခန်းဖြစ်သည်။ တစ်တိုက်လျှင် အခန်းပေါင်း (၁၂) ခန်း ပါဝင်သော စုပေါင်းစပ်ပေါင်းအိမ်ရာဖြစ်သည်။

ကိုယ်ပိုင် ခြံနှင့်ဝင်းနှင့် သတ်သတ်မှတ်မှတ် မဟုတ်လေတော့ ကျွန်တော်တို့ဆီက လူတွေသည် ခွေးမွေးလေ့မွေးထ မရှိ။ ခွေး မမွေးနိုင်ကြပါ။ တချို့ ခွေးသိပ်ချစ်တတ်ကြသောသူတွေကတော့ တယ်ရီယာလို မျိုးကောင်းမျိုးသန့်ခွေးလေးတွေကို တိုက်ခန်း ကျဉ်းကျဉ်းထဲ လူတွေနှင့် အရောရောအနှောနှော နေထိုင်ပြီး မွေးသည်တော့ ရှိပါသည်။ ဒါကလည်း တစ်ဦးစ၊ နှစ်ဦးစပါ။ ယေဘုယျ ကတော့ မည်သူမျှ ဒုက္ခခံပြီး ခွေး မမွေးကြပါ။

သို့သော် တစ်နေ့မှာ ကျွန်တော်တို့ မျက်နှာချင်းဆိုင်တိုက် နှစ်တိုက် ကြားဝယ် ခွေးဝဲစား တစ်ကောင်က သားတွေလာ ပေါက်သည်။ စုစုပေါင်း ခြောက်ကောင်။

ခွေးတွေပေါက်တော့ အားလုံးက စိတ်ညစ်ရသည်ပေါ့။ ဟုတ်သည်လေ။ ခွေးပေါက်စလေးတွေက တိုက်လှေကားရင်းမှာ တကိန်ကိန်နှင့် ညလုံးပေါက် အော်လို အော်၊ လှေကားတစ်လျှောက် သေးပေါက်လို ပေါက်၊ ချေးပါလို ပါနှင့် ဒုက္ခပေးသည် မဟုတ်လား။ မောင်းထုတ်သည်။ ဘယ်လိုပဲ မောင်းထုတ်၊ မောင်းထုတ် မရ။ ခွေးတွေက တိုက်လှေကားမှာပဲ ခိုကပ်နေကြသည်။ လသားလေးဖြစ်လာတော့ ခွေးလေးတွေက ချစ်စရာကောင်းလာသည်။ ဘယ်သူ ဘယ်ဝါပိုင် မဟုတ်သော်လည်း ထမင်းကြွင်း ဟင်း ကျန်ရှိသော အခန်းများက (အမှိုက်ပုံ အထိ သွားပစ်ရမည့်အတူတူ) နီးနီးနားနား သူတို့ကို ချချကျွေးတော့ ခွေးကလေးများ တစ်နေ့တခြား ကြီးထွားဝဖြိုးလာသည်။ ဝဝလင်လင် စားရတော့ တစ်သွေးတစ်မွေး ဖြစ်လာသည်။ တိုက်ထဲက ကလေးတွေကလည်း ခွေးလေးများကို ပွေ့ကြ၊ ချီကြ၊ နာမည်ပေးကြနှင့် တယုတယလုပ်သည်။

ဒီတော့ တစ်ခန်း မဟုတ် တစ်ခန်းက ချကျွေးသော ထမင်းကြွင်း ဟင်းကျန်များကို စားပြီး ကြီးလာရသော ခွေးကလေးများသည် ခွေးအလွန်ပီသစွာ တိုက်နှစ်တိုက်တွင် မှီတင်းနေထိုင်ကြသော ထမင်းရှင်များ၏ ကျေးဇူးကို စောင့်သိ ရိုသေသောအားဖြင့် တိုက်နှစ်တိုက်၏ လုံခြုံရေးကို အထူးဂရုစိုက် စောင့်ရှောက် ကာကွယ်ပါလေတော့သည်။

ဤတိုက်နှစ်တိုက်ကြား လူစိမ်း မဝင်ရ။ ဝင်တာနှင့် ဆီးဟောင်သည်။ ကိုက်ဖို့ လိုအပ်လျှင်လည်း ကိုက်ဖို့ အဆင်သင့်ပင်။ သို့သော် ကိုက်သည့် အဆင့် မရောက်သေး၍ တစ်ခါမှတော့ ပြဿနာ မတက်ဖူးသေးချေ။

ဤတိုက်ခန်းများတွင် နေထိုင်ကြသော သူများကလည်း အများအားဖြင့် အစိုးရ ဝန်ထမ်းများဖြစ်သည်။ နေ့ခင်းဘက်ဆိုလျှင် အိမ်မှာ အိမ်ရှင်မ အချို့၊ ကလေး အချို့နှင့် သက်ကြီးရွယ်အို အချို့သာ ကျန်ရစ်သည်။ အချို့အခန်းများ တစ်နေ့လုံး အိမ်သော့ပိတ်ထားကြရသည်လည်း ရှိသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ခွေးအဟန့် ရှိသဖြင့် အိမ်ကိုတော့ ခါတိုင်းထက် စိတ်ချရတာ အမှန်ပင်။

••••• ••••• •••••

ရုံးပိတ်ရက် တစ်ရက်၌ အိုက်စပ်စပ်ရှိသည်နှင့် ကျွန်တော်သည် အိမ်ရှေ့ဝရန်တာတွင် ပက်လက်ကုလားထိုင် ထုတ်၍ ထိုင်နေမိသည်။

ထိုစဉ် ကျွန်တော်တို့ တိုက်ဘေးတွင် ဗောက်စ်ဝက်ဂွန်ကားတစ်စီး ထိုးဆိုက်လာသည်။

ကားထဲမှ လူသုံးဦး ဆင်းလာပြီး တိုက်နှစ်တိုက်ကြားရှိ ကျောက်ပြားခင်းလမ်း အတိုင်း လျှောက်လာကြသည်။

အဲ လူစိမ်းဝင်လာတာနှင့် ဘာရမလဲ။ ထုံးစံအတိုင်း မိနီတို့၊ မိဝါတို့၊ မြီးတိုတို့၊ မိညက်တို့သည် အိပ်နေ၊ လျောင်းနေ၊ ကစားနေရာမှ ရုတ်တရက် ထပြီး ဟောင်ကြပါလေတော့သည်။

ဧည့်သည်လူစိမ်းတွေက သူတို့ကို ဂရုပင် မစိုက်ပေ။ ခပ်တည်တည် ဆက်လျှောက်လာသည်။ ထိုအခါ သူတို့မှာ ဟောင်မည့်သာ ဟောင်နေသော်လည်း မရဲတရဲ ဖြစ်လာသည်။ ပထမ ဒေါနှင့်မောနှင့် ဟောင်နေရာမှ တဖြည်းဖြည်း ကိုယ်ရှိန်သတ်ကာ အသံလည်း တိုးသွားတော့သည်။

ဧည့်သည်များက ကျွန်တော်တို့ မျက်နှာချင်းဆိုင်တိုက်မှ အခန်းတစ်ခန်းဆီ တက်သွားတော့ သူတို့လည်း အဟောင်ရပ်ကာ ကိုယ့်နေရာကိုယ် ပြန်၍ အိပ်သူအိပ်၊ လျောင်းသူ လျောင်း၊ ကစားသူကစား နေမြဲ အတိုင်း ပြန်နေတော့သည်။

ကျွန်တော် ကြည့်နေစဉ်မှာပင် နောက်ထပ် လူစိမ်းသုံးလေးဦး ထိုလမ်းအတိုင်း ဝင်လာပြန်သည်။

ထိုလူစိမ်းများကတော့ စောစောက လူတွေလို တောက်တောက်ပြောင်ပြောင် မရှိ။ မရှိရုံမက အတော်ကြီးကို ချို့တဲ့သည့် သွင်ပြင်လက္ခဏာ ရှိသည်။ အဝတ်အစား တွေကလည်း ဟောင်းဟောင်းစုတ်စုတ်။ လက်ထဲမှာလည်း တောင်းစုတ် ပလုံးစုတ်တွေနှင့်။

သည်အခါမှာလည်း ထုံးစံအတိုင်းပေါ့။ စောစောက အေးအေးလူလူ နားနေကြသော မိနီတို့၊ မိဝါတို့ အုပ်စု တစ်စခန်းထလာပြန်သည်။ လူစိမ်းတွေပဲ။ ဘယ်တိုက်နား ကပ်ခံ မလဲ။ အတင်း ထိုးဟောင်ကြတော့သည်။

ထိုသူတွေကလည်း ကြောက်ဟန်မပြပေ။ ခွေးလေခွေးလွင့်တွေပဲဟု သဘောထားပြီး သွားစရာရှိတာ ဆက်သွားသည်။ သည်ဘက်ကလည်း အလျှော့မပေး။ ဒေါသတကြီးနှင့် ညံနေအောင် ဝိုင်းဟောင်သည်။ ထိုးဟပ်လုနီးနီးကို ဖြစ်နေတော့သည်။

နောက်တော့ ကျွန်တော့်လို ဝရန်တာက ကြည့်နေသူတွေက “ဟဲ့ မိနီ တော်တော့၊ မြီးတို သွားစမ်း” စသဖြင့် ဝိုင်းအော် တော့မှ ထိုးဟပ်ချင်နေသော သကောင့်သားတွေ ထိုးဟပ်သည့်စခန်း မရောက်ရတော့ပေ။ သို့ပေမဲ့ အဟောင်တော့ မလျှော့။ တိုး၍ ဟောင်သည်။ ထိုလူတွေ တိုက်ကို ကျော်ပြီး အဝေးကြီး ရောက်သည်အထိ ဟောင်လွှတ်နေသည်။

ထိုခွေးတွေကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော့်မှာ တစ်ယောက်တည်း ပြုံးမိသေးသည်။

ကြည့်ပါဦး။ ဘယ်လောက်များ မျက်နှာလိုက်တတ်တဲ့ ခွေးတွေလဲလို့။

လူစိမ်းချင်း တူပါလျက် မော်တော်ကားနှင့် လာပြီး သစ်သစ်လွင်လွင် ဝတ်စားထား သူများကိုကျတော့ ကိုယ့်တိုက်ထဲ ဝင်လာတာ မှန်သော်လည်း ဟန်လောက် သဘောလောက်သာ ဟောင်ပြီး ဟိုခမျာ နွမ်းနွမ်း စုတ်စုတ်သမားတွေကိုတော့ တိုက်နှစ်တိုက်ကြား ဖြတ်သွားရုံနှင့်ပင် အလိုလေး အစိမ်းလိုက် စားတော့မတတ်၊ ဝါးတော့မတတ် ဟောင်လိုက်ကြတာ။

အတော့်ကို အဆင့်အတန်း ခွဲတတ်သည့် ခွေးတွေပဲ။

သူတို့ စိတ်ထဲ သစ်သစ်လွင်လွင် သန့်သန့်ပြန့်ပြန့် ဝတ်စားဆင်ယင်ထားသူများကို လူကောင်းဟု သတ်မှတ်ပြီး ဟောင်းဟောင်းစုတ်စုတ် ဝတ်ဆင်ထားသူများကိုတော့ သူခိုး၊ ကြမ်းပိုး၊ အလစ်သုတ်ဟု ထင်မှတ်ယူဆထားပုံရသည်။

ခွေးပါးဝလိုက်သည့် ခွေးနှယ်။

ကျွန်တော်သည် ခွေးတို့၏ လူစိမ်း လူကျက် ခွဲခြားနိုင်သော အနံ့အာရုံ၊ သစ်လွင်ခြင်း၊ ဟောင်းနွမ်းခြင်းကို ခွဲခြားနိုင်သော အမြင်အာရုံများ အကြောင်း လျှောက်တွေးရင်း သူတို့၏ အသိဉာဏ် စွမ်းရည်ထူးကို မအံ့သြဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်နေရပါသည်။

••••• ••••• •••••

လွန်ခဲ့သော နှစ်လကျော်ကျော်လောက်က ဖြစ်သည်။

ကျွန်တော့်အိမ်ခန်းတွင် ဆေးပြန်သုတ်ရန် လိုအပ်လာပြီ ဖြစ်သဖြင့် အလှူတစ်ခုမှ အပြန်တွင် ကြုံလည်းကြုံကြိုက်သောကြောင့် ဆေးအငှားသုတ်သော ကိုချစ်ကို ရှာရန် သူ နေထိုင်ရာ ကျူးကျော်ရပ်ကွက်လေး တစ်ခုသို့ ကျွန်တော် သွားရောက်ခဲ့သည်။

ထိုရပ်ကွက်လေးသည် ကြုံသလို လုပ်ကိုင်စားသောက်နေကြသော ပျံကျများ စုဝေးနေထိုင်ရာ ရပ်ကွက်ဖြစ်ခြင်းကြောင့် ဘယ်ဟာ အိမ်ရှေ့၊ ဘယ်ဟာ အိမ်နောက်မှန်း မသိအောင် ဆောက်လုပ်ထားသော အိမ် မည်ကာမတ္တ တဲစုစုများဖြင့် ပြွတ်သိပ်ရှုပ်ထွေးလျက်ရှိသည်။ လမ်းဟူ၍လည်း အပီအပြင် မရှိ။

ရပ်ကွက်ထဲ နည်းနည်းပဲ ဝင်စရှိသေး၊ အိမ်တစ်အိမ်အောက်က အညစ်အကြေးတွေ စားနေသော ခွေးတစ်ကောင်သည် ဖြုန်းဆို ထွက်လာကာ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်၍ စူးစူးဝါးဝါး ဟောင်ပါလေတော့သည်။

သူ့ဟောင်သံ ကြားသည်နှင့် မရှေးမနှောင်းမှာပင် ဘယ်အိမ်ကြို အိမ်ကြားမှ ခွေးတွေမှန်း မသိ၊ တစ်ကောင်ပြီး တစ်ကောင် ထွက်လာကာ စုစုပေါင်း ၁၅ ကောင်လောက် ရှိမည် ထင်သည်။ ကျွန်တော့်ကို ဝိုင်းဟောင်ပါလေရော။ မမျှော်လင့်ဘဲ ရုတ်တရက် ခွေးဝိုင်းခံလိုက်ရသဖြင့် ကျွန်တော် အတော် လန့်သွားသည်။

မကြာသေးခင်က ခွေးကိုက်ခံရသဖြင့် သေဆုံးသွားသော မိတ်ဆွေတစ်ယောက်၏ အသုဘကို ပို့ပြီး ကတည်းက ကျွန်တော်သည် ခွေးကိုက်ခံရမှာကို အကြောက်ကြီး ကြောက်နေသည်။ ခွေးရူးကာကွယ်ဆေး ထိုးရမှာကိုလည်း ကြောက်နေသည်။

ခွေးတွေကလည်း ထိုးဟပ်တော့မတတ်၊ ကိုက်တော့မတတ် ဖြစ်နေသဖြင့် ကျွန်တော့်မှာ ရှေ့တိုးရ အခက်၊ နောက်ဆုတ်ရ အခက်နှင့် ဟန်ပင် မလုပ်နိုင်တော့ဘဲ တဟဲ့ဟဲ့နှင့် မောင်းထုတ်နေရတော့သည်။

ထိုခွေးတွေ၏ အကိုက်များ ခံရလျှင် အသားတွေအတစ်လိုက် ပြတ်ထွက်မည့်ပုံပင်။

ကျွန်တော့်အဖြစ်ကို မြင်တော့ ထဘီရင်လျားနှင့် တန်းစီထိုင်ပြီး တစ်ယောက်ခေါင်း တစ်ယောက် သန်းရှာပေးနေသော မိန်းမတွေက ခွေးတွေကို ဝိုင်းမောင်းပေးကြသည်။ မရ။ ဟောင်မြဲ ဟောင်သည်။

လူငယ် နှစ်ယောက် သုံးယောက်ကလည်း သူတို့အိမ်ပေါ်မှာ ဒိုးဆက် ကစားနေရင်း အော်ဟစ်မောင်းပေးသည်။ ရှဲသလိုလို ဖြစ်သွားပြီး ပြန်ဝိုင်းလာပြန်သည်။

ကျွန်တော့်မှာ ဟိုဘက်လှည့် မောင်းရ၊ သည်ဘက်လှည့် မောင်းရနှင့် အတော့်ကို ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်နေသည်။

သည်အခါတွင် အိမ်ခါးပန်းကို ခေါင်းအုံးအိပ်နေသော ပုဆိုးတိုတို ဝတ်ထားသည့် ကျောဗလာနှင့် လူကြီးတစ်ယောက်က ယုတ်ယုတ်မာမာ တစ်ချက်ဆဲ၍ ထလာကာ သူ့အနီးရှိ တံမြက်စည်းတစ်ချောင်း ဆွဲပြီး ခွေးများကို လိုက်ရိုက်ပါတော့သည်။ သည်တော့မှ ခွေးများ အလျိုလျို ထွက်ပြေးကုန်သည်။

ဒါတောင် ခပ်လှမ်းလှမ်းမှ နေ၍ စိတ်မကျေပွဲ ဟောင်နေသေးသည်။ အနားတော့ ကပ်မလာတော့ပါ။

သည်တော့မှ ကျွန်တော် သက်မ ချနိုင်ပါတော့သည်။

“ကျေးဇူးပါပဲဗျာ။ ခွေးတွေက အတော် ဆိုးတာပဲ”

ခွေးမောင်းပေးသူကို ကျွန်တော်က လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲပင် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုမိသည်။

ဤတွင် ကျောဗလာနှင့် လူမည်းမည်းကြီးက ကျွန်တော့်ကို ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး တစ်ချက်ကြည့်သည်။ ပြီးတော့မှ ပြုံးစစနှင့် ပြောလိုက်ပုံက

“ကျွန်တော်တို့ဆီက ခွေးတွေကတော့ အခုလို တိုက်ပုံနဲ့ဘာနဲ့ စမတ်ကျကျ ဝတ်လာလို့တော့ မရဘူး နောင်ကြီးရေ။ နောင်ကြီး အကိုက် မခံရတာ ကံကောင်း။ ဒီလို ပုံမျိုးက သူတို့အတွက် အမြင် စိမ်းနေတယ်လေ”

“ဗျာ”

ကျွန်တော် မင်တက်မိသွားသည်။

ကျွန်တော် လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားသော၊ လုံးဝလည်း မစဉ်းစားမိသော အဖြေစကားမို့ ကျွန်တော့်မှာ ဘာပြန်ပြောရမည်ပင် မသိတော့သည်အထိ ဖြစ်သွားသည်။

သူက ဆက်ပြောသေးသည်။

“နောက် ကျွန်တော်တို့ ရပ်ကွက် လာချင်ရင်တော့ ကျွန်တော်တို့လိုသာ ဝတ်စား လာပေါ့ဗျာ ဟား .. ဟား … ဟား”

ထိုနေ့က ကိုချစ်ကို ကျွန်တော် မတွေ့ခဲ့ရပါ။ သူ အပြင်သွားနေသည်တဲ့။ ပြန်ရောက်လျှင် ကျွန်တော့်ထံ လာတွေ့ရန် သူ့မိန်းမကို မှာပြီး ကျွန်တော် အိမ်ပြန်ခဲ့သည်။

အပြန်လမ်းမှာတော့ ကျွန်တော် တွေးစရာတွေ ရခဲ့သည်။

ခွေးများ၏ အကြားအာရုံ၊ အမြင်အာရုံ၊ အသိဉာဏ်စွမ်းရည်ထူးတွေနှင့် ပတ်သက်၍ ယခင်က ကျွန်တော် ပေါ့တန်စွာ တွေးခဲ့မိသော အတွေးများအတွက် ရှက်စနိုး ဖြစ်မိသည်။

စင်စစ်တော့ ခွေးတွေလည်း လောကီသားပီပီ ပတ်ဝန်းကျင်၏ ဩဇာကို ဘယ် လွန်ဆန်နိုင်ပါ့မလဲလေ။

သူတို့၏ အသိဉာဏ်သည် ပတ်ဝန်းကျင်၏ လောင်းရိပ်အောက်မှ ဖွံ့ဖြိုးရှင်သန်ရသည် ဆိုသည့် အချက်ကိုတော့ နောက်ပိုင်းမှ ကျွန်တော် စဉ်းစားလာမိပါတော့သည်။

▢  မနှင်းဖွေး
📖 Eternal Light မဂ္ဂဇင်း
      ဧပြီလ ၊ ၂၀၁၅

စောစောသေတော့

❝ စောစောသေတော့ ❞  

▢ ကိုကြီးသိန်း ( ချောက် )

ကျွန်တော်တို့မြို့ရဲ့ အထင်ကရ ဘုရား၊ ဘုရားပွဲကျင်းပပါတယ်။ စတိတ်ရှိုး၊ ဇာတ်ပွဲနဲ့ စည်စည်ကားကား ကျင်းပတဲ့နေ့မှာ ကျွန်တော်တို့ သောက်နေကျ အရက်ဆိုင်ကို လူစိမ်းနှစ်ယောက် လာသောက်တယ်။

တစ်ယောက်သောသူက...

“ဒီနေ့ မင်း ကောင်းကောင်းဆန္ဒပြလိုက်စမ်းပါ။ ဒါမှ လူတွေ အားကျလာမှာ။ မင်းက အမှန်တရားရဲ့ ဘက်တော်သားပဲ။ ဟို မြို့မှာလို ဒို့အရေး ... ဒို့အရေးကို မာန်ပါပါ ဟစ်ကြွေးလိုက်စမ်းပါ” လို့ ပြောလိုက်တော့ ..

အရက်ဆိုင်ထဲက သောက်သုံးသူတွေရဲ့နား စွင့်ကားသွားကြ တယ်။ သိချင်စိတ်တွေ ယိုဖိတ်သွားကြတယ်။ ဒီလူ ဘယ်အဖွဲ့အစည်း ကလဲ။ တစ်ကိုယ်တော် ပြမှာလား၊ ဆန္ဒပြခေါင်းဆောင်လားဆိုတာ ဆိုင်ထဲက စပ်စပ်စုစု သောက်သုံးသူ တစ်ယောက်က မနေနိုင်လို့ မေးတယ်။

“ဟေ့လူ တကယ် ဆန္ဒပြမှာလား”

“တကယ်ပြမှာ၊ ဟိုဘက်မြို့မှာလည်း ပြခဲ့ပြီးပြီ။ သူ့ကို တားတဲ့ သေနတ်တွေရဲ့ရှေ့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ရပ်ပြီး ငါက တရားတယ်၊ မင်းတို့က မတရားတဲ့ကောင်တွေ ပစ်လိုက်စမ်း၊ ပြည်သူတွေအတွက်ကွ ဆိုပြီး ရင်ဘတ်ကို ကော့၊ ရှေ့တောင် တိုးခဲ့သေးတယ်”

ပြောတော့ နားထောင်သူအပေါင်း အားကျစရာ ကောင်းလှ တယ်ပေါ့။ သတ္တိလည်း ကောင်းလှတယ်ပေါ့။ ခုနက စပ်စပ်စုစု မေးတဲ့သူကပဲ ..

“ဇနီး၊ သားသမီး မရှိဘူးလား၊ သူတို့အတွက် မငဲ့ညှာဘူးလား၊ ထောင်တွေ ဘာတွေကျ၊ တကယ် ပစ်သ,တ်လိုက်ရင်ကော” လို့ မေးတော့ ဆန္ဒပြမယ့်လူက အရက်ခွက်ကို မော့သောက်ရင်း ... 

“ငဲ့ညှာဖို့ မစဉ်းစားအားပါဘူး၊ အများအတွက်ပဲ တကယ်ပစ် သ,တ်လိုက်ရင်လည်း စောစောသေ စောစောအိပ်ရတာပေါ့”

လို့ ခပ်တည်တည် ပြောတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ရုတ်တရက် လူတစ်ယောက် ရောက်လာပြီး...

“ဟေ့ကောင်တွေ မင်းတို့ကို ဇာတ်ဆရာက ရှာခိုင်းလိုက်တယ်။ မြန်မြန်သွားကြ”

ပြောတော့ ပျာပျာသလဲ မပြေးရုံတမယ် ထွက်သွားကြတယ်။ အဲဒီတော့မှ အကြောင်းသိသွားတဲ့ စွင့်ကားနေတဲ့နားတွေ ကပ်သွားပြီး ပါးစပ်တွေ ပြဲသွားကြတယ်။

  ▢ ကိုကြီးသိန်း (ချောက်)

📖 မဟေသီ ရုပ်စုံ မဂ္ဂဇင်း 

      ဒီဇင်ဘာ ၊ ၂၀၁၇

လဲမှို့ကောက်သူ ဒေါ်မယ်မှို

❝ လဲမှို့ကောက်သူ ဒေါ်မယ်မှို ❞
( ဆင်ဖြူကျွန်းအောင်သိန်း )

“ဥသြ ဥသြ”

ငှက်နက်ကျော၏ သာယာသောအသံသည် မြ ကောက်ပင်လယ်ပြင်ကြီးကို ဖုံးခြုံနေ၏။ ရီးဆေးရိုးသည် အသံရှင်ကို တွေ့ရနိုးနိုးဖြင့် မော့ကြည့်မိသည်။ လက်ပံပင်ကြီး၏ ထိပ်ဖျားတွင် မည်းနက်သောငှက် ဟု ထင်ရသောအရာကို မြင်ရ၏။ သို့ပါသော်လည်း ငှက်ဟု မသေချာ။ သစ်ကိုင်းခြောက် ဖြစ်နိုင်သည်။ ငှက်တို့၏ အသိုက်ပျက် အစအနလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ လက်ပံပင်တွင် လက်ပံသီးတွေ မင်းမူနေသည်။ ထိပ်ဖျားရှိ အသီးအချို့မှာ ကွဲစအာစပြုပြီ။ သည်အကွဲ အအာထဲမှ မှို့ဖြူကလေးတွေ ပြူထွက်နေသည်။ လေပြည်သွေးတိုင်း မှို့စကလေးတွေ လွင့်ထွက်ကာ ကောင်းကင်ပြာခရီးသို့ ခြေဆန့်ကြသည်။ သည်နည်းဖြင့် မှို့ခရီးသည်တွေ ကောင်းကင်ကို စိုးချုပ်နေကြသည်။

အတောင်ညောင်းရော့ထင့်၊ မှို့စကလေးတစ်စ ရီးဆေးရိုး၏ တံစဉ်ဖျားတွင် လာနားသည်။ ရိတ်ဆဲ မြက်ဆုပ်ကို အသာချပြီး မှို့စကလေးကို ရီးဆေးရိုး ကောက်ကြည့်သည်။ မှို့စတွေ ဖြာနေသည်။ အလယ်ကောင်တွင် မှို့စေ့ကလေး တစ်စေ့တည်းရှိသည်။

“လှပဲ လှသေးတော့ကွာ”

မှို့စကလေးများသည် တဖျပ်ဖျပ် လှုပ်ရှားနေသည်။ ရီးဆေးရိုးသည် မှို့စကို မြှောက်တင်ရင်း ပါးစပ်ဖြင့် မှုတ်ပေးလိုက်သည်။ မှို့စကလေး တငြိမ့်ငြိမ့် လွင့်ပါးသွားသည်။

“သည်နားက မြက်ရှားသတော့၊ ဟိုဘက် ‘စိမ်းစား ကောင်း’ ပင်ရိပ်က ချုံစပ်မှာ ပေါသတော့်”

တံစဉ်တန်းလန်းနှင့်ချထားသော မြက်ဆုပ်ကို ကောက်ကိုင်ချိန်တွင် ကျောဘက်မှ အသံတစ်သံ ပေါ်လာသည်။ ရီးဆေးရိုးနှင့် တစ်လံကွာခန့်တွင် မိန်းမ တစ်ယောက် ရပ်နေသည်။ မည်သူပါလိမ့်။ မနည်း စဉ်းစားရသည်။

“ဟဲ့... မယ်မျှင်... ဘာလာလုပ်တာတုံး”

စိတ်တောင်းကို ခါးစောင်းတင်ထားသော အသက် (၇၀) ရွယ်ခန့် မိန်းမကြီးသည် လက်ခနဲ သွားဖွေးဖွေးပေါ်အောင် ပြုံး၏။

“မယ်မှိုပါတော်၊ နေပါဦး၊ တော့်မျက်စိက ဒါလောက်ပဲ မွဲနေပြီလား”

ရီးဆေးရိုးမှာ “ဟေ” ခနဲ မြည်မိသည်။

မျက်တောင် သုံးလေးချက် ပုတ်ခတ်ပြီးမှ ...

“ရှစ်ဆယ်နား ကပ်နေမှတော့ မှုန်ပြီပေါ့ဟာ” ဆိုလိုက်ပြီး ခါးစောင်းထက်ရှိ စိတ်တောင်းကို မေးထိုး ပြ၏။

“တောင်းကြီးနဲ့ ဘာလျှောက်လုပ်တာတုံး”

“မှို့ကောက်တာပေါ့တော်”

မှို့ကောက်သည် ဆိုတော့မှ ဘေးဘီ မြေအပြင်ကို ရီးဆေးရိုး သတိထားမိသည်။ နွေစပါး စိမ်းမြပြင် အလယ်တွင် ကျွန်းတစ်ကျွန်းနှယ် တည်နေသော လက်ပံပင်ကုန်း မြေအပြင်မှာ မှို့ပေါက်မှို့စများ ဖွေးဖွေးလှုပ်နေသည်။ အချို့သည် တစ်ပေါက်ချင်း၊ အချို့သည် နှစ်ပေါက်တွဲ သုံးပေါက်တွဲ။ သည်အထဲတွင် အလုံးလိုက် ကြွေကျနေသည်များ ပါဝင်သည်။ မြေပြင်သို့ ရောက်မှ ကွဲကြေကုန်သဖြင့် မှို့စများ တလူလူ လွင့်နေသည်များလည်း ပါဝင်၏။

“မှို့က ဘာလုပ်ဖို့တုံးဟ”

သည်အမေးကြောင့် ဒေါ်မှိုသည် တောင်းကို ပစ်ချပြီး တောင်းဘေး၌ ထိုင်သည်။

“တော့်နှယ်တော်၊ မှို့ကို ဘာလုပ်ဖို့တုံး မေးရတယ်လို့၊ မေးပဲ မေးတတ်လွန်း” ဟု မျက်စောင်းချိတ်သည်။ မေးဆတ်သည်။

ရီးဆေးရိုး ရယ်မောသည်။

“ခေါင်းအုံးထဲ၊ မွေ့ရာထဲ သွတ်ရမှန်းတော့ သိတာပေါ့ဟ။ လဲပေါက်သေးသေးကလေးတွေ တစ် ပေါက်ချင်း ကောက်နေလို့ ခေါင်းအုံးတစ်လုံးစာ ဘယ်တော့ပြည့်မှာတုံး၊ ဒါကြောင့် မေးတာဟ”

ထိုအခါ ဒေါ်မှိုက သူ့တောင်းကို ရီးဆေးရိုး ဘက်သို့ တွန်းပို့၏။

“မိုးရေတစ်စက်ပေါင်းများတော့ ရာဝင်အိုး ပြည့်သလိုပေါ့ တော်ရဲ့”

ဟုတ်ပါသည်။ တစ်ပေါက်ချင်းပေါင်း များသောအခါ တစ်ဆုပ်စာ သာသာရနေပါပြီ။ သို့သော် မျက်မြင်အားဖြင့်မူ တောင်းတစ်ဝက် ပြည့်နေပြီဟု ထင်ရ၏။

ဒေါ်မှိုသည် မှို့ပေါက်ကလေးများကို ပြောရင်း ဆိုရင်းက တစ်ပွင့်ချင်း တစ်ပေါက်ချင်း လိုက်လံ ကောက်နေသည်။ မှို့ပေါက်မှ သစ်ခက်ကလေးတွေ လက်ပံညှာကလေးတွေကိုလည်း ခါပစ်ဆွဲပစ်နေသေးသည်။

“ဟော... လေကြွေတွေ၊ ရှဉ့် ကိုက်တွေ တွေ့တော့ တစ်မနက်လုံး ကောက်သလောက် ခဏချင်းရတာ ပေါ့”

ရီးဆေးရိုးမှာမူ သည်ကုန်းစောင်း၌ ရိတ်စရာမြက် ပြောင်စင်ပြီမို့ တစ်ပွေ့စာသာသာ မြက်ကို စည်းကြိုးဖြင့် စည်းပြီး ထုံးနှောင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မြက်ထုံးပေါ်တွင်ထိုင်ပြီး ဆေးလိပ်တိုကို မီးညှိသောက်သည်။ ဒေါ်မှိုကား စိတ်တောင်းနှင့် ဝေးသွားလိုက်၊ တောင်းရှိရာသို့ ပြန်လာပြီး မှို့တွေထည့်လိုက်ဖြင့် အလုပ်များနေ၏။

“မယ်မှိုရဲ့ ညည်းမှာ ငိုပြီး စားမယ့် ပါးစပ်လည်း မရှိ၊ ရယ်ပြီး စားမယ့် ပါးစပ်လည်း မရှိတဲ့ တစ်ကိုယ် တည်း အပျိုကြီး။ ဘာပြုလို့ ဒါလောက် အပင်ပန်း ခံနေရတာတုံး။ မှို့ ‘ပုတ်’ တဲ့ လူတွေဆီက ဝယ်သုံး ရောပေါ့ဟာ”

“အလကားနေ အလကားပဲဆိုပြီး နှမြောလို့ပါ”

ထိုသို့ဖြေရာက ဒေါ်မှိုသည် နဖူးကို အင်္ကျီလက်ဖြင့် သုတ်ရင်း တောင်းဘေးသို့ ရောက်လာ၏။

“ကျုပ်ကိုတော့ မေးပြီး တော်ကတော့ကော၊ ရှစ် ဆယ်နားနီးနေတာတောင် မြက်ရိတ်နေရသေးသလား”

“အေး… အဟေး အဟေး” ဆိုကာ ရီးဆေးရိုး ပြုံးနေသည်။ အဝတ်ရေစိုအလိမ်ကဲ့သို့ တွန့်ရွှနေသော သူ့မျက်နှာပြင်ဝယ် နာကြည်းခြင်းလော၊ သရော်ခြင်းလော၊ မည်သည့် လက္ခဏာကိုမျှ ဖမ်းဆီး၍ မရချေ။

“သားနဲ့ သမီး စုစုပေါင်း နှစ်ယောက်ပဲ ရှိသဟ မယ်မှိုရ”

“အဲဒါတော့ သူများ ပြောနဲ့ ကြားရပါတယ်။ ကျုပ် မြောက်ခွင်က ပြန်လာချိန်ကျတော့ တော့် သားသမီး တွေ အိမ်ထောင်ကျကုန်ပြီလေ”

“အေး... အဲသည် နှစ်ယောက်ပဲ ရှိတုန်းမှာတော့ မိဘဆီမှာ ငိုပြီး နှိုက်တယ်။ ရယ်ရွှန်းဖတ်ရွှန်းနဲ့ နှိုက် တယ်။ မြေးကိုးယောက် အရွယ်ရောက်လာချိန်မှာ ငို စားရယ်စား ဆယ့်တစ်ယောက် ဖြစ်လာပြီဟ”

“မနည်းပါကလား”

ဒေါ်မှိုသည် ခံတွင်းချဉ်လာဟန် တူ၏။ ရီးဆေးရိုးထံ လက်လှမ်းသဖြင့် ဖွာဆဲ ဆေးလိပ်ကို ပေးလိုက် သည်။

“အဲသည် မြေးတွေက ပေါက်ဖွားလာတဲ့ မြစ်တွေ ကျတော့ သုံးဆယ်လောက် ရှိမလားမသိဘူး။ သူတို့မှာ အဖေ၊အမေ ရှိပါလျက်နဲ့ လင်းရင် သည် အဘေးအိမ်ပဲ ခေါင်းတည်လာကြတာပဲဟေ့”

“ဒါလောက်ကြီးကို ဘယ်သူ ကျွေးနိုင်မှာတုံးတော်”

“ရှိအဝ၊ မရှိအငှပေါ့ဟာ။ ကြံဖန် ကျွေးရတာပဲ။ အဲဒါလောက် စားမယ့် ပါးစပ်ပေါက်တွေ များနေပေမဲ့ အမေကြီးနဲ့ ဘတို့ အိုလှပြီဆိုပြီး သိတတ်တဲ့ အကောင်က တစ်ကောင်ပဲ ရှိတယ်။ သမီးကြီးက မွေးတဲ့ အဲသည်ကောင်က ဝင်ပြီးလုပ်ပေးလို့၊ နို့မဟုတ်ရင် လယ်တွေ ရောင်းပစ်ရတာကြာပြီ”

“သည်ကလေးက အတူနေလား "

“မနေပါဘူးဟာ... အိမ်ခွဲနေသဟ။ အတူနေရင်လည်း မြေးချွေးမနဲ့ အမယ်ကြီးအိုနဲ့ တည့်ဖို့ မလွယ်ဘူး”

“အမယ်ကြီးအို ဆိုတာ မမယ်ရှင်လားဟင်”

အမယ်ကြီးအိုဟူသည့် အသံကြားသောအခါ ဒေါ်မှို၏ ဦးခေါင်း ထောင်မတ်လာချေသည်။

ရီးဆေးရိုး ရယ်မောရပြန်သည်။ ဒေါ်မှို ပြန်ပေးလာသော ဆေးလိပ်ဖင် ချွဲကျိကျိကို ပုဆိုးဖြင့် သုတ်ပစ်ပြီးမှ ပါးစပ်တွင် ခဲသည်။

“နင့်အသက် ၇ဝ မကျော်သေးဘူး မဟုတ်လား။ ဒါနဲ့များတောင် မေ့တတ်လှချေလား မယ်မှိုရ”

“တော်တို့ ဇာတ်က ဇာတ်ရှုပ်ကြီး။ ကျုပ်လည်း ရှက်ရှက်နဲ့ အမျိုးများရှိရာ မြောက်ခွင်ကို ထွက်သွားတာ။ ဘယ်မှာ ဂဃနဏ သိပါ့မတုံး တော်ရဲ့”

ရီးဆေးရိုး၏ အရယ်အမော မျက်နှာသည် ရုတ်ခြည်းပြောင်းလဲသွား၏။ သူသည် ဒေါ်မှိုအား မကြည့်ရဲသကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။ သို့ကြောင့် ပုတီးပင်ဘုရား အုတ်ပြာသာဒ်ထီးကို ငေးမောကြည့်ရင်း လေးတွဲ့စွာ ပြောသည်။

“မြေးမမိန်းကလေးတွေ ရလာတော့မှ နင် မှန်ပြီး၊ ငါ မှားတယ်ဆိုတာ သဘောပေါက်တယ် မယ်မှို”

လွမ်းရိပ် ဆွေးရိပ်သည် ဒေါ်မှို ထံသို့လည်း ကူးစက်ဟန်ရှိသည်။ သူလည်း ရီဝေစွာ ငေးမောရင်း တုံ့ပြန်သည်။

“ကျုပ်က တော့်ကို အဆိုးမဆိုပါဘူး။ ကိုပိတ်စ မကောင်းလို့ သလိုဖြစ်ရတယ် ထင်တာ။ သူ ခလောက်ဆန်တာ”

စင်စစ်သော်ကား လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၅ဝ ကျော်ခန့်က ငယ်ချစ်ဦးတို့ လက်ပံပင်အောက်တွင် မမျှော်လင့်ဘဲ ဆုံမိကြခြင်း ဖြစ်၏။ ကိုဆေးရိုး၏ ဘဝတွင် မယ်မှိုသည် ချစ်ဦးသူ ဖြစ်၏။ သို့သော် မယ်မှိုသည် ဆင်ခြင်တုံတရား ကြီး၏။ မိဘကို ရိုသေသဖြင့် အမေ့စကားကို မြေဝယ်မကျ နားထောင်၏။ ဤအချက်သည်ပင် သူတို့ ကြား၌ ကိုပိတ်စ ဝင်ရောက် ခလောက်ဆန်နိုင်ရန် လမ်းစပေါ်လာခြင်းဖြစ်၏။

မယ်မှို၏ မိဘများလည်း လယ်သမား၊ ကိုဆေးရိုး ၏မိဘများလည်း လယ်သမား။ သည်အထိ ထမ်းပိုး ထမ်း ညီနေငြား၊ ပစ္စည်းချင်း စက်သောအခါ မယ်မှို့ ဘက်မှ သာသယောင် ရှိ၏။

သို့အတွက် ခိုးရာလိုက်ခဲ့ဖို့ ကိုဆေးရိုးက သွေး ဆောင်သည်။

မယ်မှိုက “မိသားဖသားပီပီ တောင်းရမ်း ပြောဆို ကြည့်ပါဦး။ ဟင်းရွက်ကန်စွန်းရွက်လို အလေဏတော သဘောနဲ့ ခိုးရာမလိုက်နိုင်” ဟု ဆိုသည်။

လေးထပ်ကျောင်း ကျောင်းဦးဘုရား၏ ‘ဆွမ်းတော်ကြီးလောင်းပွဲ’ တွင် ဦးဖုန်းမိုလေး ရုပ်သေး သုံးည ကစမြဲ ဖြစ်၏။ ဦးဖုန်းမိုလေးသည် သုံးည ကတိုင်းကတိုင်း ပဋာစာရီဇာတ်ကို တစ်ည ကစမြဲ ဖြစ်သည်။ ကိုဆေးရိုးတို့က ပဋာစာရီကို အချစ်သူရဲ ကောင်းမကြီးအဖြစ် ချီးကျူးကြ၏။ မယ်မှိုကိုလည်း “မပဋာ၊ ကိုဒါသတို့လို ခိုးရာလိုက်ခဲ့မှ အမြန်နီးမယ် မယ်မှိုရယ်” ဟု အသနားခံသည်။

သို့တစေ မယ်မှို နားမယောင်။ အမေ့စကားကို သံမှိုနှက်သည့်အလား နားဝင်စွဲမြဲနေသည်။ မိဘက အသက်နှင့်ထပ်တူ ချစ်မြတ်နိုးရသော သမီး။ ဖဝါးကလေး လက်နှစ်လုံးသာရှိသည့် အရွယ်မှ စတင်ပြီး ပြုစုစောင့်ရှောက် လာခဲ့ရသော သမီး။ မှက်၊ ခြင်၊ ယင်၊ ကြမ်းပိုး၊ ဘာဆို ဘာမျှမရှောင်။ ကလေးကို ထိပါးလာသမျှ သတ္တဝါတိုင်းကို ငရဲငအုံမကြောက် သ,တ်ဖြတ်ခဲ့သော အမေ။ သမီးကလေးကို ငိုလျှင် ထရနိုး ထိုင်ရနိုး ဖြစ်သော အဖေ။

သည်အဖေ သည်အမေသည် သမီးအား ဖူးဖူး မှုတ်ထား၏။ လယ်ထဲ ယာထဲသို့ ထမင်းပို့ ခိုင်းရသည်ကိုပင် ရင်နင့်နင့်ဖြင့် ခိုင်းရ၏။ ဖြစ်နိုင်လျှင် မျက်စိ အောက်မှာပင် ထားချင်၏။ သည်မျှ မိဘတို့ အမြတ် တနိုးထားသော သမီးသည် ယောက်ျားတစ်ယောက် ၏ နောက်သို့ မည်သည့် အာမခံချက်မျှ မရှိဘဲ အထုပ် ဆွဲလျက် လိုက်ပြေးခြင်းမှာ ဟင်းရွက်တစ်ခက် ကန်စွန်းတစ်ညွန့်လောက်မျှ တန်ဖိုးမရှိသော အဖြစ်သို့ ကျရောက်သွားရသည်ဟု မယ်မှို ယုံကြည်၏။

“မပဋာ သေသေချာချာနားထောင်၊ ဝိသာခါကို သူ့ အဖေက အိမ်ထောင်ရက်သား ချပေးအပြီး သမက် နောက်ကို သမီးကို ထည့်ခါနီးမှာ အလွတ် မထည့်ဘူး၊ သူဌေးကြီးတွေကို ခေါ်ပြီး အပ်သေးတယ်။ အဲဒါကြောင့်လည်း ဝိသာခါကို ယောက္ခမက နှင်ချတဲ့အခါ “ကျွန်တော်မ လမ်းဘေးက ထလိုက်လာတာ မဟုတ်ပါဘူး။ မိဘပေးစားတာ ဖြစ်တဲ့အပြင် သူဌေးကြီးတွေကလည်း ရှိပါသေးတယ်။ သူတို့ကို ခေါ်ပြောပါ။ သူတို့ ဆင်းဆိုရင် ဆင်းပါ့မယ်” လို့ ခပ်မာမာ ပြန်ပြောနိုင်တယ်။ တကယ်လို့သာ ခိုးရာလိုက်ပြေးလာတဲ့ အလေဏတောသာဆိုရင် ဘယ်မှာ သည်လိုမာမာ ပြောနိုင်မတုံး”

သည်စကားကိုလည်း မယ်မှုံက မှတ်မှတ်သားသား ရှိသည်။ သို့ကြောင့် ခိုးရာသို့ မလိုက်ချေ။

ထိုအခါ ကိုဆေးရိုးက အရွဲ့တိုက်သည်။ မယ်မှိုတို့ ခုတင်ကြီးစုသူ မယ်မျှင် ထံ လည်သည်။ ရည်ရွယ်ချက်မှာ မယ်မှို သွားကြားရိုး ညပ်ဖြစ်စေရန် ဟန်ဆောင်ခြင်းဖြစ်သည်။ မယ်ရှင် မယ်မျှင် ညီအစ်မမှာ မိဘအုပ်ထိန်းမှု မထိရောက် သူများဖြစ်သည်။ သည်အခါတွင် ကိုဆေးရိုးနှင့် ပရောပရည် လုပ်ကြသည်။ မယ်မှိုမှာမူ “ဆေးရိုးနဲ့ မယ်မှို ကြိုက်နေတယ်ဆို၊ အခု ဘယ်လိုတုံး” အမေးခံရကာမျှဖြင့် ရေခပ် မထွက်ရဲပြီ။

ဤအခါတွင် ကိုဆေးရိုး၏ သူငယ်ချင်း ကိုပိတ်စက တစ်မှောင့်ဖြစ်သည်။ သူက ကိုဆေးရိုးအား မယ်ရှင်၊ မယ်မျှင်နှင့် လှော်ပေးသည်။ တစ်ဖက်တွင်မူ ‘မယ်ရှင်၊ မယ်မျှင် ညီအစ်မနှင့် ဆေးရိုးနှင့် ကြိုက်နေကြောင်း’ မယ်မှိုထံ ကုန်းတိုက်သည်။ သူ့အကြံမှာ ကိုဆေးရိုးနှင့် မယ်မှို ကွဲစေရန်ဖြစ်ငြား မယ်မှိုမှာ ရှက်လွန်းသဖြင့် ခုတင်ကြီးစုရွာမှ ထွက်ခွာသွားလေတော့၏။ သည်အကြောင်းများကို ပြန်ပြောင်းတွေးလိုက်သောအခါ ရီးဆေးရိုး အံ့သြသွားတော့သည်။ သူသည် မယ်မျှင်၊ မယ်ရှင်နှင့် သတင်းကြီးပြီး မည်သို့ မည်ပုံ မကျီးဒန်နှင့် ဖြစ်သွားရသနည်း။

“ကဲပါတော်…. မှားတယ် မှန်တယ် ပြောမနေပါနဲ့တော့။ လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ် ၅ဝ ဟာ ပြန်သွားလို့လည်း မရတော့ပါဘူး”

ဒေါ်မှိုသည် သူ့တောင်းကို ခပ်လှမ်းလှမ်းသို့ ဆွဲသွားသည်။ ရီးဆေးရိုး၏ ဝန်းကျင်တွင် ဖွေးဖွေး လှုပ်နေသော လဲပေါက်တွေ၊ လေကြွေရှဉ့်ကိုက်တွေ ပြောင်စင်သွားပြီ ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။

“အေးဟာ.. ကိုယ့်မှာ မြေးမကလေးတွေ အပြိုင်းအရိုင်း ရှိလာတော့မှ အလေဏတော ခိုးရာလိုက်ပြေးမှာ စိုးရိမ်လိုက်တာဟာ”

“ဟုတ်ပါပြီ၊ နေမပူခင် စိမ်းစားကောင်းပင် အောက်ကို ရွှေ့ပြီး ရိတ်ချေတော့လေ။ အရည်မရ အဖတ်မရတွေ တွေးမနေနဲ့တော့”

ရီးဆေးရိုးသည် မြက်ထုံးကို လေးကန်စွာ ပင့်သည်။ လက်ပံပင်ကုန်းမို့မှ ဖြည်းညင်းစွာ ဆင်းသည်။ မြောင်းထိပ် အရောက်တွင် ဒေါ်မှိုအား လှမ်းကြည့်မိသည်။

ဒေါ်မှိုကား လဲမှို့များကို တစ်ပေါက်ချင်း စုဆောင်းရင်း တဖြည်းဖြည်း နိမ့်ဆင်းသွားပြီ။ ရီးဆေးရိုး မှာသော်ကား နှစ်ပေါင်းငါးဆယ်ကျော်လောက်က အကြောင်းကို မေ့ပျောက် မပစ်နိုင်။ ရင်ထဲတွင် တနုံ့နုံ့ ခံစားနေရသည်။

▢  ဆင်ဖြူကျွန်းအောင်သိန်း
📖 ကိုဆေးရိုး ပေါင်းချုပ်

ဧကရီ

❝ ဧကရီ ❞ 
▢ ဥဩ ( ချယ်ရီမြေ )

ဒီမယ်၊ ကျုပ်လည်း ကိုယ့်သားသမီးကို ချစ်တာပေါ့တော်။ ချစ်လွန်းလို့လည်း ကျုပ်တစ်ဘဝလုံး တော်တို့ သားအဖတွေ အတွက်ပဲ မြှုပ်နှံထားခဲ့တာလေ။ အခုတော့ တော်ကပါ ကျုပ်ကို ပြောပြီပေါ့ ဟုတ်လား။ ကျုပ်အသက် နှစ်ဆယ်ကျော်လောက် ကတည်းက တော့်မျက်နှာ တစ်ရွာ ထင်ပြီး လိုက်ခဲ့တဲ့သူပါ၊ ပြောစမ်းပါဦး။ မိသားစုနဲ့ ပတ်သက်လို့ ကျုပ်တာဝန် ဘယ်နေရာမှာ လစ်ဟင်းခဲ့ဖူးလဲ။ တော်နဲ့ ကျုပ် ပေါင်းလာခဲ့တဲ့ အိမ်ထောင်သက် လေးဆယ့်ငါးနှစ်တာ ကာလမှာ ကျုပ်ဘယ်တုန်းက တာဝန် မကျေခဲ့ဖူးသလဲ။ အိပ်ရာထ , ချိန်ကနေ နောက်ဆုံး အိပ်ရာ ဝင်ချိန်အထိ တော်တို့ သားအဖတွေ အတွက် လုပ်ပေးခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား။ မနက်ဆို တော်တို့ သားအဖတစ်တွေ အိပ်ရာ မထ,သေးပေမဲ့ ကျုပ် အစောကြီး ထပြီး ထမင်းနွေး၊ ဟင်းနွေး ရတယ်။ တော်တို့ အိပ်ရာက ထ,တဲ့ အခါ စားနိုင်အောင် ပြင်ဆင်ပေးရတယ်။ တော်တို့ သွားတိုက်ဖို့က အစ သွားပွတ်တံထဲမှာ သွားတိုက်ဆေး ထည့်ပေးထားခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီအတွက် ကျုပ် ဘယ်တုန်းက ငြိုငြင်ခဲ့ဖူးလို့လဲ။ အခုတော့ ကျုပ်ကို တစ်ယောက်မှ နားမလည်ကြပါလားတော်။ ကျုပ် ဝမ်းနည်းလွန်းလို့၊ ဝမ်းနည်းလွန်းလို့ပါ အီး ဟီး။ တော်တို့ အိပ်ရာထ,ကြတဲ့ အချိန်မှာ ကျုပ် ဈေးက ပြန်လာပြီလေ။ ဟော မောမောပန်းပန်းနဲ့ ဈေးခြင်းတောင်းကြီး ဆွဲပြီး ပြန်လာရပေမဲ့ ကျုပ် ဘယ်မှာ နားရလို့လဲ။ တော်တို့ အိပ်ရာတွေကို သိမ်းရတယ်လေ။ ဆွမ်းလောင်းဖို့ အမီ ကျုပ်မှာ ချက်ရပြုတ်ရတယ်လေ။ တစ်နေ့ကုန် ဘုရားရှိခိုးတဲ့ အချိန်နဲ့ အိပ်တဲ့ အချိန်ပဲ ကျုပ်မှာ နားခဲ့ရတယ်။ ပြီးတာနဲ့ တော်တို့ သားအဖတစ်တွေ အတွက် ထမင်းချိုင့် ထည့်ပေးရတယ်။ အဲ့လို ထမင်းချိုင့် ထည့်ပေးဖို့ အတွက်က လွယ်တယ် မှတ်လို့လား။ တော့်ကို တစ်ရက်လောက်လေးပဲ ဈေးဝယ်ခိုင်းချင်တယ်။ ကျုပ်မှာ တစ်လ တစ်လ တော် ပေးတဲ့ လစာငွေလေးနည်းနည်းနဲ့ အဆင်ပြေပြေ လောက်ငအောင် ချက်ပြုတ်နိုင်အောင် ဘယ်လောက်တောင် ဦးနှောက်ခြောက်ခံခဲ့ရတယ် ထင်လဲ။

တော်တို့ သားအဖတစ်တွေ မနက်စာ ထမင်းကြော် စားနေကြတဲ့ အချိန်မှာ ကျုပ်မှာ နားနေရလား ကဲ ပြော၊ ပြောလေ။ အိမ်အောက်က ခွေးတွေကို ကျွေးရသေးတယ်။ ပြီးတော့ တော်တို့ ရုံးအမီ၊ ကျောင်းအမီ ချက်ပြုတ် နေရတယ်လေ။ တကယ်ပါပဲတော်၊ ကျုပ် ခံစားရလွန်းလို့ပါ။ အခုလို ပြောပြနေရတာ ကျုပ် ခံစားရလွန်းလို့ပါ အီး ဟီး။ တစ်သက်လုံး ပေါင်းလာတဲ့ မိန်းမဘက်က မတွေးဘဲ တော့်သားသမီးတွေ ဘက်ကနေ တွေးပြီး ကျုပ်ကို ပြောရက်နိုင်လို့ပါ။

တော်တို့ သားအဖတစ်တွေက ရုံးနဲ့ ကျောင်းကို အဝတ်အစား ကော့နေအောင် ဝတ်ပြီး သွားနိုင်ဖို့ ကျုပ် ခါးတွေ ညောင်းအောင် အဝတ်တွေလျှော်၊ မီးပူတွေတိုက်ပေးခဲ့ရတာလေ။ ဘယ်တုန်းက အဲ့လို လုပ်ပေးနေရလို့ ညည်းတွားဖူးလဲ။ ထမင်းစားပြီးရင် တော်တို့ သားအဖတစ်တွေက လက်ဆေးပြီး ထ,သွားကြပေမဲ့ ကျုပ်မှာ တော်တို့ စားထားတဲ့ ပန်းကန်တွေကို သိမ်းရဆည်းရတယ်၊ ဆေးရကြောရတယ်။ ပန်းကန်တွေ ဆေးပြီး၊ အဝတ်တွေ လျှော်ပြီးလို့ ကျုပ် ထမင်းစားတိုင်း ဆယ့် နှစ်နာရီကျော်တယ် ဆိုတာ တော်တို့ သိကြရဲ့လား။ ကျုပ် မှာ သားနဲ့ သမီးအတွက် လိုက် ဖက်အောင် ဆင်ပေးရ၊ တော့် အတွက် အဆင်ပြေပြေ ဝတ်နိုင်အောင် ဝယ်ပေးရနဲ့ ကျုပ် အတွက်တောင် မဝယ်နိုင်ခဲ့ဘူး။

ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်လင်သား၊ ကိုယ့်သားသမီး လှပနေရင်ပဲ စိတ်ချမ်းသာခဲ့ရတယ်။ ကျုပ်က အဲ့ဒီ ပီတိတွေနဲ့ပဲ လူဖြစ်ခဲ့တာပါတော်။ ကျုပ် သားသမီးတွေကို ကျုပ် မချစ်ဘဲ နေပါ့မလားတော်။ အားလုံးကို ခြောက်တန်းကျောင်းသား အရွယ်ရောက်တဲ့အထိ ကျုပ်ကိုယ်တိုင် ရေမိုးချိုးပေး၊ ကြေးညှော်တွန်းပေးခဲ့ရတာပါ။ အငယ်ဆုံးကလေးဆို ခဏခဏ ချူချာလွန်းလို့ ကျုပ် ရင်အုပ်နဲ့မကွာ ဂရုတစိုက် မွေးခဲ့ရတာပါ။ နောက်ဆုံး သားကျန်းမာရေးအတွက် သား ချေးကိုတောင် နေ့စဉ် ကြည့်ခဲ့ရတဲ့သူပါ။ ချေး ပျော့နေလား၊ မာနေလား၊ အရည်တွေချည်းပဲ ပါနေလား တော် ဘယ်နှခါ ကြည့်ဖူးလို့တုံး ပြောစမ်းပါ ဦး။ တော့်ကို အပြစ်တင်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ တော်က ကျုပ်ကို သားသမီးတွေကို ဂရုမစိုက်ဘူး ပြောလို့ပါ။ ကျုပ် ရင်နာလွန်းလို့ပါတော် အီး ဟီး။

တော်တို့ သားအဖတစ်တွေ ရုံးသွား၊ ကျောင်းသွား နေတဲ့အချိန်မှာ ကျုပ်က အိပ်ရာထဲမှာ ဇိမ်နဲ့နေနေတယ်လို့ရော ထင်ဦးမလား။ ခြံထဲမှာ သီးပင်စားပင်တွေ စိုက်ရတယ်။ အခု အိမ်ခေါင်းရင်းက သရက်ပင်၊ အိမ်ရှေ့က မာလကာပင်၊ အိမ်နောက်ဘေးက အုန်းပင်တွေက ကျုပ် စိုက်ခဲ့တာလေ။ အခု အသီးတွေ စားနေရတော့ ဘယ်သူ စိုက်ခဲ့တာလဲ တော် မေ့နေပြီလား။ ကျုပ်မှာ ကျုပ် ခြံထဲမှာ သာယာအောင် လုပ်ရတယ်။ အိမ်ထဲကို ဝင်တဲ့ လမ်းက ဗွက်တွေထနေလို့ တော်တို့ သားအဖတွေ ရွံ့ မပေအောင် အုတ်ခဲတွေနဲ့ စီပြီး လမ်းလုပ်ရတယ်။ ခြံထဲမှာ ထ,နေတဲ့ မြက်တွေကို ရှင်းရတယ်။ ကျုပ်သာ ယောက်ျား အလုပ်၊ မိန်းမ အလုပ် ခွဲနေခဲ့ရင် ကျုပ်တို့ခြံ အခုလို သာယာနိုင်ပါ့မလား။ အခုလို ပြောနေရတာတောင် ကျုပ် ရှက်လှပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ တော်က ကျုပ်ကို အပြစ်ပြောလို့ ပြောပြနေရတာပါတော်။

အိမ်ထဲမှာ ဆိုလည်း ကြမ်းတိုက်တာက အစ၊ အဝတ်အစားတွေ လျှော်ဖွပ် မီးပူတိုက်၊ သိမ်းဆည်းတာ က အစ၊ နောက်ဆုံး တော်တို့ စားပြီးသား ပန်းကန်တွေ ဆေးကြောရတာ အဆုံး ကျုပ်ပဲ အစအဆုံး လုပ်ပေးခဲ့တာပါတော်။ ဘုရားစင်မှာ ဆိုလည်း ဘယ်တုန်းက ဘုရားတင်ထားတဲ့ ပန်းတွေ ညှိုးဖူးလို့လဲ။ တစ်နေကုန် လျှော်ဖွပ်၊ ဆေးကြော သန့်ရှင်းရေး လုပ်နေရတာနဲ့တင်၊ ခြံထဲမှာ စိုက်ပျိုးနေရတာနဲ့တင် တစ်နေ့တစ်နေ့ အချိန်တွေ ဘယ်လို ကုန်သွားမှန်းတောင် မသိလိုက်ဘူးလေ။ တော်တို့ ပြန်လာတဲ့ အချိန်ကျရင် တော်တို့ ထမင်းချိုင့်တွေကို ဆေးရကြောရလည်း ပင်ပန်းတယ် မထင်ခဲ့ဖူးဘူး။ ထမင်းတွေ၊ ဟင်းတွေ ကုန်တာ မြင်တိုင်း ကျုပ် ပင်ပင်ပန်းပန်း ချက်ကျွေးတာကို စားကြလို့ ကြည်နူးတောင် ကြည်နူးမိပါသေးတယ်တော်။

တစ်လတစ်လ ရတဲ့ငွေလေးနဲ့ အလျဉ်မီအောင် ချက်ပြုတ်နေရပေမဲ့ တော်တို့ သားအဖတစ်တွေ ကြိုက်တတ်တဲ့ ဟင်းတွေကို ချက်ပေးနေတာပဲလေ။ ဘယ်တုန်းကမှ ကျုပ်ကြိုက်တဲ့ ဟင်းကို ရွေးပြီး မချက်ခဲ့ပါဘူးတော်။ အဲ့ဒါ တော်တို့ သားအဖကို ချစ်လို့၊ ကျုပ် ချစ်လို့ပေါ့။ နေဦး။ တော် ဘာမှ ဝင်မပြောနဲ့။ ကျုပ်ပြောချင်တာတွေကို ပြီးအောင် ပြောပါရစေ။ တစ်ခါမှ စကားရှည်ရှည်မပြောခဲ့ဖူးပေမဲ့ အခုတော့ ပြောပါရစေ။ ဒီလိုမှ ဖွင့်မထုတ်ရရင် ကျုပ်ရင်ထဲမှာ ဆို့နေရမှာ မို့လို့ပါတော်။ ကျုပ် ပြောတာကိုပဲ ဆုံးအောင် နားထောင်ပေးပါ။

ကျုပ်လည်း လူပဲ၊ ကျုပ်လည်း မိန်းမပဲတော်။ တစ်ခါတလေ ဈေးထဲမှာ အဝတ်စလှလှလေးတွေ မြင်ရရင် လိုချင်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ အဝတ်စ ဝယ်မယ့်အစား သားအတွက် လွယ်အိတ် ဝယ်ဖို့၊ သမီးအတွက် ဂါဝန်ဝယ်ဖို့ကို အမြဲတမ်း ရွေးခဲ့တာပါ။ အခုအချိန်ထိ တော့်ကို ကျုပ်က ဘာပူဆာဖူးသလဲ။ ဘာမှ ဝယ်မပေးတဲ့ အတွက်ရော ဘယ်တုန်းက ပြစ်တင်ခဲ့ဖူးသလဲ။ တော်လည်း ကျုပ်တို့ သားအမိတစ်တွေကို ချစ်လို့ ရတဲ့ နည်းနဲ့ ရှာဖွေကျွေးမွေးနေတာ ကျုပ် သိနေတာပဲလေ။ ကျုပ်ကြောင့် တော့်ကို စိတ်မဆင်းရဲစေချင်ပါဘူး။ ကျုပ်သားသမီးတွေကို စိတ်မဆင်းရဲစေချင်ပါဘူး။ ကျုပ် ဘုရားမှာ သစ္စာဆိုဆို ဆိုရဲပါတယ်တော်။

အခု တော် ကျုပ်ကို ပြောတာ သားသမီးတွေကို ချစ်လို့ဆိုတာ ကျုပ်နားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ်ကို ကျတော့ ဘယ်သူမှ နားမလည်ကြတာ စိတ်မကောင်း ဖြစ်လွန်းလို့ပါတော်။ ဟိုတုန်းကတည်းက သားသမီးတွေကို တစ်ခုခု ပြောဆိုဆုံးမနေရင် တော်က အမြဲတမ်း ကာဆီးကာဆီးလုပ်တယ်။ ကျုပ်လည်း ကျုပ်သားသမီးတွေကို ချစ်တာပေါ့တော်။ ဒါပေမဲ့ ပြောသင့်တာကိုတော့ ပြောရမှာပေါ့။ ဆုံးမစရာ ရှိတာကို ဆုံးမရမှာပေါ့။ တော်က တော် ရှာလို့ရတဲ့ ငွေကို အပ်ပြီးရင် တာဝန်ကျေတယ်လို့ ထင်နေတာလေ။ အဲ့ဒီငွေနဲ့ တစ်မိ သားစုလုံး လောက်လောက်ငင စားရဖို့၊ သားသမီးတွေ ကျူ ရှင်လခပေးနိုင်ဖို့ ကျုပ် ဘယ် လောက်ခေါင်းစားခဲ့ရတယ် ထင်သလဲ။ ပြီးတော့ ကျုပ် နှလုံးသားထဲမှာ ဘယ် လောက်တောင် ခံစားခဲ့ရ တယ်ထင်လဲ။

ဈေးသွားတဲ့ အခါတိုင်း တော်တို့ သားအဖတစ်တွေကို အသားဟင်းကောင်းကောင်း ချက်ကျွေးချင်တဲ့စိတ် အမြဲပေါ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ်ရဲ့ လက်တွေကို ကျုပ်ရဲ့ နှလုံး သားကို တစ်နေ့တာ ဈေးဖိုးက ဆွဲဆွဲထားတယ်လေ။ ပုဆိုးကောင်းကောင်းလေးတွေ မြင်ရင် တော့်ကို ဝယ်ပေးချင်လိုက်တာ။ အင်္ကျီလှလှ၊ ဘောင်းဘီလှလှလေးတွေ မြင်ရရင် သားနဲ့သမီးကို ဝယ် ပေးချင်လိုက်တာ။ အဲ့ဒီ ခံစားချက်တွေနဲ့ ကျုပ်မှာ ငရဲ ကျနေသလို ဖြစ်ရတယ် ဆိုတာ တော်တို့ တွေးမိကြလို့ လား။ အမြဲတမ်း မဝယ်ပေးနိုင်ရင်တောင် တစ်ခါတလေတော့ ဖြစ်ချင်ရာဖြစ် ဆိုပြီး ကျုပ် ဝယ်ပေးခဲ့ဖူးတယ်။ တော်တို့ သားအဖတစ်တွေ ပုဆိုးအသစ်၊ အင်္ကျီအသစ်၊ ဘောင်းဘီအသစ်၊ ဂါဝန်အသစ်တွေရလို့ ပျော်နေကြတာ ကြည့်ပြီး တစ်လတာ အသုံးစရိတ်ကို ဘယ်လို ထေမိအောင်သုံးရမလဲ ဆိုတာကို ဦးနှောက်ခြောက်အောင် စဉ်းစားရတော့မယ်။ သူများ ဆီကနေ အောက်ကျခံပြီး ပိုက်ဆံချေးရတော့မယ် ဆိုတာကို မေ့ပြီး ကျုပ်မှာ ကြည်နူးခဲ့ရတယ်။ တကယ်ဆို ဒါတွေ ဘယ်တုန်းကမှ ပြောဖို့ စိတ်ကူးမရှိခဲ့ဖူးဘူး။ အခုတော့ ကျုပ် မခံစားနိုင်လွန်း လို့ ပြောပြနေရတာပါတော်။

သားက ဂျင်းဘောင်းဘီ လိုချင်တယ်ဆိုတော့ ဝယ် ပေးချင်တာပေါ့။ သမီးက ပိုက်ဆံအိတ်လေး လိုချင် တယ်ဆိုတော့ အခုချက်ချင်းပဲ ပြေးဝယ်ပေးချင်တယ်လေ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့သလို ဝယ်ပေးနိုင်ဖို့က ငွေ ငွေပဲလေ။ မဝယ်ပေးနိုင်တာကို အမြဲပူဆာပြီး သားနဲ့သမီး စိတ်ဆင်းရဲနေရမှာ စိုးလို့ ရင်အနာခံပြီး ဆူမိတော့ တော်က ကလေးတွေ ဘက်ကနေ ဝင်ပြီး ကျုပ်ကို အပြစ် ပြောတယ်လေ ။ တကယ်ဆို အဲ့ဒီလို ဝယ်ပေးနိုင်ဖို့အတွက် တော့်ကို ဖိအား မပေးချင်တာ ကျုပ် စေတနာပါတော်။ ဒါတွေကို ဘာလို့ ပြန်ပြောပြနေရသလဲဆိုတော့ သားသမီးတွေကို ကျုပ်က မချစ်ဘူး၊ အလိုမလိုက်ဘူးလို့ တော့် စိတ်ထဲမှာ စွဲနေမှာစိုးလို့ ရှင်းပြရတာပါ။

အခု အချိန်ထိလည်း တော်က တော့်သားသမီးတွေ ဘက်ကနေပြီး ကျုပ်ကို အပြစ် ပြောနေတုန်းပဲလေ။ ကိုယ့်သားသမီးဆီမှာ ဘယ်မိဘမဆို နေချင်တာပေါ့တော်။ တကယ်ဆို ကျုပ်လည်း သားဆီမှာ နေချင်တာပေါ့။ သွားလည်း နေခဲ့တာပဲလေ။ အခု သားဆီကနေ ပြန်လာမိတာနဲ့ပဲ ကျုပ်က သားသမီးကို ဂရုမစိုက်ဘူးဖြစ်ရရောလားတော်။ ဟုတ်ပါတယ်။ တော် ပြောသလိုပါပဲ။ သားအိမ်က ကျုပ်တို့ အိမ်ထက် အများကြီး ပိုကောင်းပါတယ်။ သားကလည်း ကျုပ်ကို စိတ်ချမ်းသာအောင် ထားပါ တယ်။ ကျုပ်မြေးလေးကိုလည်း ကျုပ်ချစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သားအိမ်မှာ တစ်သက်လုံး ကျုပ် မနေနိုင်ဘူး။ ဒါ အမှန်အတိုင်းပြောတာပဲလေ။ သားအိမ်မှာ မနေတာ သားကို မချစ်လို့ မဟုတ်ဘူး ဆိုတာ သေချာပါတယ်။ တော် ပြောသလို သားကို ဂရု မစိုက်လို့လည်း မဟုတ်ပါဘူး။

သားက အကြိမ်ကြိမ် ခေါ်ခဲ့ပေမဲ့ အရင်တုန်းက သားအိမ်ကို သွားမနေခဲ့တာ တော့်ကို စိတ်မချလို့ပေါ့ ။ ကျုပ် မရှိရင် တော့်ကို ဘယ်သူ ချက်ကျွေးမှာလဲ။ တကယ်လို့ လာစေချင်တယ် ဆိုရင်လည်း ကျုပ်တို့ လင်မယားနှစ်ယောက်စလုံးကို ခေါ်ရမှာလေ။ အခုတော့ ကျုပ် တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ခေါ်နေတာဆိုတော့ မသွားချင်တာ အမှန်ပဲလေ။ တော်ကတော့ ပြောမှာပေါ့။ သားက တော့်ကိုလည်း ခေါ်ချင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သားအိမ်က ကျဉ်းလို့ နေထိုင်ရမှာ ကျဉ်းကျပ်မှာစိုးလို့ မခေါ်တာပါ ဆိုပြီးတော့လေ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျုပ်တို့ အသက်အရွယ်က တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ခွဲနေရတော့မယ့်အရွယ် မဟုတ်တော့ဘူးလေ။

ဒါပေမဲ့ သားကလည်း သူ့ဇနီးသည်က ကလေးမွေးထားလို့ ခဏခဏခေါ်၊ တော်ကလည်း သွားဖို့ အတင်း တိုက်တွန်းတာနဲ့ ကျုပ် သွားခဲ့တယ်လေ။ ကျုပ် ရောက်လာတော့ သားနဲ့ သူ့ဇနီးက ဝမ်းသာသွားကြပါတယ်။ ကျုပ်လည်း ကျုပ်သား၊ ကျုပ်မြေး၊ ကျုပ်ချွေးမနဲ့ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာမိတာပေါ့။ သားက ကျုပ်ကို ဂရုစိုက်ပါတယ်။ အမေ ဘာစားမလဲ ဆိုပြီးတော့ ခဏခဏ မေးရှာပါတယ်။ ချွေးမကလည်း ကျုပ်ကြိုက် မယ်ထင်တဲ့ ဟင်းတွေကို အိမ်ဖော်ကောင်မလေးကို ချက်ခိုင်းပြီး ကျွေးရှာပါတယ်။ ကျုပ်ကို မီးဖိုချောင်ခန်းထဲကို မဝင်ခိုင်းဘူး။

ပြီးတော့ ပြင်ဦးလွင်မြို့ထဲက လည်စရာပတ်စရာ နေရာတွေ အကုန်လုံးကိုလည်း လိုက်ပို့ပေးရှာပါတယ်။ တစ်နေ့တစ်နေ့ ကျုပ်မှာ ဘာမှ လုပ်စရာမရှိဘူး။ မြေးလေးကို ချီပြီး ထိန်းရတယ်။ တစ်ခါ မြေးလေးကို သားတို့ငယ်ငယ်တုန်းကအတိုင်း ကျုပ်ခြေထောက် နှစ်ဖက်ကြားမှာ ထည့်ပြီး ထမင်းဝါးပြီး ခွံ့မယ်လုပ်တော့ ချွေးမက လက်မခံဘူးလေ၊ တားတယ်။ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ထမင်းဟင်းကို အပျံစား၊ အကောင်းစားတွေကို ချက်ကျွေးကြရှာပါတယ်။ ချွေးမက သူကောင်းမယ် ထင် တဲ့ ဟင်းတွေကို စီစဉ်ပေးပါတယ်။ ကျုပ်ကိုယ်တိုင် ဝင်ပြီး စီမံချက်ပြုတ်ပေးပါမယ်ဆိုတာ ပြောလို့ကို မရဘူးလေ။ ဒါဆို ဘာကြောင့် အဲ့ဒီမှာ မပျော်တာလဲလို့ တော်က မေးချင်နေပြီ မဟုတ်လား။ ကျုပ် သိပါတယ်။ ကျုပ်မှာလည်း မပျော်ရတဲ့အကြောင်း အရင်းရှိတာပေါ့တော်။

သားအိမ်မှာ အဝတ်လျှော်တာက စက်နဲ့ လျှော်တာဆိုတော့ မြန်တယ်လေ။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ်ကတော့ အားမရပါဘူးတော်။ ကျု ပ်တစ်သက်လုံး ကျောက်ပြားပေါ်မှာပဲ တဖုန်းဖုန်း လျှော်ဖွပ်လာခဲ့တာဆိုတော့ ပင်ပန်းလည်း ပန်းပါစေ အဲ့ဒီလို လျှော်ရဖွပ်ရတာပဲ စိတ်ပါ တယ်။ ဒါနဲ့ အဝတ်တွေကိုလည်း ကျုပ်ပဲ လျှော်ပေးပါမယ် ဆိုတာကို အိမ်ဖော် ကောင်မလေးကိုပဲ လျှော်ခိုင်းတယ်လေ။ ညနေဘက်မှာ အဝတ်တွေကို မီးပူတိုက်ပေးမယ် ဆိုတော့လည်း ချွေးမ မတိုက်ပါနဲ့ အမေရယ်၊ ကောင်မလေးကိုပဲ တိုက်ခိုင်းမယ်တဲ့။ သူကတော့ ကျုပ် ပင်ပန်းမှာစိုးလို့ မလုပ်ခိုင်းတာဆိုတာ ကျုပ် နားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ် ကျုပ် အလုပ် မရှိဘဲ ထိုင်နေရတာ တစ်မျိုးပဲ။

ညနေဘက် ထမင်းစားတဲ့အခါကျတော့ တို့စရာ တညင်းသီး မရှိဘူးလားကွယ်လို့ ပြောမိတော့ ချွေးမက တညင်းသီးအနံ့ကို မခံနိုင်လို့ ဆိုပြီး ပြောတယ်။ အမေ ကြိုက်တတ်ရင် ဝယ်ခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်လို့တော့ ပြောရှာပါတယ်။ နေပါစေကွယ် ဆိုပြီးပဲ ကျုပ်ပြောခဲ့ရတယ်။ တကယ်ဆို ကျုပ်က တညင်းသီး သိပ်ကြိုက်တာ တော် အသိပဲလေ။ ချွေးမက တညင်းသီးစားရင် ချုပ်တတ်တယ် အမေလို့ ပြောပြတော့ အမယ်လေး သမီးရယ် အမေ့တစ်သက် တညင်းသီး စားလာခဲ့တာ ကြာပါပြီကွယ်။ တစ်ခါမှ ဆီးမချုပ်၊ ဝမ်းမချုပ်ဖူးပါဘူးကွယ် ဆိုပြီး ပြောပြချင်လိုက်တာ ပါးစပ်ကို ယားနေတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ် မပြောခဲ့ပါဘူး။

သားအိမ်မှာ နေရတဲ့ နှစ် လ၊ သုံးလလောက်အတွင်းမှာ ကျုပ် အသားတွေတောင် နည်းနည်း ဖြူလာတယ်။ အိမ် ကောင်းကောင်းမှာ အစားအသောက်ကောင်းတွေ စားပြီး သက်သက်သာသာ နေနေရပေမဲ့ ကျုပ် မပျော်ဘူး။ ရောက်ခါစ တစ်လလောက်တုန်းက သားနဲ့မြေးကို တွေ့နေရတာကြောင့် ပျော်ခဲ့ရပေမဲ့ တစ်လ ကျော်လာတော့ စိတ်ကျဉ်းကျပ်လာတယ်။ တော်ကတော့ ဆိုချင်မှာပေါ့။ မင်းကွာ၊ သားနဲ့သမီးက ဒီလောက်တောင် ပျော်အောင်ထားတာ ပျော်အောင်နေမှပေါ့လို့။ ကျုပ် ကျုပ် မညာချင်ဘူး။ သားကို မချစ်လို့လည်း မဟုတ်ဘူး၊ မြေးကို မချစ်လို့လည်း မဟုတ်ဘူး၊ ချွေးမကို မကျေနပ်လို့လည်း မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ်မပျော်တာကတော့ အမှန်ပဲ။

အိမ်ကောင်းကောင်းမှာ နေနေရပေမဲ့ တဲအိမ်သာသာ ကျုပ်အိမ်လေးကို လွမ်းတယ်။ အစားအသောက် ကောင်းကောင်း ကျွေးမွေးပေမဲ့ ဆန်ကြမ်းထမင်းနဲ့ ဟင်းကိုပဲ စားချင်နေမိတယ်။ သက်သက်သာသာ နေနေရပေမဲ့ ပင်ပင်ပန်းပန်း လျှော်ဖွပ်၊ စိုက်ပျိုးနေခဲ့ ရတဲ့ ဘဝကို တမ်းတတယ်။ အဓိကက အိမ်မှာတစ်ယောက်တည်း ကျန်နေခဲ့တဲ့ တော် အဆင်မှ ပြေရဲ့လားလို့ တွေးနေမိတယ်။ တစ်ဘဝလုံး ကျုပ် ပြုစုခဲ့တာကိုပဲ ခံနေခဲ့ရတာဆိုတော့ တော် မနေတတ်မှာ စိုးတယ်။ ကျုပ် စိုက်ပျိုးထားတဲ့ ပန်းပင်တွေ တော် ရေမှန်မှန် မလောင်းလို့ သေသွားကြမှာကို စိုးရိမ်တယ်။ အိမ်မှာ မွေးထားတဲ့ တိရစ္ဆာန်လေးတွေကို တော် အစာမှန်မှန် မကျွေးမှာ စိုးတယ်။ ကျုပ် တစ်ဘဝလုံး ပြုစုပျိုးထောင်ထားခဲ့ရတဲ့ ကျုပ်အိမ်လေးနဲ့ ခြံကို သတိရတယ်၊ လွမ်းတယ်။ သားအိမ် ရောက်ပြီး တစ်လကျော်နောက်ပိုင်း ကျုပ် ဘယ်လိုမှ နေလို့ မရတော့ဘူးလေ။ ဒါပေမဲ့ သားလေး အားငယ်နေမှာစိုးလို့ ကျုပ် ဆက်နေပေးခဲ့ပါတယ်။ အရင်တုန်းက ဘဝကို ကျုပ် သိပ်ပြီး သတိရတာပဲတော်။ ကျုပ် သားသမီးတွေနဲ့ အရင်လို ပြန်နေခွင့်ရရင် ဘယ်လောက်များ ကောင်းလိမ့်မလဲနော်။ အချိန်တွေကလည်း အကုန် မြန်လိုက်တာ။ နှစ်ပေါင်းငါးဆယ်ဟာ ဘယ် လိုများ ကုန်သွားခဲ့ပါလိမ့် တော်။ အခု ကျုပ်အသက်က ခြောက်ဆယ့်ကိုးနှစ် ဆိုတော့ တော့် အသက်က ခုနစ်ဆယ့်တစ်နှစ်ပေါ့လေ။ ကျုပ်တို့ အသက်တွေ မငယ်ကြတော့ဘူးနော်။ ကျုပ်တို့ အတွက် သေခြင်းတရား ဆိုတာ နေ့လား ညလားပဲ။ ဘာပဲဖြစ် ဖြစ် ကျုပ် သေရင် ကျုပ်အိမ်လေးမှာပဲ ခေါင်းချချင်တယ် တော်။ ကဲ ကျုပ်ကို ရေတစ်ခွက် ခပ်ပေးစမ်းပါ။ ပြောနေရတာ အာခြောက်လာလို့။ အမယ်လေး သောက်ရတာ အရသာ ရှိလိုက်တာ။ အခုလို ကျုပ်ပြောနေသမျှကို စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့ နားထောင်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်တော်။

အခု ကျုပ်သားနဲ့ ကျုပ်သမီး တင့်တောင့်တင့်တယ် ဘဝနဲ့ နေနိုင်ကြတာ ဝမ်းသာမိတာပေါ့ တော်။ သူတို့ဘဝလေးတွေ အတွက် စိတ်အေးနေရတာကိုပဲ ကျုပ်တို့အတွက် ကံကောင်းလှပါပြီ။ သားနဲ့ သမီးကလည်း သူတို့မိဘတွေကို ပြန်ပြီး စောင့်ရှောက်ချင်ကြမှာ ကျုပ် နားလည်ပါ တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့အိမ်မှာ ကျုပ် ကျုပ်မနေနိုင်ဘူး။ အခုလိုပဲ ကိုယ့်အိုးကိုယ့်အိမ် လေးမှာပဲနေချင်တယ်။ ကိုယ် လုပ်နေကျ အလုပ်လေးတွေပဲ လုပ်နေချင်တယ်။ အပင်လေးတွေ ရေလောင်းရင်း၊ တိရစ္ဆာန်လေးတွေ အစာကျွေးရင်းပဲ နေချင်တယ်။ တကယ်လို့ တော်က သားနဲ့ သမီးနဲ့ မခွဲနိုင်လို့ သွားနေမယ်ရင်လည်း မတားပါဘူးတော်။ ကျုပ် ကျုပ်ကတော့ အဝေးကနေပဲ သားနဲ့သမီးအတွက် မေတ္တာပို့နေပါတော့မယ်။ တကယ်ပါ။ ကျုပ်သားနဲ့ ကျုပ်သမီးကို ကျုပ် အများကြီး ချစ်ပါတယ်တော်။

အပျိုဘဝတုန်းက တော် ပြောတဲ့ စကားတစ်ခွန်းကို ကျုပ် အမှတ်ရနေမိတယ်တော့။ ဘာတဲ့ မင်းက ကိုယ့် ဘဝရဲ့ ဧကရီပါ ဟုတ်လား။ မရယ်နဲ့။ တော် ပြောခဲ့တာလေ။ မှတ်မိသေးလား။ ကျုပ်ကတော့ နားထဲမှာ စွဲနေ အောင် မှတ်မိတယ်။ ကျုပ် သူငယ်ပြန်နေတာ မဟုတ်ဘူးနော်။ တော် ပြောခဲ့တဲ့ ဧကရီ ဆိုတဲ့ စကားကို ကျုပ် သိပ်ပြီး သဘောကျတယ်။ ဧကရီ ဆိုတာ တစ်ဦးတည်းသော ဘုရင်မ ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ရတယ်လို့ ရှင် ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ ကျုပ်ရဲ့ အသက်အရွယ်အရ သားတွေ သမီးတွေ အိမ်မှာ ဘုရင်မ မဖြစ်နိုင်တော့တာ ကျုပ် သိပါတယ်တော်။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ် အိမ်လေးထဲမှာတော့ ကျုပ်က ဘုရင်မပဲလေ။ ကျုပ်လက် ကျုပ်ခြေနဲ့ လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေနိုင်တယ်။ စီမံခန့်ခွဲနိုင်တယ်လေ။

သားအိမ်မှာတုန်းက သားက မချုပ်ချယ်သလို ချွေးမကလည်း ကျုပ်ကို မချုပ်ချယ်ပါဘူး။ သူတို့က အသက်အရွယ်ကြီးရင့်နေတဲ့ ကျုပ်ကို ဝိုင်းပြီးတောင် ဂရုစိုက်ကြရှာပါတယ်။ အဲ့ဒီလို ဂရုစိုက်လေ ကျုပ်အတွက် ဘဝအဓိပ္ပာယ်တွေ ပျောက်ဆုံးလေပါပဲ။ သူတို့ အိမ်မှာ ကျုပ်ကိုယ် ကျုပ် အဓိပ္ပာယ်ရှိတဲ့ လူလို့ မခံစားရဘူး။ ပြီးတော့ သူတို့တစ်တွေက ကျုပ်ကို မလိုအပ်ကြပါဘူး။ သူတို့ ဘဝမှာ ကျုပ် မရှိလည်း အရာရာ ပြည့်စုံနေကြပြီးသားပါ။ ကျုပ် မရှိဘဲ မပြည့်စုံနိုင်ကြတာက တော်နဲ့ ကျုပ် မွေးထားတဲ့ တိရစ္ဆာန်လေးတွေပဲလေ။ ဒါကြောင့် ကျုပ် ကျုပ် အိမ်ပြန်လာခဲ့တာပါတော်။ တော် ပြောသလို သားကို ဂရုမစိုက်လို့ မဟုတ်ပါဘူး။ တကယ်လို့သာ သားက ကျုပ်ကို မဖြစ်မနေ လိုအပ်နေတယ် ဆိုရင် ကျုပ် ဆန္ဒတွေ မျိုသိပ်ပြီး နေသွားပေးမှာပါ။ ကျုပ်လည်း ကျုပ်မွေးထားတဲ့ သားသမီးကို ချစ်တာပေါ့တော်။

ဒါပေမဲ့ ကျုပ်ကို ဧကရီ အဖြစ် တန်ဖိုးထားတဲ့သူဆီမှာပဲ ကျုပ် နေချင်တယ်။ ကျုပ် ကောင်းတယ်ထင်လို့ စီစဉ်ပေးသမျှ လက်ခံနေကြမယ့် သူတွေ ဆီမှာပဲ ကျုပ် နေချင်တယ်။ တကယ်တော့ ဒီစကားတွေကို သားနဲ့သမီးကို ပြောမပြရက်လို့ တော့်ကိုပဲ ပြောပြရတာပါ။ သူတို့လေးတွေက ကျုပ်ကို ဧကရီလို့ မသတ်မှတ်ကြတော့ဘူး ဆိုရင်တောင် သူတို့ကို အပြစ်မတင်ပါဘူးလေ။ တကယ်တော့ ဒါက လောက ဓမ္မတာပါပဲ။ တစ်ချိန်တုန်းက ကျုပ်တို့ ကိုယ်တိုင်လည်း ကျုပ်တို့ရဲ့ အမေတွေကို နန်းချခဲ့ကြဖူးတာပဲ မဟုတ်လား။

ကဲ ကျုပ် ပြောချင်နေတာတွေ အားလုံးကို ပြောလို့ ပြီးသွားပြီ။ အခု သားအိမ်မှာ မနေဘဲ ပြန်လာခဲ့တဲ့အတွက် တော် ကျုပ်ကို ဆက်ပြီး ဆူချင်သေးလား၊ ဆူနေဦးမှာလား ဟင်။

▢  ဥသြ ( ချယ်ရီမြေ )
📖ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း
     ဇူလိုင် ၊ ၂၀၁၈

စုန်ရေထဲမှာ နစ်မြုပ်သွားတဲ့ စေတနာ

❝ စုန်ရေထဲမှာ နစ်မြုပ်သွားတဲ့ စေတနာ ❞
     ( ဇော်သစ် - စကုကျွန်း )

“ဟင်းစုံရမယ်”

အိမ်ရှေ့က ဈေးသည်တစ်ဦး၏ အော်သံကြောင့် အိမ်ခြံထဲဝင်ခဲ့ဖို့ ကျွန်တော့်ဇနီးက လှမ်းခေါ်လိုက်တယ်။ ကျွန်တော့်ဇနီး ဈေးဝယ်နေတုန်း ဈေးသည်ရဲ့အသံကို ကြားဖူးနားဝရှိသလို ဖြစ်မိတာကြောင့် ဖက်လက်စ သတင်းစာကို အသာချကာ ဈေးသည်အနား သွားပြီး ကြည့်လိုက်မိတယ်။ အဲဒီတော့မှ ကျွန်တော် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့တဲ့ ညောင်ကုန်းရွာက ကျွန်တော်နဲ့ တရင်းတနှီး ဖြစ်ခဲ့ကြတဲ့ ဒေါ်ထွားမေ ဖြစ်နေပါတော့တယ်။ ဒေါ်ထွားမေက ရွာနီးချုပ်စပ်တွေကို တစ်ရွာဝင် တစ်ရွာထွက် ဈေးလည်ရောင်းနေတဲ့ အဘွားကြီး။ အခု ကျွန်တော် တာဝန်ကျနေတဲ့ ရွာနဲ့ ညောင်ကုန်းရွာက နှစ်မိုင်ကျော်လောက်တော့ ဝေးတယ်။ ဒေါ်ထွားမေမှာ အသက်သုံးဆယ်ကျော်အရွယ် သားတစ်ယောက်ရှိတယ်။ ညောင်ကုန်းရွာမှာ ကျွန်တော် နေခဲ့စဉ်တုန်းကတော့ ဒေါ်ထွားမေရဲ့သား ဘာတစ်ခုမှ အလုပ်လုပ်သည်ကို မမြင်မိခဲ့ဖူး။ မိခင်အို ဖြစ်တဲ့ ဒေါ်ထွားမေ မှာသာ အသက်အရွယ်နဲ့ မလိုက်အောင် ဈေးရောင်းရင်း သားကို ရှာကျွေးနေရတယ်။ ခုလည်း ဒီလောက် ခြစ်ခြစ်တောက်ပူပြင်းတဲ့ နွေရာသီကြီးမှာ နှစ်မိုင်ကျော်လောက် ဝေးတဲ့ ခရီးကို လာပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက် ရောင်းတဲ့ ဒေါ်ထွားမေကို ကျွန်တော် အံ့ဩနေမိတယ်။ ဒါနဲ့ ကရုဏာ သက်ပြီး ကြုံတုန်းကြုံခိုက် ဒေါ်ထွားမေကို ကျွန်တော် နှုတ်ဆက်ရင်း မေးလိုက်မိတယ်။

“အဘွား .. ဒီလောက် ဝေးလံတဲ့ နေရာဒေသကို သွားပြီး ဈေး ရောင်းနေရတာကို အဘွားရဲ့သားက ဘာမှ မပြောဘူးလား”

ကျွန်တော် မေးလိုက်တဲ့စကားကြောင့် ဒေါ်ထွားမေတစ်ယောက် မျက်ဝန်းမှ မျက်ရည်များ ဝဲလာကာ

“ဘာပြောမှာလဲကွယ်၊ အဘွား ဒီရွာဘက်ကို ဟင်းလာရောင်းတာကို သားလေးတောင် သိလိုက်မယ် မထင်ဘူး”

“ဗျာ”

အရွယ်နဲ့ မလိုက်အောင် ဆင်းရဲပင်ပန်းစွာနှင့် တစ်ရွာဝင်တစ်ရွာထွက် ရွာနီးချုပ်စပ် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ရောင်းစားနေတဲ့ အဘွားကြီးကို ကြည့်ပြီး မိခင်တစ်ယောက်ရဲ့ ကျေးဇူးကို နားမလည်တဲ့ ဒေါ်ဘွားမေရဲ့သားကို မြင်ယောင်မိတိုင်း ကျွန်တော် ဒေါသဖြစ်ပြီး ပြောလိုက်မိတယ်။

“တောက်... ဥမမည် အရွယ်ကနေ ဆံပင်ဖြူတဲ့ထိ ပြုစုလာခဲ့တဲ့ မိခင်တစ်ယောက်ရဲ့ ကျေးဇူးကို နားမလည်ဘဲ ဥပေက္ခာပြုထားတာတော့ မကောင်းပါဘူးဗျာ။ ဒီလောက် တိုးတက်နေတဲ့ ခေတ်ကြီးမှာ ဘယ်နေရာမဆို သူ့ဆန်နဲ့သူ့အိုးလောက်တော့ လုပ်လို့ကိုင်လို့ ရနေကြပြီ။ အလုပ်လုပ်မှ စားရသောက်ရမယ် ဆိုတာ မသိဘူးလား။ ဪ ဒါနဲ့ အဘွားက ကိုယ့်သားကို အလုပ်လုပ်ဖို့ တစ်ခါမှ မပြော ပြဘူးလား”

ကျွန်တော် အဲလို ပြောမိတော့ စိုနေတဲ့ မျက်ရည်ကို လက်နဲ့သုတ်ပြီး ဒေါသရောင်သန်းသွားတဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ ဒေါ်ထွားမေ ပြောလိုက်တဲ့စကားက

“ဟင်.. နင်တို့က ငါ့သားကို နေပူထဲမှာ ပန်းရန်လုပ်၊ ဆိုက္ကား နင်းတာကို မြင်ချင်တွေ့ချင်နေကြလို့လား” တဲ့။

▢  ဇော်သစ် (စကုကျွန်း)
📖 မဟေသီ မဂ္ဂဇင်း
      မတ်လ ၊ ၂၀၁၅

လူရိုးလူကောင်း၏ စိတ်ဖြူစိတ်ဖြောင့်

❝ လူရိုးလူကောင်း၏ စိတ်ဖြူစိတ်ဖြောင့် ❞ 
( ဆင်ဖြူကျွန်းအောင်သိန်း )

“မင်းတို့လက်ထက်ကျမှ နွေစပါးလို့ကွာ၊ ကြံကြံဖန်ဖန်”

ရီးဆေးရိုးသည် မြည်တမ်းမည့်သာ မြည်တမ်းရငြား ခါးခါးတောက်တော့မူ မပြောရဲ။ ပွင့်ဖြူ စိုက်ပျိုးရေးသိပ္ပံတွင် နွေစပါးတွေ စိုက်ပြနေခဲ့သည်မှာ ဆယ်နှစ်ပင်ကျော်ခဲ့ပြီကိုး။

“နွေစပါးက မိုးစပါးထက်တောင် ကောင်းသတဲ့ ဘရ”

မြေးကြီးမောင်ကိုကြီးသည် ရိတ်သိမ်းဆဲ ကုလားပဲခင်းကို လည်ပြန်လှည့်ကြည့်ရင်း သစ်ပင်ရိပ်သို့ ဝင်လာသည်။ ဘ အသင့်ပြင်ထားသော ထမင်းကြမ်း ဇလုံကို တင်ပျဉ်ခွေပေါ်သို့ တင်သည်။လက်သီးဆုပ်ခန့်ရှိသော ထမင်း တစ်လုတ်ကို ပါးစပ်ထဲသို့ သွင်းပြီး နောက် ‘ငရုတ်သီး ငါးပေါင်းကြော်’  တစ်ချပ်ကို ဂျွမ်းခနဲ မြည်အောင် ကိုက်လိုက်သည်။

ငါးပေါင်းကြော်ဟူသည် အကြော်စုံဖြစ်၏။ ငရုတ်သီးပေါင်းကြော် ဟူသည် တောင့်ပွငရုတ်သီးမှည့်တွေကို အကွင်းလိုက်လှီးကာ မုန့်နှစ်နှင့်တွဲကြော် ထားသော အကြော်စုံပင်ဖြစ်သည်။

ရီးဆေးရိုးမှာ မြေးစားသည်ကို ကြည့်ရင်း သွားရည်ကို မျိုချ၏။ ငရုတ်သီး ငါးပေါင်းကြော်ကို စားချင်ပါလျက်နှင့် မစားဝံ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ စားချင်လွန်း၍ ပါးစပ်ကို အလိုလိုက်သော် သွားနာမည်။ မချိမဆံ့ စပ်မည်။ ပူမည်။

“မစပ်ဘူးလား”

“စပ်ပါပြီကော ဘရာ၊ မစပ်ဘဲ နေပါ့မလား”

ထိုသို့ ဖြေပြီးမှသာ ပူစပ်သည့်လက္ခဏာ ရှူးရှဲသည် မောင်ကိုကြီးထံမှ ပေါ်လာတော့သည်။

“စပ်ပေမဲ့ ကောင်းတယ် ဘရ”

ရီးဆေးရိုး ပြုံးမိသည်။

“ကဲပါလေ၊ မင့်နွေစပါး ဆက်ပါဦး”

သို့ဖြစ်သောကြောင့် မောင်ကိုကြီးသည် လယ်ပြင် ကွင်းကြီးဘက်သို့ လည်ဆန့်လျက် မျှော်ကြည့်သည်။ လယ်ပြင်ကွင်းကြီးသည် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းတိုင်အောင် ပြေးသွားထိစပ်၏။ တိတ်ဆိတ်နေသည် ထင်ရငြား နေပူရှိန်ကို ဖြတ်သန်းရပြီး ချိုးကူသံများ ပြတ် တောင်းပြတ်တောင်း ပြေးဝင်လာ၏။ ရွှေဝါရောင် ကုလားပဲခင်းများသည် ဟိုနားကွက်ကွက်၊ သည်နား ကွက်ကွက်သာရှိ၏။

သည်အထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ လှုပ်ရှားနေသူ များမှာ ကုလားပဲ ရိတ်ဖြတ်သူတွေ ဖြစ်ကြပေ၏။ သည်ကုလားပဲခင်းကို မြင်ရသောအခါ မောင်ကိုကြီး တောက်ခေါက်မိသည်။

“ရေမဝင်ရင် ၄၅ တောင်း၊ ၅၀ ပြေးမလွတ်ဘူး ဘရေ့”

မည်သည့်နေ့တွင် စပါးရေ ဖြတ်မည်ဟူ၍ သတ် မှတ်ကတည်းက ကုလားပဲ ကြဲခဲ့ကြသည်။ စပါး ရိတ်သောအခါ ကုလားပဲပင်တွေကို နင်းပြီး ရိတ်ကြသည်။ ရှည်သောအပင်တွေ တံစဉ်စာ မိကုန်သည်။ စပါးပင်၏ အစိုလက်ကျန်ဖြင့် ဟည်းထလာသော ကုလားပဲသည် ရေမလိုပေ။ မလိုသော ရေဝင်လာသ ဖြင့် သေကုန်သည်။ မောင်ကိုကြီး ယခု ရိတ်နေသော အခင်းများမှာ အချိန်မီ ပြေးလွှားပိတ်ဆို့နိုင်သောကြောင့် ရေလွတ်ပြီး ကျန်ခဲ့သော ကုလားပဲခင်း အနည်းငယ် ဖြစ်၏။

“အေးလကွာ၊ ဝါသမားတွေအတွက် ဘယ်နေ့ ဘယ်ရက်မှာ ရေလွှတ်မယ်ဆိုတာလေးလောက်တော့ ကြိုပြောဖို့ ကောင်းပါသကွာ။ အခုတော့ ဝါသမား အတွက် အကျိုးပြုမယ့်ရေက ငါတို့ ကုလားပဲသမား တွေအတွက် အင်းလေ”

ရီးဆေးရိုးသည် ဟင်းချပြီး ငေးမောနေ၏။ ဆွမ်း ခံ ပြန်ချိန်မျှသာရှိသေးသော်ငြား နေက ပူချက် ပြင်းပြီ။ တစ်ခေါ်သာသာ ဝေးမည်ထင်ရသည်။ ရိုးပြတ်ကွင်း ထဲ၌ ‘လေပွေ’ ကလေး တစ်ခု ပေါ်ပေါက်နေသည်။

ရိုးပြတ်တွေ အကြေးခွံနှင့် အမှိုက်တွေက လေပွေကို ရုပ်လုံးဖော်ပေးနေကြ၏။ အခွေလိုက် အထက်သို့ စုပ်တင်သော လေပွေသည် ရွေ့လျားရင်း ကြီးမား ကျယ်ပြန့်လာသည်။ ရိတ်ဖြတ်ထားသော ကုလားပဲပင်တွေကိုပါ ဆွဲယူသည်။ သို့သော် မကြာမီ ပြယ်စင်သွား၏။

“နေက မထွက်သေးဘူး၊ ပူပြီ လူကလေးရေ၊ သိပ်ပြီး နေမမြင့်စေနဲ့ဟေ့”

မောင်ကိုကြီးသည် ထမင်းကို လက်စသတ်ရင်း ခေါင်းညိတ်ပြ၏။ ပြီးမှ အသံထွက်၏။

“ဘ သဘောတူရင် ထွန်စက်ကို စာရင်းပေးလိုက်မယ်နော်”

“အေးလေ၊ စက်မပါဘဲ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး နွေစပါး စိုက်နိုင်မတုံး၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ရှိသကွ”

ရီးဆေးရိုး၏ သည်စကားကြောင့် မောင်ကိုကြီးမှာ ထမင်းထုပ်ကို နေရာတကျ ပြန်ထုပ်နေသော လက်တန့်သွား၏။

“အစေ့ချ စိုက်တုန်းကလို ဖောက်တဲ့လူက ဖောက်၊ မဖောက်တဲ့လူက မဖောက်နဲ့ ဖြစ်ရင်၊ မဖောက်တဲ့လူ”

သည်တုန်းကလည်း ‘အစေ့ချ’ စိုက်နည်း ကောင်းကြောင်းသတင်းကို သယ်ဆောင်လာသူမှာ သည်မြေးကြီးပင် ဖြစ်၏။ သူသည် ပညာတစ်ပိုင်းတစ်စဖြင့် အိမ်ထောင်ကျခဲ့ငြား ပညာတတ် လယ်သမားကလေးဟု ခေါ်နိုင်သည်။ အခြားတစ်ကြောင်းလည်း ရှိသေး၏။ သူသည် ဘဆေးရိုး ထွန်မနိုင်ချိန်မှစ၍ ဘနှင့် အမေကြီးတို့ လယ်ကို လုပ်ကိုင်ပေးခဲ့သူဖြစ်၏။ ထိုအခါ ဘတို့ လယ်ကောင်းမှ သူ့မိသားစု ချောင်လည်မည်။ သည်စိတ်ဝင်ခါမှ ရောဂါဆန်းတွေက ပေါများလာသည်။ အပင်မှ ခါထုတ် ခြွေချလိုက်သော နှမ်းစေ့ အားလုံး အခွံတွေဖြစ်နေသည်။ စည် (ကျီ) ထဲက စပါးတွေ ပိုးထိုးသည်။

“ကြား ကြားဖူးပေါင်တော်၊ စည့်ထဲက စပါးပိုး ထိုးရသတဲ့”

အမေကြီး ရီးကျီးဒန်မှာ သည်မျှသာ ရေရွတ်တတ်သည်။ သည့်ထက် တိုးပြီး စပါးကျီထဲသို့ ကြက်သွန်တွေ ဝယ်ထည့်သည်။ စပါးပိုးသည် ကြက်သွန်နံ့ကို မခံနိုင်ဟူသည့် ကြားဖူးနားဝ ဆေးမြီးတိုဖြင့် ကုသခြင်း ဖြစ်၏။ သို့သော် စပါးပိုးက ကြက်သွန်ကိုပါ စားသောအခါ အမေကြီးရီးကျီးဒန် လက်မြှောက်လေ၏။

“စပါးတစ်တောင်း ငါးရာ၊ လောဘနားရွက် ဒါလောက်တက်လို့ အဲသလိုဖြစ်တာ တော်ရေ့”

သည်အခါမျိုးတွင် မောင်ကိုကြီးသည် တောပြောတောင်ပြော ပြောမနေပါ။ ပိုးသတ်ဆေးရောင်းသော ဆိုင်များသို့ ချဉ်းကပ်စူးစမ်းသည်။ သက်ဆိုင်ရာ စာရွက်စာတမ်းများကို လေ့လာသည်။ သင့်လျော်မည့် ပိုးသတ်ဆေး အသစ်များ ရှာဖွေဝယ်ယူလာခြင်းဖြင့် ဖြေရှင်းပေးသည်။ သူသည် တစ်နှစ်ထက်တစ်နှစ် စည်ကားလာသော သူ့မိသားစုကို ကြည့်ပြီး ရင်လေးလာ၏။ ။ ရင်လေးလာသည်နှင့်အမျှ တိုးတက်ကြီးပွားချင်လာ၏။ တိုးတက်ကြီးပွားချင်ခါမှ ကလေးတွေက အတင်းပြော၏။

“ဘက်ထရီနဲ့ ဖွင့်တဲ့ တီဗွီ အဖြူ အမည်းကလေး တစ်လုံးလောက်ရှိရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲနော် အမေ”

အကြီးကောင်က မအေထံ ပူဆာသည်ကို အငယ်မက ဝင်ဖောက်သည်။

“တီဗွီထားလို့ ကက်ဆက်ပဲ ပြောပါဦး ကိုကိုရာ”

မောင်ကိုကြီး ကြားသည်။ ကလေးတွေကို မာန်မဲရန် ဝေးစွ၊ လှည့်သော်မျှ မကြည့်။ မကြည့်သော်ငြား “နေနှင့် ကြဦးပေါ့ကွာ” ဟု တေးထားသည်။ တေး ထားသည့်အလျောက် ကြိုးစားသည်။

“ဘပဲ တွက်ကြည့် အခြောက်ထရေး (ထွန်ရေး) ကောင်းကောင်း တစ်ကြိမ်ပဲလိုတယ် ဘ။ အဲသည် နောက်မှာ ပျိုးနုတ်ခ မကုန်ဘူး။ ကောက်စိုက်ခ မကုန်ဘူး”

“ဟုတ်ပါ့တော်၊ ပျိုးတစ်စည်းတဲ့၊ တစ်ဖတ်စာတောင် မရှိတော့ဘူး။ ကောက်စိုက်သမကတော့ ဆွမ်းခံဝင်ခါစပဲ ရှိသေးတယ်။ ပြန်ချင်ပြီ”

မြေးအဘိုးဆွေးနွေးနေသံကို ‘ဆေးတောင်း’ တစ်လုံးဖြင့် တချွတ်ချွတ် ဆေးလိပ်လိပ်နေသော ရီးကျီးဒန်က မဲ့ကာရွဲ့ကာ ထောက်ပြ၏။

“ကဲကဲ ဆက်ပါဦး လူလေးရာ”

ရီးကျီးဒန်ထံ ရောက်သွားသော အာရုံကို ပြန်လည်စုစည်းရင်းက ရီးဆေးရိုး ပြောသည်။

“တစ်နေရာကို သုံးလေးစေ့ လက်နဲ့ချမယ် ဘရ။ အတန်းလိုက်ပေါ့ဗျာ။ တစ်ကွက်ပြီးရင် တစ်ကွက် ရေသွင်း၊ ရေလည်း အမြဲ သွင်းမထားရဘူး။ သူ့သတ်မှတ်ရက်ရောက်မှ ရေသွင်းရတာ”

လယ်သမားအတွက် ထွန်ယက်ရာတွင်သာ ပင်ပန်းသည်မဟုတ်။ ‘ရေယူ’ ရာတွင်လည်း ပင်ပန်းသည်။ ပင်ပန်းရုံသာမက မြွေအန္တရာယ်ကလည်း ကြီးမားပါဘိခြင်း။

ရေယူသည်ဆိုခြင်းမှာ လယ်ကြားမြောင်းတစ် လျှောက် စီးဆင်းနေသော ရေကို ထိုမြောင်း၏ ဝဲယာရှိ လယ်များတွင်းသို့ အလှည့်ကျ သွင်းယူခြင်းကို ခေါ်၏။ ထိုအခါ မိမိလယ်၏ အလှည့်သည် သန်းခေါင်သန်းလွှဲ ဖြစ်နေပါက မျက်လုံးဖြဲပြီး အလုပ်လုပ်ရ၏။ လယ်ကြားမြောင်းတွင်းရှိ ရေများ အခြားနေရာသို့ ကျိုးကျ စိမ့်ဝင်နေမှု ရှိ မရှိ မြောင်းတစ်လျှောက် လိုက်လံ စစ်ဆေးရသည့်အခါ မြွေနှင့် အတွေ့ များသည်။ တွေ့ပြီ ဆိုမှဖြင့် လင်းမြွေမဟုတ်။ ထန်းမြွေ မဟုတ်။ မြွေပွေးနှင့် မြွေဟောက်ချည်းသာ။ ထို့ပြင် ရှိသေးသည်၊ ရေသူခိုး။ ရေသူခိုးသည် ကိုယ့်အောက်ရှိ လူသာ မဟုတ်၊ ကိုယ့်လယ်၏ အထက်တွင် ရှိသူကလည်း ခိုးသည်သာ။ ရေသူခိုးနှင့် ပက်ပင်းတိုး၍ သူခိုးက မချေမငံပြောလျှင်ကား လက်လွန်ခြေလွန် ဖြစ်ကုန်တော့သည်။

ယခု သည်ဒုက္ခကြီးမှ များစွာ သက်သာမည်ဆို သည်နှင့်ပင် ရီးဆေးရိုး၏ မျက်တွင်းချိုင့်ထဲက မဟူရာ မျက်လုံးတွေ လက်လက်ရွဲလာသည်။

“ကောင်းသကွာ၊ သိပ်ကောင်း”

ဘ၏ ချီးမွမ်းမှုခံရသဖြင့် မောင်ကိုကြီးမှာ ပြုံးပြုံးကြီးဖြစ်သွားငြား သူ့ဘ ရီးဆေးရိုးက “အပြောကတော့” ဟု ဆက်လိုက်သောအခါ “ဟာဗျာ၊ ဘကလည်း ကျုပ်မဖြင့် အဟုတ်မှတ်လို့” ဆိုကာ ခေါင်းလည်သွားတော့သည်။

ရီးဆေးရိုး မျက်လုံးမှေးလျက် ရယ်မောသည်။ သို့စဉ်တွင် ရီးကျီးဒန်က လိပ်ပြီးသွားသော ဆေးလိပ်ကို စည်းကြိုး မစည်းမီ  ‘စွန်တောင်’ ညှပ်ရန် ဖက်အတိုအစများကြား၌ ကတ်ကြေးရှာနေရင်းက လှမ်းပြောသည်။

“ကလေးစိတ်ညစ်အောင် မလုပ်ပါနဲ့တော်ရဲ့”

ထိုအခါတွင်မူ ရီးဆေးရိုး၏ ရယ်မောသံ ပေါ်လာသည်။

“လူလေး ပြောတာ ကောင်းတော့ကောင်းပါရဲ့ကွာ။ သို့သော်လည်း ဘတို့ ငယ်ငယ်က ‘အခြောက်ပျိုး’ ထောင်သလို ဖြစ်နေမှာတော့ အစိုးသားကွာ”

“အခြောက်ပျိုး၊ ဟုတ်လား ဘ”

“ဟုတ်ပါ့မောင်ရာ၊ ‘အစိုပျိုး’ ထောင်ရတာ မျိုးစပါး တစ်ဆယ်များတယ်ဆိုပြီး ငါးတောင်းနဲ့ ပြီးနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ အခြောက်ပျိုးထောင်တာကိုးကွ။ ရေသွင်း ရေထုတ်တာ ဝန်ငြိမ်းပါရဲ့။ သို့ပေမဲ့ စိုက်ခါနီး ပျိုးနုတ်တော့မှ ပုရွက်ဆိတ် ကိုက်တာနဲ့ ထွန်ပစ်လိုက်ရပါရောလား။ အပြေးအလွှား ပျိုးဝယ်စိုက်ရလို့ ပင်ပန်းလိုက်တာကွာ”

“ဟိုတုန်းကနဲ့ အခု တူလို့လားတော်ရဲ့။ ဟိုတုန်းက မြေဆီ မရှိ၊ ပိုးသတ်ဆေး မရှိနဲ့။ အခုတော့ အာလဆန်ဆိုလား လူးပြီးစိုက်ရင် ပိုးပုရွက် မကျဘူးဆို မဟုတ်လား လူလေး”

ရီးကျီးဒန်သည် ဆေးလိပ်ကို စွန်တောင်ညှပ်ပြီး သွားပြီ။ စည်းကြိုး မစည်းရသေးပေ။ ချည်ထွေးကို ဟိုမွှေ သည်ဖွ ရှာနေရင်းက လှမ်းပြော၏။

“အမေကြီး ပြောသလို ပိုးသတ်ဆေးရှိတယ် ဘရာ၊ နောက်ပြီး ပျိုးခင်းလည်း မဟုတ်ဘူး ဘရာ။ အဲဒါကြောင့် ကျုပ်တော့”

သို့ဖြင့် မြေးအဘိုးတစ်တွေ အစေ့ချစိုက်နည်း သစ်ဖြင့် တစ်ချီ တစ်မောင်း စမ်းသပ်စိုက်ကြသည်။ သို့သော် သူတို့၏ လယ်သည် ကုန်းမဟုတ်၊ ကျင်းဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ဘေးပတ်လည်မှ လယ်များသည် နက်ဖြန် အစေ့ချတော့ မယောင်၊ သန်ဘက်ခါကျမှ အစေ့ချတော့မယောင် ‘ဗယီးဗယား’ လုပ်နေကြသည်။

ရီးဆေးရိုး၏ အစေ့ချ လယ်ကွက်များ စိမ်းလန်း လာပြီ။ စပါးပင်ကလေးတွေ လက်သုံးသစ်ခန့်ရှိလာ ချိန်ဝယ် ဘေးလယ်တွေက အစိုထွန်ရေးလုပ်ရန် ရေသွင်းတော့သည်။ ကန်သင်းချင်း မေးတင်နေသော အစေ့ချ လယ်ကွက်များ ထဲသို့ စိမ့်ရေတွေ ဝင်လာသည်။ မြေးအဘိုးနှစ်ယောက် စိမ့်ရေတား မြောင်းတူးကြပါသော်လည်း အစေ့ချကောက်ပင်တွေ သေကုန်တော့သည်။

မောင်ကိုကြီး ဓားတဝင့်ဝင့်ဖြင့် သောင်းကျန်းတော့ သည်။ ဘေးလယ်က လူတွေကို ဓားဖြင့် မခုတ်ရသောအခါ ဟိုလူမကျန် သည်လူမနေရ သိမ်းကျုံးဆဲတော့ သည်။ အစေ့ကိုချပြီး ယုံယုံကြည်ကြည် စိုက်ပါသော်ငြား လယ်သမား လူလည်များကြောင့် နစ်နာခဲ့ရသည်ကို ရီးဆေးရိုး မမေ့။ သို့ကြောင့် နွေစပါးကို တွန့်နေသည်။

“တစ်ကွင်းလုံး စိုက်မှာပါ ဘရာ၊ ဘာမျှ စိုးရိမ်စရာ မရှိပါဘူး”

“မလုပ်ဘဲထားလည်း သည်မြေပဲကွ။ လုပ်လည်း သည်မြေပဲ။ သည်မြေကလေးက နောက်ထပ် တစ်သီး ရမယ်ဆိုတော့ မလိုချင်ဘဲ ရှိပါ့မလား လူလေးရာ။ သို့သော်လည်း အရေးထဲကျမှ မင့်မြောင်းရေ ပြတ်သွားရင်”

မောင်ကိုကြီး တွေဝေသွားသည်။ မြောင်းလက်တံ၊ မြောင်းမကြီး။ မည်သည့် မြောင်းကိုမျှ မပိတ်ရ မပင်းရသော ဆည်မြောင်းဥပဒေရှိသည်။ ရှိပါလျက်နှင့် ခိုးခိုးပြီး လုပ်နေကြသည်။ ထိုသို့ လုပ်ဖန်များသဖြင့် မြောင်းကျိုးခဲ့သော်။ မောင်ကိုကြီး တွေးရသည်။ မိုး စပါးပင်လျှင် တစ်ဧကကို ၇၅ တင်း ပြေးမလွတ်လျှင် နွေစပါးမှာ တစ်ရာ မထွက်ဘူးထား၊ ကိုးဆယ်ကား ရနိုင်သည်။ နွေစပါး လုပ်ချင်သည်။ လုပ်ချင်သမှ တစ်ပိုင်းသေနေသည်။

“ဟုတ်ပြီ ဘ၊ ဟုတ်ပြီ”

သူသည် ဒူးကို ဖြောင်းခနဲမြည်အောင် ပုတ်သည်။ ဝမ်းသာအားရ အော်သည်။ “မတော်တဆ ရေလိုချိန်မှာ မြောင်းရေပြတ်သွားရင် ရေတွင်းတူးပြီး ရေစုပ်စက်နဲ့ ရေသွင်းမယ်ဗျာ။ လေးငါးဆယ်တောင် တူးရင် ရေထွက်တာပဲ” ဟု တစ်ဆက်တည်း ပြောသည်။

ရီးဆေးရိုး ခေါင်းညိတ်သည်။ ရီးဆေးရိုး ခေါင်းညိတ်ခြင်းမှာ သဘောတူခြင်းကိုသာ ဖော်ပြသည် မမည်။ လူငယ်ပီပီ ကြံတတ် စည်တတ်ပါပေသည်၊ လမ်းအခွင့်ကို သိတတ်ပါပေသည် ဟူ၍လည်း ချီးမွမ်းခြင်းဖြစ်ပေတော့သည်။

  ▢ ဆင်ဖြူကျွန်းအောင်သိန်း
📖 ကိုဆေးရိုး ပေါင်းချုပ်

ခွဲခွါခြင်းရဲ့ နောက်ကွယ်

❝ ခွဲခွါခြင်းရဲ့ နောက်ကွယ်❞
▢ မိုမိုစု ( ဆေးတက္ကသိုလ် )

တရှုပ်ရှုပ်နဲ့ ငိုနေတဲ့ သန့်ရှင်းရေးဝန် ထမ်းတစ်ယောက်ရဲ့ အသံကြောင့် လူနာမှတ်တမ်းတွေ ကြည့်နေတဲ့ ကျွန်မ အခန်းအပြင်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိတယ်။ ဓာတ်လှေကား တောင့်စွန်းနားမှာ ကျုံ့ကျုံ့လေး ထိုင်ပြီး ငိုနေတဲ့ မြတင်ကို တွေ့လိုက်ရတော့ ကျွန်မ အံ့ဩသွားတယ်။ အဲဒီလောက် သဘောကောင်းပြီး အလုပ်ကို မညည်းမညူ လုပ်တတ်တဲ့ မြတင်က ဘာကြောင့် ငိုနေရ တာလဲလို့ စိတ်ထဲ တွေးရင်း မြတင် ဘေး ရောက်သွားတယ်။

“ဟေ့... မမြတင်၊ ဘာလို့ ငိုနေရတာလဲ”

“ဒေါက်တာရယ်... ဟိုဘက် လူနာခန်းက ပိုက်ဆံပျောက်တာကို ကျုပ်ယူတယ်ဆိုပြီး စွပ်စွဲနေလို့။ ဘုရားစူး ကျုပ် မယူရပါဘူး”

“ဟင်...ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ။ လာ အထဲလာပြီး ပြောပါဦး”

မြတင်ကို ဆရာဝန်အခန်းထဲ ခေါ်လာခဲ့သည့်တိုင် ငိုတာက မရပ်သေး။

“ကဲ...ငိုတာရပ်ဦး။ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ ပြောပါဦး”

“ဒီလို ... ဟိုဘက်ထောင့်စွန်းခန်းလေ”

မြတင်ရဲ့စကား မဆုံးသေးဘူး။ ကျွန်မ မျက်လုံးပြူး အံ့ဩသွားတယ်။

“ဟဲ့ ...မြတင်၊ ဘာလို့ အဲဒီအခန်းနဲ့မှ ပြဿနာဖြစ်ရတာလဲ”

ထိုအခန်းက VIP အခန်း ဖြစ်တာကြောင့် ကျွန်မ မြတင်ကို အဲဒီအခန်းနဲ့တော့ ပြဿနာ မဖြစ်စေချင်တာ အမှန်။

မြတင်က ဆက်ပြောတယ်။

“အဲဒီအခန်းကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်နေတုန်း လူနာအဒေါ်ကြီးက အိမ်သာထဲဝင်သွားတာ။ အဲအချိန်က အစောင့်လည်း တစ်ယောက်မှ မရှိဘူး။ အိမ်သာထဲက ပြန်ထွက်ပြီး မကြာခင်မှာပဲ အဲ-အဒေါ်ကြီးက သူ့ပိုက်ဆံ ၁၀ သိန်းအုပ်ထဲက တစ်သိန်း လျော့သွားပြီဆိုပြီး ကျုပ် ခိုးတယ်လို့ စွပ်စွဲတော့တာပဲ။ ကျုပ်ကလည်း ဘယ်ရမလဲ ကျုပ်မှ မယူတာ ကျုပ် မခိုးဘူးဆိုပြီး ဖြေရှင်းတော့ သူက ဆေးရုံအုပ်တိုင်မယ်၊ မန်နေဂျာတိုင်မယ်ဆိုပြီး ပြောတော့ ကျုပ် ငိုပြီးထွက်လာရတာ ဒေါက်တာရယ်” 

မြတင်က ပြောရင်းဆိုရင်း တရှုပ်ရှုပ်နဲ့ ငိုနေသေးတယ်။ ကျွန်မလည်း သူ့စကား ကြားပြီး သက်ပြင်းချနေတုန်း မန်နေဂျာနဲ့ ဆေးရုံအုပ်တို့ ရောက်လာကြတယ်။

“မြတင်၊ လူနာခန်း ခဏလိုက်ခဲ့ဦး။ ဖုန်းဆက်ပြီး တိုင်ထားတယ်”

မြတင်နဲ့ အတူ ကျွန်မပါ လူနာခန်းထဲ မန်နေဂျာနဲ့ ခေါ်ရာ လိုက်ပါသွားခဲ့တယ်။

အခန်းထဲ ရောက်တော့ လူနာစောင့်တွေ ရောက်နေကြပြီ။

ဆေးရုံအုပ်နဲ့ မန်နေဂျာကတော့ လူနာကို တစ်လှည့်၊ မမြတင်ကို တစ်လှည့် ဖြစ်စဉ် အကုန် မေးပြီး သက်ပြင်းချနေကြတယ်။

လူနာစောင့်တွေက ကျွန်မတို့ကို ဝင်လာကတည်းက ထိုင်စရာနေရာ မပေးဘဲ စတိုင်ကြီးနဲ့ iPhone နှိပ်နေကြတယ်။ မန်နေဂျာနဲ့ ဆေးရုံအုပ်က မတ်တတ်ကြီး တွေနဲ့။

“အဒေါ်ကြီး ပိုက်ဆံ အထားမှားတာ ဖြစ်နေဦးမယ်၊ ပြန်စစ်ကြည့်ပါဦးလား” လို့ ဆေးရုံအုပ်က ပြောလိုက်တော့ iPhone နှိပ်နေတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က...

“ကျွန်မအမေက ပိုက်ဆံအထားမှားစရာ အကြောင်းမရှိဘူး။ အခန်းထဲမှာ သန့်ရှင်းရေးကောင်မလေးပဲ ရှိတာ။ သူ မယူလို့ ပိုက်ဆံက ခြေထောက်ပေါက်ပြီး အပြင် ထွက်သွားရမှာလား။ ဆရာတို့ ဆေးရုံက စာရိတ္တကောင်းတဲ့သူတွေ မခန့်ဘူးနဲ့တူတယ်” ဆိုတော့ ဆေးရုံအုပ်ကနေ...

“ဒီသန့်ရှင်းရေး ကောင်မလေး စာရိတ္တ ကောင်းတာတော့ အာမခံနိုင်ပါတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့ ဆေးရုံက အလုပ်လာလျှောက်တဲ့သူ မှန်သမျှ ရဲစခန်း ထောက်ခံစာ၊ ရပ်ကွက်ထောက်ခံစာ စတဲ့ လိုအပ်တဲ့ အထောက်အထားစာရွက်တွေပါမှ လက်ခံရတာပါ ခင်ဗျာ”

iPhone ကိုင်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးက မျက်နှာထားတင်းတင်းဖြင့်...

“အဲဒါတော့ ဆရာတို့ ဘယ်လိုခန့်လဲတော့မသိဘူး။ အမေက ဒီကောင်မလေး ခိုးသွားတာလို့ ပြောတာပဲ။ ကျွန်မတို့ကတော့ ပြေလည်အောင် ဖြေရှင်းမပေးရင် Facebook ပေါ် တင်လိုက်ရုံပဲ။ ယောက္ခမကလည်း အထက်လူကြီးလေ၊ ဆရာတို့လည်း သိပါတယ်”

ပြောတဲ့လေသံက သူတို့ပဲ အထက်လူကြီးလိုလို။ ဩော် ဒါကြောင့် VIP အခန်းလို့ ပြောတာကိုး။ အဲဒါနဲ့ ဆေးရုံအုပ်ကနေ...

“ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်တော်တို့ အဆင်ပြေအောင် ဖြေရှင်းပေးပါ့မယ်”

“အဆင်ပြေအောင်ဆိုတာ ဘယ်လို လုပ်ပေးမှာလဲ။ ကျွန်မတို့ အတွက်က ပိုက်ဆံက အကြောင်း မဟုတ်ပါဘူး” လို့သာ ပြောနေပေမယ့် ထိုအမျိုးသမီးရဲ့ ပုံစံက ငွေကို လျော်ပေးစေချင်တဲ့ပုံ ပေါက်နေတယ်။

“ဟုတ်ကဲ့ အဲဒီပိုက်ဆံ တစ်သိန်း ကျွန်တော်တို့ ဆေးရုံက လျော်ပေးမယ်ဆိုရင်ရော ကျေနပ်နိုင်မလား” လို့ ဆရာကြီးက ပြောလိုက်တော့ ထိုအမျိုးသမီးက ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်ပြနေတယ်။ ထိုအချိန်မှာ...

“ကျုပ်မှ မယူတာ ဘာလို့ လျော်ပေးရမှာလဲ ဆရာကြီး”

မြတင်က ကြားဖြတ်ပြောလိုက်တယ်။ မန်နေဂျာက မြတင်ကို မပြောနဲ့တော့ဆိုတဲ့ ဟန်အမူအရာပြလိုက်တော့ မြတင်ခမျာ ခေါင်းလေး ငုံ့သွားရှာတယ်။

ဆေးရုံအုပ်နဲ့ မန်နေဂျာက မြတင်ကို ရုံးပေါ် ခေါ်သွားတော့ ကျွန်မ လူနာခန်းထဲ နေခဲ့လိုက်ပြီး...

“အဒေါ် .. ပိုက်ဆံက ဘယ်လိုပျောက်သွားတာလဲ။ အိမ်သာက ထွက်တော့ ပိုက်ဆံမရှိတော့ဘူးဆို၊ ဘယ်လို ဖြစ်ရတာလဲ”

ခုတင်ပေါ်တွင် ဆေးပိုက်တန်းလန်းနဲ့ ထိုင်နေတဲ့ လူနာအဒေါ်ကြီးက...

“အဒေါ်က ပိုက်ဆံထုပ်ကို စားပွဲပေါ် တင်ထားခဲ့တာ။ အဒေါ် အိမ်သာထဲက ထွက်လာတော့ ပိုက်ဆံတစ်သိန်းအုပ်က ပျောက်သွားပြီ”

“ကျွန်မ တစ်ခု မေးဦးမယ်။ သန့်ရှင်းရေး မိန်းကလေးဆီမှာ ပိုက်ဆံရှာမကြည့်ဘူးလား။ ရှာကြည့်ရင် အဖြေထွက်လာမှာပဲလေ။ သူ ယူရင် သူ့လက်ထဲ ပိုက်ဆံရှိမှာပေါ့”

“ဆရာမလေးက သန့်ရှင်းရေးဘက်က ပါပေးနေတယ်နဲ့တူတယ်။ ရှာကြည့်လည်း ဘယ်တွေ့မလဲ တစ်နေရာရာမှာ ဖွက်ထားမှာပေါ့”

“ကျွန်မက ဘယ်သူ့ဘက်ကမှ ပါတာ မဟုတ်ပါဘူး။ အမှန်အတိုင်း မျှမျှတတ ဖြစ်စေချင်တာပါ။ တကယ်လို့ သန့်ရှင်းရေး ကောင်မလေး မယူခဲ့တာ မှန်ရင် သူ့ရဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားကို စွပ်စွဲသလို ဖြစ်သွားမှာစိုးလို့ ပြောတာပါ။ ခွင့်ပြုပါဦး အဒေါ်”  - ဆိုပြီး ကျွန်မ ပြန်လာခဲ့တယ်။ ဆေးကုသ ခံယူနေတဲ့ လူနာကို စိတ်မကောင်းဖြစ်တာ မှန်ပေမယ့် သန်ရှင်းရေး မြတင်ရဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားကိုလည်း အမှန်အတိုင်းဖြစ်စေချင်တယ်။

နာရီဝက်လောက် ကြာတော့ မြတင် မျက်နှာမကောင်းဘဲ ရုံးခန်းကနေ ပြန်ရောက်လာခဲ့တယ်။

“ဘယ်လိုဖြစ်သွားပြီလဲ မမြတင်”

“ကျုပ် သူများပိုက်ဆံလည်း မခိုးရဘဲ နဲ့ ငွေတစ်သိန်းကို ဆေးရုံက လေးပုံတစ်ပုံ ပေးမယ်တဲ့။ ကျုပ်က လေးသုံးသုံးပုံ ခုနစ်သောင်းခွဲကို တစ်လတစ်သောင်းခွဲနဲ့ ငါးလ လစာကနေ ဖြတ်မယ်တဲ့။ ဒါကတော့ မတရားတာဘဲ။ ကျုပ်တို့လို မရှိဆင်းရဲသားတွေမို့လို့ ကိုယ်ကျင့်တရားကိုတောင် မယုံတာလား” လို့ မြတင်က မျက်နှာမကောင်းဘဲ ပြောနေတော့ ကျွန်မ မြတင်ကို သေချာကြည့်လိုက်ပြီး...

“မမြတင်ရဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားကို ကျွန်မ ယုံတယ်။ ကျွန်မနဲ့ မမြတင်နဲ့ ဆေးရုံမှာ တွေ့တာ ငါးနှစ်ကျော်ပြီ။ မမြတင် မခိုးဘူးလို့ ယုံတယ်။ ကျွန်မ ဆေးရုံအုပ်နဲ့ မန်နေဂျာကို သွားပြောကြည့်ဦးမယ်”

မြတင်ဟာ အသက် ၃၀ အရွယ်ရှိ ကလေးနှစ်ယောက်အမေ...။ ဆေးရုံတွင် သန့်ရှင်းရေးဝန်ထမ်း လုပ်ခဲ့သည်မှာ ခုနစ်နှစ်ကျော် ရှိပြီ။ မြတင်ဟာ အလုပ်ကိုလည်း မခိုမကတ်ဘဲ လုပ်ကိုင်တာကြောင့် အားလုံးက မြတင်ကို ခင်ကြတယ်။

“ဒေါက်တာရယ် ကျွန်မအတွက်နဲ့ သွားမပြောပါနဲ့တော့ ... နေပါစေတော့။ ကျုပ် နားကပ်လေး ရောင်းပြီးတော့ ခုနစ်သောင်းခွဲ ပေးလိုက်မယ်။ ပြီးရင် အလုပ် ထွက်စာတင်လိုက်မယ် စိတ်ကူးတယ်”

“လူတွေက မြေနှိမ့်ရာ လှံစိုက်ချင်ကြတယ် ဒေါက်တာရယ်။ ကျုပ်က ဆင်းရဲပေမယ့် ကိုယ်ကျင့်တရား ကောင်းတယ်ဆိုတာ ဒေါက်တာ တစ်ယောက်ပဲ ကျုပ်ကို ယုံတာပါ။ ကျုပ် အခန်း သွားရှင်းပေးလိုက်ဦးမယ်” ဆိုပြီး ထွက်သွားတော့ ကျွန်မလည်း ချက်ချင်းပဲ မန်နေဂျာရုံးခန်းကို သွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ မန်နေဂျာပြောတဲ့ စကားတွေကြောင့် ကျွန်မ ဘာမှကို မပြောချင် တော့ဘဲ ပြန်လာခဲ့ရတယ်။

“သူတို့က Facebook ပေါ် တင်ရင် ဆေးရုံနာမည်ပျက်မှာလေ။ ပြီးတော့ အဲဒီ အခန်းက VIP အခန်း... အထက်လူကြီးနဲ့ အမျိုးတော်တယ်ဆိုတာ သိတယ်မို့လား။ မြတင်လည်း တစ်လကို တစ်သောင်းခွဲနဲ့ ငါးလဆက်သွားရင် သူလည်း အဆင်ပြေမှာပါ” ဆိုတဲ့ စကားကြောင့် အမှန်တရားကို မရှာဖွေတော့ဘူးလားလို့ ကျွန်မ မမေးခဲ့တော့ပေ။

နောက်တစ်ရက်၊ နှစ်ရက်နေတော့ မြတင်ကို မတွေ့တော့။ ကျွန်မ စုံစမ်းကြည့် လိုက်တယ်။ မြတင် ခုနစ်သောင်းခွဲပေးပြီး ဆေးရုံကို မလာတော့ဘူးဆိုတယ်တဲ့။ ဒါဆို ထွက်သွားပြီဆိုတဲ့ သဘောပေါ့။ ဟင် မမြတင်ဟာ ဘာအပြစ်မှ မရှိဘဲ ဘာလို့ ထွက်ရမှာလဲ။ လောကကြီးက မတရားလိုက်တာ။

နောက်နေ့ အဲဒီအခန်းက အဒေါ်ကြီး ဆေးရုံကဆင်းတော့ ဓာတ်လှေကားမှာ သူတို့အုပ်စု စောင့်နေတုန်း အဲဒီလူနာရဲ့ သားဖြစ်သူ ပြောတဲ့ စကားကို အမှတ်မထင် ကြားလိုက်ရတယ်။

“အဲဒီပိုက်ဆံတစ်သိန်းက ငါ ခဏ ယူသွားတာ။ အဲဒါကို အမေက သန့်ရှင်းရေးကောင်မလေး ခိုးပါတယ် ဆိုပြီး စွပ်စွဲတာတဲ့။ ငါလည်း အခုမှ အဲအကြောင်းတွေ သိတာ။ အဲဒါကြောင့် အမေလည်း ရောဂါတိုးတာ စိတ်ညစ်ပါတယ်”

လူနာမှတ်တမ်း ကြည့်ရင်း ကြားလိုက်ရတဲ့ စကားကြောင့် ကျွန်မ ချက်ချင်း ဓာတ်လှေကားဆီ အပြေးလာခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က ဆင်းသွားနှင့်ပြီ။

ကျွန်မလည်း ချက်ချင်း မန်နေဂျာနဲ့ ဆေးရုံအုပ်ဆီ အပြေးသွားပြီး အဲဒီလို ကြားခဲ့ရသမျှကို ပြန်ပြောပြတော့...

“ဆရာတို့ကလည်း လူနာတွေ ကျေနပ်အောင် ဖြေရှင်းပေးလိုက်ရတာ။ သူတို့ မကျေနပ်ရင် ဆေးရုံထိခိုက်နိုင်တယ်။ စိတ်မကောင်းပါဘူး”

“အဲဒီလူနာကို ဖုန်းဆက်ခေါ်ပြီး မမြတင်ကို ပြန်ပြီး တောင်းပန်ခိုင်းသင့်တယ်လို့ ကျွန်မ ထင်တယ်။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားကို သူတို့ အဲလို မလုပ်သင့်ဘူး”

“ပြီးတော့ ဆရာတို့ရောပေါ့” လို့ ပြောချင်ပေမယ့် မပြောလိုက်တော့။

“မြတင် ကိုတော့ ဆရာတို့ တောင်းပန်ပြီး ပြန်ခေါ်လိုက်ပါ့မယ်။ လူနာကို တောင်းပန်တာကိုတော့ ထားလိုက်တော့။ သူတို့က VIP တွေ ဆိုတော့လည်း ... ။ ပြီးတော့ မြတင်က သန့်ရှင်းရေးဝန်ထမ်း” 

ဘာတဲ့ VIP မို့ သန့်ရှင်းရေးဝန်ထမ်းကို မတောင်းပန်ခိုင်းရဘူးတဲ့လား။ အားလုံးက လူတွေ မဟုတ်ဘူးလား။ ဪ လောကကြီးမှာ တရားကျဖို့ ကောင်းလိုက်တာ။ ကျွန်မ ဘာမှ မပြောဘဲ ရုံးခန်းထဲကနေ ထွက်လာခဲ့လိုက်တယ်။

နောက်တော့ ကျွန်မ အစိုးရအလုပ် ဝင်သွားသည်ထိ ပုဂ္ဂလိကဆေးရုံမှာ မြတင် မရှိတော့သလို သူမကို ဆက်သွယ်မရတာကြောင့် ဘယ်မှာ ဘာလုပ်နေတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ မသိပါ။ မမြတင် တစ်ယောက် အဆင်ပြေပါစေလို့ပဲ ဆုတောင်းနေမိတယ်။

ဪ ... လူတွေ လူတွေ၊ ငွေကြေး ဂုဏ်ပကာသန အဆင့်ရာထူး ရှိတာနဲ့ အဲလောက်တောင် ကြောက်ရသလား။ ဆင်းရဲတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားကို သူတို့ တန်ဖိုးမထားတတ်တာလား။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ သစ္စာတရားတွေ ကိုယ်ကျင့်တရားတွေကို ခွဲခြားစွာ မြင်သတဲ့လား။ ။

▢  မိုမိုစု (ဆေးတက္ကသိုလ်)
📖 မဟေသီ ရုပ်စုံ မဂ္ဂဇင်း
      စက်တင်ဘာ ၊ ၂၀၁၇

မြေးအချစ် မြစ်အနှစ်

❝ မြေးအချစ် မြစ်အနှစ် ❞
( ဆင်ဖြူကျွန်းအောင်သိန်း )

၁

မြစ်ငယ်၏ အဲ့ခနဲအသံ ပေါ်ထွက်လာကတည်းက ရီးကျီးဒန် နိုးနေခဲ့ပြီ။ စင်စစ်အားဖြင့် ရီးကျီးဒန်မှာ အိပ်ပျော်သည် မရှိလှချေ။ ပင်ပင်ပန်းပန်း လှဲချစက တစ်ကြိမ်သာ မှေးခနဲဖြစ်ခဲ့သည်။ သည့်နောက်တွင် ခါးကိုက်တာလည်း သိသည်။ ဒူးနာတာလည်း သိသည်။ အိပ်မက်မက်သလို မမက်သလိုလို။ သည်သောအခါ ကလေး၏ ငိုသံ စသည်နှင့် ရီးကျီးဒန် သိတော့သည်။ ကလေးအမေ လှအုံးမယ်ကား သည်မျှဖြင့် နိုးရိုးထုံးစံ မရှိ။ ကလေးသည် အဲ့ခနဲ ထပ်ပြီး အသံပေး၏။ မအေ မနိုးပါ။

ကလေးမှာ သေးစို၍ အသံပေးသည်။ နောက်ဖေး သွားသဖြင့် အသံပေးသည်။ နို့ဆာသောကြောင့် အသံပေးသည်။ အသံပေးလေ့ပေးထ သည်အကြောင်း သုံးရပ်အပြင် အခြား အကြောင်းများလည်း ရှိတတ်၏။ ဤသည်တို့မှာ ကြမ်းပိုးကိုက်သဖြင့်၊ ခြင်ကိုက် သဖြင့်။

ယခု ရီးကျီးဒန်၏ မြစ်ကလေးသည် မည်သည့် အတွက် အသံပေးသနည်း။ မည်သူကမျှ မပြောဘဲနှင့် ကလေးကလည်း သိပုံရသည်။ သူ့တွင် မိစုံဖစုံ မဟုတ်။ ဖအေတစ်ကွဲ၊ မအေတစ်ကွဲ နေရသည်။ သို့လျှင် သိပုံရသောကြောင့် ကလေးငယ်သည် ငိုသည့် အလုပ်တွင် အားမသန်ချေ။ အဲ့ခနဲ နှစ်ခါသုံးခါ အသံပေးသည်။ လူကြီးသိရုံ အချက်ပေးခြင်းဖြစ်သည်။ သေးစို အဝတ်က ယားယံလာမှ၊ နောက်ဖေးနောက်ဖီက စပ်ဖျဉ်းပူလောင်မှ၊ အလွန်ဆာလောင်မှ၊ အာခေါင်ခြစ်ပြီး အသံပေးတော့သည်။ သည်ကဲ့သို့ သံကုန်သံပြဲ အော်ရာတွင်လည်း ရှိုက်ကြီးတငင် မဟုတ်။ တက်မတတ် ချက်မတတ် မရှိ။ ပျင်းတိပျင်းတွဲ မင်းတိုင်းကျေ ငိုပြီး ငြိမ်သွားတော့သည်။ ဆာလောင်လျှင် လက်ကို စုပ်သည်။ အနှီးကို ဆွဲဝါးသည်။

ရီးကျီးဒန်မှာ မြေးမကို စေတနာမဲ့ငြား မြစ်ကိုကား သနား၏။ မြေးကို စေတနာမဲ့ခြင်းမှာလည်း အသားလွတ် မဟုတ်။ အကြောင်းနှင့် အချက်နှင့် ဖြစ်သည်။

အငယ်ဆုံးကလေး လှအုံးမယ်။ ကိုထွန်းရ မချောစိန်တို့၏ သနှောင်း။ သို့မဟုတ် သမီးနှောင်းကလေး သွားကျဲကလေးဖြင့် ချစ်စရာ။ ရှေ့က အစ်ကိုတွေ အစ်မတွေ အသုံးမကျငြား သည်အထွေးဆုံးကလေး ကိုကား ပညာအရာတွင် ထွန်းပေါက်စေရမည်။ ဘ၊ အမေကြီးနှင့် မိဘများကပါ ထိုသို့ ဗန်းတင်ထားခဲ့ ကြ၏။ လှအုံးမယ်သည် သတ္တမတန်း၊ အဋ္ဌမတန်း အထိ ဟုတ်၏။ နဝမတန်းတွင် မဟုတ်ချင်ပြီ။ ဒသမ တန်းတွင်ကား စာမေးပွဲပင် မဖြေတော့ချေ။ မချောစိန်လည်း ငှက်ကြီးတောင်ဓားကြီး ကိုင်ကာ သမီးကို လိုက်ရှာ၏။ ရီးကျီးဒန် မှာလည်း ရုတ်တရက်မူ ဒေါသကျွန် ဖြစ်ခဲ့ရ၏။

“ဟဲ့ သမီး မတော်ဘူး၊ မလုပ်နဲ့” တားရမည့် အစား၊ နှစ်ကောင်လုံး နုပ်နုပ်စဉ်းပစ်ဟေ့ဟု မြှောက်ထိုးပင့်ကော် လုပ်ခဲ့မိပေ၏။

ဒေါသသည် ရီးကျီးဒန်အား ကုပ်မှ ကိုင်ဆွဲကာ ကျောက်ပြားပေါ်တွင် အဝတ်ဖွပ်သလို ကိုင်ကိုင် ဆောင့်၏။ “ဘယ်နှယ့်တော် ဘိုးဘွား မိဘက အရိပ် တကြည့်ကြည့်နဲ့ ပန်းလို ပျိုးထားတယ်။ သူက ကိုယ့် ကိုယ်ကိုယ် ဟင်းရွက် ကန်စွန်းရွက်လောက်မှ တန်ဖိုး မထားဘဲ အနုပ်စုတ်ကုပ်စုတ်နောက်ကို လိုက်သွားသတဲ့။ ကောင်းကြသေးရဲ့လား”

ရီးကျီးဒန်သည် ထိုသို့လည်း ကုန်းအော်၏။ ဆက်၍လည်း ခုန်၏။

“လိုက်ပြေးပြန်တော့လည်း မျိုးကောင်း မျိုးသန့် တော့်၊ သူခိုးမျိုး၊ ဓားပြမျိုးတော့်”

••••• ••••• •••••

၂

ထိုမြေးမကလေး ကလေးနီတာရဲလေးကို ရင်ခွင်ပိုက်လျက် မျက်နှာအောက်ချပြီး ဘွားအေအိမ်သို့ ရောက်လာသည်။ ရီးကျီးဒန်မှာ ရင်ကွဲလုလု နာကျင်ရသည်။ ငါတို့ ယုယထားသော မြစ်မကလေး အညွန့်ကျိုးရလေခြင်း၊ မိုက်မဲလေခြင်း၊ ပြုရက်လေခြင်း။ လှအုံးမယ်မှာ မအေ့အိမ်သို့ မသွားရဲရှာ။ မအေ့အိမ်တွင် မအေ့ အဆဲအဆို အကန်အကျောက် ခံရစရာ ရှိသည်။ သည်မှာကား အမေကြီးတစ်ယောက်သာ ဆဲဆိုထုနှက်လိမ့်မည်။ သည်တွက်ကိန်းဖြင့် ဘနှင့် အမေကြီးတို့ အိမ်သို့ ခိုခြင်းဖြစ်၏။

မြေးအတွက် နာကြည်းဆို့နစ်ခြင်းသည် အမုန်းကောင်းအဖြစ် ရပ်တည်ငြား၊ မြစ်ကလေးကို ရီးကျီးဒန် မမုန်းရက်၊ လျစ်လျူ မရှုသာ။ လင်ပစ်ခံရ၍ နို့ခန်းနေသလား၊ ကလေးကိုပါ နာကြည်းပြီး လွှင့်ပစ်ချင်စိတ် ပေါက်နေသလား၊ စိုးရိမ်စိတ်များ တစိမ့်စိမ့်ပေါ်လာရတော့သည်။

ကလေး၏ မျက်လုံးလှုပ်ရှားတတ်မှုသည် အမေ ပါကလား၊ ‘ဘေး’ မကြီးပါကလား၊ ‘ဘေး’ ကြီးပါ ကလား သိတတ်မှုကို ပြလာ၏။ သွားဖုံးနီနီကို ဖော်ပြပြီး ရယ်တတ်လာ၏။ ထိုသို့ ဖြစ်လာခြင်းသည်ပင် ရစ်ချည်သော ကြိုးပေတည်း။ ယခု သည်မြစ်ကလေး၏ အဲ့သံ ဆက်မဆက် ရီးကျီးဒန် နားစွင့်ရပြီ။ ကလေးသည် အင်အင်အွန်အွန် ချော့သံ၊ စုတ်သပ်သံများကို နားစွင့်သည့်အလား တစ်အောင့်မျှငြိမ်၏။ မအေကား ‘တုန်းတင်းသရော’ ရှိဆဲ။

ကလေးငိုသံသည် တစ်အိမ်လုံးကို ရုတ်တရက် လွှမ်း၏။ ရီးကျီးဒန် ငေါက်ခနဲထထိုင်သည်။ ထထိုင်ခြင်းမှာ စိတ်က ထထိုင်ခြင်းသာဖြစ်၏။ ရီးကျီးဒန်၏ ရုပ်ကြီးမှာ မလှုပ်နိုင်သေးပေ။ လှုပ်လိုက်သည့်အခါ ရင်က အောင့်သဖြင့် ငြိမ်နေလိုက်ရ၏။ ဘေးမကြီး၏ အဖြစ်ကို မသိသော မြစ်ကလေးကမူ သံကုန် ဟစ်ဆဲသာ။ ထို့ကြောင့် ရီးကျီးဒန်သည် ကြမ်းကို ပုတ်၏။ ပြင်းပြင်းပုတ်လျှင် ကလေးလန့်သွားနိုင်သ ဖြင့် မတိုးမကျယ် ပုတ်၏။ လှအုံးမယ် အဟောက် မပျက်။

“ဟဲ့ ကလေးငိုနေတယ်လေ”

အိအသံ၊ စုတ်သပ်သံ မပေါ်လာ၊ ကလေး အငိုမရပ်။

“ကလေးငိုနေတယ် ပြောတာ မကြားဘူးလား”

လှအုံးမယ် မနိုး။

ရီးကျီးဒန်က တက်ခေါက်သည်။

“တယ်လေ၊ ငါ သောက်”

ရင့်ရင့်သီးသီး ခိုင်းလိုက်နှိုးလိုက်တော့မည့် ပါးစပ်ကို သတိတရားက တားမြစ်သည်။ စကားရိုင်း မပေါ်လာ။ သို့စဉ်တွင် အသိတရား ဝင်လာ၏။ ‘သည် အရွယ်ဟာ အိပ်လို့ကောင်း၊ စားလို့ကောင်း။ ပြီးတော့ လင်းကတည်းက နားရတယ်မှ မရှိတာကလား’ အတွေးနှင့် ယှဉ်သောအသိ။

••••• ••••• •••••

၃

ရမ်းဘိုကုန်းရွာသည် မှောင်ပိန်းနေ၏။ မှောင်ပိန်း နေရုံမက ငြိမ်သက်၍လည်း နေချေသေး၏။ သို့ရာတွင် သံကုန်ဟစ်လိုက်သော ကလေးငိုသံကြောင့် ရမ်းဘိုကုန်းရွာမှာ အသက်ဝင်လာရတော့၏။ ကလေး ငိုသံသည် မိခင်အား အသံပေးသော ငိုသံမှ နာကျင်၍ ငိုသံသို့ မကြာမီ ပြောင်းသည်။ စူးစူးဝါးဝါး ငိုဟစ်သံနှင့် ခေါင်းရင်းအိမ်မှ ချောင်းဟန့်သံ ပေါ်လာ၏။ ခြေရင်းအိမ်၏ အိမ်ရှေ့မှောင်ထဲသို့ လူတစ်ယောက် ထွက်လာ၏။ ကလေးငိုသံက မရပ်စဲ။

“ဟဲ့ ကျီးဒန်၊ ကလေးငိုနေတယ်ဟဲ့”

ကျီးဒန်၏ အသံအစား ခေါင်းရင်းအိမ်မှ လူ၏ အသံသာ ပေါ်လာ၏။

“တယ်အိပ်တဲ့ ကောင်မလေးပါကလား၊ ဟဲ့ ကျီးဒန်”

နောက်ဆုံးအသံသည် မြင့်တက်၏။ ကလေးကား တက်မတတ် ချက်မတတ်ဖြစ်ပြီ။

“ကျီးဒန်၊ ဟဲ့ကောင်မလေး”

“ကလေးငိုနေတယ်ဟ ကျီးဒန်ရ”

ဒုတိယအော်သူသည် ထင်းချောင်းတစ်ချောင်းဖြင့်ပါ လှမ်းပစ်ရာ တဲတိုင်ကို ထိ၏။ တစ်တဲလုံး သိမ့်သိမ့်ခါသွားသဖြင့် ကလေးပင် အငိုရပ်၏။

“နှိုးလိုက်ရတာ ကျီးဒန်ရာ”

ကလေး အငိုတိတ်ခြင်းမှာ မအေ့လက်နှင့် ထိတွေ့ ရ၍ မဟုတ်။ လန့်ပြီး တိတ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ဤသည်ကို ကျီးဒန် နိုးပြီထင်သဖြင့် ခြေရင်းအိမ်မှ လူက မြည်တွန်ခြင်းဖြစ်၏။ သို့စဉ်တွင် ကလေး၏ အသံပြဲကြီးသည် ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

“ဟ ငါက နိုးပြီ ထင်နေသဟ”

“ဟဲ့ ကျီးဒန်”

ကာယကံရှင် ကျီးဒန် မနိုးငြား အလယ်ပိုင်းတစ် ပိုင်းလုံး နိုးပြီ။ အိမ်နီးချင်းများမှာ ခဲဖြင့် တုတ်ဖြင့် ဆက်လက် ပစ်ခတ်နေလျှင် တဲကလေး ပျက်စီးမည် ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အိမ်ဝိုင်းဘက်သို့ ကူးလာကြ၏။

“ကျီးဒန်၊ ကျီးဒန်”

ထရံကို လက်ဝါးဖြင့် ပုတ်သူက ပုတ်သည်။ ထရံမှာ ဝါးထရံမဟုတ်၊ ထန်းရွက်ကို ညှပ်ဖိပြီး ကာရံထားရာ ဝါးထရံထက် အသံမြည်သည်။ သို့ဖြစ်ငြား ကျီးဒန် မနိုး။ ကလေးမှာ သားဦးမ မိချောစိန် ဖြစ်၏။

သူသည် မအေ နိုး မနိုး သိရန်အတွက် အငိုရပ်၏။ မအေ မနိုးသေးမှန်း သိလျှင် အသံပြဲဖြင့် ဆက်ငိုပြန်၏။ ထိုအခါ အိမ်နီးနားချင်းများ၏ ထရံကို ပုတ်သံ ဆူညံစွာ ပေါ်လာပြန်လေ၏။

“ကလေးငိုနေတယ် ကျီးဒန်ရ၊ ငါတို့တော့ သည်အိမ်နားက ပြောင်းပြေးတာပဲ ကောင်းမယ်ထင်ပါရဲ့ကွာ။ တစ်ည မဟုတ်၊ နှစ်ည မဟုတ် ဟဲ့ ကျီးဒန်”

“တယ် သည်ကောင်မလေး သေများ သေနေပြီလားဟ”

“ဟဲ့ ကျီးဒန်”

“တော်”

“နိုးပြီလားဟ”

“ဟုတ် ဟုတ်ကဲ့”

တစ်ဆက်တည်းပင် စုတ်သပ်သံ အိုအိုအင်အင် ချော့သံများ ပေါ်လာ၏။ ထိုအခါကျမှ အိမ်နီးချင်းများမှာ သက်ပြင်းချနိုင်ကြလေတော့၏။

“နည်းနည်းပါးပါးလည်း သတိနဲ့ အိပ်မှပေါ့ဟာ။ နင့်ဟာက အခုတော့”

“အင်း ဆီးတောက ဖွားညွန့်နဲ့ စာရင် တော်သေးတာပေါ့လေ။ ဖွားညွန့်တို့ ဘယ်လောက် အအိပ်ကြီး သလဲဆို ကိုယ့်ကလေးကို ဖိမိတာ မသိဘူး။ အခုဆို သူ့ကလေး သူ ဖိဖိသ,တ်တာ နှစ်ယောက်ရှိသွားပြီ”

အိမ်နီးချင်းတွေ မည်မျှပင် ပြောနေကြစေကာမူ ကျီးဒန်ကား ပုဆိုးစုတ် အနှီးဟောင်းကို ဆွဲခွာလွှင့်ပစ်ပြီးနောက် အနှီးသစ်ဖြင့် ဖြစ်သလို ပတ်ပေးရင်း ကလေး၏ ပါးစပ်ထဲသို့ နို့သီးကို ထည့်သည်။ သည့်နောက်တွင် မည်သူတွေ မည်သို့ ညည်းတွားသနည်း၊ ကလေးသည် မည်မျှကြာအောင် နို့စို့သနည်း ကျီးဒန် မသိတော့ပါ။ တခေါခေါ ဟောက်သံပေးလျက် အိပ်ပျော်သွားပြီ။

••••• ••••• •••••

၄

သားသည်အမေတစ်ယောက်သည် အရပ်ကူကာ လူ ဝိုင်းကာ အိပ်ရာမှ နိုးရသည်အထိ အဘယ်ကြောင့် ထိုသို့ ဖြစ်ရသနည်း။ အဖြေများစွာ မရှိ။ ပင်ပန်းသောကြောင့်၊ အလုပ်ပင်ပန်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယခု မြေးမကလေး လှအုံးမယ်သည် မိမိနှယ် မဆိုးသေး။ ကြမ်းကို ဖနောင့်ဖြင့်ပေါက်ကာ စိတ်ဆိုး မာန်ဆိုး နှိုးလျှင် ပြူးပြူးပျာပျာ ထထိုင်လိမ့်မည်။ သို့ရာတွင် မြေးကလေးခမျာမှာ အိပ်စရာ ကျောတစ် နေရာစာ ရရှိရေး၊ ထမင်းတစ်လုတ် စားရရေးအတွက် အမေကြီး မငြိုငြင်အောင် လုပ်ရရှာသည်။ လုပ်ရသမျှ နားကွက်အားကွက် မရှိ။

မျက်စိနှစ်လုံး ပွင့်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်တည်း ဦးစွာလိုအပ်သော အရာမှာ ရေ။ အဘိုးကြီး အဘွားကြီး သောက်သုံးရန် ရေ မဟုတ်။ ခိုင်းနွားကြီး နှစ်ကောင်နှင့် နဘိုက် (နွားပိုက်) ကလေး သားအမိအတွက် ရေ။ နွား စာခေါင်း (နွားစာခွက်) ပြည့်အောင် ထည့်ရသောရေမှာ ခြောက်အိုး။ ထို့နောက် နွားစာထည့်တိုင်းထည့်တိုင်း ထပ်ဖြည့်ရမည့် ရေကို စဉ့်အိုးထဲ ထည့်ရသည်။ ‘ရွက်အိုး’ ဖြင့် ဆယ်လုံးခန့် ထည့်ရသည်။ အိမ်သုံးအတွက် ဆိုပါလျှင် လှအုံးမယ် ခပ်ရသော ရေသည် အခေါက် ၂ဝ အောက်မလျော့။

သည်အခါတွင် လှအုံးမယ် ဉာဏ်ကူသည်။ ထမင်းဟင်းချက်ဖို့၊ အဝတ်လျှော်ဖို့၊ နွားစာစဉ်းဖို့၊ ကလေး နို့တိုက်ဖို့၊ ကလေးသိပ်ဖို့ အချိန်တွေ လိုနေသေးသည်။

သို့ကြောင့် မတ်စောက်သည့် ချောက်ကမ်းပါးကို အကြိမ် ၂ဝ မဆင်းရ မတက်ရဘဲ အချိန်ထက်ဝက်ဖြင့် ပြီးစေရန် ရွက်အိုးနှစ်လုံး ဆင့်ရွက်သည်။ နကျယ်ကောင် ရွှံ့သယ်သလို မြေးကလေး မနားမနေ လုပ်ကိုင်နေသည်များကို ရီးကျီးဒန် မြင်ယောင်သည်။ မာန်မဲငေါက်ငမ်းလိုစိတ်၊ ဆဲရေးမြည်တွန်လိုစိတ်များ ပျောက်ကွယ်သည်။

‘ဩော် ငါ့မြေးကလေး ပင်ပန်းရှာပါကလား’

ကြင်နာစိတ်သည် ရင်မှာ ယိုကျ၏။ “အိပ်ပါစေလေ” ဟူသည့် ကရုဏာစိတ်သည် အဖော်အဖြစ် ဆင့်ပိုးလိုက်ပါလာ၏။ “ကလေးကို ငါပဲ ထကြည့်လိုက်ပါတော့မယ်လေ” စိတ်ဖြင့် မျက်လုံးဖွင့်သည်။

“မိုးတောင် လင်းတော့မှာပါကလား၊ အို မဟုတ်သေးပါဘူး”

လင်းခါနီးဝန်းကျင်သည် သည်နှယ် မဟုတ်။ ပထမ ကျီးကန်းတွေ ထပျံသွားရမည်။ ထို့နောက် စာကလေးတွေ၏ တကျီကျီတကျာကျာ အသံများ ကြားရမည်။ နောက် ကြက်မဒန်းသားအမိတစ်တွေ အိပ်တန်းက ဆင်းသည်ကို ကြက်ဖကြီးက လိုက်လံနှောင့်ယှက်မည်။ ပြီးတော့ လူသံသူသံ။ ယခုသော် အိမ်ထဲမှာသာ ပျပျလင်းပြီး အိမ်အပြင်မှာ ပကတိ အမှောင်။ သို့ဖြင့် စောင်းရာမှ ဖြည်းဖြည်းချင်းလှန်သည်။ တခြားတစ်ဖက်သို့ စောင်းပြီး ထထိုင်သောအခါ မီးခွက်၏ မီးတောက်ကို မြင်ရသည်။ သည်အခါကျမှ ကလေး အငို တိတ်နေပါကလား သတိထားမိသည်။

“အမေကြီးရေ၊ ကျုပ် နိုးနေပြီ မပြောနိုင်ရအောင် နင့်ပါးစပ်က”

ငေါက်ငမ်းရင်း ရီးကျီးဒန် ထထိုင်သည်။ ဆက်ပြီး မငေါက်ငမ်းနိုင်။ မီးခွက်ဘေးတွင် ငုတ်တုတ်ကြီး ထိုင်နေသူမှာ ရီးဆေးရိုး ဖြစ်သည်။ မြေး လှအုံးမယ် မဟုတ်။ ကလေးကို အနှီးသစ်တစ်ထည်ဖြင့် ပတ်ပေးနေသည်။ ကလေးက ‘ဘေးဖအေ’ ကြီးကို သွားဖုံး ဖော်ကာ ရယ်မောပြနေ၏။

“သူ့ခရီး သူထွင်ပြီး သူ့လမ်းသူ သွားတာ၊ ငတ်ငတ်သေသေ ပစ်ထားလိုက်စမ်းလို့ ပြောတဲ့ ဖအေကြီး။ ဒါ ဘာလုပ်တာတုံး” မေးချင်သော်လည်း ရီးကျီးဒန် မမေးသေး။ အသာကလေး မြုံထားကာ အသံမထွက်အောင် ပြန်လှဲသည်။ စောင်ကိုလည်း အသာဆွဲကာ ခေါင်းမြီးခြုံလိုက်သည်။ ရင်ထဲမှာကား ဟားတိုက် ရယ်ချင်သော ယားကျိကျိဝေဒနာကြောင့် အခံခက်ရလှပါဘိ။

▢  ဆင်ဖြူကျွန်းအောင်သိန်း
📖 ကိုဆေးရိုး ပေါင်းချုပ််

ကလေးတစ်ယောက်၏ ကောက်ကြောင်း

❝ ကလေးတစ်ယောက်၏ ကောက်ကြောင်း ❞ 
           ▢  ဇင်အိမ့်

“မမက စာအုပ်ဖတ်ရတာ သိပ်ပြီး ဝါသနာပါတာလား ဟင်”

မေငြိမ်း စာအုပ်ဖတ်နေသည်ကို ဘယ်ကတည်းက စောင့်ကြည့်နေသည် မသိ။ သိချင်စိတ်ကို တားမနိုင်၊ ဆီးမရဟန်နှင့် ကောင်လေးက မေးသည်။ သည်ကလေးကို မေငြိမ်း သတိထားမိသည်မှာ မကြာသေး။ သည်ဆိုင်သို့ စာအုပ်တစ်အုပ် ကိုင်၍ ကျဆိမ့်တစ်ခွက် မှာကာ ပါလာသော စာအုပ်ကို စိမ်ပြေနပြေ ထိုင်ဖတ်နေသော မေငြိမ်းကို သူ အမြဲတစေ ခပ်လှမ်းလှမ်းမှ ထိုင်ကြည့်နေတတ်သည်။ သည်နေ့လည်း ခါတိုင်းနေ့များလိုပင် ကြည့်နေပေလိမ့်မည်။ သို့သော် မေငြိမ်း သည်နေ့မှ သည်ကောင်လေးကို တခုတ်တရ သတိမထားမိ။

ဟော ခုတော့ ကောင်လေးက မေးလာပြီ။ မေငြိမ်း ဖတ် လက်စ စာအုပ်ကို အသာပိတ်ပြီး ကောင်လေးကို ငဲ့ကြည့်ဖြစ်တော့ အသားညိုညက်ညက်ပေါ်တွင် ဘောလုံးသမား အင်္ကျီအပြာရောင်နွမ်းနွမ်းလေးကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ အောက်ပိုင်းတွင် ဝတ်ထားသော ဘောင်းဘီတိုတိုလေးက အရောင်ကို ခန့်မှန်းရန်ပင် အတော်ခက်လောက်အောင် ဟောင်းနွမ်းနေပေပြီ။ ခြေကတော့ ဗလာနတ္ထိ။

မေငြိမ်း သက်ပြင်းမော တစ်ခု ချလိုက်ရင်းက...

“ဒီလိုပါပဲ၊ နည်းနည်းတော့ ဝါသနာပါတယ်။ အများကြီး တော့ မဟုတ်ဘူး”

ဟု ပြုံး၍ ဆိုလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်ရောပဲ” ဟု ကောင်လေးက မျက်နှာခပ်တည်တည်နှင့် ပြန်ပြောသောအခါ ကောင်လေး၏ မျက်နှာပေါ်မှ ပုံမှန်ထက် ကျယ်သည်ဟု ဆိုရမည့် မျက်လုံးပြူးပြူးလေး တစ်စုံသည် တလက်လက် တောက်ပနေဟန်ကို တွေ့လိုက်သည်။

သည်လို ဘဝတွေထဲက ကလေးပေါင်းများစွာကို မေငြိမ်း တွေ့ဖူးသည်။ သို့သော် စာနာပြီး သနား၍ သက်ပြင်းမောတွေကို အခါခါချမိရုံမှတစ်ပါး ဘာမှ မစွမ်းသာခဲ့ပါ။ လက်တွေ့ မိမိကိုယ်ကိုက ဝါသနာပါရာ လမ်းကြောင်းပေါ် ရောက်ရေးအတွက်ရော တစ်ဝမ်းတစ်ခါး အတွက်ပါ ရုန်းရင်းဆန်ခတ်နှင့် လေပြည်လာလိုက်၊ လေပူလာလိုက် ဘဝလှေပေါ်တွင် လှော်တက်ကို မနိုင့်တနိုင် လှော်ခတ်ရင်း လောကဓံကို အန်တုနေရသည့် ဘဝ။ ဒီတော့ သူတို့လေးတွေကို စာနာရုံကလွဲလို့ ဘာများ လုပ်ပေးနိုင်မှာတဲ့လဲ။ စိတ်ကူးထဲတွင်တော့ သိန်းဆုကြီးပေါက်ကာ သည်လို ဘဝတူကလေးတွေကို ကျောင်းထားပေး၊ ပညာသင်ပေးရင်း သူတို့ဘဝဖူလုံရေးအတွက် တစ်စုံတစ်ခု လုပ်ပေးဖူးသည်။ စိတ်ကူးက စိတ်ကူးသာ။

မေငြိမ်း ကောင်လေး အကြောင်းကို အနည်းငယ် စနည်းနာမိတော့ တစ်တန်းထိသာ ကျောင်းနေဖူးသည်။ ပညာ သင်ရမည့်အရွယ်တွင် ဘဝဆိုသည့် ရောင်စုံဖြတ်လမ်းများကို စတင်ဖြတ်လျှောက်နေပြီ။ လုံလောက်သည့် အင်အားမှ ရှိပါလေစ။ မေငြိမ်း သည်လက်ဖက် ရည်ဆိုင်ကို လာထိုင်ပြီး စာအုပ်ဖတ်တိုင်း သူ ငေးမောအားကျခဲ့ဟန်တူ သည်။ ခုတော့ သူ့စိတ်သဏ္ဌာန်ကို မေငြိမ်းထံ ဖွင့်ဟလေပြီ။ မေငြိမ်း ဘာလုပ်ရမည်နည်း။ သည်ဆိုင်မှာ ရုံးပိတ်ရက်တိုင်း တစ်နာရီမျှ လာ၍ စာထိုင်ဖတ်တတ်သည့် မိမိ ကိုယ်ကိုပဲ အပြစ်တင်ရမည်လား။ ဒါမှမဟုတ် သည်ကလေးကို ဝါသနာလေး အမောက်ထောင်လာဖို့ လမ်းပြပေးသည်ရယ်လို့ပဲ ကြံဖန်ဂုဏ်ယူရမည်လား မတွေးတတ်။ ခက်သည်က သူ တစ်ပါးက စိတ်ခံစားချက်ကို ဘယ်လို မသိကျိုးကျွန်ပြုရပါ့။ သည်လိုနှင့်ပင် ကလေး၏ ဆန္ဒကလေးကို လျစ်လျူမရှုဖို့ ဖြစ်လာရသည်။

“မောင်လေး ဆိုင်နားတဲ့ချိန် အစ်မဆီကို လာခဲ့လေ။ အစ်မက စနေ၊ တနင်္ဂနွေဆို ရှိတယ်။ ဟောဟိုက တိုက်တန်း တွေမှာ နေတာ” 

မေငြိမ်း နေထိုင်သည့် လိပ်စာကိုပေးရင်း သူ့ဆန္ဒကို စိတ်အရင်းခံဖြင့် ချွေးသိပ်ပေးဖြစ်ကာ သူ့စိတ်ကူးကလေးကို အကောင်အထည်ဖော်ပေးဖို့ မေငြိမ်း လှုပ်ရှားရပြန်ပါသည်။

••••• ••••• •••••

တချို့က ဘဝ၏အဓိပ္ပာယ် များစွာကို စာပေထဲတွင် ရှာဖွေကြသည်။ တချို့က ဘဝထဲက၊ ဘဝများစွာထဲမှ ရှာဖွေကြသည်။ တချို့ကလည်း မည်သည့်နေရာ ကမှ မရှာဘဲ ကြုံသလို ယူငင် နေကြသူတွေလည်း ရှိသည်။ မေငြိမ်း ကတော့ သည်အရာတွေကို စာပေထဲမှာရော၊ ဘဝတွေမှာရော ရှာဖွေချင်သည်။ အထူးသဖြင့် စာအုပ်တွေနှင့်သာ အဖော်ပြုရသော မေငြိမ်းသည် ဘဝပေါင်းများစွာကို စာနာ နားလည်တတ်ပြီး ဖြစ်သည်။ တစ်ယောက်တည်း နေတတ်သကဲ့သို့ အဖော်မမင်သော မေငြိမ်းသည် ရံဖန်ရံခါ ရုံးပိတ်ရက်များတွင် အခန်းအောင်းကာ စာဖတ်လိုက်၊ သီချင်းနားထောင်လိုက် လုပ်နေရင်းမှ ခပ်ပျင်းပျင်း ရှိလာလျှင် လမ်းထိပ် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်သို့ သွားတတ်မြဲ၊ စာအုပ်တစ်အုပ်သည်လည်း မေငြိမ်းနှင့် အတူ အဖော်အဖြစ် ပါသွားတတ်သည်။ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တွင် စာအုပ်မှ မပါလျှင် ငါးမိနစ်မကြာ လက်ဖက်ရည်ကုန်သည်နှင့် မေငြိမ်းက ပြန်လာတတ်သည်။ ထိုအခါ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တွင် နာရီဝက် တစ်နာရီမျှ နေနိုင်ဖို့အရေး စာအုပ်တစ်အုပ်ယူသွားရသည်။

သည်နေ့တော့ ရုံးပိတ်ရက် ဖြစ်သော်ငြား မေငြိမ်း လမ်းထိပ် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကို မသွား တော့ဘဲ အိမ်ထဲတွင်သာ စာအုပ်ဖတ်၊ စာရေးရင်း လက် ဖက်ရည်ဆိုင်က ကောင်လေးကို စောင့်နေလိုက်သည်။ ကောင်လေးကို သည်နေ့ အားလပ်ချိန်တွင် မေငြိမ်းဆီလာရန် မေငြိမ်း ပြောထားခဲ့သည်။ ဘယ်ချိန် နားမည်တော့ မသိ၊ နားသည့်အချိန်တွင်တော့ ကောင်လေး ရောက်လာလိမ့်ဟု မေငြိမ်းက တစ်ထစ်ချ ယုံကြည်နေသည်။ ယုံကြည်ဆို ထိုနေ့က ကောင်လေးမျက်ဝန်းတွေကို မေငြိမ်း သေသေချာချာ တွေ့ခဲ့ရသည်လေ။ တစ်စုံတစ်ခုအတွက် ကြိုးစားလိုစိတ်၊ အားထုတ်လိုစိတ်တွေ။ သည်မျက်ဝန်းတွေကို အားယူပြီး မေငြိမ်းဆီသို့ သူလာကို လာလိမ့်မည် မေငြိမ်း ယုံကြည်နေသည်။

ယုံကြည်လွန်း၍သာ ယုံကြည်နေရသည်။ ညနေ ၄ နာရီထိုးပြီးချိန်တွင်တော့ ထိုယုံကြည်စိတ်များ အားလျှော့ချင်လာသည်။ သူ့နားချိန်က ဘယ်အချိန်များပါလိမ့်ဟုလည်း မချင့်မရဲ တွေးမိသည်။ သည်လိုနှင့် မိုးချုပ်ပြီ။

••••• ••••• •••••

“ကျွန်တော်တို့ ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး။ သည်လောက်စေတနာတွေ ရေစီးကမ်းပြိုနေသပါ့ ဆိုရင်လည်း မိဘမဲ့ ဂေဟာကို သွားပြီး စာသင်ပါလား။ ဘာလို့ သူများ ကိစ္စထဲ ဝင်စွက်နေရတာလဲ။ သည်ကောင်လေးက ဆိုင်မှာ အသွက်လက်ဆုံး။ သူ မရှိလို့ မဖြစ်ဘူး။ မဆိုင်ရင် ဝင်မရှုပ်နဲ့ဗျာ။ တော်တော် သူရဲကောင်း လုပ်ချင်တယ်ထင်ပါ့”

ဆိုင်ရှင်ဟု ထင်ရသော ဝဝဖိုင့်ဖိုင့် လူကြီးဆီမှ စက် သေနတ်ပစ်သလို တရစပ်ထွက်လာသော စကားတွေ။ မေငြိမ်း ထိုလူကြီးကို မျက်မှောင်ကြုတ်၍ ကြည့်လိုက်သည်။ စိတ်ဓာတ်မွဲတေလိုက်ရန်ကောဟု အတော် ပင် သနားသွားမိသည်။ ဪ... သူ့ဘက် ကိုယ့်ဘက် မကြည့်တတ်လေခြင်း။ သူ့ဆိုင် ပိုမို ရောင်းကောင်းလည်ပတ်ရန် အတွက် ပညာကို လိုလိုလားလား ရှိနေသည့် ကလေးငယ် တစ်ယောက်က သည်လက်ဖက် ရည်ဆိုင် သေးသေးလေးထဲတွင် သူ့ဘဝကို စတေးပစ်လိုက်ရမည်လား။ သူတို့ကိုယ်တိုင် မကူညီနိုင်လျှင် ထားဦး။ ကူညီမည့်သူ ပေါ်လျှင် လွယ်လင့်တကူ ဝမ်းသာအားရနှင့် လက်ခံရမည် မဟုတ်လား။ ခုတော့ လူဖြစ်ပြီး ကိုယ်ချင်းစာစိတ်မှ မရှိ။ ဘို့ တစ်လုံးတည်းရှိသည်ဟု မေငြိမ်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက် တွေးသည်။

ချိန်းထားသည် နေ့က ကောင်လေး ရောက်မလာသည့် အကြောင်းကို မေငြိမ်း သိပြီ။ မေငြိမ်း စာဖတ်နေခိုက် ကောင်လေး လာစကားပြောသည့်အခါတွင်လည်း ထိုဆိုင်ရှင် လူဝကြီး၏ မကြည်သလို မျက်နှာထားကို ယခုမှ သတိထားမိသည်။ ကောင်လေးက မေငြိမ်း ဆီတွင် စာသင်ရန် ဆိုင်ရှင်ခွင့်ပြုချက်ကို ယူရဦးမည်။ ဆိုင်ရှင်က ခွင့်မပြုလျှင် သည်ကလေး စာသင်ရန် မလွယ်ကူ။ သည်တော့ ကျွန်စနစ်နှင့် ဘာထူးသလဲ။ အလုပ်လုပ်တာက လုပ်တာ။ မိမိပညာရေးကို စီမံပိုင်ခွင့်ရှိသည်ပဲ မဟုတ်လား။ မိဘက အဆင်မပြေသဖြင့် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တွင် စားပွဲထိုးလုပ်နေရသည့် သည်ကလေးက စာသင်ကြားပေးဖို့ ကူညီဖေးမမည့်သူပေါ်ရင်တောင် စာသင်ကြားပိုင်ခွင့်က ဆိုင်ရှင်ထံတွင် အပြည့်အဝ ရှိနေသည့် သဘော။ နေရာတိုင်းတွင်တော့ ရှိချင်မှ ရှိလိမ့်မည်။ သို့ပေမယ့် ခုက မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ရှိသည့်နေရာနှင့် မေငြိမ်း ရင်ဆိုင်နေရပြီ။

“ဒီမယ် ကလေးက သွက်လက်ချက်ချာလို့ ရှင့် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်အတွက် အင်မတန် အဖိုးတန်နေတယ်လို့ တွေးတတ်နေရင် သူသာ ပညာတတ်တစ်ယောက်ဖြစ်လာခဲ့ရင် လောက အတွက် ဘယ်လောက်များ အဖိုးတန်လိမ့်မလဲလို့ ရှင်တွေးကြည့်ဖူးသလား”

မေငြိမ်း၊ စကားသံ မည်မျှ ကျယ်သွားသလဲ မသိပါ။ ဆိုင်ထဲမှ စားသုံးသူတို့၏ မျက်လုံးအစုံက မေငြိမ်းတို့ အချီအချ ပြောနေသည့်ထံ ပြိုကျလာတော့မှ မိမိအသံပမာဏကို သတိရကာ အရှိန်လျှော့လိုက်ရသည်။ ကောင်လေးကတော့ ကျဉ်းထဲကျပ်ထဲ ရောက်နေသည်မို့ထင် အနေအထားက မလူးသာ၊ မလွန့်သာ။ ကိုယ်ဟန် မပျက် မျက်လုံးလေး ပေကလပ် ပေကလပ်ဖြင့် ငြိမ်ငြိမ်လေးသာ ရပ်ကြည့်နေရှာသည်။

သည် ကလေးစိတ် ကို သေသေချာချာ စောကြောမိသည်ကပင် မေငြိမ်း၏ မိတ်ဆွေအချို့ လုပ်ကိုင်နေကြသည့် ပရဟိတအဖွဲ့နှင့် ဖုန်းဆက်ကာ အကျိုးအကြောင်း ပြောထားပြီးသား။ သူ့ဘဝ လုံးဝပြောင်းလဲသွားခြင်း မဟုတ်သည့်တိုင် ယခုထက် အနည်းငယ်ကလေး စိုစိုပြည်ပြည် အရောင်တောက်ကာ စာပေမှ တစ်ဆင့် လောကကို ရှုမြင်တတ်ပြီး ကောင်း၊ ဆိုး နှစ်တန် ခွဲခြားနိုင်ပါစေတော့ဆိုသည့် ဆန္ဒဖြင့်သာ ဤဆိုင်ရှင် လူဝကြီးနှင့် ဘတစ်ပြန် ကျားတစ်ပြန် တိုက်ခိုက်နေရခြင်းဖြစ်သည်။

မေငြိမ်း၏ မိတ်ဆွေများက “အနာဂတ်လူငယ်လေးများ” ဟူသော ပရဟိတအသင်းလေး တစ်ခု ထူထောင်ကာ တစ်နိုင်တစ်ပိုင် ကုသိုလ်လုပ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ကလေးတစ်ယောက်၏ စရိတ်ကို အားလုံးမထောက်ပံ့နိုင်လျှင်တောင် အလုပ်ကို တာဝန်ယူရှာပေးကာ စာသင်ပေးနေကြသည့် အသင်းဖြစ်သည်။ တစ်ချိန်ကတော့ မေငြိမ်း သည်လည်း ထိုအသင်းထဲတွင် အသင်းသားပုံစံမျိုး မဟုတ်သည့်တိုင် တတ်နိုင်သလောက် ပါဝင်ဖူးသူ။ နိုင်ငံ့ဝန်ထမ်းဖြစ်လာတော့ တာဝန်ကျရာ မြို့လေးဆီသို့ ရောက်လာရင်းက သည်ကလေးကို တွေ့ရခြင်းဖြစ်သည်။ သည်ကလေးက သူ့ဆန္ဒကို မေငြိမ်းဆီ လှစ်ဟမပြခဲ့လျှင်လည်း ယခုအခြေအနေထိ ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ပေ။ မေငြိမ်း၏ မိတ်ဆွေ ပရဟိတအသင်းကလည်း ဝမ်းသာအားရနှင့် သူတို့ဆီ အပ်ရန် သေသေချာချာ ပြောကြသည်။ လိုအပ်လျှင် သူတို့ပင် လိုက်လာမည်ဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း တတွတ်တွတ် ပြောကြသည်။ ဪ လှလိုက်သည့် စိတ်ဓာတ်ကလေးတွေ။

နောက်ဆုံး ဆိုင်ရှင်လူဝကြီးနှင့် မေငြိမ်း သူနိုင်ကိုယ်နိုင် အပြိုင်ကြဲကြရာမှ ကာယကံရှင် ကောင်လေး၏ ဆန္ဒကို တိတိပပ စစ်ကြောရန် ဖြစ်လာသည်။ ဤတွင် မေငြိမ်းမှာ ရင်တထိတ်ထိတ်နှင့် စာမေးပွဲအောင်စာရင်း ကြည့်ရသလို ရင်ခုန်ရပြန်သည်။ မတော်၍ ကောင်လေး စိတ်ပြောင်းသွားရင် ခက်ရချည့်။ မိမိကပင် ကြားက လော်လီသူကြီး ဖြစ်ရော့မည်။ ဆိုင်ရှင်လူဝကြီးကလည်း ကောင်လေးကို မမှိတ်မသုန် စိုက်ကြည့်နေသည်။ မေငြိမ်းကလည်း မျှော်လင့်တကြီး ကောင်လေးကိုသာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

“ကျွန်တော် စာသင်ချင်တယ် မမ။ ကျွန်တော့်ကို စာသင်လို့ရအောင် ကူညီပေးပါ”

ဟူး...တော်ပါသေးရဲ့။ မေငြိမ်း ခုမှ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။ ဆိုင်ရှင်လူဝကြီးကတော့ သူ့ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် မလိုက်ဖက်စွာ စည်းနှောင်ထားသည့် ပုဆိုးကို ပြင်ဝတ်လိုက်ရင်း အဖန်ရည်အိုးနားတွင် မှုန်တေတေ မျက်နှာပေးဖြင့် သွားထိုင်သည်။ မင်းကို ငါပေးစရာ မရှိတော့ဘူးဟုလည်း ဆိုသေးသည်။ တကယ်တော့ လကုန်ရန် သုံးရက်သာ လိုတော့သည်။ စားပွဲထိုးကလေးကို လကုန်ပြီးမှ လစာထုတ်ပေးသည်ကို မေငြိမ်း သိနှင့်ပြီးသား။ သို့သော် သည်လူကြီးနှင့် စကားဖက်ပြိုင် မပြောလို၍ စောဒကတက်မနေတော့။ သည်ကလေးကို ကူညီမည်ဟု ကတိပေးပြီးကတည်းက စရိတ်စကကို ကြိုတင်တွက်ချက်ပြီးသားဖြစ်သည်။ ကဲ မောင်လေး လုပ်စရာရှိတာ လုပ်ထားတော့၊ မနက်စောစော အစ်မလာခေါ်မယ် ဟုသာ ပြောပြီး လှည့်ထွက် လာခဲ့သည်။

••••• ••••• •••••

လူစည်ကားနေသော ကားဂိတ်တွင် အသံဗလံတို့ ညံစည် နေရာမှ မေငြိမ်း၏ မိတ်ဆွေ ကောင်လေးနှင့် ကောင်မလေးက လက်ဝှေ့ပြကာ မေငြိမ်းတို့ဆီသို့ ပြေးလာသည်။ သူတို့နှစ်ဦး အနီးသို့ ရောက်သည်နှင့် ပရဟိတ ရုံးခန်း ဖွင့်ထားသည့် နေရာထိတိုင် မလိုက်နိုင်တော့သည့်အကြောင်းနှင့် ကလေးကို သေသေချာချာ ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ပေးရန် မှာရင်း ကျေးဇူးစကား ဆိုရသည်။ သူတို့ကလည်း မေငြိမ်း အခက်အခဲကို နားလည်ကြပေလို့သာ။

ထို့နောက် ကလေး၏ခေါင်းလေးကို အသာပွတ်ရင်းက...

“မောင်လေး ဒီက မမ၊ ကိုကိုတို့နဲ့ လိုက်သွားနော်”

ဟု ကြင်ကြင်နာနာဆိုတော့ ကောင်လေးက သွားများပေါ်အောင်ထိ ပြုံးပြကာ လက်ပြ နှုတ်ဆက်သည်။ မေငြိမ်းက ခွင့်ယူလာခဲ့သည်မို့ သည်ညနေ ကားဖြင့် ပြန်လိုက်ရမည်ဖြစ်သည်။ ကောင်လေး၏ မိဘများဆီသို့လည်း မေငြိမ်းက အကြောင်းကြားထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ မိဘများကလည်း ကျေးဇူးတင်ကြောင်း စကားဆိုသည်။ မိတ်ဆွေ သူငယ်ချင်း နှစ်ယောက်ကိုလည်း နှုတ်ဆက်စကားဆိုပြီး တည်းခိုရန် စီစဉ် ထားသော သူငယ်ချင်းအိမ်သို့ ကားငှားထွက်လာလိုက်သည်။ ကောင်လေးနှင့် လမ်းမခွဲခင် သူ့နာမည်ကို မသိရသေး၍ လည်ပြန်လှည့်မေးကြည့်တော့ “အောင်မြင်သူ” တဲ့။

မေငြိမ်း ပြုံးရုံကလေး ပြုံးကာ “ဘဝမှာ ဘာမဆို အောင် မြင်ပါစေ အောင်မြင်သူရယ်” ဟု တိုးတိုးဆိုမိသည်။ ဘဝပေါင်း များစွာထဲမှ ဘဝကလေးတစ်ခုကို မျှော်လင့်ခြင်း ရောင်ခြည်ရှိရာ လမ်းမပေါ် တွန်းတင်ပေးနိုင်ခဲ့၍လည်း စိတ်သက်သာရာ ရခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

▢  ဇင်အိမ့်
📖 မဟေသီ မဂ္ဂဇင်း
      ဖေဖော်ဝါရီ ၊ ၂၀၁၈

မခေသော လယ်သမားများ

❝ မခေသော လယ်သမားများ❞ 

( ဆင်ဖြူကျွန်းအောင်သိန်း )

၁

“အဘရဲ့ နတ်ကြီးငါးပါးက ဂဠုန်ဆရာစံထတုန်းက ထိုးတာဆို”

ရီးဆေးရိုး မောမောနှင့် ကန်သင်းပေါ်သို့ ပစ်ထိုင်ချမိသည်။ ပင်ပန်းလွန်းသောကြောင့် ခြေထောက်နှစ် ချောင်းကို ကန်သင်းပေါ်ရောက်အောင် ဆွဲမတင်နိုင်။ တမန်းစိမ်းနှင့် ရေစပ်စပ်ထဲတွင် ချထားမိသည်။ တစ်ကွင်းလုံး ပိတ်ပြီ။ လယ်သမားတို့၏ တေးချင်းသံ၊ ကောက်စိုက်သမ ပျိုးနုတ်သမားတို့၏ တေးသံများ မရှိတော့ပြီ။

တစ်ကွင်းလုံးတွင် ရီးဆေးရိုးနှင့် တိတ်ဆိတ်ခြင်းသာ ကျန်ခဲ့သည်။ လယ်နီးချင်းများနှင့် သားသမီးများမှာ ဖျောက်ဆိပ်မွန်းမလွဲမီ အပြေးအလွှား လယ် ပိတ်နေကြရသည်။ အဘိုးကြီးအိုနှင့် အမယ်ကြီးတို့ လယ်ကို လှမ်းမကြည့်နိုင်အား။ ဟော လယ်အပိတ်တွင် ‘ရီးဆေးရိုးကော ပိတ်မှ ပိတ်သေးရဲ့လား’  အထက် ဟင်းခုပ်ပင် လယ်ပွဲမှ ထွန်းလှိုင် လှမ်းကြည့်သည်။ ရီးဆေးရိုးသည် ထွန်စိပ်တုံးကို မနိုင့်တနိုင်ဖြင့် ကန်သင်းဆွဲနေသည်။ လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်အထိ ကလေး ကစားစရာဖြစ်ခဲ့သော ထွန်စိပ်တုံး ပေါ့ပေါ့ကလေးသည် ယနေ့ ရီးဆေးရိုးအတွက် လေးလံနေပြီ။ ထွန်ချေးစာနှင့် အမှိုက်များ ‘ကျုံး’ ပါလာသော ထွန်စိပ်တုံးကို အရှိန်ဖြင့် ကန်သင်းပေါ် တွန်းတင်ရသည်မှာ အလွန်လွယ်ကူ၏။ အလွန်ပေါ့ပါး၏။ ယခု အလွန်လေးလံသည်။ အဆစ်တွေ ဖျစ်ဖျစ်မြည်အောင် တင်ရသည်။ ကန်သင်းတစ်ဖက် ကန်သင်းဆွဲပြီးသွားသည်။

မောလွန်းသောကြောင့် ရင်ထဲမှာ ပူလောင်လှသည်။ အသက်ရှူပြင်းလွန်းသဖြင့် ‘လျှာကြီးထွက်အောင်’ ဆိုတာ ဒါများပေလား တွေးမိ၏။ ကိုက်သော ခါး၊ တောင့်သော ခြေသလုံးတို့ကို တရွတ်ဆွဲလျက် ကန်သင်းဘက်သို့ ဒဏ်ရာရ တောကောင်ကြီးနှယ် ရွှေ့လာ၏။ ကန်သင်းပေါ်မှာ ပူမည်၊ အေးမည် သတိ မထား၊ တအား ပစ်ချထိုင်သည်။

သီတင်းကျွတ်နေသည် ရီးဆေးရိုးတို့ အရပ်တွင် ကား တပေါင်း၊ တန်ခူးနေနှင့် မခြားနားလှပါ။ ကျောကွဲအောင် ပူသည်။ နေထွက်ကတည်းက ပူခဲ့သော လယ်ကန်သင်းမှာလည်း ပူလောင်သည်သာ။ ပူလောင်သော်ငြား ရင်ပွင့်မတတ် မောပန်းနာကျင် ကိုက် ခဲလာသူအတွက်ကား ဖင်ပူ၍မှ ပူမှန်းမသိနိုင်အောင် အေးချမ်းသာယာပေသည်။ ဆီပူအိုးထဲမှ ခုန်ချသော ငါး၏ ပြာပူတွင်းရောက် ဖြစ်ထွေကို ဘေးအမြင်အားဖြင့် ပူတာပါပဲမြင်ငြား၊ ကာယကံရှင် ငါးအတွက်မူ နေသာထိုင်သာ ခဏတစ်ဖြုတ်ရှိသကဲ့သို့ပေတည်း။ 

“ရီးဆေးရိုး မောနေပြီလားဗျ”

မြောင်းလက်တံကို ကျော်ရင်း ထွန်းလှိုင် အော်မေး နေဆဲမှာပင် မြောက်ဘက် နဘူးချုံတန်း ဘေးမှလည်း လူနှစ်ယောက်ပေါ်လာ၏။ လယ်ကြားမြောင်း မြောက်ဘက် လယ်ပွဲမှ ကိုဘအုန်းနှင့် သား ချက်ကြီး။

“မေးမှ မေးတတ်ပလေကွာ၊ နေက ပူ၊ အသက်က ကြီး”

“ကျုပ်ကလည်း မနေ့ကမှ ပိတ်တာဗျ”

“ငါတော့ ဖြည်းဖြည်းပဲကွာ၊ ဆောင်းမဝင်ခင်တော့ ပိတ်နိုင်ကောင်းပါရဲ့”

လောကကို ငေါ့ခြင်းလော၊ သူ့ကိုယ်ကို ငေါ့ခြင်း သရော်ခြင်းလော။ တလောလောနှင့် ငြိစွန်းသော အငေါ့စကား၊ သရော်စကားကို ပြောအပြီး၌ ဟားတိုက် ရယ်မောသေးသည်။

“အရိပ်ထဲ သွားနားဗျာ၊ ကျုပ် ကန်သင်းဆွဲလိုက်ပါ့မယ်”

တမန်းပြင်ထဲသို့ ပြောပြောဆိုဆို ထွန်းလှိုင် ဆင်း သွားသဖြင့် ရီးဆေးရိုး ထလာသည်။ သူ ထသဖြင့် ကိုဘအုန်း သားအဖက လယ်ထိပ် ညောင်ပင်အောက်မှ စောင့်နေကြသည်။

“ဗျို့ အဘ၊ ဖျောက်ဆိပ်မွန်းလွဲတော့မယ်ဗျာ့” 

အော်ရင်း ဟစ်ရင်း မြောင်းလက်တံအတိုင်း လျှောက်လာသူမှာ တောင်ဘက်လယ်ပွဲမှ ကိုပေသီး၏သား မင်းထွန်းဦးဖြစ်၏။ ရီးဆေးရိုးသည် သစ်ပင် ခြေရင်း သစ်ခေါင်းထဲမှ မြေကရားကို ထုတ်ပြီး မြောင်းရေ နောက်ကျိကျိကိုထည့်ကာ ရေနွေးအိုးတည်သည်။ မီးခိုးများကြားမှ မင်းထွန်းဦးကို မျှော်ကြည့်ရင်း “အများနဲ့ ပြိုင်ပြီးစိုက်တော့ ရေခက်တယ်ကွ။ အခုလိုလယ်တွေ ပိတ်တော့မှ စိုက်တာ ဘယ်လောက်ဟန်လဲ။ ပေါလိုက်တဲ့ ရေ” ဆိုကာ ဟားတိုက်ပြန်သည်။ 

“ဘက သိပ်ပျော်တာပဲ၊ ဟားရတယ်နော်”

ချက်ကြီးလည်း ရောနှောရယ်မောသည်။ စင်စစ် သားကလည်း ငဲ့မကြည့်၊ သမက်ကလည်း စောင်းမကြည့်၊ မြေးများကလည်း ငုံ့မကြည့်ပါတကား။ မကြည့်ကြငြား လယ်နီးချင်းကောင်းတွေ ရှိပါကလား အတွေးဝင်သည့်အတွက် ဝမ်းနည်းသည်။ သည်ဝမ်းနည်းစိတ်ကို ဟားတိုက်ဖုံးလွှမ်းရန် ကြိုးစားခြင်းဖြစ်သည်။

“လယ်စိုက်ချိန်ဆိုတော့ သူကလည်း ရေလိုချင်၊ ဟော အခု ဘယ်လောက် ကောင်းတုံး”

ပို၍ရွှင်စေရန် အားထုတ်ဆဲ၌ ရင်ဘတ်တွင် ထိုးထားသည့် နတ်ကြီးငါးပါးကို မင်းထွန်းက မေးသည်။ 

“အဘရဲ့နတ်ကြီးငါးပါးက ဂဠုန်ဆရာစံ ထတုန်းက ထိုးတာဆို ဘ”

ပင်ပန်းဆို့နစ်နေသော စိတ်သည် အခြားကမ္ဘာသို့ ရောက်သွား၏။ အသက်ခုနစ်ဆယ်ကျော် ရီးဆေးရိုးသည် အသက်နှစ်ဆယ် မောင်ဆေးရိုး အဖြစ်သို့ ခုန်လွှားကူးပြောင်းသွား၏။

“ကောင်းကောင်းတောင် မမှတ်မိတော့ပါဘူးကွယ်၊ ဟောသည်ခါးက ဝက်ကုန်းကတော့ ဂဠုန်ထတုန်းက ထိုးထားတာ သေချာသကွ”

ရွှံ့ပုပ်ရေများ မခြောက်သေးသော အသားပြင် မှောင်မှောင်ထဲရှိ ရေနံမင်ဖြင့် ထိုးထားသည့် ဝက်ကုန်း နှင့် အင်းများမှာ မနည်းကြည့်မှ မြင်သာ၏။

“ဒါပေမဲ့ကွာ ဂါတ်တဲကို စီးမယ်လို့ သွားတဲ့ စစ်ကြောင်းနှစ်ကြောင်းလုံး ဖရိုဖရဲ ဖြစ်ပြီး ပြန်လာရပါကောလားကွ”

“ဘတို့ဟာက ဒါနဲ့ပဲ ပြီးတာပေါ့”

ချောင်းအနောက်ဘက်ကမ်းသား ချက်ကြီး၏ အမေးကြောင့် ရီးဆေးရိုး၏ ငေါထွက်နေသော ပါးရိုးကြီးများ ထောင်ထလာလေတော့သည်။

“မပြီးပါဘူး မောင်ရာ၊ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ဆိုရင်ဂါတ်တဲက ပုလိပ်က ဘယ်လိုလုပ် သိမှာတုံး၊ သို့သော်လည်း သစ္စာဖောက်တွေကြောင့်”

••••• ••••• •••••

၂

ရွာ့တောင်ဘက်ရှိ တလင်းများမှာ ကျီးနှင့်ဖုတ်ဖုတ် တိတ်ဆိတ်နေသည်။ တိတ်ဆိတ်နေရုံမက ခြောက် ကပ်လျက် မသိုးမသန့် ဖြစ်နေလေသည်။ ကောက် ပေါက်သူတို့၏ တေးသီချင်းသံ၊ စပါးနယ်သူတို့၏ တေးသီချင်းသံ ညံစာနေကျ တလင်းများသည် သင်္ချိုင်းကုန်းနှင့် ထင်ယောင်ဝိုးတဝါး တိတ်ငြိမ်နေ၏။

မောင်ဆေးရိုးမှာ သည်အနေအထားကို သဘော မကျပေ။ မကောင်းဆိုးရွား ဘေးအန္တရာယ်တစ်ရပ် ကျရောက်ခါနီး၌ ငြိမ်သက်နေပုံမျိုးဖြစ်သည်။ စည်ထဲ ပုတ်ထဲ ရောက်မှ ကိုယ့်ဟာ ဆိုကာ ‘တလင်းတက်’ ရေးကို လောဆော်နေကျ အဖေ။ တလင်းမှာ ကပ်သည် မရှိ။

“အဖေ ဘာဖြစ်နေတာတုံး”

မောင်ဆေးရိုးသည် ပုဆိုးခြုံလျက် စဉ်းစား၏။ နွားများကိုလည်း နှင်တံဖြင့် တို့ရုံသာ တို့သည်။ “ဟာ နာတော့မှာပဲ၊ သည်နအိုကြီးဟာ” စသည် အော်နေ ငေါက်နေကျ အသံများကို နှုတ်ဖျားမှ မထုတ်လွှတ်။ တာလမ်းဘက်သို့ လည်းကောင်း၊ ရွာဘက်သို့ လည်းကောင်း မပြတ်ကြည့်သည်။နားလည်း စွင့်ထားသည်။

ကောက်ပြန့်ချပြီးနောက် ကောက်ပေါက်သည်။ ကောက်ရိုးချသည်။ စပါးကို ထွန်ခြစ်ဖြင့် အမှော်ဆွဲ နေစဉ် အမေ ရောက်လာ၏။

“မမှောင်ခင် ထမင်းစားထားနှင့် လူကလေးရေ။ ‘စကာ’ အမေ ချလိုက်မယ်၊ ထားခဲ့”

ဒေါ်ကြွယ်စိုးသည် ပြောပြောဆိုဆို ‘စကာ (ဆန် ကာ) ကျဲ’ ကို စပါးပြန့်ပေါ် ပစ်ချ၏။ မောင်ဆေးရိုး နားလည်သည်။ မီးခွက်ထဲတွင် ရေနံဆီရှိငြား မီးမထွန်းရဲကြ။ ပုလိပ်သတင်းပေး အလိုတော်ရိများသည် မီးရောင်ရှိရာသို့ လာတတ်သည်။ ဇီးကွက်တစ်ကောင်သည် သရက်ခေါင်းဝမှ ထွက်ကာ အမှောင်ကို ကြိုဆို၏။ ဇီးကွက်အော်သံ အစဲတွင် တလင်းသိုက်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်နေ၏။

မောင်ဆေးရိုးမှာ ထန်းရွက်အကွယ်တွင် ဟင်းပန်းကန်ချ၊ ထမင်းဇလုံကို ဘယ်လက်ပေါ်တင်လျက် ကသုတ်ကသက် ထမင်းစားနေသည်။ ချွတ်ခနဲ အသံ ကြားသည်။ မည်းခနဲ လူရိပ်။ မောင်ဆေးရိုး၏ လက်သည် သုံးခွမှိန်းကို ဆွဲပြီး ထရပ်ပြီး ဖြစ်၏။

“ဟေ့ လူလေး၊ ငါပါဟ” 

အဖေ ဦးကျန်ကြီး၊ ဓားအိမ်ကို စလွယ်သိုင်းလျက် ပုဆိုးစလွယ်သိုင်းဖြင့် ဖုံးထားသည်။

“အဖေ ထမင်းစားပြီးပြီလား၊ အမဲအူစုံဟင်း ချက်သဗျ” 

ဦးကျန်ကြီး အဖြေမပေး။ ရေမှုတ်တွင် နှုတ်ခမ်း တေ့ကာ ဂွပ်ခနဲ ဂွပ်ခနဲ အသံထွက်အောင် အမောတကော သောက်နေ၏။ ရေမှုတ်ကို အိုးပေါ်တွင် ကန့်လန့်တင်လိုက်ပြီးမှ တဲခေါင်တိုင်ကို ကျောမှီကာ အမော ဖြေ၏။ ဟင်းခနဲ အသံကြီးကို တဲအပြင်မှပင် ကြားလောက်ပါဘိ။

“အဖေ၊ ကျုပ် ထမင်းခူးပေးမယ်လေ”

“အေး ကောင်းသားပဲ”

လက်အပေအကျံဖြင့် ထမင်းခူး၊ ဟင်းထည့်လာ တော့မှ မျက်နှာလေးထောင့်နှင့်၊ သျှောင်တွဲကြီးတွင် ‘ခေါင်းပေါင်း’ တဘက် ဖရိုဖရဲနှင့် ဦးကျန်ကြီး ထံမှ ထပ်မံ အသံထွက်လာ၏။

“ဘယ်သူတွေ လာသေးတုံး လူလေး”

“ရွာခေါင်းလာလို့ အဖေ နွားဝယ်ဖို့ လိုက်ကြည့်နေတယ် ပြောလိုက်တယ် အဖေ”

“အေးအေး” ဆိုကာ ထပ်မမေး၊ အပြေးအလွှား စားသည်။ ထမင်းစေ့ကို ဝါးနေဟန် မတူ၊ အတင်းမျိုချသည် ထင်ရ၏။ မောင်ဆေးရိုး ခူးအပေး မစောင့်၊ သူ့ဘာသာသူ ထပ်ထည့်သည်။

“လူလေး”

တစ်အောင့်ကျော် ကြာမှ ခေါ်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့ အဖေ”

“သတိနဲ့နေ၊ သတိနဲ့လုပ်၊ ငါလုပ်တာကို ဘယ်သူမှ မသိဘူး မထင်နဲ့၊ အဖေ့ကို လာမေးတဲ့ ရွာခေါင်းလည်း မယုံနဲ့၊ သူက သူကြီးလူ၊ သူကြီးက ပုလိပ် တပည့်”

“ရွာခေါင်းက ယုံရပါတယ် အဖေရ”

ဦးကျန်ကြီး မျက်နှာကို ရှုံ့သည်။

“ရမ်းဘိုကုန်းသား မဟုတ်ရင် မယုံရဘူး ငါ့သား၊ မှတ်ထား”

“ဗျာ” ခနဲအော်ကာ မောင်ဆေးရိုးသည် ဦးကျန်ကြီးကို မျက်လုံးပြူးလျက် ကြည့်မိသည်။ ကြည့်သော်ငြား အမှောင်ရိပ်ပါးပါးက အဖေ့မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်နေလေပြီ။

“သည်လို လူလေးရ၊ အဖေတို့ ရမ်းဘိုကုန်းသား စစ်စစ်တွေဟာ အမှုတော်ထမ်း ယမ်းချက်တွေကွ။ ကု,လားမင်း အင်္ဂလိပ်ပေါ့ကွာ။ အဲသည်ကောင်တွေ တက်လာတော့ ရမ်းဘိုကုန်းသားတွေကို နယ်နှင်ပစ်တယ်။ သည်ရွာမှာ ရမ်းဘိုကုန်းသားစစ်စစ် ဆိုလို့ သာဒွန်းအဖေနဲ့ ငါပဲ ရှိတယ်။ ငါတို့တောင် သူကြီးကို စပါးအစိတ်ပေးလို့ ပြန်လာခွင့်ရတာ”

မောင်ဆေးရိုး မတွေးတတ်တော့ပေ။ ဗိုလ်ထွန်းအောင် အမည်ခံ တောကြောင်ကြောင့် တစ်ရွာလုံး နယ်နှင်ခံရကြောင်း ကြားဖူးငြား အသေးစိတ် မသိ။

“ရွာထဲက လူတွေကို နှင်ပစ်ပေမဲ့ အကွက်အကွင်း ကျတဲ့ ရွာတော့ ကျန်နေခဲ့တာပေါ့ကွာ။ အဲဒီအခါမှာ ဟိုရွာက နွားခိုး၊ သည်ရွာက ဓားပြ အစရှိသည်ဖြင့် မကောင်းတဲ့ လူတွေ ရောက်လာတဲ့အတွက် ရွာကို ချစ်တဲ့စိတ်၊ ရွာရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းတဲ့စိတ် မရှိတော့ဘူး။ သွေးကြောင် သွေးမစစ်တဲ့လူတွေ များလာတယ်။ ပိုက်ဆံ နှစ်ပြား တစ်ပဲနဲ့လည်း သစ္စာဖောက်တော့တာပဲ”

အဖေသည် ဤအကြောင်းကြောင့် အိမ်မကပ် ခြင်းပါတကားဟု မောင်ဆေးရိုး နားလည်ပေပြီ။ အိမ်တွင် နွားအသစ် လဲလှယ်ရန် လိုအပ်နေသည်မှာလည်း အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။ ကိုယ် ဝယ်နိုင်လောက်သည့် အနေအထားတွင် ရှိသော နွားကို လှည့်လည်စုံစမ်းခြင်းလည်းဖြစ်သည်။ အသင်းသားများ၊ ဝံသာနုများထံ လှည့်လည်ရင်း အခြေအနေကို စနည်းနာခြင်းဖြစ်မည်။ အဖေသည် ရံဖန်ရံခါ၌ တလင်းကို လှမ်းမြင်နိုင်သောနေရာတွင် တမေ့တမောထိုင်ကာ လူဝင် လူထွက် အကဲခတ်နေကောင်းနေမည်။ မည်သူတွေသည် ရမ်းဘိုကုန်းသား မစစ်၊ မည်သူတွေသည် နှစ်ပြားတစ်ပဲ မက်ကာ သစ္စာဖောက်သည်ကို အဖေ ကောင်းကောင်း သိလိမ့်မည်။

“ငါ မသင်္ကာဆုံးကတော့ စံအေးပဲကွ”

အရေးတော်ပုံ ညတုန်းက ဓားတဝဲဝဲဖြင့် အလွန် စိတ်အားတက်ခဲ့သူ ဖြစ်ရာ မောင်ဆေးရိုး ယုံရခက်၏။ 

“ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား အဖေရာ”

“သူ့အဘက ကု,လားတွေ တက်လာတုန်းက ဗျိုင်းကလေး ကျအသွားမှာ မြတောင်ဗိုလ်ရဲ့တပ်ကို ရောက်သွားပြီး မြတောင်ဗိုလ် ဘယ်မှာရှိတယ်ဆိုတာ လက်ထောက်ချတယ်ကွ။ သစ္စာဖောက်မျိုးဟာ သစ္စာဖောက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်”

မောင်ဆေးရိုး သက်ပြင်းချမိ၏။ အဖေ့လောက် မသိသည့်အပြင် အဖေ့လောက် အမြင်မကျယ်၊ မတွေးတတ်။

“တစ်ခုတော့ ရှိသပေါ့ကွာ၊ ဟင်းစားကြက်ကကော ကြက်ကောင်း မထွန်းဘူးလား၊ အတိဇာတ သားကော မရှိဘူးလား မေးစရာ ရှိသားပေါ့၊ အဲဒါကြောင့် နေဝင်ရီတရောမှာ လာလာချောင်းတော့ စံအေး ဘာလုပ်တယ် မှတ်သတုံး”

“ဘာလုပ်လို့တုံး အဖေ၊ ရီးစံအေးက”

“သူကြီးအိမ် သွားတာပေါ့ကွ၊ ငါ မချောင်းတဲ့ အချိန်မှာ ဘယ်နှခါ သွားပြီးပြီလဲ မသိဘူး။ ငါသိသလောက် လေးခါပဲကွာ”

ဆင်းရဲသား လယ်သမားများသည် တိုက်နယ်သူကြီး မဆိုထားဘိ ရွာခေါင်းကိုပင် “မင်း” ဟု သမုတ်ကာ အရောတဝင် မရှိကြ။ သူကြီးကိုကား အလွန် ကြောက်ကြသဖြင့် တစ်အိမ် တစ်ယောက် ဆင့်ဆိုမှသာ သွားကြသည်။ သို့ပါလျက်နှင့် ရီးစံအေးသည် သူကြီးအိမ်သို့ အဘယ်ကြောင့် သွားရသနည်း။ ရိုး ရိုးသားသား သွားခြင်းဖြစ်ပါက မြင်မြင်ထင်ထင်တွင် မည်သည့်အတွက် မသွားသနည်း။

“ဒါကြောင့် တလင်းတွေမှာ ယောက်ျားသံ မကြားတာကိုး”

“ဒါပေါ့ကွ၊ သူတို့ စနက်ကြောင့် ပြေးတဲ့လူ ပြေး၊ ရှောင်တဲ့လူ ရှောင်၊ ပုန်းတဲ့လူ ပုန်း၊ အဲသည်တော့ လူလေးလည်း သတိနဲ့နေ၊ အရေးဆို ဘယ်မှာပုန်းမတုံး၊ နေရာကောင်းကောင်း ကြည့်ထား”

ဦးကျန်ကြီးသည် ထိုနေ့ညက လရောင်အောက်တွင် မယ်ကြွယ်စိုးတို့သားအမိကို ကူညီကာ ကောက် လှိုင်း ပြန့်ပေးသည်။ ထို့နောက် ‘နွားတွဲတင်’ ကာ မောင်းပေးသေးသည်။ သို့သော် တဲတွင် မအိပ်။ တဲထဲတွင် အမေနှင့် နှမငယ် မိသက် အိပ်၍ မောင်ဆေးရိုးမှာမူ ကောက်လှိုင်းဆိုင်ပေါ်တွင် ကွေးခဲ့ရသည်။ ဂဠုန် အရေးတော်ပုံတွင် ပါခဲ့သည့် လယ်သမားများ ပြေးသူ ပြေး၊ ရှောင်သူ ရှောင်၊ ပုန်းသူပုန်းဖြင့် ကမ္ဘာမီးလောင်နေစဉ် ဆီမီးခွက်က မီးထတောက်၏။ လယ်ပိုင်ရှင်များ ဖြစ်ကြသည်။

“သူပုန်တလင်းဆိုပြီး ပုလိပ်က မီးနဲ့လာရှို့ ဘယ့်နှယ် လုပ်မလဲ၊ သူပုန်ပစ္စည်း ဆိုပြီး အကုန်သိမ်းသွား ဘာတတ်နိုင်မလဲ”

သည်အကြောင်းပြချက်ဖြင့် စပါး လာသိမ်းသည်။ မနယ်ရသေးသည့် ကောက်လှိုင်းကိုပင် လှည်းဖြင့် လာတိုက်သည်။ ဤသို့ဖြင့် အနောက်ဘက် တစ်ခု ကျော် တလင်းသို့ ချစ်တီးများ ရောက်လာခဲ့၏။ မြန်မာ လယ်ပိုင်ရှင်များသည် လယ်သမားနှင့် တစ်ယောက် တစ်နှံစား ဖြစ်၏။ မရလည်း အတူ၊ ရလည်း အတူတကွပင်။ ချစ်တီးကား ပုံသေကားချ မရှိသော ဤနည်းကို မကြိုက်။ လယ်ပျက်သည် ဖြစ်စေ၊ စပါးပို ထွက်သည် ဖြစ်စေ၊ မထွက်သည် ဖြစ်စေ သူမသိ။ ဤရွေ့ ဤမျှကို အလိုရှိသောနေရာအရောက် ပို့ပေးရမည်။ ဒိုတီ တလွှားလွှား၊ နွားလှည်းသံ တအီအီဖြင့် တလင်းထဲသို့ ချစ်တီးများ ဝင်လာချိန်တွင် မမင်းပုံ တစ်ယောက်သာ ရှိသည်။ မုန့်ပေါင်းတစ်ခုကို ကလေး နှစ်ယောက်နှင့် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာ စားနေဆဲ။

“အရှေ့ဘက် (ဧရာဝတီမြစ်၏အရှေ့ဘက်ကမ်း) က သူ့အစ်မ မမာလို့ သွားတယ်အရာ၊ သူ ပြန်လာမှ လာပါ”

မမင်းပုံ တစ်ယောက်တည်းမို့ တလင်းမှာ ‘တစ်ပြန့်နှစ်ပြန့်’ မျှသာ နယ်ရသေးဟန်ရှိ၏။

“ကိစ္စမရှိဘူး အမား၊ သူဌေးက ကောက်လှိုင်းသုံး ပုံနှစ်ပုံ ယူခဲ့ရမယ် ခိုင်းလိုက်တယ် အမား”

“မရဘူး၊ တော်တို့နဲ့ ကျုပ်ယောက်ျားနဲ့ ချုပ်ထားတဲ့ စာချုပ်ထဲမှာ စပါးတင်းတစ်ရာ ပေးရမယ်ပဲ ပါ တယ်။ ကောက်လှိုင်း သုံးပုံနှစ်ပုံ မပါဘူး”

မာလိုက်သည့် မမင်းပုံ၊ ပြောတတ်လိုက်သည့် မမင်းပုံ။ သရက်ပင်ပေါ်မှ ချောင်းကြည့်နေသည့် မောင်ဆေးရိုးမှာ လက်ခေါက်မှုတ်မိမတတ် အားရမိချေ၏။

“ဟေ့ ပေးလိုက်စမ်း၊ ဘာလဲ အဖမ်းခံချင်လို့လား” 

လှည်းပေါ်တွင် ပုလိပ်တစ်ယောက် ပါလာသည်။ မမင်းပုံ သတိ မထားမိ၊ ယခုမှ သတိထားမိသည်။ ပြောပြောဆိုဆို လှည်းပေါ်မှ ခုန်ချသည်။ ဖိနပ်မစီးရသည့် တလင်းပြင်မှာ သံခွာဖိနပ်ကြောင့် မွကြေ၏။

 

ပုလိပ်ကို မမင်းပုံ ငေးမောကြည့်နေစဉ်တွင် ချစ်တီးများသည် ကောက်လှိုင်းဆိုင်ပေါ်သို့ တက်သည်။ ပေါ့သောအလှိုင်းကို ချန်ကာ လေးသော အလှိုင်းကို လှည်းပေါ်သို့ ပစ်တင်သည်။ ချွေးဒီးဒီး ကျခဲ့ရသော ကောက်လှိုင်း။ မြွေမကြောက်၊ ကင်းမကြောက် မှောင်ကြီးထဲတွင် ရေယူခဲ့ရသော စပါး။ တစ်နှစ်လုံးအတွက် တစ်ကြိမ်သာ အသက်ရှူ၍ ဝရသည့် စပါးယူကုန်ကြသည်။ ကောင်းတာတွေကို နိုင့်ထက်စီးနင်း ယူကုန်ပြီ။ 

မမင်းပုံ အသက်ဝင်လာ၏။ ကောက်လှိုင်းပေါ် ပြေးတက်၏။

“ဟေ့ ပြန်ဆင်းခဲ့”

ပုလိပ်က လှမ်းအော်ငြား ပုလိပ်ကို မမင်းပုံ အရေး မစိုက်ပေ။ ချစ်တီးလက်ထဲရှိ ကောက်လှိုင်းကို အတင်း ဆွဲလုသည်။ ချစ်တီးက ဆောင့်တွန်းပစ်သည်။

လွင့်စဉ်လဲကျရာက မမင်းပုံ လူးလဲထသည်။ ကောက်လှိုင်းဆိုင် အစွန် တစ်နေရာသို့ ပြေးသည်။ သူ့ ကောက်လှိုင်းဆိုင်တွင် ဘယ်နေရာမှာ ဘာရှိသည် သိ၏။ ငှက်ကြီးတောင်ဓားကြီး ဆွဲပြေးလာသည်။

“ဟေ့ ဓားချလိုက်စမ်း”

ပုလိပ်သည် အော်ဟစ်အမိန့်ပေးရာက ကောက် လှိုင်းဆိုင်ကို ဖက်တက်သည်။ ကုန်းကုန်းကွကွဖြင့် လေးဖက်ထောက်ကာ ကောက်လှိုင်းဆိုင်ပေါ်သို့ ပုလိပ် ရောက်လာပြီ။ သွေးပွင့်သွေးပေါက်များ ပုလိပ် မျက်နှာကို စဉ်သည်။

“ဓားချလိုက်စမ်း၊ ဟေ့ သေနတ်နဲ့ ပစ်ရမလား” 

ကောက်လှိုင်းစည်းများကြားသို့ ခြေထောက်ချ လိုက်၊ ဆွဲနုတ်လိုက်ဖြင့် မမင်းပုံထံ ပြေးသွားသည်။ ပြေးသွားငြား ကယိမ်းကယိုင် ဖြစ်လိုက်၊ လဲလိုက်၊ သူကြီးကိုပင် စေ့စေ့ မကြည့်ရဲသော မမင်းပုံ ချစ်တီးကို သ,တ်မိပြီ။ သွေးစွန်းပြီ။ အကြောက်တရားသည် မမင်းပုံ၏ အသိတရားကို မှောင်ချသည်။ လက်ထောက် လဲရာက ထလာသော ပုလိပ်သည် သရဲစီးနေသည့် မျက်နှာ၊ နီရဲသော ဓားသွား။

••••• ••••• •••••

၃

“အဲဒီနေ့ကများကွာ နယ်ပြီးသား စပါးတွေကို မြေရှင် က သိမ်းမှာစိုးလို့ ဂုံအိတ်နဲ့ ထည့်ပြီး ချုံထဲမှာ ဝှက်ရနဲ့ မောလိုက်တာကွာ”

ရီးဆေးရိုးသည် စကားကို ရပ်ကာ ရေနွေးအိုးကို လက်ဖက်ခြောက် ခပ်သည်။ ထိုစဉ်တွင် ရွှံ့စက်စက် ရေစက်လက်ဖြင့် ထွန်းလှိုင် ရောက်လာကာ

“ကန်သင်း ဆွဲတာတော့ တစ်ခေါက်ပဲ ကျန်တော့ သဗျို့။ နွားတွေသာ မမောရင် အပြီး လုပ်ချင်တာ” ပြောရင်း ဝင်ထိုင်သည်။

“ကနေ့ ကြမ်းပေါင်ရိုက်လို့ ပြီးမှာပါကွာ၊ နေလည်း စောသေးသားပဲ”

ရီးဆေးရိုး ပြန်ပြောနေရာသို့ အတင်း ခြားဖောက်သူမှာ ချက်ကြီး ဖြစ်၏။

“အဲဒီမမင်းပုံ ဘာဖြစ်သွားတုံး ဘ”

“ထွက်ပြေးတာပေါ့ကွာ၊ ကလေးတွေ ဆွဲပြေးလို့ ထားခဲ့ ထားခဲ့ အော်ရသကွာ။ တလင်းထဲက ကောက်လှိုင်းတွေကိုလည်း ညံ့တဲ့ အလှိုင်းတွေနဲ့ လဲ၊ အလှိုင်းမပျက် အစေ့ခြွေထားတဲ့ အလှိုင်းတွေနဲ့ ဖလှယ်၊ ဝိုင်းလုပ်လိုက်ကြတာ နောက်ခုနစ်ရက်အကြာမှာ ချစ်တီးတွေ လာအသိမ်းမှာ မဲ့ဆင်းသွားတော့တာပဲဟေ့”

“နွားတွေလည်း အမောပြေလောက်ပါပြီ ထွန်းလှိုင်၊ မင်း နေခဲ့။ ငါ လုပ်အား သွားပေးလိုက်ဦးမယ်။ ရီးဆေးရိုး ကြမ်းပေါင် ဘယ်မတုံး”

ထရပ်ရင်း မေးသူက မြောက်ဘက်လယ်မှ ကိုဘအုန်း။

“ထန်းပင်မှာ ထောင်ထားသကွာ”

လက်ဖက်ခြောက် ကျလောက်ပြီ။ ရီးဆေးရိုး တစ် ခွက် ငှဲ့ကာ ကောက်ကိုင်၏။

“နောက်ဆုံးတော့ မမင်းပုံ ဘာဖြစ်သွားသေးတုံး ဘ”

“ဒီလိုကွ၊ သူ့ယောက်ျားကလည်း တို့နဲ့အတူ ပါတဲ့ ကိုသံတိုင်ကွ။ ရှောင်နေရတာပေါ့။ မမင်းပုံ ဘယ်ပြေးတုံး၊ ဘယ်မှာ ရှိနိုင်တုံး သူ လိုက်ရှာစုံစမ်းမှာပေါ့ကွာ။ စုံစမ်းလို့ရ မရ၊ တွေ့ မတွေ့တော့ မသိဘူး၊ အေးအေးဆေးဆေး ရှိတော့မှ အိမ်ထောင်ပစ္စည်းတွေနဲ့ ကလေး နှစ်ယောက်ကို ခေါ်ပြီး ပြောင်းသွားပါကော။ သူ့ ကောက်လှိုင်းတွေ ယူထားတဲ့ တလင်းနီးချင်းတွေ စုပြီး ဆန်ငါးတင်း၊ ဆီတစ်အိုး၊ ငွေတစ်ရာ စုပေးလိုက်သေးသကွ”

ရီးဆေးရိုးသည် ရေနွေးတစ်ရှိုက် စုပ်သောက်လိုက်ရာက နားရွက်ကြားမှ ပြောင်းဖူးဖက် ဆေးလိပ်တိုကို ဖြုတ်ယူ မီးညှိသည်။ ရေနွေးကြမ်းနှင့် မီးခိုးကို မျိုချရင်း ဝင့်ကြွားသံဖြင့် ပြော၏။

“ရမ်းဘိုကုန်းပဲကွာ၊ ဘယ်ခေလိမ့်မတုံး၊ ရှေးတုန်းက မခေသလို ဂဠုန်ဆရာစံမှာလည်း မညံ့ခဲ့ပါဘူးကွ”

 ▢  ဆင်ဖြူကျွန်းအောင်သိန်း

📖 ကိုဆေးရိုး ပေါင်းချုပ်