❝ နွေလယ်နေ မွန်းတည့်တည့် ❞
( မင်းဝေဟင် )
၁ ။
နွေနေ့လယ်ခင်း တစ်ခုသည် အပူငွေ့ တရှိန်ရှိန်ဖြင့် ချစ်ချစ်တောက်နေသည် ။ ရွာကလေး၏ ခြံဝိုင်း တစ်ဝိုင်းထဲတွင် အပင်တို့ အမည်စုံရှိနေ၏ ။ တစ်ပင်နှင့် တစ်ပင် ပင်ခြေချင်း ဆက်နေလောက်အောင် ပြွတ်သိပ်နေသော်ငြား နွေနေပူကို အန်မတုနိုင်ရှာကြ ။ တစ်နှစ် တစ်ကြိမ် အရွက်ဟောင်း ခြွေချတတ်ကြသည့် ကုက္ကိုပင်တို့၏ ဆယ်ပြားစေ့သာသာ အရွက်ကလေးများ မှာလည်း နွေနေပူ အောက်တွင် ရိုးတံမှာ တချို့ ၊ မြေပြင်မှာ တချို့ ။ မိုးကလေး တစ်ပြိုက်လောက် ဖျန်းဆွတ်လေမှ အရွက်နု ထွက်လာတတ်ကြသည့် မန်ကျည်းပင်တို့မှာ နေပူကျဲကျဲ အောက်တွင် ရိုးတံပြိုင်းပြိုင်း ရှိနေပုံက အထီးကျန်ပင် ဆန်လွန်းလှသေး ။
“ ဟေး .. ဒီနေ့ တို့ ဘာတမ်း ကစားကြမလဲဟေ့ ။ ကုက္ကိုချိတ် ချိတ်တမ်း ကစားကြမလား ၊ ဘောလုံး ပေါက်တမ်း ကစားကြမလား ”
“ ဟင့်အင်း ၊ ငါက ထုပ်ဆီးတိုးတမ်း ကစားချင်တာ ”
“ ........ ”
ကလေးတစ်သိုက် အသံတို့ ဆူညံစွာ ထွက်လာ၏ ။ ကလေးတို့ ထုံးစံ တစ် ယောက် အဆိုတင်သွင်းသည့် ကစားနည်းကို နောက်ထပ် တစ်ယောက်က နောက် ကစားနည်း တစ်ခု အမည်ဖြင့် ထပ်မံ အဆိုတင်သွင်းကာ ပထမကစားနည်းကို ပယ်ချ၏ ။ ဟင့်အင်း ဟေ့ ဟင့်အင်း ဆိုသော အသံတို့ ဆူညံစွာ ထွက်လာကြပြန်သည် ။ ဗိုလ် ၊ ကျား ၊ သေနတ် ရွေးကာ ကစားနည်းတစ်ခု စတင် ကစားတော့မည့် အချိန်ထိပင် ကလေးတို့ တစ်သိုက် သူတို့ ကစားမည့် ကစားနည်း တစ်ခုကို အတည် မပြုနိုင်ကြသေး ။
ကလေးတစ်အုပ်မှာ သိပ်မများလှ ။ အရွယ် အားဖြင့်လည်း သိပ်တော့ မစုံလှ ။ စိန်ပန်းနီနီတို့ ပွင့်အာမည့် သဏ္ဌာန်ဖြင့် အဖူးအညွန့်တို့ အပြွတ်လိုက် ၊ အခိုင်လိုက် ရှိနေသည့် စိန်ပန်းနီပင် အောက်မှာ ဝါးကုလားထိုင် တစ်ခုဖြင့် ထိုင်နေသည့် သူက ကလေးတစ်အုပ်ကို လှမ်း၍ အကဲခတ်၏ ။ ကလေးတစ်အုပ်တွင် ခြောက်နှစ်အရွယ် ၊ ခုနစ်နှစ် အရွယ်တွေသာ များ၏ ။ စုစုပေါင်း ၆ ယောက် ရှိ၏ ။ မိန်းကလေး လေးယောက် ၊ ယောက်ျားလေး နှစ်ယောက် ။ သူက ကလေးတစ်အုပ်ကို သေသေချာချာ မသိလှ ။ ကလေးတစ်အုပ် ကလည်း သူ့ကိုတော့ သေချာ သိလှသည် မဟုတ် ။ သူက ကလေးတစ်အုပ် ထဲမှာ ရှိနေသည့် သည်ခြံထဲက အိမ်မှာ နေသော သူ့တူမလေး မနှင်းစက် မှ လွဲ၍ ကျန်သည့် ကလေးများအား ရွာထဲမှ မည်သူမည်ဝါ၏ ကလေးတွေမှန်း မသိ ။
သည် ရွာကလေးကို သူ အရောက်အပေါက် နည်းလွန်းလှသည် ။ ရွာကလေးမှာ သူက ၆ တန်း အထိသာ ကျောင်းနေဖူးပြီး ၊ ၆ တန်း အောင် ကတည်းက သူက ရန်ကုန်က ဘကြီးတွေ ရှိရာ ကျောင်းသွားနေရင်း ဆယ်တန်းအောင် ၊ ရေကြောင်းသိပ္ပံ ဆက်တက် ၊ သည်လိုနှင့် သူက သင်္ဘောသားလုံးလုံး ဖြစ်နေခဲ့သည်မှာပင် ကြာလှ ရှိပြီ ။ သူ့အသက်ပင် ၂၈ နှစ် ထဲသို့ ရောက်နေပြီ ။ သင်္ဘော ပင် အခေါက်ခေါက် အခါခါ လိုက်ဖူးခဲ့ပြီ ။
၁၀ တန်း မပြီးခင် အထိ သည်ရွာကလေးကို သူ တစ် နှစ် တစ်ခေါက် ရောက်၏ ။ ၁ဝ တန်း ပြီးသည့် နောက်ပိုင်းတွင် ရေကြောင်းသိပ္ပံ တက်ရင်း ၊ သင်္ဘောသား တစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့ လိုအပ်သည့် သင်တန်းပေါင်း များစွာ တက်ရင်း ၊ နောက်ဆုံး သင်္ဘောပေါ် ရောက်ရင်း ရွာကလေးသည် သူနှင့် စိမ်းစိမ်းပြတ်ပြတ် ဖြစ်ခဲ့၏ ။ တစ်နှစ် တစ်ခေါက်မှသည် နှစ်နှစ် တစ်ခေါက် ၊ သည်လိုနှင့် သုံးနှစ် တစ်ခေါက် ဖြစ်လာခဲ့သည် ။ ထို့ကြောင့် ရွာကလေးမှ နောက်ပေါက် ကလေးငယ်တို့ကို သူ မသိတော့ ။ သူသည်ပင် သည်ရွာကလေး၏ ဧည့်သည် တစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့ပြီ ။
သည်နှစ်တော့ သင်္ကြန် နားနီး နွေတစ်ရက်မှာ သင်္ဘော ပေါ်က သူ ဆင်းဖြစ်ရင်း အားနေသည့် အချိန် အခိုက်အတန့်ကြား ရန်ကုန်နွေကို ရှောင်ရင်းတိမ်းရင်းဖြင့် သည် နွေမှာ သည်ရွာကလေးသို့ သူရောက်ခဲ့ပြီ ။ သည်ရွာ ကလေး၏ သည်ခြံဝိုင်းလေး ထဲတွင် သူ့အဖေ ရှိ၏ ။ အိမ်ထောင် မကျသည့် သူ့ အစ်မ အပျိုကြီး တစ်ယောက် ရှိ၏ ။ သူ့အစ်ကို မိသားစု ရှိ၏ ။ ကလေးများထဲမှ မနှင်းစက်မှာ သူ့အစ်ကို၏ သမီး ဖြစ်၏ ။
“ ဟဲ့ … ငါက ဒီမှာ ရှစ်ကျနေတာကို ၊ ညည်းက ဖဲခိုးရိုက်တော့ ညည်းက ဘူ မဖြစ်ဘဲ ကိုး ဖြစ်သွားတာပေါ့ အေ ။ ညည်းက ညစ်တယ် ။ ညည်းကို ပိုက်ဆံ မလျော်ဘူး ”
မနှင်းစက် အသံစာစာလေးကို ကြားရ၏ ။ အရွက် ကျဲပါးနေသည့် စိန်ပန်းပင် အောက်ကနေ မလှမ်းမကမ်းမှာ ရှိသည့် ငှက်ပျောတော လေးသို့ သွားမည့်ဟန်ဖြင့် သူက ဝါးကုလားထိုင်ကို မ , ရင်း ကလေးတွေ ဘက်ကို အမှတ်မထင် အာရုံ ရောက်၏ ။ နေပြောက်တို့ ဟိုတစ်ကွက် သည်တစ်ကွက် ကွက်ကျားထ , နေသည့် ကုက္ကိုပင်၏ အရိပ် အောက်တွင် ထိုင်စရာ အခင်း တစ်ခု ခင်းရင်း ကလေးတို့ ဖဲရိုက်တမ်း ကစားနေကြ၏ ။ ဖဲထုပ်မှာ အနည်းငယ် ဟောင်းနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း လူကြီးတွေ ကစားသည့် ဖဲထုပ်အစစ်ဖြစ်သည် ။ ကလေးတို့ ပြောသည့် ပိုက်ဆံ ဆိုသည်မှာတော့ လေတိုက်တိုင်း တလွင့်လွင့် ဝဲပျံကျလာသည့် ကုက္ကိုရွက်ခြောက်များသာ ဖြစ်သည် ။
“ ကလေးဆိုတာ လူကြီးတွေရဲ့ ကိုယ်ပွားပါပဲ ။ ခေတ် တစ်ခေတ်ရဲ့ ပုံရိပ်ပါပဲ ။ အဲဒီ ကလေးမိဘတွေ ဘာလုပ်နေလဲ ။ အဲဒီခေတ် တစ်ခေတ် ဘာဖြစ်နေလဲ ဆိုတာကို အလွယ်တကူ သိချင်ရင် ဘယ်မှ လျှောက်ကြည့်မနေနဲ့ ။ ကလေးတွေ ဘယ်လို ကစားနည်းမျိုး ကစားနေ သလဲသာ ကြည့်လိုက် ၊ အဖြေက ရှင်းရှင်းလေး ”
အမေ မဆုံးခင်က ပြောခဲ့ဖူးသည့် စကား ၊ တစ်နည်းအားဖြင့် သူ ငယ်ငယ်က ရွာမှာ ရှိစဉ် သူတို့ ကစားသည့် ကစားနည်းကို ကြည့်ရင်း အမေ့နှုတ်မှ ရေရွတ်နေသည့် စကားသံတို့ကို သူ့ အာရုံက ပြန်ကြား၏ ။ ကလေးတွေကို သူ စိတ်ဝင်စားသွားသည် ။ ကလေးတို့သည် အမှန် တကယ် ဖဲရိုက်တတ်ကြ၍ တော့ မဟုတ် ။ သို့သော် ဖဲချပ်လေးတို့သည် ကလေးတို့ လက်ထဲ၌ ဖြောင်းခနဲ ၊ ဖြောင်းခနဲ မြည်အောင်ပင် ကလေးတို့က အထာကျကျ ရိုက် နေကြသေးသည် ။ ကလေးတစ်ယောက်မှာ ဖဲချပ်များကို တစ်ဝက်စီ ခွဲကိုင်ကာ ဖလပ်ဖလပ်နှင့် တဖျပ်ဖျပ် မြည်အောင်ပင် ကုလားဖန် ထိုးနေသေးတော့သည် ။
တူမလေး မနှင်းစက်ကို ကြည့်ကာ သူ ပြုံးလိုက် သည် ။ သူ့အစ်ကိုကို တွေ့ လျှင် အမေ ပြောခဲ့ဖူးသည့် စကားအချို့ကို သက်သေပြုကာ “ မင်းရဲ့သမီးတော့ ဖဲသမလေး ဖြစ်နေပြီ ” ဟု ရယ်ရယ်မောမော သတိပေးဖြစ်ဦးမည် ။ စင်စစ် ကလေးတို့သည် ကလေးသာ ဖြစ်သည် ။ ပတ်ဝန်းကျင်မှ မြင်တွေ့ကြားသိ သမျှသည် ကလေးတို့ အတွက် ကလေးတို့ မသိစိတ်မှ အစဉ်မပြတ် သင်ယူနေသည့် သင်ခန်းစာများသာ ဖြစ်သည် ။
ကလေးတစ်အုပ် ထဲမှ ကလေးတစ်ယောက်၏ မျက်နှာကို အမှတ်မထင် ကြည့်မိတော့ ရင်းရင်းနှီးနှီး မျက်နှာ တစ်ခု ဖြစ်နေသည် ။ ကျန်သည့် ကလေးများကိုမူ သူ မသိ ။ ထိုအချိန် သူ ထိုင်နေရာ အပင်ရိပ်ဆီ အစ်မက ကော်ဖီတစ်ခွက်နှင့် လက်ဖက်သုပ်တစ်ပွဲ လာချ၏ ။ သူ့ စိတ်ထဲ သိသလိုလို ရှိနေသည့် မျက်နှာပိုင်ရှင်လေးကို လက်ညှိုးထိုးကာ ဘယ်သူ့ သမီးလဲဟု အစ်မအား မေးတော့ “ ဟဲ့ .. အဲဒါ နင်နဲ့ ငယ်ငယ်က ဆော့ဖော်ဆော့ဖက် ကြည်ပြာ့ သမီးလေ ” ဟု အစ်မက ပြော၏ ။ အစ်မ အပြော အောက်တွင် သူ့စိတ်ထဲ တရိပ်ရိပ် ပြန်မှတ်မိလာသော ကြည်ပြာ့ပုံရိပ်တို့ကို အမိအရ ပြန်လည် ဖမ်းဆုပ်ရင်း “ ဟေ .. ဟုတ်လား ။ အခု ကြည်ပြာ ဘာတွေ လုပ်နေလဲ ” ဟု သူက မေးစဉ် အစ်မက ကလေး တစ်အုပ်ဘက်သို့ အကြည့် ရွှေ့၏ ။ ပြီးမှ ... ။
“ ကြည်ပြာက သူ့ ယောက်ျားနဲ့ ကွဲနေတာ ကြာပြီ ။ ရွာတောင်ပိုင်းမှာပဲ နေတာလေ ။ အိမ်က မနှင်းစက်နဲ့ သူ့သမီးက အရွယ်တူ ဆိုတော့ နေ့လယ်နေ့ခင်းအချိန် ဒီလိုပဲ အရိပ်ရှိတဲ့ ငါတို့ ခြံထဲ လာ ကစားနေကြတာပဲ ။ ဘာတွေ လုပ်နေလဲ ဆိုတော့ ... အဲ ... ငါလည်း သိပ်တော့ မပြောတတ်ဘူး ။ ပြောင်းလဲလာတဲ့ ခေတ်နဲ့အညီ လုပ်နေတဲ့ အလုပ်ပေါ့ဟယ် ။ ကြည်ပြာ က ရွာမှာတော့ သိပ်မရှိဘူး ဟဲ့ ။ သူ့အလုပ်က အားအားရှိ ရန်ကုန်ပဲ တက်နေရတာ ”
“ ဘာအလုပ်လဲ ” ဟု သူ ထပ်၍ မေးခွန်းထုတ်မည် ပြုစဉ် အစ်မက သူ့အနားမှာ မရှိတော့ ။ သူ့အာရုံထဲသို့ ကြည်ပြာက ဖျတ်ခနဲ ရောက်၏ ။ ကြည်ပြာ နှင့်အတူ သူ ငယ်ငယ်က ရွာမှာ ကစားနေကျ ကစားဖော်တို့က အာရုံထဲ ဝင်လာကြပြီ ။ ယုယုဝင်း ပါ၏ ၊ အေးမင်း ပါ၏ ၊ စန္ဒာချို ပါ၏ ။ မျိုးထက် ပါ၏ ။ သူ ဆက်၍ စဉ်းစားနေစရာ မလိုဘဲ ငယ် ဘဝပုံရိပ်သည် အာရုံမှာ တစ်ကန့်စီ ပေါ်၏ ။
••••• ••••• •••••
၂ ။
“ ဟေ့ကောင်တွေ ၊ ပိ တောက်ရွက်တွေနဲ့ ဒီလောက် ရိုက်နေတာ မင်းတို့ သေတော့လေ ။ ဟေ့ကောင် အေးမင်း မင်းသေတော့လေကွာ ”
ပိတောက်ခက်တွေကို လက်မှ စုကိုင်ရင်း မျက်နှာ လွှဲကာ အေးမင်းကို တဘုန်းဘုန်း တဖျန်းဖျန်း ရိုက်ရင်း သူက ပြောပေမဲ့ အေးမင်းက သေပြီ ဆိုကာ အရှုံးပေးမည့်ပုံ တစ်စက်မှ မပေါ် ။ သူရိုက် ကိုယ်ရိုက်ဖြင့် သူနှင့် အေး မင်း လုံးထွေးသ,တ်ပုတ်နေကြစဉ် ”ရွှစ် ရွှစ် ရွှစ် …. ” ဆိုသည့် ပါးစပ်မှ အသံနှင့် အတူ ကြည်ပြာက သူတို့ အနား ရောက်လာ၏ ။
“ ဟဲ့ ၊ နင်တို့ နှစ်ယောက်လုံး သေပြီ ။ သေကြလေ သေကြလေ ” ဟုပင် ပါးစပ်က အော်ပြောနေသည် ။ လက်ကလည်း ၆ လက်မလောက် ရှိသည် ပိတောက်ကိုင်းလေးတွေကို ကိုင်ထားလိုက် သေးသည် ။
“ နေဦး ကြည်ပြာ ၊ ဘာတုံး ရွှစ်ရွှစ်ရွှစ် က ”
“ ဟဲ့ … ရွှစ် ရွှစ် ရွှစ် ဆိုတာ ဂျင်ကလိနဲ့ နင်တို့ကို ပစ်နေတာလေ ။ ပိတောက်ရွက်နဲ့ ရိုက်လို့ မသေဘူး ၊ ဂျင်ကလိနဲ့ ပစ်မှသေတာ ။ ငါ့အဖေ ပြောတယ် ။ ငါတို့ မမွေးခင်က လူတွေအများ ကြီး သေတဲ့ အရေးအခင်းမှာ အဲဒီလိုပဲ ဂျင်ကလိတွေနဲ့ တရွှစ်ရွှစ် ပစ်ကြတာတဲ့ ။ မသေတဲ့ လူတွေကိုလည်း ဂွိခနဲ ဂွိခနဲ ခေါင်းဖြတ်တာတဲ့ ။ ခေါင်းဖြတ်တာတောင်မှ ဓားထက်ထက်နဲ့ ရွှမ်းခနဲ ၊ ရွှမ်းခနဲ ဖြတ်တာတဲ့ ”
“ ဟဲ့ .. ဟဲ့ .. ဟဲ့ .. ဒီကလေးတွေ ဘယ်လို ကစားနည်းတွေ ကစားနေကြပြန်တာတုံး ။ မနက်ကပဲ အိမ်ရှေ့မှာ ရွှံ့ရုပ်တွေနဲ့ စစ်တိုက်တမ်း ကစားနေကြလို့ အော်ထုတ်ပြီးပြီ ။ အခုလည်း ဘာတွေ ခေါင်းဖြတ်နေကြ ပြန်တာလဲ ။ နိမိတ်မရှိ နမာမရှိတွေဟယ် ။ ဒုက္ခပါပဲ ။ တခြားနည်းနဲ့ ဝေးဝေးမှာ သွားကစားကြစမ်းပါဟယ် ”
သူတို့ ပြောကြသည့် စကားကို အမေက ကြားရင်း သူတို့ကို အော်ထုတ်တော့ ကစားနည်း ပျက်ရပြန်၏ ။ အမေကတော့ ခေတ်တွေ ၊ နိမိတ်တွေ တတွတ်တွတ် ရေရွတ်ရင်း နောက်မှာ ကျန် ခဲ့ပြီ ။ ကြည်ပြာ ၊ ယုယုဝင်း ၊ စန္ဒာချို တို့က မိန်းကလေးများပီပီ အငြိမ့်က,တမ်း ကစားကြမည်ဟု ဆိုကာ သူတို့ ခြံထဲသို့ ကစားဖို့ လာကြစဉ် ခေါင်းဆောင်း အဖြစ် ဆောင်းလာကြသည့် ပုဆိုးတွေကိုပင် ဆံပင် အဖြစ် ခေါင်းမှာ စုချည်လိုက်ကြပြီ ။ အဲသည်တော့ သူရယ် ၊ အေးမင်းရယ် ၊ မျိုးထက်ရယ်လည်း ထုံးစံအတိုင်း ထန်းလက်ခြောက်တွေ ၊ သွပ်ပြားစတွေကို ရှာရပြီ ။ ရှာလို့ရသည့် ထန်းလက်ခြောက်တွေ ၊ သွပ်ပြားစတွေ က ယုယုဝင်းတို့ အငြိမ့်က, စဉ် သူတို့ က,သည့် အကတို့ မြိုင်ဆိုင်အောင် ဆိုင်းအဖြစ် တဗြန်းဗြန်း ၊ တဂျမ်းဂျမ်း တီးပေးကြရဦးမည်လေ ။
ရွာမှာ ရှိနေသည့် ကလေးက အနည်းစုမို့ ကစားနည်းမှာ မိန်းကလေး ယောက်ျားလေး အမျိုးအစား ခွဲခြားထား၍ မရ ။ သူတို့ ဘောလုံးကန် ကြလျှင် ကြည်ပြာတို့ ၊ ယုယုဝင်းတို့က လိုက်ကန်ကြသလို မိန်းကလေးများ ထုပ်ဆီးတိုးတမ်း ၊ ဖန်ခုန်တမ်း ကစားကြ လျှင်လည်း သူတို့က ပါရသည်ပင် ။ ထိုစဉ်အခါ ကြည်ပြာ တို့ ၊ ယုယုဝင်း တို့ ဝတ်ထားကြသည့် စကတ်များသည် လည်း သူတို့ ယောက်ျားလေးတွေ ခေါင်းပေါ် ဝဲခနဲ ... ဝဲခနဲ ။
“ တော်ပြီဟာ ၊ အငြိမ့် က,တမ်း မကစားတော့ဘူး ။ ယုယုဝင်း နင်က သောက် ကျင့်ယုတ်တယ် ၊ အငြိမ့် ကတမ်း ကစားရင် နင်ချည်းပဲ ခေါင်းဆောင်မင်းသမီး လုပ်ချင်တယ် ။ နင်ချည်း က,နေတာပဲ ။ ငါတို့မှာ နင်ကဖို့ တက်ဂျေးဂျေး ၊ တက်ဂျေးဂျေး အော်ပေးနေရတာ ပါးစပ် ညောင်းတယ် ။ တော်ပြီ ၊ တော်ပြီ ။ လူကြီးတွေ လစ်မှ ဂျင်ကလိ ပစ်တမ်း ၊ ခေါင်းဖြတ်တမ်းပဲ ပြန်ကစားတော့မယ် ”
ကြည်ပြာက ယခင် နည်းတူ ခပ်စွာစွာဖြင့် ကစားနည်းကို သိမ်းမည်ပြု၏ ။ ခေါင်း၌ ဆံပင်အဖြစ် စည်းနှောင်ထားသော ပုဆိုးစကို ဆောင့်၍ ဆောင့်၍ ဆွဲဖြုတ်၏ ။ ယုယုဝင်း နှင့် စန္ဒာချို တို့လည်း ပွစိပွစိဖြင့် အငြိမ့် ကခြင်းကို ရပ်လိုက်ရသလို ယောက်ျားလေးတွေ ဖြစ်သည့် သူတို့လည်း တဂျမ်းဂျမ်း ၊ တဂျောင်းဂျောင်း တီးနေရာမှ အတီး ရပ်လိုက်ရပြီ ။
••••• ••••• •••••
၃ ။
ငယ်စဉ်က သူတို့ သူငယ်ချင်း တစ်စု ကစားကြလျှင် အမြဲတမ်း စိတ်ဆိုးကာ ကစားပွဲကို ဦးစွာ သိမ်းပစ်တတ်သည့် ၊ ခပ်ကြမ်းကြမ်း ခပ်ရမ်းရမ်း ကစားနည်းများ ကိုသာ နှစ်သက်လေ့ရှိသည့် ကြည်ပြာ ။ သူ ရန်ကုန်မှာ ကျောင်းတက်ရသည့် အချိန်မှ စ၍ သည်နေ့ အထိလည်း ကြားမှာ နှစ်ကြိမ်လား ၊ သုံး ကြိမ်လား ရွာလယ်လမ်းမှာ ဖြတ်သွားဖြတ်လာ ဆုံမိသည်မှ လွဲ၍ ကြည်ပြာ့ အကြောင်းက သူ့အတွက် အစိမ်း သက်သက် ဖြစ်နေခဲ့သည် ။
ယခု ကြည်ပြာ၏ သမီး လေးပင် သည်အရွယ်လေး ရောက်နေပြီ ။ အိမ်ထောင် ကွဲသွားပြီဟုလည်း အစ်မက ပြောသေးသည် ။ ငယ်စဉ်က ကစားဖော် တစ်ယောက်၏ အကြောင်းက ယခုမှပင် သူ့ အာရုံ၌ စိုက်ဝင်၏ ။ ကြည်ပြာ့ သမီးလေး ဆိုသူကို သူလှမ်း ကြည့်လိုက်သည် ။ ကြည်ပြာ့ သမီးလေးသည် အခြား ကလေးတို့နှင့် ရောနှော ကစားနေလျက် ။ မျက်ဝန်းနက်နက်လေးတို့သည် ကြည်ပြာ ငယ်ငယ်က အတိုင်း ။ ဆံပင်တို့သည် မည်းနက်ဖြောင့်စင်း လျက် ။ သူ့အတွေးတို့ ကစဉ့်ကလျား ရှည်လျား နေချိန်အတွင်း ကလေးတွေလည်း ကစားနည်း ပြောင်းကုန်ကြပြီ ထင်၏ ။ စောစောကလို ဖျာ ကြမ်းတစ်ချပ် ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ဖဲရိုက်တမ်း ကစားနည်း မဟုတ်ကြတော့ ။
သူ ထိုင်နေရာ ငှက်ပျောပင် အရိပ်အောက်မှသည် သူ့အာရုံကို ကလေးတို့ ဆီသို့ သိသိသာသာ ပို့ထားလိုက်သည် ။ ကလေးတို့သည် စောစောကလို ထိုင်မနေကြတော့ ။ ကလေး ၆ ယောက် အနက် ယောက်ျားလေး နှစ်ယောက်မှ လွဲ၍ မိန်းကလေး လေးယောက်၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ဘယ်အချိန် ကတည်းက ရောက်နေသည် မသိသော နီညိုရောင် ဗေဒါမြစ်ခြောက် ရှည်မျောမျော ရှုပ်ပွပွတို့က နေရာယူထားသည် ။ ဆံပင် အဖြစ် ကလေးတို့ အသုံးပြု ထားခြင်း ဖြစ်လိမ့်မည် ။ ကြည်ပြာ့ သမီးလေး ဖြစ်သည့် ကလေးက ဗေဒါမြစ်ခြောက် ပေါ်တွင် ကြက်မောက်ပန်း အနီရဲရဲ တစ်ပွင့်ကို ပန်ထား သေးသည် ။
လှုပ်လှုပ်ရွရွ ရှိနေကြသည့် ကလေးတို့ကို ကြည့်ရင်း ကလေးတို့ ဘယ်လို ကစားနည်းမျိုးကို ကစားနေကြသလဲဟု သူ သိချင်လာသည် ။ ကလေးတို့နှင့် နီးရာသို့ သူ မယောင်မလည် ရွှေ့သည် ။ ကလေးတို့သည် ဝါးရုံပင် အရိပ်တွင် ကျဲကျဲပြန့်ပြန့် နေရာယူလျက် ။ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ဘာစကား ပြောနေကြသည် မသိသော်လည်း ကျီစယ်ဟန်ဖြင့် တဖြန်းဖြန်း ထုရိုက်လျက် ။ ကြည်ပြာ့ သမီးလေးက အခြား ကလေး တစ်ယောက်ကို မျက်စောင်းလေး ဝင့်ကာ ဝင့်ကာဖြင့် စကားဆိုလျက် ။ ကလေးတို့ အနီးသို့ သူ တိုးသည်ထက် တိုးလိုက်သည် ။ သူ့အာရုံနှင့် သူ ရှိနေသည့် ကလေးတို့သည် သူ့ အား ဂရုမထားကြ ။
“ မောင်လေးက အင်တာနက်မှာ ညက စကား ပြောထားတဲ့ တစ်ယောက် မဟုတ်လား ။ အဟင်း ဟင်း ဟင်း ။ ဈေးကတော့ အင်တာနက်မှာ ပြောထားပြီးတဲ့ အတိုင်း တစ်ပြားမှ မလျှော့နိုင်ဘူးလေကွယ် ။ ဒီဈေးနဲ့တောင် မမမှာ ဖောက်သည်တွေ အပြည့် ဆိုတာ မောင်လေးလည်း သိနေတာပဲဥစ္စာ ။ အဟိ ဟိ ဟိ ... ဟီ ဟီ ”
ကြည်ပြာ့သမီးလေး ပြောလိုက်သည့် စကားက သူ့ အာရုံသို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဝင်ဆောင့်၏ ။ ခေါင်း တခါခါ ၊ ဆံပင် တယမ်းယမ်းဖြင့် အထက်ပါ စကားကို ဆက် ကာဆက်ကာ ပြောနေသည့် ကြည်ပြာ့ သမီးလေးကို သူ ဆက်ပြီး မကြည့်နိုင်တော့ ။ တစ်ချိန်က အမေ ပြောဖူးသည့် “ ကလေး ဆိုတာ ခေတ်ရဲ့ပုံရိပ် ၊ မိဘတွေရဲ့ ကိုယ်ပွား ” ဆိုသည့် အသံကို ပြန်ကြားယောင်မိသည် ။ ငယ်ငယ်တုန်းက ကစားဖော် ကြည်ပြာ့ ကို ပြေးမြင်မိသည် ။
ကလေးတို့ ကစားရာ ဆီမှ ခပ်လှမ်းလှမ်း နေရာကို သူ ခွာခဲ့သည် ။ ကလေးတို့သည် ကစားမြဲ ကစားနေဆဲ ။ နွေလယ် နေ့တစ်နေ့သည် ပူမြဲ ပူနေဆဲ ... ။
⎕ မင်းဝေဟင်
📖ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံ မဂ္ဂဇင်း
ဇန်နဝါရီ ၊ ၂၀၁၉
