❝ လှည့်စားသူ ❞
( ပီမိုးနင်း )
“ ကိုဘရင်ရယ် ယခုဖြင့် အခက်ကြီး ခက်တော့တာပဲ ။ ကျွန်မမှာ ကိုဘရင် အတွက် အဘယ်လို ဆင်းရဲဒုက္ခမျိုးကိုမှ မကြောက်မရွံ့ဘဲ စွန့်စားပြီး လိုက်ခဲ့ခြင်းဟာ အစစ်အမှန် ဖြစ်ပါတယ် ။ အိမ်က လူကြီးများကပင် ကျွန်မကို ထင်သလို ညှဉ်းပန်းပြီး အကြမ်းဖက်ကာ ရက်ရက်စက်စက်ပြုမှာလုပ်မှာတွေကိုမှ မကြောက်အားပါ ။ အခု ကျွန်မ ပူရသမျှတွေမှာ ကျွန်မအတွက် မဟုတ် ၊ ကိုဘရင် အတွက်ပါပဲ ” စသည်ဖြင့် မျက်ရည်စက်လက် မသက်မသာ သောကမီး တောက်လောင်လျက် ပူပူနွေးနွေး ချစ်လက်စ မအေးသေးသည့် ချစ်သူလင်သည်ကို ခင်တွယ် ယုယကာ သနားစရာ အားငယ်စွာနှင့် စကားကြွယ်စွာ ပြောရှာလေသတည်း ။
ရင် ။ ။ “ မမြရယ် သည်က အတွက်တွေကိုသာ တွေးတွေးပြီး ရောက်တတ်လေးဆယ် အရေးတွေနဲ့ ဘယ်အတွက်သည်လောက်တောင် ပူဆွေးပြီး မအေးဘဲ နေရတာလဲ မြရဲ့ ၊ နောင်အရေးကို တင်ကြိုကာ တွေးပြီး ပူခြင်း ပင်ခြင်း ကြောင့်ကြခြင်း ဆိုတာဟာ အပိုသက်သက်တွေပါ ။ ပူပင်ကြောင့်ကြသလို နောင်ခါကျတော့ မဖြစ်လာရင် အခု ပူရခြင်းဟာ အပို ပူခြင်း မဟုတ်ပေဘူးလား ၊ အကယ်၍ အခု ပူရသလို တကယ်ဖြ စ်ပွားပြီးလာရင်လည်း မဖြစ်ခင်က တင်ကြိုပြီး ပူရတာမို့ အတိုးနဲ့ ပူရခြင်းလို ဖြစ်နေမှာပဲ မဟုတ်လား မြရဲ့ ၊ ဒါတွေကို တွေးပြီး မနေပါနဲ့ ။ မင်းနဲ့ ငါနဲ့ အခုတွေ့ကြုံ ခံစားအချစ်ဆိုတဲ့ ပန်းမွေ့ရာကြီး ပေါ်မှာ စံစားကာ နှစ်ပါးသွားရတဲ့ အရသာဟာ အတိုင်းမသိ ထူးမြတ်တာမို့ နောင်ခါမှ တွေ့ရမယ့် ဒုက္ခကလေးတွေနဲ့ စာရင် ဒုက္ခက တောင်ပို့ ၊ အခု ခံစားရတာက မြင်းမိုရ်တောင်နဲ့ တူတယ်လို့ မဆိုသင့်ပေဘူးလားကွဲ့ ။ သည်တော့ သည်လောက်တောင် စံရမှဖြင့် ဟိုလောက် ကလေး ခံရတယ်ဆိုရင် ဘာမခံရဲစရာ ရှိရမှာတုန်း ၊ အခု သောက်သုံး မှီဝဲရတဲ့ သုခ ဆိုတဲ့ ချမ်းမြေ့အေးမြတဲ့ အမြိုက်ရည်ဟာ အလွန်တရာ ကြည်လင် သင်းပျံ့ ရသာ ရနံ့ ထူးခြားပါလျက် သောက ဆိုတဲ့ ဆားငန်ရေ အညစ်အကြေးကို ဘယ်အတွက် မင်းကလေးက ခဏခဏ လောင်းလောင်းပြီး ထည့်ချင်ရတာတုန်း ၊ ဒီအကြည် ရေကလေးကို ဘယ်အတွက် နောက်ကျုအောင် ပူစရာ ပင်စရာတွေနဲ့ နှောက်ချင်ရတာတုန်း ။ ကဇော်ဆိုင် ဝင်မိမှဖြင့် သောက်ဖို့ရန် ရှက်စရာကြောက်စရာမရှိတော့ပါဘူး ။ မင်းအတွက် ထောင်ကို ကျကျ စက်တိုင်ပင် အတင် ခံရစေကာမူ မင်း လက်ဖျားကလေးကို တစ်ချက် ထိရတဲ့ စည်းစိမ်နဲ့ စာလျှင် သည်အပြစ်ဒဏ်တွေဟာ ပြောပ လောက်တာတွေ မဟုတ်ပါဘူး မြရဲ့ ။ မသကာရင် မင်း အရွယ် မရောက်လို့ ထောင်တန်းကျရင်ကော ခဏပေါ့ ၊ နောင်ပြန် ပြီးမတွေ့ ရမှာမှ မဟုတ်ဘဲ ။ နောင်ခါလာ နောင်ခါဈေးပါ မြရယ် ။ အေးအေး နေလိုက်စမ်းပါ ။ လာလာ တရေးကလေး ကွေးကြရအောင် ဟဲ့ .. ဟဲ ”
ဟု ပြောရင်း မမြ၏ ခါးကလေးကို ပိုက်ထွေးယူငင်၍ သွင်းလေရာ အိပ်ရာခန်းထဲသို့ ရောက်သွားကြလေသတည်း ။
မမြသည် မြေလတ်သူကလေး ဖြစ်လေ၏ ။ ၎င်း အရပ်၌ ဥစ္စာလည်း ပေါ ၊ ရုပ်လည်း ချောမို့ ပြောစရာ မရှိ ထောမနာဖြည့်၍ မပြည့်နိုင်သူကလေး တစ်ယောက် ဖြစ်လေ၏ ။ သို့ဖြစ်လေရာ ရုပ်လည်းလှ ဂုဏ်သရေလည်း ရှိသဖြင့် အလိမ္မာနှင့်ပြည့်ဝသည်ဟု လူတို့ ဓမ္မတာ မြင့်သူကို မြှောက်တတ်သည့် ဝါသနာအတိုင်း ကျော်ကြား၍ နေလေသတည်း ။ သို့သော်လည်း တတိယတန်းစား ဝတ္ထုရေးဆရာများမှာကဲ့သို့ အလိမ္မာတွေကို ချီးကျူး၍ နေဖို့မလို ။ အဘယ်မျှ အဘယ်၍ လိမ္မာသည်ကို အကျင့်ကပြမည် ဖြစ်လေရာ ယခုအခါ၌မူကား ၎င်း၏ အရပ်၌ ယောင်းမကို မြင်းစီးကာ ကမြင်းထီးမ လုပ်လေပြီ ဟူ၍ တစ်ဖန် ကျော်ကြား၍ နေပြန်လေ၏ ။
မမြမှာ ဖခင် မရှိ ၊ မိခင် မင်းကတော်ကြီး ဒေါ်လှ ၊ အစ်မကြီး မသောင်း နှင့်သာ ကြီးခဲ့ရလေရာ ကိုယ်နဲ့ နှိုင်း မရိုင်း ၊ ကိုယ်ချင်းစာ မညှာ ဟူသည့် စကားကို မိခင်နှင့် အထူးသဖြင့် အစ်မကြီးတို့က မိမိတို့ ဤအရွယ်၌ အဘယ်ကဲ့သို့ အသားလှုပ်ကျမ်း တတ်ခဲ့သည် ။ တစ်ယောက်တည်း အခန်းထဲ၌ အောင်းကာ ပြတင်းပေါက် အကြားမှ အဘယ်ပုံ ပြု၍ ကြည့်ခဲ့သည် ။ လူပျိုကလေး တစ်ယောက်၏ အသံကို ကြားရလျှင် အသံနှင့် နှလုံး အကြားထဲက အဘယ်မျှလောက် ယားကျိ ဖြစ်ရသည် ။ ခါးကြော ရင်ကြော တင်ကြောတွေမှာ အဘယ်ပုံ လက်ဖွဲ့ ရေးပြကြသည့် အကြောင်းတို့ကို ကောင်းစွာ မှတ်မိကြ သောကြောင့် ထင်ပါရဲ့ ၊ မမြကို အထီးဆို ရင်ဖိုမှ နှာမောင်းနှင့် မထိုးရအောင် တိုက်လှောင်၍ ထားလေရာ ချွေးအောင်းသူ ချွေငန်ထွက်၍ စီးသလို အိမ်တွင်းအောင်း ရသော မမြ မှာလည်း ချွေးထွက်၍ နေလေသတည်း ။ ထို့ပြင်မှ တစ်ပါးလည်း အစ်မဖြစ်သူ မသောင်းက နာမည်နှင့် လိုက်အောင် သောင်းကျန်းသဖြင့် ကမ္ဘာလုံးကို အမြဲရန်ထောင်၍ နေသူ ဖြစ်လေရကား အထီး မှန်လျှင် မသင်္ကာသောကြောင့် ၎င်းတို့၏ အိမ်သို့ ဆွမ်းခံသွားကြရသော ကိုယ်တော်များမှာပင် အတော် မျက်နှာထား ခက်၍ နေလေသတည်း ။
သို့သော်လည်း စာရေးကလေး ဘရင်သည် ငုတ်မိ သဲတိုင်တက်နိုင် ဖျားရောက် စွပ်မိ အထဲဝင် ခဲရင် ချိတ်မာ ဆိုသည့် စကားများကဲ့သို့ သဲသဲမဲမဲ ဘုရားဆုပန် မင်း ယောက်ျားမှန်က သူတောင်းစား ဘိုးကံ မျက်ကန်းတို့တောင် သုဘရာဇာ ရွှေလောက်ရသမီး မိဆုံကြီး နဲ့ ညားသေးတာပဲ ဟူ၍ လည်းကောင်း မောင်ဒါသ ခေါ်တဲ့ ကျေးကျွန်တောင် ကပ်မိတော့ မပဋာ ဟပ်မိသေးတာပဲ ဟူ၍ လည်းကောင်း အားခဲကာ ကပ်မိရင်ဟပ်မိမှာပဲ ဟူသော ကြံ့ခိုင်မြဲမြံသော စိတ်နှင့် တောင်းကို မဖောက် တောင်ကို ဖောက်လိုက်ရာ အိမ်နောက်ဘေး မာလကာပင်မှ အိမ်ပြတင်းပေါက်ကို ကူးကာ စောရဉာဏ် လက်နက်ကောင်းနှင့် အကြောင်းသင့် အောင်မြင်ကာ သူကလည်း အဝင် ဟိုကလည်း အပြင်မို့ ထင်ပါရဲ့ ၊ ယှဉ်မိ လျှင်ကပ် ကပ်မိလျှင်ထိ ထိမိလျှင်မိပြီး မမြ ခဗျာကလေးမှာ အိ၍ ကျကာ အရူးအမဲသားစားမိသလို ဖြစ်ပြီး မနေနိုင်တော့ပါဘူး ၊ ကျွန်မကို မြန်မြန်ခေါ်ပါ ၊ သည်အကျဉ်းထောင်မှ လွတ်အောင် ကယ်ပါ ၊ တစ်သက်လုံး ခေါင်းနဲ့ ရွက်ပြီး ရှာဖွေ၍ပဲ ကျွေးရစေတော့ ကျွေးပါ့မယ် ။ ကိုဘရင်က မလုပ်ချင် နေပါ ၊ ကျွန်မကချည်း အားတိုက် လုပ်ပါ့မယ် ။ ကိုဘရင် သက်သက်သာသာကလေး နေပါ ၊ ကျွန်မက အပင်ပန်းခံပြီး ချွေးကျအောင် တတ်နိုင်ပါတယ် စသည်ဖြင့် ခြေကို ဖက်ကာ အသနားခံရှာလှ သောကြောင့် တခြား ရန်တွေကို သတိမထား မေ့လျော့ကာ ဒဿဂီရိ ခေါင်းဆယ်လုံး မယ်သီတာ ကို ဘုံးသလို ကျောထက်တွင် ကုန်းတင်ကာ တစ်ည၌ ဆောင်ကြဉ်း၍ သွား ရရှာလေသတည်း ။
မြ ။ ။ “ ဪ မပူရဘူး ဆိုပေမဲ့ ဘယ်မပူဘဲ နေနိုင်ပါ့မလဲ ကိုဘရင်ရယ် ။ ရှင့်ကို သူတို့ မတော်တဆ ထောင်ချကြရင် ထောင်ချတာအတွက် ပူရမှာက တစ်ကြောင်း ၊ ကွဲနေရမှာကြောင့် ဆွေးရမှာက တစ်ကြောင်းမို့ မတော်တဆ ကိုဘရင်များ ကျွန်မအတွက် ထောင်ကို ကျရင် ကျွန်မတော့ ဧကန်ဒိဋ္ဌ သေမှာပဲကို ထင်တာပါပဲ ”
“ မင်းကသာ နောင်ကို သူတို့ဘက် နားယောင်ပြီး ပါသွားမှာကို စိုးတာပါပဲကွယ် ၊ ငါ့အတွက်တော့ ပူစရာ မရှိလှပါဘူး ” ဟု ပြောကာ အားဆေးဖြင့် အားပေးရလေသတည်း ။
နောက်သုံးရက်လောက် ကြာသောအခါ၌ ၎င်းတို့ကို မိခင်နှင့်အစ်မကြီးက သတင်းအရ လိုက်၍ စုံထောက်ရာ တရားခံ တောပုန်းနှစ်ယောက်ကို လက်ရဖမ်းမိပြီး နောက် အများမရှောင်ကြသော တရားတဘောင် စွဲခြင်း အလုပ်မျိုးဖြင့် အထုပ်ဆိုးကို ဖွင့်၍ မပြဘဲ အေးချမ်းစွာ ခွဲခွာ၍ မမြကို သိမ်းပိုက်ကာ ပြန်ခေါ်ခွဲခွာ၍ ထားကြလေသတည်း ။
မောင်ဘရင် မှာမူကား နေ့ရောညရော ပူပူနွေးနွေး ပွေ့ပိုက်ခဲ့ရသူ အချစ်စိုင်အချစ်ခဲကလေးကို ရက်စက်စွာ သိမ်းရုတ်ခွဲထုတ်၍ သွားကြသောအခါ ရင်ဝ၌ ဟာတာတာ ဖြစ်ပြီးလျှင် အားမတန်၍ မာန်လျှော့ကာ မြမြကလေး၏ မျက်နှာကိုသာ ထင်ကာမြင်ကာ တ,ကာခေါ်ကာ မြှော်ကာ ဆွေးကာ တွေးစရာတွေ မဆုံးအောင် ယူကျုံးမရ အပူလုံးတွေ ကြွလျက် မရှုမလှ ဝမ်းနည်း ပက်လက် မသက်မသာ ရတက်ဖြာပြီး ရှက်စရာ တစ်နည်း ကြုံနေရရှာလေသတည်း ။
ထိုနေ့မှစ၍ မမြ၏ အိမ်ရှေ့၌ လည်းကောင်း ၊ မမြ၏ အိမ်နောက်၌ လည်းကောင်း မောင်ဘရင် သည် စည်းစောင်းကာကြည့်ရှုလျက် မမြ ကို မြင်ဖို့ရာ အနည်းနည်း အဖုံဖုံ ကြိုးစားပါသော်လည်း မမြ ကို မမြင်ရသဖြင့် မိမိ၏ နေရင်း မိဘဆွေမျိုးများရှိရာ ရန်ကုန်သို့ စိတ်ကို ဒုန်းဒုန်းကြီး လျော့ကာ အလုပ်ကို ကောင်းစွာ မလုပ်တော့ဘဲ အလုပ်မှ ထွက်ပြီးလွန်ခဲ့သော သောကအပူကို တဖြည်းဖြည်း မေ့အောင် ကြိုးစား၍ နေလေ၏ ။
ထိုအတွင်းတွင် မမြတို့ အိမ်၏အနား အိမ်တစ်အိမ်တွင် ဧည့်သည် တစ်ယောက် လာရောက် တည်းခိုကြောင်း ။ ၎င်းဧည့်သည်မှာ ရန်ကုန်မြို့က ဧည့်သည် ဖြစ်ကြောင်း ၎င်းဧည့်သည်မှာ အရေးပိုင်မင်း ဦးဘိုးဘေ က မွေးစားပြီး ပညာသင်ပေးထားရာ B.A ကို ကောင်း စွာ အောင်မြင်ပြီး၍ မြို့အုပ်စာရင်း သွင်းထားစဉ်တွင် အားလပ်ခွင့် အချိန် အနည်းငယ် ရ၍ ပြည်မြို့သို့ အလည်လာသော ဧည့်သည်တစ်ယောက် ဖြစ်လေ၏ ။
၎င်းဧည့်သည်သည် ရုပ်ရည်ကလည်း ချောလှ ၊ လူပုံပန်းကလည်းချော အပြောအဆိုကလည်း ဖော်ရွေစွာနှင့် နေထိုင်သည်ကို အစ်မ ဖြစ်သူ မသောင်း က မြင်ရ၍ ဝမ်းထဲတွင် စကင်းရိုက်ကာ ဒီမြို့အုပ်လောင်း မောင်မောင်သောင်းနှင့် ငါ့ညီမ ဒီနှစ်ဦးကို လက်ထပ်ပေါင်းသင်းပေး ရလျှင်ဖြင့် နေရာကြမှာပဲ ။ မောင်မောင်သောင်း ကလည်း မြို့အုပ်လောင်း ၊ ဒီတော့ ငါ့ညီမက မြို့အုပ်ကတော် တော်တော်ကြာတော့ မြို့အုပ်မင်းသည် ဝန်ထောက်မင်း ဖြစ်စရာ လမ်းတွေက အများကြီး ရှိသည် ။ အရေးပိုင်မင်း က မွေးစားတာက တစ်ဌာန ဘီအေအောင်တာက တစ်မျိုး ဟု မိမိ စိတ်တွင် စိတ်ကူးယဉ်ကာ ညီမသည်အတွက် အာကာသကောင်းဝယ် လေဟုန်းစီးဘိ သကဲ့သို့ စိတ်တို့ သည် လွင့်စင်ကာ နေလေ၏ ။ ထိုကဲ့သို့ စိတ်တွင် ကြိတ် မနိုင်ခဲမရ ဖြစ်ပြီးလျှင် မိခင်ဒေါ်လှနှင့် တိုင်ပင်ကာ သား အမိ နှစ်ဦး ခေါင်းချင်း ရိုက်ခတ်လျက် အမေရဲ့ မောင်မောင်သောင်းက အခုတော့ မြို့အုပ်တော်တော် အလုပ်လုပ်မိ တော့ ဝန်ထောက်ဖြစ်မှာ ဒါထက် ကုသိုလ်ကံ ချွန်ပြီး ဖခင် အရေးပိုင်မင်းက စောင့်ရှောက်မယ် ဆိုလျှင် တစ်ဆင့် ထက် တစ်ဆင့်တက်ပြီး High Court မင်းကြီးများ ဖြစ်ပြီး လခ ငွေ ၄ဝဝဝ ကျပ်စား ဖြစ်နိုင်သေးတာလား အမေရဲ့ ဟု သမီးက မိခင်ကို ပြောပြရာ မိခင်မှာ နဂိုကပင်လျှင် သဘောကျပြီး ဖြစ်၍ သမီးကို လည်းကောင်း မောင်မောင်သောင်းခေါ် မြို့အုပ်လောင်း၏ လက်တွင်းသို့ ပုံမအပ်ရုံ သာသာ ရှိကြတော့လေ၏ ။
မောင်မောင်သောင်းမှာ လူကလည်း ချော အလည်အပတ် ဆို၍ မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်၍ တစ်နေ့တစ်နေ့တွင် စာအုပ်နှင့်မျက်နှာကို မခွာဘဲ စာကိုသာ ကြိုးစား၍ ကြည့်နေသူ ဖြစ်၏ ။ တချို့သော လူများက မောင်မောင်သောင်းကိုပင် စာမြို့အုပ်စာမြို့အုပ် ဟု ခေါ်ကြလေ၏ ။ တစ်ခါတစ်ခါတွင် စာကို ကြည့်နေရင်း တစ်ယောက်တည်း ပြုံးရယ်ကာ နေလေ၏ ။ တစ်ခါတစ်ခါ မျက်မှောင်ကုတ်လျက် ကြည့်နေလေ၏ ။ တစ်ခါတစ်ခါ ရှုံ့မဲ့ ကာနေ လေ၏ ။ ၎င်း၏ အမူအရာကို မြင်ကြသောသူတို့က တယ်တော်တဲ့ သူငယ်ကလေး ၊ စာတွေ သိပ်တတ်လွန်းလို့ တစ်ခါတစ်ခါ စာဖတ်ရင်း နစ်နစ်နဲနဲ သိလို့ မျက်နှာအမူ အရာသည် တစ်ခါတစ်ခါ ပျက်သွားခြင်း တစ်ခါတစ်ခါ ပြုံး လာခြင်းဖြစ်ကြောင်းများကို ချီးမွမ်းကာ လက်ဖျား ခါ၍ နေကြလေ၏ ။ တစ်ခါတစ်ခါတွင် မျက်လုံးညောင်းသဖြင့် ဖတ်နေသော စာအုပ်များနှင့် အနီးတွင် ချထားသော စာအုပ်ကြီးများကို ဖွင့်ကာ ကြည့်လိုက် စာအုပ်ကြီးကို ချလိုက် တစ်ခါတစ်ခါ မျက်မှန်ကြီးကို ချွတ်ကာ အိတ်ထဲတွင် ရှိသော ပဝါဖြူကို ထုတ်ကာ မျက်မှန်ကို သုတ်ရင်း မျက်လုံးညောင်းသဖြင့် တစ်ခါတစ်ခါ စာအုပ်များကို ချကာ အဝေးသို့ မျှော်ကြည့်ကာ မျက်လုံး၏ အညောင်းကို ဖြေကာ တောင်မြောက်ကို ကြည့်၍နေလေ၏ ။
ဒေါ်လှနှင့် သမီးမသောင်း တို့သည် သားအမိနှစ်ယောက်မှာ မိမိတို့ ဝမ်းထဲတွင် ပီတိဖြစ်ကာ တစ်ခါတစ်ခါ မိခင်က သော်လည်းကောင်း အစ်မက သော်လည်းကောင်း “ မင်းကတော်ကလေးရဲ့ ဘာဖြစ်သလဲ နေမကောင်းဘူးလား ၊ ညည်းက ယခုကပင် စိတ်ကြီးဝင် နေပလား ၊ တစ်ဆိတ်များအေ သည်းခံပါဦး နောက်နောင်မှ စိတ်ကြီးဝင်ပါ မင်းကတော်ရဲ့ ” ဟု မသောင်း ကို ပြောင်သလိုနှင့် အတည်စကား ပြောလေ့ရှိ၏ ။ တစ်ခါတစ်ရံ မောင်မောင်သောင်း ကြားလောက်အောင် သမီးကို အော်ကာ ခေါ်လေ့ရှိ၏ ။
မောင်မောင်သောင်းသည် တစ်ခါတစ်ခါ စာကြည့်ရင်း ဆာလောင် မွတ်သိပ်လာသဖြင့် မိမိ အနီးတွင်ရှိသော မုန့်သေတ္တာမှ မုန့်များကို ထုတ်ယူကာ မိမိလည်း စားရင်း အနီးရှိ ခွေးကို ကျွေးမွေးရှိ၏ ။ ထိုသို့ ကျွေးခြင်းကို မသောင်း က မြင်သဖြင့် “ မမ မမ ကြည့် မမသား လုပ်ပုံ ၊ မုန့်ကို ခွေးကျွေးနေတယ် ”
" ဒေါ်လှ ။ ။ “ အေး သူက ကျွေးမှာပေါ့ ၊ ဗိုလ်စိတ် ဝင်နေတာကိုးအေ့ ။ သူကလည်း အရေးပိုင်မင်းက မွေးစားပြန် ၊ ပြီးတော့လည်း ဘီအေ ဆိုတော့ လုပ်မှာပေါ့ အေ ”
မသောင်း ။ ။ “ ဟုတ်တယ်လေ လုပ်မယ်ဆိုလည်း လုပ်စရာပဲ ၊ ဒါထက် မမြ ကလည်း ခပ်ထက်ထက် ၊ စိတ်က ခပ်ဆတ်ဆတ် သူတို့ နှစ်ယောက် အတူပေါင်းသင်း နေရင် ခဏခဏ ရန်ဖြစ်နေမှာ စိုးရတယ် ”
ဒေါ်လှ ။ ။“ ဒါတွေကတော့ ကိစ္စမရှိပါဘူးသမီးရယ် ။ သူ့ဟာနဲ့ သူ ကျတော့ ပျော့ကြမှာပါပဲ ”
မသောင်း ။ ။ “ မပျော့ဘဲ မာနေမှာ စိုးရတယ် ”
ဒေါ်လှ ။ ။ “ အစတော့ မာမှာပေါ့ ၊ လင်မယားရယ်လို့ ပေါင်းသင်းလာပြီး ၃ - ၄ ရက် ကြာတော့ ပျော့ရောပေါ့အေ့ ။ ငါ့ ကြည့်ပါလား သမီးရဲ့ ။ ငါလည်း အစကတော့ မာတာပေါ့ ။ ဘယ်သူနဲ့မှ မတည့်ချင်ဘူး ။ ဟော လင်လည်း ရရော လင့်အပေါ်မှာ ပျော့ကျတာပေါ့အေ့ ။ဒါနဲ့ စကားမစပ် မနှင်းညွန့်ကို ပြောကြည့်ပြီးလား ”
မသောင်း ။ ။ “ ဒေါ်နှင်းညွန့်ကို ပြောကြည့်တယ် ၊ ဒေါ်နှင်းညွန့်ပြောတော့ ရယ်နေတယ်တဲ့ ။ ဒါနဲ့ ကျွန်မက ထမင်းစား အဖိတ်ခိုင်းလိုက်တယ် ”
ဒေါ်လှ ။ ။ “ နေဦး သေချာအောင် ငါကိုယ်တိုင် မနှင်းညွန့် ကို သွားပြီး မေးဦးမယ် ” ဆိုကာ မနှင်းညွန့် အိမ်သို့ ထွက်သွားလေရာ အဆင်သင့် တွေ့၍ မောင်မောင်သောင်းကို ထမင်းစားဖိတ်တဲ့ အကြောင်း မေးကြည့်တော့ မနှင်းညွန့်က သန်ဘက်ခါ နံနက်စာကိုတော့ စားနိုင်ပါရဲ့လို့ ပြောကြောင်း စကားရ၍ အိမ်သို့ ပြန်လာလေ၏ ။ အိမ်သို့ ရောက်ကာလ သမီးအား သန်ဘက်ခါ နံနက်စာ မောင်မောင်သောင်း ကို ကျွေးဖို့ရန်အရေးကို သမီးများအား ပြောပြီးလျှင် အသင့် စီမံကြလေ၏ ။
မသောင်းသည် မတ်လောင်းကို ထမင်းကျွေးရမည့် အရေးကို တွေးတောကာ အချို့ဟင်းများကို ယခုကပင် ချက်ပြုတ်ဖို့သင့်သော ဟင်းကို ချက်ထားဖို့ရာ ပြင်ဆင်ကာ နေလေ၏ ။
ထမင်းကျွေးမည့် နံနက်တွင် ဒေါ်လှတို့ အိမ်၌ ကြော်လှော်သော အသံတို့မှာ တရှဲရှဲ မည်ကာ အိမ်နီးပါးချင်းတို့မှ မခံမရပ်နိုင်အောင် ဆီအနံ့တို့သည် ပျံ့သင်းကာ ရှိနေလေ၏ ။
၎င်းနေ့ ထမင်းကျွေးချိန်တွင် ထမင်းပွဲရုံကြီးကို အဆင်သင့်ပြင်ထားကာ မောင်မောင်သောင်းကို မျှော်နေစဉ်တွင် ရောက်လာ၍ ဒေါ်လှနှင့် သမီးများမှာ ခရီးဦးကြိုကာ နေရာထိုင်ခင်းများကို ပေးပြီးလျှင် ဒေါ်လှက “ မောင်တို့ ရန်ကုန်သားဆိုတော့ ဒေါ်ဒေါ်တို့ ချက်တဲ့ ဟင်းများ စဉ်းစားပြီး စားကြည့်စမ်းပါ ။ ဒေါ်ဒေါ့်သမီး နှစ်ယောက် သူတို့ကို တိုင်ပင်ကာ ဒေါ်ဒေါ့်သမီး မမြက သာပြီး ကြိုးစားကာ ချက်ထားတယ် ”
“ ဟေ့ မမြ မသောင်း ၊ မင်းတို့ ကိုကိုဖို့ ထမင်းပွဲ ယူခဲ့ကြပါတော့လားကွယ် ”
မမြ နှင့် မသောင်းတို့သည် အလွန် ခန့်ညား၍ သပ်ရပ်သော ကော်ဇောကြီးပေါ်တွင် ထမင်းပွဲကို ပြင်ကြပြီး သကာလ ထမင်းပွဲ ရောက်ကြောင်းကို ပြောလေရာ မောင်မောင်သောင်း မှာ ထမင်းပွဲသို့ ထသွားပြီး ထမင်းပွဲ တွင်ထိုင်ကာ ထမင်းပွဲကြီးမြင်ရ၍ ကြက်သီများ ထခမန်း ဖြစ်ကာ ကြောက်ရွံ့၍ သွားတော့မလောက် ဖြစ်လေ၏ ။ အကြောင်းမူကား ငါသည် ထမင်းကို စားပြီး ရေစက်များ ချရဦးမလားဟု စိတ်တွင် အောက်မေ့လေ၏ ။
“ မမြရေ မင်းတို့ ကိုကိုဖို့ ခက်ရင်းနှင့် ဇွန်းယူခဲ့ပါ ကွယ် ” ဟု မသောင်းက ပြောလေရာတွင် မမြမှာ ခက်ရင်း နှင့် ဇွန်းကို ယူနေစဉ်တွင် မောင်မောင်သောင်းသည် အနီး လက်ဆေးခံထားသော ဇလုံတွင်းရှိ ရေကို လက်နှိုက်ကာ လက်ဆေးရင်း “ ကိစ္စ မရှိပါဘူး ၊ ကျွန်တော် လက်နဲ့ပဲ စားပါ့မယ် ” ဟု ပြောကာ ထမင်းစားရင်း ကျွန်တော် ထမင်းစားလို့ ကောင်းလိုက်တာ ။ ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ သည့်လောက်မစားခဲ့ဘူး ။ ထမင်းကို ဒီလို များများကြီး စားရင် သခင်မကြီးက နားရွက်ကို ဆွဲပြီး ထမင်းကို များများ မစားနဲ့ အစာမကြေပဲ နေမယ် ပြောပြီး ထမင်း ပန်းကန်ကိုပင် ကိုယ်တိုင် ယူသွားတယ် ။ နို့ ဘာများ စားနေလို့လဲ ။ ကျွန်တော်တို့ စားတာကတော့ ပေါင်မုန့်နဲ့ အကြော်အလှော်များကို စားနေတာပါပဲ ။ သခင်မကြီး ဘုရားကတော့ မျှော်တော့မယ် ။ ယခုတောင် မလာရဘူး တဲ့ ။ သခင်ကြီးဘုရားက သွားပါစေ ဆိုလို့သာ လာခဲ့ရတယ် ။ သခင်မကြီးက တယ်ပြီး သဘောမကျဘူးခင်ဗျာ ”
မသောင်း ။ ။ “ ဟုတ်တယ် ၊ ဘယ်သဘောကျနိုင်မလဲ စိုးရိမ်မှာပေါ့ ယခုတောင် မျှော်လှရော့မယ် ”
မောင်မောင်သောင်း ။ ။ “ မျှော်ဆိုတာ ဘာပြောစရာ ရှိမလဲ ။ အတင်း ထွက်လာလို့ မပြောဝံ့တာနဲ့ နေရှာရတယ် ။ ဖေဖေကလည်း မျှော်ရော့မယ် ။ အခုဖြင့် မိခင်ထံက ပရိက္ခရားမင်းသား အတင်း ထွက်ပြီး လာသလို နေတော့တာပဲ ”
မသောင်း ။ ။ “ ဪ ဥပမာပုံကလေးက ယဉ်လိုက်တာ ၊ ရွှေအိမ်စည် တစ်ခုသာ တွေ့ဖို့ရှိတော့တယ် ။ မမြရေ ထမင်းပွဲ သိမ်းကွယ် ”
မောင်မောင်သောင်းသည် မသောင်း ပြောလိုက်သော စကားကို ကြားရ၍ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်ကာနေသည့် အမူအရာကို မြင်ရ၍ အော် ဗိုလ်စိတ် ဆိုပြီး ရှက်တတ်လိုက်တာ ။ ငါ ကစားမိများတာ မှားလေချင်း ဟု စိတ်တွင် အောက်မေ့ကာ နေစဉ်တွင် မောင်မောင်သောင်း သည် ရွှေကွပ်ထားသော စီးကရက်ကို ထုတ်ကာ မီးညှိ သောက်နေစဉ်တွင် မသောင်းက “ မမရေ ၊ မင်း ကိုကို တုံးလုံးပက် နေဖို့ရာကွယ် ခေါင်းအုံးယူခဲ့ပါ ” ပြော၍ မမြ သည် ခေါင်းအုံးများကို ယူပြီး အနားရှိ ကော်ဇောပေါ်တွင် အသာ ချထားလေ၏ ။
ထိုနေ့မှ စ၍ မောင်မောင်သောင်း နှင့် အလွန်တရာ ချစ်ကျွမ်းဝင်သောကြောင့် မောင်မောင်သောင်း မှာ ၎င်းတို့ အိမ်၌ နေ့အချိန်တွင် အချိန်ကုန်စေ၏ ။ ညအခါကျမှ မိမိ တည်းသောအိမ်သို့ ပြန်လေ့ရှိ၏ ။
ယင်းကဲ့သို့ နေသော်လည်း မမြ၏ စိတ်တွင် ဘယ်တော့မှမမေ့ဘဲ ဧည့်သည်ကို များစွာပြုစုရန် အလိုမရှိ သဖြင့် မလွှဲသာသည့် အခါ၌သာ စကားပြောလေ့ ရှိ၏ ။ သို့သော်လည်း အစ်မကြီးနှင့် မိခင်က နားချ၍ မငြင်းဆန်ဘဲ သဘောကျ စီမံသလို ခံပါတော့မည်ဟု ဝန်ခံချက် ပေးလိုက်လေ၏ ။ မောင်မောင်သောင်းသည် အရိပ်ပြ အကောင်ထင် ဆိုဘိသကဲ့သို့ မသောင်း နှင့် ဒေါ်လှတို့၏ အလိုကို ကောင်းမွန်စွာ သိရ၍ ယခုလိုပြုစုသောကြောင့် ဒေါ်လှတို့၏ ကျေးဇူးဆပ်ပါတော့မယ် ။ သားအရင်းကဲ့သို့ ယုယသောကြောင့် မိခင်လို သဘောထားပါတော့မယ်ဟု ကတိပြုလေရာ အခါများစွာ အိမ်၌ ဒေါ်လှနှင့် မသောင်းသည် အိမ်တွင် ရှိသော ပန်းဥယျာဉ်တွင်း၌ မမြ နှင့် နှံစုတ်ငှက် မောင်မောင်သောင်းတို့ကို ပန်းဥယျာဉ်တွင် ကျက်စားရန် ရှောင်ရှား၍ ပေးကြလေရာ မမြသည် အပါးကပ် မခံ လက်များနှင့် ထိသည်ကိုပင် ရေဆေး၍ ပစ်ချင်သကဲ့သို့ဖြစ်သောကြောင့် မောင်မောင်သောင်းမှာ စကားမျှသာ အချေအတင် ပြောရရှာလေ၏ ။ ထိုထက် မည်သည့် အခါမှ ပိုမိုခြင်းမရှိဘဲ ကြိတ်ကာသာ နေရလေ၏ ။ မမြ သည်ကား မောင်မောင်သောင်း အလွန် ရမ္မက် သည်းသည်ကို သိရသောအခါ “ သည်းခံပါ ကိုမောင်သောင်းရဲ့ ၊ နောင် အကြောင်းရှိလို့တောင်းရမ်း ပြီးကြလျှင် သဘောရှိသလိုပိုင်ပါလိမ့်မယ်ရှင် ။ ကျွန်မကို အဟုတ် စုံမက်ရင် တောင်းရမ်းလို့သာယူပါ ။ ယခုအခါ မတော် တဆ ရှင်သဘောအကြိုက်ကိုရပြီး စိတ်ကျေနပ်လို့ ပစ်သွားမှဖြင့် ကျွန်မမှာ အရှက်ကွဲရပါလိမ့်မယ် ” ဟု ပြောကာ ငြင်းဆန်၍ နေလေ၏ ။
ထို့နောက် မောင်မောင်သောင်းက တစ်ပြားတစ်ချပ်မှ အကုန်မခံဘဲ မောင်မောင်သောင်း နာမည်နဲ့သာ ပစ္စည်းများကို ရန်ကုန်တွင် သွား၍ ဝယ်ပြီး ငွေငါးထောင်ကုန် တစ်သောင်းကုန် တင်ပြီး တောင်းတယ်ဆိုတဲ့ နာမည်ကို ရစေတော့ ၊ ငွေများကို မိမိက ထုတ်ပေးမည် ကြာကြာ ဆိုင်းနေ မတော်တဆ အကြောင်းမညီညွတ်ဘဲ ဖြစ်သွားချေက သမီးကလေးမှာ မင်းကတော်ဘဝကို ရတော့မည် မဟုတ် ။ သို့အတွက် မိမိတို့ကပဲ အကုန် ခံပါတော့မည်ဟု အကြံပြုကာ မောင်မောင်သောင်း နှင့်တိုင်ပင်ပြီး မောင်မောင်သောင်း၏ စိန်တုလက်စွပ်ကို မမြအား ပေး၍ မမြ၏ စိန်စစ်လက်စွပ်ကို မောင်မောင်သောင်းအားပေး လေ၏ ။ မောင်မောင်သောင်းသည် မိမိ၏ အကျိုးအကြောင်းကို ပြောပြရန် ရန်ကုန်သို့ သွားလေရာတွင် ဖခင်ကျေးဇူးရှင်ကြီး စားဖို့ရန် ငှက်ပျောသီးနှင့် ကြက်တင်းတောင် သြဇာသီးများကို ယူကာ အိမ်သို့ ပေးရန် ယူသွားလေ၏ ။
ထိုအကြောင်းများကို လူများ ကြားရသောအခါ ဒေါ်လှ တို့မှာ ဂုဏ်ကြီးကြသောလူကြီးများ ဖြစ်ကြ၍ မကဲ့ရဲ့နိုင်ကြချေ ။ မိမိတို့ ကြံသော အကြံကိုလည်း မည်သူမျှ မသိထင်သဖြင့် မောင်မောင်သောင်း နှင့်အတူ ဘုရားဖူး သွားဟန်နှင့်သာ ထွက်သွားကြလေ၏ ။ ၎င်းတို့သည် မီးရထား ပထမတန်းနှင့် လာကြလေရာ အင်းစိန် သို့ ရောက်သောအခါ မောင်မောင်သောင်းက မိမိလက်စွပ်ကို ချွတ်ပြီး လက်စွပ်ကို သံသေတ္တာထဲသို့ ထည့်လိုက်ရာ မသောင်းက “ အလို ဘယ့်နှယ်ကြောင့် ချွတ်ပါလိမ့် အောက်မေ့ကာ ဝတ်ထားပါလား ကိုသောင်းရဲ့ ”
မောင်မောင်သောင်း ။ ။ “ ဪ ခက်ပါဘိ မသောင်းရယ် ၊ စိန်လက်စွပ်ကို မဝတ်ချင်ဘဲ နေပါ့မလား ။ ယခု မကြာခင် ရန်ကုန်ဘူတာကြီး ရောက်တော့မယ် ။ ရန်ကုန် ဘူတာကြီးက အလွန် လူရှုပ်တယ် ။ လက်စွပ်ကို မြင်လို့ လက်ကို အတင်းဝင်ပြီး ဖြတ်မသွားဝံ့ဘူး ထင်သလား ။ မမြ မင်းနားကပ်များကို ချွတ်ပြီး ကိုကိုရဲ့သေတ္တာထဲ ထည့်ပါလား ။ ကိုကို စိုးရိမ်လို့ပါ ။ ငွေများကိုလည်း များများ မထားကြနဲ့ ။ သေတ္တာ တစ်ခုထဲမှာ ထည့်ထားကြ ။ သုံးဖို့ရန်သာ အိတ်ထဲတွင် ထားကြဖို့ ပြောပြီး မကြာခင်ပင် အားလုံးသော ပစ္စည်းတို့သည် သေတ္တာ တစ်ခုထဲသို့ အကုန်ရောက်ကြလေ၏ ။ အချိန်မကြာခင် ရန်ကုန် ဘူတာကြီးသို့ရောက်၍ ပစ္စည်းများကို မီးရထားမှချကြ ပြီးနောက် မောင်မောင်သောင်းက “ ကျွန်တော် သေတ္တာကြီးကို စိတ်မချနိုင်ဘူး ။ သစ်သီးများကတော့ အရေးမကြီးလှပါဘူး ၊ သေတ္တာကိုသာ စိုးရိမ်ပါတယ် ” ပြောရာ ဒေါ်လှက “ ကိစ္စမရှိဘူး ။ သေတ္တာနှင့် မင်းတို့ မောင်နှမ အတူ သွားကြတာပေါ့ကွယ် ။ သစ်သီးများနဲ့ မသောင်းနဲ့ ထားခဲ့တာပေါ့ ။ မသောင်းက ယောက်ျားထက် စိတ်ချ ရသေးတယ် ” ဟု ပြောလေ၏ ။
မောင်မောင်သောင်းသည် မြင်းရထားကို ခေါ်ပြီး သေတ္တာကို မြင်းရထားပေါ်သို့ တင်ပြီး ဒေါ်လှ ၊ မောင်မောင်သောင်း ၊ မမြတို့ ၃ ယောက် မြင်းရထား နှင့်သွားကြစဉ်တွင် အိမ်တော်က မော်တော်ကားလည်း မလာကြောင်း မောင်မောင်သောင်းက ပြောသွားရင်း တော်သင့်သောနေရာ တစ်နေရာတွင် မောင်မောင်သောင်းက ရထားကို အရပ်ခိုင်းပြီး အနီး၌ တိုက်တစ်တိုက်တွင် ဝင်မည် အပြုတွင် မော်တော်ကား တစ်စီးသည် ဝင်လာပြီး မောင်မောင်သောင်းကို ဆလံဆပ် ဆိုကာ ဆလံ ပေးလေရာ မောင်မောင်သောင်းက အိမ်တော်က မော်တော်ကား အကြိုနောက်ကျနေတယ် ပြောကာ သေတ္တာကို မော်တော်ကားပေါ်သို့ တင်ရန် အမိန့်ပေးပြီးနောက် မိမိ ကိုယ်တိုင် မော်တော်ကားသို့ ဝင်၍ ဦးစွာ ထိုင်လေ၏ ။ သေတ္တာ မော်တော်ကားပေါ်သို့ ရောက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင် နက် မော်တော်ကား မောင်း၍ ထွက်သွားလေရာ သားအမိ နှစ်ယောက်မှာ ကြက်သေသေ၍ ကျန်ရစ်ခဲ့ကြလေ၏ ။
အတန်ငယ် ကြာသောအခါ ဒေါ်လှ နှင့် မမြ တို့သည် သတိရကာ မော်တော်ကား ရှိရာသို့ အတင်း ပြေးလိုက်လေရာ မကြာခင် မော်တော်ကားကြီး ပျောက်ကွယ်၍ သွားလေ၏ ။ ဒေါ်လှ နှင့် မမြတို့လည်း တကွဲတပြားစီ ဖြစ်၍နေကြရာမှ မိမိကိုယ်ကို မိမိပြန်ကြည့်ရာတွင် အရူးကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ မိမိကို လူတွေ ဝိုင်းကြည့်နေကြသည်ကို မြင်၍ မည်ကဲ့သို့ မေးရမည်ကို မပြောတတ်သဖြင့် အသိများကို ကြည့်ရာတွင် အသိကို မတွေ့ ရသည်သာ မက မြန်မာ ဆို၍ အနီးမှာ မမြင်ရသဖြင့် မိမိ၏ အဖြစ်အပျက်သည် ပစ္စည်းများ ပါသွားသည်ထက် ရှယ်ဖွယ် ကောင်းကြောင်းကို မိမိ ကိုယ်တိုင် ကြောက်၍ လာလေ၏ ။
အကြောင်းမူကား လှပသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်သောကြောင့် စားမည်ဝါးမည် ဟု မျက်လုံးကို တပြင်တည်းပြင်နေကြသော လူမျိုးကွဲထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေခြင်းကြောင့်တည်း ။
အကြောင်းမူကား အများအားဖြင့် ဝိုင်းရံကြည့်ရှုကာ လာကြသော သူတို့ အထဲတွင် မိန်းမပျိုကလေးကို သနားကြင်နာ ကူညီစောင်မလိုသော စိတ်သည် နည်းကြလျက် အချို့သောသူများက လက်ဝတ်လက်စား ပါသလား ၊ အချို့က ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် ကောင်းသလား အချို့က ဝဝလင်လင် ရှိသလား ၊ အချို့က ဘယ်လောက် အဖိုးတန်မည်နည်း စသည်ဖြင့် ဝက်ကို ဝယ်အံ့သောငှာ အကဲခတ်သော တရုတ်သည် ထွက်လတ္တံ့သော ဝက်သားပိဿာချိန်ကို ကြည့်၍ ချင့်မှန်း သကဲ့သို့ လည်းကောင်း ၊ နွားကို ဝယ်အံ့သောငှာ ကြည့်ရှုသော နွားသ,တ်သမားသည် ပေါင်သားက အဘယ်မျှလောက် များမည်နည်းဟု ဆင်ခြင်ဆုံးဖြတ်ခြင်းဖြင့် စိတ်ထဲတွင် ရာပြတ် ဖြတ်၍ နေကြလေ၏ ။
အချို့သော သူတို့သည် အဖော်မဲ့ နေရှာရသူကလေး အပေါ်၌ သနားသော စိတ်နှင့် ကွဲ၍ နေသော အဖော်များကို လိုက်၍ရှာပေးချင်သလို သူငယ်မလေးကလေးကို အိမ်သို့ ခေါ်ကာ တည်းခိုဖို့ရာ ပေးချင်သလို အရေးသယ်ဖို့ရာ ကြံကြလေ၏ ။ ထိုကဲ့သို့ ကြံစည်နေကြသူများကိုပင် မမြသည် ကြောက်ရွံ့၍ လာလေ၏ ။ ထိုကဲ့သို့ မြန်မာလူမျိုးများ လာ၍ ခေါ်မည်ဆိုလျှင် လိုက်ဝံ့စရာ ရှိသော်လည်း မထူးလှ မခြားလှ ဖြစ်လေသတည်း ။
တစ်ခါတစ်ရံ သားနားစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော မိန်းမကြီးနှစ်ယောက် ရင်ကို မကာ ဖြစ်မှ ဖြစ်ရလေချင်း တူမကြီးရယ် ၊ မင်းအမေကို တို့ လိုက်ရှာပေးမယ် စသည်ဖြင့် ပြောကာ သနားကြင်နာစွာနှင့် ပြောဆိုကြလေ၏ ။
ထိုကဲ့သို့ ပြောသည်ကို မမြသည် ယောက်ျားများကို မယုံသည်ထက် မိန်းမများကို သာ၍ မယုံ ။ အကြောင်းမူကား မိန်းမရန်သူ ဖြစ်သည့်အခါ သာ၍ ကြောက်ဖို့ရာ ကောင်းသောကြောင့်တည်း ။
မမြသည် သားနားစွာ ဝတ်ဆင်လာသော မြန်မာများကို မြင်တိုင်း မြင်တိုင်း ကြောက်၍ လာပြီးလျှင် အနီးအနားတွင်ရှိသော ဗိုလ်ပုလိပ်တို့ ကိုသာ ပြေး၍ ဖက်ချင် သောစိတ်တို့သည် ပေါ်ပေါက်၍ လာလေ၏ ။
ရန်ကုန်မြို့ကြီး၌ မြန်မာလူမျိုးတို့သည် အမျိုးမျိုးသော ဖွဲ့စည်း တည်ထောင်သော အသင်းများတွင် မည်သူက မည်သူကိုထောက်ခံသည် မြန်မာသတင်းစာများတွင် မကြာခဏတွေ့ ရသော်လည်း မည်သူက မည်သူကို ကယ်ဆယ်တဲ့ အကြောင်းကိုကား မတွေ့ချေ ။ ယဉ်ကျေးခြင်းတို့သည် ယခုအခါတွင် အလွန်တရာမှ သိမ်ဖျင်းခြင်းကြောင့် ဖြစ်လေသတည်း ။
မမြမှာ တစ်လမ်းပြီး တစ်လမ်း မိခင်ကို လိုက်ရှာရာတွင် လူများ ဝိုင်းလိုက်သည်ကို ပုလိပ်များက မောင်းနှင်ပစ်သဖြင့် လူအတော် နည်းသွား၍ အတော်ကလေး အားတက်ကာ ပုလိပ်ကိုပင် အားကိုးရတော့မလို ဖြစ်ကာ ပုလိပ်ကိုပင် ကျေးဇူးတင်လေ၏ ။
နေသည် တစ်စတစ်စ မြင့်ပေါ်၍ ၁၂ နာရီ ထိုးသဖြင့် မိခင်ကိုလည်း ရှာမတွေ့ ၊ ဘူတာကြီးကိုလည်း ပြန်ဖို့ရာ လမ်းမတွေ့သဖြင့် လွစ္စလမ်း နှင့် ဖရေဇာလမ်းထောင့်တွင် ထမင်းဆာဆာနှင့် ထိုင်ကာ နေလေ၏ ။
ထိုကဲ့သို့ ထိုင်နေစဉ်တွင် ရဟန်းတစ်ပါး လမ်းလျှောက်လာတာ မြင်၍ လမ်းမတွင် ပုဆစ်တုပ်ကာ ထိုင်ပြီး ရှိခိုးကာ အကျိုးအကြောင်းကို လျှောက်လေရာတွင် ရဟန်းတော်မှာ ကျောင်းကို ခေါ်သွားကလည်း မလှ ဖြစ်၍ စိတ်တွင် ချီတုံချတုံပြုကာ မမြ ကို ကြည့်ရင်း သနားသဖြင့် စဉ်းစားကာ ...
" ရဟန်း ။ ။ “ ဒကာမကလေး ဘုရားသွားတာ ဘယ်သူပါသေးသလဲ ”
မမြ ။ ။ “ တပည့်တော်မ အစ်မ ပါသေးတယ် ၊ သူ ဘူတာရုံမှာ ”
ရဟန်း ။ ။ “ နို့ မီးရထားရုံကို သွားပါ့လား ။ အခုလို လမ်းလျှောက်နေရင် လူသရမ်းတွေနှင့် တွေ့သွားမှာ ကြောက်ရတယ် ”
မမြ ။ ။ “ တပည့်တော်မ ဘူတာရုံကို မသွားတတ်ဘူး ၊ အရှင်ဘုရား လိုက်ပို့ပေးပါဘုရား ”
ရဟန်း ။ ။ “ ကောင်းပြီ ... နင် ရှေ့ကသွား ငါ လိုက်ပြမယ် ” ဟု ပြောကာ ရှေ့က သွားနှင့်လေ၏ ။
များမကြာမီ ဘူတာကြီးသို့ ရောက်လေရာ မမြ မှာ မသောင်းကို မတွေ့သဖြင့် စိတ်ပျက်ကာ ဘူတာတွင် အစ်မကို စောင့်ရင်း အချိန်သည် ၄ နာရီ ထိုးသဖြင့် ဘူတာကြီး အပြင်သို့ ထွက်သွားရာတွင် လူများ ရှုပ်ထွေးသော နေရာသို့ ရောက်သွားလေ၏ ။
မသောင်းသည် တစ်စတစ်စ လျှောက်သွားရာ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော အိမ်ဝင်းသို့ ဝင်သွားပြီးလျှင် မောင်မောင်သောင်းမရှိဘူးလား တွေ့ချင်လို့ ဆိုက အိမ်နောက်ဖေးတွင် ထမင်းချက်နေသော မောင်သောင်း ကို ခေါ်၍ မေးလေရာ
မသောင်း ။ ။ “ မောင်မောင်သောင်းကော ”
မောင်သောင်း ။ ။ “ ကျွန်တော်ပါပဲ ဘယ်သူ့ကို တွေ့ချင်လို့လဲ ”
မသောင်း ။ ။ “ မောင်မောင်သောင်းကို တွေ့ချင်လို့ ”
မောင်သောင်း ။ ။ “ ကျွန်တော့်ပါပဲ ၊ ဘာကိစ္စလဲ ”
မသောင်း ။ ။ “ ရှင် မောင်မောင်သောင်းပေါ့ ”
မောင်သောင်း ။ ။ “ ကျွန်တော် မောင်သောင်းလည်း ခေါ်တယ် ။ မောင်မောင်သောင်းလည်း ခေါ်တယ် ကျွန်တော့်မိန်းမ အခုပဲ လာမယ် ပြောသွားတယ် လာပါစေဦး ဗိုင်းထောင်မတော့ နာနာ နှက်လိုက်ဦးမယ် ”
မသောင်း ။ ။ “ ရှင် မောင်မောင်သောင်း အမှန်ပဲလား ”
မောင်သောင်း ။ ။ “ ဟုတ်ပါတယ် ကျွန်တော် ကျောင်းက ရှင်လူထွက်မှာ ကျွဲပေါ်က လိမ့်ကျလို့ ပေါင်တောင် နိမ့်နင်းနိမ့်နင်း ဖြစ်နေတာပဲ ၊ မယုံကြည့် ” ဆိုကာ လမ်းလျှောက်၍ ပြလေ၏ ။
မသောင်းမှာ စိတ်အပျက်ကြီး ပျက်ကာ ထွီထွမ် ဆိုကာ ဘူတာကြီးသို့ ရှေးရှု ထွက်လာခဲ့လေရာတွင် ဘူတာ၌ မိခင်နှင့် တွေ့၍ နှစ်ယောက်သား တစ်ယောက်၏ လည်ပင်းကို တစ်ယောက်ဖက်ကာ ဦးခေါင်းဆိုင်ကြ ပြီး မမြ အတွက် ယူကြုံးမရဖြစ်ပြီး ဣန္ဒြေ မဆည်နိုင်အောင်ပင် ဖြစ်နေကြလေ၏ ။
ထိုအခါ ၅ နာရီကျော် ၆ နာရီခန့် ရှိသည့်အချိန် တွင် ဒါလဟိုဇီလမ်းကြီးတွင် ရုံးတက်ရုံးဆင်းများနှင့် ပြည့်နှက်နေသောအချိန်တွင် မော်တော်ကား လန်ချားများတို့ ရှုပ်ယှက်ခတ်ဖြစ်နေ၍ မမြ မှာ ခြေကိုမှ ကောင်းစွာ မလျှောက်နိုင် ဖြစ်နေလေ၏ ။
စိတ်လက်ပျော်ရွှင်စွာ ရက်ကန်းရှည်သလို သွားလာလျက်နေကြကုန်သော လူတို့ကို ကြည့်ရသောအခါ ၊ မိမိ၏ ကြောက်ဖွယ် အခြေကို မြင်ရသောအခါ အလွန်တရာ စိတ်လက်ရှုပ်ထွေး၍ ကြောက်လာလေ၏ ။
မကြာမီ နေဝင်၍ ဓာတ်မီးများ ဝင်းစပြုလာလေရာ မိုးချုပ်ပြီဟု သိရလျက် လူသူများသော မြို့ကြီးအလယ်တွင် တောနက်ကြီးအတွင်းသို့ ရောက်၍ နေသကဲ့သို့ ဖြစ်၍ နေလေ၏ ။ များစွာကြောက်ရွံ့အားငယ်သော မျက်နှာမှာ ထိမ်ဝှက်ခြင်းကို မစွမ်းနိုင်သဖြင့် လှသော မိန်းကလေးကို မြင်ကြရသော လူဟူသမျှတို့သည် အဖော်ကွဲသော မိန်းကလေး ဖြစ်ကြောင်း ကောင်းစွာ သိကြရ၏ ။
မိမိအား ရဲတင်းစွာ ကြည့်သော လူတိုင်း မြင်ရသောအခါ ကြက်သီးထကာ ဒူးတုန်၍ လဲမလို ဖြစ်ရလေ ၏ ။ မိခင်နှင့် အစ်မသည် ငါ့ကို လိုက်ရှာမှာပဲ ၊ ဟိုဟာ အမေနှင့် တူတယ် ၊ ဒီဟာ အစ်မနှင့်တူတယ်ဟု တမ်းတကာ ရန်ကုန်မြို့ အနောက်ပိုင်းသို့ လျှောက်လာလေ၏ ။
စင်စစ်အားဖြင့် မိန်းကလေး တစ်ယောက်သည် ဤကဲ့သို့ အကျပ်အတည်း ဖြစ်နေက ရန်ကုန်မြို့ကြီးတွင် ရှိကြသော ဝိုင်အမ်ဘီအေအသင်းကြီးကို ဖြစ်စေ ၊ မြန်မာ သတင်းစာတိုက်များကို ဖြစ်စေ ၊ မဂ္ဂဇင်းတိုက်များကို ဖြစ်စေ ၊ မြန်မာဆိုင်ကြီးများကို ဖြစ်စေ ၊ ၎င်းတို့ကို ဝင်၍ ဤအကျိုးအကြောင်းနှင့် ကျွန်မကို ကယ်ပါ ။ ကျွန်မမှာ ဒုက္ခဖြစ်လာကြောင်းကို လူကြီးများထံ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်၍ ပြောချေက စရိတ်ငွေကိုပင် ပေး၍ နေရပ် အရောက် ပို့ပေးမည်ကား မလွဲတည်း ။
ယင်းကဲ့သို့ မမြသည် တစ်ယောက်တည်း လျှောက်၍ သွားနေစဉ်တွင် ကိုဘရင် ရန်ကုန်မြို့တွင် ရှိတယ်လို့ သတင်းရတယ် ။ ကိုဘရင် အဘယ်မှာ နေပါလိမ့်မလဲ ။ ငါ ဒီလို ဖြစ်နေတာသိရင် ဧကန် လိုက်၍ ရှာလိမ့်မယ် ။ ကိုဘရင် မမြကို လာ၍ ကယ်လှည့်ပါဦး ။ ကိုဘရင် ရန်ကုန် ရောက်သဖြင့် ချစ်သူရည်းစားအသစ်များနှင့် ပျော်ပါးကာ နေလေသလား ။ ဩော် သားမယား ရပြီး အခန့်စား နေမလား ။ ခုနစ်ရက်သာသာ အတူတူ ပျော်ပြီး ပူပူနွေးနွေး စွန့်လိုက်တဲ့ မမြ ကို ကိုဘရင် သတိရသေးရဲ့လား ။ ဘယ်လမ်းမှာ ဘယ်မယားနှင့်များ ပျော်ပါး၍နေပါလိမ့်မလဲ ။ သူ သည်မြို့ထဲမှာ ဧကန် ရှိမှာပဲ ။ ဩော် ကိုယ်စောင့်နတ်များက မမြ ယခု ဖြစ်နေတာကို သွားပြီး သတိမပေးဘဲ နေရော့သလား ။ ကိုဘရင်ရဲ့ မမြ ကို လာပြီး မကယ်တော့ဘူးလား ။ ယခုနေအခါ ဘယ်မှာ အိပ်ရမလဲ ၊ မှောင်မိုက်လို့ လူပြတ်ရင် မမြ မှာ လူစော်ကားခံရတော့မှာပဲ ကိုဘရင် ။ ကျွန်မ ယခု လျှောက်တဲ့ လမ်းကြီးမှာ လူများ နည်းစ ပြုလာပြီ လမ်းသွားလမ်းလာ လူအများတို့မှာ အသီးသီး အိမ်ကို ပြန်၍ ချစ်သူခင်သူတို့နဲ့ နေကြပါပြီ ။ မမြ မှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ပါတော့မည်ဟု တမ်းတကာ နေစဉ်တွင် ကောင်းကင်မှ နတ်သား၏ အသံကို ကြားရသလို “ မမြ မမြ ” ဟူ သော အသံကိုကြားရလေ၏ ။
မမြသည် အတိုင်းမသိ အားရလှ၍ “ အလို ကိုဘရင် ပါကလား ” ဟု အသံကြားရာကို ကြည့်ပြီးနေစဉ် ဘီအေပေါင်းပေါင်းထားသောသူ တစ်ယောက်သည် မမြ အနားကိုကပ်ကာ “ မမြ မမြ ” ဆိုကာ မမြ လက်ကို အတင်း ဆွဲကိုင်လေ၏ ။
မမြသည် ကြောက်ရွံ့သော မျက်နှာနှင့် မော်ကြည့်ကာ မလှုပ်ဝံ့ဘဲ နေလေ၏ ။
ထိုနေရာသည် အဓမ္မလက်ကြားလမ်းထိပ် ဖြစ်သောကြောင့် အတော်ကလေး မှောင်ကျ၍ နေသဖြင့် များစွာ ကြောက်ဖို့ကောင်းသော နေရာကလေး ဖြစ်လေ၏ ။ ထို့အပြင် အတော်ကလေး ညဉ့်နက်သောကြောင့် လူများ ပြတ်၍ နေလေ၏ ။
လက်ကို ဆွဲသောသူက “ မအော်နဲ့နော် ၊ အော်ရင် ဗိုက်ကိုဓားနဲ့ထိုးဖောက်မယ် ။ လာငြိမ်ငြိမ်လိုက်ခဲ့ ” ဟု ပြောရာ မမြက “ ရှင် ကျွန်မလက်ကို မကိုင်နှင့်လွှတ် ” ဟု ဆိုပြီး “ လာကြပါရှင် ၊ ကြည့်နေကြတော့မှာလား ” ဟု အော်ဟစ်လေ၏ ။
ထိုအခါ ယောက်ျားက “ နင်တို့ တစ်မျိုးလုံးကို သ,တ်ပစ်မယ် ။ အခု လိုက်ခဲ့ နင့် မောင်တွေ အားကိုးလို့ လား ။ နင့်နားက စိန်နားကပ်တွေကော အခုပြော စိန်နားကပ် ဘယ်မလဲ ၊ လာအိမ်ပြန်မယ် ၊ လာအခုလာ ” ဟု ပြောကာ မမြကို အတင်းဆွဲလေ၏ ။
မမြသည် အနီးရှိ လူများကို “ ကယ်ကြပါ ။ ကျွန်မကို တမင်စော်ကား နှိပ်စက်တာပါ ” ကြားကြသော မိန်းမကြီးများက မိန်းကလေး မအော်နဲ့ ၊ အနာမခံနဲ့ ၊ ကိုယ့် လင်သား ခေါ်တာ ပြန်လိုက်သွား ” ဟု တိုက်တွန်းကြလေ၏ ။
လူဆိုးက “ ကြည့်ကြပါဦးဗျာ ။ အခြား မြင်တဲ့ လူတွေက ကျွန်တော့်ကို အလွန် ထင်မှာ ။ ရက်စက်တဲ့ အကောင်အောက်မေ့ကြမှာပဲ ။ ကျွန်တော် လခထုတ်ရင် သူ့ကို အကုန်ပေးပါတယ် ။ ကျွန်တော်က မသောက်မစားဘဲနဲ့ လခ ၁ဝဝ ကျပ်ရတယ် ။ ဒီ ၁ဝဝ ကျပ်ကို သူ့ ပေးရတာပဲ ။ ပေါပေါနဲ့ ဒီလို အိမ်က ဆင်းသွားမတဲ့ အိမ်ကျမှ ကွာကြမယ်ဟေ့ ဂါလီခါလားအောင်း ” ဟု ခေါ်လေ၏ ။
မမြက “ မဟုတ်ပါဘူးရှင် ၊ ကယ်ကြပါဦး ” ဟု အော်လေရာ လူဆိုးသည် မမြ ပြောသောစကားများကို အခြားလူများ မကြားရလေအောင် ဒေါသနှင့် အော်၍ ပြောလေ၏ ။
“ နင် ဘာစကားများသလဲ ၊ နင် ပလီပလာ မပြောနဲ့ ။ နင့် အစ်မက မှာတယ် ဆိုပြီး ငါ့ကို နှပ်တာ များလှပြီ ။ ညနေက ငါအိမ် မဝင်ခင် မိမိဘဲ ဘယ်သူနဲ့ စကားပြောနေသလဲ ငါချောင်းကြည့်တော့ နေပုံထိုင်ပုံတွေ ဒီလိုပဲလား ၊ မောင်နှမ ဆိုတာ ဒီလိုပဲလား ၊ လူကြီးမိဘများနဲ့ အတူ စုံညီ ရှင်းဖြစ်ပြီးမှ သွားပါ ၊ ယနေ့ည အပြီး ကွာလိုက်မယ် ။ ဆယ်ထပ် ဆလံပါ ။ ယခုလိုတော့ မတင်မကျ မလုပ်ပါနဲ့ ။ မယ်မင်းကြီးမ ဆယ်ထပ်ဆလံပါ ။ ကြိုက်ရာကို သွားပါ ယခုလိုတော့ မလုပ်ပါနဲ့ ။ မယ်မင်းကြီးမ ကျုပ် ကြောက်လှပါပြီ ”
အနီးအနားက မိန်းမကြီးက “ ယောက်ျား ကောင်းတော့ မိန်းမက ဆိုးတာပဲ ၊ ညည်း ရုပ်ရည်ကလည်း ချောသားနဲ့ ။ လူကြား မကောင်းပါဘူးအေ အိမ်ကို ပြန်သွားလိုက်ပါဦး ” ဟုပြောလေ၏ ။
မမြက “ မဟုတ်ပါဘူးရှင် ၊ ကျွန်မ မသိရပါဘူး ”
လူဆိုး ။ ။ “ ဘာပြောတယ် နင့် စိန်နားကပ်ကိုတောင် ပေးထားသလို မြောက်ပေးထားသလို ပြောပြီး ယခုမှ မသိရဘဲနဲ့ ဘာနဲ့ နင် ပြောင်ပြောင်ကြီး လိမ်တတ်တဲ့ ကောင်မ ”
“ ယခု သွား ဟေ့ ဂါလီဝါလား မြန်မြန်လာ ရထားပေါ်သို့တက်ပါ ယခုတက် ” ပြောကာ မြင်းရထား ပေါ်သို့ အတင်းဆွဲ၍ တင်လေ၏ ။
မမြကလေး “ ကယ်ကြပါယူကြပါ ” ဟု အော်လေ၏ ။ အနီးအပါးရှိ မိန်းမကြီးများက မမြကို ဆွဲ၍ ရထားပေါ်သို့ အတင်းပွေ့၍ တင်လေ၏ ။
ထိုအတွင်းတွင် ဒေါင်ဒင် ဟူသော အသံများကို ကြားရလေ၏ ။ လူဆိုးမှာ မြေပေါ်သို့လည်း ကျသွားလေ၏ ။ ဝီစီများအသံကို ကြားရလေရာ ပုလိပ်များသည် မောင်ဘရင် ကို ဖမ်းထားရာ မောင်ဘရင် ထံသို့ မမြသည် အတင်း ပြေး၍ မောင်ဘရင်ကိုဖက်ကာ “ ကိုဘရင်ရဲ့ ကျွန်မကို ကယ်ပါ ။ ကျွန်မကို အတင်းဒီလူ ဆွဲခေါ်နေတယ် ။ မမြလည်း မသိပါဘူး ” ဟု ပြောလေရာ အပါးရှိ လူများသည် အကျိုးအကြောင်းကို ဆက်လက်ကာ မေးကြလေ၏ ။ ဘရင်သည် ပုလိပ်များကို ကု,လားလို ပြောပြရာတွင် ပုလိပ်များသည် ဘရင်ကို လွှတ်ပြီးလျှင် လူဆိုးများကို ဖမ်း၍ ဂါတ်သို့ ခေါ်သွားလေ၏ ။
မောင်ဘရင်သည် မိမိ နေရာကို ပုလိပ်တို့ သေချာစွာ ပြောပြီး မမြကို မြင်းရထားပေါ်သို့တင်ပြီး အရေးရှိလျှင် သက်သေခံရန် ပုလိပ်များကို မှာထားပြီး မိမိနေရာသို့ ပြန်သွားလေ၏ ။
မောင်ဘရင်သည် မမြကို မြင်းရထားပေါ်တွင် အကျိုးအကြောင်းကို မေးရာ အဖြစ်အပျက် အကုန်အစင် ပြောပြီးနောက် “ ကျွန်မ မောင်မောင်သောင်းနဲ့ ဘာမှ မဖြစ်ရသေးပါ ။ သူတို့က ဖြစ်ကြတာပါ ။ မမြ ဖြင့် ဒီလူကို မြင်ကတည်းက အလွန်မုန်းတာပါပဲ ”
“ မောင်ဘရင်က ယုံပါတယ် မမြရဲ့ ၊ ဘယ်လိုမှ ကျုပ်စိတ်က ဝိစိကိစ္ဆာ မရှိပါ ၊ မမြနှင့် ကျုပ်တို့ ခုလို တွေ့ရတာကိုမောင်သောင်းရဲ့ကျေးဇူးပါပဲ ” ဟု ပြောကာ မမြကို ပွေ့ယူထွေးပိုက်ရှာလေ၏ ။
မမြ ။ ။ “ ကိုဘရင် ယခုလို သဘောကြီးရင် မမြက ပိုပြီးချစ်တာပါ ။ မမြကို အရင်ကလို ချစ်သေးရဲ့လား ”
ဘရင် ။ ။ “ အို မမြ စကားမပြောပါနဲ့ ။ အချစ်ဆိုတာ ဘိန်းမူးတဲ့ စည်းစိမ်ထက် ထူးပါတယ် ၊ အချစ်၏ စည်းစိမ် လျှံနေတဲ့ အထဲမှာ မေးရမြန်းရ ပြောရတာတွေဟာ အနှောင့်အယှက်လို ဖြစ်ပါတယ် ။ ဟောဒီ မျက်နှာကလေးကို ကြည့်လို့ မဝနိုင်သဖြင့် ငြိမ်ငြိမ်ကလေး နေစမ်းပါ ။ စကားတွေ ပြောနေရရင် ချစ်ရတဲ့ အရသာမှာ အလွန်မှ လစ်ဟင်းပါတယ် ။ ထမင်းတစ်လုတ်နဲ့ တစ်လုတ် စပ်ကြားမှာ စားရင်း ဆာတဲ့ လူလို ယခုတွေ့တာ မင်း မျက်နှာကလေးကို ကြည့်လို့မှ မဝနိုင်တာကြောင့် ၊ တောင်မေး မြောက်မေး မမေးစမ်းပါနဲ့ မမြရဲ့ ၊ ကျုပ်အချစ်စည်းစိမ်မှာ တစ်ပဲသားလေး ရွေးသားမှ လည်ပြီး လျော့သွားမှာကို အင်မတန်ပဲကြောက်ပါတယ် ” ပြောကာ ချစ်၍ နေလေ၏ ။
မကြာခင် သင်္ဘောဆိပ်တွင် မိမိလခ ၁၅ဝ နှင့် အလုပ်ရသော မိမိ နေရာကို ရောက်လေ၏ ။ မမြ အတွက် ရင်ကို ကယ်ကာ ရှိုက်ရှူ၍ နေသော သောကကြောင့် မည်သူနှင့်မျှ အတူ မနေနိုင်သဖြင့် တစ်ကိုယ်တည်း အခန်းငှား၍ နေသည်မှာ မမြ ပေါ်လာမည်အတွက် အသင့်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်လေ၏ ။ အိမ်သို့ ရောက်သော အခါ ၁၁ နာရီ သာသာ ရှိ၍ ရေမိုးချိုးပြီးလျှင် အိပ်ရာများ ခင်းထားခဲ့ပြီး အခန်းကို ပိတ်ကာ မော်တော်ကား တစ်စီးကို ငှားပြီး ကန်တော်ကြီး အင်လျား တို့ကို ပတ်ကာ မော်တော်ကား စီးပြီး မဂိုလမ်းတွင် ချိုချိုဆိမ့်ဆိမ့် အေးအေးများကို သောက်စားလေ၏ ။
ယင်းကဲ့သို့ သောက်စားပြီးနောက် အိမ်သို့ ရောက်သောကာလ သိကြား ဆင်း၍ ခွဲသော်လည်း မကွဲနိုင်အောင် ပေါင်းသင်းကြလေရာ သားဦး ယောက်ျားကလေး ရခါမှ မိခင် ဒေါ်လှတို့နှင့် တွေ့ကြလေ၏ ။
▢ ပီမိုးနင်း
📖 ကဝိမျက်မှန် မဂ္ဂဇင်း
ဇန်နဝါရီ ၊ ၁၉၂၉
