❝ မြေလှန်သည့် အရေးတော်ပုံ ❞
( ဆင်ဖြူကျွန်းအောင်သိန်း )
“ ဟယ် ... အဲမွန်ဒယာ ၊ နင်ကား ငှက်သော်တည်း ဖြစ်၍ ပျံနိုင်မည်လော ။ နဂါးသော်တည်း ဖြစ်၍ မြေကိုလျှိုးမည်လော ။ နင် ယောက်ျားကောင်း မှန်လျှင် ထွက်ခဲ့လော့ ”
မင်းရဲကျော်စွာ၏ တပ်များ အထပ်ထပ် ချထားလျက်က မွန်သူရဲကောင်း အဲမွန်ဒယာသည် ဒလသို့ ဖောက်ထွင်း ရောက်ရှိသွားခဲ့၏ ။ လူစွမ်းကောင်းပေမို့ ရာဇဝင်မှာ စာဖြင့် တင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည် ။ အစွမ်းကောင်း၍ ဥပါယ်တံမျဉ်၌ ကျွမ်းကျင်လိမ္မာသော်လည်း ရာဇဝင်သမိုင်းတင်ခြင်း မခံရသော သူရဲကောင်းတစ်ဦးသည် ရမ်းဘိုကုန်းရွာ၌ ပေါ်ပေါက်ခဲ့၏ ။ အဲမွန်ဒယာ သည် လူစွမ်းကောင်းသာ ဆိုရပေမယ့် မြေကို မလျှိုးနိုင်ခဲ့ပေ ။ ထိုရမ်းဘိုကုန်းမှ သူရဲကောင်းမှာမူ အကယ်ပင် မြေကို လျှိုးနိုင်ပေသည် ။ တစ်ဦးတည်းသာ မဟုတ် ၊ ဆွေခုနစ်ဆက် မျိုးခုနစ်ဆက်ပါ လိုက်၍ အစွမ်းထက်သူများ ဖြစ်ကြပေ၏ ။
နံနက်လင်း၍ မျက်စိနှစ်လုံး ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကိုဆေးရိုး ပထမဦးစွာ အရေးယူ ကြည့်ရှုသော အရာကား တင်းကုပ်ထဲမှ ခိုင်းနွားကြီး နှစ်ကောင်နှင့် အိမ်၏ အရှေ့ဘက်ဘေးမှာ ကျနေ ခိုလျက် စိုက်ပျိုးထားသော ကွမ်းပင်ကလေး သုံးပင် ဖြစ်ပေသည် ။ ကွမ်းပင်တို့ မည်သည်မှာ ပူပြင်းသော နေခြည်ကို ကြောက်၏ ။ အထူးသဖြင့် မွန်းတိမ်း နေခြည်ကို ပို၍ ကြောက်သည် ။ ကိုဆေးရိုးမှာ အမှုနှစ်ခုကို ရင်ဝယ် ပိုက်ထားရသူပီပီ အိမ်ရှေ့မန်ကျည်းပင် ခြေရင်းတွင် နှစ်ရှည်လများ စုပုံထားသော မန်ကျည်းရွက်ဆွေးများဖြင့် ကျကျနန မြေသြဇာ ထည့်ကာ ရွာသစ်ကြီးမှ တောင်းလာသော ကွမ်းပင်ကလေး သုံးပင်ကို စိုက်ပျိုးထားခဲ့၏ ။ အားလပ်သည့် အချိန်တိုင်း အရိပ် တကြည့်ကြည့် ပြုစုမွမ်းမံနေခဲ့သည် ။ မြေကောင်း နေရာကောင်းမှာ အမြစ်ချရသည့်အတွက် ကွမ်းပင်ကလေး သုံးပင်သည် အပြိုင်းအရိုင်း ထိုးတက်လာခဲ့၏ ။
“ ကိုအဝှာ လယ်မလုပ်ဘဲ မြေတစ်ကွက်ဝယ်ပြီး ကွမ်းခြံပဲ လုပ်စားပါတော့ ”
မျက်စိထဲတွင် အကြည့်ရကတ်သော အခါများတွင် မကျီးဒန်က ခနဲ့လေ့ရှိသည် ။ ကိုဆေးရိုးကား တပြုံးပြုံးနှင့်သာ ကွမ်းပင်ကလေးတွေ လန်မသွားအောင် ၊ လေတိုက်လျှင် ကျိုးမသွားအောင် ရှားသားတိုင်ကြီး သုံးတိုင် ကပ်စိုက်ပေးပြီး ကွမ်းပင်ကို တိုင်မှာ ကပ်ချည်ထား၏ ။ အပင်သေးသောကြောင့်လည်း ရှားတိုင်မှာ တွယ်ကပ်ထွက်ပေါ်လာသော ကွမ်းမြစ်ကလေးများမှာ ဖြူဖြူဖွေးဖွေးနှင့် ချစ်စရာကောင်းနေသည် ။
လွန်ခဲ့သော ခုနစ်ရက်ခန့်က ညနေပိုင်းတွင် ကိုဆေးရိုးသည် ဆုံကုန်းဇရပ်တွင် ရုံးထိုင်သော လယ်မြေချထားရေး ကော်မတီ ရှေ့မှောက်သို့ လယ်မြေ သွားရောက် ခံယူရာက ပြန်လာခဲ့ရာ ၊ ခရီးရောက်မဆိုက်ပင် သူ၏ကွမ်းပင်ကလေး သုံးပင်ကို ပြေးကြည့်လိုက်သည် ။ မိုးချုန်းသံအလား ပြင်းထန်သော အသံကြီးသည်လည်း မရှေးမနှောင်း ထွက်ပေါ်လာလေ၏ ။
“ ဟေ့ … ကျီးဒန် ၊ ကျီးဒန် ”
“ တော် ဘာလဲ ”
မကျီးဒန်သည် မျက်လုံးပြူး မျက်ဆန်ပြူးဖြင့် ပြေးထွက်လာသည် ။ သူ၏ လက်ထဲ၌ ယောက်မကြီး ကိုင်လျက်ပါလာ၏ ။ ထမင်းအိုး မွှေနေရာက ပြေးလာဟန်တူသည် ။
“ ဘာလဲဟင် ... ဘာလဲ ”
“ ဒီကွမ်းပင်က ကွမ်းရွက်နှစ်ရွက် ဘယ်သူ ခူးသလဲ ”
မကျီးဒန်သည် ကိုဆေးရိုး၏ မျက်နှာကို မော့ကြည့်မိတော့၏ ။ ကွမ်းရွက်ကလေးနှစ်ရွက် ပျောက်ဆုံးတာကလေးနှင့် မာကျောခက်ထန်နေသော အသံကြောင့် မျက်နှာထားကို အကဲခတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည် ။ ကိုဆေးရိုး၏ မျက်နှာသည်လေနီကြမ်း စတင်ပေါ်ပေါက်လာမည့် အရပ်မျက်နှာလို မှိုင်းမှုန်ခက်မာလျက် ရှိပေ၏ ။
“ ဟေ့ မေးနေတာ မကြားဘူးလား ”
ကိုဆေးရိုးသည် ကွမ်းပင်များကို စူးစူးဝါးဝါး စိုက်ကြည့်နေရာက လှည့်ကြည့်ရင်း အော်လိုက်သည် ။ မကျီးဒန်မှာ လန့်ဖျပ်ကာ ခေါင်းပင် ပုသွားမိ၏ ။
“ စောစောလေးကတင်ပဲ ဦးဇင်း ကြွလာတာနဲ့ ကွမ်းစားချင်တယ် ဆိုလို့ ကွမ်းနှစ်ရွက် ခူးပြီး ကပ်လိုက်ရတယ် ”
“ ဟင် ... နင့်ခေါင်းမွေးကို နုတ်ပြီး ကပ်လိုက်ပါလားဟင် ၊ ကမြင်းမ တောက် ”
ကိုဆေးရိုးသည် ဆဲဆိုရေရွတ်ရသည်ကို အားမရဘိအလား နီးရာ တုတ်တစ်ချောင်းကို ကောက်ယူကာ တအား လွှဲရိုက်လိုက်လေသည် ။ အကယ်၍သာ ရိုက်မိချေသော် မကျီးဒန်မှာ ခွေခနဲ မြေပေါ်သို့ ပြိုကျသွားဖို့ပဲရှိ၏ ။ ကံကောင်းချင်တော့ တုတ်အဖျားသည် တံစက်မြိတ်ကြားမှာ ငြိနေလေသည် ။
“ နင်တော့ သေပေတော့ ခွေးမ ”
ကိုဆေးရိုးသည် ရှူးရှူးရှဲရှဲဖြင့် တုတ်ကို အားသွန်ဆွဲ၏ ။ ပါးစပ်ကလည်း မကျီးဒန်ကို ဆဲရေး ရေရွတ်နေ၏ ။ တုတ်ကိုကား ဆွဲယူ၍ မရတော့ပေ ။
“ အမေ ... အမေ ”
ဖခင်၏ ဒေါသကြီး ဆဲဆို အော်ဟစ်သံကြောင့် ချောစိန်သည် တဲတွင်းမှ အော်ဟစ်ပြေးထွက်လာ၏ ။ အရွယ်ရောက်နေသော သမီးမို့ မိဘနှစ်ပါး၏ ကြားတွင် အဆင်မပြေစရာများ ဖြစ်ပေါ်လာတိုင်း ဝင်ရောက် စွက်ဖက်နိုင်ကာ ဖျန်ဖြေနိုင်ခွင့်ရှိသည်နှင့် အညီ ကိုဆေးရိုး အနားမှာ လာရပ်၏ ။
“ ဘာဖြစ်လို့လဲ အမေရယ် ”
“ ဦးဇင်းကို ကွမ်းနှစ်ရွက်ခူးပြီး ကပ်မိလို့တဲ့ သမီးရယ် ”
မကျီးဒန်က အားကိုးတကြီး ပြောလိုက်သည် ။
“ ဦးဦးဖျားဖျားမို့ ကုသိုလ်တောင် ရပါသေးတယ် အဖေရယ် ၊ ကွမ်းကလေး နှစ်ရွက်နဲ့ လူကြားမကောင်း သူကြားမကောင်းနဲ့ ရှက်စရာကြီး ”
“ ဘာလဲ နင်က အဖေလား ၊ ငါက သမီးလား ။ ငါ့ကို ဆရာ မလုပ်နဲ့ ။ အပင်ငယ်ငယ်ကလေးမှာ အခုလို ခူးပစ်ရင် အပင် အသွားတော့ ဘယ့်နှယ်လုပ်မ လဲ ၊ အခုသွား ”
အခါတိုင်း ချောစိန် ရောက်လာလျှင် အလျှော့ပေးနေကျ ကိုဆေးရိုးသည် သည်တစ်ချီတွင် ဒေါသကို မဆည်နိုင်လိုက်ပေ ။ ချောစိန်မှာ မျက်နှာကလေး ပျက်လျက် တဲအတွင်းသို့ ပြန်ဝင်သွားရ၏ ။
မကျီးဒန်လည်း နောက်ဖေးဘက်မှ လှည့်ကာ တဲအတွင်းသို့ ဝင်သွားရာ ကိုဆေးရိုး တစ်ယောက်တည်း ကြိတ်မနိုင် ခဲမရဖြစ်ကာ ဆီမန်း မန်းသလို ရေရွတ်နေသံကို ကြားလိုက်ရလေသည် ။
“ နင်တို့ အရိပ် တကြည့်ကြည့်နေတဲ့ သင်္ဘောပင်ကို အသီးတွေ တစ်ပြုံကြီးနဲ့ လေတိုက်လို့ ခါးကျိုးသွားရင် နင်တို့ ရင်ထဲ ဘယ်လိုနေမလဲ ”
ကိုဆေးရိုးသည် ထိုညက ထမင်းမစားဘဲ စောစော အိပ်ရာဝင်သွားလေ၏ ။ မိမိ၏ ဒေါသကို နှိမ်ချိုးရာတွင် အကောင်းဆုံး ဆေးတစ်လက်ပဲ မဟုတ်ပါလား ။ ကိုဆေးရိုး၏ ကွမ်းပင်ကို အရွက်နည်းပါးအောင် ပြုမူသူနှင့် ထိုပြုမူမှုဘက်မှ ရှေ့နေလိုက်ခဲ့သူတို့သည် နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ကွမ်းရွက်ခူးခြင်း အတွက် ဝဋ်လည်ပေတော့သည် ။ ကိုဆေးရိုး ဒေါသမီး ဟုန်းဟုန်းတောက်ရသလို မကျီးဒန်မှာ အသားတဆတ်ဆတ် တုန်နေ၏ ။ ချောစိန်သည် ဖွံ့ထွားစိုပြည်သော သီးကင်းကလေးများကို ငေးကြည့်နေလေသည် ။
“ တောက် ... ”
မကျီးဒန်မှာ တက်ကိုသာ တွင်တွင်ခေါက်နေမိ ၏ ။ ယမန်နေ့ ညနေကပင် ခက်လက်ဝေဆာ စိုပြည် ကျိုင်းဝင့်စွာဖြင့် မြင်လိုက်ရသေးသော သင်္ဘောပင်ကြီးသည် ဤနံနက်ခင်းတွင်မူ အရွက်များ ဖားဖားညှိုးကျနေလေပြီ ။ ဝဝဖြိုးဖြိုး စိုစိုပြည်ပြည်နှင့် စားလား သောက်လား ၊ သွားလားလာလားနှင့် ပကတိ ကျန်းမာနေသော လူတစ်ယောက် လေဖြတ်ပြီး တုံးခနဲ လဲကျ သေဆုံးသွားသလို ၊ အကောင်းပကတိ ညှိုးကျသွားရသော သင်္ဘောပင်ကို သတ်သူ တရားခံသည် သဲလွန်စကလေး တစ်ခုကို ရဲရင့်စွာ ချန်ပစ်ခဲ့လေသည် ။
“ ကိုဆေးရိုး ၊ တော်များ ညတုန်းက ထပြီး ရေနွေးနဲ့ လောင်းပစ်သလားဟင် ”
ကိုဆေးရိုးအား မကျီးဒန်က မဝံ့မရဲမေး၏ ။ ချောစိန်က သံသယဖြင့် ကြည့်နေ၏ ။
“ တောက်တီးတောက်တဲ့အေ ... အရူးမဟုတ် အကောင်းမဟုတ် ”
“ ကျုပ်တို့သားအမိ မနေ့ညနေတုန်းက တဲထဲ ဝင်သွားတော့ တော်ပြောနေခဲ့တာ ကျုပ်ကြားလိုက်ပါတယ် တော် ”
“ ဘုရားပေးပေး ကျမ်းပေးပေးအေ မဟုတ်ရပါဘူး ၊ ဟော ... ဟော ”
ကိုဆေးရိုးက ပြောရင်းဆိုရင်း မြေပြင်တွင် သဲလွန်စ တစ်ခုကို တွေ့မြင်လိုက်သည်နှင့် သင်္ဘောရွက်ခြောက်များကို ဖယ်ရှားပြလိုက်သည် ။
“ ဟင်း … မြင်ပလား ၊ ညည်းတို့ သင်္ဘောပင်ကို ငါ ဘာမှမလုပ်ဘူးဆိုတာ ယုံပြီလား ”
မကျီးဒန်မှာ ရန်သူနောက်သို့ လိုက်နိုင်ရန် အချိန်ပို မရှိသဖြင့် ဟင်းချနေလိုက်ရလေ၏ ။ မိန်းမသားမို့ အရာရာတွင် သံယောဇဉ်ကြီးမားသူများပီပီ ချောစိန်တို့ သားအမိမှာ တစ်ပတ် နှစ်ပတ်ကြာလျှင် စားရတော့မည့် သင်္ဘောပင်ကြီးကို နှမြောတသ၍ မဆုံးကြပေ ။ ကိုဆေးရိုးမှာ မူလကပင် ထိုသင်္ဘောပင်ကို စိတ်မဝင်စားသူ ပီပီ သင်္ဘောပင် သေသွားခြင်းအတွက် မည်သို့မျှ မထူးခြားပေ ။ ယုတ်စွအဆုံး သူတို့ ရင်ထဲမှာ ဘယ်လိုများ နေကြပါလိမ့်ဟူ၍ပင် မစဉ်းစား ။ သင်္ဘောပင်ကို သူစိမ်းချိုး ချိုးသွားသော သတ္တဝါကို လိုက်လံ နှိမ်နှင်းပေးရန်ကိုလည်း စိတ်မကူးမိပေ ။ ချောစိန်တို့ သားအမိမှာ တစ်ရက်နှင့်လည်း သင်္ဘောပင်အကြောင်းကို ပြောမပြီး ၊ နှစ်ရက်နှင့်လည်း တသနှမြော၍ မဆုံး ဖြစ်နေကြ၏ ။ လေးရက်မြောက်တွင် ကိုဆေးရိုးမှာ နားငြီးလာတော့သည် ။
“ တော်ကြစမ်းဟာ ... နင်တို့ သင်္ဘောပင် သေတာက လူသေတာကျနေတာပဲ ”
“ နှမြောတာပေါ့တော် ၊ တစ်နေ့ကို သုံးခါလောက် ရေလောင်းပြီး မွေးလာရတာ ၊ အခုနေ တော့်ကွမ်းပင်တွေ ဒီလိုဖြစ်စမ်းပါလား ၊ တက်ပြီးတောင် သေဦးမယ် ”
မကျီးဒန်က ကက်ကက်လန်အောင် ပြန်၍ချေပ၏ ။ ကိုဆေးရိုး အရိပ်တကြည့်ကြည့် လုပ်နေသော ကွမ်းပင်ကလေးများနှင့်လည်း နှိုင်းယှဉ် ပြလိုက်သေးသည် ။
ကိုဆေးရိုး၏ ကွမ်းပင်ကလေးများမှာ တစ်တောင် ကျော်လာလေပြီ ။ အလက်ကလေး တစ်လက်တလေပင် ထွက်လာကာ ရွက်ကြမ်းများဖြင့် စည်ဝေနေလေ၏ ။ အကယ်၍ ကိုဆေးရိုး၏ ကွမ်းပင်ကလေး သုံးပင်ကို ဖျက်ဆီးသူများ မတော်တဆ ပေါ်ပေါက်လာလျှင် ကိုဆေးရိုးသည် ထိုရန်သူကို အစိမ်းဝါးကောင်း ဝါးပေမည် ။ မမိသေးလျှင်လည်း မိအောင် လိုက်လံ ဖမ်းဆီးလိမ့်မည်ထင်သည် ။
သည်အတိုင်း တကယ် ဖြစ်လာသည့်အခါတွင် ကိုဆေးရိုးမှာ ထမင်းဟင်းကို မေ့ပစ်လိုက်၏ ။ ဒေါသ ဖြစ်လွန်းသဖြင့် မည်သူ့ကိုမျှ စကားမပြောနိုင်တော့ပေ ။ အဘယ်သို့ ဖြစ်လေသနည်းဟူမူ နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် မကျီးဒန် ကြိုတင် နိမိတ်ဖတ်သလို ကိုဆေးရိုး၏ ကွမ်းပင်ကလေး သုံးပင်အနက် နှစ်ပင်မှာ ပျောက်ခြင်းမလှ ပျောက်သွားသောကြောင့်တည်း ။ ကွမ်းပင်နှစ်ပင်ကို တစ်စုံတစ်ယောက်က နုတ်ယူသွားလျှင် မြေသည် အမြစ်များ ကြွထွက်ရာကြောင့် ဖွာနေတန်ရာ၏ ။ ယခုသော်ကား မြေကြီးသည် အုံကြွခြင်း ၊ ပွခြင်းမရှိ ။ ကွမ်းရွက်အချို့သည် ကွမ်းပင် ပင်စည်၏ နေရာတွင် ငြိကျန်နေခဲ့လေသည် ။
“ အစိမ်းစားမယ်ဟေ့ ... အစိမ်းစားမယ် ”
ကိုဆေးရိုး၏ နှလုံးသားကို ကိုင်လှုပ်ဆော့ကစားသွားသော သတ္တဝါကား မကျီးဒန်တို့ သားအမိအား ကလူပြက်ရယ် သဘောဖြင့် သင်္ဘောပင်ကို ဖျက်ဆီးသွားသော သတ္တဝါပင်ဖြစ်ကာ ၊ ကျန်ရစ်နေခဲ့သော ကွမ်းပင်တစ်ပင်၏ အနီးတွင် ထိုသတ္တဝါက ၎င်း၏ အထိမ်းအမှတ်ကို ချန်ပစ်ခဲ့သည် ။ ထိုအရာကား သင်္ဘောပင် ညှိုးသော နံနက်က သင်္ဘောရွက်ခြောက် များကို ဖယ်ရှားလျက် ကိုဆေးရိုး လက်ညှိုးထိုး ပြခဲ့သော ကြွက်ကျစ်စာလုံး မြေကြီးခဲများပေတည်း ။
ကြွက်ကျစ်စာအောက် အလုံးသေးသော မြေစာကလေးများကို ချန်ထားပစ်ခဲ့သော ထိုသတ္တဝါ၏ နောက်သို့ ကိုဆေးရိုးသည် မိနစ်မဆိုင်းဘဲ သံတူးရွင်း တစ်ချောင်းဖြင့် ဒုန်းစိုင်းကာ လိုက်လေတော့သည် ။ “ ပြေးနိုင်မှ လွတ်မဟေ့နော် ” မြေပေါ်မှာ ပြေးသူဆိုလျှင် ကိုဆေးရိုးက ယင်းသို့ ကြုံးဝါး၍ မီအောင် လိုက်ပေမည် ။ ထိုရန်သူ၏ နောက်သို့ လိုက်ရာတွင်ကား ခရီးမတွင်လှ ။ မြေကို တစ်လွှာချင်း တစ်လွှာချင်း တူးဆွဖယ်ရှား နေရသောကြောင့် စိတ်သွားတိုင်း ကိုယ်က မပါနိုင် ။ ဆွမ်းခံပြန်ချိန်သို့ ရောက်သောအခါ ကိုဆေးရိုးမှာ ခရီးအားဖြင့် ကိုက်တစ်ရာခန့် ပေါက်ခဲ့လေသည် ။ နေက တိုး၍ ပူလာ၏ ။ ကိုဆေးရိုးမှာ ဟိုက်၍ နေချေပြီ ။ လက်အံလည်း သေလာလေ၏ ။
“ အဖေ ဘာတူးတာလဲဟင် ”
ဘညိန်းက အလည်လာရင်း ကြုံသဖြင့် ခြံစည်းရိုးကို ဖျက်ကာ တစ်ဖက်အိမ်ဝင်း အစွန်တွင် တူးဆွနေသော ကိုဆေးရိုးကို မြင်ရသဖြင့် လာရောက်မေးမြန်းသည် ။
“ အဖေ့ ကွမ်းပင်ကလေးတွေကို ညက လာပြီး ဆွဲသွားလို့ကွ ။ ဒီကမြင်းမ ‘ ပွေး ’ ကို မမိမချင်း လိုက်မယ် ”
“ အဖေ့ ပွေးကဖြင့် တစ်ရွာလုံး နှံ့နေပြီ ။ တောင်ပိုင်းမှာများ မန်ကျည်းပင်တွေတောင် သေကုန်ပြီ ”
“ ကဲ … စကားလာများမနေနဲ့ ၊ ငါကတော့ မမိမချင်း လိုက်မှာပဲ ”
ကိုဆေးရိုးက စိတ်မရှည်သလို ပြောလိုက်သဖြင့် ဘညိန်းက “ ပေးပေး …. အဖေနားပါဦး ” ဟုဆိုကာ တူးရွင်းကို ဆွဲယူလိုက်လေ၏ ။
ပွေးသည် သွားနှစ်ချောင်းသာ ရှိ၍ မြေအောက်တွင် ကျက်စားသော သတ္တဝါဖြစ်၏ ။ အိပ်ရေးပျက်သူ၏ မျက်လုံးမျိုးရှိကာ အမြီးမပါသည်မှ လွဲလျှင် ကြွက်နှင့် ဆင်တူကာ မှီတင်းရာ မြေ၏ အရောင်ကို လိုက်၍ အမွေးရောင်ရှိပေ၏ ။ မည်မျှပင်ကြီးမားသော အပင် ဖြစ်စေကာမူ အမြစ်ကို ပွေးကိုက်ထားလျှင် သစ်ပင်များ ချက်ချင်း ဆိုသလို ညှိုးကျသွားလေသည် ။ သေးငယ်သော အပင်ကလေးများကိုမူ သူ၏ တွင်းထဲသို့ ဆွဲယူသွားလေ့ရှိ၏ ။ ဘယ်တော့မှ မြေပေါ်သို့ တက်လာရိုး မရှိပေ ။ မြေပေါ်သို့ တက်လာမိလျှင်လည်း ၎င်းအတွက် လမ်းဆုံးခဲ့လေပြီ ။ သမင်ချိုယှက် ပွေးတွင်းထွက် ဟု ဆိုသည် မဟုတ်လော ။
ကိုဆေးရိုးသည် အမောဖြေရင်း နံနက်စာကို အပြေးအလွှားစားခဲ့ပြီး ဘညိန်းထံသို့ ပြန်လာ၏ ။ ဘညိန်းကလည်း ယောက္ခမအိမ်သို့ မပြန်ဘဲ မအေ့ အိမ်မှာ ဝင်စားသောက်ပြီးလျှင် တစ်လှည့် ဝင်တူးပြန်၏ ။ နေဝင်ချိန်တွင် ကိုဆေးရိုး၏ အိမ်မြောက်ဘက်ရှိ အိမ်များမှ ခြံစည်းရိုးများသည် တစ်ခုမျှ အကောင်း မကျန်တော့ပေ ။ သူတို့ သားအဖသည် ပွေးသွားရာ လမ်းကြောင်း၌ ကာဆီးနေသော စည်းရိုးမှန်သမျှကို ဖြိုချကြသည် ။ နေစုပ်စုပ်ဝင်လျှင် ပွေးလမ်းသည် တောင်ပို့တစ်လုံး၏ ထိပ်တွင် ဆုံးသွားလေ၏ ။
ဒုတိယနေ့နံနက်တွင် ကိုဆေးရိုးတို့ သားအဖသည် နေမထွက်မီက ထ၍ တောင်ပို့ကို ဖြိုကြသည် ။ တောင်ပို့၏ အောက်ခြေမှ တစ်ဖန် ပွေးသည် မြေလွှာကို ပါးပါးကလေး ချန်လျက် တောင်ဘက်သို့ ဖောက်သွားပြန်၏ ။ ရမ်းဘိုကုန်း ရွာ၏ မြေများသည် တစ်နေ့ထက် တစ်နေ့ ပွလာခဲ့သည် ။ သုံးရက်ကြာသည့်တိုင်အောင် ပွေးကို မမိချေ ။ စတုတ္ထနေ့ နံနက်တွင် လူ တစ်ရပ်ခန့်မြင့်သော ကုန်းကြီးတစ်ခု အောက်သို့ ငုံ့ဝင်သွားသော လမ်းကြောင်းကို စိတ်ပျက်စွာ တွေ့ကြရလေသည် ။
“ ကဲ .. တော်ကြပါစို့ လူလေးရာ ”
ကိုဆေးရိုးက လက်လျှော့သော်လည်း ဘညိန်းက ရေတွင်းပျက် တစ်ခုမှ ရေများကို သယ်ကာ ပွေးတွင်းသို့ လောင်းထည့်၏ ။ ရေနံဆီသံပုံးနှင့် ပုံးရေ တစ်ရာခန့် လောင်းမိလျှင် ပွေးဖြူဖြူတစ်ကောင် နှာခေါင်းဖော်လျက် ပေါ်လာလေ၏ ။
“ မသတ်ပါနဲ့ကွယ် ၊ ချောင်းထဲ သွားပစ်လိုက်ပါ ”
“ ဟာ ဒီပွေးက ငယ်ငယ်လေးပဲ အဖေရ ၊ ကြည့်ပါလား ။ တွင်းက ကြီးပြီး အကောင်က ငယ်နေတယ် ။ ဒီကောင်ဟာ ကလေးဖြစ်ရမယ် ”
“ အေးကွ … သူ့အမေနဲ့ အဖေ ရှိရဦးမယ် ”
မိမိမှာလည်း သားနှင့် သမီးနှင့် ရှိသလို ဤ အဟိတ်တိရစ္ဆာန်များမှာလည်း သားနှင့် သမီးနှင့် ပါကလားဟူသော သတိသည် ပွေးငယ်ကို မြင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကိုဆေးရိုး၏ ခေါင်းထဲသို့ ဝင်လာလေ၏ ။ ထို့ကြောင့်လည်း သူ့မျက်နှာမှာ ပျော့ပျောင်းသွားလေသည် ။
“ ကဲပါကွာ .. သူ့နေရာမှာပဲ ပြန်ထားခဲ့ပါတော့ ”
ဘညိန်းမှာ စောစောပိုင်းက အာဠာဝကကြိမ်း ကြိမ်းခဲ့သော ကိုဆေးရိုး၏ မျက်နှာကို အံ့သြစွာ မော့ကြည့်၏ ။
“ မင်းဟာ မိဘနဲ့ မကွဲချင်သလို ဒီပွေးကလေးဟာလည်း သူ့မိဘနဲ့ ဘယ်ကွဲချင်ပါ့မလဲကွာ ။ ပြီးတော့ အဖေ့ ကွမ်းပင်ကို ချီသွားတာလည်း သူတို့ အစာမို့ သူတို့ ချီတာပဲကွ ။ တို့လူတွေ ဝမ်းရေးအတွက် အလုပ် လုပ်သလိုပေါ့ကွာ ။ ကဲ ကဲ ... ထားခဲ့ ၊ ပြန်ရအောင် ”
“ ဟုတ်ကဲ့ အဖေ ”
ပါးစပ်ကသာ ဟုတ်ကဲ့ လိုက်သော်လည်း ဘညိန်းသည် ကိုဆေးရိုး မသိအောင် ပွေးကလေးကို သံပုံးထဲ ထည့်ယူလာခဲ့ကာ တောင်ပိုင်းက ထန်းရည်ရောင်းသော တဲတစ်တဲမှာ အိုးဖြင့် ထည့်၍ အုပ်ထားလိုက်၏ ။
ဘညိန်းသည် ထန်းရည်တဲမှ ပြန်လာပြီးနောက် နံနက်က အိမ်မှ အထွက်တွင် ရွာလယ်ပေပင်ကြီးနားတွင် ပွေးနံ့တစ်ခု တွေ့သဖြင့် တွင်းဝကို ဟပစ်ခဲ့ကာ အပေါ်ယံ မြေလွှာကို ပါးပါးချန်ပစ်ခဲ့ကြောင်း သတိရကာ ပြန်ပြေးလာခဲ့၏ ။ တွင်းဝကား နံနက်က ထားခဲ့သလို ဟောင်းလောင်းပင် ။ ပွေး လာလိုလာငြား သဘောမျိုးဖြင့် အသက်ကို မျှင်းမျှင်းရှူလျက် တူးရွင်းကို ကိုင်မြှောက်ကာ စောင့်နေမိ၏ ။ ညအချိန်မှာ စုံ့သော ပွေးသည် မွန်းတည့်မှာ မစုံ့ ၊ မွန်းတည့် ပွေးသည် နေဝင်ချိန်မှာ အလုပ်မလုပ် ။ သို့ရာတွင် သူတို့ တွင်းထဲသို့ အလင်းရောင်နှင့် လေစိမ်းဝင်လျှင်ကား လာပိတ်တတ်သည် ။
ဘညိန်း စောင့်နေစဉ် မြေကြီးထဲမှ ဒုတ်ခနဲ အသံကြားလိုက်ရ၏ ။ မြေစာများ တွင်းဝမှ ထွက်ပေါ်လာ၏ ။ မြေစာကို သုံးကြိမ်တိတိ ခေါင်းဖြင့် တွန်းပြီးနောက် လာလမ်းသို့ ပြန်ရန် ဦးလှည့်စဉ်ဝယ် နံနက်က လွှာထားသဖြင့် ပါးနေသော မြေချပ်ပေါ်သို့ တူးရွင်းကို တအား စိုက်ချလိုက်လေ၏ ။
ကြွက်မည်သံလို အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ပွေးမှာ ငြိမ်သက်သွားလေသည် ။ ပွေးမှာ အမဖြစ်၍ ရှိရင်း လမ်းကြောင်းထက် ကြီးမားကာ နီရဲနေပေ၏ ။
ဘညိန်းမှာ အိုးကွဲများရှာကာ ဖုံးအုပ်ပြီး သူ စတည်းချရာ ထန်းရည်တဲသို့ ပြေးခဲ့လေသည် ။ တစ်နေ့လယ်လုံးနှင့် တစ်ညနေလုံး ဘညိန်းမှာ ဟိုပြေး သည်ပြေးဖြင့် အလုပ်များနေ၏ ။ နေဝင်ချိန်တွင် ဘညိန်းသည် ချောင်းထိပ်ရှိ ယာတဲတစ်ခု အတွင်းဝယ် သူငယ်ချင်းတစ်စုနှင့်အတူ ပွေးသားဟင်းကို ထန်း ရည်ဖြင့် တပျော်တပါး စားသောက်နေကြလေ၏ ။
“ ဟေ့ ... မင်း ပွေးသားဟင်းက ကောင်းလှချည်လား ၊ ငါတစ်ခါ ချက်တာဖြင့်ကွာ ညှီလို့ လွှင့်ပစ်ရတယ် ”
ထွန်းရင် ဆိုသူက ပွေးသားဟင်း တစ်ဖတ်ကို နှိုက်ယူရင်း စကားစလိုက်ကာ ဖိုးအောင် ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ပြီး
“ တန်တော့ .. ခွေးမသား ဖိုးအောင် ချက်တာ ထင်တယ် ” ဟု ပြောလိုက်သည် ။
“ ငါတို့ ဘယ်ချက်တတ်မလဲကွာ ။ ငါရယ် ကျော်သောင်းရယ်က လိုသမျှ ဆီ ၊ ဆား ၊ ငရုတ် ၊ ကြက်သွန်ပေးရတာ ။ ဘညိန်း သူ့ဘာသာသူ ချက်တာပဲ ”
“ ဟေ ဟုတ်လား ၊ ဟ ... လုပ်စမ်းပါဦးကွ ၊ ပွေး လိုက်ထိုးပြီး ချက်စားချင်လို့ပါ ”
ထွန်းရင်က ဘညိန်း၏ ပေါင်ကိုပုတ်ပြီး တောင်းပန်၏ ။
“ အလွယ်ကလေးပါကွာ ၊ ပွေးအရှင်လတ်လတ်ကို ရွှံ့ထူထူမံ ၊ ချောနေအောင် ပွတ်ပြီး မီးဖုတ်တာပေါ့ကွ ။ မြေကြီးခဲကြီးကျက်ပြီး နီရဲလာတော့ အေးအောင် စောင့် ၊ နောက် ရွှံ့ခဲကြီး ရိုက်ခွဲလိုက်ရင် ပွေးကို အရေခွာပြီးသား ရတာပေါ့ ။ မီးမြိုက်စော်လည်း မနံ ၊ ညှီလည်း မညှီ ၊ အဲဒါကို ဆီသတ်ပြီး ချက်လိုက်တာပဲ ”
ဘညိန်းက အားရပါးရ ပြောလိုက်ပြီးနောက် ပွေးသား တစ်ဖတ်ကို ကောက်ယူဝါးလိုက်သည် ။ ချက်ချင်းပင် ‘ အဖေများ သိရင် ’ ဟူသော စိုးရိမ်စိတ်က ဝင်လာကာ ပွေးသားဖတ်မှာ လည်ချောင်းဝတွင် တစ်နေလေ၏ ။
“ မင်းလည်း မင့်အမေ ၊ မင့်အဖေနဲ့ ခွဲမနေချင်သလို သူတို့လည်း သူတို့ သားသမီး ၊ သူတို့ မိဘနဲ့ ဘယ်မှာ ခွဲနေချင်ပါ့မလဲကွာ ။ ပြီးတော့ မင်းဟာ မင့်အသားကလေး နာမှာစိုးသလို ၊ မင့်အသက် သေမှာစိုးသလို သူတို့လည်း ဘယ်မှာ နာချင် ၊ ကျင်ချင် ၊ သေချင်ကြပါ့ မလဲ ။ မင်းလိုပဲ ကြောက်ကြတာပေါ့ ”
ဖအေ့စကားကို နားဝမှာ ကြားယောင်လာသည့် ခဏ၌ စောစောက သင်းပျံ့ကြိုင်လှိုင်နေသော ရှေ့မှ ဟင်းခွက်ကို သွေးညှီစော် နံလာသည်ဟု ထင်မိလေ၏ ။ ထို့ကြောင့်လည်း ပါးစပ်ထဲမှ ဟင်းဖတ်ကို မျိုချရ အခက် ၊ ဝါးရ အခက် ဖြစ်နေစဉ် “ ဘယ်သူလဲကွ ၊ ပွေးကို အရှင်လတ်လတ် မီးဖုတ်တာ ” ဟူသော အသံတစ်ခု တဲ၏ ဘေးမှ ကပ်ပြီးပေါ်လာရာ ကျော်သောင်းက တဲပေါက်ဝဆီ လှမ်းကြည့်ကာ မဆိုင်းမတွ ဖြေလိုက်သည် ။
“ ဘညိန်းလေဗျာ ”
ကျော်သောင်း၏ အသံဆုံးလျှင် ဆုံးချင်း တဲပေါက်ဝမှာ ဘွားခနဲ လာရပ်သူကား ကိုဆေးရိုး ပေတည်း ။ ဘညိန်း၏ ပါးစပ်ထဲမှ ဟင်းဖတ်သည် ကြမ်းပေါ်သို့ ဖုတ်ခနဲ ကျသွားလေသည် ။ ဘညိန်းမှာ ပြေးပေါက်ကို တုန်ရီစွာ ရှာဖွေနေမိလေသတည်း ။
▢ ဆင်ဖြူကျွန်းအောင်သိန်း
📖 ကိုဆေးရိုး ပေါင်းချုပ်
