❝ ပြန်သွားရင် ချန်မထားနဲ့ ❞
( ခန့်ညီဖေ )
ဘိုထွန်းရဲ့ ပြည်တော်ဝင် ရွာအပြန် ခရီးဟာ တိတ်တဆိတ်တော့ မဟုတ်ပေဘူး ။ လမ်းမကြီးပေါ်ကနေ သပြေကုန်းရွာ ဘက်ကို ချိုးကွေ့တဲ့ ရွာအဝင် မြေလမ်း ရောက်ကတည်းက ဘိုထွန်း ပြန်လာတဲ့ သတင်းဟာ သပြေကုန်းရွာ ဆီမှာ တောမီးလို ပျံ့နေကြပြီလေ ။ ဘိုထွန်း ကတော့ တထုံးထုံး မောင်းလာတဲ့ ထော်လာဂျီကြီး ထိပ်ဦးမှာ မိန့်မိန့်ကြီး ထိုင်လိုက်လာပုံက အောင်ပွဲနဲ့အတူ ပြန်လာတဲ့ စစ်သေနာပတိကြီးရဲ့ဟန်ပန်မျိုးနဲ့ပဲ ။ ရွာဦးအဝင် ကတည်းက အိမ်ရှေ့တွေ ထွက်ပြီး စိတ်ဝင်တစား စောင့်ကြည့်နေကြတဲ့ သပြေကုန်း ရွာသားတွေ ရှေ့ကနေ ဘိုထွန်းရဲ့ ထော်လာဂျီကြီးက တဝုန်းဝုန်း ဖြတ်မောင်းလာခဲ့တယ် ။ မြင်သမျှ လူတိုင်း အားလုံးကို လက်တပြပြ နှုတ်ဆက်ရင်း ပြုံးနေတဲ့ ဘိုထွန်း မျက်နှာကြီးတော့ သပြေကုန်းရွာသားတွေ စိတ်မဝင်စားကြဘူး ။ ဘိုထွန်း ထော်လာဂျီ နောက်မှာ မိုးကာအပြာကြီး အုပ်ပြီး ပါလာတဲ့ ပစ္စည်းတွေကိုသာ ဘာတွေများ ဖြစ်မလဲဆိုပြီး စိတ်ဝင်စားကြလို့ ထော်လာဂျီ နောက်ကနေ မသိမသာ လိုက်လာကြတဲ့ လူတန်းကြီးက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ များလာလိုက်တာ အလှူပွဲလှည့် သလား အောက်မေ့ရတယ် ။
သပြေကုန်းရွာကနေ ငါးနှစ်နီးပါး ထွက်သွားတဲ့ ဘိုထွန်းရဲ့ ရွာအပြန် သတင်းဟာ တစ်ခဏချင်း ပျံ့သွားပြီး ရွာအနောက်ဖျားနားက ဘိုထွန်းအိမ်ဝိုင်းလေးနားမှာ ကြိုစောင့်နေကြတဲ့ ရွာသားတွေကလည်း မနည်းမနောပါပဲ ။ ဘိုထွန်းရဲ့ ထော်လာဂျီက သူ့အိမ်ဝိုင်းလေးရှေ့ ရောက်လာတော့ ကြိုစောင့် နေသူတွေနဲ့ နောက်က လိုက်လာသူတွေ ကြားမှာ ဘိုထွန်းဟာ မနည်း အောက်ဆင်း ယူရတယ် ။ ရွာသားတွေကလည်း ဘိုထွန်း ထော်လာဂျီ နောက်မှာ မိုးကာအပြာကြီး အုပ်ပြီး ပါလာတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို သိချင် ၊ မြင်ချင်နေကြပြီး ဝိုင်းအုံနေကြတာ လမ်းဘေး မျက်လှည့်ဝိုင်း အလားပဲ ။ ရွာသားတွေရဲ့ စိတ်ထဲမှာလည်း မြို့တက်ပြီး သူကောင်းပြု ခံလာရတဲ့ သူတို့ သပြေကုန်း ရွာသား တစ်ယောက် ဥစ္စာ ပစ္စည်း ပစ္စယတွေ တစ်ပုံတစ်ပင်နဲ့ ရွာကို ပြန်လာတာဟာ ဂုဏ်ယူစရာလား ၊ စပ်စုစရာလား ဆိုတာကို မဝေခွဲနိုင်တဲ့ ဒွိဟတွေနဲ့ အပြည့်ပေါ့ ။
ဘိုထွန်း ကလည်း အောင်နိုင်သူ အပြုံးမျိုးနဲ့ ရွာသားတွေကို အော်ဟစ်နှုတ်ဆက်ပြီး သူ့ထော်လာဂျီကြီး ပေါ်ကနေ မနည်း တိုးဝှေ့ဆင်း လာခဲ့ရတယ် ။ ရွာသားတွေရဲ့ မျက်လုံးအစုံတွေ ကလည်း ထော်လာဂျီ နောက်က ဖွင့်လိုက်တော့မယ့် မိုးကာပြာကြီး ဆီကနေ လွှဲမရကြဘူး ။ မျက်တောင်ခတ်ဖို့ ၊ အသက်ရှူဖို့တောင်များ မေ့နေကြသလား မသိ ။
••••• ••••• •••••
ဒီတစ်ကြိမ် ဘိုထွန်း ရွာအပြန်ကို သပြေကုန်းရွာသားတွေ စိတ်ဝင်စားကြပေမဲ့ ဟို အရင်တစ်ခေါက် ရွာအပြန်တုန်းကကျ ဘယ်သူကမှ သိပ်အရေး မလုပ်ခဲ့ကြဘူး ။ သပြေကုန်းရွာသား ဘိုထွန်းဟာ ဆယ်နှစ်ကျော်လောက် ရွာကနေ ထွက်သွားပြီး ပထမဆုံးအကြိမ် ရွာကို ပြန်လာခဲ့ဖူးတယ် ။ အဲဒီအခေါက် ဘိုထွန်း ပြန်လာတုန်းကတော့ ဘာမှ ပါမလာဘဲ လူချည်း ပြန်လာခဲ့တာ ။ မပါတဲ့ ဘဝများတော့ ရွာက လမ်းလျှောက် ထွက်သွားခဲ့တဲ့ သူ့ခြေထောက် နှစ်ဖက်မှာတောင် ခြေတစ်ဖက်က ပြန်ပါမလာတော့ဘူး ။
သပြေကုန်းရွာသားတွေကလည်း ကရုဏာသက် စုတ်သပ်ရုံက လွဲပြီး ဘာမှ အထွေအထူး စိတ်ဝင်စား မနေကြတော့ပါဘူး ။ ဘိုထွန်း ဆိုတဲ့ အမည်ကို ထွန်းမောင် လို့ ပြောင်းလိုက်ရတာရယ် ၊ ငွေစ အနည်းငယ်နဲ့ ရွာမှာပဲ ပြန် အခြေချ နေတော့မယ့် ဒုက္ခိတ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အဖြစ်ရယ်လောက်ပဲ သိစရာ ရှိတော့ စိတ်ဝင်စားစရာ ဘယ် ကောင်းကြမှာလဲ ။ ဒီလိုနဲ့ ရွာ အနောက်ဖျားက အိမ်ဝိုင်းလေးမှာ ဘိုထွန်း ပြန်လာနေပြီး သုံးလေးနှစ်လောက် အကြာမှာ ဘိုထွန်း သပြေကုန်းရွာကနေ ဒုတိယမ္ပိ ပြန်ထွက်သွားပြန်တယ် ။
အဲဒီ ဒုတိယအကြိမ် ပြန်ထွက်သွားစဉ် ကတည်းက ဘိုထွန်း အကြောင်းကို သပြေကုန်း ရွာသားတွေ အကြား ပြောစရာ ၊ စိတ်ဝင်စားစရာ အကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်နေတော့တာက အခု နောက်တစ်ခေါက် ရွာကို ပြန်လာတဲ့ အထိ ပါပဲ ။ ဘိုထွန်းကို မြို့က သူ့ ဆရာဟောင်း တစ်ယောက်က လှမ်းခေါ်လို့ ရွာကနေ ဒုတိယအကြိမ် ပြန်ထွက်သွားရတာလို့ သတင်းကြားကြတယ် ။ လှမ်းခေါ်တဲ့ ဘိုထွန်းရဲ့ ဆရာဟောင်းတစ်ယောက်က ဝန်ကြီး ဖြစ်တာ လိုလို ၊ ဒုဝန်ကြီး ဖြစ်တာ လိုလို ၊ ညွှန်ချုပ်ကြီးပဲ ဖြစ်တာ လိုလိုနဲ့ သပြေကုန်း ရွာသားတွေ ဘယ်သူမှလည်း ရေရေရာရာ မသိကြပါဘူး ။ ရာထူး အခေါ်အဝေါ် တွေလည်း သူတို့မှ နားမလည်ကြတာကိုး ။ သူတို့ သိရသ လောက်ကတော့ ဘိုထွန်းရဲ့ ဆရာဟောင်း တစ်ယောက်က မြို့ကြီးဆီမှာ အစိုးရမင်း ကြီးကြီးမာစတာ တစ်ယောက် ဖြစ်နေတယ် ဆိုတာလောက်ပဲ သိကြတော့ ထင်ကြေး ၊ မြင် ကြေး ကောလာဟလတွေ ကြားမှာ ဘိုထွန်း ဒုတိယ အကြိမ် ရွာက ပြန်ထွက်သွားတာဟာ စိတ်ဝင်တစား အတင်း ပြောရမယ့်သတင်း ဖြစ်နေခဲ့ကြတာပေါ့ ။ ဘိုထွန်း တစ်ယောက် သူ့ဆရာရဲ့ သူ ကောင်းပြုခံရပြီး ဘယ်လို တွေ ကြီးပွားနေမယ် ၊ ရာထူး အာဏာတွေ ဘယ်လို ရှိနေမယ်ဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိကြတော့ စိတ်မှန်းနဲ့ပဲ ထင်ရာ မြင်ရာတွေ မှန်းဆ ပြောဆို နေကြရတာ ။ ဟော အခု ဘိုထွန်း ရွာပြန်လာပြီ ။ သူတို့ မသိတာတွေ သိကြရတော့မှာမို့ ဒီလောက် တအုန်းအုန်း ဖြစ်နေတာ ဆန်းတော့ သိပ်မဆန်းပါဘူးလေ ။
••••• ••••• •••••
အမြဲဝတ်နေကျ တိုက်ပုံအင်္ကျီအဖြူကို ချွတ်ထားပြီး ပုဆိုးက ခပ်တိုတို ဝတ်ထားတဲ့ သူ့ဆရာကို ကြည့်ပြီး ဘိုထွန်း တစ်ယောက် အရမ်းအံ့သြနေမိတယ် ။ ဟိုအရင်တုန်းက အလုပ်တွေ ရှုပ်ပြီး ကားပေါ် အတက် ၊ အဆင်း လောက်သာ ဖျတ်ခနဲ ဖျိုးခနဲ မြင်ရတတ်တဲ့ သူ့ဆရာ တစ်ယောက် အခု တလော အိမ်မှာ မကြာမကြာ တွေ့နေရတော့ ဆန်းသလို ဖြစ်နေတာ ။ တိုက်ပုံအဖြူနဲ့ ပိုးပုဆိုးနဲ့သာ အမြဲ မြင်ဖူးလေ့ ရှိတော့ အခုလို ပုံစံက အမြင် တစ်မျိုး ဆန်းသလို ဖြစ်နေတယ်လို့ ဘိုထွန်း တွေးနေမိတာ ။ ဟိုတုန်းကတော့ ပန်းပင်တွေ ရေလောင်းနေရင်း ကားပေါ်က သူ့ဆရာကို ခပ်ဝေးဝေးကသာ မြင်ရလေ့ ရှိပေမဲ့ အခုတလောမှ အနီးကပ် မြင်နေရတော့ ဘိုထွန်းမှာ ခပ်ရွံ့ရွံ့ပဲ ။ ပြီးတော့ သူ့ဆရာ မျက်နှာကလည်း သုန်သုန်မှုန်မှုန်နဲ့ စိတ်တိုင်းမကျနေတဲ့ပုံ ဆိုတော့ အိမ်ကြီးပေါ်မှာ သူ ခိုင်းတာတွေ အနီးကပ် လုပ်ပေးနေရရင်း ဘိုထွန်းလည်း လန့်နေတော့တယ်လေ ။ ဘိုထွန်းရဲ့ ပုံမှန် အလုပ်က သစ်ပင်ပန်း ပင် မြက်ခင်းတွေ ရေလောင်း ပေါင်းသင် ပြုပြင်ရတဲ့ အလုပ်ပေမဲ့ အခုရက်ပိုင်း အဲဒီ အလုပ်တွေ လုပ်စရာ မလိုတော့ဘူး ။ သူ့ဆရာက အိမ်ကြီးပေါ် ခေါ် ပြီး တခြား အလုပ်သမားတွေ အလုပ် လုပ်နေကြတဲ့ နေရာမှာ ဝိုင်းကူ စောင့်ကြပ်ပေးဖို့ မှာထားလို့ အိမ်မကြီးပေါ် ရောက်နေရတာ ။ ဆရာနဲ့ အနီးကပ် မနေဖူးဘူး ၊ စကားလည်း မပြောဖူးတော့ ဘိုထွန်း တစ်ယောက် တုန်နေအောင် လန့်နေမိတာလေ ။
သူ့ဆရာလို့ ခေါ်နေရပေ မဲ့ တကယ်တမ်းကတော့ သူ့ ငယ်ဆရာ အရင်းအချာတော့ မဟုတ်ဘူး ။ ဘိုထွန်းရဲ့ မိတ်ဆွေ ကိုဘစည် ကမှ တပည့်ရင်း ၊ ဆရာရင်းတွေ ။ ဟိုတုန်းက သူ့ဆရာရဲ့ အသက်ကို ကိုဘစည် က ကယ်ခဲ့ဖူးတယ် ။ ဒါကြောင့် သူ့ဆရာက ကိုဘစည်ကို သူ့အိမ်မှာ လူယုံ အဖြစ် ပြန်ခေါ် မြှောက်စားထားခဲ့တာ ။ ဘိုထွန်း ကိုလည်း သူ့ မိတ်ဆွေ ကိုဘစည်က သူ့ဆရာ အိမ်မှာ ဥယျာဉ်မှူး အလုပ် ပေးပြီး ခေါ်ထားလို့ ဘိုထွန်း တစ်ယောက် ရွာကနေ ယောင်လည်လည်နဲ့ ရောက်လာခဲ့ရတာ အခုဆို လေးနှစ်ကျော် ငါးနှစ်တောင် နီးလာခဲ့ပေါ့ ။ ကိုဘစည် မောင်းတဲ့ ကားနောက်မှာ ခပ်ကုပ်ကုပ်လေး ထိုင်လိုက်လာပြီး သူ မမြင်ဖူးတဲ့ ကွန်ကရစ် လမ်းမကျယ်ကြီးတွေကို ပါးစပ်အဟောင်းသားနဲ့ ငေးနေဖူးတဲ့ အဖြစ်ကို ဘိုထွန်း ပြန်တွေးနေမိတယ် ။ လမ်းဘေးက အစောင့်အရှောက်တွေ အတန်တန် ဖြတ်အပြီး မှာတော့ သူအလုပ် လုပ်ရင်း နေရမယ့် ခြံဝိုင်းကြီး ထဲက နတ်ဘုံနတ်နန်းလို အိမ်အသစ်ကြီးဟာ သူ အမြဲ ငေးမောနေရမယ့် မြင်ကွင်းလို့ ဘိုထွန်း တစ်ယောက် တွေးမိခဲ့သေးတယ် ။ ဟော အခုတော့ အမြဲငေးနေရတဲ့ အိမ်မကြီးထဲ ဘိုထွန်း ရောက်နေရပြီလေ ။
••••• ••••• •••••
ပြောင်လက်နေတဲ့ ကျွန်းပါကေး အခင်းတွေ ၊ မျက်နှာကြက်ထိ ထိလုလု ဇာခန်းစည်း အရှည်ကြီးတွေ ၊ တိုင်လုံးဖြူဖြူ မြင့်မြင့်ကြီးတွေ ၊ မျက်နှာကြက် ကနေ တွဲရရွဲ ဆွဲချထားတဲ့ ခရစ်စတယ်လ် မီးပန်းဆိုင်းကြီးတွေကို ငေးမောရင်း ဘိုထွန်း တစ် ယောက် ပါးစပ်ကို မစေ့နိုင် တော့ဘူး ။ ရောက်တာ နှစ်ချီ ကြာနေပေမဲ့ အိမ်မကြီး အပေါ် ကို အခုမှ ရောက်ဖူးတာရယ် ၊ ဆရာ ဖြစ်သူကို အနီးကပ် ခပ်ကြာကြာ မြင်ဖူးတာတွေ ရယ်ကြောင့် အံ့သြစိတ်က သူ့ ပါးစပ်ကို ဟောင်းလောင်းဖြစ် နေစေတော့တာပါပဲ ။ အလုပ်သမားတွေက ဂျပ်စက္ကူကြီး တွေနဲ့ ပတ်ပြီး အပြင်သယ်မ နေတဲ့ ဆက်တီခုံကြီးတွေ ၊ သေတ္တာကြမ်းကြီးတွေနဲ့ ထည့် ပြီး ဝိုင်းမ,ထုတ်နေကြတဲ့ မီးဖိုခန်းသုံး ကြွေထည်ပစ္စည်းတွေ ၊ ဂျပ်ပုံးဂျပ်ဖာတွေနဲ့ အပြည့် အိမ်သုံးပစ္စည်းတွေ အစရှိတဲ့ အရာတွေကို ငေးနေတုန်း “ ဘိုထွန်းရေ ဘိုထွန်း ... အဘ ခေါ်နေတယ်ဟေ့ ” ဆိုတဲ့ အသံကြောင့် ဆတ်ခနဲ တုန်သွားမိပြီး ဘိုထွန်း တစ်ယောက် အပြင်ကို ခြေထောက် ထော့နဲ့ ထော့နဲ့နဲ့ပဲ အပြေးတစ်ပိုင်း ထွက်လာခဲ့မိတယ် ။
ဘိုထွန်း တစ်ယောက် အပြင်ဘက် မြက်ခင်းအလယ်မှာ ပုဆိုးတိုတို ဝတ်ပြီး ခါး ထောက် ရပ်နေတဲ့ သူ့ဆရာကို မြင်လို့ အပြေးလေး တစ်ပိုင်း သွားပြီး -
“ အဘ ၊ ကျွန်တော့်ကို ခေါ်တယ် ဆိုလို့ပါ ”
သူ့ဆရာက မျက်မှောင် တစ်ချက် ကြုတ်လိုက်ရင်း -
“ အေးကွ ၊ မင်းအန်တီ မှာထားတဲ့ အပင်တွေ ကရော သေချာ လုပ်ပြီးပြီလား ၊ နောက်ထပ်ရော ဘယ်အပင်တွေ ထပ်ယူဦးမှာတဲ့တုံး ၊ ရက်က သိပ်မကျန်တော့ အပြီးလုပ်ရဦးမှာ ”
“ ဟုတ်အဘ ၊ အန်တီမှာတဲ့ အပင်တွေ အကုန် မနက်က ကားနဲ့ တစ်ခေါက် ပို့ပေးပြီးပါ ပြီ ။ သဇင်တိုင်တွေ ၊ သစ်ခွ တွေကတော့ ဟိုနေ့ကပဲ အကုန် သယ်သွားပြီးပြီ ခင်ဗျ ။ မနက်ဖြန် မနက်စောစော ဒီ မြက်ခင်းတွေ ဝိုင်းခွာ လိပ်ပြီးရင် ကုန်ပါပြီ ။ ဒါကလည်း ဟိုဘက်မှာ စိုက်ရမယ့် နေရာက အဆင်သင့် မဖြစ်သေးလို့ ပါ အဘ ”
ဘိုထွန်း စကား အဆုံး “ အေးကွာ ၊ မင်းတို့ လက်စသတ်စရာ ရှိတာတွေ ပြီးအောင် ဖြတ်ထားကြတော့ ၊ နောက်ထပ် လေးရက်လောက် အတွင်း ပြီးအောင် လုပ်ထား ကြတော့ ”
“ ဟုတ်အဘ ၊ အန်တီ မှာထားတဲ့ သရက်ကင်းတွေ တစ်ခြံလုံး ကုန်အောင် ခူးပြီးရင် ကျွန်တော်တို့ ခြံထဲက အပိုင်း အကုန် ပြီးသလောက် ဖြစ်နေပါပြီ ခင်ဗျ ”
ဘိုထွန်း စကားအဆုံး သူ့ဆရာက မဲ့ပြုံး တစ်ချက် ပြုံးရင်း ချာခနဲ လှည့်ထွက်သွားတော့တယ် ။ ကျန်နေတဲ့ ဘိုထွန်းလည်း သရက်ကင်းတွေ ဝေနေတဲ့ သရက်ပင်တွေဆီ ဆွေးဆွေးမြည့်မြည့် တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ရင်း မနှစ်က သူ ခူးစားဖူးတဲ့ စိန်တစ်လုံး သရက်သီးမှည့်ရဲ့ ချိုမြမြအရသာက ခံတွင်းထဲ ပေါ်လာလို့ ယောင်ယမ်းပြီး တံတွေးတွေကို ဂလုခနဲ နေအောင် မျိုချလိုက်မိတော့တယ် ။
••••• ••••• •••••
နောက်ဆုံးကား ခြံထဲက ထွက်သွားတဲ့ အခါမှာ ခြံဝင်း တံခါးကို လိုက်ပိတ် အပြီး ဘိုထွန်း တစ်ယောက် အိမ်မကြီးဘက် လျှောက်ပြန်လာခဲ့တော့တယ် ။ အိမ်အပေါက်ဝ လှေကားခုံပေါ်မှာ ထိုင်ရင်း ခြံစောင့် ကိုဘသာတို့ မိသားစုနဲ့ စကားပြော နေတဲ့ သူ့မိတ် ဆွေ ကိုဘစည်ကို လှမ်းမြင်နေရတယ် ။ ကိုဘသာတို့ မိသားစုကလည်း အထုပ်အပိုးတွေ ကိုယ်စီနဲ့ ကိုဘစည် ကို နှုတ်ဆက်နေကြပုံရတယ် ။ ဘိုထွန်းလည်း သူ လေး,ငါးနှစ် ပျိုးထောင်ဖူးတဲ့ မြက်ခင်းနဲ့ ပန်းပင်သစ်ပင်တွေဆီ လှမ်းကြည့်မိတော့ ချိုင့်တွေ ကျင်းတွေ ဗရပွနဲ့ မြက်ခင်းစိမ်းဟောင်း နေရာကို အရင် ကြည့်မိပြန်တယ် ။ သူ ရေလောင်း ပေါင်းသင်ခဲ့ဖူးတဲ့ မြက်ခင်းစိမ်းလေး မရှိတော့ဘူး ။ ပန်းပင်တွေကလည်း အိုးတွေလဲ ၊ မြေတွေပွနဲ့ ဖြစ်ချင်တိုင်းကို ဖြစ်နေကြတာ ။ လွန်ခဲ့တဲ့ လတွေတုန်းက သူ တယုတယ အရိပ်ကြည့်ခဲ့ဖူးတဲ့ စိန်တစ်လုံးသရက်ပင်တွေကလည်း ကိုင်တွေ ကျိုး ၊ အရွက်တွေ ကြွေပြီး ပြောင်သလင်းကို ခါနေတယ် ။ ဘိုထွန်းလည်း စိတ်ပျက်ပျက်နဲ့ အိမ်မကြီးဘေးပေါက်ကနေ အထဲ ဝင်လိုက်မိတော့တယ် ။
ဘိုထွန်း တစ်ယောက် သူ မရောက်ဖူးသေးတဲ့ အိမ်မကြီး အပေါ်ထပ်ကို တက်လာခဲ့တယ် ။ အရင်တုန်းက အေးစိမ့်နေမယ့် အိမ်ကြီး အတွင်းဟာ လေအေးပေးစက်တွေ မရှိတော့လို့ ပူလောင်မွန်းကျပ် နေသလိုပဲ ။ ဖုန်တွေ သောသောထ,နေတဲ့ ကျွန်းလှေကားကြီး အတိုင်း သူ တရွေ့ရွေ့ တက်လာခဲ့မိတယ် ။ အရင်က ဘုရားခန်း နေရာမှာ ဘာမှ မရှိတော့တဲ့ ဘုရားစင် အခွံကိုပဲ သူ တွေ့ရတော့တယ် ။ အချို့အခန်းတွေက တံခါးသော့တွေ ချထားတော့ သူ ဖွင့်လို့ မရဘူး ။ အပေါ်ထပ် ထောင့်က စတိုခန်းဟောင်းနေရာ တံခါးကတော့ ပွင့်နေလို့ သူ လှမ်းကြည့်လိုက်သေးတယ် ။ ပြောင်သလင်းခါ နေတဲ့ အခန်းလေးက သူ့ကို လှောင်ပြ နေသလိုလိုပဲ ။ စတိုခန်းဘေးက အခန်းကို သူ လှည့်ဖွင့်ကြည့်မိတော့ တံခါးက ပွင့်သွားပြီး အိမ်သာ ဖြစ်နေတာကို ဘိုထွန်း သိလိုက်တယ် ။ အိမ်သာက သူတို့ သုံးနေကျ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင် အိမ်သာ မဟုတ်ဘူး ။ ဘိုထိုင် အိမ်သာလို့ ခေါ်တဲ့ အိမ်သာမျိုး ဆိုတာ ဘိုထွန်း သတိထားလိုက်မိတယ် ။ ဘယ်သူမှလည်း မရှိတာမို့ ဘိုထွန်းက အိမ်သာထဲ ဝင်ပြီး စမ်းထိုင်ကြည့်လိုက်တော့ အတော် သဘောကျသွားတယ် ။ ကုလားထိုင်ပေါ် ထိုင်ပြီး ထမင်းစားပွဲမှာ ထိုင်ရသလို ပါလားဟလို့ တွေးမိလို့ ပြုံးနေတုန်း “ ဘိုထွန်းရေ ဟေ့ ဘိုထွန်း ” ဆိုတဲ့ ကိုဘစည် အော်သံကြားလို့ အောက်ကို ပြန်ဆင်း လာခဲ့တော့တယ် ။ သူ့ လိုက်ရှာနေတဲ့ ကိုဘစည် က လှေကားအတိုင်း ဆင်း လာနေတဲ့ သူ့ကို လှမ်းအော် ပြောလိုက်တယ် ။
“ ဘိုထွန်းရေ ၊ ကိုဘသာ တို့မိသားစုလည်း အခု ပြန်သွားကြပြီ ။ နောက်ဆုံး တို့နှစ် ယောက်ပဲ ကျန်တော့မှာ ။ ရော့ ဒါက ဆရာ နောက်ဆုံး ပေးလိုက်တဲ့ မုန့်ဖိုးနဲ့ လမ်းစရိတ်ပဲ ။ မင်းလည်း ကိုယ့်ရွာကိုပဲ ပြန်မှာ မဟုတ်လား ။သိမ်းစရာရှိတာ သိမ်းဆည်းပြီး မနက်ဖြန် ညနေ ပြန်နိုင်အောင် စီစဉ်တော့ကွာ ။ မနက်ဖြန် ညနေ သော့အပ်ရတော့မှာ ။ မင်း ရွာအပြန်ကျ ယူချင်တာ ရှိရင် နည်းနည်းပါးပါးတော့ ယူချင်ရင် ယူသွားပေါ့ကွာ ။ မတရား ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်အောင်တော့ မယူနဲ့ ။ မသိသာတာမျိုးလေး အသုံးတည့်မှာဆို ယူသွားကွာ ။ ဒီညတော့ မင်းဒီမှာပဲ စောင့်အိပ်နေခဲ့တော့နော် ၊ မနက်ဖြန် ညနေမှ ငါပြန်လာပြီး သော့စောင့်အပ် ပေးလိုက်တော့မယ် ။ မင်း လည်း ငါ ရောက်မှ ပြန်ပေါ့ ။ ကဲ သွားပြီဟေ့ ”
••••• ••••• •••••
သပြေကုန်းရွာသားတွေဟာ ဘိုထွန်း ထော်လာဂျီ နား ဝိုင်းအုံနေကြတယ် ။ ထော်လာဂျီ နောက်က အုပ်ထားတဲ့ မိုးကာအပြာကို ဘိုထွန်းက ကြိုးချည်ထားတာတွေ ဖြေပြီး ဖွင့်နေတယ် ။ အားလုံးရဲ့ မျက်လုံးတွေဟာ လှပ်လိုက်တော့မယ့် မိုးကာအပြာ အောက်ကိုပဲ စူးစိုက်ကြည့်နေလိုက်ကြတာ မျက်တောင်တောင် ခတ်ဖို့ မေ့နေကြသလိုပါပဲ ။
ချည်ထားတဲ့ နောက်ဆုံး ကြိုးကို ဖြေအပြီးမှာ ဘိုထွန်းက မိုးကာကို လှန်ဆွဲချလိုက် တော့ ဟာခနဲ ဟင်ခနဲ အသံ တွေက ဆူဆူ ဆူဆူ ထွက်လာ ပြီး ခဏနေတော့ ပြန်တိတ် သွားကြပြန်ရော ။
ထော်လာဂျီ နောက်မှာ တင်လာတဲ့ ဘိုထိုင်အိမ်သာ ကမုတ်ဖြူဖြူ အဟောင်းကြီးကို မြင်တော့ ဘိုထိုင်အိမ်သာမှန်း သိကြသူတွေက နှာခေါင်း ရှုံ့ပြီး နောက်တွန့်ကုန်ကြတယ် ။ အိမ်သာကမုတ်မှန်း မသိသူတွေကကျ ဘာကြီးပါလိမ့်လို့ တထူးတဆန်းနဲ့ ပါးစပ် အဟောင်းသား ဖြစ်လို့ပေါ့ ။
ဘိုထွန်း ကလည်း နှာခေါင်းရှုံ့ပြီး နောက်တွန့် သွားကြသူတွေဘက် ဘုကြည့် တစ်ချက် ကြည့်ရင်း သူ ရေရွတ်လိုက်မိသေးတယ် ။ ... အဲဒီလို ခွက်ပေါ် မထိုင်ဖူးတဲ့ ကောင်တွေက နှာခေါင်းရှုံ့ကြပေါ့ကွာ ။ ရိုးရိုးအိမ်သာပေါ် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ရတဲ့ ငါ့လို ခြေတစ်ဖက် ဒူးအောက် ကနေ ပြတ်နေသူရဲ့ ဒုက္ခမှ မင်းတို့ ကိုယ်ချင်း မစာတတ်ကြတာကိုး ။ ဟွန်း အလကား ရွာသားတွေ ... တဲ့ ။
⎕ ခန့်ညီဖေ
📖ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း
စက်တင်ဘာ ၊ ၂၀၁၉
