Tuesday, April 21, 2026

တက္ကသိုလ်မြစိမ်းနှင့်‌ တွေ့ဆုံပေးခြင်း


 

❝ တက္ကသိုလ်မြစိမ်းနှင့်‌ တွေ့ဆုံပေးခြင်း ❞
         ( ဝင်းငြိမ်း )

ဒီလ ကျွန်‌တော် ‌တွေ့ဆုံ‌ပေးမယ့် သူက‌တော့ ၁၉၆၅ ခုနှစ်မှာ ‘ မိုးရွာ‌သော ညများနှင့် အခြားဝတ္ထုတိုများ ’ နဲ့ အမျိုးသားစာပေ ( ဝတ္ထုတို ) ဆု ၊ ၁၉၇၈ ခုနှစ်မှာ ‘ နောက်တိုး ’ ဝတ္ထုနဲ့ အမျိုးသားစာ‌ပေ ( ဝတ္ထုရှည် ) ဆု ချီးမြှင့်ခံရတဲ့ တက္ကသိုလ်မြစိမ်း ပဲ ဖြစ်ပါတယ် ။

တက္ကသိုလ်မြစိမ်း ဆိုတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ဇာတ် ၊ အငြိမ့် နဲ့ ဆိုင်း‌လောကကို ‌နောက်ခံထားပြီး ပီပီပြင်ပြင် ခြယ်မှုန်းသွားခဲ့တဲ့ ‘ နောက်တိုး ’ ကို သတိရမိကြမှာ ဖြစ်သလို ‘ တိုင်းမင်းကြီးသမီး ’ ၊ ‘ ညွှန်ကြား‌ရေးမှူးချုပ် က‌တော် ’ ၊ ‘ စုံကန္ထာ ‌နေပူခရီး ’ စတဲ့ ဆရာမ လက်ရာ‌တွေကို စာချစ်သူများ မှတ်မိကြပါလိမ့်မယ် ။

••••• ••••• •••••

“ ဆရာမ နာမည်ရင်းက ... ”

“ မြင့်မြင့်သန်းပါ ”

“ မြစိမ်းလို့ က‌လောင်နာမည် ယူတဲ့‌ နေရာမှာ သီးခြား အ‌ကြောင်းများ ရှိပါသလား ဆရာမ ”

“ အစိမ်းရဲ့ သ‌ဘောသဘာဝကို ကျွန်မ သ‌ဘောကျတယ် ။ အစိမ်း‌ရောင်ရဲ့ ‌လောကကို အကျိုးပြုပုံကိုလည်း အားကျတယ် ။ ဒါ‌ကြောင့် အစိမ်း‌ရောင် ရှိတဲ့ မြ နဲ့ တွဲပြီး မြစိမ်း ဆိုတဲ့ နာမည်ကို ယူခဲ့ပါတယ် ”

“ မြစိမ်းရဲ့ ‌ရှေ့မှာ တက္ကသိုလ် တပ်ထား‌တော့ ဆရာမ တက္ကသိုလ် တက်‌နေစဉ် ကတည်းက စာ စ ရေးခဲ့တာ ထင်ပါတယ် ။ ဒါဆိုရင် ဆရာမ စာ စ‌ရေးဖြစ်ခဲ့ပုံကို သိပါရ‌စေ ”

“ ကျွန်မ တက္ကသိုလ်‌ ရောက်စ နှစ်မှာပဲ ယုဝတီဂျာနယ်မှာ ဝတ္ထုတိုက‌လေး တစ်ပုဒ် ပါလာပါတယ် ။ ကျွန်မ ပို့တုန်းက မြစိမ်း နာမည်နဲ့ ပို့တာပဲ ။ စာမူ ယူသွားတဲ့ အစ်မကြီး တစ်‌ယောက်က တက္ကသိုလ်လည်း ‌ရောက်‌နေပြီပဲ ။ တက္ကသိုလ် ထည့်လိုက်မယ် ဆိုပြီး ‌ရှေ့က တက္ကသိုလ် ထည့်လိုက်လို့ ကျွန်မ စာ‌ရေးတဲ့ နာမည် ‘ တက္ကသိုလ်မြစိမ်း ’ ဖြစ်လာပါတယ် ”

“ ကျွန်‌တော်တို့ စာ‌ပေ‌လောကမှာ တက္ကသိုလ်မြစိမ်း နဲ့ မြမြစိမ်း ရယ်လို့ က‌လောင်နှစ်မျိုး ရှိ‌နေတာကို စာဖတ်ပရိသတ် တချို့ ခွဲခြားမရ ဖြစ်‌နေတတ်ကြပါတယ် ။ ကျွန်‌တော် ‌တွေ့ဆုံ‌ပေးခဲ့ဖူးတဲ့ ‘ တက္ကသိုလ် ကြူကြူသင်း ’ ဆိုရင် အခု ‌ရှေ့က တက္ကသိုလ် ဖြုတ်ပြီး ‘ ကြူကြူသင်း ’ နဲ့ပဲ ‌ရေး‌နေ‌တော့ ဒီက‌လောင်နာမည် နှစ်ခုက တစ်‌ယောက်တည်း ဖြစ်‌နေတယ် ။ ဆရာမ ကိစ္စကိုလည်း ကြုံကြိုက်တုန်းမှာ ရှင်းပြ‌စေချင်ပါတယ် ”

“ ဒီ‌မေးခွန်း ကို‌တော့ ကျွန်မ မ‌ဖြေပါရ‌စေနဲ့ ”

“ ဆရာမ မ‌ဖြေချင်ရင်လည်း ‌ကျော်လိုက်ကြတာ‌ပေါ့ ။ ဆရာမက ဝတ္ထုတို‌ရော ၊ ဝတ္ထုရှည်ပါ အမျိုးသား စာ‌ပေဆု ရထားတယ် ဆို‌တော့ စာ‌ပေ‌ လေ့လာလိုက်စားကြတဲ့ စာဖတ်ပရိသတ် အတွက် ဝတ္ထုတို‌ရေးနည်းနဲ့ ဝတ္ထုရှည်‌ရေးနည်း ခွဲခြား‌ ပြောပြ‌စေချင်ပါတယ် ”

“ ဝတ္ထု‌ရေးနည်းက လွယ်လွယ်‌ပြောလို့ မဖြစ်ပါဘူး ။ မရပါဘူး ။ ကျွန်မ ဝတ္ထု‌ရေးနည်း မ‌ပြောတတ်တဲ့ အတွက် ခွင့်လွှတ်ပါ ။ ဝတ္ထု‌ရေးနည်း ပညာရပ်က နက်နဲခက်ခဲ ကျယ်ဝန်းပါတယ် ။ စာ‌ပေ‌ရေးရာဆိုင်ရာ ၊ စာ‌ပေအနုပညာဆိုင်ရာ ၊ အလှတရားဆိုင်ရာ စာအုပ်‌တွေ အမျိုးမျိုး ထွက်လာ‌တော့ ‌ရေးနည်း‌ ပြောဖို့လည်း ပိုခက် လာပါတယ် ။ ကျွန်မ ‌ပြောတတ်တာ‌တော့ ရှိတယ် ။ ဝတ္ထုတိုတို့ ၊ ဝတ္ထုရှည်တို့ ‌ရေးတဲ့ အခါမှာ ကျွန်မ အတိုင်းအတာ အရ အ‌ကောင်းဆုံး ဖြစ်‌အောင် အဘက်ဘက်က ပြည့်စုံ‌အောင် ကြိုးစားပါတယ် ။ ‌နောင် ကိုလည်း အခုထက် ပိုပြီး ကြိုးစားမယ်လို့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားပါတယ် ”

“ ဟုတ်ကဲ့ ဆရာမ ၊ ‘ နောက်တိုး ’ နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျွန်‌တော် ‌ဆွေး‌နွေးချင်တာ‌လေး တချို့ ‌ဆွေး‌နွေးခွင့်ပြုပါ ”

“ ဟုတ်ကဲ့ ”

“ ‌နောက်တိုးကို ‌လေ့လာကြည့်ရင် ဦး‌မောင်‌မောင် မိသားစုနဲ့ ခင်တိုးတို့ မိသားစု နှစ်ဖက် ‌တွေ့ရပါမည် ။ ဦး‌မောင်‌မောင် ဘက်မှာ ဘွားဘွားကြီး ‌ဒေါ်စိန်းမြ ၊ ‌မေ‌မေ ‌ဒေါ်စိန်း‌အေး ၊ အ‌ဒေါ် ‌ဒေါ်စိန်း‌ရွှေ ၊ ‌ဒေါ်စိန်း‌ငွေ စတဲ့ ‘ စိန်း ’ မိသားစုကို ဖန်တီးထားတယ် ။ ခင်တိုးတို့ ဘက်ကို ကြည့်ပြန်ရင် အ‌ဖေက ဆိုင်းဆရာ ဦးဘတိုး ၊ သမီးက ခင်တိုး ၊ လှတိုး ၊ ‌မြေးက ‌နောက်တိုး စတဲ့ ‘ တိုး ’ မိသားစု ဖန်တီးထားတယ် ။

မိသားစု နာမည် တပ်တယ် ဆိုတာ ကျွန်‌တော်တို့ နိုင်ငံမှာ ဒီဘက်‌ခေတ်‌ ရောက်မှ အ‌လေ့အထ ရှိလာတယ်လို့ ကျွန်‌တော် ထင်ပါတယ် ။ ဥပမာ ... ကျွန်‌တော်တို့ ညီအစ်ကို‌တွေ ဆိုရင် နာမည် ‘ ညိမ်း ’ ကို ‌နောက်ဆုံးမှာ ထားကြတယ် ။ ညီ‌တွေက ‌မွေးလာတဲ့ တူ‌တွေမှာလည်း ‘ ညိမ်း ’ ပါလာတယ် ။ ဟိုဘက်‌ခေတ်က မိသားစု‌တွေနဲ့ ဇာတ်အိမ် စတည်ထားတဲ့ ‘ နောက်တိုး ’ ဝတ္ထုမှာ ဘာဖြစ်လို့ ဆရာမ ဒီလို ဖန်တီးခဲ့တယ် ဆိုတာ သိခွင့်ပြုပါ ”

“ ‌နောက်တိုး က ဟိုဘက်‌ခေတ်ကို ‌နောက်ခံထားတဲ့ ဝတ္ထု မဟုတ်ပါဘူး ”

“ ဆက်‌ဆွေး‌နွေးရရင် အဲဒီ ဝတ္ထုစာမျက်နှာ ၆၉ မှာ နယ်ပိုင် ဦး‌မောင်‌မောင်ရဲ့ အယူအဆ တစ်ခု ‌တွေ့လိုက်ရပါတယ် ။ ‌ယောက်ျား တစ်ဦးတည်း ကိုသာ ‌တွေ့ဖူး‌သော မိန်းမ၏ အယုအယ ၊ အကြင်နာ ၊ အပြုအစု ထက် ‌ယောက်ျား အမျိုးမျိုးကို ‌တွေ့ဖူး‌သော မိန်းမ၏ အကြင်အနာ အပြုအစု အယုအယတို့က သာမည် ” လို့ ဆိုထားတယ် ။ ခပ်ရိုင်းရိုင်း ‌ပြောရရင် ( ကန်‌တော့‌နော် ဆရာမ ) ပြည့်တန်ဆာက အိမ်က မိန်းမထက် သာမယ် ဆိုတဲ့ သ‌ဘော သက်‌ရောက်သွားတယ်လို့ ထင်ပါတယ် ။ ဒါဆိုရင် ‌ယောက်ျား‌တွေ တစ်အိုးတစ်အိမ် တစ်လင် တစ်မယား စနစ် ထားတာထက် အ‌ပျော်အပါး လိုက်စားတာက ပိုပြီး သာယာသွားနိုင်ပါသလား ”

“ ကိုဝင်းငြိမ်းရဲ့ ‌မေးခွန်းကို ကျွန်မ အံ့ဩမိပါတယ် ။ အမှန်က ဒီ‌နေရာမှာ ဇာတ်‌ကောင်ရဲ့ စရိုက်ကို ‌ပေါ်‌အောင် ‌ဖော်‌ပေးတဲ့ သ‌ဘော‌လောက်ပါ ကိုဝင်းငြိမ်း ”

“ အိမ်‌ထောင်‌ရေး အယူအဆနဲ့ ပတ်သက်လို့ ‌မေးတာပါ ဆရာမ ။ ဒီဝတ္ထု‌ ရေးဖို့ အတွက် ဆိုင်း ၊ ဇာတ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ‌တော်‌တော်‌လေး ဖတ်မှတ်‌လေ့လာခဲ့ရမယ် ထင်ပါတယ် ။ ဆရာမ ကြိုးပမ်းခဲ့ပုံ တစ်စိတ်တစ်ဒေသ သိခွင့်ပြုပါခင်ဗျာ ”

“ ဇာတ်သမား မဟုတ်တဲ့ ကျွန်မ ဇာတ်သဘင်ကို ‌လေ့လာရတာ ‌တော်‌တော် ဒုက္ခကြီးပါတယ် ။ ‌လေ့လာတဲ့ အခါမှာ အ‌ကောင်းအဆိုး အမျိုးမျိုး ကြုံရပါတယ် ။ အအိပ်ပျက် အလုပ်ပျက်နဲ့ ကျန်းမာ‌ရေးလည်း ထိခိုက်ပါတယ် ။ ဒါ‌ပေမဲ့ ကျွန်မက ဇာတ်‌လောက‌ နောက်ခံ ဝတ္ထု‌ရေးဖို့ စိတ်အားထက်သန်တဲ့ အတွက် ကြုံလာ သမျှကို ရင်ဆိုင်ပြီး ဇာတ်သဘင်‌ လောကကို ဆက်ပြီး ‌လေ့လာတယ် ။ ဇာတ်ဝတ္ထု‌တွေ ‌ရေးရတာ ကျွန်မ ‌ပျော်ပါတယ် ။ ဇာတ်သဘင် ‌လေ့လာတဲ့ အခါမှာ ကူညီတဲ့ လူ‌ပေါင်း များစွာထဲက လူတချို့ကို ‌ပြောရရင်‌တော့ ဘဘစိန်‌အောင်မင်း နဲ့ စိန်‌အောင်မင်း မိသားစု ၊ စိန်မဟာသဘင် ‌ဒေါ်မြသန်း နဲ့ စိန်ညီအစ်ကို ၊ ပန်တျာတင်တင်မြင့် နဲ့ မုန်တိုင်းအဖွဲ့ ၊ ‌ဒေါ်ဗလပြန် ၊ ယုဝတီ‌ဒေါ်ခင်ညွန့် ၊ ‌ဒေါ်‌အောင်သန်းကြည် ၊ ‌ဒေါ်‌အောင်သန်းတင် စတဲ့ မင်းသမီးကြီး‌တွေ ၊ ‌ရွှေလိပ်ပြာ ၊ ‌ကောလိပ်မြိုင် ၊ ချစ်အာရုံ စတဲ့ အငြိမ့်မင်းသမီးကြီး‌တွေ ကြည်ကြည်ဝင်း ၊ ထား‌မေ စတဲ့ ဇာတ်မင်းသမီး‌တွေ ၊ စိန်ချစ်တီး အမှူးထားတဲ့ ဆိုင်းဆရာ‌တွေ ၊ ယဉ်‌ကျေးမှု ကဇာတ်က မင်းသမီး‌တွေနဲ့ ပညာရှင်‌တွေ ၊ ဦးထိန်ဝင်း နဲ့ အဖွဲ့ စသည် စသည်တို့ ဖြစ်ပါတယ် ။ ကျွန်မကို ကူညီခဲ့တဲ့ မင်းသား ၊ မင်းသမီး ၊ ဆိုင်းဆရာ ၊ ပညာရှင် အားလုံးကို ‌ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ”

“ ‌နောက်တိုး အဆက်အနွယ် အဖြစ် ဆရာမ ‌ဖော်ပြထားတဲ့ စိန်ကတုံး နဲ့ ပတ်သက်ပြီး လူထု‌ဒေါ်အမာရဲ့ ‘ အောင်ဗလ ၊ ဖိုးစိန် ၊ စိန်ကတုံး ’ မှာ ‌ဖော်ပြထားတာနဲ့ အချက် တစ်ခု ကွဲပြား‌နေတာ ‌တွေ့ရပါတယ် ။

ဆရာမ က စိန်ကတုံးအ‌ဖေ ဆိုင်းဆရာကြီး ဦး‌ကျော်ဦး က စံကင်း က လို့ ဆိုတယ် ။ ‌ဒေါ်အမာ က ‌ညောင်တုန်း က လို့ ‌ရေးထားတယ် ။ ဒီကွဲလွဲချက်က‌လေးကို သဘင်ချစ်သူတွေ ရှင်းသွား‌အောင် ‌ပြောပြ ‌စေချင်ပါတယ် ”

“ ဒီ‌မေးခွန်းကို ကျွန်မ မ‌ဖြေပါရ‌စေနဲ့ ”

“ ဆရာမ နိုင်ငံခြား ဝတ္ထု‌တွေ ဖတ်ပါသလား ။ ဘယ်စာ‌ရေးဆရာရဲ့ ဝတ္ထု‌တွေကို စွဲစွဲမြဲမြဲ ဖတ်‌လေ့ ရှိပါသလဲ ”

“ ဖတ်ပါတယ် ။ ဝတ္ထုသာ မကပါဘူး ။ စာအမျိုးမျိုးကို ကျွန်မ ဖတ်ပါတယ် ။ နိုင်ငံတကာ စာ‌ပေသ‌ဘောတရားတွေ ၊ စာ‌ပေအယူအဆ‌တွေ ၊ စာ‌ပေဖန်တီးခြင်း အ‌ကြောင်း‌တွေကိုလည်း ကျွန်မ စိတ်ဝင်စားပါတယ် ။

ဝတ္ထုမှာ‌တော့ တစ်‌ယောက်‌ယောက်ကို စွဲစွဲမြဲမြဲ ထားပြီး မဖတ်ပါဘူး ။ ဖတ်သင့်တာ‌ကော ၊ ဖတ်ချင်တာ‌ကော ၊ အပျင်း‌ပြေတာ‌ကော သင့်သလို တစ်အုပ်ပြီး တစ်အုပ် ဖတ်သွားပါတယ် ”

“ တိုင်းမင်းကြီးသမီး ဝတ္ထု ကို ဆက်လိုက်ကြရ‌အောင် ဆရာမ ။ ဒီဝတ္ထုမှာ တိုင်းမင်းကြီးရဲ့ သမီး အကြီးဆုံး ခင်‌ရွှေ‌အေး ရဲ့ စရိုက်‌တွေက မြန်မာ မဆန်ဘူးလို့ ထင်ပါတယ် ။ ခင်‌ရွှေ‌အေး ဟာ အ‌ဖေ‌ ရှေ့မှာ စီးကရက် ‌ပြောင်‌ပြောင်တင်းတင်း ‌သောက်ဝံ့တယ် ။ ‌လေယာဉ်ပျံ‌ပေါ်မှာ ခဏ‌လေး ‌တွေ့လိုက်ရတဲ့ ပန်းချီဆရာ မှိုင်း‌ဝေ လို ‌ဆေးတံ‌သောက်ပြီး နှုတ်ခမ်း‌မွေးနဲ့ ပါးမြိုင်း‌မွေးနဲ့ လူမျိုးကို သ‌ဘောကျလိုက်တယ် ။ စိတ်ဝင်စား လိုက်တယ် ။ ဟိုက မလာတာ‌တောင် သူက ‌မျှော်တယ် ။

တိုင်းမင်းကြီး‌ခေတ်က မိန်းက‌လေး‌တွေ မ‌ပြောနဲ့ ၊ ဒီ‌နေ့‌ခေတ် မိန်းက‌လေး‌တွေ‌တောင် မိဘ အုပ်ထိန်းမှု ‌အောက်မှာ ရှိ‌နေ‌သေးရင် အ‌ဖေ‌ရှေ့ စီးကရက် မ‌သောက်ဝံ့ကြပါဘူး ။ မိဘ အ‌ပေါ်မှာ ရို‌သေ‌လေးစားမှု ရှိ‌နေကြပါသေးတယ် ။ ဒါ‌ပေမဲ့ တိုင်းမင်းကြီးသမီး ခင်‌ရွှေ‌အေး က‌တော့ အဖေ့ရှေ့မှာ စီးကရက်သောက်တယ် ။

Tall , dark and handsome အရပ်မြင့်မြင့် ၊ အသားမည်းမည်း ၊ ရုပ်‌ချော‌ချောလို့ ဆရာမ ဖန်တီးထားတဲ့ ပန်းချီဆရာ မှိုင်း‌ဝေ ကို သ‌ဘောကျတယ် ။ ဒါ‌ကြောင့် ခင်‌ရွှေ‌အေးကို မြန်မာ မဆန်ဘူးလို့ ကျွန်‌တော် ‌ပြောတာပါ ။

ခင်‌ရွှေ‌အေးရဲ့ စရိုက်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဆရာမ ဘာ‌ကြောင့် ဒီလို ဖန်တီးခဲ့တယ် ဆိုတာ သိပါရ‌စေ ”

“ အဲဒီဝတ္ထုကို ‌ရေးတဲ့ အချိန်က ခံစားမှုအရ ဇာတ်‌ကောင် ခင်‌ရွှေ‌အေး ကို ဖန်တီးခဲ့ပါတယ်လို့ ‌ဖြေရင် လုံ‌လောက်မယ် ထင်ပါတယ် ”

“ တချို့ ဆရာ‌တွေက ‌ပြောတယ် ။ ဇာတ်ကို ‌ရေးရင်းနဲ့ ဇာတ်‌ကောင် ‌ခေါ်ရာ‌နောက် လိုက်သွားပြီး ကိုယ် ဇာတ်ကွက် ချထားသလို မဟုတ်‌တော့ဘဲ လွဲသွားတတ်တယ်တဲ့ ။ ဆရာမ ဇာတ်‌တွေမှာ‌ကော ဒီလို ဖြစ်ဖူးပါ သလား ”

“ ကျွန်မ ဝတ္ထု‌ရေးရင် ဇာတ်ကွက်ချ‌ ရေး‌လေ့ မရှိပါဘူး ”

“ ဝတ္ထုရှည် တစ်ပုဒ် ‌ရေးပြီးရင် ဒီအထဲက ဇာတ်‌ကောင်ကို ‌မေ့မရနိုင်ဘဲ ရင်ထဲမှာ ကျန်‌နေရစ်တာမျိုး ဆရာမ ခံစားရဖူးပါသလား ။ ဘယ်ဇာတ်‌ကောင်ပါလဲ ”

“ ဝတ္ထု‌ ရေးပြီးစ ဆိုရင်‌တော့ ဖြစ်တတ်ပါတယ် ။ အခု အ‌ခြေအ‌နေ အရ‌တော့ ‌နောက်‌ ရေးမယ့် ဝတ္ထုထဲက ဇာတ်‌ကောင်‌တွေကို ပိုပြီး စဉ်းစား‌နေမိပါတယ် ။ သူတို့က ပိုပြီး ကြီစိုးတယ်လို့ ‌ပြောရမယ် ထင်ပါတယ် ”

“ ဒီ‌နေ့ လုံးချင်းဝတ္ထု‌တွေ ‌ဈေးကွက် ကျဆင်း‌ နေတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဆရာမ ဘယ်လို မြင်ပါသလဲ ”

“ စာ‌ပေ‌လောကကို စီးပွား‌ရေးသမား‌တွေ ဝင်လာပြီး စီးပွားဖြစ်နည်း‌တွေ သုံးတဲ့ အတွက် လုံးချင်းဝတ္ထု အ‌ခြေအ‌နေတွေ ဆိုးလာပါတယ် ။ အ‌ခြေအ‌နေ‌တွေ ဆိုး ၊ အရည်အ‌သွေး‌တွေ ကျတာက‌နေ အ‌ရောင်း‌ဈေးပါ ကျသွားတယ်လို့ ကျွန်မ ထင်ပါတယ် ။ တခြား အ‌ကြောင်း‌တွေလည်း ရှိဦးမှာပါပဲ ”

“ တိုးပွားလာတဲ့ မဂ္ဂဇင်း‌တွေနဲ့ ပတ်သက်လို့‌ကော ”

“ မဂ္ဂဇင်း‌တွေ များလာတာ စာ‌ပေလုပ်သား‌တွေအတွက် ‌ရေးစရာ များလာတဲ့ အတွက် ‌ကောင်းပါတယ် ။ မဂ္ဂဇင်းတွေ များလာတာကို ကြိုဆိုပါတယ် ”

“ ဆရာမ ဖြည့်စွက်‌ ပြောချင်တာများ ရှိရင် ... ”

“ ကျွန်မ အ‌နေနဲ့ ‌တွေ့ဆုံခန်းမှာ ပါဝင်လိုခြင်း မရှိပါဘူး ။ အကြောင်းကြောင်းကြောင့် ကျွန်မ ပါဝင်ခဲ့ပါတယ် ။ ‌ဖြေတဲ့ အခါမှာလည်း ကျွန်မ ‌တော်တာ ၊ ကျွန်မ ညံ့တာကို အဓိက မထားပါဘူး ။ ‌တွေ့ဆုံခန်းကို ဖတ်တဲ့ လူ‌တွေ စိတ်အ‌နှောင့်အယှက် မဖြစ်ဖို့ကိုဘဲ အဓိက ထားပါတယ် ။

ကျွန်မ ‌ဖြေဆိုမှု‌တွေမှာ ချို့ယွင်းချက် ရှိမယ် ၊ အ‌နှောင့်အယှက် ဖြစ်ရတယ် ဆိုရင် ခွင့်လွှတ်ဖို့ ‌တောင်းပန်ပါတယ် ။ အားလုံးကို ‌ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ။ အထူးသဖြင့် ဦးမြလှိုင် အမှူးထားတဲ့ ‌ပေဖူးလွှာ စာတည်းအဖွဲ့ကို ‌ကျေးဇူးအထူးတင်‌ကြောင်း ‌ပြောပါရ‌စေ ”

“ ‌ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာမ ”

▢  ဝင်းငြိမ်း
‌📖 ပေဖူးလွှာ မဂ္ဂဇင်း
      အမှတ် - ၄၆
      မတ်လ ၊ ၁၉၈၅ ခုနှစ်

ကျွန်တော့်မိန်းမကို ပြောပေးပါ

 

❝ ကျွန်တော့်မိန်းမကို ပြောပေးပါ ❞ 
               ( ပီမိုးနင်း )

ကျပ်ချောင်းရွာ၌ ရွာလယ်ကောင် မန်ကျည်းပင်ကြီး အောက်တွင် ရွာပေါ်ရှိ အကြီးအကဲ လူကြီးများသည် ဝိုင်း၍ ထိုင်ကာ တိုင်ပင်၍ နေကြလေ၏ ။ တိုင်ပင်သော အကြောင်းသည်ကား အခြား မဟုတ် မယ်စံ၏ အရေး ဖြစ်လေ၏ ။ ၎င်း မယ်စံသည် မိမိ လင်ယောက်ျား တစ်ကျွန်းပြန် မောင်လူတုတ်ကို မကြောက်ဘဲ ၊ တစ်ရွာသား ဘိန်းစားကျော်ခေါင် နှင့် ဖောက်ပြန် မှားယွင်း၍ နေရာ ၊ ၎င်း၏ ယောက်ျား မောင်လူတုတ်သည် ထန်းတော၌ ထန်းရည်သောက်ရင်း ထိုအကြောင်းကို ကြားသိ လေ၏ ။ ကြားသိသဖြင့် ဓားကြိမ်းကြိမ်း၍ နေသည် ဟူသော အကြောင်းကို သတင်း အစအနကို ရရှိကြသဖြင့် သတိဝီရိယနှင့် နေဖို့ရန် စည်းဝေးတိုင်ပင်ခြင်း ဖြစ်ကြလေသည် ။

မောင်လူတုတ်၏ စိတ်၌ မိမိမယား ဖောက်ပြန်သည်ကို ရွာသူရွာသားများ သိကြသည် ၊ သိလျက်နှင့် မိမိအား မပြောဘဲ တမင်သက်သက် မြုံနေကြသည် ။ တစ်ရွာလုံးရှိ လူများကို ဓားစာကျွေးမည် ဟူ၍ ကြိမ်းမောင်းနေသည်ကို ကြားရလေသည် ။ သို့အတွက် လွန်စွာ ကြောက်နေကြလေ၏ ။

မောင်လူတုတ်သည် တစ်ကျွန်းပြန် ဖြစ်လျက် လုယက်တိုက်ခိုက် အသက်မွေးသူ ဖြစ်လေရာ ဘယ်နေရာမှာ မဆို နာမည် အလွန်ကြီးသော လူဆိုးကြီး ဖြစ်ခဲ့လေသည် ။ လူ့အသက်ကို အသက်မမှတ် ပုရွက်ဆိတ်ကလေး တစ်ကောင် ကဲ့သို့ မှတ်ထင်လျက် သ,တ်တတ် ဖြတ်တတ်သူ တစ်ယောက် ဖြစ်လေရာ ၎င်းကို လွန်စွာ ကြောက်ရလေ၏ ။ အခြား တစ်ကျွန်းပြန်များမှာ အရှိန်နှင့်သာ ကြောက်ရ၏ ။ လူတုတ် မှာကား အရှိန်နှင့် မဟုတ် ၊ တကယ် ရက်စက်စွာ သ,တ်တတ် ဖြတ်တတ်သောကြောင့် ကြောက်ရလေ၏ ။ ထိုနေ့၌ ၎င်း၏မယား မယ်စံ၏ ဖောက်ပြန်ပုံ အကြောင်းကို မည်သူ သွား၍ သတင်းပေးသည်ကို မသိရ ၊ ထန်းတောရှိ တဲတစ်တဲ၌ ဓားကို သွေးကာ ဤဓားနှင့် တစ်ရွာလုံးကို သ,တ်မည်ဟု ကြိမ်း၍သာ နေလေ၏ ။

ထိုသတင်းသည် ရွာထဲသို့ ရောက်လာသမျှ လူတိုင်း၏ နှုတ်ပါးစပ်၌ ပါရှိသော သတင်း ဖြစ်လေသည် ။ ၎င်းတို့ တိုင်ပင်နေကြသောစကားသည်ကား ၎င်းထန်းတောမှ ပြန်၍ လာလျှင် မယ်စံ၏ အကြောင်းကို တစ်စုံတစ်ရာ မပြောကြဖို့ မယ်စံကို မိမိ အိမ်၌ မိမိ ငြိမ်ဝပ်စွာနေဖို့ အိမ်များကိုလည်း လုံခြုံစွာ ရှိစေဖို့ ကိစ္စများ ဖြစ်ကြလေသည် ။

ဆယ်အိမ်ခေါင်းက “ မယ်စံကို သူ့အိမ်သူ နေရလျှင် ပြန်လာတဲ့အခါ လူတုတ် တွေ့မှာပေါ့ ၊ တွေ့ရင် မျောက်မြင် ခဲနှင့် ပေါက်ချင် ဆိုသလို ဖြစ်ပြီး ချက်ချင်း သ,တ်မပစ်ပေဘူးလား ”

အခြားသူ တစ်ယောက် “ သူ့မယား သူသ,တ် ဘာဖြစ်သလဲ ယုတ်မာတဲ့ကောင်မပဲ ။ ဒီလိုကောင်မမျိုး ဆယ်ယောက်သေသေ ဘာအရေးလဲ ”

နောက်တစ်ယောက် “ ဒါမျိုးဆိုတာ သ,တ်စရှိလို့ သွေးစွန်းသွားရင် အရမ်းလျှောက်ပြီး ဖြစ်တတ်တာမျိုး ၊ သည့်အတွက် မယ်စံကို သ,တ်မိမှာ စိုးရတယ် ”

အခြား တစ်ယောက် “ ဒီလိုဖြင့် မယ်စံကို ဘယ်မှာ ထားမလဲ ”

နောက်တစ်ယောက် “ တခြားအိမ်မှာ ထားရင် မကောင်းဘူးလား ”

နောက်တစ်ယောက် “ တခြားအိမ်မှာ ထားရင် လင်ငယ်နှင့် ထင်ရာ သွားနေတယ်လို့ တွေးလိမ့်မယ် ”

လူကြီး ။  ။ “ ဒီလို မတွေးနိုင်အောင် ငါ့အိမ်ကို ခေါ်ထားရင် မကောင်းဘူးလား ။ ဒီအကောင်ဟာ ငါ့ကို အတော်ကလေး ရိုသေလေးစားပုံပေါ်တယ် ”

လူကြီး ပြောသော စကားကို အားလုံးပင် သဘောကျကြလေ၏ ။ ထိုကဲ့သို့ သဘောကျ၍ မယ်စံ ကို သွား၍ ခေါ်ကြမည် အပြုတွင် ရွာထိပ်မှ ပျာလဲ့လဲ့ အသံ တစ်ခုကို ကြားရလေ၏ ။ ထိုအသံသည် သ,တ်မည်ပုတ်မည်ဟု ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းသော လူတုတ်၏ အသံ ဖြစ်လေသည် ။ ထိုအခါ စည်းဝေးနေသော လူကြီးများသည် ကွဲပြား၍ သွားကြပြီးလျှင် အိမ်များကို ဝင်ကြလျက် တံခါးများကို အလုံပိတ်ကာ နေလေ၏ ။

ပျာလဲ့လဲ့ ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်း၍ လာသော အသံသည် ရွာတွင်းသို့ တဖြည်းဖြည်း ရောက်၍ လာလေ၏ ။ ရွာသူကြီးကို နာမည် တပ်၍ ဆဲဆိုလေ၏ ။ ထို့နောက် ဆယ်အိမ်ခေါင်းကို နာမည် တပ်၍ ဆဲဆိုလေ၏ ။

“ နင် တို့ ငါ့မယား ဒီလို ဖြစ်တာကို ကြည့်ကောင်းလို့ အားပေး အားမြှောက် လုပ်ရတာလား နင်တို့ကို ငါ ပထမစီရင်မယ် ” စသည်ဖြင့် ကြိမ်းမောင်းလေ၏ ။

ခွေးများသည် တစီစီညံလျက် ဟောင်ကြအူကြ လေ၏ ။ ရွာထဲသို့ နေ့ခင်းကြောင်တောင် သူရဲ ဝင်၍ လာသလို တစ်ရွာလုံးရှိ ခွေးများသည် စုဝေးကာ လာရောက်ကာ ခရီးကြို ပြုကြလေ၏ ။ အိမ်ကြိုအိမ်ကြား ဟူသမျှတို့မှ ခွေးများသည် ဖိတ်စာရသည့် အလား သူ့ထက်ငါ ထွက်ကြလေ၏ ။ လူတုတ် ကလည်း ခွေးများကို လိုက်၍ ရိုက်နှက်ခြိမ်းခြောက်လေရာ တိုး၍ ဆူပူကြလေ၏ ။ တစ်ရွာလုံးမှာ ခွေးဟောင်သံအူသံနှင့် လူတုတ်၏ ဆဲဆိုသံမှ တစ်ပါး ဘာကိုမှ မကြားရပေ ။ အတန်ကြာသော အခါ ရွာတစ်ဖက် အစွန်းရှိ လူတုတ်၏ အိမ်ဘက်သို့ ခွေးဟောင်သံများ ရောက်၍ သွားလေ၏ ။ ထိုနေရာကျသောအခါ ခွေးများသည် ဆိတ်ငြိမ်၍ သွားကြလေ၏ ။

အိမ်များနှင့် ပုန်းအောင်း နေသူများ၏ စိတ်တွင် အဘယ်သို့သော အသံကို ကြားရမည်နည်းဟု တွေးလျက် လူတုတ်၏ အိမ်မှ အော်သံဟစ်သံများကို ကြားရလေမည်လားဟု တထိတ်ထိတ်နှင့် တွေး၍ နေကြလေ၏ ။ လူတုတ်သည် မိမိမယားကို ဓားနှင့် အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထစ်သဖြင့် ဆူဆူညံညံ အော်သည့်အသံများကို ကြားရတော့မည်ဟု တွေးတောကာ ထိတ်လန့်နေကြလေ၏ ။

ထိုနောက် တစ်ဖန် ခွေးများဟောင်သည်ကို ကြားရပြန်လေ၏ ။ လူထု၏ အသံကိုလည်း ကြားရပြန်၏ ။ အချို့သော အိမ်များမှ အပေါက်ငယ်များမှ ချောင်းမြောင်း၍ ကြည့်ကြလေရာ ဓားကို ကိုင်မြှောက်လျက် အနောက်ဘက်က လာသော နေရောင်ထဲတွင် ဝင်းလက်၍ နေသော ဓားသွားကို မြင်ကြရလေသည် ။

သူ့မိန်းမကို ခုတ်ခဲ့လေပြီလားဟု သိရအောင် ဓားသွားကို ဂရုစိုက်၍ ကြည့်ကြလေ၏ ။ သို့သော်လည်း ဓားသွား၌ သွေးစသွေးနကို မမြင်ရချေ ။ အချို့လည်း စိတ်အထင်နှင့် သွေးစသွေးနကို မြင်ကြရလေသည် ။ တစ်ဖန် ထိုအသံများသည် ဝေး၍ သွားပြန်လေ၏ ။ မိမိ၏ မယားကို လိုက်၍ ရှာနေတာပဲဟု အများ ထင်ကြလေ၏ ။ မိရင် သ,တ်တော့မည် ။ အင်မတန် ရဲတင်းတဲ့ ကောင်မ ဒီရွာမှာ ဒီကောင်မ သေမှ အေးမည် ။ သင်း အတွက် တစ်ရွာလုံး ဒုက္ခများသည် စသည်ဖြင့် တွေးကြလေ၏ ။ ဘယ်သောအခါ ဒီကောင်မကို တွေ့လိမ့်မည်နည်း ။ တွေ့ရင် သ,တ်ချေရဲ့ ။ သ,တ်တော့မှာပဲ ။ သ,တ်မိလျှင် တစ်ရွာလုံးကို ဓားဆက်တော့မှာပဲဟု တထိတ်ထိတ်နှင့် နေကြလေ၏ ။

ကလေးမြေးငယ် ရှိသူများသည်လည်း အပေါက်ကို လုကာ ကြည့်ကြသဖြင့် လှုပ်လှုပ်ရွရွ အသံထွက်သော ကလေးများကို မဆူညံကြရအောင် မနည်းကြီး ပိတ်ပင် တားမြစ်ကြရလေသည် ။ အသံပျောက်၍ သွားသည်မှာ အတန်ကြာလေပြီ ။ ဘယ်နေရာကို ရောက်၍ နေသည်ဟု မသိကြရပေ ။ မယားကို လိုက်၍ ရှာနေတာ အမှန်ပဲဟု သိကြလေ၏ ။ မိလျှင် ချမ်းသာပေးမည် မဟုတ် ။ ၎င်း မယားသည် တာရှည်ကြီး ပုန်း၍ နေနိုင်မည်မဟုတ် ဟူသော အကြောင်းကို သိကြလေသည် ။

ပုန်း၍ မနေနိုင်လျှင် မကြာခင် မိမှာပဲ ၊ မိလျှင် မညှာမတာ ရက်စက်စွာ သ,တ်တော့မည် ။ ငါတို့လည်း သေရတော့မည် ၊ တစ်ကျွန်းထက် နှစ်ကျွန်း မရှိ ၊ တစ်ကျွန်းကို ကြောက်မည့်သူလည်း မဟုတ် ။ မတွေ့ပါစေနှင့် ဘုရား သိကြား မပါစေ ၊ ဒီကောင်မ တခြား ရွာကို ပြေးပါစေ သူ့အတွက်နှင့် ငါတို့ ဒုက္ခ ရောက်တော့မည် ။ သို့မဟုတ် အခြား ရွာမှာ တွေ့ပြီး သ,တ်ကြပါစေ ။ ဒီရွာမှာ မတွေ့ပါစေနှင့် စသည်ဖြင့် အောက်မေ့ကြလေ၏ ။

ထိုအခိုက်တွင် သူကြီးအိမ် ခွေးကတက်၌ ခြေသံ ကို ကြားရလေ၏ ။ တံခါးကို အလုံပိတ်၍ နေသော သူကြီးအိမ်သား တစ်စုသည် ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်ကာ ၊ လုံခြုံသော အိမ်ထဲတွင် သာလွန် လုံခြုံသော နေရာကို ရှာကြလျက် ပုန်းအောင်းကြလေ၏ ။ လူတုတ်သည် ခွေးကတက်၌ ခွေးရူးပမာ အပြန်ပြန် အလှန်လှန် လမ်းလျှောက်၍ နေလေ၏ ။

ခြေသံမှာ အတော် ပြင်းသဖြင့် ဒေါသ ဖြစ်၍ လာပြီဟု မှတ်ထင်ကြလေ၏ ။ တစ်ခါတစ်ခါ သူကြီး သူကြီး ဟု ခေါ်လျှက် တံခါးကို တွန်းလေ၏ ။ ထိုအခါ ငါတို့ ခုတ်ဖို့ရန် လာတာပဲဟု အောက်မေ့ကြလျက် တိုး၍ ပုန်းကြလေ၏ ။ အသံမှ မထွက်ဝံ့ကြပေ ။ လူတုတ်သည် ဆင်း၍ သွားပြန်လေ၏ ။ ထို့အတူ ဆယ်အိမ်ခေါင်းအိမ် သို့ တက်၍ “ ဆယ်အိမ်ခေါင်း ဆယ်အိမ်ခေါင်း ” ဟု ခေါ်ကာ တံခါးကို ပုတ်လေ၏ ။ ထို့နောက် ပြင်းထန်သော ခြေသံနှင့် လမ်းလျှောက်၍ နေလေ၏ ။ ဆယ်အိမ်ခေါင်း အိမ်သား တစ်စုလည်း ကြောက်အား ပိုသဖြင့် ကြွက်များ ကဲ့သို့ မလှုပ်မရှား နေကြလေ၏ ။

ထိုအတူ ရွာပေါ်ရှိ အရှိန်အဝါ သြဇာ ရှိသူများ၏ အိမ်ကို တစ်အိမ်ပြီး တစ်အိမ် တက်ပြီးလျှင် ခေါ်လေ၏ ။ အခေါ်ခံရသမျှ အိမ်တိုင်း ထိတ်လန့်ကာ တုတ်တုတ်မျှ မလှုပ် မထူးဘဲ ငြိမ်၍ နေကြလေ၏ ။ နောက်ဆုံး၌ သူကြီးအိမ်သို့ ပြန်၍ ရောက်လာပြန်လေ၏ ။ ပထမဦးဦး ကဲ့သို့ ခေါ်ပြန်လေ၏ ။ ပိုမို သဲမဲစွာ ခေါ်လေ၏ ။

သူကြီး အိမ်သားများမှာ ပိုမို ကြောက်ရွံ့၍ မထူးဝံ့ကြပေ ။ လူတုတ် သည်ကား ထပ်ခါထပ်ခါ ခေါ်လေ၏ ။ ထိုအခါ သူကြီးသည် မရဲတရဲ ပြေးပေါက်ကို ရှာလေ၏ ။ သို့သော်လည်း တစ်ယောက်တည်း မဟုတ် အိမ်သား တစ်စုလုံးနှင့် ပြေးရမည် ဖြစ်သောကြောင့် လွတ်ဖို့ရန် ခဲယဉ်းသည်ကို သိရှိရလေ၏ ။ သို့သော်လည်း စွန့်စားကာ အိမ်နောက်ဖေးပေါက်မှ ထွက်၍ ပြေးရန် ကြံစည်လေ၏ ။

လူတုတ်သည်ကား အပြင်မှ နေ၍ တံခါးအကြားဖြင့် အတွင်းကို ချောင်းမြောင်း ကြည့်ရှုလေ၏ ။ သို့ ချောင်းမြောင်းကြည့်ရှုလေရာ နောက်ဘေးပေါက်မှ ဆင်း၍ သွားကြသည်ကို မြင်လေလျှင် ၎င်းတို့ကို မီအောင် အိမ်နောက်ဖေးကို ကွေ့၍ ဓားကို ကိုင်လျက် အပြေးကလေး လိုက်လေ၏ ။ သို့ လိုက်လေရာ သက်ငယ်များ လှန်း၍ ထားသော နေရာ တစ်ခုကို ရောက်လတ်သော် လူတုတ်သည် သက်ငယ်များ ပေါ်၌ နင်း၍ လျှောက်လေ၏ ။ သို့ နင်းလျှောက်ရာတွင် သက်ငယ်များ ကျိုး၍ ဖြိုးဖြိုးဖျောက်ဖျောက် မြည်သော အသံများသည် သူကြီး၏ နားသို့ ရောက်လေ၏ ။

ထိုအခါ ထိတ်လန့်လျက် နေသော သူကြီးသည် နောက်ကို ပြန်၍ ကြည့်ရာ ဓားလွတ်ကို ကိုင်လျက် လူတုတ် ပြေးလိုက်၍ လာသည်ကို မြင်ရလေလျှင် ကြောက်အားနှင့် အိမ်သားများ၏ ရှေ့၌ ခေါင်းဆောင်၍ ပြေးလေ၏ ။ လူတုတ်လည်း အမီ ပြေး၍ လိုက်လေ၏ ။ သူကြီးလည်း လွတ်အောင် ရှေ့သို့ အတွင် ပြေးလေ၏ ။ သို့ ပြေးလေရာ အိမ်နောက်ဖေး စပါးကျီကြီး တစ်ခုသို့ သူကြီးမင်းနှင့် အိမ်သားတစ်စုသည် ရောက်၍ သွားကြလေ၏ ။

လူတုတ်လည်း ပြေး၍ လိုက်လေရာ သူကြီး အိမ်သားများ စပါးကျီထဲသို့ ဝင်၍ တံခါးကို ပိတ်လိုက်ကြသဖြင့် လူတုတ်သည် မဝင်နိုင်ဘဲ အပြင်က နေ၍ ကျီ တံခါးကို အရမ်း ထုရိုက်လေ၏ ။

ထိုအခါ သူကြီးနှင့် အိမ်သား တစ်စုတို့သည် စပါးကျီတံခါး ပွင့်မှာ စိုးသဖြင့် အတွင်းမှ နေ၍ တွန်းကန်၍ ထားရလေ၏ ။ လူတုတ်က အပြင်မှ နေ၍ တအား တွန်းဆောင့်လေ၏ ။ အတွင်းမှလည်း တအား တွန်းကြလေ၏ ။

ထိုအခါ လူတုတ် သည်ထက် ပိုမို၍ ဒေါသကြီးချေက မိမိတို့ တစ်အိမ်သားလုံး ချမ်းသာရာရတော့မည် မဟုတ်ဟု အောက်မေ့ကြပြီးလျှင် သည့်ထက် ပို၍ စိတ် မဆိုးရအောင် အထဲက တံခါးကို လျော့၍ ဖွင့်ပေးလိုက်ကြလေ၏ ။ ထိုအခါ လူတုတ်သည် ဓားကို ကိုင်လျက် စပါးကျီထဲသို့ ပြေးဝင်လာပြီး “ သူကြီးမင်း သူကြီးမင်း လာပါဦး ” ဟု အော်လေ၏ ။ သူကြီးမင်းသည်ကား ဘာပြုလို့ ဘယ်ကိစ္စနှင့် ခေါ်သည်ကို မသိသဖြင့် အပါးသို့ မကပ်ဝံ့ဘဲ ခပ်လှမ်းလှမ်းမှ ရပ်၍ နေလေ၏ ။ ရှေ့လည်း မတိုး နောက်လည်း မဆုတ်ဝံ့ပေ ။ ထိုအခါ လူတုတ်လည်း ရပ်တွေ၍ နေလေ၏ ။

ထိုအတွင်း သူကြီး၏ အိမ်သား တစ်စုတို့သည် ကျီ၏ နံဖေးပေါက် တစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်လေ၏ ။ ထိုအခါ သူကြီးရော အိမ်သား အားလုံးပါ ထိုအပေါက်သို့ ပြေးကြလေ၏ ။ လူတုတ်သည် ပြေး၍ လိုက်လေ၏ ။ သို့သော် ကြောက်အားနှင့် ပြေးသူတို့ကို မမိပေ ။ မိအောင်လည်း တမင် ကြိုးစား၍ လိုက်သူ မဟုတ်ပေ ။

ထိုကဲ့သို့ ပြေးလွှား နေကြသည်ကို ဆယ်အိမ်ခေါင်း အိမ်က မြင်လတ်သော် ဆယ်အိမ်ခေါင်းသည် မိမိ တာဝန်အလုပ်ကို သတိရကာ လမ်းမ၌ ပြေးလျှောက်ရင်း “ တစ်အိမ် တစ်ယောက်ကျနော် ၊ မထွက်ရင် မင်းတို့ အသက်သေကုန်မည် ” သို့အတွက် တစ်အိမ်တစ် ယောက်ကျ နှစ်ဖက်ချွန်များနှင့် ထွက်ကြလေ၏ ။

သို့သော်လည်း မည်သူကို ပစ်ခတ်ရမည်ကို မသိသောကြောင့် နှစ်ဖက်ချွန်များနှင့် အေးအေးပင် နေကြလေ၏ ။ လူတုတ်သည်ကား သူကြီး အိမ်သားများကို မမိသဖြင့် လမ်းမသို့ ထွက်၍ လာလေ၏ ။

ထိုအခါ ဓားကို မဝင့်တော့ပေ ။ ထိုအတွင်း ဆယ်အိမ်ခေါင်းသည် မြင်လေ၏ ။ မြင်လေသော် ဆယ်အိမ်ခေါင်း ရှိရာသို့ ပြေးလေ၏ ။ ဆယ်အိမ်ခေါင်းသည် လွတ်ရာသို့ ရှောင်ရှား၍ နေလေ၏ ။

လူတုတ်က “ ခေါင်းမင်းရဲ့ မပြေးပါနဲ့ နေပါဦး ။ ကျွန်တော် မိန်းမကို နောက်တစ်ခါ ဒီလို မလုပ်ပါနဲ့လို့ တောင်းပန်ပေးပါ ခင်ဗျား ။ ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော် ခွင့်လွှတ်ပါတယ် ”

ဆယ်အိမ်ခေါင်း “ မောင် ဘာကို အခွင့်လွှတ်တာလဲ ၊ ဦးက ဘာပြောရမလဲ ”

“ ကျွန်တော့်မိန်းမ ဟိုဘိန်းစားနဲ့ ဖြစ်တာလေ အဲဒါကို ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ် ”

“ မင်းက ဘာတောင်းပန်ရတာလဲ ”

“ နောက်ထပ်ပြီး ဒီလို မဖြစ်ပါနဲ့လို့ တောင်းပန်ပါတယ် ခင်ဗျား ”

ထိုအတွင်း ပြေး၍ နေသော သူကြီး အိမ်သား တစ်စုတို့သည် လူတုတ်နှင့် ဆယ်အိမ်ခေါင်း အချေအတင် စကားပြော၍ နေသည်ကို တွေ့ကြသောအခါ အကြောင်းကို သိလိုသဖြင့် မရဲတရဲ ကပ်၍ လာကြလေ၏ ။ ထိုအခါ လူတုတ်က ဓားကို မြှောက်ကာ ၎င်းတို့ ဘက်သို့ ရုတ်တရက် လှည့်လိုက်ရာတွင် နဂိုက ကြောက်ရွံ့ပြီး ဖြစ်သောကြောင့် ပြေးကြတော့မည် ပြုလေရာ လူတုတ်က “ မပြေးကြပါနဲ့ဦး ခင်ဗျာ ၊ ကျွန်တော့်မိန်းမကို တောင်းပန်ပေးကြပါ ”

“ ဘာတောင်းပန် ပေးရမလဲကွ ” ဟု သူကြီးမင်းက မေးလေ၏ ။

“ နောက်ကို ဒီလို ပြန်မလုပ်ရအောင် တောင်းပန်ပေးပါလို့ ကျွန်တော် ပြောတာပါ ”

“ ဘယ်လို ပြန်မလုပ်ရအောင်လဲကွဲ့”

“ ကျွန်တော် ဆယ်အိမ်ခေါင်းကို ပြောပြီးပါပြီဗျာ ”

“ ဒီလိုဖြစ်ရင် မင့်မိန်းမကို ငါစစ်ရလိမ့်မယ် ”

“ စစ်ပါသူကြီးမင်းရယ် ဘယ်လိုပဲ စစ်စစ် ကျွန်တော့်မိန်းမဟာ ကျွန်တော့် ကိုတော့ မမုန်းပါဘူး ”

သူကြီး “ ငါတော့ မစစ်ဘူးကွယ် ။ မင့်ဟာ မင်း စစ်ပေတော့ ”

နောက်တစ်နေ့ ည၌ မယ်စံက သနပ်ခါး သွေး၍ နေ၏ ။

လူတုတ်က မယ်စံ၏ ကျောကို သ,တ်ကာ “ ငါ့ မိန်းမဟာ ချောလည်း ချောတယ် ၊ ယဉ်လည်း ယဉ်တယ် ။ ဘယ်မိန်းမနဲ့မှ မတူဘူးကွ ။ အင်မတန် ကောင်းတဲ့ မိန်းမ ။ သို့ပေမယ့်လို့ မင်းကွာ ဟိုတစ်နေ့က ဟိုဘိန်းစားနဲ့ သွားပြီး ဖြစ်တာဟာ ငါ နားမလည်လို့ပါကွယ် ။ မင်း ငါ့ကို တကယ်ပဲ မုန်းလို့လား ”

မယား “ ဘာမုန်းမလဲ ကိုလူတုတ်ရယ် မုန်းရင် ရှင့်ကို ကွာပစ်လိုက်မှာပေါ့ ” ဟု ပြောလေသည် ။

ထိုအခါ လူတုတ်မှာ အသည်းကို ငြိလျက် ဘဝင်ကို ထိပြီး ၎င်း၏ ဇနီးအား ရာသက်ပန် ပေါင်းမည်ဟု မယား၏ ပြောစကားကို ယုံကြည်၍ အဓိဋ္ဌာန်ပြုလေသတည်း ။

▢  ပီမိုးနင်း
📖 သူရိယ မဂ္ဂဇင်း
      ဧပြီ ၊ ၁၉၄၀

အချစ်နှင့် ကျားကစားသူများ


 

❝ အချစ်နှင့် ကျားကစားသူများ ❞
( ကျိုက်စကောခင်စိုး )

လူဆိုတာ ကွက်ကျော် မြင်ရမယ် ၊ ကိုယ့်အတွက် တစ်ကွက် ချန်ရမယ် ၊ ဒါက သဘာဝ မင်းနွယ်ရဲ့ သီအိုရီ ။ ဒီဇာတ်လမ်းမှာ ဒေါ်တင်ထားရဲ့ ရက်စက်ပက်စက် ဆိုရက်ပြောထွက် စကားကို ခံစားရတာက ကျော်မင်းစိန် ။

“ ကျွန်တော် ခံစားရတယ် ဆရာ ”

ဆရာ မင်းနွယ်က မျက်နှာအပြုံး ၊ မျက်လုံးလျှို့ဝှက် အလေးအနက် ပြောလိုက်တယ် ။

“ ပန်းလိုချင် အပင်စိုက် ၊ အမြတ်လိုချင် အရင်းစိုက် ၊ စံစားချင်ရင်တော့ ခံစားရမယ် ၊ ဒီမှာ ငါ့တပည့် မင်း ခံစားရမယ်ကွ ”

မင်းနွယ်က ကိုယ်လုံးကို ဆတ်ခနဲစောင်း ၊ ပခုံးကိုမြှင့် ၊ ခေါင်းကိုပင့် ၊ မျက်လုံးဝင့်ပြီး ပြောလိုက်တယ် ။

“ မင်း မရှိုက်ဘဲနဲ့ ငိုရမယ် ”

“ ဆရာ .. ဘယ်လို ငို ... ”

“ မင်းမျက်ဝန်းကို ဟိုအဝေးကြီး မျှော် ကြည့်လိုက် ၊ အဲဒီ အဝေး တစ်နေရာမှာ မင်း စံစားရမယ့် နတ်ဘုံနတ်နန်းကို မြင်အောင်ကြည့် ၊ အဲဒီမှာ မင်း စံစားဖို့ ခုခါမှာ မင်းခံစားရမယ် ၊ နာကြည်းရမယ် ၊ ဒါပေမဲ့ မင်း ယောက်ျားမာန မီးတောက်တွေကို မျက်ရည်စီးပေါက်တွေအဖြစ် ထွက်ကျလာရမယ် ။ လုံးဝ လုံးဝ မရှိုက်ရဘူး ။ မျက်တောင် မခတ်ရဘူး ။ မျက်ရည်တွေပဲ သွင်သွင် ကျနေရမယ် ။ မင်းရဲ့ နှလုံးအသည်း ဂဟေစွဲ ထားဖို့ တစ်ခွန်းတည်း ပြောလိုက်မယ် ”

ဆရာ မင်းနွယ်က ကျော်မင်းစိန့် ရင်ဘတ်ကို လက်ညှိုး ဒေါက်ဒေါက် ခေါက်လိုက်ပြီး

“ ဒီမှာ ငါ့တပည့် ပင်မြင့်စံပန်းကို လိုချင်ရင်တော့ အပင်ပေါ် တက်ရမယ်ကွ ”

••••• ••••• •••••

သဘာဝမင်းနွယ် ဆိုတာ တစ်ချိန်က အထင်ကရ ဇာတ်ကြီးတစ်ခုရဲ့ ပြဇာတ်မင်းသား ၊ ခုခါမှာတော့ သင်္ဘောသား ။ ခြံစည်းရိုးတိုင်လည်း စိုက်မရ ၊ ထင်းခွဲလို့လည်း မရ ၊ လွှင့်ပစ်ထားတော့ ပုပ်စော်နံတဲ့ သင်္ဘောပင်က အသားလို မင်းနွယ် ဘဝ သုံးစားလို့ မရ ဖြစ်နေပြီ ။ ရတုန်းက မစုမဆောင်း ဖွတ်ကျားလောင်း လုပ်ခဲ့တာကိုး ။ ခုတော့ သဘင်တွေက ခေတ်မကောင်း ၊ ရုပ်သွင်က ဇရာထောင်း ဆိုတော့ ဒေါ်လာက ဂျောင်းခဲ့လေပြီပေါ့ ။ ဝမ်းဂိုး တူးကမ်းမ် သရီးရီဇာတ်စနစ် နဲ့ အချစ်ရဲ့ဇာတ်လမ်းတွေလည်း စုံ ၊ နှလုံးသားတွေလည်း ဟုန်နေပြီ ဖြစ်တဲ့ သူဟာ သပြေညိုစိမ်းစိမ်း နဲ့ ရတော့ ခြေကုန်လက်ပန်း ကျသွားပါပြီ ။

စိမ်းစိမ်း နဲ့ အသက် ကွာလွန်းတာ အပြစ်လား ၊ အင်္ဂလိပ် ကတော့ မိန်းမယူရင် အသက် half the age + seven တဲ့ ။ မင်းနွယ်က မြန်မာလို ဒွေးချိုး လေးတိုးခဲ့တယ် ။ ကိုယ့် အသက်ကို ဝက်ပြီး လေးနှစ်လေးပဲ တိုးတဲ့ စိမ်းစိမ်း ကို ယူလိုက်တာဟာ သင်္ဘောပျက်ကို အင်ဂျင် အသစ်တင် မောင်းသလိုပဲ ။ အင်ဂျင်အား ကို ကိုယ်ထည်က မလိုက်နိုင် ဘူး ။ ကွဲပြဲကုန်ပြီ ။ စိမ်းစိမ်း ဝတ်ချင် စားချင်သမျှ သူက မလိုက်လျောနိုင်ဘူးလေ ။ အလုံးကြီးပြီး အပေါက် အဆက်လည်း လှတဲ့ သပြေညိုစိမ်းစိမ်းက ဇာတ်ထဲ ဆက်လိုက်တယ် ။ က , တယ် ၊ ရှေ့ဆက်တယ် ။ ဆက်ဆက် သွားရင်း နောက်ကြောင်းကို ပြန်လှည့် မကြည့်တော့ဘူး ။ လစ်ဟာနေတဲ့ မင်းနွယ်ရဲ့ အလပ်ပေါင်း များစွာထဲ နောက်တစ်ခု ထပ် လပ်ရပြန်တယ် ။ ဒါပေမဲ့ မင်းနွယ်ဟာ တစ်ကောင်တည်း ဒါပေမဲ့ ယောက်ျား ၊ ရောက်တဲ့ အရပ်မှာ ကြားစေရမယ် ။ သင်းထက် သာတဲ့ မိန်းမ ရအောင် ယူပြလိုက်မယ် ။ အထီးကျန်ပေမဲ့ ပျက်စီး မခံနိုင်ဘူး ။ ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ ၊ ဘာလုပ် တတ်လဲ ။ ဘောလုံးသမား ငြိမ်းတော့ နည်းပြဆရာ ၊ ပြဇာတ်မင်းသား ငြိမ်းတော့ ဒါရိုက်တာ ။

••••• ••••• •••••

သူ့ဒါရိုက်တာ ဘဝမှာ ကျော်မင်းစိန် လို တပည့်ကို သင်ပေးရတာ အလွန်ပျော်တယ် ။ ဒီကောင်လေးက ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ဇာတ်သဘင် ထဲက မင်းသား မဟုတ် ။ အပျော်တမ်း က,တဲ့ ရွှေကျီးပင်ရွာရဲ့ ပြဇာတ်မင်းသား ။ ဇာတ်ဝင်ခန်းနဲ့ အပြင်လောက တစ်ထပ်တည်း ကျနေတဲ့ ဇာတ်လမ်း ။ မင်းနွယ် တမင် ရေးထားတဲ့ ဇာတ်လမ်း ။ ဇာတ်ခုံပေါ်က အတိုင်း အပြင်မှာ ကွက်တိ ဝင်သွားတာနဲ့ မင်းနွယ် လက်မ ထောင်နိုင်ပြီ ။ တစ်သက်လုံး ထောင်မယ့် လက်မ ၊ ရွှေလက်မ ။ သိ တယ်နော် ၊ မင်းနွယ်ရဲ့ သီအို ရီ ။ လူဆိုတာ ကွက်ကျော် မြင်ရမယ် ။ ကိုယ့်အတွက် တစ်ကွက် ချန်ရမယ် ။ မင်းနွယ်ကို ရွှေကျီးပင်နဲ့ မိတ်ဆက် ပေးတာက ကြွက်စုတ် ။ လူရွှင်တော်ငြိမ်း ကြွက်စုတ် လာခေါ် တော့ ဝမ်းသာအားရ ပုံစံ မဝင်အောင် အင်တင်တင် လုပ်ရသေးတယ် ။

“ တစ်နယ်လုံးကို ပြောပြီးပြီ ။ ဆရာ လိုက်မှကို ဖြစ်မယ် ။ ပြဇာတ်မင်းသားကြီး သဘာဝမင်းနွယ် ဆိုတာ လူကြီးပိုင်းတွေက ဆရာ့ပရိသတ်တွေ ဆိုတော့ အတင်း ခေါ်ခိုင်း လိုက်တာ ”

ကြွက်စုတ်ဟာ ဇာတ် လောကကနေ အနားယူပြီး ရွှေကျီးပင်ရွာမှာ အိမ်ထောင် ကျနေတာ ။

“ မင်း မဆိုးဘူး ကြွက်စုတ် ၊ ငါ့ကို သတိရဖော် ရသေး တယ် ။ တို့ ဇာတ်ခေါင်း ကွဲခဲ့တာလည်း ကြာပြီလေ ၊ မင်း ဆရာမှန်း သိတယ် ”

“ ဒါပေါ့ ဆရာရယ်  ၊ ဆရာ့ကိုမှ ဆရာမှန်း မသိရင် ဘယ်ဆရာကို ဆရာ ခေါ်ရမလဲ ဆရာရယ် ”

နှစ်ယောက်သား ရယ်မောဟား တိုက်ရင်း ရွှေကျီးပင်ကို လာခဲ့တယ် ။ ဘတ်စ်ကားပေါ် ကြွက်စုတ် တိုက်တဲ့ နာဂစ်ထဲ တစ်ချိန်က မင်း သားမင်းနွယ် နောက် သည်းသည်းလှုပ်ခါ လိုက်ပါ ဘဝတွေ နာခဲ့ရတဲ့ အရွာရွာနယ် အဝှမ်းက ကြွေလွင့်ပန်းလေး တွေအကြောင်း သောင်း ပြောင်း ။

“ တော်ပါ ကြွက်စုတ် ရာ ၊ ငါလည်း နောင်တတွေ ရနေပါပြီ ။ ဝဋ်လည်း လည်နေပါပြီ ”

“ ခွ ကောင်းတွေ့ ရင်တော့ ထိုင်လိုက်ပေါ့ ဆရာ ”

“ ထိုင်ချင်တာပေါ့ကွာ ၊ စိမ်းစိမ်း ထက် သာရင် တော်ပြီ”

အဲဒီမှာတင် ကြွက်စုတ်က ရွှေကျီးပင် ဒေါ်တင်ထား အကြောင်း နာဂစ်ဆက်တိုက်တယ် ။

“ တစ်နယ်လုံးမှာ အချမ်းသာဆုံး ပွဲရုံကြီး ပိုင်ရှင် ၊ ဥပဓိရုပ်နဲ့ အရပ်အမောင်း ကတော့ မော်ဒယ်မကြီး တင်မိုးလွင် အတိုင်း ... ”

မင်းနွယ် နှာခေါင်း နည်းနည်း ပွလာတယ် ။

“ နှစ်တိုင်း ဇာတ်က,ရင် အမေခန်း ၊ လူကြီးခန်းက ပါ တယ်ဆရာ ၊ ခုလည်း ပြဇာတ်ထဲ စာရင်း ပေးထားတယ် ။ သူ့ကို တစ်ရွာလုံးက အားထားနေရတာပေါ့ ။ အလှူငွေ အများဆုံး ထည့်တယ် ၊ ဒါ ထောတယ် ”

ကြွက်စုတ်က လက်မနဲ့ လက်ညှိုး ဝိုင်းပြတယ် ။

“ အသက် ကတော့ ဆရာတို့ အရွယ်ဝတ် မြောင်းတူးပေါ့ ”

“ ဘာလဲ မြောင်းတူး ”

“ ဆရာကလည်း အဲဒါပေါ့ လူရွှင်တော်ဆိုတာ ဝမ်းစာ ပြည့်ရတယ် ။ မိန်းမတို့ အရွယ် အသက် လေးဆယ်ကို မြောင်းတူး ခေါ်တယ် ။ သူက မုဆိုးမ ၊ သမီး တစ်ယောက် ရှိတယ် ။ တစ်သွယ်ပိုင်းခြား ၊ ဆယ့်ငါးမျက်မည်း ၊ ကြည်ကြည်ရွှန်းရွှန်း ၊ နှစ်ဆယ်စွန်းက ၊ မျက်ဝန်းမည်တွင်တဲ့ ၊ မျက်ဝန်းအရွယ် နှစ်ဆယ်ကျော်လေးပေါ့ ”

“ မြင့်လှချည်လား ကြွက်စုတ် ၊ မင်းနဲ့ တွေ့မှ စာသံပေသံ ကြားရတယ် ”

“ ဆရာကတော့ မြောင်း ပဲ တူးပေါ့ ”

မင်းနွယ်ရဲ့ ကွယ်ငုပ်နေတဲ့ ငယ်ရုပ်က ဖောက်ထုတ် တိုးထွက်လာတယ် ။

••••• ••••• •••••

“ ထွီ ”

သူဌေးမကြီး ဒေါ်ခင်ခင်မြရဲ့ ထွီခနဲ တံတွေးစက်က ကျော်မင်းစိန် မျက်ခွက် စဉ်ထွက်သွားလေရဲ့ ။

“ ဒီမှာဟေ့ ခင်ခင်မြ တစ်မြပဲ ရှိတယ် မှတ်ထား ၊ မျောက်လက်နဲ့ သန်လျက် ကိုင် ၊ ဖင်မနိုင်ဘဲ ပလ္လင်ပေါ် ထိုင် ၊ အိမ်ခေါင်ပေါ် ခွေး တက် ၊ ပြည်ပျက်အောင်လုပ် မလို့လား ။ ရာရာစစ တူ သလား တန်သလား ဟဲ့ ... ထွီ ”

ဇာတ်က,ဖို့ ရက်က လိုပါသေးတယ် ။ ခုဟာက ဇာတ်တိုက် နေတာပါ ။ ဒေါ်ခင်ခင်မြဇာတ်ရုပ် ဒေါ်တင်ထား ကိုတော့ နှစ်ခါလောက် ဇာတ်တိုက်ပြီး နောက်ထပ် မကျင့်ဘဲ ဇာတ်လမ်းဖျောက် ထားတယ် ။ အထွေအထူး သင်ပြစရာ မလိုအောင် ကွက်တိ သရုပ်ဆောင်နိုင်တယ် ။ ဇာတ်တိုက်တာ လာကြည့်တဲ့ ပရိသတ် အမြင် ရိုးမှာ စိုးလို့ ဒေါ်တင်ထား အနားပေး ၊ တခြား ဇာတ်ကွက်တွေ ကျော်တိုက်တယ် ။ ကြိုးချင်း မငြိသေးပေမဲ့ အိုးချင်း ထိတာ မြင်ရဖန် များတော့ ရွာက ဇာတ်ဆရာနဲ့ ဒေါ်တင်ထား နည်းနည်း အမြင် မှားချင်ချင် ။ အဲဒီလို အမြင်အလွဲမှာ ချော် လဲရောထိုင်ချင် နေတာကိုက သဘာဝမင်းနွယ် ရဲ့ သီအိုရီ လေ ။ လူဆိုတာ ကွက်ကျော် မြင်ရမယ် ၊ ကိုယ့်အတွက် တစ်ကွက်ချန်ရမယ် ။

••••• ••••• •••••

ဘုံကထိန်လူကြီးတွေ ၊ ခင်မင်ရောဝင် ရွာသားတွေက မင်းနွယ်ကို လက်တို့တယ် ။ ဖင်ကုတ်တယ် ၊ ပြဇာတ်မင်းသမီးကို မြို့က မငှားပါနဲ့ ဆရာ ။ ခင်နှင်းသက် ဆို ကွက်တိပဲတဲ့ ။ မင်းသား ကျော်မင်းစိန်က ကျေးရွာလူမှုရေးအသင်း အတွင်းရေးမှူး ၊ ရွှေကျီးပင်ရဲ့ ဂုဏ်ဆောင် ၊ ခင်နှင်းသက် ကလည်း ရွာတန်ဆောင် ၊ ဘွဲ့ရ သူဌေးမ ။ ရွာ အချစ်တော် နှစ်ယောက်ကို ဇာတ်ခုံပေါ်မှာ မြင်ချင်တယ် ။ ဇာတ်ခုံပေါ်မှာ တင်လား ၊ မဟုတ်ဘူး ။ အပြင် ဘဝမှာလည်း တွဲဖက်စေ့ချင်တယ် ။ ကိုရီးယားကားတွေလို မန်နေဂျာလား ၊ ကိုယ်စားလှယ်လား ဘဝမျိုးကနေ ကုမ္ပဏီ ပိုင်ရှင်ကြီး ဖြစ်စေ့ချင်တယ် ။ မင်းနွယ် ကလည်း ဒီအတိုင်းပဲ ။ ဒါပေမဲ့ သူ့စေတနာက ရွာသားတွေလို မရိုးစင်းဘူး ။ ကျားထိုး သလိုမျိုး ခင်နှင်းသက် ကို ထိုးကျွေး ၊ ကျန်တဲ့ ကျား စားပြီး ကင်းဝင်မယ့် အကွက် ။ သို့သော် ဘဝက ဒီလို ထပ်တူ မကျဘူး ။ ဒေါ်တင်ထား က သူ့သမီး မျက်ဝန်းနဲ့ ပတ်သက်ရင် -

“ ဆရာရယ် ချဉ်သီးနဲ့ ဆား အရသာ တခြား ဆိုပေမဲ့ ပေါင်းစားချင်ကြတယ် ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ချဉ်သီးနဲ့ ဆား အတူ ထားလို့တော့ မဖြစ်ဘူး ၊ ဝေးဝေး ထားရမယ် ။ ဆရာ့ ဇာတ်မှာ ကျော်မင်းစိန်က မင်းသား ၊ မင်းသမီး နေရာ သမီး ထားပြီး မနီးစပ်စေချင်ဘူး ။ ဒါကို ဆရာ့ ဝမ်းထဲပဲ ထားပါ ။ နောက်ပြီး ကျော်မင်းစိန်က လယ်ထဲ ၊ ပွဲရုံထဲ ကျွန်မ ခိုင်းနေတဲ့ လူငှား ဆိုတော့ မကောင်းပါဘူး ဆရာ ရယ် ၊ မြို့က မင်းသမီးပဲ ငှားပါ ”

စပ်မိစပ်ပြော ထဲမှာ ဒေါ်တင်ထားက လယ်တွေ ၊ ပွဲရုံတွေ ၊ လုပ်ငန်းတွေကို ရုန်းနေရတာ မုဆိုးမ သားအမိ ပင်ပန်းလှကြောင်း ညည်းညူ ပြတော့ မင်းနွယ်ရဲ့ သည်းအူတွေက လှိုက်ဆူလာတယ် ။ သူ စိုက်ကြည့်နေတော့ ဒေါ်တင်ထား မျက်လွှာ ချသွားတယ် ။

••••• ••••• •••••

ဇာတ်က ထင်ထားတဲ့ အတိုင်းထက် ပိုအောင်မြင် တယ် ။ ရွာရဲ့ ဘိုးစဉ်ဘောင်ဆက် ထုံးတမ်းဓလေ့က တစ်နှစ်မှ တစ်ခါကြုံ ဘုံကထိန် ပွဲတော်မှာ ဘယ်ဇာတ်မှ မငှားဘူး ။ ပြဇာတ် ၊ ယိမ်း ၊ နောက်ပိုင်းက အစ သူ့ဆရာနဲ့ သူငှား ၊ ရွာသူရွာသားတွေကို သင် ၊ ဇာတ်စင်ပေါ် တက် ကကြ တယ် ။ ဆိုင်းနဲ့ ပြဇာတ်မင်း သမီးတစ်ဦးပဲ တခြားက ငှားတယ် ။ သည်ထုံးစံက သည် တစ်ရွာပဲ ရှိတော့ ထူးဆန်းဝိုင်း အုံကြည့်ကြတာ ပရိသတ်က ဘောလုံးကွင်း နီးပါး ဘုန်းကြီးကျောင်းဝင်းကြီးအပြည့် ။ ပြဇာတ်ဆရာက သဘာဝမင်းနွယ် ဆိုပဲ ။ ဒါကြောင့် ကောင်းတာ ဆိုတဲ့ အသံဗလံကလည်း ခုန်ပျံနေလေရဲ့ ။ ဆင်းရဲသား လူငှားလေးရဲ့ ရင်အစုံကို ဒေါ်ခင်ခင်မြ စုံကန်တဲ့ အသံကလည်း ရုံလျှံအောင် ကျယ်ပါတယ် ။

“ ထွီ ... ဒီမှာဟေ့ ... ခင်ခင်မြ တစ်မြပဲ ရှိတယ် မှတ်ထား ။ မျောက်လက်နဲ့ သန်လျက်ကိုင် ၊ ဖင်မနိုင်ဘဲ ပလ္လင်ပေါ်ထိုင် ၊ အိမ်ခေါင်ပေါ် ခွေးတက် ၊ ပြည်ပျက်အောင် လုပ်မလို့လား ။ ရာရာစစ တူသလား ၊ တန်သလားဟဲ့ ... ထွီ ”

ကျော်မင်းစိန်ဟာ သူ့ ဇာတ်ရုပ်ကို အဟုတ် ထွက်အောင် သရုပ်ဆောင်ခဲ့တယ် ။ မခံချင်စိတ်တွေနဲ့ အံခဲ ၊ ကြေကွဲစွာ ဒေါ်ခင်ခင်မြကို စိုက်ကြည့်ရင်း မငိုဘူး ၊ မရှိုက်ဘူး ၊ မျက်တောင် မခတ်ဘူး ၊ မျက်ရည်တွေ သွင်သွင် စီးကျနေတယ် ။ သမီး ဖြစ်သူက တောင်းပန်တယ် ။

“ မေမေရယ် ဒီလိုတော့ မပြောသင့်ပါဘူး ”

“ ဘာ ….”

ဘာ ဆိုတဲ့ ပေါက်ကွဲသံက ပွဲတစ်ခင်းလုံး လျှံသွားလေရဲ့ ။

“ ဒီမှာဟေ့ ခင်ခင်မြ တစ်မြပဲ ရှိတယ် မှတ်ထား ...”

ပရိသတ်တွေက မျက်ရည်စီးကြောင်းတွေနဲ့ ကျော်မင်းစိန်ကို ငြိမ်တိတ်စွာ သနားနေကြတယ် ။ ဇာတ်ဝင်ခန်းလို့ မမြင်တော့ဘူး ။ အပြင်လောကနဲ့ ယှဉ်ထိုးစဉ်းစား သနားပိုနေကြလေရဲ့ ။

••••• ••••• •••••

ဇာတ်ပွဲ ပြီးပေမဲ့ ပါးစပ်ပွဲ မပြီးဘူး ။ ဘယ်သူ ဘယ် နေရာမှာ ဘယ်လို ကောင်း တာ ၊ ယိမ်းသမတွေထဲ ဘယ်သူ အချောဆုံး ၊ လူရွှင်တော် ကြွက်စုတ်က ဘယ်လို ရယ်ရတာ ပြောလို့ မဆုံးနိုင်ဘူး ။ ဆရာမင်းနွယ်ကို နောင်နှစ် ထပ်ငှားပါဦး ၊ ဆရာက ဘယ်လို အပင်ပန်းခံတာ ၊ တို့ ရွာသား ဖြစ်ရင် ကောင်းမှာ ၊ ဘာညာဘာညာ ။

မင်းနွယ် အပြန် တစ်ရွာလုံး လိုက်ပို့ကြ ၊ လက်ဆောင်တွေပေးကြ ၊ ဆရာချင်း မိုးမွှန်အောင် နှုတ်ဆက်ကြတယ် ။ နှစ်လလောက် အနေနီး ၊ သံယောဇဉ်တွေ ကြီးကုန်ပြီ ။ ပြောဆိုထားတဲ့ ဇာတ်ဆရာကြေးထက် ပိုပေးလိုက်ကြတယ် ။ နောင်နှစ် အတွက်ပါ ကြိုပြောလိုက်ပြီ ။ မင်းနွယ် က တပည့်ကို နှစ်ယောက်တည်း ကျိတ်မှာခဲ့တယ် ။

“ ဒီမှာ ကျော်မင်းစိန် ပင်မြင့်စံပန်းကို လိုချင်ရင်တော့ တံချူ ရှိရမယ် ။ ရွှေတံချူ ၊ ငွေတံချူ ၊ ရာထူး အာဏာတံချူ တစ်ချောင်းတော့ ရှိရမယ် ။ မရှိရင်တော့ ... ”

ဆရာ မင်းနွယ်က ကျော်မင်းစိန့် ရင်ဘတ်ကို လက်ညှိုးနဲ့ ဒေါက်ဒေါက် ခေါက်လိုက်တယ် ။ နားကို ကပ်ပြီး ပြောလိုက်တယ် ။

“ ဒီမှာ ငါ့တပည့် အပင်ပေါ် တက်တတ်ရမယ် ”

••••• ••••• •••••

ရွှေကျီးပင်ရွာက ပြန်လာပြီး ဆယ်ရက် လောက်မှာ သဘာဝမင်းနွယ် ဆီ ဖုန်းဝင်လာတယ် ။ ကြွက်စုတ်ဖုန်း ။

“ ဆရာရေ ... ကျော်မင်းစိန် မင်္ဂလာဆောင်တော့မယ် ။ ကြောင်းလမ်းလိုက်ပြီ ”

မင်းနွယ် လက်မ ထောင်လိုက်တယ် ။

“ ဆရာ့တပည့်ကတော့ ဆရာ သင်ထားတဲ့ အတိုင်း ကွက်တိပဲ ။ ပင်မြင့်စံပန်းကို အပင်ပေါ် တက်ချိုင်လိုက်တာပဲ ဆရာ ”

မင်းနွယ် လက်မ ပိုထောင်လိုက်တယ် ။

“ ဒေါ်တင်ထား ကလည်း သူ့ဇာတ်ရုပ်အတိုင်း သမီးကို လူငှားနဲ့ မပေးစားဘူး ”

“ ဘာကွ ”

“ သူကိုယ်တိုင် သတို့သမီး လုပ်လိုက်တယ် ။ ကွက် ကျော်ရိုက်သွားတာပေါ့ ”

မင်းနွယ် လက်မ ကုပ်ကျသွားတယ် ။

⎕ ကျိုက်စကောခင်စိုး
📖ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံ မဂ္ဂဇင်း
     ဖေဖော်ဝါရီ ၊ ၂၀၁၈

Monday, April 20, 2026

မင်းလောင်းနှစ်ယောက်

 

❝ မင်းလောင်းနှစ်ယောက် ❞
            ( ပီမိုးနင်း )

ဘထွန်းသည် ညနေစောင်းအချိန် ရန်ကုန်မြို့ ဆူးလေဘုရား ပန်းခြံထဲ၌ ခုံတန်းလျား နောက်ကို မှီကာ တပေါင်းလ မိုးပြာပြာကြီးကို ကြည့်လျက် နေလေ၏ ။ ၎င်း၏ နားသည်ကား ထပ်ကာထပ်ကာ ကျော့၍ ထိုးသော ဖြည်းညင်းသည့် ကု,လားတယောထိုးသံကို နားစိုက်ကာ နားထောင်၍ နေလေ၏ ။ ၎င်း၏ စိတ်သည်ကား မော်လမြိုင်မြို့ တောင်အစောင်း၌ ရှိသော ခင်လေး၏ အိမ်သို့ ရောက်၍နေလေ၏ ။

သို့ရောက်၍ နေရာ ငယ်စဉ်က အဖြစ်အပျက်များကို ပြန်၍ ထင်မြင်လေ၏ ။ ထိုအဖြစ်အပျက်များသည်ကား ငယ်စဉ်အခါက ခင်လေး နှင့်အတူ မယ်သီလရင် ကျောင်းမှာ နေခဲ့ရပုံ ၊ စာသင်ကျောင်း၌ တစ်တန်းတည်း နေရသဖြင့် ခင်လေးအား ဂဏန်းသင်္ချာများကို လက်ရေး စာအုပ်၌ တွက်ချက် သင်ပြရပုံ ။ သို့တွက်ချက် သင်ပြရင်း ခင်လေး၏ လက်ရေးစာအုပ်၌ ခဲတံနှင့် ခြစ်ရာ ခင်လေး က ဘာဖြစ်လို့ ခြစ်ရသလဲဟု မေးသည်တွင် ချစ်လို့ ခြစ်တာ ဟု အမှတ်တမဲ့ ပြန်၍ ပြောလိုက်သဖြင့် သတိရကာ ထိတ်လန့်ပြီး မောကြည့်လိုက်ရာ ဆရာမက ကြိမ်လုံးနှင့် ထိပ်ကို ချပြီး မတ်တတ်အထ ခိုင်းသဖြင့် သရော်နေပုံ ၊ ခင်လေးက ကောင်းတယ်ဟု ပြောလိုက်သောအခါ မိမိ နှင့် ခင်လေး ရန်ဖြစ်ကြပုံ ၊ ခင်လေးနှင့် အတူ ပြေးလွှား ကစားရင်း နှစ်ကိုယ်တည်း စိတ်ငြိမ်ရာမှာ တွေ့ကြသဖြင့် တကယ့် အချစ်စကားများကို ပြော၍ နေကြပုံ စသည်များကို အဆုံးမရှိ လျှောက်၍ တွေးတောလေ၏ ။ ကု,လား တယောသံသည်ကား တေးအပိုဒ်တိုကလေးကို ကျော့ကာ ကျော့ကာ အသစ် ထပ်ထိုး၍ နေလေသည်မှာလည်း အဆုံးမရှိတော့ဟု ထင်မြင်ရလေ၏ ။ မိမိ ထိုင်နေသော နေရာ အနောက်ဘက်၌ ရှိသော သစ်ပင်အရိပ်သည် တဖြည်းဖြည်း မိမိ၏ ဦးခေါင်းပေါ်သို့ ကျ၍ လာလေ၏ ။ မြောက်ဘက်မှ လာသော ညင်းလေပြည်သည်လည်း နဖူးကို ပန်ကာနှင့် ယပ်သလို ယပ်လေ၏ ။ သို့ဖြစ်လေရာ တွေးထင်၍ ကောင်းတိုင်း မှိန်းလျက် တွေး၍သာနေလေ၏ ။ ခင်လေး မော်လမြိုင်မှာ ရှိသေးရဲ့လား ဟူ၍ စဉ်းစား မိလေ၏ ။ မော်လမြိုင်မှာ ရှိသေးလျှင် ယခု လာမယ့် တန်ခူးလမှာ အလုပ်မှာ အခွင့်ခံ၍ သွားမည် ရိုးဂိုးကို ထမင်းမြိန် စားသွားမည် ဟူ၍လည်း ကြံစည်မိလေ၏ ။

မော်လမြိုင်၌ သင်္ကြန် ရေလောင်းကြပုံကို လည်းကောင်း ၊ လွန်ခဲ့သော နှစ်က မုပွန်၌ ခင်လေးနှင့် အုန်းထမင်း ဝယ်စားကြပုံများကိုလည်းကောင်း ပြန်လှန် တွေးတော ထင်မြင်လေ၏ ။

သို့ထင် မြင်၍ နေခိုက်တွင် ခြေသံကို ကြားရလေ၏ ။ ထိုခြေသံ ကြားရာဘက်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ မိမိနှင့် ရွယ်တူခန့် ယောက်ျားပျို တစ်ယောက် မိမိကို ကြည့်လျက် လျှောက်၍ လာသည်ကို တွေ့ရလေ၏ ။ ထိုသူ၏ မျက်လုံးများသည် မိမိကို စူးစိုက်လျက်ကြည့်ကာ မိမိအား ခေါ်ချင် သလိုလို တစ်စုံတစ်ရာ မေးချင် သလိုလို လက္ခဏာ ရှိသည်ကို သိရလေ၏ ။ ထိုသူသည် အပါးသို့ ရောက်၍ လာသောအခါ

“ အိုင်ဆေးဘထွန်း ၊ မင်း ရန်ကုန်မှာ နေသလား ၊ ငါ မနည်းကြီးကြည့်မှ မင်းကို မှတ်မိတယ် ” ဟု ပြောကာ ဘထွန်း၏ ပခုံးကို ကိုင်လျက် အနားမှာ ထိုင်လေ၏ ။

ဘထွန်းသည်ကား ၎င်းကို မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်သည်ဟု သတိမရသဖြင့် အတန်ငယ် ရီးတီးယားတား ဖြစ်၍ နေပြီးမှ

“ ငါ ရန်ကုန်မှာပေါ့ကွဲ့  ၊ ရန်ကုန်မြို့က ငါ့မြို့ပဲ ၊ မင်း ဘယ်ကလာသလဲ ” ဟု သိဟန်ဆောင်လျက် ပြန်၍ မေးလေ၏ ။ ၎င်း၏ မျက်နှာကို ဘထွန်းသည် အကျွမ်းဝင်သော မျက်နှာဟူ၍ သိလေ၏ ။ သို့သော်လည်း အဘယ်မှာ သိသည် ၊ မည်သူ ဖြစ်သည်ကို စဉ်းစား၍ မရပေ ။

“ မင်း ငါ့ကို ကောင်းကောင်း မမှတ်မိဘူး ထင်ပါရဲ့ ၊ စိန်ပက်ထရစ်မှာ မင်းနဲ့ငါ အတူတူ နေတယ် မဟုတ်လား ၊ ဘိုးစောလေ မှတ်မိသလား ” ဟု မျက်နှာချင်း ကပ်ကာ ကြည့်လျက် ပြောလေ၏ ။

ထိုအခါကျမှ မိမိနှင့် ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် လည်ပတ် သွားလာခဲ့ဖူးသော သူငယ်ချင်း ဘိုးစော ဖြစ်ကြောင်းကို မှတ်မိလေ၏ ။

“ ငါ ကောလိပ်ကို ရောက်နေတာ တစ်နှစ် ရှိပြီ ။ အိုင် အေ မှာ ရှိသေးတယ် ။ ခုလာမယ့် ကျောင်းပိတ်ရက် အတွင်းမှာ မော်လမြိုင်ကို ပြန်မလို့ ၊ ဘယ်ပုံ ပြန်ရမယ် ဆိုတာ မသိတာနဲ့ ဟိုဟိုသည်သည် လည်ပတ်ရင်း အကြံ ယူနေတယ် ။ ငါ့ဖားသားနဲ့ မားသား မရှိတော့ဘူး သေကုန်ပြီ ။ ကျောင်းလခကို ငါ့အစ်မက ထောက်ထားတယ် ။ အစ်မမှာလည်းပဲ သိပ်ပြီး မချမ်းသာဘူး ။ ဒါကြောင့် ပြန်ဖို့ စရိတ် မရှိဘူး ”

ထွန်း ။  ။ “ ငါလည်း မော်လမြိုင်ကို သွားချင်တယ် ။ ခင်လေးတို့ဆီ မရောက်တာ ကြာလှပြီ ။ မင်းလိုပဲ ငါ့မှာ ငွေကြေးအတွက် ကျပ်နေတယ် ။ ဒီအတွက် မင်း မသွားရဘူး ။ ခင်လေးတို့ မော်လမြိုင်မှာ ရှိသေးရဲ့လား ”

“ ရှိတာပေါ့ ၊ ရှိပေတဲ့ မင်းမှာ ငွေမရှိလို့ မသွားနိုင်ရင် ဘယ့်နှယ် လုပ်မလဲ ၊ ငါ့မှာလည်း မရှိဘူး ”

ထိုအတွင်း အသက် ခြောက်ဆယ်ခန့် ရှိသော ဖြူစင်သန့်ရှင်းသော ယောက်ျားကြီး တစ်ယောက်သည် ဝတ်ဖြူစင်ကြယ်နှင့် ရောက်၍ လာပြီး ၎င်းတို့ကို ကျောခိုင်းလျက် ရပ်၍ နေလေ၏ ။ ဘထွန်းနှင့် ဘိုးစောသည် မတ်တတ်ရပ်ကာ “ ဘကြီး ထိုင်ပါလား ” ဟု နောက်နားမှာ ကပ်၍ ပြောကြလေ၏ ။ ထိုလူကြီးသည် ၎င်းတို့ကို လှည့်၍ ကြည့်ကာ “ ဘကြီး ရေငတ်လိုက်တာကွယ် ” ဟု ပြောပြီး ခုံတန်းလျား ပေါ်မှာ ထိုင်လေ၏ ။

ဘထွန်းသည် ထမင်းဆိုင်သို့ အမြန် သွားပြီး ရေခဲရေ တစ်ခွက်ကို ယူ၍ အဘိုးကြီးအား ပေးလေ၏ ။ အဘိုးကြီးသည် ရေကို အားရပါးရ သောက်ပြီး

“ မောင်ရင်တို့ ဘာတိုင်ပင်နေကြသလဲ ၊ ခရီးသွားဖို့ လာဖို့ တိုင်ပင်နေတယ် မဟုတ်လား ” ဟုမေးလေ၏ ။

“ ဟုတ်ကဲ့ ကျွန်တော်တို့ မော်လမြိုင်ကို သွားမယ်လို့ တိုင်ပင် နေကြပါတယ် ”

“ မင်းတို့ ငွေကြေး လိုနေတယ် မဟုတ်လား ” ဟု မေးပြန်လေ၏ ။ ထိုအခါ သူငယ်ချင်း နှစ်ယောက်သည် အံ့သြလျက် ဝိဇ္ဇာဇော်ဂျီလား ၊ ငါတို့ကို မစရန်လာတဲ့ ရုက္ခစိုးနတ်များလားဟု တွေးကာ

“ ဟုတ်တယ် ဘကြီးရဲ့ ။ ဘကြီးရဲ့သိတတ်တဲ့ ဉာဏ်ရှိရင် ငွေကို ရအောင် ဘယ်လို လုပ်ရမယ်ဆိုတဲ့ နည်းလမ်းကိုလည်း သိမှာပဲ ။ ကျွန်တော်တို့ကို ငွေရလမ်းကို ပြရင် ဘကြီး ကျေးဇူးကို တစ်သက်လုံး မမေ့ရပါဘူး ” ဟု ပြောကြလေ၏ ။

“ ငွေရတာ ဘာခက်သလဲကွဲ့  ၊ ငွေတင်မက လိုရာရ နည်းလမ်းတွေလည်း ရှိပါကွယ် ”

“ ရှိရင် ကျွန်တော်တို့ကို ပေးသနားပါ ဘကြီးရယ် ” ဟု ဘထွန်းက ပြောလေ၏ ။

“ မောင် ဘကြီးကို ရေတစ်ခွက် ပေးတဲ့ အတွက် ကျေးဇူး ဆပ်ရတာပေါ့ ” ဟု ပြောပြီး တစ်စုံတစ်ရာ ကုန်း၍ ကောက်လေ၏ ။ သို့ ကုန်း၍ ကောက်ပြီး လက်ဖြန့်ဟု ပြောလေ၏ ။ ဘထွန်းက လက်ကို ဖြန့်လေ၏ ။ ထို လက်ထဲသို့ အဘိုးကြီးသည် ဆီးစေ့လေး တစ်စေ့ကို ထည့်ပြီး “ အဲဒီအစေ့ အပင်ပေါက်ရင် ထွက်တဲ့ အရွက်ဖြစ်စေ ၊ အညှောက်ဖြစ်စေ ပါးစပ်ထဲ ငုံပြီး မြင်းအနီထောင် စသည့် ကစားနည်းမျိုးမှာ ပါဝင် ကစားရင် အမြဲ နိုင်လိမ့် မည် ” ဟု ပြောပြီး “ ကိုင်း ... ဘကြီးလည်း အမောပြေ သွားပြီ ၊ ကိစ္စရှိသေးတယ် ” ဟု ပြော၍ ထွက်သွားလေ၏ ။

ဘထွန်းသည် မိမိ၏ သူငယ်ချင်းနှင့်အတူ ဆီးစေ့ကို ကြည့်ကာ မယုံ တစ်ဝက် ယုံတစ်ဝက်နှင့် တိုင်ပင်လျက် နေရစ်ကြလေ၏ ။

“ ဒီဆီးစေ့ဟာ အင်မတန် မာတာပဲ ၊ တော်တော် အပင် ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး ” ဟု ဘိုးစောက ပြောလေ၏ ။

“ ဒီလို လက်ထဲ ကိုင်ထားလို့ ကတော့ ဘယ်မှာ အပင် ဖြစ်မလဲ ၊ အပင် ဖြစ်အောင် မြေကြီးထဲမှာ စိုက်မှာပေါ့ ” ဟု ဘထွန်းက ပြောလေ၏ ။

၎င်းနောက် တစ်ယောက် နေရာကို တစ်ယောက် ပြောကြလျက် အိမ်သို့ ပြန်ကြလေ၏ ။ ဘထွန်းသည် ကား ဆီးစေ့ကို နာရီအိတ်၌ ထည့်၍ ပြန်လေ၏ ။ အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ ဆီးစေ့ကို ပန်းအိုးထဲ၌ ထည့်၍ ရေ လောင်းပေးလေ၏ ။ နံနက် မိုးလင်းသောအခါ ဆီးစေ့ သည် အစို့အညှောက်ကလေးများနှင့် ဝေနေလေ၏ ။ ထိုအခါ ဘထွန်းသည် လွန်စွာ အံ့သြလျက် အဘိုးကြီး ပြောသော စကား မှန်သောကြောင့်သာ ဤကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ပေါက်သည်ဟု တွေးမိလေ၏ ။ ထိုအခါ အဘိုးကြီး ပြောသော စကား မှန်ကြောင်းကို သိရန် ဖဲတစ်ထုပ်ကို ပြေး၍ ဝယ်လေ၏ ။ အရွက် တစ်ခုကို ခံတွင်းမှာ ငုံလျက် အိမ်နီးပါးချင်းများကို ခေါ်လျက် ကိုးမီး ကစားလေ၏ ။ ပထမ တစ်လက် ကစားရာ၌ ဘထွန်းနှင့် ရင်ဆိုင်ထိုင်၍ နေသောသူသည် ကု,လားသုံးစီး ရလေ၏ ။ ဘထွန်း၏ ဖဲကို လှန်လိုက်သောအခါ တစ်သုံးလုံး ဖြစ်၍ နေလေ၏ ။ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်၍ ကစားသောအခါ အခြား အကောင်းဆုံး ဖဲရသူ တစ်ယောက်ထက် တစ်ပွင့် သာရုံ ကလေးမျှနှင့် ဘထွန်းက နိုင်လေသည် ။ ထိုကဲ့သို့ ဆယ့်နှစ်လက်လောက် ကစားရာ ဆယ့်နှစ်ပွဲစလုံး ဘထွန်း သာ နိုင်လေ၏ ။ ဧကန်ဒိဋ္ဌ ထိုအဘိုးကြီးသည် ဝိဇ္ဇာသော် လည်းကောင်း ၊ နတ်သော် လည်းကောင်း ဖြစ်ရမည်ဟု ယုံကြည်လေ၏ ။

ထိုအတွင်း ဘိုးစော ရောက်၍ လာလေ၏ ။

“ အိုင်ဆေး ဘိုးစော ၊ မွန်တေကာလို ကို သွားပြီး ဘရိတ်ထန်း လုပ်ဖို့သာ ပြင်ပေတော့ ။ ငါတို့တော့ ဇော်ဂျီ နဲ့ တွေ့တာပဲ ။ ကမ္ဘာကို လေယာဉ်ပျံနဲ့ လှည့်ပြီး စည်းစိမ်နဲ့ ကစားဖို့သာ ပြင်ပေတော့ ။ ငါတို့တော့ သိကြား မတာပဲ ”

အနီးရှိ လူများက အံ့အားသင့်လျက် နေကြလေ၏ ။

“ မင်း ဘယ်နှစ်လက် နိုင်သလဲ ” ဟု ဘိုးစောက မေးလေ၏ ။

အနီးရှိ လူများက “ ပွဲတိုင်း နိုင်နေတာပါပဲ မိတ်ဆွေ ”

“ ဘယ့်နှယ် မင်းဟာက မြန်လှချည့်ကလား ” ဟု ဘိုးစောက မေးလေ၏ ။

ထိုည၌ နှစ်ယောက်သား အနီထောင်ဝိုင်းသို့ သွားကြလေ၏ ။ နာရီဝက်အတွင်း ဒိုင်ကို ဖြုတ်ခဲ့ပြီး ဟိုတယ်များသို့ သွားကြပြီး ထင်သလို သုံးကြလေ၏ ။ ထို့နောက် တက္ကစီတစ်စင်းကို ငှားပြီး မြို့ထဲသို့ လှည့်လည်ကာ အသိ မိတ်ဆွေ ရှိသမျှကို စုရုံးခေါ်ငင်ပြီးလျှင် ဟိုတယ်များကို လှည့်ရောက်၍ အကောင်းဆုံးသော ရှန်ပိန် ဝိုင်အရက်များသည် ၎င်းတို့၏ စားပွဲမှ ချောင်းစီး၍ ဆင်းကြလေ၏ ။ ဘထွန်း လုပ်ပုံကိုင်ပုံကို အသိမိတ်ဆွေ နှစ်ယောက် သုံးယောက်သည် သေချာစွာ မှတ်သားကြလေ၏ ။ ပန်းအိုးထဲက အပင်ကလေးက အရွက်ကို ဘထွန်း ဆောင်ပြီး ငုံ၍ ကစားသည်ကို မောင်လှ ဆိုသူက အမှတ်ထားမိလေ၏ ။ သို့အမှတ်ထားမိသမျှ ထိုအရွက်ကို ဘထွန်း နည်းတူ တိတ်တဆိတ် ခူးကာ ဘထွန်း နည်းတူ လောင်းကစား သဖြင့် ပိုက်ဆံကို ထင်သလို ရ၍ နေလေ၏ ။ ၎င်းကား အနီထောင်ဝိုင်းမှ ပဒေသာပင် ကဲ့သို့ ငွေကို သယ်၍သာ နေလေ၏ ။ ဘထွန်း သိအောင်ကား မကစားပေ ။ ဘထွန်း သည်ကား သိသိသာသာ အနီထောင်ဝိုင်းမှ အနိုင် မယူပေ ။ မောင်လှ သည်ကား နိုင်သလောက် အထပ်ထပ် သွား၍ ကစားလေရာ တရုတ်များသည် ၎င်းအား မသင်္ကာ ဖြစ်ကြလေ၏ ။

တစ်နေ့၌ကား မောင်လှသည် အနီထောင်ဝိုင်းကို တက်၍ သွားပြီး ပြန်၍ ဆင်းသည်ဟု မကြားရတော့ပေ ။

ထိုအခါ ဘထွန်းသည် မောင်လှ အကြောင်းကို ရိပ်မိလေ၏ ။ မောင်လှ အဘယ်သို့ ဖြစ်သည်ကို သိလေ၏ ။ ကြာကြာ စားမည့်သွား အရိုး ကြည့်ရှောင် ဟူသော စကားကို သတိရလျက် အထူးဂရုစိုက်လေ၏ ။

တစ်နေ့သ၌ ဘိုးစောက ဘထွန်းအား

“ ဘယ့်နှယ်လဲ ဆရာ ၊ မော်လမြိုင်ကို မသွားတော့ဘူးလား ၊ ရတ်မာရာ သင်္ဘော နက်ဖြန်ကာ ထွက်လိမ့်မယ် ” ဟု ပြောလေ၏ ။

ဘထွန်းက “ အဘိုးကြီးက ဘာမဆို လိုရာရနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းလို့လည်း ပြောသွားတယ် ။ ငါတို့က လောဘ တစ်ခုတည်း ဘက်ကိုသာ လိုက်နေတယ် ။ သူ ပြောသလို ဖြစ်မလား စမ်းကြည့်ရအောင် ” ဟု ပြောလေ၏ ။

“ သူပြောတဲ့ အတိုင်းဆိုရင် သင်္ဘောနဲ့တောင် သွားဖို့ မလိုဘူး ”

“ ဘာနဲ့သွားမလဲ ”

“ လေယာဉ်ပျံနဲ့ သွားတာပေါ့ ”

“ လေယာဉ်ပျံ ဘယ်က ရမလဲ ”

“ ကိုယ့်လေယာဉ်ပျံ ကိုယ် လုပ်တာပေါ့ ”

ထိုအခါ နံနက် ၈ နာရီခန့် ရှိလေ၏ ။ ဆီးပင်ကလေးကို သေးငယ်သော သံခွက်ကလေး၌ ပြောင်း၍ စိုက်ပြီး ဘထွန်းသည် ထိုသံဘူးကို လွယ်အိတ် တစ်ခု၌ ထည့်လေ၏ ။ အရွက်များကို နှစ်ယောက်သား ငုံကြလေ၏ ။ နှစ်ယောက်သား ပက်လက်ကုလားထိုင်၌ ထိုင်ကြပြီးလျှင် မော်လမြိုင်ကို အာရုံပြုကြလေ၏ ။ ကုလားထိုင်သည် လေယာဉ်ပျံကဲ့သို့ မြောက်၍ တက်ပြီး တစ်ဟုန်တည်း သွားကြလေ၏ ။ ဘိုးစောက ကြောက်ရွံ့သဖြင့် ခပ်နိမ့်နိမ့် ပျံကြရအောင်ဟု ဘထွန်းအား အော်၍ ပြောသဖြင့် လူတစ်ရပ် သာသာမျှ မြင့်တက်၍ သွားဖို့ရန် အာဏာကို ပေးရာ ထိုကဲ့သို့ နိမ့်နိမ့်မျှ ပျံသန်း၍ သွားကြလေ၏ ။ ထိုအချင်းအရာကို လူများ မြင်ကြသဖြင့် ဥက္ကောဒေယျ ဖြစ်ကြလျက် စုဝေး ကြည့်ကြပြီး “ မင်း လောင်းဟေ့ မင်းလောင်း ” ဟု အော်ကြလေ၏ ။ တစ်နယ်လုံးရှိ ပုလိပ်တပ်များ ထွက်လာပြီး အရာရှိများသည် မင်းလောင်း ဟူသော စကားကို ကြောက်ရွံ့ကြ၏ ။ သို့သော်လည်း ပုလိပ်များသည် ပါးစပ်နှင့်သာ တားမြစ်လျက် အရာရှိများကလည်း “ ဟေး ... လူနှစ်ယောက် ဒီလို မလုပ်နဲ့ ။ မင်းတို့ သေချင်သလား ။ မင်းတို့ကို သ,တ်ပစ်ရလိမ့်မယ် ” ဟု အော်ကြလေ၏ ။

ဘထွန်းက “ မင်းတို့က ငါတို့ကို သ,တ်မလား ၊ ငါတို့က မင်းတို့ကို သ.တ်မှာလား ” ဟု လက်ရုံးတန်းကာ ပြန်၍ ပြောလေ၏ ။ ထိုအခါ စစ်ပုလိပ်တပ် တစ်စုသည် စက်သေနတ်များ ၊ အမြောက်တပ်များ ယူ၍ လာကြပြီး ၎င်းတို့ကို ပစ်ရန် နေရာ ချထားကြလေ၏ ။ ဘိုးစော သည်ကား ကြောက်ရွံ့ လှလေပြီ ။ ဘထွန်းကား မိမိတို့မှာ ထိုမျှလောက် အစွမ်းကောင်းသူများ ဖြစ်ကြလေရာ ပုလိပ်၏ လက်ချက်ဖြင့် သေနိုင်သူများ မဟုတ်ဟု အောက်မေ့လျက် ရှေ့သို့ မြန်မြန်ကြီး သွားဖို့ အမိန့်မပေးဘဲ နောက်သို့ ပြန်၍ လှည့်ကာ တဝဲလည်လည် နေလေ၏ ။

သို့နေခိုက်တွင် စစ်ပုလိပ် နှစ်ယောက်သည် တစ်ယောက်က ဘထွန်း ၊ တစ်ယောက်က ဘိုးစောကို ချိန်၍ ပစ်မည့်ဟန်နှင့် ခြောက်လှန့်လေရာ ဘထွန်းက ဘိုးစောကို မကြောက်ရအောင် အားပေးလျက် စစ်ပုလိပ်များထံသို့ ကုလားထိုင်များကို စေခိုင်းလေရာ ကုလားထိုင်များသည် တစ်ဟုန်တည်း ဆောင့်မည့် တိုက်မည့် အလား တစ်ဟုန်တည်း သွားကြလေ၏ ။

လူအများတို့သည်ကား စကြာမင်း ဖြစ်သည် ။ ဗုဒ္ဓရာဇာ ဖြစ်သည် ။ ငါတို့ကို ကျွန်တွင်းမှ လွှတ်မည့် မင်းလောင်းနှစ်ပါး ဟူ၍ ကြွေးကြော်ကြလေ၏ ။ သမီးရတနာ ဆက်ချင်သူများကလည်း သမီးချောများကို ဘန်းတင်ကာ ပြကြလေ၏ ။ ဘထွန်းနှင့် ဘိုးစောသည်ကား မိမိတို့ အစွမ်းပြရန်မှ တစ်ပါး မည်သည့် အရာကိုမျှ မတွေးတောကြပေ ။ စစ်သားများကို ကုလားထိုင်နှင့် တိုက်ဖို့ရန်သာ လိုက်၍ နေကြလေ၏ ။ သို့လိုက်၍ နေခိုက်တွင် စစ်ပုလိပ် နှစ်ယောက်၏ သေနတ်မှ မီးဝင်းခနဲ တောက်ပြီး တစ်ပြိုင်နက် အသံ ထွက်ကြလေ၏ ။ မင်းလောင်း နှစ်ပါးသည်လည်း ရှေ့ကျွမ်း နောက်ကျွမ်း အုန်းပင်စိုက် ဖြစ်ကာ ထိုးစိုက်၍ ကျကြလေ၏ ။

အိပ်ပျော်သော ဘထွန်းမှာ ခုံတန်းလျား ပေါ်မှ ပက်လက်လန်၍ ကျလေ၏ ။ အကြောင်းမူကား ခုံတန်းလျားသည် နောက်နား မြောင်း နှုတ်ခမ်း မခိုင်သော မြေပေါ်၌ ရှိနေလေရာ အိပ်၍ ပျော်နေသော ဘထွန်း၏ အလေးကြောင့် မခိုင်သော မြေပဲ့၍ ကျလေရာ ခုံတန်းလျားသည် နောက်ကျွမ်းပြန်၍ သွားလေ၏ ။ ဘထွန်းသည် သေနတ် မမှန်ရအောင် အမိန့် မပေးမိပေ ။

ဪ ... အချို့ ဗမာများဟာ ဒီလို မင်းလောင်းနဲ့ တွေ့ဖို့ကို စောင့်မျှော်နေကြမှာပဲ ဟု ပါးစပ်မှ မြည်တမ်းလေ၏ ။

▢  ပီမိုးနင်း
📖 မြန်မာ့အလင်း
      ဇူလိုင် ၊ ၁၉၃၉

တိမ်အတုမှာ ရွာတဲ့မိုး


 

❝ တိမ်အတုမှာ ရွာတဲ့မိုး ❞
          ( ကိုစက်ဖေ )

“ ညက အိပ်လို့ ကောင်းရဲ့လား ဦး ”

ညီဇော်က ချောင်းထဲမှ တက်လာရင်း ဦးလှဘော်ကို မေးလိုက်သည် ။ ထို့နောက် လည်ရှည်ဘိနပ်ကို ချွတ်ကာ ချောင်းစပ်ရှိ ကျောက်ခဲရောရော သဲပြင်ပေါ်ကို ခြေပစ်လက်ပစ် ထိုင်ချလိုက်သည် ။

ဦးလှဘော်က ကြားဟန် မတူသေး ။ စာရွက် အချို့နှင့် အလုပ်ရှုပ် နေ၏ ။ ခပ်လှမ်းလှမ်းရှိ ချောင်းကွေ့၌ လယ်ဗယ်လာ ခေါ် မြေပြင်တိုင်း ကိရိယာကို သိမ်းနေသည့် အကူလုပ်သားလေး ကိုလည်း နားရန် ညီဇော်က အချက် ပြလိုက်သည် ။ ထိုစဉ် ဦးလှဘော်က ခေါင်းထောင်လာပြီးမျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ...

“ နားတော့မလို့လား မောင်ညီဇော် ။ လိုချင်တဲ့ ပွိုင့်တွေ မရသေးဘူးလေ ၊ နည်းနည်းလောက် ထပ်ပြီး တိုင်းပါဦးကွ ”

“ ခဏနေမှ လိုတာတွေကို ဂျီပီအက်စ် သုံးပြီး ထပ်တိုင်းတော့မယ် ဦး ။ အခုတော့ နားဦးမယ်ဗျာ ။ တစ်ညလုံး မအိပ်ရတော့ ပင်ပန်းနေတယ်ဗျာ ”

ဦးလှဘော်က ကျေနပ်ဟန် မတူ ။ လေသံမာမာဖြင့် ...

“ ကိုယ်တိုင် တိုင်းတာ ပိုတိကျတော့မပေါ့ မောင်ညီဇော်ရဲ့ ။ ရေအားလျှပ်စစ် အတွက် ရေကာတာတစ်ခု ဆောက်ဖို့ ဆိုတာ လွယ်တယ် မထင်နဲ့ ။ ရေမြုပ် ဧရိယာကို တိတိကျကျ ... ”

“ ကဲ ၊ ဟုတ်ပါပြီ ဦးရယ် ။ ကျွန်တော် ထပ်တိုင်းပါ့မယ် ”

ပြောသာ ပြောသည် ၊ ညီဇော် ထိုင်ရာက မထသေး ။ ဦးလှဘော်၏ မျက်နှာမှာ အပြုံးရိပ်ရိပ် ပေါ်လာ၏ ။ လေသံကို လျှော့ချသွားပုံရသည် ။

“ ဒါနဲ့ ၊ ညက ဦးလည်း ဆယ်နာရီလောက်မှာ အိပ်ပျော် သွားတယ် ။ မောင်ညီဇော် ဘာတွေ လုပ်နေလို့ တစ်ညလုံး မအိပ်ရတာလဲကွ ”

ဦးလှဘော် မေးခွန်းကို ညီဇော်က စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဟန်ဖြင့် ပြန်ကြည့်ရင်း ပြော၏ ။

“ ကျွန်တော်တို့ တည်းတဲ့ ဘန်ဂလိုမှာ ဝင်ပေါက် တံခါး ပိတ်မရတာ ဦး သတိထားမိရဲ့လား ” ဟု မေးတော့ ဦးလှဘော် မဖြေ ။ သတိထား မိဟန် မရှိ ။ ညီဇော်က အကူ လုပ်သားကောင်လေးကို ပခုံး ပုတ်ရင်း ဆက်ပြောသည် ။

“ မနေ့တုန်းက နေ့လယ် စာ စားရင်း ဒီကောင် စောလွယ်ထူးနဲ့ စကားစပ်မိတယ် ။ ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ပတ်က ဘုန်းကြီးတစ်ကောင်ကို မုဆိုးတွေ ရလာကြတယ်ဗျ ။ ဘုန်းကြီးဆိုတာ မရိုသေ့စကားပါ ၊ ကျားကို ဒီအရပ်မှာ ဘုန်းကြီးလို့ခေါ်တာ ဦးရေ ။ မိတဲ့ကျားက ခုနစ်တောင် ရှိတယ် ၊ အမကြီး ။ ဒီတောမှာ ကျားနှစ်ကောင် သောင်းကျန်းနေတာကို တစ်ရွာလုံး သိတယ် ။ ဦးနဲ့ ကျွန်တော်က လွဲလို့ပေါ့လေ ”

ဦးလှဘော်၏ မျက်ခုံးအစုံက နဖူးပေါ်သို့ တက်သွား၏ ။

“ တို့ကိုလည်း ဘာမှ ကြိုပြော မထားပါလားကွ ”

“ ဘယ် ပညာရှင်က အသက်နှစ်ချောင်း ပါလို့လဲ ဆရာကြီးရယ် ။ ကျားရှိတယ် ပြောရင် ဘယ်သူက လာပြီး ဒီနေရာကြီးကို တိုင်းလားထွာလား လုပ်ရဲပါ့မလဲ ။ ဆရာကြီးတို့ နှစ်ယောက်တောင် ကျားရှိမှန်း မသိလို့ လိုက်လာတာ မဟုတ်လား ။ ကျန်တဲ့ ကျားက အထီး ။ ရှစ်တောင်လောက် ရှိတယ်လို့ ကိုမောင်ထွေးနဲ့ သူ့တပည့် မုဆိုးတွေ ပြောနေတာ ကြားမိတယ် ”

တစ်ချိန်လုံး ငြိမ်နားထောင်နေသည့် စောလွယ်ထူးက ဝင်ပြောလာ၏ ။ စောလွယ်ထူး၏ စကားကို ဖြတ်ပြီး ညီဇော်က ဆက်ပြောပြန်သည် ။

“ ကျွန်တော်တို့ ဘန်ဂလိုမှာ ဝင်ပေါက် နှစ်ပေါက်ရှိတယ် ။ နောက်ဖေးပေါက် ကတော့ တံခါးကို ဂျက်ထိုးလို့ ရတယ် ။ ရှေ့ပေါက်က ပိတ်မရဘူးလေ ။ ကြိုးနဲ့ ချည်စရာ လည်း တံခါးလက်ကိုင်တောင် မရှိဘူး ။ အပြင်က ဆွဲဖွင့်ရတဲ့ တံခါးမျိုး ဆိုတော့ တုတ်နဲ့ လည်း ထောက်မရပေါ့ ဦးရယ် ။ အပြင်က တစ်ခုခုနဲ့ ချည်မယ် ကြံတော့လည်း မျောက်လက်တောင် မရှိဘူး ”

“ အဲဒီတော့ ဘာဆက် လုပ်လဲ မောင်ညီဇော် ”

“ တံခါး နှစ်ပေါက်စလုံးကို ဖွင့်ထားပြီး အလယ်မှာ ငုတ်တုတ်ထိုင် နေလိုက်တာပေါ့ ဦးရာ ။ ရှေ့ပေါက်က ဘုန်းကြီး တက်လာမှ နောက်ဖေးတံခါး သွားဖွင့်ရင် ပြေးချိန် မကျန်တော့ဘူးလေ ”

“ ဟေ မင်း ၊ မင်းကွာ ။ ငါ့လည်း ဒီအကြောင်း ဘာမှ မပြောပါလား ”

“ ဦးပဲ ပြောနေကျလေ ။ ဦးက သက်သတ်လွတ်သမား ၊ သတ္တဝါတွေ အပေါ် မေတ္တာ ထားတယ်ဆို ။ ညအိပ်ခါနီးရင်လည်း စည်းတွေ ဘာတွေ ချပြီးမှ အိပ်တာဆိုတော့ ဦးက အန္တရာယ်ကင်းတယ် ဆိုပြီး ကျွန်တော်လည်း ဘာမှ မပြောတော့တာ ”

ဦးလှဘော်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အမျိုးအမည် ဖော်ရ ခက်သော အရိပ်များ ယှက် သန်းလျက် တဖြည်းဖြည်း အနီရောင်သန်းလာ၏ ။ ညီဇော် က ခပ်လှမ်းလှမ်းရှိ ချောင်းကွေ့ တစ်နေရာကို လက်ညှိုး ထိုးပြရင်း ...

“ ဟိုးက ချောင်းကွေ့မှာ ပစောက်ပုံစံ ချုံတွေ ဝိုင်းနေတဲ့ နေရာလေးကို ဦး တွေ့လား ။ အဲဒီနားကို မရောက်ခင် ချောင်းရိုး တစ်လျှောက်မှာ ဝက်လူးကျင်းတွေ တွေ့တယ် ။ ဝက် ခြေရာလည်း ရှိတယ် ။ ဝက်တွေ စားထားတဲ့ သစ်ရာဥတွေလည်း တွေ့တယ် ။ ဝရုန်းသုန်းကား ဖြစ်ထားတဲ့ ခြေရာ လက်ရာတွေလည်း ရှိတယ် ။ တွေးမိတာက ကျွန်တော်သာ မုဆိုး ဖြစ်ခဲ့ရင် သားကောင်ကို ချောင်းဖို့ အဲဒီ ပစောက်ပုံ နေရာလေးက အရမ်းကောင်းတယ်လို့ တွေးမိတာပါပဲ ”

ဦးလှဘော်၏ မျက်နှာမှာ နီရာမှ သပြေသီးမှည့်ရောင် ပေါ်လာ၏ ။ ညီဇော် စကားပြော ရပ်တော့ စောလွယ်ထူးက ...

“ ကိုမောင်ထွေးကို အထင်မသေးနဲ့ ဆရာ ။ သူက ဒီနယ်မှာ နာမည်ကြီးမုဆိုးပဲ ။ ကုမ္ပဏီက ဈေးကြီး ပေးပြီး ခေါ်ထားရတာ ။ ကျားစွယ် တွေ ဘာတွေ ရဖူးတယ် ။ ကျွန်တော့်အဖေနဲ့က တော လိုက်ဖက် ။ ကျွန်တော့်ဆီမှာလည်း ကျားစွယ်တစ်ချောင်း ရှိတယ် ။ တောမုဆိုးချင်း စည်းထားရင် တော်ရုံ အန္တရာယ် မကျနိုင်ဘူး ဆရာ ”

စောလွယ်ထူးက ပြော ရင်းပင် လည်ပင်းမှာ ဆွဲထားသည့် အရှည် သုံးလက်မခန့် ရှိသော အစွယ် တစ်ချောင်းကို ပြသည် ။ ထိုစဉ် ဦးလှဘော်တို့ ရှိရာ ချောင်းစပ်ကို လူ ငါးဦး အပြေးအလွှား ရောက်လာကြသည် ။ ဦးလှဘော်တို့ တောတိုးရာတွင် အကူအညီ ဖြစ်စေရန် ကုမ္ပဏီက စီမံပေးထားသည့် တောခုတ်သမား နှစ်ဦးနှင့် မုဆိုးသုံးဦး ။ မျက်လုံးတစ်ဖက်ကို အင်္ကျီချွတ်ကာ စည်းထားသည့် တောခုတ်သမား တစ်ယောက်ကို အခြား နှစ်ယောက်က တွဲရင်း ရောက်လာသည် ။

“ ဘာဖြစ်တာလဲဗျ ”

ညီဇော်က ပြူးပြူးပျာပျာ ထ , ရင်း မေးသည် ။ ကိုမောင်ထွေးက ...

“ ဆရာကြီး ခိုင်းထားတဲ့ လမ်းကို ထွင်နေတာဗျ ။ ဝါး သပွတ်ခုတ်ရင်း မျက်လုံးကို ဝါးကိုင်း ထိုးမိလို့ ”

“ ဖြစ်ရလေဗျာ ။ ဝါးသပွတ်တွေက အရမ်းချော်တာ ။ အပေါ်ပိုင်းကို အမြင့်ကြီး မခုတ်ရဘူး ဆိုတာ မသိလို့လား ”

ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ပတ်တီး အဖြစ် စည်းထားသည့် အင်္ကျီအစကို ဖယ်ကြည့်လိုက်ရာ အသားတစ်များသာ မြင်ရသည် ။ မျက်လုံးကို လုံးလုံး မတွေ့တော့ ။ ရင်ထဲမှာ ပျို့တက်လာသဖြင့် ညီဇော်က အဝတ်စကို အသာ ပြန်အုပ် ထားလိုက်ရသည် ။

“ ဒီကောင်က လူသစ် ဆရာလေးရေ ”

“ ကိုင်း ၊ ဒါဖြင့် စခန်းကို အရင် ပြန်ရအောင် ၊ စခန်းမှာဆေးခန်း တွေ့ခဲ့တယ် ။ ဆရာဝန် မရှိတောင် သူနာပြုတော့ ရှိမှာပဲ ။ အခြေအနေ မကောင်းရင် မြို့တက်ဖို့ ကားတောင်းရမှာပေါ့ ”

ကိုမောင်ထွေးက ပြုံးရင်း မဲ့လာသည် ။ လေသံပါ မာထန်လာ၏ ။

“ ဒီက ဆေးခန်းတွေ ၊ ကျောင်းတွေက ဟန်ပြပါ ဆရာလေး ။ ဆရာဝန်နဲ့ သူနာပြု ဆိုတာ ဆေးခန်းဖွင့် စ , တစ်လလည်း ပြီးရော ဘယ်သူမှ မရှိတော့ဘူး ။ အခု ဆေးတပ်က ပင်စင် ယူလာတဲ့ တပ်ကြပ်ကြီး တစ်ယောက်တော့ ရှိတယ် ။ ဒါပေမဲ့ သူလည်း အချိန်ပြည့် မူးနေတာ ”

“ ကဲဗျာ ၊ စခန်းရောက် အောင်တော့ ပြန်ရမှာပဲ ။ ဟိုကျမှ ကားတောင်းပြီး မြို့က ဆေးရုံကို ပို့ဖို့ စီစဉ်ကြတာပေါ့ ။ ကိုမောင်ထွေး တွဲစမ်းပါဗျ ၊ မြန်မြန် ။ ဟေ့ စောလွယ်ထူး ။ ရှေ့က အရင်ပြေးနှင့်ချေ ။ ကားစီစဉ်ဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို အကူအညီ တောင်းခိုင်းထားလိုက် ”

ညီဇော်က လောနေ သလောက် အားလုံးက တက်တက်ကြွကြွ မရှိလှ ။ မျက်လုံး ထိထားသည့် တောခုတ်သမားပင် မလှုပ်တလှုပ် ။ ဦးလှဘော် ကတော့ သူ့အလုပ် မပြီးသဖြင့် ကြည်လင်ပုံ မရ ။ မျက်နှာ တစ်ခုလုံးလည်း သပြေသီးအရောင်မှ ဆင်ချေးတုံး ဆပ်ပြာအရောင်သို့ ပြောင်းနေ၏ ။ စောလွယ်ထူးက အပြေးတစ်ပိုင်းနှင့် ထွက်သွား၏ ။ ညီဇော် ကိုယ်တိုင် လယ်ဗယ်လာကို လွယ်လျက် တစ်ဖက်က ဓားလွတ်ကို ကိုင်ကာ တောခုတ်ရင်း စခန်းဆီကို ပြန်သည် ။ စခန်းရောက်ဖို့ ငါးမိုင်ခန့် လိုသေး၏ ။ ခပ်မြန်မြန် လျှောက်လျှင်ပင် တစ်နာရီခွဲတော့ လျှောက်ရမည် ။ ဦးလှဘော်က အလယ်မှာ ။ ကိုမောင်ထွေးနှင့် ညီဇော်က ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်ကာ ခုတ်ရင်း ထွင်ရင်း တောတိုးကြသည် ။ မျက်လုံးဒဏ်ရာ ရထားသည့် လူငယ်ကတော့ တညည်းညည်း ၊ တွဲသူတွေနှင့် နောက်ဆုံးမှ လိုက်လာသည် ။

ညီဇော့် နံဘေးမှာ ကပ်ပါလာသည့် ကိုမောင်ထွေး က တီးတိုးစကား ဆို၏ ။

“ ဆရာလေး ၊ ကျွန်တော် တို့စခန်းမှာ ဒဏ်ရာရတိုင်း ဘယ်တုန်းကမှ မြို့တက်ပြီး ကုပေးတယ်လို့ တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဘူး ”

“ ဗျာ ... ။ ဘာလို့လဲ ကိုမောင်ထွေး ။ ဒီမှာလည်း ကုပေးမယ့်လူ မရှိဘူးဆို ”

“ အားလုံး ဟန်ပြပါဆို ဆရာရယ် ၊ ဒီမှာ တာဝန်ရှိတဲ့ လူတွေ တစ်ခုခု ဖြစ်ရင်တော့ ပါချန်မြစ်ကို ဖြတ်ပြီး ရှမ်း ကမ်း ( ယိုးဒယား ) မှာ သွားကုကြတယ် ။ ဒီက ခြံတွေထဲမှာ အလုပ်သမားက အများကြီး လိုတာလေ ။ ဒေသခံတွေနဲ့ မလောက်လို့ ဆေးရုံတွေ ရှိတယ် ၊ ကျောင်းတွေ ရှိတယ် ၊ ဈေးတွေ ရှိတယ် ။ မိသားစု ဘဝတွေ ခိုင်လုံတယ် ဆိုပြီး တီဗွီမှာတောင် ကြော်ငြာထည့် သေးတယ်လေ ဆရာ ”

“ အဲဒီ ကြော်ငြာတွေ ကျွန်တော်လည်း တွေ့ပါ တယ်ဗျ ။ တကယ် မဟုတ်ဘူးလား ”

“ ကြံကြံဖန်ဖန် ဆရာလေးရယ် ။ အစကတော့ အယောင်ပြ ထားသေးတာပေါ့ ။ နောက်တော့ ဘာမှ မထားတော့ဘူး ။ ဘယ်လောက်တောင် ဆိုးလာသလဲ ဆိုတော့ လူရဖို့ အတွက် တိုင်းပြည်အနှံ့က အလုပ်အကိုင် ရှားပါးတဲ့ ရွာတွေအထိ လိုက်ပြီး အိုကြီးအိုမတွေကို စည်းရုံးကြတယ် ။ အမေတို့ ၊ အဘတို့ပါ လိုက်ခဲ့ပါ ။ ဟိုရောက်ရင် ဘာအလုပ်မှ မလုပ်နဲ့ ။ ရွာက ပါလာတဲ့ ကလေးတွေ ကိုပဲ စောင့်ရှောက် ။ လစာလည်း ပေးထားမယ် ၊ စားဖို့လည်း စရိတ်ငြိမ်း ထောက်ပံ့မယ်ဆိုပြီး စည်းရုံးကြတယ် ဆရာလေး ။ ဒါမှလည်း လူငယ်တွေ ပါလာမှာလေ ၊ မိဘတွေကလည်း စိတ်ချမှာ ။ ဒီလည်း ရောက်ရော ။ လစာက ဘယ်နေမှန်း မသိဘူး ။ ဆယ့်ငါးရက် တစ်ခါ ဆန်ရယ် ၊ အာလူးရယ် ၊ ဆီရယ် ၊ ကော်ဖီမစ်ရယ် ဒါပဲ ရတယ် ။ အလုပ် မဆင်းတဲ့ လူတွေက အဲဒီ ခွဲတန်းတောင် မရဘူး ။ အဘိုးကြီး ၊ အဘွားကြီးတွေလည်း ခြံထဲ မဆင်းရင် ရိက္ခာ မရဘူး ၊ ငတ်ရောပဲ ”

“ ဟာဗျာ ၊ ဒီလောက် ဆိုးဝါးနေတာ မတိုင်ကြဘူးလား ”

“ ဘယ်ကို တိုင်မှာလဲ ဆရာ ။ တိုင်စရာ နေရာမှ မရှိတာ ။ ထွက်ပြေးပြန်ရင်လည်း ထွက်ပြေးတဲ့ လူကို အချင်းချင်း ပြန်ဖမ်းတယ် ။ ပြီးတော့ ဒီမှာ လူတစ်ယောက် အစ ပျောက်သွားဖို့ ဆိုတာ သိပ်လွယ်တယ် ဆရာ ”

“ ဗျာ ၊ အဲဒီလောက်တောင်လား ”

“ ရောက်လာတဲ့ လူငယ်ပိုင်းတွေ ကတော့ ရှမ်းကမ်း ( ယိုးဒယား ) ဘက်ခြမ်းကို ထွက်ပြေးကြတယ် ။ ပြည်မကို ပြန်တာထက် အဲဒီဘက်ကို သွားတာ လွယ်လည်း လွယ်တယ် ၊ နီးလည်း နီးတယ်လေ ။ ဒါနဲ့ ဆရာလေး ၊ မျက်လုံး ထိတဲ့ကောင်ကို မြို့ တက်ပြီး ကုပေးဖို့ စိတ်ကူး ရှိသေးလား ”

“ ရှိတယ်ဗျ ၊ ရှိတယ် ။ သူလည်း လူပဲ ။ ဒီကုမ္ပဏီက ကုမပေးရင် ကျွန်တော် အိတ် စိုက်ပြီး ကုမယ်ဗျာ ”

အလွန် ခံပြင်းလာသည် ကြောင့် ထင်၏ ။ ညီဇော် လေသံက ပြင်းထန် ပြတ်တောင်းနေသည် ။

“ ဆရာလေးရဲ့ စေတနာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျာ ။ ခြံတွေထဲမှာ ဝေဒနာပေါင်းစုံ ခံနေရတဲ့ မသေမရှင် လူနာ တစ်ရာ ဝန်းကျင်လောက် ရှိတယ် ။ ငုတ်စူးလို့ ၊ ငှက်ဖျားမိလို့ ၊ သစ်ပိလို့ ရောဂါဘဖြစ်နေတဲ့ လူတွေပါ အကုန် ကုပေးလိုက်ပါ ဆရာလေး ”

“ ဗျာ ”

ကိုမောင်ထွေး၏ မဲ့ပြုံးလည်း ပိုမို ပီပြင်လာ၏ ။

“ တစ်ခုတော့ ရှိတယ် ဆရာလေး ။ တိုင်လားတောလား လုပ်ရင်တော့ ကျွန်တော်လည်း သက်သေခံ လုပ်မပေးနိုင်ဘူး ။ ကျွန်တော့် လစာနဲ့ ရပ်တည် နေရတဲ့ မိသားစုက ရှိသေးတယ် ။ ခြံလုပ်သား တွေသာ လစာ မရတာ ၊ အရေးကြီးတဲ့ လူတွေ အကုန်လုံး လစာ ပုံမှန်ရတယ်ဗျ ။ ပြီးတော့ မုဆိုးအလုပ်က မိုး သိပ်ခေါင်တာ ။ လူတွေ များလာတော့ ဒီရိုးမမှာ သားကောင်ရယ်လို့ မည်မည်ရရ မရှိတော့ဘူး ။ ဆရာ့ကို ကူညီတာနဲ့ ကျွန်တော်လည်း အလုပ်ပြုတ်မယ် ပြီးတော့ ... ”

“ တော်ပါတော့ဗျာ ။ တော်ပါတော့ ကိုမောင်ထွေးရယ် ”

“ ဆရာလေးရေ ။ ဒီ ကောင့်ကံပေါ့ဗျာ ။ ဒီကုမ္ပဏီ ပိုင်ရှင်သူဌေးက မြို့မှာ နိုင်ငံခြားသား မျက်စိဆရာဝန်ကြီးတွေကို ခေါ်လာပြီး မျက်စိဝေဒနာသည် ၁၅ဝဝ ကို ကုပေးနေတာ သုံးရက်ရှိပြီ ကြားတယ် ။ အဲဒီအဖွဲ့က မျက်စဉ်းလေး ဘာလေး ပိုလို့ စခန်းကို သယ်လာရင်တော့ ဟိုကောင် သက်သောင့်သက်သာ မျက်လုံးကန်းခွင့်ရမယ်ပေါ့ဗျာ ”

တောစခန်းနှင့် မိုင်ငါးဆယ်မျှ ဝေးသည့် မြို့လေး ရှိရာအရပ်ကို ညီဇော် လှမ်းမျှော် ကြည့်နေပုံရသည် ။ ထိုမြို့လေးမှာ ရက်ရောလှသော သူဌေးကြီး အတွက် မြို့လူထု၏ ချီးမွမ်းသံက ညံနေပါလိမ့်မည် ။ တနင်္သာရီရိုးမ တစ်နေရာ၌ မျက်လုံး တစ်ဖက် ကန်းလုကန်းခါနီး လူငယ်တစ်ဦး၏ ညည်းညူသံကတော့ လေနှင့် အတူ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့ သည် ။

( စိတ်ကူးယဉ် ဖန်တီးထားသော ဇာတ်ကောင်များနှင့် ဇာတ်လမ်းမျှသာ ဖြစ်ပါ သည် ။ အမည် ၊ နေရပ်နှင့် အကြောင်းအရာများ တိုက်ဆိုင်ခဲ့ပါလျှင် မတော်တဆ တိုက်ဆိုင်မှုသာ ဖြစ်ပါကြောင်း ။ )

⎕ ကိုစက်ဖေ
📖ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံ  
     မဂ္ဂဇင်း အောက်တိုဘာ ၊ ၂၀၁၇

Sunday, April 19, 2026

ကြွားလို့ဖြစ်တာ

 

❝ ကြွားလို့ဖြစ်တာ ❞
       ( ပီမိုးနင်း )

မောင်ထိုက်သည် ရွာပေါ်တွင် ချစ်သူ အနည်းဆုံးသော မောင်ထိုက် ဖြစ်၏ ။ ချစ်ပါ့မလား အကြွားက လွန်စွာသန်တာကိုး ။ ၎င်း၏ အလုပ်မှာ နှုတ်အလုပ် ဖြစ်ရာ ၎င်း၏ ကျယ်သော အသံကို လူစုစု ဟူသမျှမှာ ကြားရ၏ ။ အလှူ ၊ မသာ ၊ သုဘ ၊ အသုဘ ဟူသမျှမှာလည်း မောင်ထိုက်သည် ထိပ်တန်းမှာ ထိုင်၏ ။ အသက်မှာ အစိတ်မျှ ရှိသော်လည်း လူကြီးဝိုင်း ကိုမှ ဝင်လေ့ရှိ၏ ။ စကားအလုပ်မှာလည်း ပွဲစား ၊ ကုန်သည် ၊ ဆန်သမားမျိုး နှင့် မဆိုင်သောစကားအလုပ် ဖြစ်၏ ။ ကြွား၍ နေသော စကားအလုပ်မျှ ဖြစ်လေ၏ ။

ရန်ကုန်မြို့၌ ဝေးသော ဆွေမျိုး တစ်ယောက် ရှိသဖြင့် ၎င်းဆွေမျိုး၏ အိမ်၌ သုံးလေးလလောက် နေခဲ့ဖူး ၏ ။ ထိုဆွေမျိုးမှာလည်း ကပြားများသော ရပ်ကွက်မှာ နေသောကြောင့် များစွာသော ကလေးများမှာ အင်္ဂလိပ်စကား ၊ ကု,လားစကားများကို မွှတ်အောင် ပြောတတ်ကြလေရာ မောင်ထိုက်မှာ ထိုဘာသာစကားများကို ထမင်းစား ရေသောက် အချောင်တတ်ခဲ့လေရာ ဂါတ်ဌာနမျှ မရှိသော ရွာသိမ်ရွာငယ် သုံးထောင့်ကန်ရွာသို့ ပြန်၍ ရောက်သောအခါ ရွာသား ဟူသမျှ သူကြီးနှင့် ဆယ်အိမ်ခေါင်းမှ စ၍ တစ်ယောက်မျှ မိမိ ပေါင်းသင်းလောက်သောသူဟု မထင် ။ ရန်ကုန်မြို့၌ မြင်ခဲ့ရသော မိမိနှင့် တစ်စုံတစ်ရာ မသက်ဆိုင်သော အခြေအနေတို့ကို ထင်မြင်ကာ ထိုအကြောင်းအရာများကို ပြောကာ ကြွားရခြင်းဖြင့် ဇိမ်ယူ၍ နေလေ၏ ။

ရှပ်အင်္ကျီနှစ်ထည် ရန်ကုန်မှ ရခဲ့သော ပလေကပ် လုံချည်နှစ်ထည်နှင့် မိမိကိုယ်ကို ရွာသူရွာသား အလုပ်ကြမ်းသမားများနှင့် မတူအောင် သန့်ရှင်းသပ်ရပ်စွာ နေ၏ ။ ရွာသူရွာသားများမှာ ဖိနပ်ကို စီးလေ့ မရှိသဖြင့် ဖနောင့်ထူ၍ နေကြ၏ ။ မောင်ထိုက်သည်ကား ထိုကဲ့သို့ မနေ ရန်ကုန်မှ ရခဲ့သော လေယာဉ်ပျံဖိနပ်ကို အိမ်ခေါင်းရင်းအထိ စီး၏ ။

မောင်ထိုက်သည် ရှေးကလည်း ကြွား၏ ၊ ယခုကား ရန်ကုန်ပြန် လာသောကြောင့် ပို၍ ကြွား၏ ။ ကြွားအား ကြီးသဖြင့် အများမှာ နားခါးကြသော်လည်း မောင်ထိုက်မှာ ရန်ကုန်ပြန်မို့ ဗဟုသုတလည်းများ ၊ လေမိုး ကလည်း သန်သန်မို့ မောင်ထိုက်ကို အဝေးက မြင်လျှင် မြင်ချင်း နီးရာအိမ်ကို ဝင်ကာ နောက်ဖေးချောင် စပါးပုတ် ၊ အိမ်သာများမှာ ပုန်းအောင်းကြရလေ၏ ။ မပြေးသာက မမြင်ဟန် ဆောင်၍ နေကြရ၏ ။

ရှေးအခါက ကြွားသာ လယ်စားရင်းငှား ၊ အလုပ်ကို လုပ်၍ အခြားစာရင်းငှားများကလည်း ၎င်းအား အကြွားကြောင့် မုန်းကြလေ၏ ။ ယခုမူကား စာရင်းငှားသော်မှ မလုပ်နိုင်အောင် ကြွား၍ နေသဖြင့် မိခင်မုဆိုးမကြီးမှာ အမြဲ ပူပင်၍ နေရလေ၏ ။ မိုးသံလေသံ ကြားလေလေ အမယ်ကြီး စိတ်ပူလေလေ ၊ ထွန်တုံးထွန်သွား ပြင်သူများကို မြင်ရလေလေ အမယ်ကြီး ဒေါင်ချာလယ် လေလေ မောင်ထိုက်မှာကား တစ်အိမ် တက်ဆင်း ကြွားရသဖြင့် မအားမလပ် ဆယ်အိမ်ခေါင်း ကိုရွှေကြိုး ကမူကား ဒီအကောင် ရူးတော့မယ် ဟူ၍သာ ပြော၍နေလေ၏ ။

“ ဟဲ့ ... ဖိုးထိုက် ၊ မိုးများလည်း နီးပြီ ၊ အရင်နှစ်က ခြောက်ဆယ် ရလို့တောင် ရွာက မယ်ငုံ့ အရီးကတောင် မယ်ငုံနဲ့ လာစပ်ရတယ် မဟုတ်လား ၊ အလုပ်ကောင်းတယ် ဆိုတဲ့ သတင်းဟာ ဘယ်လောက်ကြီးသလဲဆိုတာ နင် အသိသား ”

“ အောင်မယ် ... အမေရယ် ၊ မယ်ငုံ လို ဟာမျိုးနှင့် ကျွန်တော့်ကို လာစပ်တာ အခုမှ တွေးပြီး အသည်းနာတယ် ။ တော်ပါ အမေရယ် ၊ ကျွန်တော် ရွှံ့ထဲ အရင်က ဆင်းဖူးလို့ အမေက အမြဲ ဆင်းနေရမယ်လို့ ထင်နေသလား ။ ဟိုတုန်းက ခြောက်ဆယ် ရတာဟာ မိုးရော နွေရော နွားလို လုပ်ရတာပါ ။ ဟိုတုန်းက ခြောက်ဆယ် ငွေကို ကြီးကျယ်တယ် ထင်မိလို့ လုပ်တာပါ ။ ရန်ကုန်က ဦးကြီးအောင်တို့များ စကားသုံးလုံး ပြောရတယ် ။ တစ်ရာ ဆိုလည်း ပက်ခနဲ ၊ နှစ်ရာဆိုလည်း ပက်ခနဲ ။ ကျွန်တော် ပြန်လာတော့ ဆယ်သိန်းဖိုး အလုပ်ကြီးကို လက်ခံထားတယ် ။ စက်တစ်လုံး အရောင်းအဝယ်လုပ်ဖို့ ကု,လားသူဌေးက ကိုးသိန်း တောင် လာပေးတယ် ။ ငွေကလေး တစ်သိန်း ကွာတာ ။ ငွေတစ်သိန်း မဖြစ်လောက်ပေမယ့် ကျွန်တော်က မခံချင်လို့ တမင် အတင်း ခိုင်းထားတာ ၊ ဘာမဆို ကျွန်တော့်ကို တိုင်ပင်လာတာ ”

“ ဟိုက ဦးကြီးအောင် ဟဲ့ ၊ အစွန်အဖျား တော်ကာ စပ်ကာရယ် ၊ နင့်ကို ကျွန်လုပ်ဖို့ ခေါ်သွားတာ ။ ငါက ဆွေမျိုးစပ်လို့ သိတာ ။ ရွှေညှာတို့ ဘက်က တော်တာ ။ အဝေးကြီး ၊ သူ သူဌေးဖြစ်တာနဲ့ အမေတို့ မွဲတာနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ဘူး ”

အပါး၌ နားထောင်၍ နေသူများက ပြုံးရယ်ကြလေ၏ ။

“ အမေကလည်း အမေ့ကို ဘယ်သူ စစ်လို့ ဒါတွေ လျှောက်ပြောနေရတာလဲ ။ ဆွေမျိုးဆိုတာ နီးတာဝေးတာ ဘာမှ မဆိုင်ဘူး ။ ခင်တာမင်တာ ပဓာန ။ ကလေးတွေက ကျွန်တော့် လက်ပေါ်က မဆင်းဘူး ။ အဒေါ်လေး ကလည်း ကျွန်တော် လမ်းထွက်ရင် ကားတိုက်မှာ စိုးရိမ်လွန်းလို့ ပြောရတာ အမော ”

“ အေး ... ဒါ နင့်ကို ကျွန် မလုပ်ရမှာ စိုးလို့ ၊ နို့ ဘာလို့ ပြန်လာသေးသလဲ ”

“ အမေ့ကို လွမ်းလို့ ၊ ကျွန်တော် ရန်ကုန်ပြန်မယ် ၊ မိုးတွင်း အတွက် မပူနဲ့ ၊ အမေ့ဆီကို ငွေတွေ ဖွေးခနဲ ဖွေးခနဲ ရောက်ရင် ပြီးရော မဟုတ်လား ”

နားထောင်သူ တစ်ယောက်က အခြား အဖော်တစ်ယောက်အား

“ လာပါကွယ် ၊ နားကြားပြင်းကပ်တယ် ။ သွားစို့ ”

ဟု ပြောပြီး ထ၍ သွားလေ၏ ။

“ နင့်ကို ဘယ်သူက ပေးလို့ ဖွေးခနဲ ငွေတွေ ရမှာလဲ ။ နင် ရန်ကုန် သွားလို့ ဘာအလုပ် ရမှာလဲ ။ ဘာပညာများ တတ်လို့လဲ ။ ဒီမှာ ဆိုရင် ကိုယ် တတ်တဲ့ စာရင်းငှားပညာကို သုံးနိုင်လို့ လေးငါးဆယ် ရဦးမယ် ။ အခု ငါတို့ သားအမိ နှစ်ယောက်တည်းမို့ တိုးတိုး ပြောမယ် ။ လူတွေက နင် ကြွားလွန်းလို့ ကဲ့ရဲ့လှပြီ ။ အမေတို့ သားအမိ တောင်းစားရတာကို မြင်ချင်လှကြပြီ ။ ဟိုဘက်က မျက်ကန်းမိအိုး ကတောင် တစ်နေ့က သူ့ထန်းပလက်တဲဝမှာ ရပ်ပြီး ဒေါ်သုန် မိုးနီးလာလို့ စိတ်ပူနေသလားတဲ့ ။ မပူပါနဲ့တဲ့... တစ်အိမ် တစ်ဆုပ် ပေးရင် ထမင်းတော့ စားရမှာပဲတဲ့ ။ ကိုင်း ... ဘယ့်နှယ်ရှိစ ”

“ ဒီလိုပဲ လှောင်ကြသလား ”

“ လှောင်တာပေါ့ ၊ နင်က အရမ်း ကြွားတာကိုး ”

“ ကျွန်တော့်ဘာသာ ကျွန်တော် ကြွားတာ ၊ သူတို့ကို ဘာလုပ်လို့လဲ ။ သူတို့မှာ ကြွားစရာ မရှိလို့ မနာလိုတာ ”

“ အောင်မယ် နင့်မှာ မနာလိုစရာ ဘာများ ရှိသလဲပြောစမ်း ”

“ အထင် မသေးအောင် နင် ဘာလုပ်သလဲ အခု ငတ်တော့မယ် ။ နင့်မှာ စကားပြောတာ အပြင် ဘာအစွမ်း ဘာအစများ ပြနိုင်လို့လဲ ။ မင်း အရင်က တစ်မိုးနဲ့ တစ်နွေ ငွေခြောက်ဆယ် ရလို့ မောင်ထိုက်တို့များ ကြွားသာ ကြွားတယ် ၊ တကယ် လုပ်တော့ တကယ်တော်ပါကလား ဆိုတာ ဟိုးဟိုးကျော်လို့ ”

“ ဟုတ်ကဲ့ မယ်ငုံ့ အရီးကတောင် ဟဲဟဲ ... ” 

ဟု ပြောပြီး မောင်ထိုက်သည် အိမ်ပေါ်မှ ဆင်း၍ ရွာပြင်သို့ ထွက်ကာ တောင်ပို့ တစ်ခုပေါ်မှာ ထိုင်လျက် အနောက်စူးစူး တိမ်တွေ မြူး၍နေသော ကဆုန်လ ကောင်းကင်ကို ကြည့်၍ နေလေ၏ ။

အမေ ပြောတာလည်း ဟုတ်တာပဲ ။ ရွာသားတွေ ကတော့ အမှန် ကဲ့ရဲ့ကြမှာပဲ ။ ငါကလည်း အကြွား မရပ်နိုင် ။ ခက်တာပဲ ၊ အမေ့နှယ် ကြံကြံစည်စည် ဘယ်လိုများ လုပ်ပြီး ငါ့ကို မွေးလို့ ငါ ကြွားနေပါလိမ့်မလဲကရို ။ ငါ ကြွားလုံးတွေနဲ့ ဆိုရင် စားရင်ငှား လုပ်လို့ ဖြစ်တော့မှ မဟုတ် ။ သာပြီး ကဲ့ရဲ့ကြမှာပဲ ။ မလုပ်ရင်လည်း ငတ်မှာပဲ ။ ရန်ကုန်သွားရင် ကျွန်လုပ်ရမယ် ။ အမေ့ထံ ငွေပြန်လို့ ပေးနိုင်မှာ မဟုတ် ။ ငါ ရန်ကုန်က ပြန်တုန်းက မကြွားဘဲ ခပ်ကုပ်ကုပ်ကလေး နေလိုက်ရရင် အတော်လေသား ။ အခု ကြွားမိလို့ အသက်ရှူ ကျပ်တာပဲ ။ ငါ အကြွားနှင့် ညီအောင် အရှက်ပြေ ဘာကို လုပ်ရပါ့မတုန်း စသည်ဖြင့် တွေ၍ နေခိုက် ဝက်ကြီးခေါ် သူရင်းငှားဘက် တစ်ယောက်မှာ နွားကြိမ်လုံးကလေးကို ကိုင်ကာ အပါးသို့ ရောက်၍လာပြီး

“ ဘာများ စိတ်ကူး ထုတ်နေသလဲ ကိုထိုက်ရဲ့ ”

“ ရန်ကုန်က ဦးကြီးက အမြန်လာဖို့ သံကြိုး ရောက်တယ် ။ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတဲ့ ။ ငါ မရှိရင်လည်း ခက်တာပဲ ။ အမေ့ကိုလည်း ထားမပစ်ခဲ့နိုင်ဘူး ။ ဒါကြောင့် .. ” ဟု ပြောကာ စကားမဆုံးမီ ဝက်ကြီးသည် ဟင် .. ဟု ဆိုကာ ခပ်လှမ်းလှမ်း၌ မြင်ရသော နွားကို ခဲနှင့် လိုက်၍ ပစ်ပေါက် လိုက်ကာ ရွာဘက်သို့ မောင်းနှင်၍ သွားလေ၏ ။

မောင်ထိုက်သည်ကား ဆက်ကာ စဉ်းစားပြန်၏ ။ ငါ အကြွားကြောင့် ဒုက္ခများနေမှန်း အသိသားနဲ့ အခု တစ်ခါ ကြွားလိုက်မိပြန်ပြီ ။ အဲဒါမှ သာပြီး ခက်တာပဲ ။ ဒီအကြွား မပျောက်ရင် လောကမှာ ငါ ဘာကိုမှ လုပ်လို့ ဖြစ်တော့ မှာမဟုတ်ဘူး ။ အကြွားကြောင့် အဆွေခင်ပွန်းကောင်းလည်း ရမှာ မဟုတ်ဘူး ။ ရန်ကုန်က ပြန်လာရတာလည်း ကြွားလွန်းလို့ ။ အဒေါ်လေးက မုန်းပြီး နှင်လိုက်တာ ။ ဒီအကြွားဟာ တော်တော် ဆိုးပါကလား ။ ငါကလည်း မကြွား မနေနိုင်အောင် ဘယ်လိုများ လုပ်ရပါ့ မတုန်း ။ ကြွားနေသမျှ ငါ လူဖြစ်မှာ မဟုတ် ။ လူမဖြစ်ရင် ငါ ကြွားလုံးနဲ့ ငါ့အနေ မကိုက်ညီ ၊ အကြွားတွေ မပေါ်ရုံ ရှိမှာပဲ ကြွားရင်လည်း ကြွားသလို ဖြစ်အောင် လုပ်မှ ကိုက်မှာဟု ပြောပြီး တောင်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ဆီးပင်တွေ ဖုံးလုခမန်း ဖြစ်၍ နေသော ဘုရားငုတ်တို တစ်ခုကို မြင်ရလေသည် ။ ထိုဘုရားငုတ်တိုမှာ ရောင်ခြည်တော် လွှတ်၍ ပြီးသည်မှာ မကြာသေးသဖြင့် ပြုပြင်ရန်အတွက် လူသုံးယောက်သည် ဆီးပင် ၊ ညောင်ပင်များကို ရှင်းလင်း သုတ်သင်နေ၍ နေလေ၏ ။ ထိုဘုရားကို မြင်ရသော အခါ အကြံတစ်ခု ပေါ်လေ၏ ။

ထိုညဉ့် လူခြေတိတ်မှာ မောင်ထိုက်သည် ထို တန်ခိုးကြီးဘုရားသို့ တစ်ယောက်တည်း လာပြီးလျှင် ငါးပါး သီလခံ ယူကာ

“ အရှင်ဘုရား ၊ ဒီတစ်သက်မှာ အကြွား ဟူသမျှကို ပါနုပေတံ လှူဒါန်းပါပြီဘုရား ၊ ဘုရားတပည့်တော် နောက်တစ်ခါ ကြွားလျှင် သေပြီး အဝီစိငရဲကျပါစေ ဘုရား ” ဟု ဆိုလေ၏ ။

ထို့နောက် မိမိ၏ အကြွားနှင့် ညီစွာ တစ်ခုခု ဖြစ်မြောက်အောင် လုပ်မှ တော်မည် ။ ငါ ရန်ကုန်ကို သွားမယ် ။ ရန်ကုန်ကို ရောက်ရင် ဘာမဆို လုပ်ပြီး ရသမျှ ပိုက်ဆံကို စုမယ် ။ အရင်း ရလျှင် ရသောအရင်းနှင့် သင့်တော်သော အလုပ်ကို လုပ်မည်ဟု အကြံပြုလေ၏ ။ မောင်ထိုက်သည် ပျောက်ချင်းမလှ ပျောက်၍ သွားရာ အဖော်များသည် တနင်္ဂနွေ တစ်ပတ်လောက် စောင့်စားရှာ ဖွေသော်လည်း မတွေ့သဖြင့် မောင်ထိုက် တစ်ခုခု ဖြစ်ပလား ၊ သေပလား ၊ ကြွားတာနဲ့ ရန်ကုန်သားတွေက မုန်းပြီး တစ်ခုခု လုပ်လေသလား စသည်ဖြင့် တွေးတော ပူပင်ကြသောကြောင့် မောင်ထိုက် ပျောက်သွားကြောင်း ဂါတ်ကို တိုင်ပြီး ခရီးဆက်ကာ မန္တလေးသို့ သွားကြလေတော့သတည်း ။

မောင်ထိုက် သည်ကား သင်္ဘောကူလီ အလုပ်ကို ရသဖြင့် ကူလီများ အထဲတွင် အပေါင်းအသင်းများ တွေ့ပြီး ပျော်ရွှင်စွာ နေလေတော့သတည်း ။

မောင်ထိုက်မှာ လူကြွား ဖြစ်ရာ အပြောအဆို ရဲတင်းသွက်လက်သူဖြစ်သဖြင့် အကြွားကို ဘုရားအား လှူလိုက်သောအခါ အစွမ်းသတ္တိသာ ကျန်ရစ်တော့သည် ဖြစ်ရာ ကူလီ အလုပ်မှာ နှုတ်စလျှာစ အစွမ်းဖြင့် မြူနီစီပယ် လူကြီးတစ်ယောက်၏ အိမ်၌ အဆောင်တစ်ခုကို တိုးချဲ့၍ လုပ်သော လက်သမားများနှင့် အကြောင်းသင့်အောင် လုပ်ပြီး ၎င်းတို့၏ အလုပ် ကူညီ လုပ်ကိုင်၍ ပေးရာမှ များစွာ အသုံးဝင်သဖြင့် လက်သမားများက ထမင်း ကျွေးလေ၏ ။ သို့လုပ်ရာ၌ မြူနီစီပယ်လူကြီးကတော်၏ သဒ္ဒါလန်အောင် အရုပ်ဆိုးသော သားအထွေးကလေးကို အားလပ်သည့်အခါ ချီလား နမ်းလား လုပ်လေ၏ ။ ကလေးက မောင်ထိုက်ကို ခင်၍ နေလေ၏ ။ မောင်ထိုက် ကလည်း ထူ ၊ ထိုင်း ၊ နုံ ၊ အသော ကလေးကလေး၏ ဂုဏ်ထူးထွေကို မိခင် ရှေ့၌ ချီးမွမ်းလေ၏ ။ ထိုနည်းဖြင့် လူကြီးကတော်သည် မောင်ထိုက် အပေါ် ကြည်ညိုသဒ္ဓါ ခင်မင်စိတ်များ ပေါ်လာလေ၏ ။ ထိုအခါ ကူလီခေါင်း ဖြစ်ဖို့ အရေးသည် အဘယ်မှာ ခက်ခဲပါတော့မည်နည်း ။ ကူလီခေါင်း လုပ်ရင်း ကု,လားများလို နေ ၊ ကု,လား များလို စားသဖြင့် မယ်တော်ကြီးထံ ငွေများကို လစဉ် ပို့နိုင်လေရာ ရွာ၌ စကားထွက်၍ လာသည်ကား

“ ဒီအကောင် ကြွားမယ်ဆို ကြွားထိုက်တာပဲ ။ တကယ် လုပ်တော့လည်း ဖြစ်တာကိုး ၊ တစ်လ ငါးကျပ် တစ်ဆယ် အမယ်ကြီးဆီ ပို့တာ နည်းတဲ့ငွေလား ”

ဟူသော စကားဖြစ်လေ၏ ။

မောင်ထိုက်သည်ကား ထိုအလုပ်နှင့် အားမရ မကျေနပ်ဘဲ အရောင်းအဝယ် ပွဲစားကုန်သည် အလုပ်များကို ဂရုစိုက် ရှာလေရာ ထိုနှစ် အတွင်းမှာ အိမ်ရာခြေ မြေ ၊ စက် ၊ စာပုံနှိပ်တိုက် ၊ မော်တော်ကား ၊ ဘတ်စ်ကား စသည်များကို တစ်လက်မှ တစ်လက်ပြောင်း ရောင်းဝယ်ပေးခြင်း ၊ လူကြီးလူကောင်းများနှင့် ဆက်မိသဖြင့် ရွှေ ၊ ငွေ စသည်များနှင့် ပတ်သက်၍ ပွဲစား လုပ်ခြင်းဖြင့် အသိမိတ်ဆွေ များပြီး ထင်ပေါ်ကျော်ကြားလာလေတော့ သတည်း ။

တစ်နေ့သ၌ ရွာကလေးမှ သားအမိနှစ်ယောက် မော်တော်ကားနှင့် ရန်ကုန်ကို ပြန်ကြသောအခါ တစ်ရွာလုံး လိုက်၍ ပို့ကြသည့်ပြင် အသက်နှစ်ဆယ်ခန့် စိန်ရွှေ အပြည့်နှင့် ရန်ကုန်သူ ချောချော တစ်ယောက်မှာလည်း မောင်ထိုက်နှင့် အတူ ဖက်၍ ထိုင်လိုက်သွားသည်ကို တွေ့မြင်နိုင်လေတော့သတည်း ။

▢  ပီမိုးနင်း
📖 တိုးတက်ရေး 
      ဇွန်လ ၊ ၁၉၃၉

ချွင်ခနဲ တစ်ချက် မျိုးဆက်သစ်တို့ရဲ့ အမှန်


 

❝ ချွင်ခနဲ တစ်ချက် မျိုးဆက်သစ်တို့ရဲ့ အမှန် ❞
( ထွန်းတောက်ထွဋ် - သင်္ချာ )

▢ ချွင်ခနဲ တစ်ချက် ...

‘ ချွင် ’

ချွင်ခနဲ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ အသံနဲ့ အတူ မက်ဆင်ဂျာ ထဲက စာသားတချို့ကို မြင်လိုက်ရတဲ့ အခါမှာတော့ ဟန်မဆောင်နိုင်တဲ့ အထိ ပျော်ရွှင်သွားခဲ့ရတာ သေချာပါတယ် ။

‘ မ ကျွန်တော်နဲ့ တွေ့ချင် စကားပြောချင်တယ် ဆိုရင် မနက်ဖြန် ဆယ်နာရီလောက် မဟာဗန္ဓုလ ပန်းခြံထဲ လာခဲ့လေ ။ ကျွန်တော် စောင့်နေမယ် ’

အပြင်မှာ တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူး ကြပါဘဲ ၊ ဖေ့စ်ဘွတ်ခ် ထဲမှာတောင် ရည်းစား မဖြစ်ကြသေးဘဲနဲ့ အသက် သုံးဆယ်ကျော်စ အမျိုးသား တစ်ယောက်ရဲ့စကားကို သူ့ထက် လေးနှစ်လောက် ကြီးတဲ့ ချောချောလှလှ အပျိုကြီးမမ တစ်ယောက်က ‘ စိတ်ချ လာခဲ့မယ် ’ လို့ ပြန်ဖြေလိုက်မိခြင်းဟာ ‘ ဖေ့စ်ဘွတ်ခ်နတ် ’ ဝင်သွားပြီ ဆိုတဲ့ သဘောများလား ။ ရည်းစားနဲ့ နှစ်ခါလောက် ကွဲထားဖူးတဲ့ အမျိုးသမီး တစ်ယောက်ရဲ့ ပင်ကို စိတ်အခံကြောင့်များလား ။ နှစ်နဲ့ချီပြီး လစ်ဟာနေတဲ့ နှလုံးသား လိုအင်ဆန္ဒ အတွက် ထွက်ပေါက် တစ်ခုများလား ။ သေချာတာ ကတော့ မက်စင်ဂျာ ကနေပြီး ညစဉ် စကားပြောကြရင်း ကျွန်မ ဘက်က မောင့်ကို တစ်ဖက်သတ်ကြီး ချစ်နေမိပြီ ဆိုတာ မှန်သော စကားပါလေ ။

••••• ••••• •••••

၁ ။

ပေါင်ရင်းအထိ ခပ်ကျပ်ကျပ် အောက်ခံဘောင်းဘီ အနက်ကလေးနဲ့ အပေါ်ပိုင်း ဗလာကျင်း ရေကူးကန်ပေါင်ပေါ် လက်နှစ်ဖက် ထောက် ၊ ညာခြေဖျား တစ်ဖက် တင်ပြီး လှမ်းတက်နေတဲ့ ပုံဟန်ဟာ သားကောင်ကို မြင်လို့ ခုန်အုပ်တော့မယ့် ကျားတစ်ကောင်ရဲ့ ဟန်ပန် အတိုင်းမို့ အမြင်ရိုင်းတယ် မဆိုသာပါဘူး ။ ကျစ်လျစ် ၊ သန်မာ ၊ တောင့်တင်းတဲ့ လက်မောင်းနှစ်ဖက်တင်မက အမွေးအမှင် သိပ်မထူတဲ့ ရင်အုပ် ၊ လက်ဖျံ ၊ သလုံးသားတွေ ပေါ်မှာ လှပစွာ ထိုးထားတဲ့ တက်တူးရောင်စုံတွေက အချိုးအစား ကျနလွန်းတဲ့ မောင့်ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ အပ်စပ် ကြည့်ကောင်း နေတာလည်း အမှန်ပါပဲ ။ ရုပ်ရှင်မင်းသား ကျော်ရဲအောင် ငယ်ငယ်က လိုလို ရုပ်ခံနဲ့ ရီဝေဝေ အကြည့်တွေက တော်ရုံ မိန်းမသား ပစ်လဲကျလောက်တဲ့ ပရိုဖိုင် ပုံမျိုးပါ ။

ရိုက်ကွင်းက ပုံတချို့ တင်လေ့ ရှိသလို နယ်ခရီး ထွက်တာပဲ ဖြစ်ဖြစ် ၊ နိုင်ငံခြား ခရီးသွားတာပဲ ဖြစ်ဖြစ် ရောက်ရာ အရပ်က သူ့ဓာတ်ပုံကလေးတွေ ဖေ့စ်ဘွတ်ခ်ပေါ် တင်တာက လွဲပြီး သူ့ကို ပိုးကြေးပန်းကြေးနဲ့ ဝင်ပြောလာတဲ့ ကောင်မလေးတွေရဲ့ ကွန့်မန့်အောက်မှာ အနှောင့်အသွား မလွတ်တဲ့ စကားတွေနဲ့ ပြန် မဖြေတတ်ခဲ့တာလည်း ကျွန်မ မောင့်ကို သဘောကျရတဲ့ အချက်တွေထဲက တစ်ချက်လို့ ပြောရင် ရပါတယ် ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဘန်ကောက်မှာ ရိုက်ခဲ့တဲ့ ဓာတ်ပုံတွေ မြင်ပြီး မောင့်ကို အထင်ကြီးစိတ်နဲ့ သဘောကျခဲ့တာလား ၊ စမတ်ကျကျ ဝတ်စားတတ်တဲ့ မင်းသားပုံ ပေါက်နေတဲ့ မောင့်ရဲ့ စတိုင်ကို နှစ်သက်ခဲ့တာလား ၊ ပရိုဖိုင် ပုံထဲက ယောက်ျားပီသတဲ့ ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအဆစ်ကို မြင်ပြီး စိတ်ဝင်စားခဲ့တာလား မပြောတတ်ပါဘူး ။ ကျွန်မ ပြောတတ်တာ တစ်ခုကတော့ မောင့်ကို တစ်ဖက်သတ် ချစ်မိနေတဲ့ ကျွန်မ မောင်ချိန်းထားတဲ့ မဟာဗန္ဓုလပန်းခြံထဲ ရောက်မှ မိန်းမဈေးကျနေမှန်း သဘောပေါက်ခဲ့ရတာမျိုးပါ ။

“ ကျွန်တော် ဘာကောင်မှ မဟုတ်သေးပါဘူး မ , ရယ် ။ ရုပ်ရှင် ၊ ဗီဒီယို ရိုက်တယ် ဆို တာကလည်း မင်းသား သူ ငယ်ချင်း အခန်းက ပါရတာ တစ်ကားနှစ်ကားလောက်ပါ ။ လူကြမ်းအဖြစ် လာငှားကြတာပဲ များပါတယ် ။ အလုပ် ပေါ်ရင် ပေါ်သလို နေ့စားဖြစ်လိုက် ၊ ကားပြတ် တစ်သိန်း လောက် ရလိုက်နဲ့ ဝေလေလေ အဆင့်ပါ မ , ရာ ”

နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီး အရက်ကလေး ခပ်ထွေထွေနဲ့ မောင် ပြောပြသမျှ မောင့်ရဲ့ ရုပ်ရည် အချိုးအစား နဲ့ ဘယ်လိုမှ မသင့်တော် မအပ်စပ်တဲ့ လူကြမ်းနေရာ ၊ လူစားထိုးနေရာ တွေမှာသာ အများဆုံး သရုပ်ဆောင်ခွင့် ရတဲ့ အကြောင်း ကျွန်မ သိသိချင်း စိတ်မကောင်းဖြစ်ရတာ အမှန်ပါ ။ တကယ်တော့ ဖေ့စ်ဘွတ်ခ်ပေါ်မှာ သူ တင်လေ့ရှိတဲ့ စတေးတပ် စာသားထဲက သတ်ပုံ မမှန်တဲ့ ဝါကျတွေကြောင့် မောင် သင်ယူထားတဲ့ အတန်းပညာ သိပ်မရှိနိုင်ဘူးလို့ ကျွန်မဘက်က တွေးထင်ခဲ့ပြီးသားပါ ။ ကျွန်မ အထင် ပိုပြီး သေချာသွားတာကတော့ လေးတန်းနဲ့ ကျောင်းထွက်ပြီး လူပျိုပေါက်အရွယ် ကတည်းက ရန်ကုန် ရောက်လာတဲ့ မောင်က အလုပ်အမျိုးစုံ ၊ ဘဝအမျိုးစုံမှာ ကျင်လည်ခဲ့ရပြီး သူ ဝါသနာကြီးလွန်းတဲ့ ရုပ်ရှင် ၊ ဗီဒီယို ရိုက်ကွင်းတွေ မှာတော့ ဒိုင်ယာလော့ခ် ကို စာရွက်နဲ့ မကျက်တတ်ဘဲ ဒါရိုက်တာကိုယ်တိုင် နှုတ်တိုက် ချပေးမှ ပြောဆိုတတ်သူ အဖြစ် မောင်ကိုယ်တိုင် ဝန်ခံခဲ့တာကြောင့်ပါ ။ မောင် အင်မတန် ဖြစ်ချင်တဲ့ သရုပ်ဆောင်ကောင်း တစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့အရေး တတ်ထားသင့်တဲ့ အတန်းပညာနဲ့ ဖတ်ထား သင့်တဲ့ စာပေဗဟုသုတတွေ အလုံအလောက် မရှိတာ မှန် ပေမဲ့ ပင်ကိုဗီဇ အရ ၊ အမြင် အရ ၊ အတွေ့အကြုံ အရ ကျရာ ဇာတ်ရုပ်မှာ ပီပြင်သူ တစ်ယောက် ဆိုတာကိုတော့ မောင် ပြတဲ့ ဇာတ်ကားနမူနာတွေ ကြည့်ပြီး ကျွန်မဘက်က လက်ခံခဲ့ရတာမျိုးပါ ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စာမဖတ် ၊ အတန်းပညာ သိပ်မတတ်ဘဲ ရုပ်ရည်အချိုးအစား ယောက်ျား ပီသလွန်းတဲ့ လူချောတစ်ယောက်ကို ချစ်မိသွားသူက နယ်က လာပြီး အဆောင်မှာ နေတဲ့ ရုံးဝန်ထမ်း ၊ ပညာတတ် တစ်ယောက် ဖြစ်နေလေတော့ မောင့်ရဲ့ အားနည်းချက်တွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးရင်း ၊ အောင်မြင်တဲ့ သရုပ်ဆောင် တစ်ယောက် ဖြစ်အောင် ကူညီရင်း ဘဝတစ်သက်စာ အတွက် လက်တွဲဖော် အဖြစ် စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့မိသူက ကျွန်မ ရယ်ပါလေ ။

••••• ••••• •••••

၂ ။

ချစ်တီးကု,လားတွေရဲ့ အတိုးဒဏ် ၊ အင်္ဂလိပ်အစိုးရရဲ့ လယ်ခွန် ၊ လူခွန်ဒဏ်နဲ့ အရင်းရှင်တွေရဲ့ ခေါင်းပုံဖြတ်မှုဒဏ်ကို ခံစားနေရတဲ့ မြန်မာလယ်သမားတွေဟာ အကြွေးနွံထဲ နစ်ခဲ့ကြတာ သေချာပါတယ် ။ အဲဒီ ပြဿနာတွေနဲ့ မရှေးမနှောင်းမှာပဲ ကမ္ဘာ့စီးပွားရေးပျက်ကပ်ကြောင့် စပါးဈေး ထိုးကျသွားတဲ့ အခါမှာတော့ လယ်သမားတွေဟာ လယ်ယာမြေတွေ ပေါင်နှံ ရောင်းချပြီး အကြွေးဆပ်ကြရတာပါပဲ ။ ဒီကြားထဲ အရင်းရှင်တွေက အိန္ဒိယက နေပြီး စျေးပေါတဲ့ လယ်ကူလီတွေကို ခေါ်သွင်းလာပြန်တဲ့အတွက် လယ်မဲ့ယာမဲ့ ၊ အလုပ်လက်မဲ့ ဖြစ်လာကြတဲ့ လယ်သမား တွေရဲ့ အပူမီးဟာ အထွေထွေ မကျေနပ်မှုကို စတင်ဖြစ်ပေါ် စေမှာ မလွဲပါဘူး ။ 

ဒီလိုနဲ့ပဲ အင်းအိုင်လက်ဖွဲ့ ၊ ဂါထာ ၊ မန္တရားတွေ နဲ့ တုတ်ပြီး ၊ ဓားပြီး ၊ သေနတ်ပြီး ကိစ္စတွေ စီရင်ပေးခဲ့တဲ့ ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက်နဲ့ သူ့ရဲ့ အပေါင်းအပါ တပ် သားတွေဟာ ရရာလက်နက် စွဲကိုင်ပြီး အင်္ဂလိပ်အစိုးရကို တော်လှန်ခဲ့ကြမှာ သေချာ သလောက်ပါပဲ ။ အင်္ဂလိပ် အစိုးရရဲ့ ရက်ရက်စက်စက် နှိမ်နင်းမှုကြောင့် ခေါင်း ဆောင်ကြီးနဲ့ တခြားခေါင်း ဆောင်တွေ ကြိုးပေး ၊ ကွပ်မျက်ခံခဲ့ရတယ် ဆိုတဲ့ အဖြစ်က သမိုင်းမှာ အထင်အရှား ရှိခဲ့တဲ့ ဖြစ်ရပ်မှန် တစ်ခုပါလေ ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကြိုးမိန့် အပေးခံခဲ့ရတဲ့ သူတွေထဲမှာ ပါဝင်ခဲ့ပေမဲ့ အသက်ငယ်ဆုံး ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ ဆရာတော်တစ်ပါးရဲ့ မေတ္တာရပ်ခံချက်ကြောင့် ကြိုးမိန့်က နေပြီး ထောင်ဒဏ်တစ်သက် တစ်ကျွန်း အဖြစ် ပြစ်ဒဏ် လျှော့ပေါ့ ခံစားခဲ့ရသူက မောင့်အဘိုး ဆိုတာ သိလိုက်ရတဲ့ အတွက် ကျွန်မ အံ့ဩ သွားရတာတော့ အမှန်ပါပဲ ။

“ အဘိုးက ကျွန်တော့်ကို အရမ်းချစ်တာ မ , ရ ။ ကျွန်တော် ငယ်ငယ်က ညဘက်တွေဆို အဘိုးကို နင်းနှိပ်ပေးရတယ်လေ ။ အဘိုးက ကျွန်တော် မပျင်းအောင် ဆိုပြီး သူတို့ ငယ်ငယ်က တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့တဲ့ အကြောင်းတွေကို ပုံပြင် တစ်ပုဒ်လို ပြောပြခဲ့တာ မ ရဲ့ ”

ဪ ... သူရဲကောင်း တစ်ယောက်ရဲ့ မြေးဟာ မောင်တဲ့လား ။ ခေတ်တွေ အလီလီ ပြောင်းပြီး ထောင် တစ်သက်တစ်ကျွန်းဒဏ်က လွတ် ။ ဂါထာ ၊ မန္တရား ၊ အင်းအိုင် ၊ လက်ဖွဲ့ အတတ်တွေနဲ့ ဆေးကုစားခဲ့ရတာ မောင့် အဘိုးတဲ့လား ။ တိုက်ပွဲဝင် ဓားနဲ့ အင်းပဝါကို အမိန့် တစ်ခုကြောင့် ပြတိုက်ထဲ ပို့ပေးခဲ့ရပြီး မဖြစ်စလောက် ပင်စင်လစာကလေးနဲ့ ခေတ်ကို အန်တုရင်း အသက် ရှစ်ဆယ်ကျော် အထိ နေပြသွားခဲ့ သူဟာ မောင့်အဘိုး ဖြစ်နေတာမျိုးလား ။ တိုက်ပွဲဝင် လက်ကျန် ဓားနှစ်ချောင်းကို ပြတိုက်ထဲ ပို့ခိုင်းမှာ စိုးလို့ အိပ်ရာအောက်ထဲဝှက် ၊ အမှတ်တရထားရင်း သေတဲ့အထိ အဆွေးခံ သွားခဲ့တာ မောင့် အဘိုးတဲ့လား ။ သား ယောက်ျားလေး မမွေးခဲ့ဘဲ သမီးချည်းပဲ သုံးယောက်ရခဲ့ပြီး အငယ်ဆုံး သမီးရဲ့ အငယ်ဆုံးသော သားဟာ အဘိုး အတွက် အားကိုးမျှော်လင့်စရာ လက်ရုံးတစ်ဆူ ဖြစ်စေချင်ခဲ့တာမျိုးလား ။ ဥပဓိရုပ်ခံ ကောင်းသလို အချိုးအဆစ်ပါ ကောင်းလာနိုင်စရာရှိတဲ့ မြေး ဖြစ်သူကို သူ့လို သူရဲကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်တာတောင် ယောက်ျားပီသစေလို စိတ်နဲ့ ငယ်စဉ်ကတည်းက တက်တူးတချို့ ထိုးပေးခဲ့တာဟာ အဘိုးရဲ့ မျှော်လင့်ခြင်း လက်ဆောင် တစ်မျိုးလား ။ အရွယ်ရောက် လူလား မြောက်လာခဲ့စဉ်မှာတော့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ တက်တူး အရုပ်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာမျိုးကို သဘောကျလာသူ ဟာ ကျွန်မဘက်က တိတ် တခိုး ချစ်နေမိတဲ့ မောင်တဲ့ လား ။

ဟန်ဆောင်ထိုး ၊ ဟန်ဆောင်ခုတ် ၊ ဟန်ဆောင်ပစ်ခတ် ၊ အော်ဟစ် ၊ ကြိမ်းမောင်း နေရတဲ့ ရုပ်ရှင်ဗီဒီယို ထဲက “ သရုပ်ဆောင် လူကြမ်းတစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်တယ် ” လို့ မောင့်အဘိုးဘက်က တွေးခဲ့မှာ မဟုတ်သလို မောင် ကိုယ်တိုင်လည်း အဲဒီလို ဖြစ်ချင်မယ်လို့ ကျွန်မ မထင်ပါဘူး ။ မောင် ပြလာတဲ့ မိသားစု ဓာတ်ပုံတချို့နဲ့ မောင့်ရဲ့ ရုပ်ရည်အချိုးအစား ပြင်ပ အသွင်အပြင် အရ ဘမျိုးဘိုးတူ ဆိုတဲ့ စကားဟာ မောင်နဲ့ ကျမှ ကွက်တိမှန်ခဲ့တာမျိုးပါ ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မောင် ကျင်လည်ခဲ့ရတဲ့ ဘ၀နဲ့ ၊ မောင်ကိုယ်တိုင် လက်ရှိ ဖြတ်သန်းနေရတဲ့ ဘဝ အခြေအနေက ခေတ်ကြောင့်ပဲ ပြောပြော ၊ ကံတရားကြောင့်ပဲ ဆိုဆို သူရဲကောင်း တစ်ယောက်ရဲ့ မြေး အနေနဲ့ လားလားမှ မအပ်စပ် နေတာ အမှန်ပါ ။ မောင့်အဘိုး သာ သက်ရှိထင်ရှား ရှိနေဦးမယ် ဆိုရင်တော့ မောင့်ရဲ့ ပကတိ အခြေအနေကို ဘာတွေများ ပြောဦးမလဲ ဆိုပြီး ကျွန်မ သိချင်နေတာတော့ သေချာပါတယ် ။

ဘာပဲပြောပြော အဘိုးက ချစ်တဲ့ ၊ အဘိုးကို ချစ်တဲ့ မြေးတစ်ယောက်ပီပီ သူ့ အဘိုးအကြောင်း ပြောပြနေတဲ့ မောင့်ရဲ့ ရီဝေဝေမျက်ဝန်းတစ်စုံမှာ အရည်ကြည်တွေ တွဲခိုလာတာကြောင့် ကျွန်မလည်း မောင်နဲ့ ထပ်တူ စိတ်မကောင်း ဖြစ်ရင်း နှစ်သိမ့်ပေးရပြန်ပါတယ် ။ စိတ်အလိုဆန္ဒ မပြည့်ဝမှုကြောင့် နှစ်နဲ့ ချီပြီး နစ်မွန်းခဲ့မှာ သေချာတဲ့ အရက်သောက်ခြင်း ကိစ္စကို တော့ အချိန်ယူပြီး တဖြည်း ဖြည်း သိမ်းသွင်းရမယ်လို့ပဲ ကျွန်မ စိတ်ထဲ တေးထားလိုက်ပါတယ် ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မနဲ့ ဆုံလေ့ရှိတဲ့ နေ့ခင်းကြောင်တောင် အချိန်ကြီးမှာတောင် မူးယစ်ရီဝေနေတဲ့ သူ့အဖြစ်ကြောင့် အရက်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကျွန်မရဲ့ သဘောထား အမှန်ကို မောင် သိအောင် ကြိုတင်ရှင်းပြ ၊ ပြောပြ ၊ နားချ ကြည့်တဲ့ အခါမှာတော့ မောင့် ဘက်က ဘာတစ်ခွန်းမှ ပြန်မပြောဘဲ ရယ်ကျဲကျဲသာ လုပ်နေခဲ့ပါတယ် ။ နဂို ကတည်းက အထင်ကြီးစိတ် နဲ့ စ , ခဲ့ရတဲ့ အချစ် တစ်ခုဟာ အဖြစ်မှန်တွေ သိပြီး နောက်မှာတော့ သနားစိတ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြန်တယ် ဆိုရင် ကျွန်မ မိုက်မဲသူ တစ်ယောက်လို့ အများက ဆိုကြလေမလား ။ ကျွန်မ လိုချင်တဲ့ အချစ် ၊ မေတ္တာတရားတွေ မောင့်ဆီက ပြန် ရ မရဆိုတာ သိပ်မသေချာပေမဲ့ အသေချာဆုံး ကိစ္စ တစ်ခုကတော့ မောင့် ဘက်က ကျွန်မကို တွယ်တာနေခြင်းဟာ မိခင်တစ်ယောက်လို ၊ အစ်မတစ်ယောက်လို ထက် ပိုမနေခဲ့တာမျိုးပါ ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မောင့်ရဲ့ စိတ် ခံစားချက် အမှန်ကို ရိပ်မိလာတဲ့ နောက်ပိုင်းကာလတွေမှာတော့ ကျွန်မ ဆိုတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ဟာ မောင်နဲ့ ပတ်သက်သမျှ ပေးဆပ်တတ်သူ တစ်ယောက် ဖြစ်မှန်းမသိ ဖြစ်နေခဲ့ပါပြီ ။ ဒါပေမဲ့ မောင့်ရဲ့ လက်ရှိ ဘဝ အခြေအနေထက် မဆိုစလောက်ကလေး ပိုသာနေတဲ့ ကျွန်မအတွက် သိပ်ပြီး ခက်ခဲလှတဲ့ ပေးဆပ်မှုမျိုးတွေတော့ မဟုတ်ပါဘူး ။ ဥပမာ မောင့်အတွက် ဖုန်းဘေလ် ငါးထောင်လောက် ထည့်ပေးလိုက်တာမျိုး ၊ မောင် နယ်ခဏ ပြန်ချင်တယ် ဆိုရင် လမ်းစရိတ် သုံးသောင်းလောက် ထုတ်ပေးလိုက်တာမျိုး ၊ မောင့်အတွက် အဆောင် လခငါးသောင်းလောက် စိုက်ပေးလိုက်တာမျိုးက လွဲပြီး မောင့် ဘက်ကလည်း မတန်တဆတွေ အတင်း မပူဆာပါဘူး ။ ကျွန်မ အတပ် ပြောရဲတာ တစ်ခု ကတော့ မောင်ဟာ ယောက်ျားပိုင်းလုံး တစ်ယောက် မဟုတ်သလို သူ့ လိုအပ်ချက်အတွက် မိန်းမ တစ်ယောက်ရဲ့ ကူညီပေးကမ်းမှု မှန်သမျှ ငြင်းဆန်တတ်တဲ့ လူတစ်ယောက်လည်း မဟုတ်ပြန်ပါဘူး ။ အကောင်းစားအဝတ်အထည် ၊ လူ့အသုံးအဆောင် ပစ္စည်းတွေ ဝတ်ဆင် သုံးစွဲတတ်လေ့ရှိတဲ့ မောင် တစ်ယောက် ငွေကြေး အဆင်ပြေခဲ့စဉ်ကာလက ကူညီပေးကမ်းခဲ့ သူတွေ အများကြီး ရှိခဲ့တယ် ဆိုတာတော့ သေချာနေပါတယ်လေ ။

••••• ••••• •••••

▢ ချွင်ခနဲတစ်ချက် မျိုးဆက် သစ်တို့ရဲ့ အမှန်

ပဉ္စမမြောက် မောင်နဲ့ ဆုံဖြစ်ကြတဲ့ အခါမှာတော့ မိုးဦး ကျကာလ ဖြစ်တဲ့ အတွက် မောင့်ရဲ့ လက်ရှိ အလုပ်တွေ အခြေအနေ မကောင်းတဲ့ အကြောင်းနဲ့ သူ့ရွာသူ ခဏ ပြန်နေတော့မယ် ဆိုတဲ့ အကြောင်း ၊ မောင့်မိတ်ဆွေ ၊ အပေါင်းအဖော်တွေ က လည်း အဆောင်လခ အတွက် ပိုက်ဆံချေးပေးဖို့ နေနေသာသာ သူတို့ နေထိုင်ရာမှာ ခဏတာ တည်းခိုစေပြီး ထမင်း တစ်နပ်တောင် ခေါ်မကျွေးချင်ကြတဲ့ အကြောင်း ၊ အဆင် မပြေခြင်း ဓာတ်ပြားဟောင်းတွေနဲ့ပဲ ဆီးကြိုခဲ့တာမျိုးပါ ။

မိန်းမတစ်ယောက် အနေနဲ့ မောင် ချိန်းဆိုတဲ့ မောင် သောက်နေကျ အရက်ဆိုင်ထဲ အထိ ရောက်ခဲ့ပြီ ဆိုတာကတော့ အချစ်က မိန်းမသား တစ်ယောက်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို အနိုင်ပိုင်းသွားပြီ ဆိုတဲ့  သက်သေပါ ။ မောင် သောက်နေကျ ဆိုင်ထဲမှာလည်း မနက် ဆယ်နာရီဝန်းကျင် အချိန်ကြီးမှာတောင် မောင့်လိုပဲ ဟိုမရောက် ၊ ဒီမရောက် အနုပညာသည် အများစု မူးယစ်သောက်စား ပေါက်ကွဲ နေကြတာမျိုးပါ ။

“ မ , ကိုလည်း အပူ မကပ်ချင်ပါဘူး ။ ကျွန်တော် မ , ဆီက ယူခဲ့တာတွေ များပါပြီ ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဆင်ပြေတဲ့ တစ်နေ့ မ , ကျေးဇူးတွေ ကျွန်တော် ပြန်ဆပ်မှာပါ ။ ဒီ တစ်လနှစ်လအတွင်း ကြိုတင် ယူထားတဲ့ ငွေလည်း မရှိ ၊ ဘာစာချုပ်မှလည်း မရှိတော့ ရွာမှာပဲ ခဏပြန်နေတာ ကောင်းပါတယ် မ , ရယ် ။ လောလောဆယ်တော့ ကျွန်တော် သောက်ထား စားထားတာတွေပဲ မ , ရှင်းပေးပါတော့ ။ ရွာအပြန် လမ်းစရိတ် ကျွန်တော့်မှာ ရှိပါတယ် ”

“ မ , ကို ချစ်တယ် ။ မ , နဲ့ အတူ နေမယ် ။ ဖြစ်လာတဲ့ ဘဝကို နှစ်ယောက် အတူတူ ရင်ဆိုင် ကျော်ဖြတ်ကြတာပေါ့ မ , ရယ် ” ဆိုတဲ့ စကားမျိုး ပြောလာမယ် ဆိုရင်တောင် ကျွန်မ စုဆောင်းထားတာလေးတွေနဲ့ မောင်နဲ့ အတူ ဘဝတစ်ခုကို ထူထောင်ဖို့ စိတ်ကူးမိချင် စိတ်ကူးမိဦးမှာပါ ။ ခုဟာက ကျွန်မ ကြားချင်တဲ့ စကားတွေ တစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ သူ့ လိုအပ်ချက် တချို့ကိုပဲ ပြောလာတာက မောင်နဲ့ ကျွန်မ ဘယ်လိုမှ ဆက်စပ်လို့ မရနိုင်တော့ဘူး ဆိုတဲ့ သဘော ပြနေတာပါပဲ ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လက်ရှိ အခြေအနေအရ မောင့်မှာ ရည်းစား မရှိဘူး ဆိုတာကို သိနေတဲ့ ကျွန်မက ခေါင်းမာတတ်သူ တစ်ယောက်လေ ။ ကျွန်မ ဖြစ်ချင်တာကို မဖြစ် ဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်ရမှ ကျေနပ်သူ တစ်ယောက်လေ ။

“ မောင် မ , ကို ဟောဒီ ရန်ကုန်မြို့ကြီးမှာ ဘယ်လို ထားခဲ့မယ်လို့ စဉ်းစားထားသလဲ ”

ကျွန်မ နှုတ်က ထွက် ပေါ်လာတဲ့ စကားကြောင့် မောင့် ဘက်က ခဏလောက်တော့ တွေခနဲ ဖြစ်သွားခဲ့ပါတယ် ။ ဒါပေမဲ့ ...

“ မ,က မ , အလုပ်နဲ့ မ , နေသားကျနေပြီလေ ။ ရန်ကုန် မှာပဲ အရင်လို ပုံမှန်အတိုင်း ဆက်နေခဲ့ပေါ့ ။ အလုပ်ပိတ်တဲ့ အခါ မ , မိဘတွေ ရှိတဲ့ နယ် ခဏ ပြန်ချင်ပြန်လေ ။ တစ်လ နှစ်လပါပဲ မ ရယ် ၊ မကြာပါဘူး ။ ကျွန်တော် ပြန်လာလို့ အဆင်ပြေတာနဲ့ မ , ကူညီခဲ့တာတွေ ပြန်ဆပ်မှာပါ ”

မောင့် နှုတ်က ထွက်ပေါ်လာတဲ့ ထူးမခြားနား စကားတွေဟာ ကျွန်မရဲ့ မျှော်လင့်ချက်ကို ရိုက်ချိုးသလို ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး နောက်မှာတော့ မောင်နဲ့ ကျွန်မ မပတ်သက်တော့ဖို့ ကျွန်မကိုယ် ကျွန်မ သံပတ် တင်း ကြည့်ရပါတယ် ။ တင်းဆို ကျွန်မက မောင့်လိုပဲ ကိုယ့်အတွက် ကိုယ် ကြည့်တတ်သူ တစ်ယောက်ပဲလေ ။ ကိုယ် ဖြစ်ချင်သလို မဖြစ်ရ ဘူးဆိုတာ သေချာနေပြီး နောက်မှာတော့ ဆက်နှစ် နေ လည်း ဘာမှ မထူးတော့တဲ့ ဥစ္စာ ။ ဒါပေမဲ့ ဆန်းကြယ်တဲ့ အချစ်မေတ္တာတရားက ‘ မောင် နဲ့သာ တကယ် ဝေးခဲ့မယ်ဆိုရင် ကျွန်မ ဘက်က ခံနိုင်ရည် ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး ’ ဆိုတဲ့ အသိက စိုးထိတ် ကြေကွဲစိတ်တွေနဲ့အတူ သတိပေး လာခဲ့တာပါပဲ ။ မောင်ဟာ ကျွန်မဘဝ အတွက် ရှာမှ ရှားတဲ့ယောက်ျား တစ်ယောက်ပါ ။ ‘ လွတ်တဲ့ငါး ကြီးတယ် ’ ဆိုတဲ့ စကားဟာ မောင်နဲ့ ကျမှ ကွက်တိမှန် နိုင်တာမျိုးပါ ။ ကျွန်မ ထားခဲ့ဖူးတဲ့ ရည်းစားတွေ ထက် အဆပေါင်းများစွာ သာတဲ့ ရုပ်ရည် ၊ အချိုးအစား ရှိသူဟာ မောင်ဆိုတာ သေချာခဲ့ပြီး နောက်မှာတော့ မိုက်မိုက်မဲမဲ နဲ့ပဲ “ လောလောဆယ် မောင် ပြောတဲ့အတိုင်း နေလိုက်တာ ပဲ ကောင်းပါတယ်လေ ” ဆိုပြီး ဆုံးဖြတ်လိုက်ရပါတယ် ။ မောင်ကတော့ ကျွန်မအတွင်းစိတ်နဲ့ ကျွန်မ တိုက်ပွဲဝင် နေတာကို မသိဘဲ သက်သောင့်သက်သာ ပုံစံမျိုးနဲ့ သန့်စင်ခန်းဘက် ထွက်သွားခဲ့ပါတယ် ။

“ ချွင် ချွင် ချွင် ”

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ချွင်ခနဲ မြည်သံကြောင့် အတွေးစတွေ ပြတ်တောက်သွားရတဲ့ ကျွန်မ မောင် ချထားတဲ့ ဖုန်းဆီ အာရုံ ရောက်သွားခဲ့ပါတယ် ။ အင်တာနက်လိုင်း ဖွင့်ထားပုံရတဲ့ မောင့် ဖုန်းထဲကနေပြီး တချွင်ချွင် အသံပေးရင်း အဆက်မပြတ် ပို့နေတဲ့ မက်ဆေ့ချ်တွေကြောင့် လူ့ကျင့်ဝတ်ချိုး ဖောက်ပြီး ကောက်ယူဖတ် ကြည့်မိခဲ့တာပါပဲ ။

“ ဟိုညက ညီ လက်ဆောင် ပေးသွားတဲ့ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီကို အစ်ကို မဝတ် တတ်ဘူး ဖြစ်နေတယ် ။ ရှေ့ ပိုင်းမှာ လုံပြီး နောက်ပိုင်းမှာ ဟာတာတာ ဖြစ်နေတော့ အဆင်မပြေဘူး ညီရ ။ ပိုဆိုးတာက နောက်ပိုင်းမှာ ဟာလာ အသည်းပုံလိုမျိုး ဟင်းလင်း ဖြစ်နေတာကြောင့်ပဲ ။ ညီ ဝတ်ထားတာတော့ မိုက်ပါတယ်ကွာ ဟားဟား ။ နောင် ဒါမျိုး လက်ဆောင် မပေးပါနဲ့ ညီရ ။ ပေးချင်ရင် ရိုးရိုးပုံစံပဲပေး ။ အိုကေနော် ။ ဒီလထဲ အစ်ကို သင်္ဘော ပြန်တက်ဖြစ်တယ် ညီလေး ။ ပြန်လာမှ ဆုံကြသေးတာပေါ့ ။ ဆီးယူ ”

မက်ဆင်ဂျာ ထဲက ထူးခြားတဲ့ စာသားတွေကို ဖတ်ပြီး ကျွန်မလည်း စဉ်းစားရ ကျပ်စွာနဲ့ မောင့် ဖုန်းကို နေသားတကျ ပြန်ထားလိုက် မိပါတယ် ။ ယောက်ျားလေး တွေ ဝတ်တဲ့ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီတွေမှာ ဒါမျိုးပုံစံ ရှိသတဲ့လား ၊ မောင်ကရော သင်္ဘောသား တစ်ယောက်ကိုမှ ဒါမျိုး လက်ဆောင်ပေးသတဲ့လား ၊ မောင် ကိုယ်တိုင်ကော ဒါမျိုးတွေ ဝတ်သတဲ့လား ၊ မောင့် တင်ပါးမှာ တက်တူးထိုးထားလို့ ဒါမျိုးဝတ်တာများလား ။ အဲဒီ တက်တူးကို ဘယ်သူ မြင်စေချင်လို့ ဘုရား ဘုရား ၊ မောင်ဟာ ဘာလဲ ။

“ ဘာတွေ အလိုမကျ ဖြစ်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ် နေတာလဲ ”

“ ဟင် ဟို ဘောင်းဘီ ”

“ ဗျာ ဘောင်းဘီ ”

“ ဟို ဟိုလေ ၊ မောင့်ရဲ့ ဖေ့စ်ဘွတ်ခ်အကောင့် ပရိုဖိုင်ပုံ ထဲက မောင် ဝတ်ထားတဲ့ ဘောင်းဘီအတို အနက် ကလေး မောင်နဲ့ လိုက်တဲ့ အကြောင်း တွေးနေတာ ”

“ ဪ … ဟား .. ဟား ... ဟား ၊ ဒါလား မ, ရာ ။ အဲ ဒီ ဓာတ်ပုံက ဘန်ကောက်မှာ ကျွန်တော် အတွင်းခံဘောင်းဘီကြော်ငြာ သွားရိုက်တုန်းက တင်ခဲ့တဲ့ ဓာတ်ပုံ မ , ရဲ့ ”

“ ဟင် ၊ မောင်က အတွင်းခံဘောင်းဘီ ကြော်ငြာလည်း ရိုက်တယ် ”

“ ရိုက်တာပေါ့ မ , ရဲ့ ၊ ဒါအလုပ်ပဲလေ ။ ခေတ်က ပြောင်းလဲနေပြီ ဥစ္စာ ။ တော်ရုံလူ ရိုက်လို့ရတာ မဟုတ်ဘူး မ , ရဲ့ ။ ကျွန်တော့်ဘော်ဒီ အချိုးအစား မိုက်လို့ ၊ အဆက်အသွယ် ကောင်းလို့ ရိုက်ရတာ ။ ဖေ့စ်ဘွတ်ခ်မှာ ခင်ခဲ့တဲ့ ဦးလေးကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ ကောင်းမှုပေါ့ မ , ရ ။ သူပဲ အစစအရာရာ စီစဉ်ပေးတာ ။ သူက ထိုင်း ရောက်နေတာ ကြာပြီ မ , ရဲ့ ။ သူ ဒီကို ခဏ ပြန်လာတော့ ကျွန်တော်ပဲ ဘုရားစုံ လိုက်ပို့ ပေးရတာပေါ့ ။ ထိုင်းက လက်ဆောင်တွေ ဝယ်လာတာမှ အများကြီး ။ သူ ပြန်တော့ ကျွန်တော်လည်း သူနဲ့ အတူ ဘန်ကောက် လိုက်သွားခဲ့ပြီး အဲဒီ ကြော်ငြာရိုက်ဖြစ်တာပဲ ။ အဲဒီတုန်းက ဘာအဆင်ပြေသလဲ မမေးနဲ့ ။ ရတဲ့ ဒေါ်လာတွေနဲ့ ဘန်ကောက်မှာ လျှောက်လည် ၊ လျှောက်စား ၊ လျှောက်သောက် ၊ လိုချင်တာ ဝယ်တာပဲ ။ ကုမ္ပဏီက ပေးတဲ့ လက်ဆောင် ဘောင်းဘီတွေ အများကြီး ရခဲ့တာဆိုတော့ ခင်တဲ့ သူတိုင်းကို လက်ဆောင် ပြန်ပေးရတာပေါ့ ။ ခုတော့ အဲဒီ လူကြီးနဲ့ ကျွန်တော် အဆက်အသွယ် ပြတ်သွားကြပါပြီ ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ ကျွန်တော့် အပေါ် တော်တော် ကောင်းခဲ့တာ မ , ရဲ့ ။ ဟား ဟား ဟား ဟား ”

အရင်က အကြောင်းတွေ ပြန်ပြောရင်း တွေ့စက ထက် ကြည်လင်လန်းဆန်း သွက်လက် ပျော်ရွှင်နေတဲ့ မောင့်ပုံစံကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မလည်း ပါးစပ်ဟ နေမိတာ သေချာပါတယ် ။ ကျွန်မ နေထိုင်ရာ အဆောင် ပြန်ရောက်တဲ့ အခါမှာတော့ စိတ်ထဲ မရှင်းမရှင်း ဖြစ်နေတဲ့ကိစ္စ အတွက် ဖုန်းထဲက အင်တာနက်လိုင်းကို ဖွင့် ၊ မောင့်ရဲ့ ဖေ့စ်ဘွတ်ခ် အကောင့်ထဲကို ဝင်ပြီး မောင် တင်ထားသမျှ စတေးတပ် စာသားတွေနဲ့ မောင့်ဓာတ်ပုံတွေကို တစ်ခုချင်း သေချာဆွဲတင် ၊ နောက်ကြောင်းပြန် ကြည့်မိတာပါပဲ ။

ဘန်ကောက်မြို့အနှံ့ ရိုက်ထားတဲ့ မောင့်ဓာတ်ပုံ လှလှတွေ ၊ အရွယ်ရင့် လူကြီး နှစ်ယောက်နဲ့ မောင် ။ ပြီးတော့ မောင့်အရွယ် ကောင်လေး တစ်ယောက် ။ စုစုပေါင်း လေးယောက် စားသောက်ပျော်ရွှင်နေကြတဲ့ ပုံစံတွေ ။ မူးယစ်က , ခုန်နေကြတဲ့ ဟန်ပန်တွေ ။ ခမ်းနားလှပတဲ့ ဟိုတယ် အိပ်ခန်းကျယ်ကြီးထဲက မောင့်ရဲ့ စတိုင်အမျိုးမျိုး ၊ ပို့စ်အထွေထွေ ၊ ယောက်ျား ပီသတဲ့ ကိုယ်နေဟန်ထားတွေ ။ မင်္ဂလာဒုံလေဆိပ် ပြည်ပ ဆိုက်ရောက်ရာ ခန်းမလို့ ယူဆရတဲ့ နောက်ခံ ဘက်ဂရောင်းနဲ့ မောင်ရဲ့ ပျော်ရွှင်နေတဲ့ပုံဟန် ။ မောင် ကိုင်ထားတဲ့ နှင်းဆီပန်းစည်းလှလှ ။ နှင်းဆီပန်းစည်းကို တရှိုက်မက်မက်ပုံစံနဲ့ နမ်းရှိုက်နေတဲ့ မျက်နှာချိုချိုနဲ့ အရွယ်ရင့် လူကြီးရဲ့ဟန်ပန် ။ မြတ်စွာဘုရား ။ မောင်တို့ ယောက်ျားတွေ အဲဒီလောက် အထိ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ချစ်တတ်ကြသတဲ့လား ။ ဂရုစိုက်တတ်ကြသတဲ့လား ။ အခြေအနေ ပေးရင် ပေးသလို တတွဲတွဲ မခွဲအတူ နေတတ်ကြသတဲ့လား ။ မောင် အဆင်ပြေအောင် အစစအရာရာ ဦးဆောင်ပေးခဲ့တာ အဲဒီလူကြီးတဲ့လား ။ အသက်အရွယ်ချင်း မတူကြ ပေမဲ့ မောင်တို့ အချင်းချင်း နားလည် သဘောပေါက် ၊ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင် ၊ ချစ်ခင်စေ တဲ့ ဘာသာစကားဟာ ဘာ  ဆိုတာကို ကျွန်မ သဘောပေါက်လိုက်ပြီး နောက်မှာတော့ စက်ဆုပ်ရွံရှာစွာနဲ့ပဲ လက်ထဲက ဖုန်းကို အိပ်ရာပေါ် လှမ်းပစ်လိုက်မိပါတယ် ။

ရုပ်ရည်အချိုးအစား ယောက်ျား ပီသလွန်းတဲ့ မောင် နဲ့ မောင့်အဘိုးရဲ့ ပုံဟန်တွေက ကျွန်မရဲ့ အတွေးအာရုံမှာ တစ်လှည့်စီ နေရာယူလာခဲ့တာပါပဲ ။ ဒီတစ်သက် ကျွန်မ ချစ်သလို မောင့်ဘက်က ပြန်မချစ်နိုင်တော့ဘူးလား ၊ မောင် နှစ်သက် တပ်မက်တဲ့ အရာတွေထဲမှာ ကျွန်မ မပါနိုင်တော့ဘူးလား ၊ သူရဲကောင်း တစ်ယောက်ရဲ့ မျိုးဆက်ဟာ ခေတ် လက်ချက်ကြောင့် ဘဝပျက် နေတာမျိုးလား ၊ အတိတ်ကံတရားကြောင့်လား ၊ မောင့်မှာ နဂို ရှိပြီးသား ဗီဇကြောင့်လား ။ မုန်းစရာ ကောင်းလိုက်တာ ။ မောင့်ကိုရော ကျွန်မကိုယ် ကျွန်မပါ စက်ဆုပ်ရွံရှာ မုန်းတီးလာရတာတော့ အမှန်ပါပဲ ။

“ ချွင် ”

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မရဲ့ အတွေးစကား မဆုံးခင်မှာပဲ ချွင်ခနဲ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ ဖုန်း ထဲက အသံကြောင့် ဆတ်ခနဲ တုန်လှုပ်သွားပြီး နောက်မှာ တော့ ။

⎕ ထွန်းတောက်ထွဋ် ၊ သင်္ချာ ၊
📖ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း
     နိုဝင်ဘာ ၊ ၂၀၁၇

Saturday, April 18, 2026

လောကဓာတ်

 

❝ လောကဓာတ် ❞
     ( ပီမိုးနင်း )

ကဆုန်လရာသီ ဖြစ်လေ၏ ။ ညနေ ငါးနာရီနှင့် ခြောက်နာရီ စပ်ကြား ဘယ်ဝယ် မြောက်တောင် မျက်စိ တစ်ဆုံး ကောင်းကင် စက်ဝိုင်းသို့ တိုင်အောင် ကျယ်သော လယ်ပြင်ကြီးမှာ ရွှေလယ်ပြင်ကြီး ဖြစ်၍ နေသည်ကား အနောက်ဘက် ကောင်းကင်၌ မိုးနတ်ပန်းချီ၏ စုတ်တံဖြင့် ရေးခြယ်၍ ထားသည်နှင့် တူသော ရွှေအိုင် - ရွှေချောင်း - ရွှေအင်း - ရွှေမြစ် - ရွှေသောင် - ရွှေတောင် - ရွှေတော ရှုမောဖွယ်ရာ ရွှေတိမ် ရှုမျှော်ခင်းများမှာ ရွှေဆေးမင်လောင်းကျ ကူးစက်၍ နေခြင်း ဖြစ်လေ၏ ။ အချို့သော ရှုခင်း အစိတ်အပိုင်းများမှာကား တောမီးလောင် သလို မိုးမီးလောင်သလို ဖြစ်၍ နေလေ၏ ။

ထိုမှာ ဤမှာ မြင်ရသော ပျဉ်းမပင်များသည်ကား အပြာပွင့် ထဘီအင်္ကျီများကို ဆင်သကာ ညနေချမ်း အခါ၌ မူရာဆန်းပြား ရုပ်ဆင်းကိုပြသရန် ထလာကြသော ပျိုကညာများပေလားဟု မှတ်ထင်ရလောက်အောင် ချစ်ဖွယ်သော အသွင်ကို ဆောင်ကြလေ၏ ။

ကြိမ်နှင့် သကာ အနောက်ဘက်စူးစူးသို့ မောင်းနှင်၍ သွားသော လှည်းသမား၏ အသံနှင့် ခြူသံ ဆည်းလည်းသံ တို့သည် လူ့ပြည်၏ ထူးခြားခြင်း တစ်မျိုးပေဟု တွေးဖွယ်ရာ ဖြစ်လေ၏ ။

ရွာပေါ်၌ ဝှေ့ကာယမ်းကာ ကသလို ယိမ်းနွဲ့ကြသော အုန်းပင်သစ်ပင်များနှင့် လက်ပံပင်ကြီး တစ်ပင်မှ အိပ်တန်းတက်သော ငှက်တို့၏ အသံများသည် စီစီညံညံ လေထဲ၌ ဝဲပျံကြပုံမှာ ဆည်းလည်းသံလွင် ဂျိုးဂျင် မြည်သံ ငြင်းခုံ ရန်တွေ့သံများနှင့် တူလေ၏ ။

အချို့သော ရွှေရောင်တိမ်တောင်များမှာ အသွေးအရောင် ပြောင်းကြလျက် နီရာမှ မောင်းစပြုလေ၏ ။ ထိုအခါ လယ်ပြင်ကြီးမှာ ညဉ့်၏ တောင်ပံရိပ်ဖြင့် ရိပ်ငြိမ်ခြင်းတစ်မျိုး ဖြစ်၍ လာလေ၏ ။ လောကဓာတ်ကြီး တစ်ခုလုံးသည် အသေ မဟုတ် ။ လှုပ်လှုပ်ရှားရှား အမြဲရွေ့လျားပြောင်းလဲခြင်းတည်း ဟူသော အသက်ဖြင့် အမြဲ ရှင်လျက်နေပုံကား ထင်ရှား သိသာလှပေသတည်း ။

အရောင်အဆင်းနှင့် အမှောင်အလင်းသည် အမြဲ မရပ်မနား ပြောင်းလဲ၍နေခြင်း ၊ အချိန်တည်း ဟူသော စက်ရထားသည် အမြဲ သွား၍နေခြင်း ။ မရပ်မနား အဘယ်ကို အရေးတကြီး သွားသည်ဟု မသိရသော လေပြည်သည် ဆံပင်ကို ဖြန့်ကာ ပြေးလွှား၍ နေခြင်း ၊ သက်ရှိသက်မဲ့ အရာ ဟူသမျှ ရပ်တည်၍ မနေ ။ အမြဲတစေ ပြောင်းလဲသော အခြေအနေ၌ ရှိခြင်း ၊ နေ့အချိန် ထွက်၍ ညဉ့်အချိန် ဝင်ခြင်း စသည်တို့ကို ဆင်ခြင် လိုက်သောအခါ စကြဝဠာ အနန္တ တောတောင် ရေမြေ ဟူသမျှသည် တစ်ခုတည်းသော အသက်ဓာတ်တည်း ဟူသော စက်ရဟတ်ကြီး လှည့်တိုင်း လည်၍ နေရပေသည်တကားဟု တွေးမိလေသည် ။

အချိန်သည်ကား သာယာတုန်းပင် ။ အရောင် ရှိသေးသမျှ လှပတုန်းပင် ။ ရှိခြင်းနှင့် မရှိခြင်းသည် ဆက်၍ နေ၏ ။ ထင်ရှားခြင်းနှင့် ကွယ်ပျောက်ခြင်းသည် တစ်စပ်တည်း နေ၏ ။ ဆင်းရဲခြင်းနှင့် ချမ်းသာခြင်းသည် အမြဲ ပခုံးချင်း ပွတ်ကာ ဖြတ်သန်း သွားလာ၍ နေ၏ ။ နေ့နှင့် ညဉ့်သည် တမတြာ တစ်ခဏ ကာလကလေးဖြင့် ဂဟေဆော်၍ ထားသကဲ့သို့ပင် ဤသာယာလှသော လောကဓာတ် အရိပ်အရောင်သည် မသာမယာသော လောကကြီး၏ ဝါကြွားသော ဆင်ယင်တန်ဆာပေတကား ။

မသန့်မရှင်း ပုပ်သိုးပျက်ပြား ၊ ရွေ့လျားခြင်းတည်း ဟူသော ဒုက္ခကြီးကို အမြဲ ခံစား၍ နေရသော ကိုယ်ခန္ဓာ ဒုက္ခိတကြီးသည် အလှအပ ပန်းနံ့သာ အမွှေးဖြင့် ဆင်သကာ ရုပ်ဆောင်သည့် ပမာလို ဤလောကဓာတ်၏ သာယာဟန် ရှိသော တောတောင်ရှုခင်း ၊ တိမ်ရောင် အဆင်းတို့သည်လည်း မသာမယာ ဒုက္ခိတ လူ့ရွာကို သာယာဟန် ရုပ်ဆောင်၍ ပြခြင်းပေတကား ။

နာနာဘာဝ ဖုတ် ၊ ပြိတ် ၊ တစ္ဆေတို့သည် လှပသော အသွင်ကို ဆောင်၍ ပြသော်လည်း ကြာမြင့်စွာ မဆောင်နိုင်ကြပေ ။ ဤလောကဓာတ်ကြီးသည်လည်း ဤယခု တစ်ခဏသာ ရုပ်ဆောင်၍ ပြနိုင်၏ ။ မကြာမီ မည်းမှောင်လျက် ကြောင်သည် ကြွက်ကို ဖမ်းတွေ့မည် ။ ညဉ့်ငှက်နှင့် ပိုးမွှား ၊ မရိုးမသား ကြံကြတော့မည် ။ ငှက်တို့၏ အသိုက်ကို မြွေဝင်၍ ဖျက်ချေတော့မည် စသဖြင့် ကျွန်ုပ်သည် တစ်ကိုယ်တည်း တွေးတော၍ နေ၏ ။

နေကား မဝင်သေးသဖြင့် လောကဓာတ်မှာလည်း သာယာတုန်းပင် ။ လေပြည်မှာ အေးတုန်းပင် ။ ညနေ စောင်းအခါ၌ မိုးပြေးကလေး ရွာသဖြင့် လှည်းလမ်းကလေးမှာ ဖုန်များသိပ်လျက် သင်းပျံ့သော မြေနံ့ကလေးသည် နှာဝကို မြှူလျက်ပင် ။ မနီးမဝေး၌ ငြိမ်သက်စွာ မှိုငုံကြီးများလို နေကြသော ကောက်ရိုးပုံများမှာ မှိုင်းသော ရွှေရောင် မပျောက်သေးပေ ။

သို့စဉ်းစား၍နေခိုက်တွင် ဒူ - ဒူ - ဒူ - ဒူ မြည်သော ပျာလောင်ခတ်သည့် မောင်းသံကို ရွာဘက်မှ ကြားရလေ၏ ။ ထိန် - ထိန်း - ထိုင်း ဟု မြည်သော သေနတ်သံသည် ထိတ်လန့်သော မောင်းသံကို ရပ်စဲပပျောက်အောင် လုပ်သည်နှင့် တူလေ၏ ။ ရွာထဲမှ လူသံများသည် ကျီးပြိုသလို ထွက်ပေါ်ပြီး ဆိတ်ငြိမ်၍ သွားလေ၏ ။ သေနတ်သံများကိုသာ ထပ်ကာထပ်ကာ ကြားရလေတော့သတည်း ။

နေကား မဝင်သေးပေ ။ သာယာသော လောကဓာတ်ကား ရှိသေး၏ ။ ကျွန်ုပ်ကား သတိမထားမိတော့ပေ ။ အတန်ငယ် ကြာ၍ သွား၏ ။ မိန်းမဖြူဖြူ အလယ်အလတ် အရွယ် တစ်ယောက်သည် ဆံပင် ဖိုးရိုးဖားရားနှင့် ရွာလှည်းလမ်း တစ်လျှောက် ထွက်၍ လာ၏ ။

၎င်း၏ နောက်၌ ဓား ၊ သေနတ်များကို ကိုင်သော ယောက်ျားတစ်စုကို မြင်ရလေ၏ ။ မိန်းမကား နောက်ကို ပြန်၍ မကြည့် ။ ဓားကိုင်သော ယောက်ျားတစ်ယောက်က ၎င်းမိန်းမ၏ ကြောကို ဓားဦးဖြင့် တစ်ခါနှစ်ခါ တို့၍ ပေးသည်ကို မြင်ရ၏ ။ သေသဖြင့် တစ္ဆေပြည်မှ တစ္ဆေများ လာ၍ ခေါ်သည်ကို လိုက်ပါရသော ဝိညာဉ်လိပ်ပြာများသည် ဤနည်းမျိုးအတိုင်း လိုက်ပါ၍ သွားရလေသလားဟု တွေးမိလေ၏ ။

ကျွန်ုပ်သည် လှည်းလမ်းမှ ကျွဲစားလျက် တောထဲသို့ စောစောကပင် ဝင်၍ နေလိုက်သဖြင့် ချုံအကွယ်၌ ရှိနေသော ကျွန်ုပ်ကို လူဆိုးများ မမြင်ကြပေ ။ ၎င်းတို့သည် ကျွန်ုပ်နှင့် နှစ်လံကွာမျှ ဝေးသော လှည်းလမ်း နံဘေး၌ ၎င်းတို့ ထိုင်ကြပြီး မိန်းမမှာ ၎င်းတို့၏ မျက်နှာကို မကြည့်ရဲ ။ မြေပေါ်၌ ပုဆစ်တုပ်ကာ ခေါင်းငုံ့၍ နေရ၏ ။

မိန်းမသည် ခေါင်းငုံ့၍ နေသဖြင့် ၎င်းတို့၏ မျက်နှာကို မမြင်ရသော်လည်း ဓားသေနတ် လက်နက်များကိုကား မြင်ရသဖြင့် လွန်စွာ ကြောက်ရွံ့လျက် အသက်နှင့် ကိုယ် ကွာလုခမန်း ဖြစ်၍ နေလေ၏ ။ သာယာသော လောကဓာတ်သည် ထိုမိန်းမအတွက် အဘယ်မှာ သာယာနိုင်ပါတော့မည်နည်း ။ မိန်းမကား သနားကမားပင် ။ ကျွန်ုပ်သည် ကယ်ချင်လှ၏ ။ မကယ်နိုင် ။ မကယ်လည်း မကယ်ဝံ့ပေ ။

ဒီအကောင်မ ငါတို့ကို သိတယ် မှတ်မိတယ် မဟုတ်လား ။

မမှတ်မိပါဘူးရှင် ။ ချမ်းသာပေးပါ ။ ပစ္စည်းလည်း ယူပြီးပါပြီ ။ ရှင်တို့ သဘောရှိပါ ။ အသက်ကို သနားပါရှင် ဟု တုန်လှုပ်လျက် ရှိခိုးတောင်းပန်၏ ။

အောင်မယ် ခုမှ သနားပါတဲ့ ။ နင့်လင် မတရားလုပ်လို့ ဟိုကောင်ကလေး ထောင်ကျ ၊ သူ့ပစ္စည်းလည်း နင်တို့ ယူတော့ မသနားဘူး ။

ထိုအတွင်း တစ်ယောက်က ဓားကိုင်သူအား မျက်စပစ်၍ပြပြီး တို့ကို သိတယ် မှတ်မိတယ်နော် ။ အဲဒါပဲ ဟု ပြောလေ၏ ။

တစ်ယောက်က စိတ်ဆိုးဟန်နှင့် မျက်စောင်းထိုးကာ ထွီ ဟု တံတွေး ထွေးလိုက်၏ ။ ဓားသမားက ကြာတယ် ။ ဟိုကောက်ရိုးပုံကို ဟု ပြောကာ မိန်းမ၏ လက်ကို ဆွဲထူ၏ ။ ဓားပြလေးငါးယောက်သည် မိန်းမကို ညှပ်ကာ တောလမ်းဖြင့် သွားကြ၏ ။ ၎င်းတို့ အတူတူသွားသော ဖက်တော အစွန်းနားတွင် ကောက်ရိုးပုံ တစ်ပုံ၏ ထိပ်ကို မြင်နိုင်လေ၏ ။

ထိုအခါ နေဝင်ဆည်းဆာ အချိန် ဖြစ်လေ၏ ။ ကျွန်ုပ်လည်း ရွာဘက်သို့ ပြေးခဲ့၏ ။ ရွာကို ရောက်ပြီး နောက် ခဏအတွင်း ဓားပြတစ်ယောက် ပြေး၍ လာပြီး လူများအား ကျုပ်မပါဘူး ၊ ကျုပ်ကို သူတို့က အစောင့် လုပ်ခိုင်းတယ် ။ အခု စောင့်ရာက ပြေးလာတယ် ။ မြန်မြန် သွားဝိုင်းရင် မိမယ် ။ သစ္စာဖောက်တဲ့ အကောင်တွေ ထဲမှာ ကျုပ် မပါဘူး ။ ကျွန်တော်က အစိုးရလူ ။ သင်းတို့ ဟိုမိန်းမကို သ,တ်ရင်လည်း ပေါ်မှာပဲ ။ မသ,တ်ရင်လည်း ပေါ်မှာပဲ ။ ကောက်ရိုးပုံကိုသာ လိုက်ကြပါ ဟု ပြော၏ ။ ထိုအတွင်း ဂတ်သားများသည် သေနတ်များနှင့် ရောက်၍ လာရာ တစ်ရွာလုံး အားတက်ပြီး ထွက်၍ လိုက်ကြလေ၏ ။ ကျွန်ုပ်မှာ အပြေး မသန် ၊ အလိုလို မော၍ နေသောကြောင့် မလိုက်နိုင်ပေ ။

အတော်ကြာသောအခါ ဒဏ်ရာရသော ဓားပြ တစ်ယောက်နှင့် အသေရသူ နှစ်ယောက်ကို လှည်းနှင့် တင်၍ ပြန်လာကြလေ၏ ။ ကြွင်းသော ဓားပြများလည်း ဒဏ်ရာ ရသွားကြသည်ဟု ကြားသိရလေ၏ ။ မိန်းမမှာ သွေးရူးသွေးတန်း ဖြစ်၍ နေလေ၏ ။

နောက်တစ်လ ကြာသောအခါ ကြွင်းသော ဓားပြများကို အကုန်မိလေ၏ ။ ပစ္စည်းများကိုမူ တစ်ဝက် လောက်သာ ပြန်၍ ရလေ၏ ။ အိမ်ရှင့်မိန်းမမှာမူ သွေးပျက်သော ရောဂါမှာ ဆရာကောင်းများနှင့် ကုသသဖြင့် ပျောက်ကင်း ချမ်းသာ၍ သွားသည်ဟု ကြားရလေ၏ ။

▢ ပီမိုးနင်း
📖ဘားမား ဂျာနယ်
     အတွဲ ၁ ၊ အမှတ် ၄၆
     ဧပြီ ၁၇ ၊ ၁၉၃၇

လမ်းခွဲ


 

❝ လမ်းခွဲ ❞
( ယဉ်ယဉ်နု - မန္တလေး )

“ မောင်ရင်လေး အမှိုက် ထည့်မှာလား ”

ကျွန်တော်တို့ ရပ်ကွက်ရဲ့ အမှိုက်ပစ် ၊ အမှိုက်သိမ်းစနစ်က ဆန်းကြယ်လှပါသည် ။ မြို့ဧရိယာအတွင်း ကွင်းကွင်းကွက်ကွက် တည်ရှိကာ ရပ်ကွက်ကြီး တစ်ခု အနေဖြင့် သတ်သတ်မှတ်မှတ် ရှိသော်လည်း စည်ပင်သာယာမှ အမှိုက်ကား တစ်ခါမျှ မလာဖူးပါ ။ ခေါင်းလောင်းတီး အမှိုက်သိမ်းစနစ် ဟူ၍ မကြားဖူးပါ ။ အမှိုက်ပစ်ရန် အတွက် လူနေအိမ်ခြေ လွတ်သော နေရာများတွင် အမှိုက်ပုံကြီးများက ဟည်းထနေပြီး ၊ အမှိုက်ပုံ အတော်လေး မြင့်လာလျှင် မြေ ထော်လာဂျီ လေး ၊ ငါး စီး ဖို့ပြီးသည်နှင့် ထိုမြေက အကွက်ရိုက် ရောင်းရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီး ဝယ်မည့်သူများက တန်းစီနေလေ့ ရှိပါသည် ။ တချို့က ဆာလာအိတ်များနှင့် အမှိုက်ထည့် ၊ ဆိုင်ကယ်နှင့် မသိမသာ တင်သွားပြီး ရပ်ကွက်ကို ဖြတ်စီးနေသည့် အထင်ကရ ရေဆိုးမြောင်းကြီး ထဲသို့ လူသူ ကင်းရှင်းချိန်တွင် ကိုယ်နှင့် မဆိုင်သလို ဟန်ဆောင်၍ ပစ်ကြပါသည် ။

အိမ်မွေး တိရစ္ဆာန် ခွေးတို့ ၊ ကြောင်တို့ သေလျှင်လည်း ထိုနည်းတိုင်း ခပ်တည်တည် ပစ်တတ်ကြသည် ။ ယခုတော့ အမှိုက်ပစ်စရာ နေရာလွတ် မရှိအောင် အိမ်တွေနှင့် ပြည့်နေပြီ ။ ရေဆိုးမြောင်းကြီးမှာလည်း ပြုပြင်ရေးစီမံကိန်း ဝင်နေ၍ ပစ်မရပါ ။ ဒီတော့ ပုဂ္ဂလိက အမှိုက်လှည်းလေးများက နေရာယူလာကြသည် ။ အမှိုက်ပုံး အရွယ်တော် တစ်ပုံးကို နှစ်ရာခန့်ဖြင့် ကိုယ့်အမှိုက်ကို ပိုက်ဆံပေး၍ ပစ်နေကြသည် ။ စည်ပင်သာယာကို ပေးရသည့် အမှိုက်ခွန် ပြေစာကတော့ တိုင်မှာ ချိတ်ထားသည့် သံချောင်းတွင် တွဲလဲခိုရင်း အိပ်ပျော်နေသည် ။

“ မောင်ရင်လေး ၊ ပိတောက်ပင်က အမှိုက်တွေ အပုံလိုက်ကြီး ဖြစ်နေတယ် ၊ အဲဒါတွေကော ရှင်းမှာလား ”

ကျွန်တော် စဉ်းစားကြည့်သည် ။ အိမ်က အမှိုက် ၊ မီးဖိုချောင် အမှိုက်က တောင်းတစ်လုံး ဆိုတော့ နှစ်ရာ ၊ ဒီဦးကြီးက ကျွန်တော့်ကို ပိတောက်ပင်က အမှိုက်ကို ဘယ်လောက် တောင်းမှန်း မသိ ။ ပိတောက်ပင်ကလည်း သင်္ကြန်တုန်းက အပွင့်ပါသည့် ကိုင်းတွေ ခုတ်ကြပြီး အပွင့်တွေ ချိုးယူသွားကာ အရွက်တွေ အပင် အောက်မှာ ပစ်ခဲ့ကြလို့ အမှိုက်တွေက ပုံနေသည် ။ ကျွန်တော်တို့ကလည်း ပိတောက်ပင် ပွင့်သမျှ တစ်ရပ်ကွက်လုံး အလကား ပေးတော့ လူတိုင်း လာတက်ကြသည် ။ ကျွန်တော်တို့က ကိုယ့်အပင်က ပန်းနှင့် တစ်ရပ်ကွက်လုံး နှစ်ဦးကုသိုလ်ဟု သဘောထားနိုင်ကြပေမယ့် ‘ ဦးလေး ပန်းတစ်ပွေ့လောက် ’ ဟု လာတောင်းသော ရပ်ကွက်သူများက ပန်းသာ မက်မောပြီး ပန်းနှင့်အတူ ပါလာသည့် ကိုင်းကြီးများ ၊ အရွက်များကို မမက်မောကြပေ ။

ပိတောက်ပန်း တစ်ရက် ပွင့်ပြီးသည့်နှင့် အိမ်ရှေ့မှာ အမှိုက်တွေ အပုံလိုက် ကျန်ခဲ့မြဲဖြစ်သည် ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ မမှုပါ ။ နှစ်တိုင်း ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ပန်းလှူမြဲ ၊ အမှိုက်ရှင်းရမြဲ ဖြစ်သည်မှာ နှစ်စဉ် အလုပ်ပင် ဖြစ်ပါသည် ။

“ အဲ ... ပိတောက်မှိုက်တွေပါ ပစ်ရင် ဘယ်လောက် ပေးရမလဲ ”

ဦးကြီးက ပိတောက်အမှိုက်ပုံကို ကြည့်သည် ။ ခဏ စဉ်းစားသလို လုပ်နေပြီး ကျွန်တော့်ကို အားနာပါးနာ ပြန်ကြည့်ရင်း အသံတိုးတိုးဖြင့် ...

“ ငါးရာတော့ ပေးရမယ်ကွယ် ”

“ ငါးရာ ပေးမယ် ၊ ပေးမယ် ဦးကြီး ”

တော်လှချည့်လား ။ စိတ်ထဲမှာ တစ်ထောင်လောက် တောင်းမယ် အောက်မေ့နေတာ ။ အခုတော့ ထက်ဝက်ကြီး သက်သာနေသည် ။ ကျွန်တော်တို့ အရပ်ထဲကို လာနေကျ မပိန် အမှိုက်လှည်း ဆိုရင် မရ ။ ပိတောက်မှိုက် အပုံကြီးလောက်ကို ထောင့်ငါးရာလောက်က စတောင်းပြီး ကျွန်တော်တို့ ဆစ်တာနှင့် တစ်ထောင်လောက်နှင့် ဈေးတည့်လေ့ ရှိတာ ။ ယခု ဦးလေးကြီး ကတော့ ငါးရာသာ တောင်းသည် ။ ကျွန်တော် အိမ်ထဲ ဝင်ပြီး ပိုက်ဆံယူ ပြန်ထွက်လာတော့ ပိတောက်မှိုက်တွေ တစ်စမကျန် ပြောင်ရှင်းနေပြီ ။ အမှိုက်စုသည့် နေရာက မောက်နေသည့် မြေကိုလည်း ဖြေပြီး ပိတောက်ပင် အောက်မှာ မညီမညာ အဖုအထစ် မရှိ ပြေပြစ်နေအောင် အသားပြားလေးနှင့် မြေညှိနေသော ဦးကြီးကို တွေ့ ရသည် ။

“ ရော့ ဦးကြီး ၊ ဦးကြီးက တော်တော် စေတနာ ပါပါ လုပ်ပေးတာပဲ ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျာ ”

ဦးကြီးလှည်း ထွက်သွားတော့ ဒီဘက်အိမ်က ဗာဒံပင်အောက် မျက်စိက ရောက်သွားတယ် ။ မနေ့က မိုးကြီးလို့ ဗာဒံကိုင်း ကျိုးကျတာကြောင့် အိမ်ရှင်က မပိန် အမှိုက်လှည်းကို ခေါ်ပြီး ကိုင်းကျိုးတွေ တင်သွားပါ ၊ အမှိုက်လေးလည်း ရှင်းလိုက်ပါဟု ဆိုပြီး တစ်ထောင်တန် တစ်ရွက် ထုတ်ပေးသည် ။ မပိန် ဘာလုပ်တယ် ထင်ပါသလဲ ။ ဗာဒံကိုင်း နှစ်ကိုင်းကို အရင်းကနေ ဆွဲမပြီး လှည်းပေါ်တင်ကာ ထွက်သွားတယ် ။ ကိုင်းဆွဲမစဉ် အရွက်တွေ ကြွေကျတာလည်း မကောက် ၊ ဗာဒံပင် အောက်က အမှိုက်ကလည်း ဒီအတိုင်း ။ အီလန်ဆပ်ပြာမှုန့် အခွံတွေက လေထဲ လွင့်နေတာ အိမ်ရှင်က လိုက်ကောက်ပြီး “ အလကားပဲ ၊ အလကားပဲ ” ဟု တတွတ်တွတ် ရေရွှတ်နေသည်ကို သတိရမိသည် ။

ထိုစဉ် ဒုန်း ဟူသော အသံ လမ်းထိပ်က ကြား၍ အလန့်တကြား လှမ်းကြည့်မိတော့ ကျွန်တော့်အိမ်မှ ပြန်လှည့်သွားသော ဦးကြီး အမှိုက်တွန်းလှည်းနှင့် လမ်းထဲ ဝင်လာသော မပိန် အမှိုက်တွန်းလှည်းတို့ တိုက်မိကြသော အသံဖြစ်သည် ။ ဘုရား ဘုရား ... ဆိုင်ကယ်ချင်း ၊ ကားချင်း မဟုတ်ဘဲ အမှိုက်တွန်းလှည်းချင်း တိုက်မိကြသတဲ့ ။ အံ့သြလိုက်တာဟု လှမ်းကြည့်မိစဉ် ...

“ ဖြုတ် ဖြုတ်လေ ၊ ရအောင် ဖြုတ် ၊ တော် တမင် လုပ်တာမလား ”

မပိန်၏ စွာလောင် စွာလောင် အသံစူးစူးက ဟိန်းထွက်လာသည် ။

“ ငါ တမင် လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူးဟယ် ။ နင့်လှည်း လာတာမြင်လို့ ငါ ကွေ့ပြီး ရှောင်ပေးတာ အသိသာကြီး ၊ နင် ပွတ်ဆွဲပြီး လိုက်တိုက်တာ ”

“ တိုက်တယ်လေ ၊ တိုက်တော့ ဘာဖြစ်လဲ ။ တော် ဘာလုပ်ချင်လဲ ။ ဒီမယ် ကျုပ် ဒီရပ်ကွက်ထဲ အမှိုက်သိမ်းလာတာ အိုသေတော့မယ် ၊ တော်က အခု ကျုပ် ခွင်ကို ဝင်လည်း ရှုပ်တယ် ။ ဈေးလည်း လျှော့တောင်းတယ် ၊ ဒါကြောင့် တိုက်ပစ်တာ ၊ ကဲ ”

“ ဟ ... ငါက ဈေးလျှော့ မတောင်းဘူး ၊ အမှိုက် ကြည့်ပီး တန်သလောက်ပဲ ယူတာ ”

“ ဒီအရပ်က ကျုပ်အရပ် ၊ ကျုပ် တောင်းသလောက် ရတယ် ။ တော် ရှုပ်လို့ ”

မပိန်က အော်ရင်းဟစ်ရင်း အမှိုက်လှည်းကို တဂျောင်းဂျောင်း မြည်အောင် ဆွဲလှုပ်ပြီး လှည်းချင်း ငြိနေသည်ကို ဖြုတ်သည် ။ ငွေကိုသာ အတင်း တောင်းပြီး လှည်းကို တစ်စက်မှ မပြုပြင်သော သူ့ ဉာဉ်ကြောင့် မပိန် လှည်းမှာ ဘေးသံဆန်ခါတွေ ပြုတ်ထွက်ကာ ဦးကြီးလှည်းနှင့် ငြိနေခြင်း ဖြစ်သည် ။ ရပ်ကွက်ထဲမှာ လူတွေက ဝိုင်းလာကြပြီး ကူညီပေမယ့် လှည်းချင်းက မပြုတ် ။ နောက်ဆုံး အတင်း ဆောင့်ခါလိုက်မှ မပိန်လှည်း ဘေးသံဆန်ခါ အချပ်လိုက် အမှိုက်တွေ လမ်းပေါ် အပုံလိုက် ကျကုန်လေသည် ။ ရပ်ကွက်သူ ၊ ရပ်ကွက်သားတွေက “ မပိန် ပြန်ကျုံးသွားလေ ” ဆိုတာ ဂရုမစိုက်ဘဲ ဦးကြီးကို အံတင်းတင်း ကြိတ်ကြည့်ပြီး လှည်းကို ဘယ်ဘက်ချိုးကွေ့ သွားသည် ။

“ ကြည့်ပါဦး ၊ သူ့ လှည်းပေါ်က အပုံလိုက် ကျခဲ့တာ ”

“ ဟုတ်ပါရဲ့ ၊ လမ်းလယ်ကောင်ကြီး ”

“ မပိန်က ဆိုးတယ်နော် ”

“ နေကြပါဦးဗျာ ၊ ကျုပ် ကျုံးပါ့မယ် ”

ဦးကြီးက မပိန် ကျသွားသည့် အမှိုက်ကို တစ်မျှင်တစ်စ မကျန်အောင် ကျုံးပြီး သူ့လှည်းထဲကို ထည့်နေသည် ။ အမှိုက်အားလုံး ကုန်သွားမှ လက်ဝါးနှစ်ဖက်ကို ခါရင်း ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်သည် ။

“ မောင်ရင်လေးရယ် ၊ ဘဝကံ အကျိုးပေး မကောင်းလို့ ညစ်ပတ်တဲ့ အမှိုက်တွေ ကျုံးပြီး စီးပွားရှာနေရတဲ့ လူချင်း အတူတူ ဘာလို့ လောဘ ရှေ့ဆောင်ပြီး ဒေါသ ပွားနေရမှာလဲ ။ ကျုပ်တို့ နေတော့လည်း အမှိုက်ကုန်းမှာ အတူတူ မိုးရွာရင် နံစော်နေရတာ ။ ကျုပ်တော့ စိတ်ကောင်းထားတယ် မောင်ရင်လေး ။ ဒီဘဝ မကျွတ်တောင် နောက်ဘဝ လွတ်အောင်ပေါ့ ”

ဦးကြီး လှည်းက ယာဘက်လမ်းကို ကွေ့သွားသည် ။ တမင်တကာ မပိန်နှင့် လမ်းခွဲသွားသည် ထင်ပါသည် ။ ယခု လမ်းခွဲ သွားသလို ဦးကြီးနှင့် မပိန်သည် သံသရာမှာလည်း လမ်းခွဲမှာ အသေအချာပါပဲဟု တွေးရင်း ကျွန်တော် အိမ်ဘက်သို့ ပြန်လျှောက်လာခဲ့ပါတော့သည် ။

▢  ယဉ်ယဉ်နု ( မန္တလေး )
📖 ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း
     ၂၀၁၄ ခုနှစ် ၊ ဇန်နဝါရီလ