Saturday, November 21, 2026

တစိမ့်စိမ့် အကြည့်တွေရဲ့ နောက်ကွယ်


❝ တစိမ့်စိမ့် အကြည့်တွေရဲ့ နောက်ကွယ်❞ 
         ▢  လင်းဇော်ဦး

လောကကြီးမှာ လူတွေရဲ့ မျက်ဝန်းအကြည့်ပုံစံတွေက အမျိုးမျိုး ရှိတတ်တယ်။ လူအမျိုးမျိုး မျက်ဝန်းအကြည့် အဖုံဖုံလို့ ဆိုရမှာပေါ့။

အခုလည်း သူက တစ်နေရာရာကို ကြည့်နေတယ်။ စူးစူးစိုက်စိုက်ကြီး။ မျက်တောင် ခတ်တယ်လို့တောင် မထင်ရဘူး။ အကြည့်ကိုလည်း ရုပ်သိမ်းဖို့ လွှဲပစ်ဖို့ စိတ်ကူးရဟန်လည်း မတူဘူး။ ဟုတ်တယ် ကြည့်တာမှ တစိမ့်စိမ့်ကို ကြည့်နေတာ။

အရင်တုန်းက သူရဲ့ ဒီလို အကြည့်တွေကြောင့် လူတချို့ ပျာယာတွေခတ်ဖူးတယ်။ ဇောချွေးတွေ ပြန်ဖူးခဲ့တာလည်း မကြာခဏ။ စိတ်ပျက်အားငယ်ရမှုတွေကတော့ အကြိမ်ပေါင်း မြောက်မြားလှစွာ။

အခုအချိန်မှာလည်း သူက အရင်တုန်းကလို တစိမ့်စိမ့် ကြည့်နေပြန်ပြီ။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့...

••••• ••••• •••••

မြစ်ကြီးနားမြို့ရဲ့ အေးမြတဲ့ ဆောင်းနေ့တစ်နေ့ ဖြစ်ပါတယ်။

လက်သမားဆရာ ဦးလှမောင် အလုပ်ကို ရောက်တော့ အချိန်က မနက်ရှစ်နာရီပဲ ရှိသေးတယ်။ လူကမှ ရောက်ရုံရှိသေး ပြဿနာက စောင့်လို့ကြိုနေပြီ။

“ဆရာ...အိမ်ရှင်က မျက်နှာကြက်ဘီတင်မှာ ထိုးထားတဲ့ ကြိုးလိုင်းပုံစံတွေကို မကြိုက်သေးဘူးလို့ ပြောနေတယ်။ အဲဒါ ဒီဇိုင်း ပြန်ပြောင်းချင်လို့ တိုင်ပင်ရအောင် ဆရာ ရောက်လာရင် လာခဲ့ပါဦးတဲ့”

တပည့်လေးတစ်ယောက်က ဒီလို ပြောလာတော့ ဦးလှမောင် စိတ်တော်တော် ပိန်သွားတယ်။ ပါးစပ်ကလည်း ညည်းညည်းညူညူလုပ်ရင်း ဖွေးဖွေးဖြူနေတဲ့ ခေါင်းကို ထပ်ခါထပ်ခါ ကုတ်လိုက်မိတယ်။ ဘာတွေများ ပြောင်းခိုင်းဦးမှာပါလိမ့်။ ဦးလှမောင် စိတ်ပျက်မိတာ မလွန်ပါ။ ဒီအခန်းရဲ့ မျက်နှာကြက်ကို လုပ်နေရတဲ့ အချိန်က တစ်လခွဲလောက်တောင် ရှိနေပြီ။ လုပ်ကွက် အနေအထားက ဘယ်လောက်မှ မတိုးတက်ဘူး။ လုပ်ရတဲ့ အချိန်က နည်း နည်း၊ ပြန်ဖျက် ပြန်ပြင်နေရတဲ့ အချိန်က ခပ်များများ။ လုပ်ငန်းလုပ်ရတာ စတိတ်ရှိုးတွေမှာ မိုက်ကယ်ဂျက်ဆင် အလှပြ လမ်းလျှောက်သလို ဖြစ်နေတယ်။ ရှေ့သွားသလိုနဲ့ နောက်ကို ပြန်ရောက်သွားတာက အကြိမ်ကြိမ်အခါခါ။ ဒီလိုဆိုတော့ လုပ်ငန်းက ဘယ်တော့များမှ အဆုံးသတ်နိုင်မှာတဲ့လဲ။

အိမ်ရှင်သူဌေးက လုပ်ငန်းအပေါ်မှာ ကြေးချွတ် များလွန်းတယ်။ ကျွန်းလျှာထိုးပြားတွေ ကပ်ပြီးခါမှ မကြိုက်ဘူးဆိုပြီး ပြန်ဖျက်ခိုင်းတယ်။ မျက်နှာကြက်ကျောက်ပြားတွေ ကပ်ထားတာက အခွက် နည်းလွန်းတယ်ဆိုပြီး ပြန်ပြင်ခိုင်းတယ်။ ဘီတင်တွေမှာ ထိုးထားတဲ့ ကြိုးလိုင်းတွေကိုလည်း ထို့အတူ ပြင်လိုက်၊ ဖျက်လိုက်၊ ပြီးတော့ ဒီဇိုင်းပုံစံကိုလည်း ခဏခဏ ပြောင်းတတ်တယ်။ နိမ့် လိုက် မြှင့်လိုက်၊ ခွက်လိုက် ဖောင်းလိုက်၊ ကွေးလိုက် ကောက်လိုက် အဲဒီလို အမျိုးမျိုး အဖုံဖုံ။ သူဌေးရဲ့ စိတ်ကူးကို လိုက်ပြီး အကောင်အထည် ဖော်ရတာ မလွယ်လှဘူး။ တော်ကြာ သူများ အိမ်တွေမှာ ဒါမှမဟုတ် နိုင်ငံခြား အိမ်ဒီဇိုင်းစာအုပ်တွေထဲမှာ ခပ်ဆန်းဆန်းပုံစံ တစ်ခုခုတွေ့ ပြီဆိုရင် ပြောင်းခိုင်းပြီ မှတ်ပေရော့။ အဲဒီလို စိတ်ကူး ပြောင်းလဲတတ်တာကလည်း မကြာခဏ။ ကြာလာတော့ ဦးလှမောင်တို့ လက်သမားတွေလည်း ကိုယ့်ဉာဏ်နဲ့ကိုယ် ဘာမှ မစဉ်းစားတတ်တော့ဘူး။ စဉ်းလည်း မစဉ်းစားချင်တော့ဘူး။ သူ လုပ်ခိုင်းတာ လုပ်ပေးလိုက်တာပဲ နားအေးပါတယ်လို့ ဖြစ်လာတယ်။

သူ ပြောတဲ့အတိုင်း၊ လုပ်ခိုင်းတဲ့အတိုင်း ဦးလှမောင်တို့က လုပ်ထားပြီဆိုရင် သူက ကြမ်းခင်းပေါ်မှာ ထိုင်ရင်း၊ ရပ်ရင်း စူးစူးစိုက်စိုက်နဲ့ မော့ကြည့်တတ်တယ်။ ကြည့်ရင်းနဲ့ တစ်ခါတလေ အားမရရင် ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ တစ်ခုခု ခင်းပြီး ပက်လက်လှန်ပါ ကြည့်တတ်တယ်။ ကြည့်တာကလည်း အကြာကြီး။ အမှန်ဆို သူဌေးက အချိန်သိပ်အား လပ်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ စီးပွားရေး ကိစ္စ၊ လူမှုရေးကိစ္စ၊ သားရေးသမီးရေးကိစ္စတွေနဲ့ အတော်အလုပ်များတဲ့သူ။ ဒါပေမဲ့ ဒီမျက်နှာကြက် လုပ်ငန်းကိုတော့ အလွန် အာရုံစိုက်တယ်လို့ ပြောရမယ်။ အချိန်နည်းနည်းအားတာနဲ့ လုပ်နေတာကို လာကြည့်တတ်တယ်။ တစ်ခါတလေတော့ ညနေစောင်း အလုပ်သိမ်းပြီးတဲ့ အချိန်ကျမှ လာကြည့်တာလည်း ရှိတယ်။

သူဌေးရဲ့ အဲဒီလို စိမ်ပြေနပြေ ကြည့်တတ်တဲ့ အကြည့်ကို သူဌေးရဲ့ လူယုံကို တင်မိုးနဲ့ ဦးလှမောင်ရဲ့ လက်သမားလေးတွေက နာမည်ပေးထားတယ်။ တစိမ့်စိမ့်ကြည့် တဲ့။

အဲဒီလို တစိမ့်စိမ့်ကြည့်ရင်း ခေါင်းယမ်းပြီ ဆိုရင်တော့ သူမကြိုက်သေးဘူးပေါ့။ အကြိုက် နည်းသေးတယ်ပေါ့။ ဘယ်လိုများ ပြန်ပြင်ခိုင်း၊ ပြန်လုပ်ခိုင်းဦးမလဲလို့ ဦးလှ မောင်တို့လည်း ရင်တထိတ်ထိတ်နဲ့ပေါ့။ တစ်ခါတလေဆို ဒီဇိုင်းပုံစံ ပြောင်းချင်လို့ သူ စဉ်းစားလို့ မရသေးဘူးဆိုရင် ဦးလှမောင်တို့အဖွဲ့ နှစ်ရက်သုံးရက် အလုပ်မဆင်းဘဲ နေရသေးတယ်။ နောက် သူ စဉ်းစားလို့ရမှ ပြန်ခေါ်တယ်။ ပြန်လုပ်ခိုင်းတယ်။ အဲဒီလို လုပ်ခိုင်းရင်း စိတ်ကူးက အမျိုးမျိုး ပြောင်းပြန်တယ်။ အလုပ်လုပ်ရတာ ဆန့်ငင်ဆန့်ငင်နဲ့။

••••• ••••• •••••

တကယ်ဆိုရင် ဒီမျက်နှာကြက်ဒီဇိုင်းကို အင်ဂျင်နီယာတစ်ယောက်က ဆွဲပေးထားတာပါ။ ဆွဲထားတဲ့ ဒီဇိုင်းပုံကို အိမ်ရှင် သူဌေးလည်း ကြိုက်ခဲ့တယ်။ ကြိုက်ပြီဆိုမှ ဦးလှမောင်တို့အဖွဲ့ကို ခေါ်ပြီး လုပ်ခိုင်းတာပါ။

လုပ်ခါစတုန်းက အဲဒီအင်ဂျင်နီယာ ကိုယ်တိုင် လာပြီး ကြီးကြပ်ညွန်ကြားပေးပါသေးတယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ အိမ်ရှင်သူဌေးက ဟိုလို လုပ်ရအောင်၊ ဒီလို လုပ်ရအောင် ဒါမျိုးဆို ပိုမကောင်းဘူးလား စသလို ဝင်ပြော ဝင်စွက်ဖက်လာတော့ အင်ဂျင်နီယာ ဆွဲထားတဲ့ ဒီဇိုင်းကလည်း ပျက်ပါလေရော။ မူလ ဆွဲထားတာက အလယ်ကောင်မှာ စက်ဝိုင်းပုံ နှစ်ထပ်အခွက်။ အိမ်ရှင်က စိတ်ပြောင်းပြီး သိပ်မကြိုက်ဘူးလို့ ပြောတာနဲ့ ပြန်ပြောင်းလိုက်တဲ့ ပုံစံက ဘဲဥပုံစံ။ အဲဒါလည်း လုပ်နေရင်းက မကြိုက်ပြန်ဘူး ဆိုပြီး နောက်ထပ် တစ်မျိုး ပြောင်းခိုင်းပြန်တယ်။

ကြာတော့ အင်ဂျင်နီယာလည်း သူ နာမည် ပျက်တော့မှာ ရိပ်မိလို့ ထင်ပါရဲ့။ စကားလှလှလေး ပြောပြီးတော့ ရှောင်ထွက်သွားတယ်။

“ဦးလေးတို့က သူဌေးတွေ ဆိုတော့ အလှအပကို ကျွန်တော့်ထက် ပိုမြင်တတ်မှာပါ။ အဲဒီတော့ ဦးလေးကပဲ လက်သမား အဖွဲ့ကို ကြီးကြပ်ပြီး ခိုင်းလိုက်ပါတော့” တဲ့။

အင်ဂျင်နီယာတွေက ပညာပိုတတ်တော့ ပိုပြီး ပါးနပ်တာပေါ့လေ။ ရှောင်ထွက်သွားလို့ မရတာက ဦးလှမောင်တို့ လက်သမားအဖွဲ့ပဲ။ မပြီးမချင်း စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့ လုပ်ပေးပါမယ်လို့ ပါးစပ်ကတိ ချုပ်မိထားပြီကော။

အမှန်တော့ ဒီအလုပ်ကို လုပ်ဖို့ ဦးလှမောင်တို့ကို လာခေါ်တာက အိမ်ရှင်သူဌေး ကိုယ်တိုင်ပါပဲ။ သူ ပြောတာက သူရဲ့ အကြိုက်ကို စိတ်ရှည်ရှည်ထားပြီး လုပ်ပေးမှာဆိုလို့ ဒီမြို့မှာ ဦးလှမောင်တို့အဖွဲ့ပဲ တွေ့တယ်တဲ့။ ပြီးတော့ ဦးလှမောင်တို့ လုပ်ကိုင်ထားတဲ့ လက်ရာတွေကို သူ လိုက်ပြီး လေ့လာကြည့်တာ ကြိုက်တယ်တဲ့။

သူက အဲဒီလိုမျိုး လုပ်ငန်းမစခင်ကတည်းက မြှောက်ပင့်ချီးကျူးပြီးမှ ခိုင်းတာ ဆိုတော့ ဦးလှမောင် အနေနဲ့ ရှောင်ထွက်သွားလို့ ဘယ်ကောင်းပါ့မလဲ။ စိတ်မရှည်ဘူး၊ စိတ်ထားမကောင်းဘူး၊ နည်းနည်းလေးတောင် အနစ်နာမခံချင်ဘူး၊ တာဝန်ပျက်ကွက်တယ် စသလို ပြောကြတော့မယ်။ ဒီမြို့က ကျဉ်းကျဉ်းလေးရယ်၊ နာမည်ပျက်သွားရင် အလုပ်အကိုင်ခက်သွားမှာပေါ့။ အသက်အရွယ် ရလာတဲ့ ဦးလှမောင်ကတော့ သိပ်ပြီး ထည့် မတွက်ပေမယ့် ကိုယ့်ကို မှီခိုနေရတဲ့ တပည့်တွေက ရှိသေးတယ် မဟုတ်လား။

နောက်တစ်ခုက ဦးလှမောင်ကိုယ်တိုင် ကလည်း အလုပ်တစ်ခုကို အစကနေအဆုံး အထိ ပြီးစီးအောင်ပဲ လုပ်ချင်တယ်။ တစ်ပိုင်းတစ်စနဲ့ ထွက်သွားရတာမျိုး မလုပ်ချင် ဘူး။ ဒါမျိုးက ကိုယ့်ရဲ့ သိက္ခာနဲ့ မာနကို ထိခိုက်စေတယ်လို့ ဦးလှမောင် ခံယူထားတယ်။ အဲဒါကြောင့် လုပ်သက်နှစ်သုံးဆယ်လောက်အတွင်း ဘယ်အလုပ်မှ တိုးလိုးတန်းလန်း ချန်ထားရစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာာ ဦးလှမောင်ရဲ့ အလုပ်ရာဇဝင်မှာ မရှိဘူးလို့ ဆိုရမှာပဲ။

ဒီလိုနဲ့ သူဌေး အလိုကျ လိုက်လုပ်ပေးနေရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူဌေးက သူရဲ့ စိတ်တိုင်းမကျမချင်း ခဏခဏ ပြင်လိုက် ဖျက်လိုက် ပြန်လုပ်လိုက် လုပ်နေလေတော့ ဦးလှမောင်ရဲ့ မျက်နှာက နည်းနည်းတော့ ညိုချင်လာတယ်။ ခါတိုင်းပြောနေကျ “ရပါ တယ် သူဌေး စိတ်တိုင်းမကျမချင်း လုပ်ပေးပါ့မယ်” ဆိုတဲ့ စကားတောင် ဟန်ဆောင် ပန်ဆောင် ထွက်မလာတော့ဘူး။

အဲ... သူဌေးကလည်း လူပါးတစ်ယောက်ပဲ။ ဦးလှမောင် တစ်မျိုးတစ်မည် ဖြစ်နေတာ ရိပ်မိတာပေါ့။ အင်းပေါ့လေ၊ သူဌေးပါဆို ပါးပါးလှပ်လှပ် ရှိလို့ သူဌေးဖြစ်နေတာ နေမှာပေါ့။ သူလည်း လုပ်ငန်းကြီးတွေ လုပ်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ။ လူပေါင်းစုံနဲ့ အမြဲ ဆက်ဆံနေရတဲ့ သူပဲ။ ဦးလှမောင်ရဲ့ မျက်နှာ ညိုသွားရင် သူဌေးက လေသံပျော့ပျော့လေးနဲ့ ချော့ပြော ပြောတတ်တယ်။

“ခင်ဗျားကလည်းဗျာ စိတ်မပျက်သွားပါနဲ့ဗျ။ အခုလုပ်တာတွေ၊ ဖျက်တာတွေ ပြန်လုပ်တာတွေ အဲဒါတွေအားလုံးရဲ့ လုပ်အားခတွေကို သေချာမှတ်ထားပေး။ နောက် ခင်ဗျားတို့ နစ်နာရတာတွေရောပေါ့။ ပြီးရင် ကျသလောက်သာ တောင်း။ အခုတော့ ကျွန်တော့်အကြိုက်ကို စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့ လုပ်ပေးပါ ဟုတ်ပြီလား”

ဒီသူဌေးနဲ့တော့ ခက်တော့ ခက်နေပါပြီ။ ဦးလှမောင် မျက်နှာညိုတာက ငွေမရမှာစိုးလို့ချည်း ထင်နေတာ။ အဲဒါက နည်းနည်းပါးပါးပါ။ လုပ်ငန်းလုပ်စကတည်းက သူဌေးရဲ့လူယုံ ကိုတင်မိုးဆီမှာ ဦးလှမောင် တီးခေါက်ကြည့်ပြီးသား။ သူဌေးက ငွေရေး ကြေးရေးအပိုင်းမှာ မတွက်ကတ်ဘူး။ သူတစ်ပါးကို မတရား မလုပ်ဘူး ဆိုတာကိုပေါ့။ လုပ်ငန်း ကျသင့်ငွေအားလုံးကို သူဌေးက ပေးမယ်ဆိုတာ ဦးလှမောင် သိပါတယ်။

အခုဟာက ငွေရေးကြေးရေးကြောင့် မဟုတ်ဘူး။ ဝမ်းရေးထက် စိတ်ပျော်ရေးခက် ဆိုသလို ဖြစ်နေတာ။ သူဌေးက ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်သားတွေရဲ့ စိတ်သဘောထားကို တကယ် သဘောမပေါက်သေးဘူး။ ဆောက်လုပ်ရေးအဖွဲ့တွေရဲ့ စိတ်သဘောထားကလည်း စာရေးဆရာ၊ ပန်းချီဆရာ၊ ဂီတပညာရှင် အဲဒီလို အနုပညာသမားတွေနဲ့ အတူတူ ပါပဲ။ လုပ်ပြီးသား၊ ပြီးပြီးသား အလုပ်တွေကို ပြန်ဖျက်ပြီး ပြန်လုပ်ဖို့ ဝန်လေးတတ်ကြတယ်။ သိပ်မလုပ်ချင်ကြဘူး။ မတတ်သာလွန်းတဲ့ အခြေအနေမျိုး၊ မလွဲမရှောင်သာတဲ့ အခြေအနေမျိုးမှသာ လုပ်လေ့ရှိကြတယ်။ အခုလို သူဌေးက လုပ်ငန်းကို သူ လုပ်ချင်သလို လုပ်ခိုင်းနေတော့ ဦးလှမောင် လက်အောက်က လက်သမားလေးတွေ စိတ် မပျော်ဘူး ဖြစ်နေတယ်။ တော်တော်လည်း ညည်းညည်းညူညူ ဖြစ်နေကြပြီ။ အလုပ်ဆိုတာ စိတ်ပျော်ရွှင်မှ လုပ်လို့ ကောင်းတာ မဟုတ်လား။ တချို့ လက်သမားတွေကဆို သူတို့ကို ဒီအလုပ်ကို မလွှတ်ပါနဲ့လို့ ဗြောင် ဖွင့်ပြောလာကြပြီ။ သူတို့ကို ဦးလှမောင် မနည်းကို ချော့မော့ထားရတယ်။

••••• ••••• •••••

သူဌေးက လာတွေ့ ဆိုလို့သာ ဦးလှမောင် လာခဲ့ရတယ် စိတ်ကတော့ ခပ်လေးလေးရယ်။ သူဌေး နေတာက ဆောက်လက်စ အိမ်နဲ့ တစ်လမ်းကျော်မှာပဲ။ ဒီအိမ်က သူဌေးတို့ အမျိုးအိမ်။ အဲဒီမှာ ခဏ နေကြတာ။ သူဌေးအိမ်ကို ရောက်တော့ သူဌေးက မရှိပြန်ဘူး။ အပြင်ခဏ ထွက်သွားတယ်။ ဦးလှမောင် လာရင် သူ့ကို စောင့်နေပါလို့ လည်း မှာသွားတယ်တဲ့။ လူယုံ ကိုတင်မိုးကို တွေ့လို့ ဦးလှမောင် အကျိုးအကြောင်း မေးကြည့်မိတယ်။

ကိုတင်မိုးက ကွမ်းတစ်ယာ ထုတ်စာရင်း ပြောတယ်။

“ဘာတွေ ပြောင်းခိုင်းဦးမလဲ ဆိုတာကို ကျွန်တော့်ကို ပြောမထားလို့ မသိဘူး။ မနေ့ညက အတော်မိုးချုပ်မှ စိတ်ကူးပေါက်တယ် ထင်ပါရဲ့။ မျက်နှာကြက်ကြီးကို သွား ကြည့်ရအောင်လို့ ပြောပြီး ကျွန်တော်တို့ကို ခေါ်သွားတယ်။ ဟိုရောက်တော့ မျက်နှာကြက်ကို ထုံးစံအတိုင်း ပက်လက်လှန်ပြီး တစိမ့်စိမ့် ကြည့်နေတာ တစ်နာရီလောက် ကြာတယ်။ ကျွန်တော်တို့တောင် သူ မြင်ရအောင် လက်နှိပ်ဓာတ်မီး ၄ လက်နဲ့ ဝိုင်းထိုးပေးရသေး”

ဘုရား...ဘုရား တစ်ခုခု ပြောင်းခိုင်းမှာတော့ သေချာနေပြီ။ ကြီးကြီးမားမား မဟုတ်ဘဲ အသေးအမွှားသာ ဖြစ်ပါစေ။ ဦးလှမောင် စိတ်ထဲကနေ ကျိတ်ဆုတောင်းမိနေတယ်။ သူဌေး ပြောသလို လိုက်လုပ်ရင်း လုပ်ရင်း ပြင်ရင်းပြင်ရင်းနဲ့ မျက်နှာကြက်ကြီးက အခုတောင် ပုံစံပေါ်လာခါစ ရှိသေးတယ်။ အချိန်တွေ၊ လုပ်အားတွေ အများကြီး ကုန်ထားရတာ။ ဒါကိုမှ ထပ်ပြောင်းရရင် ဦးလှမောင် ဆက်မတွေးရဲတော့ဘူး။ လေပူတစ်ချက်ကိုပဲ လေးလေးပင်ပင်ကြီး မှုတ်ထုတ်မိတော့တယ်။

ဦးလှမောင်ရဲ့ အလုပ်သက်တမ်းတစ်လျှောက် ဒီအိမ်ရှင် သူဌေးလောက် အလှအပ မက်တဲ့သူ၊ စိတ်ကူးစိတ်သန်းများတဲ့သူမတွေ့ဖူးသေးဘူး။

အိမ်ရှင်အများစုက ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းတွေကို သိပ်ပြီးနားမလည်ကြတော့ “လက်သမားဆရာကြီးတို့ပဲ ကောင်းအောင် ကြည့်လုပ်လိုက်ပါ။ ဆရာကြီးတို့ လှတယ် ဆိုရင် ပြီးတာပါပဲ” အစရှိသလို ပြောတတ်ကြတယ်၊ အပ်နှံတတ်ကြတယ်။

အဲ...တချို့ အိမ်ရှင်များကျတော့ လှလှပပ လုပ်ခိုင်းရင် ငွေပိုကုန်သွားမှာ စိုးရိမ်တတ်ကြပြန်တယ်။ “အသင့်အတင့်လှရင် တော်ပါပြီ” လို့ ပြောရင်း သိပ်ဇာမချဲ့တတ်ကြဘူး။ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းတွေကလည်း ချဲ့ရင်ချဲ့သလောက် ထည့်ရင် ထည့်သလောက် ငွေဝင်သွားတတ်တယ်။ ပြီးတော့ အိမ်ဆောက်တဲ့အထဲ ထည့်လိုက်တဲ့ ငွေဟာ အသေဖြစ်သွားရော။ အဲဒါဆို စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေအတွက် ရင်းနှီးစရာ မရှိဘဲ ဖြစ်သွားမှာပေါ့။ ပြောရရင် “ရွှေကျောင်းပြောင်ပြောင် ဝမ်းခေါင်ခေါင်” ဆိုတဲ့ စကားပုံလိုပဲ။ အဲဒါကြောင့် အိမ်ရှင်အများစုက ရှေ့နောက် တိုင်းထွာပြီး ကိုယ်တတ်နိုင်သလောက် ငွေပမာဏလောက်ကိုပဲ သတ်သတ်မှတ်မှတ်ထားပြီး ဆောက်ခိုင်းတတ်ကြတယ်။

အချို့အိမ်ရှင်တွေကတော့ စီးပွားရေး၊ လူမှုရေးကိစ္စတွေနဲ့ အချိန် မအားလပ်ဘူး။ အိမ်ဆောက်နေတာကို အာရုံမစိုက်အားဘူး။ အဲဒါမျိုးဆိုတော့ ကိုယ် စိတ်ချရတဲ့၊ ယုံကြည် ရလောက်တဲ့ ပန်းရန်ဆရာ၊ လက်သမားဆရာ၊ အင်ဂျင်နီယာ စတဲ့ သူတွေကိုပဲ စိတ်ချလက်ချ အပ်နှံပြီး ဆောက်ခိုင်းထားတယ်။ သူတို့ ကိုယ်တိုင်ကတော့ ပစ္စည်းဝယ်ပေးတာလောက် တစ်ခါတလေ လာကြည့်တာလောက်ပဲ လုပ်တတ်ကြတယ်။

ဒီအိမ်ရှင်သူဌေးနဲ့မှ အလှအပကလည်း မက်မော၊ ငွေကုန်မှာလည်း မမှု၊ အာရုံစူးစိုက် မူကလည်း အပြည့်။ အဲဒီလို သိပ်ပြီး ပြည့်စုံလွန်းတော့လည်း လုပ်ပေးရတဲ့သူ အခက်တွေ့ ပြန်ရော။

အတွေးကောင်းနေတာနဲ့ပဲ သူဌေး ပြန်ရောက်လာတာတောင် ဦးလှမောင် သတိမထားလိုက်မိဘူး။

“ဦးလှမောင် စိတ်မရှိပါနဲ့ဗျာ ကျွန်တော့်ကို အမြတ်ခွန်ရုံးက အရေးတကြီး ခေါ်နေလို့ သွားရဦးမှာ။ ဒီနေ့တော့ အားမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ နောက်နေ့မှ တွေ့ရအောင်”

သူဌေးက ပြန်ရောက်လာလာချင်း အဲဒီလို ပြောလို့ အိမ်ထဲက စာရွက်စာတမ်း တချို့ ကောက်ထည့်ပြီး ကသုတ်ကရက်နဲ့ ပြန်ထွက်သွားပါလေရော။ ဟောဗျာ ဒီသူဌေးနဲ့တော့ မလွယ်ပါလား။ ဦးလှမောင် အလကားနေရင်း အချိန် တစ်နာရီကျော် ပုပ်သွားတယ်။

လက်သမားလုပ်ငန်းနဲ့ ဦးလှမောင် အသက်မွေးလာတာ တော်တော် ကြာပြီ။ စီးပွားရေးအရ သိပ်မဆိုးပေမယ့် အိမ်ရှင် လူချမ်းသာတွေနဲ့ ဆက်ဆံရတာ အောက်ကျ နောက်ကျနိုင်တယ်လို့ စိတ်ထဲမှာ ခံစားရတယ်။ လူချမ်းသာတွေက သူတို့ဘက်ကိုပဲ အများအားဖြင့် ကြည့်တတ်တယ်။ သူတို့အချိန် သူတို့အလုပ်တွေကိုပဲ ဦးစားပေးတတ်တယ်။ အခြားသူတွေ အချိန်ကုန်မှာ စိတ်ပျက်မှာ အားငယ်မှာ အဲဒါတွေကို သိပ်ပြီး ထည့်တွက်တာ မဟုတ်ဘူး။

တကယ်ဆိုတော့ ကိုယ်က သူတို့ရဲ့ နေ့ခစား၊ လခစား အလုပ်သမားတွေမှ မဟုတ်တာ။ ပြီးတော့ “ကျွန်တော်တို့ကို အလုပ်ပေးပါဗျာ၊ ကျွန်တော်တို့ လုပ်ပါရစေ” အဲဒီလိုလည်း တောင်းပန်တိုးလျှိုးပြီးတော့ အလုပ်တောင်းထားတဲ့ သူတွေလည်း မဟုတ်ဘူး။ သူတို့က လာလုပ်ပေးပါဆိုပြီး တကူးတက ပြောလို့ လုပ်ရတာပဲ။ ကိုယ့်ပညာနဲ့ ကိုယ် အသက်မွေးတာပဲ။ ကိုယ့်ရဲ့ ပညာခ ကိုယ်ယူတာပဲ။ ဘာမှ အားနာစရာ အောက်ကျို့စရာ မလိုပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ အိမ်ရှင်သူဌေးတွေနဲ့ ပြဿနာ တက်ရမှာ ဦးလှမောင်တို့လို အောက်ခြေ လူတန်းစားအတွက် သိပ်မကောင်းလှဘူး။ သည်းခံလိုက်တာ ကောင်းပါတယ်လို့ နှလုံး သွင်းလိုက်မိတယ်။

••••• ••••• •••••

အိမ်ရှင်သူဌေးရဲ့ နာမည်က “ဦးထွန်းဝင်း” တဲ့။ အသက်က ခြောက်ဆယ်နီးနီး၊ ဗမာလူမျိုး စစ်စစ်တော့ မဟုတ်ဘူး။ တရုတ်က ငါးဆယ်၊ ရှမ်းတစ်မတ်၊ ဗမာတစ်မတ်။ အဲလိုဆိုတော့ ကပြားလို့ ဆိုရမှာပေါ့။

လုပ်တဲ့ လုပ်ငန်းက ရွှေငွေရတနာဆိုင် လုပ်ငန်း။ နောက်ပြီးတော့ ကျောက်စိမ်း အရောင်းအဝယ်လည်း လုပ်သေးတယ်။ ချမ်းသာတာကတော့ တော်တော့်ကို ချမ်းသာတယ်။ အခု ဆောက်နေတဲ့ တိုက်ဆိုရင် အပျံစား အကောင်းစား။ အရွယ်အစားကလည်း ဟိန်းနေတာပဲ။ ကုန်ကျငွေက နည်းမှာ မဟုတ်ဘူး။

သူရဲ့ အတိတ်ဘဝကံက မကောင်းခဲ့ပေမယ့် ပစ္စုပ္ပန်ဘဝကံတော့ ကောင်းတယ်လို့ ဆိုရမှာပဲ။

ဟိုးအရင် ငယ်စဉ်တုန်းက ဆင်းဆင်းရဲရဲနဲ့ နေလာခဲ့ပြီး နောက်တော့ ရတနာဆိုင်မှာ ပန်းထိမ်အလုပ်သမားလေး ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ အလုပ် လုပ်တာ ရိုးသား၊ ကြိုးစားပြီး စေ့စေ့စပ်စပ် ရှိတယ်တဲ့။ ပြီးတော့ အဲဒီ ရတနာဆိုင်တစ်ဆိုင်ထဲမှာပဲ ဇွဲရှိရှိနဲ့ လုပ်လိုက်တာ နှစ်ပေါင်းတော်တော် ကြာတဲ့အထိပဲ။ အဲဒါ ပိုင်ရှင်သူဌေးကြီးက သူ့အရည်အချင်းကို သဘောကျပြီး သူ့သမီးနဲ့ ပေးစားလိုက်တာတဲ့။ အခုတော့ တရုတ်ကြီးသူဌေးကြီးလည်း သူရဲ့တစ်ဦးတည်းသော သမီးလေးကို စိတ်ချသွားလို့ ထင်ပါရဲ့၊ ဆုံးသွားတာတောင် နှစ်အတော် ကြာသွားပြီ။

အဲဒီနောက် နဂိုကတည်းက ကြိုးစားပြီး စေ့စေ့စပ်စပ်ရှိတဲ့ ဦးထွန်းဝင်းလက် ထက်မှာတော့ စီးပွားရေးက အဆပေါင်း များစွာ တိုးတက်လာတယ်။ ဦးထွန်းဝင်းရဲ့ ဘဝဇာတ်လမ်းက ဒီမြို့မှာတော့ ကြိုးစားလို စိတ်ရှိတဲ့ ဆင်းရဲသားလူငယ်တွေအတွက် သူရဲကောင်း ပုံပြင်တစ်ပုဒ်လိုပဲ။

ချမ်းကလည်း ချမ်းသာ၊ လုပ်တာကလည်း ရတနာဆိုင်လုပ်ငန်းမို့လိုလား မသိ အကောင်းကြိုက်တာ၊ အလှအပ မက်တာက အလွန်အမင်းပဲ။ အခု ဦးလှမောင်တို့အဖွဲ့ လုပ်နေတဲ့ မျက်နှာကြက်က သူတို့ လင်မယား နှစ်ယောက်တည်း အိပ်မယ့် အိပ်ခန်းမှာ။ အဲဒီအိပ်ခန်းရဲ့ အကျယ်အဝန်းကိုက ပေသုံးဆယ်ကျော်ကျော် ပတ်လည်လောက် ရှိမယ်။ တော်ရုံတန်ရုံ မိသားစုတစ်စုလုံး နေတဲ့ အိမ်တစ်လုံးနဲ့ ညီမယ်။

အခန်းထဲမှာ ထည့်ထား၊ သုံးထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေက အဖိုးတန်ပြီး အကောင်းစား ပစ္စည်းတွေချည်းပဲ။

ကြမ်းခင်းကို ဈေးကြီးတဲ့ ပိတောက်သား ပါကေးတွေ ခင်းထားတာ နီရဲလို့။ အိပ်ခန်းအတွင်း နံရံတွေမှာ ဒီဇိုင်းမျိုး စုံတဲ့ အလှဆင် စက္ကူပြားတွေ ကပ်ထားတယ်။

နံရံကပ်ဗီရိုကြီးတွေလည်း ကျွန်းသားနဲ့ လုပ်ထားပြီး ပေါလစ်တင်ထားတာများ ဖိတ်ဖိတ်ကိုတောက်။

အခန်းအလယ်က နှစ်ယောက်အိပ် ခုတင်ကြီးက ဆိုင်က ရောင်းတမ်းပစ္စည်းကို ဝယ်ထားတာ မဟုတ်ဘူး။ သူ့စိတ်ကြိုက် ပုံစံထုတ်ပြီး စိတ်တိုင်းကျ လုပ်ထားတာတဲ့။ ခေါင်းရင်းဘက်က နဂါးနှစ်ကောင် ပုံစံကိုက တကယ့်ဂန္ထဝင်။

အဲဒီလုပ်ငန်းတွေကို ဦးလှမောင်တို့ မဝင်မီက အရင်အဖွဲ့တွေ လုပ်သွားခဲ့တာ။ လက်ရာတွေက တော်တော်ကောင်းပါတယ်။ ဒါတောင် သူဌေးက သိပ်အကြိုက်မတွေ့လို့ သူတို့ကို ဆက်မသုံးတာတဲ့။

အခု ဦးလှမောင်တို့ကို လုပ်ခိုင်းထားတဲ့ မျက်နှာကြက်ကတော့ သူဌေးရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်အိပ်မက်။ သူ လာနေတဲ့အခါ ခုတင်ပေါ်မှာ ပက်လက်လှန်ရင်း တစိမ့်စိ မ့်ကြည့်ပြီး အမြဲတမ်း စိတ်ချမ်းသာချင်တယ်လို့ ဗြောင် ဖွင့်ပြောတယ်။ စိတ်ကူးကလည်း ယဉ်ပါ့။ အဲဒါကြောင့် တစ်မြို့လုံးမှာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်ချင်တာတဲ့။ တတ်နိုင်ရင် ရန်ကုန်၊ မန္တ လေး၊ နေပြည်တော် စတဲ့ မြို့ကြီးတွေက အကောင်းဆုံး၊ အသားနားဆုံးဆိုတဲ့ မျက်နှာကြက်တွေထက်တောင် သာချင်သတဲ့။

ဒီလို စိတ်ကူးနဲ့ ရူးနေတဲ့ မျက်နှာကြက်ကို လုပ်ရတဲ့ ကံဆိုးသူမောင်ရှင်က ဦးလှမောင်တို့အဖွဲ့။ သူနဲ့ကျမှ တိုက်တိုက်ဆိုင် ဆိုင်ပေါ့။

သူဌေးက တစိမ့်စိမ့် ကြည့်တယ်။ တရွရွ စိတ်ကူးတယ်။ နောက် တဖွဖွ ပြင်ခိုင်းတယ်။ ဒီသူဌေး၊ ဒီအကြည့်၊ ဒီစိတ်ကူးတွေနဲ့ လုပ်ငန်းသိမ်းဖို့ နောက်ကျတော့မယ်လို့ ဦးလှမောင် ညည်းလိုက်ချင်တယ်။

သူဌေးရဲ့ ဂန္ထဝင်အကြည့်ကို ရယ်စရာ တစ်ခုလို တီးတိုးသဖန်းပိုး လုပ်ကြတာ ကြားရဖန်များလာတော့ ကိုတင်မိုးက မနေနိုင်လို့ တစ်ခါတော့ ဝင်ပြောတယ်။

“သူဌေးလည်း ခင်ဗျားတို့ ပြောမှ ဟာသ ဖြစ်ရပြီ။ အဲဒီအကြည့်ကို သွားအထင်မသေးနဲ့၊ အဲဒီ အကြည့်နဲ့ပဲ သူ့ဘဝ အောင်မြင်လာတာ”

“သူဌေးက ဟိုးအရင်ကတည်းက အရာရာတိုင်းကို တစိမ့်စိမ့်ကြည့်ပြီး စိတ်ကူးတာဗျ။ ပြီးမှ ဆုံးဖြတ်ပြီးလုပ်တာ။ လုပ်ရင်လည်း မှားခဲတယ်။ ကျောက်စိမ်းတွေဝယ် ပြီး ပြန်ရောင်းရင် မြတ်တာက များတယ်။ သူ ရှုံးသွားတယ်ဆိုတာ သိပ်မကြားဖူးဘူး။ ရတနာဆိုင်လုပ်ငန်းမှာလည်း ဒီလိုပဲ”

“အဲဒီတော့ တစိမ့်စိမ့်ကြည့်တာ သူ့ဝသီ၊ သူ့စရိုက်။ အဲဒါကပဲ သူ့ရဲ့လက်နက်ကောင်းလို့ ခံယူကျင့်သုံးတာ”

ကိုတင်မိုးက လူယုံဆိုတော့ သူ့သူဌေးဘက်က ကာကွယ်ပြောမှာပေါ့။

ဒါပေမဲ့ လုပ်ငန်းမှာ ခဏခဏ ပြန်ပြင်ရလွန်းလို့ စိတ်ဓာတ်အကျကြီးကျနေတဲ့ ဦးလှမောင်ရဲ့ လက်ထောက် ဖိုးထိန်က အမြင်ကတ်ကတ်နဲ့ ဘုဝင်တောတယ်။

“သူ့ရဲ့ တစိမ့်စိမ့်အကြည့်ကလည်း လွန်လွန်းပါတယ်ဗျာ။ ခင်ဗျား ပြောသလို အရာရာကို တစိမ့်စိမ့်ကြည့်ပြီးမှ ဆုံးဖြတ်တာဆိုတော့ ကျွန်တော် တစ်ခုလောက် မေးချင်တယ်။ သူ မိန်းမ မယူခင်တုန်းကကော တစိမ့်စိမ့် သေချာကြည့်ဖြစ်ရဲ့လား”

ဖိုးထိန်ရဲ့ စကားကြောင့် ဦးလှမောင် ထိတ်ထိတ်ပျာပျာ ဖြစ်သွားတယ်။ ပတ်ဝန်းကျင်ကိုလည်း သေချာကြည့်ရသေး။ ဒီကောင် ဘာတွေလျှောက်ပြောပါလိမ့်။ တော် သေးတယ် ဒီနားမှာ သူတို့ သုံးယောက်ပဲ ရှိလို့။ သူဌေးမိသားစု ကြားသွားရင် မကောင်းဘူး။

အမှန်က ရင်ထဲက မကျေနပ်မှုတွေ များနေတဲ့ ဖိုးထိန် သူဌေးရဲ့ အားနည်းချက်ကို ထိထိမိမိမိ နှိပ်ကွပ်လိုက်တာ။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူဌေးကတော် တရုတ်မကြီးက ရုပ်ရည် တော်တော်ဆိုးတာကိုး။ ပိန်ကပ်ကပ်နဲ့ အသက်သိပ်မကြီးဘဲ အဘွားကြီးအိုရုပ် ပေါက်နေတာ။ ခပ်ဝဝနဲ့ ခန့်ချောချောတဲ့ သူဌေးနဲ့ဆို ဘယ်လိုမှ မလိုက်ဖက်ဘူး။

သူဌေးရဲ့လူယုံ ကိုတင်မိုးက စိတ်မဆိုးတတ်ဘူးထင်ပါရဲ့။ ဖိုးထိန်စကားကို ဗွေမယူဘဲ ပြုံးဖြဲဖြဲနဲ့ ပြန်ပြောတယ်။

“ဟကောင်ရ သူမိန်းမ မယူခင်တုန်း ကလည်း သေချာကြည့်ခဲ့မှာပေါ့ကွာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီတုန်းက သူတစိမ့်စိမ့်ကြည့်ခဲ့တာ လူကို မဟုတ်လောက်ဘူး။ ပစ္စည်းဥစ္စာနဲ့ လုပ်ငန်းကို ဖြစ်မှာပေါ့။ ဒီလောက်တောင် သဘောမပေါက်ဘူးလား”

ကိုင်းဗျာ... ကိုတင်မိုး ပြောတော့မှပဲ သူဌေးရဲ့ မှတ်သားဖို့ကောင်းတဲ့ တစိမ့်စိမ့် ကြည့်နည်းကို ဦးလှမောင်နဲ့ ဖိုးထိန် သဘောပေါက်သွားတော့တယ်။

ဪ.. သူဌေး...သူဌေး တစိမ့်စိမ့် ကြည့်တတ်တဲ့ သူဌေး။ ဒီလို လူမျိုးကလည်း တွေ့ရခဲသားလို့ ဦးလှမောင်စိတ်ထဲက ပြောမိတယ်။

••••• ••••• •••••

ဒီလိုနဲ့ နောက်နှစ်လလောက် ထပ်ကြာသွားတယ်။ ဒီကြားထဲမှာ တချို့ပုံစံဒီဇိုင်းတွေကို အပြောင်းအလဲ လုပ်ဖို့ သူဌေး ခိုင်းပါသေးတယ်။ တော်သေးတယ်လို့ ဆိုရမယ်။ သူ အပြောင်းခိုင်းတာတွေက ကြီးကြီးမားမားတွေ မဟုတ်ဘဲ ပြုပြင်လွယ်တဲ့ အသေးအဖွဲတွေပဲ ဖြစ်နေလို့။

အရာအားလုံးမှာ အစ ရှိရင် အဆုံးသတ်လည်း ရှိတယ်ဆိုတဲ့ စကားအတိုင်းပါပဲ။ စိတ်ညစ်ညူးမှုတွေကို အရင်းခံပြီး ဦးလှမောင်တို့အဖွဲ့ လိန်ကာပိန်ကာ ကြိုးစားပြီး လုပ်လိုက်တာ မျက်နှာကြက်လုပ်ငန်းကြီးကို အပြီးတိုင် လက်စသတ်နိုင်တဲ့နေ့ကို ရောက်လာခဲ့တယ်။

အံမယ်...ပြီးစီးသွားတော့လည်း မျက်နှာကြက်ကြီးက တော်တော့်ကို လှပါတယ်။

ပုံစံက ဆဋ္ဌဂံခြောက်မြှောင့်ပုံစံ။ အဆင့်က သုံးဆင့်အခွက်။ ကျွန်းလျှာထိုးပြားတွေက ပေါလစ်တိုက်ထားတာ ဖိတ်ဖိတ်တောက်လို့။ ကြိုးလိုင်းကလပ်တွေကလည်း ညီညာတဲ့ အနားသတ်လေးတွေအဖြစ် တစ်ထပ်ပြီး တစ် ထပ် ရစ်ပတ်လို့။

ဘိလပ်မြေမျက်နှာကြက်ပြားတွေကို သုတ်ထားတဲ့ ဆေးရောင်ဖြူဖြူတွေက အခန်းထဲမှာ လင်းလင်းကျင်းကျင်း ရှိစေတယ်။ မျက်နှာကြက်ရဲ့ အဆင့်အခွက်တွေ ထဲမှာ မြှုပ်ပြီး ဝှက်ကွယ်ထားတဲ့ လျှပ်စစ်မီးချောင်းအရောင်တွေက ကြည့်သူရဲ့ မျက်စိ အမြင်ကို ကြွတက်စေတယ်။ အလယ်တည့်တည့်က အဖိုးတန် အလှမီးဆိုင်းကြီးကတော့ ရုပ်ရှင်တွေထဲက ဟိုတယ်ကြီးတွေမှာလို ခန့်ခန့်ထည်ထည်ကြီး။

ကြည့်လို့ မဝဟန်နဲ့ အကြိမ်ကြိမ် တစိမ့်စိမ့် ကြည့်နေတဲ့ သူဌေးရဲ့ ပီတိကတော့ ဂွမ်းဆီထိ ဖြစ်နေလေရဲ့။

“ကျုပ်ရဲ့ မျက်နှာကြက်က မြို့ကြီးတွေမှာတော့ မပြောတတ်ဘူး။ ဒီမြို့မှာတော့ အလှဆုံး အခမ်းနားဆုံး ဖြစ်တာ သေချာတယ်ဗျ။ လုပ်ပေးတဲ့ ခင်ဗျားတို့ကိုလည်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

ဦးလှမောင်တို့ကို လက်မထောင်ပြီး ပြောတဲ့ သူဌေးရဲ့ ဝမ်းသာအားရစကား။

ဦးလှမောင်တို့ တစ်သက်လည်း ဒီလောက် ခမ်းနားတဲ့ မျက်နှာကြက်မျိုးကို မမြင်ဖူးသေးပါဘူး။ ကိုယ်တိုင်ဦးစီးပြီး လုပ်ခဲ့ဖူးဖို့ကတော့ ပိုဝေးတာပေါ့။ ဘာပဲပြောပြော ဒီအချိန်မှာတော့ ဦးလှမောင်တို့ဘက်ကတောင် သူဌေးကို တန်ပြန်ကျေးဇူးတင်နေမိတယ်။ ။ သူကသာ အဲဒီလို တစိမ့်စိမ့်ကြည့် စိတ်ကူးယဉ် မခိုင်းခဲ့ရင် ခုလောက်ထိ လှပြီး သားနားဖို့ လွယ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အခုတော့ ဦးလှမောင်တို့ အတွက်လည်း မှတ်တိုင်တစ်ခု စိုက်ထူသွားနိုင်တာပေါ့။

သူဌေးက စိတ်သဘောထား ပြည့်ဝသူလို့ ဆိုရမယ်။ ဦးလှမောင်တို့ လက်သမား လုပ်အားခတွေကို ပိုပိုသာသာ ရှင်းပေးတဲ့ အပြင် တစ်ဦးချင်းကိုလည်း ဘောက်ဆူးလက်ဆောင်တွေ ပေးပါတယ်။ အခုတော့ အရင်တုန်းက စိတ်ကသိကအောက် ဖြစ်ခဲ့ရတာတွေကို အားလုံးက မေ့ပေါ့။

ပြီးတော့ နှစ်ယောက်တည်း ရှိတဲ့အချိန်မှာ ဦးလှမောင်ကို ပြောလာတဲ့ သူဌေးရဲ့ စကားကလည်း တကယ့်ကို အတွေးအခေါ် ပါတယ်လို့ ပြောရမယ်။

“ဦးလှမောင် စဉ်းစားကြည့်လိုက်ပါ။ ကျွန်တော်ကလေ ဟိုးငယ်ငယ်ကတည်းက ဆင်းဆင်းရဲရဲနဲ့ ဒီဘဝရောက်အောင် မနည်း ရုန်းကန်လာရတာပါ။ အဲ ...ကံကြမ္မာက ပံ့ပိုးပေးတာလည်း ပါခဲ့တာပေါ့”

“အဲဒီတော့ ကျွန်တော် အရမ်းကို ပင်ပန်းမောပန်းခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဇိမ်ကျကျနဲ့ ဘယ်တုန်းကမှ မနေခဲ့ရဘူး။ အလုပ်ဇော ကပ်နေတာနဲ့ အမြဲတမ်း ဖိုသီဖတ်သီနဲ့ပဲ ပြီးနေရတာ။ အခုအချိန်မှာတော့ ပစ္စည်း ဥစ္စာတွေလည်း အသင့်အတင့် ရှိနေပြီ။ ပြီးတော့ သားသမီးဆွေမျိုးတွေနဲ့ မိတ်ဆွေ အပေါင်းအသင်းတွေလည်း ပြည့်ပြည့်စုံစုံ”

“အဲဒါကြောင့် အခု ကျွန်တော် ကောင်းကောင်း နေချင်လာတယ်။ ကိုယ် ရှာဖွေထားတာတွေ ကိုယ်လည်း သုံးစွဲချင်လာတယ်။ ရှေ့လျှောက် ကျွန်တော် ဇိမ်ခံရမယ့်အလှည့်ပေါ့”

အင်း...သူဌေး ပြောတာလည်း သဘာဝကျပါတယ်။ ကိုယ်လုပ်တာ ကိုယ်လည်း သုံးရမှာပေါ့။ ဒါနဲ့ သူဌေးရဲ့စကားကို ဦးလှမောင် ခေါင်းညိတ်ပြီး ထောက်ခံမိတယ်။

••••• ••••• •••••

ဘာလိုလိုနဲ့ သူဌေးအိမ်က ခွဲခွာခဲ့ရတာတောင် ခြောက်လလောက် ရှိခဲ့ပြီ။ ကာလယန္တရားကတော့ သူ့တာဝန်သူ ထမ်းဆောင်ရင်း မိုးရာသီရဲ့ နေ့ရက်များဆီ ရောက်ခဲ့တယ်။

သည်နောက်ပိုင်း ဦးလှမောင် လုပ်ငန်းတွေကို တာဝန်ခံပြီး မလုပ်ဖြစ်တော့ဘူး။ အသက်အရွယ်ကလည်း နည်းနည်းရလာတော့ ခေါင်းရှုပ်ရတာတွေကို သိပ်မလုပ်ချင်တော့လို့။ လုပ်ငန်းအားလုံးကို သူ့တပည့် ဖိုးထိန် ကိုပဲ လွှဲထားလိုက်တယ်။

သူကိုယ်တိုင်တော့ ဘုန်းကြီးကျောင်း ဆောက်တဲ့ နေရာတွေမှာ လုပ်အားပေးပဲ လုပ်တော့တယ်။ ကိုယ့်ပညာနဲ့ လုပ်အားပေးရတာ ကုသိုလ်ရတာပေါ့။ မသေခင်လည်း အများအကျိုးအတွက် လုပ်ဦးမှ။

ဒီနေ့ မြို့ဦးကျောင်းတိုက်မှာ လုပ်အားပေးပြီး ညနေအိမ်အပြန် ရောက်ရောက်ချင်း အမယ်ကြီးက ဆီးပြောတယ်။

“ကိုတင်မိုး လာသွားတယ်။ သူဌေးဦးထွန်းဝင်း လေဖြတ်သွားလို့၊ အဲဒါ သတင်းမေး လာခဲ့ပါဦးတဲ့”

ကြားလိုက်ရတာက သတင်းဆိုးပဲ။ ဦးလှမောင် စိတ်ထဲ ထိတ်ခနဲတောင် ဖြစ်သွားတယ်။ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး အလုပ်တွေပဲ ကြိုးစားနေခဲ့ရတဲ့ ဦးထွန်းဝင်း၊ အခု ဇိမ်ကျကျ နေရမယ့် အချိန်ကျမှ လေဖြတ်ရသတဲ့လား။

ညနေစာ ထမင်းကို ခပ်သုတ်သုတ် စားပြီး ဖိုးထိန်ကိုခေါ်လို့ ထွက်ခဲ့တယ်။ ဦးထွန်းဝင်းတိုက်ကြီးကို ရောက်တော့ လျှပ်စစ်မီးတွေတောင် ထွန်းထားပြီ။ အိပ်ခန်းကျယ်ကြီးထဲက ခုတင်ထက်မှာတော့ သူဌေးက ပက်လက်ကလေး။ အခန်းထဲမှ လူနာသတင်းမေးတဲ့ ဧည့်သည်တွေနဲ့ သူ့ရဲ့ ဆွေမျိုးသားချင်းတွေက အများကြီး။ အနားကို ရောက်အောင် မနည်းကို တိုးဝှေ့ပြီး သွားရတယ်။ ကိုတင်မိုးက သူဌေးကို လက်ကိုင်ပဝါတစ်ထည်နဲ့ ရေပတ်တိုက်ပေးနေလေရဲ့။

“သူဌေး... ဦးလှမောင်တို့ လာကြည့်တယ်”

သူဌေးရဲ့ နားရွက်နားကပ်ပြီး ကိုတင်မိုး ပြောလိုက်တယ်။ သူဌေးခင်မျာ မျက်လုံးက လွဲလို့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ဘာတစ်ခုမှ လှုပ်လို့ ရဟန် မတူဘူး။ မျက်လုံးထောင့်ကပ်ပြီး ကြည့်ရှာတယ်။ ပြီးတော့ လာကြည့်ပေးတာ ကျေးဇူးတင်တယ်လို့ ပြောချင်ဟန် တူရဲ့၊ မျက်တောင်ကို ပုတ်ခတ်၊ ပုတ်ခတ် လုပ်ပြတယ်။ ဦးလှမောင် သေချာ သတိထား ကြည့်လိုက်မိတော့ သူဌေးရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲ မျက်ရည် ဝဲနေသလိုပဲ။ အင်းလေ... သူဌေး တော်တော် အားငယ်နေရှာမှာကို ဦးလှမောင် ကိုယ်ချင်းစာမိတယ်။

ကိုတင်မိုးက အခြေအနေကို တိုးတိုးလေး ပြောပြတယ်။

“သွေးတိုး အရမ်းတက်နေတာ မသိလို့ ညဘက် ရေချိုးရင်း အခုလို ဖြစ်သွားရတာ။ ဆရာဝန်တွေက ပြန်ကောင်းဖို့ မျှော်လင့်ချက် အရမ်းနည်းတယ်တဲ့”

ဟောဗျာ... ဖြစ်မှ ဖြစ်ရလေ။ ဦးလှမောင် တော်တော်ကြီး စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားတယ်။ သူဌေးက စိတ်သဘောထား ကောင်းသူ မဟုတ်လား။ ဦးလှမောင်တို့ကိုလည်း တော်တော် ခင်ရှာသူကိုး။ ဒါပေမဲ့ သူတို့လည်း စိတ်မကောင်းဖြစ်ရုံက လွဲပြီး ဘာများ တတ်နိုင်မှာလဲ။ အားပေးစကား နည်းနည်း ပြောပြီး ပြန်ထွက်လာခဲ့တယ်။ အပေါက်ဝကိုအရောက် ဦးလှမောင်နဲ့ ဖိုးထိန် အခန်းထဲကို ပြန်လှည့်ကြည့်မိတယ်။

အခန်းကျယ်ကြီးက လျှပ်စစ်မီးရောင်တွေ ထိန်ထိန်ညီးလို့။

အခန်းထဲက အဖိုးတန်ပစ္စည်းတွေက ဖိတ်ဖိတ်တောက်လို့။

အခန်းအလယ်က သူ့စိတ်တိုင်းကျ ခုတင်ကြီးပေါ်မှာ သူဌေးက စန့်စန့်ကြီး လှဲလို့။

သူဌေးရဲ့ ဘေးမှာတော့ ဆွေမျိုးသားချင်းတွေနဲ့ မိတ်ဆွေသင်္ဂဟတွေက ဝိုင်းလို့။

သူ ရှာဖွေထားတဲ့ စည်းစိမ်ချမ်းသာတွေနဲ့ သူအားကိုးတဲ့ ဆွေမျိုးသားချင်းမိတ်ဆွေက သူ့ကို မကယ်နိုင်တော့ဘူးတဲ့လား။ အရေးအကြောင်းမှာ လူဆိုတာ ဘာကိုမှ အားကိုးလို့ မရပါလား။ ပြီးတော့ တစ်သက်လုံး အားခဲပြီး ဇီဇာချဲ့နေကြသမျှဟာ ကိုယ့်အတွက် ဖြစ်ချင်မှ ဖြစ်တတ်တာကိုလည်း ဦးလှမောင် ကောင်းကောင်း သံဝေဂ ရနေမိတယ်။

အလို...သူဌေးက တစ်နေရာရာကို မော့ကြည့်နေပါလား။ ဘယ်ကို ကြည့်နေတာပါလိမ့်။ သူ့ရဲ့အကြိုက်ဆုံး အနှစ်သက်ဆုံး ဂုဏ်ယူစရာ မျက်နှာကြက်ကြီးကိုလား။

သူဌေး မျက်နှာကြက်ကြီးကို ကြည့်နေတာက စူးစူးစိုက်စိုက်ကြီး၊ မျက်တောင် ခတ်တယ်လို့တောင် မထင်ရဘူး။ သူ့အကြည့်ကို လွှဲပစ်ဖို့ ရုပ်သိမ်းပစ်ဖို့ စိတ်ကူးရဟန်လည်း မတူဘူး။ ဟုတ်တယ် ကြည့်တာမှ တစိမ့်စိမ့်နဲ့ကို ကြည့်နေတာ။

အကျင့်ဟောင်းတစ်ခု စိတ်ထဲ စွဲငြိနေသလို ဦးလှမောင်နဲ့ ဖိုးထိန် ရင်တွေ တထိတ်ထိတ် ခုန်သွားကြတယ်။ သူဌေးရဲ့ ဒီလို တစိမ့်စိမ့် အကြည့်တွေကြောင့် ဇောချွေးပြန်ခဲ့ကြရ၊ စိတ်ဓာတ်ကျခဲ့ကြရတာတွေကို သူတို့ ပြန်သတိရလိုက်ကြတယ်။

အခုလည်း သူဌေးက မျက်နှာကြက်ကြီးကို အရင်တုန်းကလို တစိမ့်စိမ့်နဲ့ ကြည့်နေပြန်ပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ သူဌေးက သူတို့ကို ဘာတစ်ခုမှ ပြောနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ဦးလှမောင်နဲ့ ဖိုးထိန် ကောင်းကောင်း သဘောပေါက်လိုက်မိပါတော့တယ်။ ။

▢  လင်းဇော်ဦး
📖 မဟေသီ မဂ္ဂဇင်း
      မတ်လ ၊ ၂၀၁၅

Friday, November 20, 2026

နှင်းကွဲချိန်


❝ နှင်းကွဲချိန် ❞  
     ▢ မီမိုး

“နင် လာမယ်မလား...လာပါဟာ... လာမယ်လို့ ငါ စိတ်ချလိုက်မယ်နော်...ဟဲ့ လာနော်”

စကားတိုင်း “လာ” ဆိုသော စကားလုံးတွေ ထပ်ကုန်သည်ကို ပြောသူလည်း ကိုယ်တိုင် သတိထားမိကာ သူလည်း ရယ်သည်။ နီလည်း ရယ်မိသည်။

“အေးပါ” ဆိုသော စကားလုံးကို ပထမတော့ တာဝန်ကျေအဖြစ် အလိုက်သင့် ပြောနေရင်းမှ သူ့စကားသံတို့က အမှန်တကယ် လာစေချင်သောကြောင့် လိုလားစွာ ဖိတ်နေခြင်းဟု သေချာသထက် သေချာလာချိန် ကိုယ့် အလိုက်သင့်စကားကို ပြန် အားနာလာသည်။ အမှန်တကယ် သွားနိုင်မှသာ လာပါ့မယ် ပြောသင့်သည်ကို သိလိုက်ချိန် တစ်ဖက်က ယုံကြည်စွာ ဖုန်းချသွားလေပြီ။ ဘာဆက်လုပ်ရပါ့။ စိတ်ကို ဆန်းစစ်ကြည့်တော့ သွားလည်း ရသည်၊ မသွားလည်း ဖြစ်သည်။ သွားချင်လား တွေးမိပြန်တော့ သွားချင်သည်လည်း မဟုတ်၊ မသွားချင်သည်လည်း မဟုတ်။

ခက်ပါ့။ နာရီကို ကြည့်လိုက်ချိန် ယခုပင် ညနေသုံးနာရီ ခွဲနေပြီ။ အလုပ်က ဆင်းလို့ အိမ်အပြန် ရေမိုးချိုးပြင်ဆင်နှင့်ဆို ချိန်းထားသည့်အချိန် ခြောက်နာရီကွက်တိလောက်ပင်။ ဘောလ်ပင်ခလုတ်ကို အကြောင်းမဲ့ ပိတ်လိုက် ပြန်ဖွင့်လိုက် နှိပ်နေရင်းနှင့် အဆုံးသတ် နှိပ်ချလိုက်ကာ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။ 

“ထောက်”

သွားမည်။ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ။ သွားတော့မည်။

••••• ••••• •••••

“ဆရာမက လာဖို့ အားပါ့မလားလို့တောင် ကျော်စွာက ပြောနေတာ” 

မျက်နှာပေါ် မိတ်ကပ် အရည်များကို အစက်ချ တို့နေရင်းမှ ဖုန်းထဲက ဝေလင်း စကားသံကို ပြန်ကြားယောင်လာသည်။

“ဆရာမ” ဆိုသော အသုံးအနှုန်းက တခြားသူတွေ ခေါ်ဝေါ်သည့် အခါ မဆန်း။ သူ့နှုတ်ဖျားက ထွက်သည်ဟု သိလိုက်သည့်အချိန် ဆန်းကြယ်နေသလိုပင်။ သူ တကယ်ပင် ထိုသို့ ပြောဆိုခဲ့ပါသလား။ ဒါမှမဟုတ် ဝေလင်း ကြားထဲက လုပ်ကြံ ပြောခဲ့လေသလား။ ထားလိုက်ပါ။ စိတ်ထဲက ထုတ်လိုက်ကာ မျက်နှာလိမ်းခြယ်မှုကို ဂရုတစိုက် လုပ်နေမိသည်။

“ဘယ်သွားမလို့လဲ၊ ပြင်လို့ ဆင်လို့” 

အမိုးက အခန်းထဲ သတင်းစာလာပို့ရင်း နီ့ ပြင်ဆင်ခြယ်သမှုကို မြင်ကာ မေးလာသည်။ 

“သူငယ်ချင်းတွေ ပြန်ဆုံကြမလို့တဲ့ အမိုးရေ။ သူတို့ ဘယ်လိုက ဘယ်လို ပြန်စုမိကြတယ် မသိဘူး” 

ပေါ့ပေါ့ပါးပါးလေသံ ဖြစ်အောင် ပြောလိုက်သော်လည်း ဒီအမေက မွေးလို့ လူဖြစ်လာရသည်မို့ နီ့ စိတ်ကို အထင်းသား သိမြင်တတ်သူ အမိုးကို နီ ညာလို့ မရပါ။ စူးခနဲ အကြည့်တစ်ချက်က မေးခွန်းမေးလိုက်သည်ထက် ဆိုးသည်။ သို့သော် အမိုးက တော်လှသည်။ ဘာမှ ထပ် ပြောမလာ။ “မောင်ကြည်သာ လိုက်ပို့မှာလား” ဆိုသည့် စကားအလိမ္မာကိုသာ ဆိုလေသည်။ 

“ဟုတ်တယ်၊ သူ ပြန်စောင့်ခေါ်မယ်တဲ့။ မကြာလောက်ပါဘူး။ သားကိုလည်း ကျူရှင်ကြိုရဦးမှာလေ”

ထိုစကားသံကို အကြား အမိုးကျေနပ်သွားလေဟန် ခေါင်းတစ်ချက် ဆတ်ကာ အခန်းထဲက ပြန်ထွက်သွားသည်။ ပင့်သက်ချလိုက်မိသည်ကို ကိုယ့်ဘာသာ ကိုယ်တောင် နားမလည်။ ဘာများ စိတ်ပင်ပန်းစရာရှိလို့လဲ မသိ.. မသိ။

ဗီရိုဖွင့်ကာ ဘာဝတ်ရင် ကောင်းမည်လဲ ရွေးချယ်နေချိန် နုနုဖပ်ဖပ် အရောင်များကို ရှောင်မိသည်။ ငယ်ပေါင်းများနှင့် တွေ့သည့် အချိန် အရင်က အတိုင်းပဲ ဆိုသည့် စကားကို အပြောမခံချင်။ ဖြစ်နိုင်လျှင် လူလည်း ရင့်ရင့်၊ စိတ်လည်း ရင့်ရင့် ထိုအတိုင်းသာ မြင်စေရှိစေချင်သည်။ ခင်ပွန်းသည် အခန်းတွင်းဝင်လာကာ “မင်းသမီး... ပွဲတက်ဝတ်စုံ စဉ်းစားနေတာလား” ဟု စ,လေသည်။

“ဟုတ်တယ် နုနေမှာ စိုးလို့ ခပ်ရင့်ရင့် လေးဖြစ်နေချင်တာ” ဟု ဆိုချိန် ခင်ပွန်းသည်က တဟားဟား ရယ်လေသည်။ 

“အာ... အဲ့ဒါများ စဉ်းစားမနေနဲ့။ ဘာဝတ်ဝတ် ရင့်တယ်၊ ရင့်တယ် စိတ်ချ” ဟု ဆိုကာ အခန်းထဲမှ အမြန် ကျောကော့ ပြေးလေသည်။ ဘယ်လွတ်လိမ့်မလဲ။ နီ့ လက်က လက်မှန်းတည့်လှချည့်။ ပစ်ပေါက်လိုက်သော ခေါင်းအုံးက သူ့နောက်ကျောကို ထိမှန်တာများ ဘုတ်ခနဲ။ သူ့ရယ်သံ တဟားဟားက အခန်းအပြင်ထိ လွင့်ပျံပါ သွားသည်။ မှန်ထဲက မနုနယ်တော့သော ကိုယ့်ရုပ်ရည် ကို ကိုယ် ပြန်ကြည့်မိတော့ နီလည်း ရယ်မိပါသည်။ ပေါ့ပါးသွားသော စိတ်နှင့်အတူ နီညိုရောင် အင်္ကျီတစ်ထည်ကို ခပ်သွက်သွက် ဆွဲယူဝတ်လိုက်ရင်း ပြင်ဆင်မှုကို အဆုံးသတ်လိုက်သည်။

အိမ်အပြင်ဘက် ဖိနပ်စင်မှ ဖိနပ်ကို ယူငင်စီးမိသည့် အချိန် စိတ်တို့က အိမ်အတွင်းဘက်ကို ပြန်လှည့်နေပြန်သည်။ မသွားလျှင် ကောင်းမည်လား။ စိတ်ထဲ တောင့်တောင့်တတ မရှိပါဘဲ ဘာလို့ သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်ရတာလဲဟု ကိုယ့်စိတ်ကိုယ် ပြန်အပြစ်တင်ကာ မသွားတော့ဘူးဟုပင် အော်မိတော့မတတ်။ ကားစက်နှိုးပြီးနေပြီ ဖြစ်သော ခင်ပွန်းသည်က ကားမှန်ကို ချကာ “လာလေ ဘာလုပ်နေတာလဲ” ဟု နှိုးဆော်ချိန် ချက်ချင်းလို စိတ်ပြောင်းရပြန်သည်။ သွားမည်။ ဆုံးဖြတ်ပြီးလျှင် နန့်နီနီဆွေ ဟာ ဘယ်တုန်းကများ တွန့်ဆုတ်ခဲ့လို့ လဲ။ သွေးကြောင်လိုက်တာကွယ်။ သွားမည်။ အခုပဲ ရောက်အောင် သွားမည်။ ကားပေါ်မှာ ငြိမ်ငြိမ်သက်သက်ပါလာရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်မိသည်။ တိမ်တောက်ညနေခင်းသည် မြင်နေရသည့် မြင်ကွင်းများကို ပိုလှအောင် ဖန်တီးပေးနေသလိုပင်။ ခင်ပွန်းသည်က FM က လာသော သီချင်းသံကို အသံချဲ့လေသည်။ ခိုင်ထူးက သူ့အကြိုက်ပေကိုး။ 

“မျှော်ရည်ယုံကြည် တမ်းတဖူးတဲ့ တစ်ရံတစ်ခါဆီကို သတိရမိပါရဲ့×××” 

နီ သက်ပြင်းချသံ သိပ်များကျယ်သွားလေသလား။

••••• ••••• •••••

ကားပါကင်မှ မခွာခင်မှာပင် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့မည့် ခင်ပွန်းကို “လိုက်ခဲ့ပါလား” ဟု ခေါ်ကြည့်သေး သည်။ သူတစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ရမည်ကို စိတ်ထဲ အားနာသလို ဖြစ်နေမိတော့တာပင်။ ထုံးစံအတိုင်း လက်တခါခါဖြင့် အေးဆေးသွားဆိုသည့်ပုံ လုပ်ပြကာ ကားထဲ ကျန်ခဲ့သည်။ ခဏနေ သူ ကားပေါ်မှဆင်းကာ ဟိုကြည့် ဒီကြည့်လုပ်မည်။ ပျင်းလျှင် ဖုန်းပွတ်မည်။ စာအုပ် ဖတ်မည်။ ကြာချင်သလောက် ကြာ စိတ်ရှည်လက်ရှည် စောင့်တတ်တာ သူ့အကျင့်။ နီ တစ်ယောက်တည်းနှင့်သာ သက်ဆိုင်သည့် ပွဲလမ်းသဘင် မှန်သမျှ သူ ဘယ်တော့မှ လူလုံး မပြတတ်ပေ။

“ဟဲ့ နန့်နီနီ” ဟူသော လှိုက်လှဲသော အသံနှင့်အတူ နီ့လက်ကို လာဖမ်းဆုပ်သော လက်တစ်စုံ။ ဖျတ်ခနဲ လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်မှာပင် သွားတွေအကုန်ပေါ်အောင် ပြုံးပြနေသော မျက်နှာတစ်ခု။ ဦးနှောက်ထဲက မမ်မိုရီအဟောင်းတွေ ချက်ချင်း တဖျပ်ဖျပ် လင်းကာ အလုပ်တွေ လုပ်ကုန်ပြီး ထွက်ကျလာသည့် အမည်က “ချောနုခင်” ဆိုသော အမည်တစ်ခု။ နီတို့ အော်မိကြ၊ ဖက်မိကြ၊ ရယ်မိကြသည်။ တင်းကျပ်နေသော စိတ်တို့ အနည်းငယ်လျော့ပါးသွားသည်ကို ဝန်ခံရပေမည်။ 

ငယ်စဉ်ကတည်းက လူကောင် ခပ်ညှက်ညှက် ချောနုခင်မှာ ဒီအရွယ်ထိအောင် ညှက်ဆဲ သေးဆဲပင်။ “သူတို့က ဘယ်မှာလဲ” ဆိုသည့် မေးခွန်းကို အပြန်အလှန်မေးရင်း ကျယ်ဝန်းလှသည့် ဧရိယာ အဝန်းအဝိုင်း တစ်ခုအတွင်း မှာ နီရော၊ ချောနုခင်ရော ချိန်းဆိုထားသည့်ဆိုင်ကို အတိ အကျ မသိကြ။ ဘယ်ကဘယ်လို သွားရမည်မှန်း မသိ။ ဖုန်းထုတ်ကာ ဝေလင်းကို ဆက်ဖို့ ဟန်ပြင်ချိန်မှာပင် အသံနှင့် လူနှင့် လိုက်အောင် ဟိန်းထွက်နေသည့် အသံ ကျယ်ကြီးနှင့် လူကောင်ကြီးကြီး ဝေလင်း တစ်ယောက် အူယားဖားယား အနားသို့ ရောက်ချလာလေသည်။ စိတ် ထဲ ထင်လို့ ထွက်စောင့်နေခြင်း ဆိုပါလား။ ကောင်းလေစွ။ 

“...တို့တောင် ရောက်နေကြပြီ၊ နင်တို့ နောက်ကျလိုက်တာ” ဟု ဆိုကာ အမည်နာမတွေ တန်းစီရွတ်ပြသွားသည့် ဝေလင်း စကားသံထဲမှ အမည်နာမ တစ်ခုသည် သွေးတိုးနှုန်းကို ဒုတ်ခနဲ မြန်စေသည်။ စီးလာသော ဖိနပ်ရှူး ထိပ်က ချောနေသော မြေစိုင်ခဲကို ဘယ်လိုများ တိုက်မိရသည် မသိ။ ဘေးမှ ချောနုခင် လက်မောင်းကို ဟန်မပျက် လှမ်းထိန်းရင်း ရှေ့ဆက်ရသည်။ ခြေလှမ်းတွေ ဘယ်လို လှမ်းလို့ ထိုစားပွဲဝိုင်းသို့ ဘယ်က ဘယ်လို ရောက်သွားမှန်းပင် မသိလိုက်တော့။ သို့သော် ကံကောင်းထောက်မစွာပင် ရယ်မောစရာ အဖြစ် တစ်ခု နီ့ကို ကြိုဆို နှုတ်ဆက်သည်။

သေးသေးကွေးကွေး ချောနုခင်က နီနှင့် ဝေလင်းတို့၏ ကိုယ်လုံးများဖြင့် ကွယ်ကာ နောက်နားမှ ပါလာသည်မို့ အရင်ရောက်နှင့်သူများက အင်္ကျီအရောင် ဆင်တူ ဖြစ်နေသည်ကိုလည်း သတိထားမိကာ “နီ့ညီမလေး ပါလာတယ်” ဟု အဝေးမြင်ဖြင့် ခန့်မှန်းနေကြသည် ဆိုပဲ။ ချောနုခင်က ထို ဆီးကြိုနှုတ်ဆက်စကားအတွက် ငှက်သွင် ပျံကြွမတတ် တဟီးဟီး ဖြစ်ကာ ပျော်သွားပြီး နီ ကလည်း စိတ်ထဲ ကျပ်တည်းဆို့ပိတ်သလို ဖြစ်နေသော ခံစားမှုအတွက် ရယ်စရာတစ်ခု ကြားလိုက်ရကာ ပျော်ပါသည်။

“နင်တို့ စကားတွေက ငါ့ကို အသေသတ်နေတာလား” ဟု နီ စိတ်ဆိုးချင်ယောင် ဆောင်လိုက်ရင်း သူတို့ အပြုံးများ၊ အပျော်များ၊ အပြောများကြားမှာ ရောနှောပါသွားကာ အားလုံးကို ဝေဝေဝါးဝါးပင် ကြည့်နေမိသည်။ သေချာသည်။ နီ ဘယ်သူ့ကိုမျှ အသေအချာ မကြည့်။ ကြည့်ဖို့လည်း မကြိုးစား။ သို့သော် သူ နီ့ကို ကြည့်ကာ ပြုံးနေသည်ကိုတော့ နီ မြင်သည်။ သို့သော် နီ သူ့ကို ကျော်ကြည့်သည်။ သေချာသည်။ နီတို့ မျက်လုံးချင်း မဆုံဖြစ်သေးပါ။ သို့သော် ထိုအဖြစ်ကို နီ ကြာရှည် မထိန်းနိုင်ခဲ့ပါ။ အနောက်အပြောင်သန်သော ဝေလင်းက သူ့ပခုံးကို သိုင်းဖက်ကာ-

“နန့်နီနီ နင် သူ့ကို သိလား” ဟု ပေါ်တင် မေးချလိုက်သည်ကို နီ မည်သို့ တုံ့ပြန်ရမှန်း မသိ။ ပြုံးလျက်သာ နေရသော နီ နည်းတူ သူသည်လည်း ပြုံးလျက် ကြားသလို၊ မကြားသလို။ အစားအစာများ မှာချိန်မှာလည်း အစပ် မကြိုက်၊ အချို မတည့်သော နီ့ အတွက် ဒီဆိုင်နှင့် ယဉ်ပါး ပုံရသော သူက အပ်စပ်သည့် အစားအသောက်များ မှာပေးနေသည်မို့ နီတို့ စကားပြောဖြစ်သည် ဆိုရုံ ပြောဖြစ်ကြသည်။ သို့သော် ဝေဝေဝါးဝါးသာ။

အားလုံး အခြေငြိမ်လို့ ထိုင်မိကျချိန် သူက စားပွဲ၏ ဟိုးဘက် ထောင့်စွန်း၊ နီ ကလည်း သေချာနေရာ မဦး ဖြစ်ပါဘဲ ဒီဘက် ထောင့်စွန်း။ တော်တော် ဝေးသော နေရာ ယူမှုမှာ သူနှင့် နီ ရှိခဲ့ကြလေသည်။ တော်သေးသည်ဟု သက်ပြင်းခိုးချဖြစ်လိုက်သေးသည်။ ထိုမျှ ဝေးသော အကွာအဝေးသည် အဝေးကြည့် သိပ်မကောင်းတော့သော နီ့ အတွက် အတော်အဆင်ပြေသည်ပဲ။

ထိုအချိန်မှာပဲ သူငယ်ချင်းမတစ်ယောက်က ထဖောက်ပြန်သည်။ “ကျော်စွာ နင့်မျက်လုံးတွေက ဘယ်ကို ကြည့်နေတာလဲ” ဟု မေးလိုက်ချိန် နီ့ မှာ မသိမသာ ထိုင်ခုံကျောမှီကို မှီချလိုက်ရသည်။ ရှေ့သို့ ကိုင်းနေလျှင် အပြော မတော်က လွတ်မည် မဟုတ်။ သူကလည်း အဖြေ တော်ပါသည်။ “နင့်ကို ကြည့်နေတာလေ” ဟု ပြန်လည် အရွှန်းဖောက်လိုက်သံကြောင့် အားလုံးက တဟေးဟေး တဟားဟား။ နီ ကတော့ ဘယ်သူမျှ မမြင်အောင် တစ်ရှူးဖြင့် နှုတ်ခမ်းပေါ် စို့လာသော ချွေးများကို ခပ်သာသာ သုတ်ရင်း ဘာမှ မဖြစ်သလို အစားကိုသာ တွင်တွင် ငုံ့စား လို့ရယ်။

စားနေရင်းဖြင့် နီ့ စိတ် အတွေးများက လက်ရှိ ပစ္စုပ္ပန်က ခွာသွားကြပြန်သည်။

ဟိုး ဆယ်ကျော်သက်ဘဝ နန့်နီနီဆွေလေး။ ညနေခင်းတစ်ခုမှာ သူ့အတွက် ရေးထားသည့် ဖြတ်စာတစ်စောင်ကို တင်းတင်းဆုပ်လျက် သူ ရှိမည် ထင်သည့် နေရာများမှာ ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လျှောက်ကာ သူ့ကိုရှာနေခဲ့သည့် ဆယ်ကျော်သက်အရွယ် ကလေးမလေး။ နီဟာ အဲ့ဒီ ဖြတ်စာကို ရေးပြီးသည့် အချိန်မှာ မျက်ရည်များနှင့် ဘုရားသခင်ထံ တိုင်တည်ဆုတောင်းခဲ့တာ နီက လွဲလို့ ဘယ်သူ သိမှာတဲ့လဲ။ 

“ဘာသာ မတူတဲ့ကောင်နဲ့များ” ဆိုသည့် အပါး၏ စွပ်စွဲချက်များအား နီ ခံနိုင်ရည် မရှိခဲ့ပါ။ နီ စောစီးစွာ ချစ်သူ ထားမိခြင်းထက် ထိုပြစ်ချက်ကသာ သိုးမည်းတစ်ကောင်ပမာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ မြောက်မြားလှစွာသော အမိုးနှင့်အပါး၏ ရန်ပွဲများမှာ အပါးဟာ ဒီပြဿနာကို ဦးတည်ဖောက်ခွဲစရာ လက်နက်တစ်ခု အဖြစ် သုံးလာခဲ့တာ နေ့နေ့ညည။ နီ့ကို နားလည်သည့် အမိုးကတော့ မျက်ရည်သာ တွင်တွင်ကျရင်း နီ့ကို အပြစ်မဆိုရှာခဲ့ပေ။ နီ ဘာလုပ်ရမည်လဲ။ နောက်ဆုံးတော့ ဘုရား လက်ကိုသာ နီ့ ကံကြမ္မာကို အပ်ခဲ့ရတော့သည်။ 

“ဒီစာဟာ သူ့ကို ဖြတ်တဲ့စာ ဖြစ်ပါတယ်။ သူ့ကိုသာ ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် တွေ့ပြီး ဒီစာ သူ့လက်ထဲ ပေးနိုင်ခဲ့မယ်၊ သူကလည်း ယူသွားမယ် ဆိုရင် သူ့ကို တပည့်တော်မ တကယ်ဖြတ်ပါ့မယ် ဖဘုရားသခင်။ တပည့်တော်မကို အဆုံးအဖြတ် ပေးတော်မူပါ”။ ဒီလိုပင် အမှန်တကယ် ဒူးထောက် ဆုတောင်းကာ အိမ်က ထွက်လာခဲ့တာဖြစ်သည်။ ကံကောင်းချင်တော့ အချိန်တော်တော် ကြာသည်အထိ သူ့ကို ရှာလို့ မတွေ့။ ပြန်တော့မည် ဟု ဆုံးဖြတ်ပြီးချိန် နီ့စိတ်ထဲ ကျိတ်လို့ ပျော်ရွှင်နေခဲ့တာဖြစ်သည်။ သူသည် နီ့ အချစ်ဦး၊ နီ့ ဖူးစာဖက် အစစ်အမှန်၊ ဘုရားလက်ခံသောသူ ဖြစ်ခဲ့ပြီ။ နီ့ ဖြတ်စာ သူ့လက်တွင်း မသက်ဆင်းခဲ့။

သို့သော် နီ ကံဆိုးရပြန်သည်။ နီ သူ့ကို လိုက်ရှာနေသည်ဟု သူငယ်ချင်းတစ်ဦး၏ သတင်းပေးမှုဖြင့် နောက်က သူ အပြေးလိုက်လာခဲ့သည်။

မှောင်ရီပျိုးစ နောက်ကျ ညနေခင်းလေး တစ်ခုမှာ “နီ” လို့ နောက်က ခေါ်လိုက်တဲ့ သူ့ ခေါ်သံဟာ နှစ်ယောက်သား ကို အဝေးကြီး ဝေးစေခဲ့တော့တာပင်။ အပြေး လိုက်လာရ သည့်အတွက် မောနေဟန်ဖြင့် ဘာမှန်း ညာမှန်း မသိပြုံးကာ ကြည့်နေသည့် သူ့မျက်နှာကို မြင်ချိန် နီ မတ်မတ်ရပ်လို့ပင် မရတော့လောက်အောင် တဆတ်ဆတ် ယိမ်းထိုးလို့ရယ်။ “နင် ဘာဖြစ်နေတာလဲ နီ” ဟု သူ မေးခဲ့သည် ထင်သည်။ သေချာ မမှတ်မိတော့။ နီ ပြောခဲ့ လုပ်ခဲ့တာကိုတော့ အသေအချာ မှတ်မိပါ သည်။ “နင့်ကို ငါ ဖြတ်တော့မလို့၊ ရော့ နင်ဖတ်ဖို့” ဆိုသည့် စာတစ်စောင်ကိုသာ သူ့လက်ထဲ အတင်းထိုးထည့်ရင်း နဲ့ခြေလှမ်းတွေ အနှေးဆုံးနှင့် အဲဒီနေရာက ထွက်ခဲ့မိတာ ဖြစ်သည်။ နီ လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်မှာ ပြို တော့မည့်မိုးလို ညို့မှိုင်းနေသည့် မျက်နှာဖြင့် သူ့စာကို သူ ဖတ်နေခဲ့လေသည်။ သူများ လှမ်းခေါ် ပြေးလိုက်လာလေမလား ငင်သော နှလုံးဖြင့် နားစွင့်မိသော်လည်း သူ မခေါ်ခဲ့။ နီထွက်သွားတာကို သူ ဘယ်လိုများ ကြည့်ကျန်ရစ်ခဲ့ပါလိမ့်။

ဖြတ်စာ... တစ်ဦးနှင့် တစ်ဦး ချစ်သူ အဖြစ်က ပြတ်စဲသည့် ဖြတ်စာ။ ပေးသူက ရင်ကွဲပက်လက် ပေးခဲ့သည်။ ယူသူက ရင်နာလက်ခံစွာ ယူခဲ့သည်။ ထိုဖြစ်ရပ်များသည် နီတို့ ငယ်စဉ်ဘဝ တကယ့်အဖြစ်၊ တကယ့် အချစ် ဖြစ်ခဲ့ပေသည်။ နီ ခံစားခဲ့ရတာ နီ ကိုယ်တိုင်သာ သိခဲ့သည်။ သူ ခံစားနေရတာတွေ နီ ပြန်လည် ကြားခဲ့သည်။ မဟုတ်ဘူး၊ အဲ့လို မဟုတ်ဘူးဟု အရူးတစ် ယောက်လို သူ့ကို လိုက် တောင်းပန်နေမိသည့် အဖြစ်မျိုး နီ ခဏ ခဏ အိပ်မက်တွေ မက်တတ်လာသည်။ သို့သော် အိပ်မက်ထက် မပိုရဲခဲ့။ ထို့ထက် ထို့ထက် ပိုပြီး နီတို့ သတ္တိ မရှိခဲ့။ နားမလည်ခဲ့။ အချိန်ကာလ အတော် ကြာသည်အထိတော့ ရူးလောက်အောင် ခံစားခဲ့ရတာ ဖြစ်သည်။ နီ့ အခု အသက်အရွယ်မှာ ဆယ်ကျော်သက်လေး နန့်နီနီဆွေ ထိုကဲ့သို့ လုပ်ခဲ့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်ကို နီ တကယ် နားမလည်နိုင်ပါ။ သူ့အတွေး၊ သူ့ခံစားမှု၊ သူ့လုပ်ရပ်သာ ဖြစ်လေသည်။ 

တစ်လောက နီ့ကို မီဒီယာတစ်ခုက လှမ်းမေးလာသည်။ “ဆရာမ အချစ်ဦး ဒဿနလေး မျှဝေပေးပါဦးနော်” ဟု ဆိုလာသည်။ တစ်ဖက်က ဖုန်းကို လက်ခံသည့်အချိန် နီ ရောက်နေသည်က ဘဏ်တစ်ခုမှာ။ အနားမှာ လူတွေက အများကြီးရယ်။ နီ ချက်ချင်း ဖြေလို့ မဖြစ်သည့်အတွက် မက်ဆေ့ချ် ပြန်ပို့လိုက်ပါ့မည်ဟုသာ ပြန်ပြောရင်း စာတိုလေးဖြင့်သာ တုံ့ပြန်ဖြေမိသည်။

“ငယ်ငယ်တုန်းကတောင် မဆုံဖြစ်တာ ကြီးမှ ပြန်ဆုံဖို့ မသင့်တာ အချစ်ဦး။”

“ဒါပေမဲ့ ဘယ်တော့မှ ပြန်မဆုံလည်းဘဲ တစ်သက်လုံး မမေ့တတ်တာ အချစ်ဦး...။”

ဆိုသည့် စာကြောင်းလေး။ ချက်ချင်းပင် စာတိုလေး ပြန်လာသည်။ “ဟာ ဆရာမ မိုက်တယ်၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” တဲ့လေ။ 

တစ်ဖက်က ဝန်ထမ်းလေးများ၏ ငယ်ရွယ်လွတ်လပ်သော တုံ့ပြန်မှု အပြောကို ဘာရယ်မဟုတ် ပြုံးမိသေး။ ဝူး... အခုတော့ ပြုံးမရ၊ မဲ့မရ နီ အနေခက်လို့သာ နေ တော့သည်။

ထိုစဉ်ခဏ ရယ်မောသံများ ဝေါခနဲ ထွက်လာသည်။ နီ အာရုံကို စုစည်းလိုက်ချိန်မှာပင် နီတို့ စားပွဲဝိုင်းကို ယဉ်စစ အမျိုးသမီး တစ်ဦး ရောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့အမျိုးသမီးပဲဟု နီ အကဲခတ်မိသည်။ အားလုံးနှင့် မိတ်ဆက်ပြီးသည်ထင့်၊ နီ နှင့်ပင် မိတ်ဆက်ပေးလာပြီ။ “ဒါ နန့်နီနီဆွေလေ” ဟု မိတ်ဆက်ပေးလိုက်ချိန် သူ့အမျိုးသမီး၏ မျက်ဝန်းထဲက အရိပ်လေး တစ်ခုကို နီ မြင်ဖြစ်အောင် မြင်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းလို ပြန်လည်ပြုံးသွားကာ အမျိုးသမီးက သူ့ကို လည်ပြန်ကြည့်လိုက်ချိန် သူကလည်း “ဟုတ်တယ်၊ သူက ဆရာမကြီး... ဆယ်လီလေ” ဟု ခပ်သွက်သွက် အရွှန်းဖောက်သည်။ “မဟုတ်ပါ ဘူး၊ ဆယ့်တစ်လီပါ” ဟု နီ ထပ်ခနဲ ပြန်နောက်လိုက်ချိန် အားလုံး ဝိုင်းရယ်ဖြစ်ကြသည်မို့ စိတ်လက်တို့ ပေါ့ပါးသွားတာ အမှန်။

နောက်တော့ အားလုံး စားထား၊ သောက်ထားသည်များအတွက် သူက စာရင်းရှင်းပေးသွားရင်း အမျိုးသမီးက ပွဲတစ်ခု ဆက်တက်ဖို့ လာခေါ်တာ ဖြစ်ကြောင်း၊ သူငယ် ချင်းများနှင့် နောက်ထပ် ဆုံချင်ပါသေးကြောင်းတွေ ပြောကာ သူနှင့် သူ့အမျိုးသမီး ပြန်ဖို့ ပြင်လေသည်။ သူငယ်ချင်းများ အားလုံးကို တစ်ယောက်ချင်းစီ နှုတ်ဆက်အပြီး နောက်ဆုံးမှ နီ့ကို နှုတ်ဆက်တာဖြစ်သည်။ မမြင်ရတာ ကြာပြီဖြစ်သော အရာအားလုံး ထိုခဏမှာ နီ ပြန်လည် မြင်ခွင့်ရကာ နီတို့ နှစ်ဦး သေသေချာချာ နှုတ်ဆက်ဖြစ်လေသည်။ အခုမှပင် နီနှင့် သူတို့ သေချာ ကြည့်ဖြစ် ပြောဖြစ်တော့သည်။ ဒီတစ်ကြိမ် နှုတ်ဆက်စကား ဆိုရသည်မှာ လှိုက်လှဲကြည်လင်စွာဖြင့် ...။

ခဏအကြာမှာတော့ အားလုံး လူစုခွဲဖြစ်ကြသည်။ ကားပါကင်မှာတော့ နီ့ ခင်ပွန်းသည်က ကားပေါ်မှာ နီ့ကို စောင့်ရင်း အိပ်လို့တောင် ပျော်နေပြီ။ အိပ်ချင်မူးတူး ခင်ပွန်းသည်ကို ကြည့်ရင်း နီ ရယ်မိသည်။ ကားပေါ်မှာလည်း သူငယ်ချင်းများ အကြောင်းကို ဖောက်သည်ချရင်း နီ ရယ်ပါသေးသည်။ ခင်ပွန်းသည်နှင့် ပြောစရာ ကုန်သွားချိန် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည်လင်သောစိတ်ဖြင့် နီ လိုက်လံငေးမောရင်း ပါလာသည်။ စိတ်လက်တို့ လွတ်လပ်ပေါ့ပါး ကြည်လင်ချမ်းမြေ့စွာ..။

••••• ••••• •••••

နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်း နီ့ ဖေ့စ်ဘွတ်ခ်စာမျက်နှာမှာ သူ့အမည်ဖြင့် Friend Request လေး တက်နေသည်။ နီ လက်ခံလိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် နီ့ မွေးနေ့အတွက် ဆုတောင်းသည့် ပို့စ်လေးတစ်ခု သူ့ဆီက ရောက်လာပြန်သည်။ နီတို့ ခရီးတစ်ခု သွားခဲ့စဉ်က နီ၊ ခင်ပွန်းသည်နှင့် သားလေးတို့ ရိုက်ထားသည့် မိသားစု ဓာတ်ပုံလေးနှင့်အတူ ဆုတောင်းပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ “ချစ်သောမိသားစုနဲ့ အတူ မွေးနေ့ပေါင်းများစွာ ပျော်ရွှင်စွာ ဖြတ်သန်းနိုင်ပါစေ သူငယ်ချင်းရေ” တဲ့။ 

ခင်ပွန်းသည် ထံမှပင် မရသေးသည့် စောစီးစွာ ရောက်လာသော မွေးနေ့ ဆုတောင်းလေးကို နီ ချမ်းမြေ့စွာ လက်ခံမိသည်။ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သူငယ်ချင်း” ဆိုသော စာသားလေးကိုလည်း မြန်ဆန်စွာ တုံ့ပြန်ဖြစ်ပါသည်။

 ▢  မီမိုး
📖 ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံ မဂ္ဂဇင်း 
      စက်တင်ဘာ ၊ ၂၀၁၉

မင်းလည်း အတူတူ ငါလည်း အတူတူ

❝ မင်းလည်း အတူတူ ငါလည်း အတူတူ❞
( ဆင်ဖြူကျွန်းအောင်သိန်း )

ဝါးခနဲ ရယ်မောသံ ကြားလိုက်ရတော့ ဦးဆေးရိုး ခြေလှမ်း တန့်သွားသည်။ စိတ်ရွှင်သည်လည်း မဟုတ်။ ညစ်ညူးသည်လည်း မမည်သော ကြား မျက်နှာသည် ခဏချင်း အလိုမကျ အသွင်သို့ ကူးပြောင်းသွားလေ၏။ သည်အသံသည် မြင့်သောင်း ဆံပင်ညှပ်ဆိုင်က လာတာဖြစ်မည်။ မြင့်သောင်း ဆံပင်ညှပ်ဆိုင် ဆိုသည် က ကာလသားလူငယ်များ စုဝေးရာ။ သို့သော် အများ အလုပ်ကျပ်နေချိန်တွင် ဟေးလားဝါးလား လုပ်နေကြသည့်အတွက် ဦးဆေးရိုး အလိုမကျခြင်း တကာ ဖြစ်သည်။

“ငွေခင် ပိတ်စရှိလားဟေ့”

ဦးဆေးရိုး ရပ်နေသော နေရာက သန်းပင် သန်းခက်များဖြင့် စောင်ရန်းတန်း ကာသွယ်ထားသော နေရာ။ သူ့အာရုံက ထန်းရွက်များ သပ်သပ်ရပ်ရပ် ကာရံထားသော အိမ်တွင်း။

“ငွေခင်တို့ ဘယ်သွားကုန်ကြလဲဟ”

လူရိပ် မမြင်၊ ခြေသံ မကြားရသဖြင့် ထပ်မံ ခေါ်သောအခါ မငွေခင်က ထွက်မလာ၊ ခွေးကတက်မှ ခွေးက ထဟောင်လေသည်။ သို့စဉ်တွင် ဦးဆေးရိုး ဘေးနားသို့ သံဃာတော်တစ်ပါးနှင့် ကျောင်းသားတစ်ယောက် လာရပ်၏။ ကိုယ်တော်က ရွာဦးကျောင်းမှ ဆရာတော် ဦးကောသလ္လဖြစ်သည်။ ဆရာတော်နှင့် ပါသော ကလေးမှာ လက်ထဲတွင် ဘာမျှ ကိုင်မထား။ ဆရာတော်၏ ဖိနပ်တစ်ရံကိုမူ ခါးမှာ ထိုးထားသော အင်္ကျီကျွတ် ပုဆိုးတိုတိုနှင့် ၇ နှစ်ရွယ် ကလေးဖြစ်သည်။

“ဆွမ်းတော်ခင်ဗျာ့”

ကလေး၏တာဝန်သည် ဆွမ်းလောင်းမည့်သူများ ကြားသိအောင် အော်ရန်ဖြစ်သည်။ သူက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည့် ခဏဝယ် ကိုပိတ်စ၏ ခွေးကတက်မှ ခွေးက ပျင်းရိစွာ ထဟောင်ပြန်၏။

“တယ် ဒီခွေးဟာ သေတော့မှာပဲ၊ ဘုန်းကြီးမှန်း မသိ ဘာမှန်းမသိ၊ ပိတ်စ မွေးတဲ့ခွေး၊ ပိတ်စလိုပဲ မိုက်ရိုင်းတာပဲ”

သူ့ကို ဟောင်တာ သည်းခံနိုင်သော်ငြား ဘုန်းကြီးကို ဟောင်သောအခါ ဦးဆေးရိုး စိတ်ဆိုးလာသည်။ သို့ကြောင့် ခွေးကို ရေရွတ်မိရာ ဆရာတော်က နှုတ်ဆက်၏။

“ဒကာကြီး ဦးဆေးရိုး နေကောင်းရဲ့လား”

“တင်ပါ့ဘုရား”

သူက ကပျာကယာလှည့်၍ လက်အုပ်ချီမိသည်။

“တော်သလင်းက ရောက်တော့မယ်နော်၊ အစိုက် နောက်ကျနေမယ် ဒကာကြီး”

“တင်ပါ့ဘုရား၊ အဲဒါ ညှိနှိုင်းရအောင် လယ်ပြင်က လာခဲ့တာပါဘုရား၊ ပိတ်စကို မတွေ့လို့”

ပြန်လည်လျှောက်ထားရင်း ကိုယ်တော့် လက်ထဲက သပိတ်ကို ဦးဆေးရိုး မှန်းဆကြည့်သည်။ သပိတ် အောက်က ယှက်ပွေ့ထားသော လက်ချောင်းတွေ ပိပြားမနေ။ သည်တော့ သပိတ်ထဲမှာ ဆွမ်း အင်မတန် နည်းပါးနေသည် တွေးကာ စိတ်မကောင်းသံဖြင့် လျှောက်ထားမိသည်။

“အလုပ်က ပူချိန်ဆိုတော့ အိမ်တိုင်းလိုလို လယ်ထဲ ဆင်းနေကြရတာဘုရား၊ အရှင်ဘုရား ဆွမ်းများ ဟင်းများ မျှတပါရဲ့လားဘုရား”

“မလောက်တော့လည်း ကျောင်းမှာ ချက်ရတာပေါ့ ဒကာကြီးရယ်၊ ဘုန်းကြီးတစ်ပါးတည်းဆို အရေး မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျောင်းသား ဆယ်ယောက် ရှိတယ်”

“တင်ပါ့ဘုရား၊လယ်ထဲက အလုပ်ကျပ်တဲ့အချိန် ဆို ဆွမ်းလောင်းပြီးမှ အိမ်က ထွက်ဖို့ အမယ်ကြီးကို မှာထားနေပါတယ် ဘုရား”

“သာဓု ဒကာကြီး၊ သာဓု သာဓု၊ ဝါတွင်းမှာ ဆွမ်းဟင်း ရှားပါးပြီး ဝါပကျမှ ပေါများတာဟာ ဘုန်းကြီးတို့ ဆရာစဉ် ဆရာဆက်က ထုံးစံပဲ ဒကာကြီး၊ ကဲ ကဲ ဘုန်းကြီးလည်း ကြွဦးမယ် ဒကာကြီးရေ”

“တင်ပါ့ဘုရား”

ဆရာတော်နှင့် ပါသော ကလေးငယ်၏ ဆွမ်းတော် ခင်ဗျာ့ အသံသည် ဝေး၍ဝေး၍ သွားစဉ်တွင် အသံတစ်သံက နီးကပ်လာလေ၏။

“ဝတ်ခွက်ဗျို့”

ဆယ်နှစ်ရွယ် ကျောင်းသားတစ်ယောက်သည် အုပ်ဆောင်းအုပ်ထားသော ဗျပ်ခွက်တစ်ခုကို ခေါင်းပေါ်မှ လက်လွတ် ရွက်လျက်၊ အိမ်ပေါက်စေ့တွင် ရပ်ပြီး အော်ဟစ်၏။ သူကား ရှေ့မှ ကြွသွားပြီးသော ဆရာတော်၏ ကျောင်းမှ ဟင်းအလှူခံပေတည်း။

“ဝတ်ခွက်ခင်ဗျာ့”

ဟင်းအလှူခံသူသည် ဆရာတော်အောက် အသွားနှေးပေသည်။ သူက အိမ်တစ်အိမ်ရှေ့တွင် တစ်ကြိမ်ရပ်ပြီး အော်ရုံဖြင့် တာဝန်ကျေသည် မယူဆ။ အိမ်ရှင် နောက်ဖေး ဝင်နေသလား၊ ကလေးငိုနေသလား၊ နောက်ဖေး ချောင်းထဲ ရေဆင်းခပ်နေသလား အကဲခတ်ရသည်၊ စောင့်ဆိုင်းရသည်။ “ဝတ်ခွက်ဗျို့” အော်သူမှာ ဗျပ်ရွက်သော ကျောင်းသားကြီး။ “ဝတ်ခွက် ခင်ဗျာ့” အော်သူမှာ သူရှေ့က ပါသော ကျောင်းသားငယ်။ ယင်းကျောင်းသားငယ်၏ တာဝန်မှာ အိမ်နောက်ဖေးတွင် လူ ရှိ မရှိ ပြေးကြည့်တန် ကြည့်ရသည်။ “ဟင်းအိုးက တစ်ဖက်၊ ကလေးက တစ်ဖက်နဲ့ ဟယ်” ဟု အိမ်ရှင်မက ညည်းလျှင် ကလေးကို ပြေး၍ ချီတန်ချီရသည်။ ဟင်းကလေး တစ်ခွက် ရဖို့အရေး ငရုတ်သီး ကူထောင်းတန် ထောင်းရ၏။ ဗျပ်ရွက်သော ကျောင်းသား၏ နောက်လိုက်အကောင်သည် ပါးရ၏။ လျင်ရ၏။ သည်မျှဖြင့် မပြီးသေး၊ ကြိုးတပ်ထားသော ဘုံအိုးကို ဆွဲရသေးသည်။

“ဘုံအိုး”

သာမန်ကြည့်လျှင် ဟင်းချိုထည့်သည့် အိုးဟုသာ အဓိပ္ပာယ်ထွက်လေငြား စေ့စေ့ကြည့်ပါက ဆင်းရဲ ချမ်းသာ နိမ့်ကျ မြင့်မြတ်မရွေးတို့၏ စုပေါင်းဆုံရာ ‘ဘုံအိုး’ ဟူ၍လည်း အနက်ထွက်ချေ၏။

တစ်ခါတစ်ရံ၌ ရွာထဲရှိ အိမ်တိုင်းစေ့က ဟင်းလှူ တတ်သည်။ ထိုအခါ ဗျပ်ထဲက ပန်းကန်များဖြင့် မဆံ့ တော့ပြီ။မျိုးတူသော ဟင်းချင်းပေါင်း၊ ဟင်းအခြောက် ချင်းရော။ သို့ပေသည့် ပန်းကန်များ လိုအပ်မြဲ လိုအပ် နေသေးလျှင် အမျိုးတူများပြားလေ့ရှိသော ပဲဟင်းကို ဘုံအိုးထဲ ထည့်တော့သည်။

“ဝတ်ခွက်ဗျို့”

“ဝတ်ခွက်ခင်ဗျာ့”

ကျောင်းသားများသည် ဦးဆေးရိုးဘက်သို့ နီးသည်ထက် နီးကပ်လာကြ၏။ ဦးဆေးရိုးသည် ရပ်ကြည့်နေရင်း ရင်ထဲက မချမ်းသာ။

“ဪ ဘုန်းကြီး ဘုန်းကြီးနဲ့၊ အမြင်လွယ်သလောက် ဆွမ်းဟင်းရဖို့တောင် မလွယ်ပါကလား။ ဒကာ ဒကာမ မွဲရင်၊ ငတ်ရင် သူတို့လည်း ကျပ်တည်းရတာပါကလား။ အခုဆိုရင် တစ်ရွာလုံး လယ်ထဲ ဆင်းနေကြလို့ ဆွမ်းမရ၊ ဟင်းမရနဲ့”

ကျောင်းသားကြီးနှင့် နောက်လိုက် ကျောင်းသားငယ်တို့သည် ဦးဆေးရိုးအနားသို့ ရောက်လာကြ၏။ ဦးဆေးရိုးသည် အုပ်ဆောင်းကို ဖွင့်ကြည့်ချင်သည်။ ဟောင်းလောင်းပန်းကန်များကို မြင်ရလျှင် စိတ်ဆင်း ရဲခြင်းသာ အဖတ်တင်မည်။ ထို့ကြောင့် စိတ်ကို ချုပ် တည်းထားလိုက်စဉ် အော်သံများသည် တစ်စထက် တစ်စ မှေးမှိန် ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။

ဦးဆေးရိုးသည် ဦးပိတ်စ အိမ်ဝိုင်းထဲသို့ စိတ် မချမ်းမသာ ဝင်လာခဲ့သည်။ ခွေးကတက်က ခွေးပိန်မှာ ဝဲကုတ်နေရသည်နှင့် ဦးဆေးရိုးကို မဟောင်အားရှာ။

“ဟေ့ကောင် နားပင်းနေသလားကွ”

ဦးဆေးရိုး ငေါက်ငမ်းသံကြောင့် ဦးပိတ်စ လန့်သွား သည်။ သူသည် နွားတင်းကုပ်နောက်တွင် တကုပ်ကုပ် အလုပ်များနေရာမှ ပြန်ဆဲ၏။

“လန့်လိုက်တာကွာ”

“ငွေခင်၊ ငွေခင်နဲ့ အိမ်ရှေ့ကနေပြီး ခေါ်တာ အခွန်း တစ်ရာ မကဘူး”

“အရှေ့ဘက်တောထဲ ဟင်းရွက်ခူး ထွက်သွားတယ် ထင်သကွ၊ ဒါကြောင့် မထူးတာ၊ ကဲ ဆိုစမ်း”

“မင့်လယ် ဘယ်နေ့စည်းချမလဲ။ မင်းပြီးရင် ငါပဲကွ၊ ဒါကြောင့် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ရအောင်လို့”

သည်တော့ ဦးပိတ်စ အလွတ်မပြောနိုင်။ မတော်တဆ အပြောမှားမည် စိုးသည်။ ဘုတ်အုပ်ထဲမှာ သေသေချာချာ မှတ်ထားသည်။

“လာကွာ အိမ်ပေါ်သွားရအောင်”

“ကိုယ့်လယ်ကို ကောက်စိုက်သမတွေ ဆင်းမယ့် ရက်တောင် မသိတော့ဘူးလားဟ ပိတ်စရ”

“မှားမှာ စိုးလို့ပါကွာ”

လက်တွင် ပေနေသော နွားချေးမြေများကို အထူး ဆေးကြောမနေ။ ခါးတွင် ဝတ်ထားသော ပုဆိုးဖြင့် ပွတ်ရင်း ဦးပိတ်စ ရှေ့ဆောင်၍ နွားတင်းကုပ်ဘေးမှ ခွာလာခဲ့ကြ၏။ ဝါးခနဲ ရယ်မောသံများက မြင့်သောင်း ၏ ဆံပင်ညှပ်ဆိုင်ဆီမှ လွင့်ပျံလာသည်။ သည်တစ် ခါတော့ ဦးဆေးရိုး သည်းမခံနိုင်ပြီ။

“အများတကာ ယားလို့တောင် မကုတ်အားတဲ့ အချိန်မှာ ဘယ်က မိမစစ် ဖမစစ်တွေ လာပြီး တဟီး ဟီး တဟားဟား ဖြစ်နေကြလဲမသိဘူး တောက်”

“ဟေ့ ဟေ့ ရမ်းရမ်းမပြောနဲ့၊ အဲသည်ထဲမှာ မင့် မြေးတွေ မပါဘူး ပြောနိုင်လို့လား။ ဟာ အရေးထဲမှာ ဘုတ်အုပ်က ဘယ်ရောက်နေပါလိမ့်။ ငွေခင် ကိုင်ပြီး ထားချင်ရာ ထားပြန်ပြီ ထင်တယ်”

ဦးဆေးရိုးသည် ဆေးတောင်းထဲက ဆေးလိပ် တစ်လိပ် ယူပြီး ညှိသောက်၏။

“မတွေ့ ပါဘူးကွာ၊ ခဏနေပါဦး”

သူ့ဘေးတွင် ဦးပိတ်စ လာထိုင်ခိုက်၊ ဝါးခနဲ ဝါးခနဲနှစ်ချက်ဆင့် ရယ်မောသံကို ကြားရပြန်၏။ ဦးဆေးရိုးသည် အမြင်များစွာ မသဲကွဲသော ထရွက် (ထန်းရွက်) တဲဆီသို့ ဒေါသတကြီး မော့ကြည့်သည်။ မြင့်သောင်း ဆံပင်ညှပ်ဆိုင်မှာ ဆိုင်းဘုတ်မရှိ။ သို့ရာတွင် စေတနာရှိသော သူငယ်ချင်းများက သံပြားတွင် ထုံးဖြင့် ရေးပြီး အခမဲ့ ကူညီထားကြ၏။

ဆိုင်းဘုတ်မှာ ‘မောင်မြင့်သောင်း ဆံသ၊ ဆံပင်များကို ကျနစွာ တစ်ချောင်းစီ ဆွဲနုတ်ပေးပါသည်’ ဟူ၍ ဖြစ်၏။

ဤသို့ဖြင့် ပေါက်ကရတွေ ရေး၊ ပေါက်ကရတွေ ပြော၊ တရုန်းရုန်း တအုန်းအုန်း ဖြစ်နေသော ဆံသ ဌာနမှ ရယ်မောသံများသည် ဦးဆေးရိုး အတွက် အနှောင့် အယှက်ကြီး ဖြစ်နေလေသည်။

“မင်းတို့ ငါတို့ ငယ်ငယ်တုန်းကလည်း ဒီလိုပဲ တသောသော နေတာပါပဲဟ ဆေးရိုးရ၊ ပေးပါဦးဟာ ဆေးတစ်ဖွာ”

“ငါလည်း ငယ်ရာက ကြီးလာတာပါ၊ ဟုတ်ပါတယ်။ ငါတို့တုန်းက အပူအပင်အကြောင့်ကြ မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ သည်ကောင်တွေက လွန်ကို လွန်လွန်းတယ်”

မြင့်သောင်းဆံသ ဘက်ဆီမှ မျက်လုံးမခွာဘဲ ရေရွတ်သည်။ ဆေးလိပ်ကို အားရပါးရ ဖွာပြီးနောက် ဦးပိတ်စကို လှမ်းပေး၏။

“အမယ် ကနေ့ ကလေးတွေက မင်းကို မီကို မမီသေးဘူး ဆေးရိုး သိလား၊ ဟင်း ငါ မပြောချင်လို့။ ကျီးဒန် အရင်က မင်း လိုက်လိုက် ပိုးနေတဲ့ မိထွေးလေးကို မင်း ဘာလုပ်ခဲ့လဲ၊ ကဲ ပြောစမ်း”

“မိထွေးလေး၊ ဟုတ်လား”

ဦးဆေးရိုး အမှတ်အာရုံက ရုတ်တရက် နိုးကြား မလာတော့။ ဦးပိတ်စကပဲ ဖော်ပေးရသည်။

“မယ်သဲမှုန်ရဲ့သမီး၊ ဖိုးစံဘရဲ့ မယားပါသမီးလကွာ”

“အား ဟုတ်တယ်ဟုတ်တယ် မိထွေးလေး၊ ငဇင်ရိုင်းကုန်းက ငပြောင်နဲ့ အိမ်ထောင်ကျသွားတာ၊ ဟုတ်ပြီဟေ့”

သည်နှယ် ရေရွတ်မိပြီဆိုတော့ သွားမရှိသော ဦးဆေးရိုး၏ ပါးစပ်သည် အကျည်းတန်စွာ ပြုံးရယ်မိလေ၏။ မင်းသမီး မထွေးလေးနှယ် လှပကြော့ရှင်းသည် ဆိုသော မိထွေးလေး။ ရမ်းဘိုကုန်းရွာ၏ ဦးဆောက်ပန်း။ အမည်အရင်း မထွေး ဖြစ်သည်။

ရွာ၏အကျင့်က သူ့အမေ မောင်လှ အမည်ပေး ပေမယ့် ငလှ ဟု ခေါ်ကြသလို မထွေးလေးကို မိထွေး ဟု ခေါ်ကြသည်။ အရှေ့ပိုင်းက ကိုစံလှဘော် မခွက်တို့၏ သမီးအမည်ကလည်း မထွေး ပင် ဖြစ်ပြန်၏။ သည်တော့ မသဲမှုန်၏ သမီးမထွေးက မခွက်၏ သမီး မထွေးအောက် သုံးလခန့် ငယ်သည့်အတွက် မိထွေး လေး၊ အရှေ့ပိုင်းက မထွေးမူ မိထွေးကြီး ဖြစ်သွားလေ ၏။ မိထွေး နှစ်ထွေး ရှိရာ မသဲမှုန်သမီး မထွေးလေးကို ဖိုးကျန်ကြီး၊ မယ်ကြွယ်စိုး၏သား ဆေးရိုးက အားကြီး ကြိုက်သည်။ အားကြီး ကြိုက်ပါသော်ကော မိထွေး လေးကလည်း သက်ကြီးများ ပြောစကားအရ၊ မင်းသမီး မထွေးလေးနှင့် အင်မတန်တူ ဆိုကိုး။

မထွေးလေး ဥပုသ်မစောင့်လေနှင့် ဆေးရိုးတို့ ဥပုသ်ဇရပ်သို့ ရောက်ပြီ။ ကြိုက်တော့လည်း ကြိုက်သည်ပေါ့။ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် မဖြစ်အောင် ဟန်ဆောင်ရပုံမှာ သီလပေးမည့် ဘုန်းကြီးကို ရှေ့တည့်တည့်က ရှိခိုးလျှင် နောက်ကို လှည့်ကြည့်မှ မိထွေးလေးကို မြင်ရမည်မို့ မသင့်။ သို့ဖြစ်၍ ဘုန်းကြီး၏ ဝဲက ဖြစ်စေ၊ ယာက ဖြစ်စေနေသော လူအုပ်ထဲမှာ မရမက နေရာယူသည်။ လက်မနှစ်ချောင်းကို ပူး၍ နဖူးပေါ်ထောက်ထားသော်ငြား မျက်လုံးက မထွေးလေး ဆီမှာ။

သီလပေးသော ကိုယ်တော်က “ယံ-မဟံ ဝဒါမိ တံဝဒေထ” ဆိုကာ အဆုံးသတ်၍ သီလယူသူများ “အာမဘန္တေ” ခံကာ ဝတ်ချ ပြီးစီးသွားကြသည်။ ဆေးရိုး ဝတ်မချ၊ ငုတ်တုတ်ကြီး ရှိခိုးနေသည်။ ဥပုသ် ဇရပ်တစ်ခုလုံး တသောသော ရယ်မော၏။ သူ မသိ။ အမြင်မတော်သူ တစ်ဦးက ခေါင်းကို နှိမ့်ပေးမှ ကိုယ့် အဖြစ် ကိုယ် သိကာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ထပြေးရ၏။ မိထွေးလေးကို ကြိုက်သမှ အားကြီး ကြိုက်သော ဆေးရိုး။ မိထွေးလေး၏ အသံသည် ဂရမ္မာဖုန်းထဲက မငွေမြိုင်၏ အသံနှယ် သာယာ၏။ မိထွေးလေး ရယ် ရိုးရယ်စဉ် ရယ်မောသော အသံကို ကြားရလွယ်သည်။ မိထွေးလေး ပြောရိုးပြောစဉ် အသံကို သိရလွယ်သည်။ မိထွေးလေး၏ အသံကို ဆေးရိုးဖခင် ဦးကျန်ကြီး သတိထားရ၏။

ရမ်းဘိုကုန်းရွာသည် စလင်းချောင်းအကွေ့ပေါ် တွင် တန်းစီ တည်ဆောက်ထားရာ အချို့နေရာ၌ တစ်အိမ်နှင့် တစ်အိမ် ရွာလယ်လမ်းက သွားလျှင် ဝေးသော်လည်း ချောင်းထဲက ဖြတ်သွားလျှင် နီးသည်။ သည် တော့ မိထွေးလေးတို့ အိမ်အနီး ရေခပ်ဆိပ်က အသံကို ဆေးရိုးတို့ အိမ်က အတိုင်းသား ကြားရသည်။ အခြားအသံတွေ ဘယ်လောက်ပဲလာလာ ကိစ္စ မရှိ။ မိထွေးလေးအသံ ဖြစ်လျှင်တော့ ဖိုးကျန်ကြီးက ဦးစွာ ကြားသည်။

“ဟဲ့ ဆေးရိုး နွားစာစဉ်းနေရင်းက ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲဟင်”

အလုပ်လုပ်နေသော နေရာတွင် သူ့သား မရှိတော့ သော အဖြစ်။

“အမယ်ကြီး၊ ညည့်သား ဘယ်ရောက်သွားတုံး။ ဒီမှာလည်း ထွန်သွားတွေ ‘သ’ ရက် တန်းလန်း”

မိထွေးလေး အသံကြားရာသို့ ထပြေးသော ဆေးရိုးအကြောင်း။

သည်အဖြစ် သည်သနစ်တွေ ထပ်ပြန်တလဲလဲ ဖြစ်လာတော့ မိထွေးလေး အသံကို ဖိုးကျန်ကြီးက ဦးစွာ ကြားရတော့သည်မှာ မဆန်း။ ကြားသည်နှင့် ခေါင်းထောင်ကြည့်ပါက သူ့သား ပျောက်သွားပြီ။ ကိုယ်ကြိုက်သူနောက် ကောက်ကောက်ပါအောင် လိုက်ခြင်းကို ဖိုးကျန်ကြီး နားလည်စေကာမူ အလုပ်ကို ပစ်ပစ်သွားတာ သဘောမကျ။

သည်နှယ် သဘောမကျတာတွေ စုစုပြီး တေးတေး ထားရာ ဆေးရိုးတို့လယ် ကောက်စိုက်ရန် ၂ ရက် အလိုတွင် စိုက်ခင်း အသင့်ဖြစ်ရန် အပြေးအလွှား လုပ်ကိုင်နေရခိုက် လယ်တစ်ပွဲကျော်တွင် မိထွေးလေး ပါသော ကောက်စိုက်သမ ‘စည်း’ ကျသောနေ့ကို ဆုံလေ၏။ မိထွေးလေး၏အသံ သဲ့ခနဲ ကြားသည်နှင့် ထွန်ကိုင်းတွင် ကန်ကြိုးနှင့်နတံက လန့်ပြီး နွားနှစ် ကောင်ကို တမန်းပြင်ထဲ ပစ်ထားခဲ့ကာ အသံကြား ရာသို့ ဆေးရိုး ပြေးလေ၏။

မိထွေးလေးသည် ဆေးရိုးကို သတိမထား။ အများ၏ရှေ့မှာ ကျန်မနေခဲ့စေရန် အပြေးအလွှား စိုက်နေရသည်။ ဆေးရိုးကတော့ ကန်သင်းပေါ်က ဟေးလား ဝါးလား။ သစ်ပင်ရိပ် ရောက်သွားကာ အသံပေးလိုက်၊ စည်းထိပ်လာပြီး ဖိုသံပေးလိုက်နှင့်။ ဓားမကို ဆွဲကာ မြောင်းပေါင်ထိပ်မှာ ဖခင် ဖိုးကျန်ကြီး လာရပ်သော် ဆေးရိုး ပြေးပေါက်မှားပြီ။

“ဟင် သားပေါက်မသား လာခဲ့၊ ဒီလိုပဲ အလုပ်ကို ပစ်ပစ်သွားတာ ဘယ်နှခါ ရှိပြီလဲ”

အဖေ့ဒေါသကို ဆေးရိုး သိသည်။ မတော်တဆ ဓားနှင့် ခုတ်မှဖြင့်။ သို့ကြောင့် အခြားကန်သင်းအတိုင်း လယ်ထဲသို့ ပြန်အပြေး၊ အဘိုးကြီး ငါနှင့် ကိုင်တုတ်ကာ ဓားမတိုဖြင့် လှမ်းပစ်ရာ ကျောကို မှန်ပြီး ဆေးရိုး ပုံလျက်သား လဲကျသွားလေ၏။ သည်မျှဖြင့် ဖိုးကျန်ကြီး ဒေါသမငြိမ်း။ “ကနေ့တော့ နင့်ကို ငါ သ,တ်မှပဲ” အော်ပြီး ပြေးသွားရာ လယ်နီးပါးချင်းများ ပြေးလာကာ ဆွဲထားကြရသည်။

ဆေးရိုး ဘာကြောင့် ယင်းသို့ ဖြစ်ရသနည်း။ လယ်နီးချင်းများလည်း သိသည်။ ကောက်စိုက်စည်း တစ်စည်းလုံးလည်း သိသည်။

သည်တော့ မိထွေးလေးကို မျက်လုံးတွေက ဝိုင်းကြည့်ကြ၏။ မိထွေးလေး ရှက်သည်။ မိထွေးလေး၏ အရှက်သည် ဆေးရိုးအပေါ်သို့ အမျက်အဖြစ် ပုံကျလေ၏။ တစိုက်ငိုက်ငိုက် သူ့နောက် လိုက်သည်ကို မထောက်ထားဘဲ မိမိကို မထွေးလေး အမျက်သိုပြီ ဆိုသောအခါ ဆေးရိုး ရပ်တည်ရာ မရခဲ့။ ကြိုက်စရာလား၊ မုန်းစရာလား မစဉ်းစားအား။ လုပ်မိလုပ်ရာ လုပ်မိတော့သည်။

ရွာလယ်ဝတ်ကျောင်း (ဓမ္မာရုံ) ၌ အားလပ်သော ရာသီတွင် ဝတ်တက်သောအလေ့ရှိရာ အဘိုးကြီး၊ အဘွားကြီးများနှင့် မိန်းမပျိုကလေးများ ပါဝင်၏။

မိထွေးလေးသည် ရုပ်လှသလောက် စိတ်လှသည်လား မဆိုနိုင်။ ပရိတ်ရွတ် ဝတ်တက်သော မိန်းမပျိုများထဲ၌ ပါဝင်သည်။ လက်ဝါးတံဆိပ် ပုဏ္ဏားဆီ မီးရောင်အောက်ဝယ် ကြည်နူးသန့်စင်သော မျက်နှာဖြင့် ပရိတ်ရွတ်နေသော မိထွေးလေးကို မှောင်ရိပ်မှ တစိမ့်စိမ့်ကြည့်ရင်း ဆေးရိုးစိတ်မှာ အူချာပေါက်ပြီ။

သူသည် မိထွေးလေး ထိုင်နေသော နေရာကို မှန်းကာ ဝတ်ကျောင်းအောက် ဝင်သည်။ မိထွေးလေး၏ ဖင်ကို ဘော်လီချိတ်ဖြင့် ထိုးသည်။ မိထွေးလေး ခမျာမှာတော့ ကြမ်းပိုးကိုက်သည်ပဲ ထင်ရှာ၏။

မိမိသည် မိထွေးလေးကို အမှန်ပင် ထိုးမိပါလေစဟု ဆေးရိုး သံသယဝင်သောအခါ ကိုကျောက်လုံးဆေးလိပ် (ပြည်မြို့မှ လာသော တိုက်တံဆိပ် ဆေးပြင်းလိပ်) ကို မီးညှိသည်။ ဆေးလိပ်မီးထဲတွင် ချိတ်အဖျား နီရဲလာသည့် တိုင်အောင် ထည့်ထားပြီးမှ ထိုးလေရာ မိထွေးလေး၏ အင်္ကျီ၊ လုံချည်တွင် မည်းမည်း အပေါက်ကလေးတွေ ပြည့်နှက်နေလေတော့၏။ ယင်းသို့ ပြုသည့်အတွက် မိထွေးလေးက သူ့ကို ကြိုက်လာပါသလော။

“ကနေ့ကလေးတွေ ဝါစာကမာနဲ့ ဟေးလားဝါးလား လုပ်နေကြသလို မင်းလည်း လုပ်ခဲ့တာပါပဲကွာ။ အေး မင်းကိုတော့ မင်းအဖေက ဓားနဲ့ လှမ်းပစ်တယ်။ ဒီကလေးတွေကိုတော့ သူတို့မိဘက ပစ်ထားသလားကွ။ ဒါတော့ ကွာသပေါ့လေ”

“အေးကွ၊ ဟင်း ဟင်း ဟင်း မိထွေးလေးကို ချိတ်နဲ့သာ ထိုးရတယ်၊ ငါ့ကိုလည်း မကြိုက်ဘူးကွ။ ဟား ဟား ဟား”

ဦးဆေးရိုးသည် မည်းကြုတ်သော သွားလက်ကျန်ကလေးများပေါ်အောင် ရယ်မောလေသည်။ ရင့် ရော်သော ဘဝ၌ ပျိုမျစ်စဉ်ကာလကို သတိရသည်မှာ ငယ်ဆေးပေပဲ။

“တော့်အသံကို ရွာပြင်ကတောင် ကြားရတယ်လား”

ဦးပိတ်စ၏ဇနီး ဒေါ်ငွေခင် ဟင်းရွက်တစ်ထွေးကို လက်တစ်ဖက်က ဆုပ်၍ လက်တစ်ဖက်က သစ်သားချိတ်နှင့် ထင်းခြောက်သုံးလေးချောင်းကို ကိုင်လျက် လှေကားရင်းသို့ ရောက်လာရာ

“အေးဟာ နင်တို့ လယ်စည်းချမယ့်နေ့ လာမေးတာ၊ အဲဒါ ဘုတ်အုပ် ရှာမတွေ့လို့တဲ့”

“ကြီးကျယ်လိုက်တာတော်၊ ဖိန်းနွှဲခါတော်ရေ့ ဖိန်းနွှဲခါ။ ကိုပိတ်စက ဒါလေးမှ မမှတ်မိဘူးလား”

“သေချာအောင်လို့ပါဟာ၊ နင် ကိုင်သလား၊ ဘယ်မှာထားသလဲ ပြောစမ်းဟာ”

“ထရံကြားမှာတော်၊ ရှင်ဥပဂုတ်ကားနား ဝါးခြမ်းပြားနဲ့ ညှပ်ထားတာ။ မြွေဆိုရင် ကိုက်ပြီ”

ဒေါ်ငွေခင်သည် အိမ်ရှေ့က မတက်ဘဲ နောက်ဖေးဘက်သို့ လှည့်ဝင်သွား၏။ ဦးပိတ်စသည် ဗလာစာအုပ်ထဲက ရက်စွဲကို သေချာစွာကြည့်သည်။

“ဟုတ်တယ်ဟေ့ ဖိန်းနွှဲခါပဲ၊ မီပါသကွာ၊ စက်ဝင်ထားတဲ့ဟာကပဲ”

“မီတာက မီပါတယ်၊ ကျွေးဖို့ မွေးဖို့ ဧည့်ခံဖို့ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ချင်လို့ပါ။ အင်း လလသသက ဖွဲ့ပေးတဲ့ သမဝါယမစည်းဆိုတော့ ညစ်တာတို့၊ လက်ကွက် ဖြဲချတာတို့ ကင်းတန်ကောင်းပါရဲ့”

“ကြားရသား အလိုကတော့ ကောင်းတယ်လို့ ပြောကြတာပဲကွ”

“သည်လိုဆိုရင် စေတနာနဲ့ ကျွေးရမွေးရ ဧည့်ခံရမှာပေါ့ကွာ”

ဦးဆေးရိုး ထရပ်လိုက်စဉ် မြင့်သောင်း ဆံပင်ညှပ်ဆိုင်ဆီမှ ဝါးဟားဟားအသံ ကြားရ၏။ ဦးဆေးရိုး တစ်ချက် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကြည့်မိပြီး တဖြည်းဖြည်း ပြုံးယောင်သမ်းလာချေသည်။

▢  ဆင်ဖြူကျွန်းအောင်သိန်း
📖 ကိုဆေးရိုး ပေါင်းချုပ်

Thursday, November 19, 2026

နှလုံးစိတ်ဝမ်း ကြည်လန်းရလေပြီ

❝ နှလုံးစိတ်ဝမ်း ကြည်လန်းရလေပြီ ❞ 
( ဆင်ဖြူကျွန်းအောင်သိန်း )

၁

ရိုးပြတ်ငုတ်များသည် မြေကြီးထဲသို့ လျှိုးဝင်သွားကြ လေ၏။ ပြောင်လက်သော လင်ပန်းများသည် ညီညာ တိရိသော ရိုးပြတ်တောထဲမှာ ပြေးလွှားလျက်ရှိသည်။ လင်ပန်းများက ထိုးလှန်ပစ်ခဲ့သည့် မြေစိုင်ခဲများ တစ်လျှောက်တွင်ကား ဆက်ရက်ခေါင်းညိုနှင့် ဆက်ရက်ဖြူများက ဆူညံစွာ ရန်ဖြစ်နေကြ၏။

ဦးဆေးရိုးသည် ဆက်ရက်အုပ်ကို ကြည့်ကာ ပျော်သလိုလို ဖြစ်သွား၏။ အစာကို လုသူက လု၊ ဆူညံစွာ အော်သူက အော်၊ ထိုးဆိတ်သူက ထိုးဆိတ်နှင့်။ 

“ဟုတ်ပေ့ကွာ၊ အေးအေး ကြိတ်လိုက်စမ်း၊ ဟား ဟား ဟား အဲ ဟုတ်ပြီ အဲ”

ဆက်ရက်ညို နှစ်ကောင်သည် မန်ကျည်းပင် ထက်၌ လယ်ပျက်ခမန်း ရန်ဖြစ်ကြသည်။ အနိုင်အထက် ထိုးဆိတ်ကြသည်။ ထိုးရင်း ဆိတ်ရင်း မြေကြီးပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ လိမ့်ကျကြ၏။ သို့တိုင်အောင် အထိုးအဆိတ် မရပ်သေး။ ခပ်ကြီးကြီးအကောင်က သူ့အောက် သေးသော အကောင်၏ အတောင်ကို တက်နင်းထား၏။ ထွန်စက်က သူတို့ဆီသို့ ဦးတည် မောင်းနှင်လာသည်။ ပက်လက်လန်သည့် အကောင်က လန်တုန်း၊ ဆိတ်သည့်အကောင်က ဆိတ်တုန်း။ သို့သော် နှစ်ကောင်လုံး ဆူဆူညံညံ ရန်စကားတွေ အော်ဟစ် ပြောဆိုနေကြတုန်း။ သည်အတိုင်းဆိုလျှင် သည်နှစ်ကောင်တော့ ထွန်သွားကြားတွင် ခုတ်ပြီး ထစ်ပြီးဖြစ်မည် မုချဟု ဦးဆေးရိုးက ထင်သည်။ ထင်သည့်အတိုင်း ထွန်စက်အောက် ရောက်သွားကာ ထွန်သွားတွေ သူတို့အနားရောက်လာမှ ထွန်သွားကြားက တစ်ကောင်၊ စက်အောက်က တစ်ကောင် ပျံပြေးကြ သဖြင့် ဦးဆေးရိုးက သွားကျိုး မည်းမည်းကြဲကြဲကြီးများ ပေါ်လာအောင် တအံ့တသြ ရေရွတ်ရယ်မောခြင်း ဖြစ်လေ၏။

ကွင်းအဆုံးဆီသို့ ဦးဆေးရိုးက မျှော်ကြည့်သည်။ မှုန်ယဲ့ယဲ့မြင်ကွင်းသည် ပြာယောင်ယောင် မှောင်ရီရီတည်း။ သို့သော် သေသေချာချာကြည့်သောအခါ နီရဲသော လက်ပံဖူးများကို မြင်ရသည်။ ဪ နွေပေါက်တော့မှာပါကလား။နွေစုတ်တံ ဆေးမတင်မီ ဆောင်းပန်းချီကားမှာ အိုမင်းစုတ်ပြတ်လာချေပြီ။ မပီယိုင်နဲ့သော ဆောင်းသည် သူ့ကိုယ်ကိုယ် မနိုင်တော့။ မြောက်ပြန် လေအေးချည်း မသွေးနိုင်၊ တောင်လေက ဝင်၍ နှောက်သည်။ ဆောင်းလေ ဖြစ်နေပါသေးလျက် ရွက်ဝါက ကြွေသည်။ လေပွေက ဆော့သည်။ ဤနှယ် ဆောင်းမပီ နွေမကျကာလ၌ ဦးဆေးရိုးတို့၏ တလင်းများတွင် ကောက်လှိုင်းဆိုင်များ မပြတ်သေး။ ကောက်ပြန့်များ ပြန့်ဆဲ၊ နယ်ဖတ်ဆဲ။ သည်ကြားမှ ဝါစိုက်ရန်အတွက် တစ်ဖက်ကလည်း ကြိုးပမ်းပြင်ဆင်ကြရသည်။ ယနေ့ ဦးဆေးရိုး၏ လယ်ကို ထွန်စက်ဖြင့် ခုတ်မောင်းပေးမည့်အလှည့်ဖြစ်သည့်အတွက် ရေနွေးကြမ်း၊ မုန့်ပေါင်းနှင့် ငါးပေါင်းကြော်စသည်များ ယူဆောင်၍ လယ်ပြင်သို့ စောစောလာခဲ့ရသည်။

ဆည်မြောင်းဌာနမှ လွှတ်ပေးသော မြောင်းရေသည် ၄၊ ၅ ရက်အတွင်း ဝါစိုက်လယ်များအတွက် ရောက်လာတော့မည်။ လယ်သမားတွေ အလှည့်ကျ ရေသွင်းကြ၊ စိုက်ကြ၊ ကြဲကြ။ မကြာမီ ဝါပင် သန်သန် ထွားထွားတွေက ငွေပွင့်၊ ငွေဆုပ်တွေ ပေါက်ပွင့်ကာ ဝါဒိုင်မှ ငွေတွေ ရတော့မည်။ သို့ရာတွင် ဦးဆေးရိုး ကတော့ တက်တက်ကြွကြွ မရှိ။ အသက် ၅ဝ ကျော် အဘိုးကြီးမို့ နှေးကွေးလေးလံသောပုံမျိုး မဟုတ်။ တက်ကြွမှုမရှိသော လေးကန်ဖင့်နွှဲမှုသာ။ ဝါဒိုင်မှ ရမည့် ငွေတွေထက် ဆက်ရက်တွေ ရန်ဖြစ်တာကိုသာ စိတ်ဝင်စားနေသော ဦးဆေးရိုး။

“ဗျို့ ဦးဆေးရိုး”

ခေါ်သံကြားမှ ဦးဆေးရိုး အငေးအမောရပ်သည်။ အသံရှင်ကို လှမ်းကြည့်သည်။ ထွန်စက်မောင်းသော ရဲဘော်ပေတည်း။

“စက်ပျက်သွားပြီဗျို့”

“ဟေ ဟုတ်လား၊ ငါလည်း ပြောမှပဲ သတိထားမိတော့တယ်”

ဦးဆေးရိုးက ထွန်စက်ဆီသို့ တနဲ့နဲ့ လျှောက်လာကာ

“ငါ ဘာလုပ်ပေးရမလဲ၊ စခန်းသွားပြီး အကြောင်း ကြားပေးရမလား” ဟု အေးစက်စက်လေသံဖြင့် မေး၏။

“ကိစ္စမရှိပါဘူး။ အချိန်လည်း သိပ်ရှိတော့တာမှ မဟုတ်ဘဲ၊ ကျွန်တော်ပဲ သွားလိုက်ပါ့မယ်”

“အေး အေး”

လယ်ပြင်တစ်ဝန်းဝယ် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ရန်ဖြစ်သော ဆက်ရက်များလည်း မရှိတော့ပြီ။

••••• ••••• •••••

၂

မထင်မှတ်ဘဲ ထွက်ပေါ်လာသော သေနတ်သံကြောင့် ဦးဆေးရိုးမှာ ထိုင်လုထိုင်ခင် အခြေအနေမှ ခါးကို ဆန့်ခနဲ မတ်လိုက်မိလေတော့၏။

“ဟ ဘာလဲ၊ ဘယ်ကလဲ”

ဦးဆေးရိုးကသာ မျက်ကလဲဆန်ပျာ ဖြစ်သွားသည်။ ဒေါ်ကျီးဒန်ကတော့ အိုးအပုတ် မပျက်။ အခြောက်မလွန်မီ လိုရာပုံဖြစ်အောင် ပုတ်ရမည့်အိုးကို လက်ခတ်ဖြင့် တစ်ချက်ပြီး တစ်ချက် ပုတ်နေ၏။

“ညည်းလည်း မသိဘူးလား၊ ဘယ်က သေနတ်သံက နေ့လယ်ကြောင်တောင်ကြီးမှာ”

ဒေါ်ကျီးဒန်က လက်ခတ်ကို ရေအင်တုံထဲသို့ ထိုးနှစ်လိုက်ကာ မော့ကြည့်သည်။ ဦးဆေးရိုးသည် ပြူးတူး ကြောင်တောင် ဟိုကြည့်သည်ကြည့်။

“တော့်နှယ်တော်၊ ကနေ့ ဘုန်းကြီးပျံကျောင်းချ ဆိုတာ မသိတော့ဘူးလား။ တစ်ရွာလုံး တိတ်နေတာပဲ။ တော့်မြေးတွေ ဘုန်းကြီးပျံသွားမယ်၊ ပိုက်ဆံပေး ဆိုတာနဲ့ တစ်ယောက် ငါးပြားစီ ပေးလိုက်ရပါကော”

ဘုန်းကြီးပျံကျောင်းချဆိုသည်မှာ အလောင်းကို ကျောင်းပေါ်မှ ချ၍ စံကျောင်းပေါ်သို့ ပို့ဆောင်ခြင်းကို ခေါ်၏။ စံကျောင်းသို့ အပို့တွင် ဆင်ဖြင့် တင်သည်။ အရပ်ရပ် အနယ်နယ်မှ လာသော ပြာသာဒ်များကလည်း တင်သည်။ ထိုသို့ တင်ရာချရာ၌ အချိန်စေ့ကြောင်း အချက်ပေးရာတွင် သေနတ်ဖောက်၍ အချက်ပေးခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဒေါ်ကျီးဒန်၏ အဖြေကို ကြားမှဦးဆေးရိုးမှာ ကြမ်းပေါ်သို့ မောဟိုက်စွာ ထိုင်ချနိုင်၏။

“အင်း ဘုန်းကြီးသေတော့ ရွာကြေသတဲ့ ကျီးဒန်ရေ့၊ တယ်မှန်ပါကလား”

“ကိုယ် ကြည်ညိုကိုးကွယ်တဲ့ ကိုယ့်ဘုန်းကြီး ပျံ တော်မူတာပဲ တော်ရဲ့၊ နောက်ဆုံးပူဇော်ခြင်း အနေနဲ့ ပူဇော်ရတာကို ရွာကြေသလေး ဘာလေးနဲ့”

မိမိ သောက်ပြီးနောက် ဘေးမှာချထားသော ပြောင်းဖူးဖက်ဆေးလိပ်တိုကို ဆေးခံခွက်နှင့်တွဲလျက် ဦးဆေးရိုးဘက်သို့ ရွှေ့ပေးရင်း ဒေါ်ကျီးဒန်က ဆို၏။

“ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါကြောင့်လည်း အန္တိမဈာပနလို့ ခေါ်ကြတာပေါ့။ ဒါပေသည့်အေ တစ်ကျပ်တတ်နိုင် သူက တစ်ဆယ် ထည့်ပြီး လှူရတဲ့ ကုသိုလ်ကို ညည်းပဲ စဉ်းစားကြည့်ပါ။ ငွေကြေး ကျပ်တည်းတိုင်း ‘ ငါ တစ် ဆယ် မထည့်လိုက်မိရင် ကောင်းသား၊ ကောင်းသား’ နဲ့ နောင်တရရင် ကုသိုလ်ရပါဦးမလားဟာ”

“ဒါတော့ ဒါပေါ့ တော်ရဲ့”

“အဲဒါဖြင့် မိမိပြုပြီးတဲ့ ကုသိုလ်အဖို့ကို တွေးလေလေ ကြည်ညိုလေလေ၊ ကြည်ညိုလေလေ ဝမ်းမြောက် ကုသိုလ်ရလေလေဆိုတာ ဘယ်မှာရှိတော့ မလဲဟ အင်း”

စကားပြောရ၍ ရင်မောသောကြောင့်လား၊ စိတ်ဆောင်၍ မောသောကြောင့်လား ဦးဆေးရိုးက “အင်း” ခနဲမြည်ကာ နောက်ဖေးဘက် ချောင်းပြင်ဆီသို့ ကြောင်ကြည့်၏။ လွင်သော ကောင်းကင်နှင့် ရိုးပြိုင်းညှာမဲ့သော တောတန်း၊ ဝှေ့ယမ်းသော လေသရမ်း။ စင်စစ်မူ ပါးစပ်ဖြင့် ဆက်မပြောလိုတော့၍ ဦးဆေးရိုးက စိတ်အမျှင်ဖြင့် ဘုန်းကြီးပျံသို့ သွယ်ဆက်နေမိခြင်း ဖြစ်၏။ ဘုန်းကြီးပျံ ကျောင်းချဆိုသည်မှာ ကျောင်းထုတ်ဖြစ်သော နောက်ဆုံးနေ့လောက် မစည်ကားသေး။ ကျောင်းထုတ်နေ့တွင်မှ ပြာသာဒ်တိုင်းသည် အားရအောင် ကစားပူဇော်ကြ၏။ ဘုန်းကြီးပျံသို့ လာသော လူတွေ၊ ဈေးဆိုင်ကနားတွေနှင့် ရှုပ်ထွေးသည်၊ စည်ကားသည်။ ဤသည့် နောက်ပိုင်းတွင်ကား စုစု ပေါင်းတန်ဖိုး သောင်းချီ၍ ရှိသော ပြာသာဒ်များ၊ တလားလောင်တိုက်ဆင်နှင့် နတ်လမ်းစံကျောင်း နာရီစင်များသည် ပြာဘဝသို့ ပြောင်းကြရပေတော့မည်။ 

“ဪ နှမြောစရာကောင်းလိုက်တာ”

“ဘာတော့ ဘာ”

ဒေါ်ကျီးဒန်က အထိတ်တလန့် မေးလိုက်သဖြင့် ဦးဆေးရိုး မျက်လုံးပြူးသွား၏။ ဒေါ်ကျီးဒန်ကို ကြည့်၏။

“ဘာနှမြောတာလဲ”

“ဘယ်က ဘာကို ဘယ်သူက နှမြောလို့လဲဟ” 

“တော်ပဲ ပြောတာပဲ”

ဦးဆေးရိုးက နှုတ်မှ ယောင်ရွတ်မိသည်ကို ဒေါ်ကျီးဒန် ပြောမှ သိကာ ယဲ့ယဲ့ပြုံးသည်။

“ဘာနှမြောတာလဲ၊ ဘာပြုံးတာလဲ”

“သည်လိုပါအေ၊ ငါဘုရားရဲ့ မျက်နှာကို ဖူးနေတာထက် ငါဘုရားရဲ့ အလိုတော်ကျ ဆုံးမမှုတွေကို လိုက်နာကျင့်သုံးတာကမှ မှန်ကန်တယ်လို့ ပုဏ္ဏား တစ်ပါးကို ဘုရားဟောခဲ့ဖူးသတဲ့၊ အခုလဲ”

ဒေါ်ကျီးဒန်က စကားတံရှည်ပြီဟု ရိပ်မိသဖြင့် ပုတ်လက်စအိုးကို ပေါင်ပေါ်မှချ၍ မခြောက်သွေ့စေရန် အဝတ်စုတ်နှင့် အုပ်ထားလိုက်၏။

“အခုလည်း တို့ဆရာတော်ဘုရားက ဝိပဿနာ ကိုယ်တော် ဆိုတော့ သူပျံလွန်တော် မမူခင်က ပြခဲ့တဲ့ တရားတွေကို ကြိုးစားအားထုတ်ကြတာ၊ တစ်ရွာ တည်းသားချင်း ညီညွတ်ကြဖို့ ဆုံးမသွားတာတွေကို တစ်သဝေမတိမ်း လိုက်နာတာ။ အများရဲ့ ခေါင်းကို နင်းပြီး ကိုယ်ကျိုးမရှာဖို့ ဟောကြားခဲ့တာတွေ။ ဒါတွေ ကို လိုက်နာတာက နှစ်သောင်းကုန် သုံးသောင်းကုန် ဈာပနကျင်းပတာထက် အနှစ်သာရ မရှိပေဘူးလား”

“ကြီးကျယ်လိုက်တာတော်၊ ဘုန်းကြီးပျံ လုပ်တဲ့ဟာပဲ ငရဲကြီးတော့ မလိုလို”

“ငရဲကြီးတယ် မပြောရပါကလားအေ၊ အခုကြည့် စက္ကူဆင်က နှစ်ကောင်၊ အဲ သင်ဖြူးနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ ဆင်တစ်ကောင်ပါသေးလို့ တော်တာပေါ့။ ဘုန်းကြီးပျံလည်းပြီးရော သင်ဖြူးဆင်က ဖျက်ပြီး အသုံးချလို့ ရသေးတယ်။ ကျန်တဲ့ ကျားပြာသာဒ်တို့၊ ပုဏ္ဏက ပြာသာဒ်တို့၊ ရိုးရိုးပြာသာဒ်နဲ့ လောင်တိုက်ဆိုတာတွေကတော့ မီးစာပါပဲ အေရယ်”

“ဒါလား၊ တော် နှမြောတယ်ဆိုတာ”

“ဒါပေါ့အေ့၊ အဲဒီဟာတွေကိုသာ မီးရှို့ မပစ်ဘဲ ရေစုပ်စက် ဝယ်လိုက်ရရင်”

“ရပါလိမ့်မယ်၊ ရေစုပ်စက်ကြီး”

“ဥပမာ ပြောတာဟဲ့၊ ကောက်ရိတ် ကောက်ခြွေစက် ဝယ်မလား၊ ဒိုင်နယ်ဆေးပေးခန်း ဆောက်မလား၊ အဲဒါထက် အကျိုးရှိတာတွေ အများကြီးပါအေ”

ဦးဆေးရိုး၏ စိတ်ကူးကို ဒေါ်ကျီးဒန် ဘဝင်မမွေ့ပါ။ မျက်စောင်းတစ်ချက်ထိုးကာ အိုးကို ပြန်လည် ပုတ်၏။ အိုးပုတ်သံ လှိုင်လှိုင်မြိုင်မြိုင်က လေရူးနှင့် ရောနှော ပျံဝဲသွားသည်။ ဒေါ်ကျီးဒန်သည် အိုးများကို တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ဆက်၍ ပုတ်နေရာ ဦးဆေးရိုးက အလိုက်သိစွာဖြင့် ပုတ်ရန် အိုးများကို အနားသို့ ယူပေးပြီး ပုတ်ပြီးသား အိုးများကို အပြင်သို့ ထုတ်၍ နေလှန်း၏။

နေသည် ခြစ်ခြစ်တောက်ပူနေကာ ရွာအိုသည် နေပူအောက်၌ ငြိမ်သက်နေပေသည်။

 ••••• ••••• •••••

၃

ဖုန်လုံးကြီးတစ်ခုသည် စက်သံတညံညံဖြင့် ရွာထဲသို့ ဝင်လာ၏။

ဦးဆေးရိုးမှာ ဖုန်လုံးကြီးကို မှေးစင်းသော မျက်လုံးများဖြင့် လှမ်းကြည့်သည်။ ဖုန်လုံးကြီးက နီး၍ နီး၍ လာ၏။ နောက်မှ ကျန်ခဲ့သော ဖုန်တန်းသည် တဖြည်းဖြည်း ပြန့်ကား၍သွားသည်။ ဤနည်းဖြင့် ရွာတွင်း ရွာဘေးရှိ အရာဝတ္ထုအားလုံးမှာ ဖုန်လူးနေပေ၏။

“ဪ မောင်မြင့်တို့ လယ်မှာ ကနေ့ ထွန်စက်ချတာကိုး”

ထွန်စက်က မောင်မြင့်တို့ အိမ်ရှေ့မှာ ရပ်သည်။ စက်ရပ်သော်လည်း ဖုန်လုံးက ရပ်မသွား၊ ပွပြီး လိပ်ပြီး လွင့်တက်နေ၏။

“မိမြရေ ထမင်းပြင်ပါဟေ့၊ စက်ပြန်လာပြီ”

ယခုထက်ထိ လူလုံးမကွဲသေး။ ဖုန်လုံးထဲက ထွက်လာသော အသံ ဖြစ်သည်။

“ပြင်ထားပြီးပြီ တော်ရေ၊ လက်ဆေးပြီး စားရုံပဲ”

ဤသည်က အိမ်ထဲမှ မယ်မြ၏ အသံ။

“ဟောဒီမှာ ရဲဘော်ကြီးကို ခေါ်ပါဟေ့၊ငါတလင်း ထဲ သွားလိုက်ဦးမယ်”

ဖုန်လုံး တဖြည်းဖြည်း ပြယ်သွား၏။ လူတစ်ယောက် သည် အိမ်ဝိုင်းထဲသို့ ဝင်သွားကာ၊ တစ်ယောက်မှာမူ ဦးဆေးရိုးထံသို့ ရောက်လာသည်။

“ဦးဆေးရိုး စားပြီးပြီလား”

“အေးကွာ၊ ငါတော့ ဆာတာနဲ့ စားပြီးပြီ။ ငါ့ စက်က လူ စက်ပျက်တာနဲ့ ကျန်နေခဲ့တယ်။ ခုထက်ထိ ငါ့လူ ထမင်း စားရအောင် မလာတာနဲ့ ထွက်မျှော်နေတာ”

“မျှော်မနေနဲ့ ဦးဆေးရိုး”

မောင်မြင့်က ပြောရင်း ကပ်လာ၏။

“ကျုပ်တို့နဲ့ လမ်းမှာတွေ့တယ်။ ခင်ဗျား စက်က လူလေ၊ အရှေ့ရွာမှာ သာမြိုင်တို့လယ်ကလည်း စက် ချတာကိုးဗျ၊ အဲဒီမှာ ဝင်စားနေလေရဲ့”

“ဟုတ်မှ နောက်ပါ ကမြင်းမသားရာ”

“ဟား ဟား ဟား၊ အကောင်းလည်း ပြောရသေး၊ အဆဲလည်း ခံရသေး”

အဆဲခံရသူက ရယ်မောတော့ ဦးဆေးရိုးကလည်း မချိုမချဉ်ပြုံးကာ အကြောင်းပြရ၏။

“မင်းက အကောင်းပြောတာ ဟုတ်မှကိုးကွ၊ အကောင်းပြောတာ မဟုတ်ဘဲနဲ့ ငါက ယုံရင် ချောက်ကျမှာ”

“ဘုရားစူးရစေရဲ့၊ သွားလေရာ အိမ်ထောင်ကျရစေရဲ့၊ မြင်သမျှ လူတိုင်းက ချစ်ခင်ရစေရဲ့၊ တကယ် ပြောတာပါ၊ အဟုတ်ပြောတာပါ”

ဦးဆေးရိုးမှာ မောင်မြင့်နှင့် ရောနှောရယ်မောကာ နေရာမှ ခွာလာသည်။ မောင်မြင့်ကလည်း သူနှင့် ပါလာ၏။

“အေးနော် ငါက မင့်စကားကို ယုံပြီး အခု တလင်းထဲကို သွားတော့မှာ”

“တလင်းထဲကို ဟုတ်လား”

မောင်မြင့်က ဦးဆေးရိုးအား စိုက်ကြည့်ကာ အံ့ဩသံဖြင့် မေးသည်။

“ဟုတ်တယ်လေ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ”

“ဘာသွားလုပ်မှာလဲ ဦးဆေးရိုးရဲ့”

“ဟာ ခက်တော့တာပဲ၊ ဒီကောင်ဟာ တလင်းထဲမှာ မင့်ဘိုးအေ ကောက်လှိုင်းတွေရော၊ ကောက်ပြန့်ရော ရှိနေသေးတယ်ဟ၊ တစ်နေကုန် တစ်နေခန်း ပစ်ထားရင် နွားတွေ ဝင်စားကုန်မှာပေါ့ဟာ” 

မောင်မြင့်က ရယ်မောလိုက်၏။

“ဟော ဆဲပြန်ပြီ ဟဲ ဟဲ၊ တစ်မြန်နေ့ကလည်း ဦးဆေးရိုး ပြောတာ မေ့သွားပြီလား၊ ဒီတလင်းကို လာလည်း မလာချင်၊ စပါးတွေကို နယ်လည်း မနယ်ချင်တော့ပါဘူးဆို”

ဦးဆေးရိုး ငိုင်ကျသွားသည်။ ခြေထောက် တစ်ဝိုက်တွင် လှုပ်ရှားထွက်ပေါ်နေသော ဖုန်ခိုးများကို ခြေ သုံးလေးလှမ်း ရှောင်မိသည့်တိုင်အောင် ငုံ့ကြည့်လိုက် ပါလာပြီးမှ မသက်မသာပြော၏။

“သိလျက်သားနဲ့ မခနဲ့ပါနဲ့ မောင်မြင့်ရာ။ ရာကျော် ရာကျော်နဲ့ ဓာတ်မြေဩဇာ နိုင်းချင်းထည့်ရတာကွ။ ရာကျော်လက်စွဲစာအုပ်ထဲမှာ တစ်ယောက် လုပ်ကွက်ကို ရာကျော်သုံးဧကပဲ လုပ်မှ ခြေနိုင်လက်နိုင် ရှိတယ်လို့ ဆိုထားသားပဲကွ”

မောင်မြင့်က ပျော်စေပျက်စေသဘောဖြင့် အနောက် လွန်ပြီဟု သိပါသည်။ ပြောရင်း ပြောရင်း ဦးဆေးရိုး ဝမ်းနည်းသံပါလာခြင်းအတွက် သူ စိတ်မကောင်း။

သိပါသည်။ မောင်မြင့်လည်း သိပါသည်။ အတူတကွလည်း ခံစားရပါသည်။ ချည်မျှင်ရှည်ဝါ ခေတ်စားစ သုံးနှစ်လောက်သာ သူတို့တစ်တွေ မြတ်စွန်းခဲ့ကြ၊ အကျိုးရှိခဲ့ကြ၏။ ဝါရှုံးလျှင် နှမ်းစိုက်ပါတော့လား။ မှန်သည်။ ဆီဈေးကလည်း ခေါင်ခိုက်နေ၏။ သို့သော် ဦးဆေးရိုးတို့ မောင်မြင့်တို့ နှမ်းမကြဲရဲပါ။ ထို့ပြင် ဝါရှုံးသူများမှာ ရာကျော်နှင့် ကြုံကြရပြန်သည်။ ငွေကို အရည်ဖျော်ပြီး စိုက်ရသော ရာကျော်ကလေး သုံးဧကနှင့် စရိတ်မကြီးသော စိတ်ကြိုက် စပါးဖြစ်စေ၊ အခြားပင်ဖြစ်စေဆိုလျှင် ဟုတ်သေး၏။ ယခုသော် ရာကျော်ဆိုမှ ရာကျော်၊ ပြီးတော့ ရှုံးပြန်၊ မောင်မြင့်ရော ဦးဆေးရိုးပါ ရှုံ့မဲ့နေတော့သည်။ ဤသည်ကို အတူတကွခံစားရသော မောင်မြင့်က သဘောပေါက်သည်နှင့်အမျှ စိတ်မကောင်း။

“ဟုတ်ပါတယ် ဦးဆေးရိုးရာ၊ ကျုပ် အနောက် လွန်သွားတယ်။ လွှင့်ပစ်ကာမှ လွှင့်ပစ်ရရော ဘယ်သူမဆို ကိုယ့်ချွေးနှဲစာကလေးကို တွယ်ကပ်ကြတာပါပဲ”

“မလုပ်နဲ့ မောင်၊ မမိရင်တော်ရဲ့၊ မိရင် မသက်သာဘူးနော်။ ငါတော့ မလုပ်ရဲဘူးကွာ”

“ကျုပ်လည်း မလုပ်ရဲပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ လုပ်ရဲတဲ့ ဖိုးထောင်တို့ မနှစ်တုန်းက နားလည်မှုနဲ့ နှမ်းတစ်ပြည်ကျ ကြဲလိုက်တာ ငွေနှစ်ရာလောက်လည်း သုံးရသေး၊ ဆီလည်း သုံးရသေး”

“အင်း”

ဦးဆေးရိုးသည် ပါးစပ်ပြင်ကာ သွားရည် သိမ်းလိုက်မိသည်။ ဆီကလေး ခပ်ဝေ့ဝေ့စားခဲ့ရဖူးသော ဟင်းခွက်ကို မြင်ယောင်လာ၏။

“အေးလေ၊ လယ်သမားနေ့ကိုသွားမယ့် တို့ဆီက ကိုယ်စားလှယ်တွေ ဒီအကြောင်းကို ပြောကြကောင်းပါရဲ့”

ဦးဆေးရိုးက ခပ်ညည်းညည်းပြောကာ သူ၏ တလင်းဘက်သို့ ခွဲထွက်လာခဲ့သည်။ သူ့တလင်းကား နွားပင်တိုး၍ မရအောင် ကင်ပွန်းခါးဆူးများ ထူထပ်စွာ ကာရံထားသော အဝန်းအဝိုင်းပေတည်း။

••••• ••••• •••••

၄ 

“အင်း လူလည်း မစားရဘဲနဲ့ တင်လာတဲ့ ကြွေးတွေက မနည်းပါကလား၊ အင်း ဘုရား ဘုရား”

ဦးဆေးရိုးသည် နယ်ဖတ်ဆဲ ကောက်ပြန့်ကြီးကို ငိုင်ကြည့်နေရာက ညည်းတွား၏။ စပါးထုသည် အမှော်တွေ ရောနေပေမယ့် အားရလောက်အောင် မထူ ပါကလား။ ကျန်နေသော ကောက်လှိုင်းပုံကလည်း ပြောပလောက်အောင် ထွက်စရာမရှိ စသည်ဖြင့် ဦးဆေးရိုး တွက်သည်။ သားရေလျော့သော အိုးစည်ထုသံ လိုလို ဗျပ်ခွက်ကို ရေပေါ်မှောက်ပြီး ဆောင့်သလိုလို အိုးပုတ်သံများ ရွာခရိုးကို ကျော်၍ ပျံလာ၏။ လက်ခတ်သံကို ချင့်ရသည်မှာ ဒေါ်ကျီးဒန်၏ လက်သံပေတကား။

“အင်း အိုးကလေး တစ်ဖက်က လုပ်နေလို့သာ” 

ယင်းအတွေးနှင့်အတူ ရွာပေါ်သို့ မျှော်ကြည့်မိပုံမှာ ရည်ရွယ်ချက် အမဲ့သားနှင့်။

ရွာပေါ်တွင်လည်း မှိုင်းတွဲနေ၏။ နွမ်းလွဲသော မြူအိုလား၊ လေကျမည့် အရိပ်အယောင်လား။ အပင် များမှာလည်း ခက်ရွက်ကြဲ၍ ဖုန်အလူးလူးနှင့် ညည်း ငွေ့စရာ။

“ဘ ရှိတယ်ဟေ့ ဘ ဘ”

ရှေ့ဆုံးမှ ခေါင်းဆောင်ကာ ဝင်လာသူမှာ ထွန်းရ၊ ချောစိန်တို့၏ သား မောင်ကိုကြီးဖြစ်လေ၏။

“ဘ ရေ ဘ”

“ဘ ပိုက်ချပ်ပေး”

“ဘ ပွဲတွားမယ်”

မောင်ကိုကြီး၏ နောက်မှ ကပ်ပါလာသော ပရိသတ်မှာ မနည်းပေ။ စုစုပေါင်း ၇ ယောက် ဖြစ်သည်။

“ဟ ဟ နည်းနည်းနောနော ပရိသတ်ပါကလား၊ သားတို့သမီးတို့ ဘုန်းကြီးပျံက ပြန်လာတာလား” 

ဦးဆေးရိုးရင်မှ ညည်းငွေ့ မှိုင်းမှုန်ခြင်းတို့ ရုတ်ခြည်း ပျောက်သွားရလေ၏။

ဘညိန်း၏ သားငယ်ကို သမီးကြီး မေကြည်က မနိုင်မနင်း ချီလာသလို ချောစိန်၏သားကြီး မောင်ကိုကြီးကလည်း အငယ်ဆုံးကို တွဲတီတွဲပိုး ချီထားကာ အဝတ်လတ်လတ်ကလေးတွေနှင့် ဖြစ်၏။ ချောစိန်၏ သားတွေရော၊ ဘညိန်း၏ သားငယ်ပါ ‘ပပ’ အော်ကာ ဦးဆေးရိုးကို ဖက်တက်ကြသည်။

“ဟဲ့ နှပ်တွေနဲ့ပါကလား၊ ဟင်း ဒီကောင်ကလည်း ပါးစပ်မှာ ဖုန်တွေပေလို့ပါလား”

“ဘ ပိုက်ချပ်ပေး”

ဘညိန်း၏သား ခင်မောင်လှက လက်ဝါးဖြန့် သလို ချောစိန်၏ သမီး ခင်ခင်ကြီးကလည်း တောင်းခံ၏။ ထိုအခါ အကြီးဆုံးနှစ်ယောက်က လွဲ၍ ကျန်ကလေး အားလုံးက လက်ဝါးခင်းသည်။

“ဘမှာ အင်္ကျီတောင် မပါဘူး၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပိုက်ဆံပါမလဲ၊ ဘရဲ့ နို့ကိုပဲ စို့ကြ”

“ဘရဲ့နို့က ရွံစရာကြီး”

ချောစိန်၏သမီး ခင်ခင်ကြီးအောက် ဖြစ်သော ခင်မေထွေးက ရှုံ့မဲ့ပြရာ၊ ခင်မေထွေး၏ အောက်ဖြစ်သော မောင်ထွေးက အကြီးတွေကိုတုပကာ ရွံပါတယ် သဘောဖြင့် တံတွေးထွေးရာ ဘိုးအေ၏ ရင်ဘတ်ကို ပေကျံကုန်လေ၏။

“ဟား ဟား ဟား ဘကို တံတွေးနဲ့ ထွေးရသလားကွ၊ တယ်နောက်တဲ့ကောင်ပဲ ဟဲ ဟဲ”

မြေး ၇ ယောက်၏ အလယ်တွင် သွားကျိုးပါးကျိုးဖြင့် ရယ်မောနေသော ဦးဆေးရိုး၏ သွင်ပြင်မှာ စပါးရှုံးခြင်း၊ ဝါရှုံးခြင်းတို့ကြောင့် စိတ်ဓာတ်ကျနေသော ဦးဆေးရိုး မဟုတ်တော့ပြီ။

“ဘ ပိုက်ချံပေး”

“ဘယ်လိုလဲကွ၊ မင်းတို့ဟာက ပိုက်ဆံချည်း တောင်းနေတာပဲ၊ မင်းတို့ အမေကြီးဆီက တစ်ယောက် ငါးပြားစီ တောင်းသွားကြပြီ မဟုတ်လား”

“ဒါဖြင့် ဘုန်းကြီးပျံကို ဘ လိုက်ပို့”

“ဟ သားတို့သမီးတို့ ပြန်ခဲ့ပြီ မဟုတ်လား”

“အင်း ကျန်ခဲ့ပြီ”

မောင်ထွေးက ခေါင်းညိတ်ဖြေရာ ခင်မေထွေးက အလျင်အမြန် ဖြေရှင်းသည်။

“မဟုတ်ဘူး ဘရဲ့၊ သွားကို မသွားရသေးဘူး” 

“ဟာ မင်းတို့ဟာက တစ်ယောက်က ပြန်ခဲ့ပြီ၊ တစ်ယောက်က မသွားရသေးဘူး၊ ဘာလဲကွ”  

ဦးဆေးရိုး ခေါင်းရှုပ်သွား၏။ ဖြူဖွေးနေသည့် ဆံထုံးတော်ကြီး သပြေသီးကို ကုတ်လိုက်ရာ ဖွားခနဲ ပြေကျလာ၏။ ပြေကျသော ဆံပင်ကို မြေးမကြီးက ထုံးပေးရင်း ပြောသည်။

“မနက်တုန်းက အမေကြီးဆီ သွားပြီး ပိုက်ဆံ တောင်းတယ် ဘရဲ့၊ အိမ်က လူကြီးတွေ လိုက်ပို့မလိုလိုနဲ့ တစောင့်စောင့်နဲ့နေရတာ၊ အဖေလည်း မအားဘူး၊ အမေလည်း မအားဘူး၊ ဒွေးလေး ချောစိန်တို့လည်း သည်လိုပဲ မအားဘူး”

“လိုက်ပို့နော် ဘ”

မြေးတစ်ယောက်က ညာပခုံးကို လာဆွဲလျှင် နောက်တစ်ယောက်က ဘယ်ပခုံးကို သိုင်း၏။ နောက်တစ်ယောက်က လည်ပင်းကိုဖက်ကာ အခြားတစ်ယောက်က ခါးကို ဆွဲသည်။

“ထပါ ဘရယ်၊ လိုက်ပို့ပါ”

“ဘမှာ အင်္ကျီမပါဘူးကွ၊ ကိုယ်ချည်းတုံးကြီး လိုက်လာရင် ရှက်စရာကြီး”

အမှန်က ဦးဆေးရိုးသည် ဘုန်းကြီးပျံသို့ မလိုက်လိုသဖြင့် သွယ်ဝိုက် အကြောင်းပြလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် မြေးအကြီးက နောက်မှ ဝှက်ယူလာသော အင်္ကျီကို ထုတ်ပြလိုက်သောအခါ ငြင်း၍ မရတော့။

“အမေကြီးက ပြောလိုက်တယ် ဘရဲ့၊ မင်းတို့ဘ တလင်းထဲမှာ ရှိတယ်။ သူ့ကို လိုက်ပို့ခိုင်းဆိုပြီး အင်္ကျီ ပါ တစ်ခါတည်း ပေးလိုက်တာဗျာ ဟား ဟား ဟား” 

မောင်ကိုကြီးနှင့်အတူ ကလေးများက ရယ်ကြ၏။ ကလေးတွေ၊ မြေးတွေနှင့်အတူ ဦးဆေးရိုး ရယ်မောရတော့သည်။ ကလေးတွေသည် တလင်းခရိုးတွင် ပိတ်ဆို့သောတံခါးကို ကူညီပိတ်ကြ၏။ လှည်းလမ်းကြောင်း၌ ကကြခုန်ကြ၏။ သူတို့ ခုန်ကြ ကကြ သဖြင့် ဖုန်လုံးထလာသည်။ သို့သော် ဖုန်လုံးထဲက မြေးတွေကို ဦးဆေးရိုး မြင်ရ၏။ မြင်နေရ၏။

ဖုန်လုံးကွယ်ပါလျက် မြင်နေရသော မြေးတို့၏ အရွှင်အလန်း အကြည်အမွေ့သည်လည်း ဘကို ကူးစက်ချေပြီ။ စင်စစ် နှလုံးစိတ်ဝမ်း ညစ်ညူးနေသော ဘခမျာ မြေးတို့ကြောင့် ကြည်သာရွှင်မွေ့ရချေသည်။ 

“ဟော ဆိုင်းသံ ကြားရပြီ၊ လာပါ ဘရဲ့၊ မြန်မြန်လာပါ ဘရဲ့”

မြေးတို့သည် ပျော်စရာရွှင်စရာစုံသော ဘုန်းကြီးပျံ ပွဲခင်းသာဆီသို့ ဘအား တွန်းထိုးခေါ်ဆောင်ကြလေ၏။

 ▢  ဆင်ဖြူကျွန်းအောင်သိန်း
📖 ကိုဆေးရိုး ပေါင်းချုပ်

ငါးရက် ဆယ့်တစ်နာရီ


❝ ငါးရက် ဆယ့်တစ်နာရီ ❞
           ☐  ညီပုလေး

သူ လာနေတာ ခပ်လှမ်းလှမ်းက တွေ့ ကတည်းက ကားအော်ဒါ ငှားဖို့ လာတာပဲ ဆိုတာ ဖိုးညို တွက်ပြီးသား။ ကိုဆန်းထွန်းဦးက ဖိုးညိုရဲ့ ဖောက်သည်၊ ဖိုးညိုရဲ့ ဟိုင်းလတ်ကားကို ငှားစီးနေကျ။

ထင်တဲ့ အတိုင်းပဲ ကားအော်ဒါကိစ္စ လာတာ၊ သဘက်ခါ မနက်စောစော တောင်ကြီး တက်ချင်သတဲ့။ နှစ်ရက်ပဲ ကြာမယ်၊ ဈေးနှုန်းက ဖိုးညိုနဲ့ သူ၊ အထူး ပြောစရာ မလိုတဲ့လူ။ သူ့ လုပ်ငန်း အဆင်ပြေရင် ပြေသလို သာသာထိုးထိုး ပေးတတ်တယ်လေ။ ကြက်တန်းက ကိုဆန်းထွန်းဦးရဲ့ ကားပစ္စည်းဆိုင်ကလည်း တော်တော်ကို အရှိန် ရနေပြီ။ တိုယိုတာ၊ ဒတ်ဆန်းနဲ့ ဒိုင်နာ ပစ္စည်းချည်း ရောင်းတဲ့ ဆိုင်ကလေး။ တောင်ကြီးကို ဘာသွားလုပ်မှာလဲ မေးရင် လေကုန်မယ်၊ အောက်မေး ညောင်းမယ်၊ ဖိုးညို သဘောပေါက် ပြီးသား။

အမှန်တော့ ဒီရက်ပိုင်းက ကားအော်ဒါ ပါးတဲ့ ရက်မို့ ဖိုးညိုက တောင်ကြီးမှ မဟုတ်ဘူး။ သင့်တင့်တဲ့ ဈေးရရင် ကမ္ဘာလည်း ပတ်မှာပဲ။ ဒိုင်ခွက်ထဲက ကီလိုမီတာနှုန်းပြတဲ့ မီတာညွှန်တံက အညောင်း မိနေတာ ကြာပြီ မဟုတ်လား။ ကိုဆန်းထွန်းဦး ချိန်းတဲ့ မနက်မှာ ဖိုးညိုက မှာထားတဲ့ အချိန်ထက် ငါးမိနစ် စောပြီး ရောက်သွားတယ်။ ကိုဆန်းထွန်းဦးကလည်း အသင့်ပဲ။ ကားပေါ် ကို ပစ္စည်းတွေ တင်ကြတော့ လက်ဆွဲအိတ် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးတွေကို ကားခေါင်မိုးပေါ်က ခြံကလေးတွေပေါ် တင်ပြီး မိုးကာနဲ့ အုပ်လိုက်တယ်။ နည်းနည်း လေးတဲ့ လက်ဆွဲအိတ်တွေ ကိုတော့ ကိုဆန်းထွန်းဦးက အောက်မှာပဲ ထားလိုက်ပါတဲ့။ ဖိုးညို ရိပ်မိတယ်။ အဲဒီ အိတ်တွေက ပိုက်ဆံတွေ ထည့်လာတဲ့ အိတ်တွေပဲ ဖြစ်ရမယ်။ လေးတဲ့ ခရီးဆောင် လက်ဆွဲအိတ် က အားလုံး လေးလုံး တိတိ။

တောင်ကြီး လိုက်မယ့် ခရီးသည်က ကိုဆန်းထွန်းဦးနဲ့ သူ့ဇနီး မလေး။ မလေးက ကိုယ်လေးလက်ဝန်ကြီးနဲ့။ ပြီးတော့ ကိုဆန်းထွန်းရဲ့ အဒေါ် ဒေါ်ဒေါ်ရှိန်နဲ့ သား မောင်သင်္ကြန်။ မောင်သင်္ကြန်က ဝေါ့ကင်းရှူးလည်ရှည်နဲ့ ဂျင်းဘောင်းဘီကျပ်ကျပ် ကို ဝတ်ထားတယ်။ အသက် နှစ်ဆယ်ကျော်ရုံ ရှိမယ်။ ဒေါ်ဒေါ်ရှိန်နဲ့ အတူ ပွဲဈေးတွေ လိုက်နေတဲ့ လူငယ်။ ဒေါ်ဒေါ်ရှိန် ကလည်း ဖိုးညိုနဲ့ မစိမ်းပါဘူး။ တောင်ကြီး အရင် အခေါက်တွေ တက်တုန်းက လိုက်ပြီး ဈေးဝယ်နေကျ။ ဒေါ်ဒေါ်ရှိန်က ဘုရားပွဲတွေမှာ စောင်တွေ၊ ခြင်ထောင်တွေ၊ အနွေးထည်တွေ၊ မျက်နှာသုတ်ပဝါတွေ၊ စပို့ရှပ်တွေ၊ ဘလောက်စ်တွေ ရောင်းတဲ့ ဘုရားပွဲလိုက် အထည်ကုန်သည်ပဲ။ ဈေးချိုထဲမှာ သမီးတွေက ဆိုင်ခန်း တစ်ခန်းနဲ့ ပြည် တွင်းဖြစ်ရော နိုင်ငံခြားဖြစ်ပါ ရောင်းကြတာလေ။ အခုလည်း မကွေးပွဲ ပြီးလို့ ညောင်ဦးပွဲ ကူးလာတာ။ အထည်တွေ ထပ်ဖြည့်စရာ လိုလို့။ ဒါပြီးရင် ရေနံချောင်းပွဲ ဆိုလား ကူးရမယ်တဲ့။

ကူမဲက အထွက်မှာ ကားဘီးပေါက်လို့ စပယ်ယာဘီး လဲ တပ်ရတာရယ်၊ မိတ္ထီလာ မှာ ဘီးဖာလို့ အချိန် နည်းနည်း ဖင့်သွားတာရယ် တောင်မှ တောင်ကြီးကို အစော ရောက်တယ်။ ကိုဆန်းထွန်းဦးက သူ လုပ်စရာ ရှိတာတွေ မြန်မြန်ထက်ထက် သိမ်းကျုံး လုပ်တတ်တယ်။ သူ့ အဖို့ တစ်ရက် ဆိုရင် တစ်ရက် အရောင်းအဝယ် က အရေးကြီးတယ် မဟုတ်လား။ မန္တလေးဆိုင်ကလည်း မလွှဲသာလို့ ပိတ်ပစ်ခဲ့ရတာ။

ကိုဆန်းထွန်းဦးက စပ်စံထွန်းလမ်း ဟော်ကုန်း ထဲက ကားပစ္စည်းဆိုင် တစ်ဆိုင်မှာ ခဏ ဆင်းပြီး စကားပြောတယ်။ ဆိုင် ထဲက ပြန်ထွက်လာတော့ ဆိုင်ရှင်နဲ့ သူနဲ့ ချစ်စကြင်စ ဇနီးမောင်နှံလို တစ်ယောက် လက်ကို တစ်ယောက် လက်ဆုပ်လို့ ထွက်လာခဲ့တယ်။ ပြီး တော့ ဟိုလူက စူပါကပ်ဆိုင်ကယ်နဲ့ ရှေ့ သွားနှင့်တယ်။ ဖိုးညိုက ဆိုင်ကယ်နောက်ကို ကား မောင်းပြီးလိုက်ရတယ်။ ကံရှေ့ရပ်ထဲကို ဦးတည် သွားရတယ်။ ခြံဝင်းတံခါး ပိတ်ထားတဲ့ တစ်ထပ်တိုက်ကလေး တစ်လုံးရှေ့မှာ ရပ်ပေးရတယ်။ ဆိုင်ကယ်ဟွန်းသံ ကြားတော့ ဘောင်းဘီရှည် ဝတ်ထားတဲ့ လူငယ် တစ်ယောက်က ပြေးပြီး ခြံဝင်းတံခါးကို ဖွင့်ပေးတယ်။ အဲဒီ တိုက်ကလေးမှာ ချေခဲ့တဲ့ ငွေကို တစ်သိန်းခွဲ လောက်ရှိမယ်။ တစ်သိန်း တော့ ကောင်းကောင်း ကျော်မယ်။ ဆယ်တန် အစည်းတွေ။ ဟိုလူတွေက ငွေစက္ကူတွေရဲ့ အခေါက်တွေ အစည်းတွေလောက်ပဲ ရေကြည့်ပြီး ဂုန်လျှော်တုအိတ်ကြီးထဲ ထည့်လိုက်ကြတယ်။ အိမ်ရှင်တွေက နိုင်ငံခြားကော်ဖီမှုန့်နဲ့ ဖျော်တဲ့ ကော်ဖီနဲ့ ကိုဆန်းထွန်းဦးတို့ကို ဧည့်ခံတယ်။ ဒေါ်ဒေါ်ရှိန် ကတော့ ကားမူးနေတာနဲ့ အတော်ပဲ ကော်ဖီပူပူလေး သောက်လိုက်မှ သက်သာ သွားသတဲ့။

ဖိုးညိုတို့ တောင်ကြီးကို တက်သွားကြတဲ့ နေ့က ၃၀ ရက် အောက်တိုဘာ သောကြာနေ့။

နောက် တစ်နေ့တော့ ကိုဆန်းထွန်းဦးက သစ်တောရပ်ကွက်ကို အမောင်းခိုင်းတယ်။ အဲဒီကို မမောင်းခင် ဈေးဝင်ပြီး ကောက်ညှင်းထုပ်တွေ ဝယ်သေးတယ်။ ဒေါ်ဒေါ်ရှိန် ဆင်းဝယ်တာ တစ်ပွေ့တစ်ပိုက်ကြီး ပြီးတော့ ကိုးမြို့ရှင်နတ်နန်းကို မောင်းခိုင်းတယ်။ ကောက်ညှင်းထုပ်တွေက အဲဒီ နန်းမှာ ကိုးကြဖို့ ဆိုတာ ဖိုးညို မတွေးမိဘူး။ ကိုးမြို့ရှင်နတ်နန်းထဲက တူဝရီး နှစ်ယောက် သပြေပန်း ကိုယ်စီ လက်က ကိုင်ထွက်လာပြီး ကိုဆန်းထွန်းဦးက ဖိုးညို ထိုင်တဲ့ဘက်က နေရောင်ကာတဲ့ အပြားကလေး ကြားမှာ သပြေပန်းတွေ ညှပ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ လက်အုပ်ချီပြီး ဆုတောင်းတယ်။ ပြီးတော့မှ သစ်တောရပ်ကွက်ထဲက ကုန်းမြင့်ကလေးမှာ ဆောက်ထားတဲ့ နှစ်ထပ်တိုက်ကလေးဆီကို အမောင်းခိုင်းတယ်။ ကုန်းက တော်တော် မတ်တာမို့ ကားနဲ့ တောက်လျှောက် မတက်နိုင်ပေဘူး။ ဒါကြောင့် ကိုဆန်းထွန်းဦးက ငွေတွေ ထည့်ထားတဲ့ အိတ်ကြီးကို ပခုံးမှာ ချိတ်ပြီး ဆင်းသွားတယ်။ ပြန်လာတော့ အိတ်ခွံချည်းပဲ ပြန်ပါလာတယ်။ ပြုံးလို့။

ဦးကြီးခမ်းရပ်ကွက်ဘက် မောင်းခိုင်းတော့ ဒါနောက်ဆုံး ကျန်တဲ့ လက်ဆွဲအိတ် အပြာကြီး ကိစ္စနေမှာပဲလို့ ဖိုးညို တွေးမိတယ်။ ဦးကြီးခမ်းရပ်ကွက်က အိမ်က အဲဒီနေ့ နေ့လယ်စာကို သူတို့ တာဝန် ယူပါရစေတဲ့။ ဒေါ်ဒေါ်ရှိန်က ဒုက္ခ မရှာနဲ့။ ငါတို့ ဈေးဝယ်ရဦးမှာ။ ဈေးဝယ်ရင် အချိန်က အကန့်အသတ် ရှိတာ မဟုတ်ဘူး။ နေပါစေလို့ ကားပေါ်ကနေ လှမ်းပြောတယ်။ အိမ်ရှင်တွေကလည်း ကြာချင် သလောက်ကြာပါစေ သူတို့ စောင့်နေပါ့မယ်တဲ့။ ကိုဆန်းထွန်းဦးကတော့ အဲဒီ နှစ်ထပ်တိုက်ကလေးမှာ နေခဲ့တယ်။ မလေးကတော့ ဒေါ်ဒေါ်ရှိန်နဲ့အတူ အောက်ဈေးမှာ ဈေးဝယ်ရအောင် လိုက်လာခဲ့တယ်။

မှတ်မှတ်ရရ အဲဒီနေ့က အောက်တိုဘာ ၃၁ ရက် တန်ဆောင်မုန်းလဆန်း ၁ဝ ရက် စနေနေ့ နောက် လေးငါးရက် ဆိုရင် မြို့လုံးကျွတ်နွှဲကြမယ့် တောင်ကြီးတန်ဆောင်တိုင်ပွဲက စတော့မယ်။ ဒီပွဲ အတွက် စတေ့ချ်စင်တောင် ဆောက်နေပြီ။ မသိုးသင်္ကန်း ရက်ဖို့ ရက်ကန်းစင်တွေလည်း ရောက်နေကြပြီ။ တချို့အရပ်တွေက ရှမ်းအိုးစည်သံ တဗိန်းဗိန်း နဲ့ အသံပေးနေကြတယ်။ မီးပုံးပျံတွေ ချိုးတဲ့ လူတွေက ချိုးနေကြပြီ။ တချို့က မီးပုံးပျံ အသေးလေးတွေ စမ်းလွှတ်နေကြရဲ့။ တောင်ကြီး တန်ဆောင်တိုင် ဆိုတာ သိပ်စည်တဲ့ ပွဲ။ မန္တလေးသင်္ကြန်လိုပဲ။ မရောက်ဖူးသေးတဲ့ လူတွေက ကြိုးစားပြီး ရောက်အောင် လာကြတယ်။ တစ်ခေါက် ရောက်ပြီးရင် နောက်တစ်ခါ မလာဘဲ မနေနိုင်ဘူး။ အဝေးရောက်နေတဲ့ တောင်ကြီးသူ တောင်ကြီးသားတွေလည်း ဒီရက်တော့ မရောက် ရောက်အောင် ပြန်နေကျ။

ဒေါ်ဒေါ်ရှိန်တို့ ဈေးထဲ ရောက်တော့ ဈေးက စည်ရမယ့် အချိန် စည်ရမယ့် ရက်၊ လခချရက်၊ ကျောင်းပိတ်ရက်၊ ရုံးပိတ်ရက်။ ဈေးဝယ်က နည်းနေတယ်။ ဆိုင်ရှင်တွေက ကား ထိုးဆိုက်ကတည်းက ဖိတ်ခေါ်တဲ့အကြည့်နဲ့ မျှော်ကြည့်နေကြတာ။ ဒေါ်ဒေါ်ရှိန် တို့က သူ့ ဖောက်သည် ဆိုင်တွေ ဆီ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားကြတယ်။ ဖိုးညိုလည်း ပစ္စည်းစု၊ အထုပ် ထမ်းရအောင် လိုက်သွားလိုက်တယ်။ ဈေးထိပ်မှာ လည်း မောင်းသံ တနောင်နောင် အိုးစည်သံ တဗိန်းဗိန်း နဲ့။ ဈေးဆိုင်တန်းတွေက လည်း သူ့အတန်းနဲ့ သူ ပဒေသာပင်သီးတဲ့ လူတွေ က သီးကြတုန်း။ တချို့ကလည်း ပဒေသာပင် သီးပြီးလို့ ခင်းကျင်းထားပြီ။

ဒေါ်ဒေါ်ရှိန်က ပထမဆုံး သူ့ ဖောက်သည် ခြင်ထောင်သည် ကိုကျောက်ခဲတို့ ဆိုင်ကို သွားတယ်။ ကိုကျောက်ခဲကလည်း ဒေါ်ဒေါ်ရှိန်ကို မြင်တော့ ဝမ်းသာသွားလိုက်ပုံက ပျောက်နေတဲ့ အဖိုးတန် ပစ္စည်း ပြန်တွေ့သလိုမျိုး။ ကိုကျောက်ခဲရဲ့ ဆိုင်ကလည်း ထိုင်းဘက်က လာတဲ့ခြင်ထောင်တွေ ဆိုင်ခန်းနဲ့အပြည့် ရှိတဲ့ အပြင် ပိုနေလို့ ခြင်ထောင်ဘေထုပ် ၃ ထုပ် ဆိုင်အပြင် ချထားရသေးတယ်။ ဘုန်းကြီးတံဆိပ်၊ တိုက်တံဆိပ်၊ နေကြာပန်းတံဆိပ်၊ မြင်းတံဆိပ်၊ တံဆိပ် ကို စုံလို့ ဒေါ်ဒေါ်ရှိန် ဝယ် လိုက်တာ။ အဝါရောင်၊ ပန်းရောင်၊ အဖြူရောင်၊ စစ်စိမ်း၊ အပြာနု၊ အရောင်တွေ လည်း အစုံ၊ ခြင်ထောင်အလုံး သုံးဆယ်လောက် ဝယ်တယ်။ ပြီးတော့ ပါလာတဲ့ ဆာလာအိတ်တွေထဲ ထည့်ခိုင်းခဲ့တယ်။

ထီးတော့ ဒေါ်ဒေါ်ရှိန် ဖောက်သည်ဆိုင်က အမျိုးစုံအောင် မရှိလို့ ချာလီ ဆယ်လက်ပဲ ဝယ်ပြီး ကလေးဆောင်း အော်တိုမက်တစ် နဲ့နောက်ဆုံးပေါ် ဆိုတဲ့ အကြားကြားက အလက် နှစ်ဆယ်။ တစ်ပွင့်တည်းစံက ငါးလက် ဝယ်ခဲ့တယ်။ ထီးတွေကို ထီး ထည့်တဲ့ ဂျပ်သေတ္တာလေးထဲမှာ စုထည့်ပြီး ကိုကျောက်ခဲ တို့ဆိုင်မှာ သွား စုထားရတယ်။ စီလွန် ချည်ထုပ်တွေ လည်း တစ်လှေကြီး ဒေါ်ဒေါ်ရှိန်က ဝယ်တယ်။ သခွားရောင်၊ ကြံရည်ရောင်၊ ပိတုန်းရောင်၊ သင်္ကန်းရောင် အရောင်စုံပဲ။ တစ်ပေါင်ကို ၂၀၅ ကျပ်နဲ့ ရောင်းတဲ့ ဆိုင်လည်းပါရဲ့။ တချို့ဆိုင်က ၂ဝဝ ကျပ် ဖောက်သည်ဈေးပဲတဲ့။ ဒေါ်ဒေါ်ရှိန် ကိုတော့ အများကြီး ပို မဆိုကြပါဘူး။ မောင်သင်္ကြန် လွယ်ထားတဲ့ အိတ်ထဲက ဆယ်တန် အထုပ်တွေ ဆိုတာ ခုန်ခုန်ထွက်သွား လိုက်ကြတာ။ အလကား ဝေပစ်နေသလားလို့ ထင်ရတယ်။

ကိုစီတို့ ဘီဘဲလ်တို့ အထည် နှစ်ဆယ်စီလောက် ဝယ် လိုက်သေးတယ်။ နယ်မှာ ပြန် ရောင်းကောင်းမယ့် အရောင်၊ အပေအတေ ခံမယ့် အရောင်၊ အသားညိုတဲ့ သူတွေ ကြိုက်မယ့် လိုက်မယ့် အရောင်တွေ ရွေးပြီး စည်းခိုင်းလိုက်တယ်။ အဲဒီ အထုပ်တွေလည်း ဖိုးညိုပဲ ကိုကျောက်ခဲတို့ ဆိုင် သွားပို့ထားရတယ်။ မောင်သင်္ကြန်ကလည်း ကူညီသယ်ပေးပါတယ်။ အားနာလို့ ထင်တယ်။ ကိုဖိုးညို၊ ကိုကျောက်ခဲတို့ ဆိုင်မှာပဲ ပစ္စည်းစောင့် နေရစ်ပါတော့တဲ့။

ကိုကျောက်ခဲတို့ ဆိုင်ထောင့်မှာတော့ ကထိန် အတွက် ပဒေသာပင် သီးနေတုန်း။ ပဒေသာပင် ၃ ခုကို ဖိုခနောက်ဆိုင် ထားပြီး အဲဒီ အပေါ် က လှူဖွယ်ဖြစ်တဲ့ မုံရွာစောင်တွေနဲ့ ဖုံးထားတယ်။ ပလတ်စတစ် ဆပ်ပြာခွက်ရောင်စုံကို ကြိုးနဲ့ သီပြီး တွဲလောင်းချထားတယ်။ ပြက္ခဒိန် ကလည်း ၄၊ ၅၊ ၆ ခု ကျပ်တန် အသစ်ကလေးတွေ ကတော့ ကြိုးနဲ့ သီထားတာ လေထဲမှာ တဖျပ်ဖျပ်နဲ့ ပဒေသာပင်ရဲ့ အလယ်မှာမှ ဆောင်းဘောက် တစ်လုံး ထည့်ပြီး ကက်ဆက် ဖွင့်ကာ ဧည့်ခံဖျော်ဖြေနေတယ်။ တချို့ ဆိုင်တွေကလည်း အခုမှ အလှူငွေ လာထည့်ကြတုန်း ကိုကျောက်ခဲ ဇနီးကလည်း သုံးထပ်ပြား ပေါ်မှာ ကုသိုလ်ရှင် နာမည်ကို ရေးပြီး အလှူငွေစာရင်း ပါ ကာယကံရှင် ရှေ့တင် ချက်ချင်း ရေးလိုက်တယ်။ ဆောင်းဘောက်ထဲက ထွက်နေတဲ့ ဟေမာနေဝင်း ရဲ့သီချင်းသံလေးက မြူးမြူးကြွကြွ နဲ့။ ကိုကျောက်ခဲဆိုင်နဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်က ဂျင်းဘောင်းဘီတို့ ဂျင်းဂျက်ကက်တို့ ရောင်းတဲ့ လူက ဟေမာနေဝင်းရဲ့ ပရိသတ် ထင်ပါရဲ့။ ဒိပြင် အဆိုတော်တွေရဲ့ အခွေ သူ့မှာ ရှိပုံ မရဘူး။ သူက ကက်ဆက်ကို မတိုးမကျယ်ကလေး ဖွင့်ထားတယ်။ ကိုကျောက်ခဲ ကတော့ ထမင်း စားနှင့်တယ်။ သူ့ ဇနီးက နောက်မှ စားမယ့်ပုံ။ ဖိုးညိုကို တောင် ထမင်း ဝင်စားဖို့ ခေါ်သေးတယ်။ ဟေမာလေးရဲ့ “ မင်းကြောင့် ” ဆိုတဲ့ သီချင်းက ရုတ်တရက် ရပ်သွားတယ်။ ဖိုးညိုက မျက်နှာချင်းဆိုင်က ကက်ဆက် ကိုင်တဲ့ လူကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိတယ်။

ဆောင်းဘောက်ထဲက စံတော်ချိန် တီးလုံးသံ ချက်ချင်း ထွက်ချလာတယ်။ ၁၁ နာရီတောင် ထိုးပါပေါ့လား။ မြန်မာ့အသံက သတင်း လာတော့မယ်။

ကိုကျောက်ခဲက စားလက်စ ထမင်းပန်းကန်ကို ချထားလိုက်တယ်။ ဈေးရောင်းဈေးဝယ်သူတွေ အားလုံးလည်း ဗီဒီယိုစက်က ခဏ ရပ်တဲ့ ( ပေါ့စ် ) ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်တဲ့ခါ အရုပ်တွေ ရပ်သွားသလိုမျိုး ရပ်သွားတယ်။ ဆောင်းဘောက်ထဲက ထွက်လာမယ့် စနေနေ့ လယ်ဘက် သတင်းကို နားစွင့်လိုက်ကြတာ ဆက်ကပ်ထဲက ခြင်္သေ့တွေ ကြာပွတ်သံကို နားစွင့် နေကြသလိုမျိုး။

သတင်း ကြေညာသူက နေ့လယ်ဘက် သတင်းတွေရဲ့ သတင်းခေါင်းစဉ်တွေကို ဖတ်နေတယ်။ ပြည်တွင်းသတင်း ခေါင်းစဉ် ပြီးလို့ နိုင်ငံခြား သတင်းခေါင်းစဉ်လည်း ရောက်ရော ရေဒီယိုသံ တိတ်သွားပြီး ဟေမာနေဝင်းရဲ့ စွဲမက်စရာ ကောင်းတဲ့ သီချင်းသံကလေး ဆောင်းဘောက်ထဲက ပြန် ခုန်ထွက်လာတယ်။

ကိုကျောက်ခဲက ထမင်းပန်းကန်ပြားကို ပြန်ပြီး ကောက် ကိုင်လိုက်တယ်။ ဗီဒီယိုစက်က ခဏ ရပ်တဲ့ ပေါ့စ်ခလုတ်ကို ပြန် နှိပ် လိုက်သလိုမျိုး လူတွေ ပြန် လှုပ်ရှားလာကြတယ်။ ဟိုးဈေးထိပ်က ရှမ်းအိုးစည်သံလည်း တဗိန်းဗိန်း နဲ့ ...။

☐ ညီပုလေး
📖 သာရ မဂ္ဂဇင်း
      ၁၉၈၈၊ မတ်

Wednesday, November 18, 2026

ဈေးရောင်းနဲ့ ကြွေးတောင်း


❝ ဈေးရောင်းနဲ့ ကြွေးတောင်း ❞ 
▢ ဦးခင်မောင်လွင် ( ဆိပ်ဖြူ )

သူ့ကို ဒေါ်ဝေ၊ မမဝေ၊ မဝေလို့ ရပ်ကွက်ထဲက ခေါ်ကြသည်။ ခေါ်သူ၏ အသက်အရွယ် အလိုက် ဝိသေသန တပ်ခေါ်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

အသက်က ငါးဆယ်စွန်းစွန်း၊ အရပ်က ထောင်ထောင်မောင်းမောင်း၊ ဒေါင်းတိမောင်းတိ ဖြိုးဖြိုးဖျတ်ဖျတ်၊ သွက်သွက်လက်လက်ရှိသည်။

အဓိက အလုပ်အကိုင်က ဈေးသည်။ ရှင်းအောင် ပြောရရင် ခေါင်းရွက်ဗျပ်ထိုး ဈေးသည်။ တိတိကျကျ ဆိုရရင် မိမိတို့ ရပ်ကွက် တစ်ခုတည်းကိုသာ ဦးတည် ရောင်းချသည့် ဈေးသည်။

ရပ်ကွက် တစ်ခုတည်းကိုသာ ဦးတည်ရောင်းချခြင်းအကြောင်းရင်းက ဒေါ်ဝေ၏ ငွေရေးကြေးရေး အရင်းအနှီးအင်အား အခြေအနေကြောင့်လို့လည်း ဆိုရပါမည်။

ဈေးရောင်း စီးပွားရေး လုပ်ကွက်က တစ်ပြိုင်တည်းမှာ ဈေးဝယ် ဖြစ်သလို ဈေးသည်လည်း ဖြစ်သည်။ ဈေးကြီးထဲက ပစ္စည်းကို ဝယ်သည်။ ရပ်ကွက်ထဲမှာ ဖြန့်ဖြူးရောင်းချသည်။

ဈေးကြီးထဲက ပစ္စည်းဝယ်ယူတော့ တချို့တစ်ဝက်ကို အကြွေး ယူခဲ့ရသည်။ သည်ကနေ့ ယူ နောက်တစ်နေ့ ရှင်း။ ရပ်ကွက်ထဲ ရောင်းပြန်တော့လည်း လက်ငင်းတစ်မျိုး ကြွေးချန်တစ်မျိုး လုပ်ရသည်။ ဒါမှလည်း ရောင်းသူနှင့် ဝယ်ယူ သဟဇာတ ဖြစ်ပေမည်။ အကြွေး စီးဆင်းခြင်း၊ ကြွေးစီးမျောခြင်းလို့လည်း ဆိုရပါမည်။

မနက် ခုနစ်နာရီထိုးလောက် ဆိုရင် ရပ်ကွက်ထဲ ရောက်ပြီ။ “ဟဲ့ ဒီက ဘာယူကြမှာလဲ” ဆိုသံနှင့်အတူ ဟိုနား တောင်းချ၊ ဒီနား တောင်းချနှင့် ဈေးရောင်းလုပ်ငန်း အသော့နှင်တော့ပေပြီ။

ဒေါ်ဝေ ဈေးဗန်းထဲမှာ ကြက်၊ ဝက်၊ အမဲ၊ ငါး ပါသည်။ ဒါက တစ်ထောင်တန်၊ ဒါက ထောင့်နှစ်ရာတန် အထုပ်ကလေးတွေ ထုပ်ပြီးသား။ ရပ်ကွက် အနေအထားနှင့် အကျွမ်းဝင်နေသူမို့ ကိုယ့်ဈေးကွက်ကို သိသည်။ အသီးအရွက် မျိုးစုံလည်း ပါသည်။ မီးဖိုချောင်ကဏ္ဍကို ပြည့်စုံအောင် ဖန်တီးပေးနိုင်သည်အထိ စုံအောင် ပါရှိသည်။ ကြားပေါက် အော်ဒါ ရှိရင်လည်း လုပ်ပေးသေးသည်။

“မဝေရယ်... ညည်းဦးလေးက ဆိတ်အူကြမ်း စားချင်လို့တဲ့ကွယ်” လို့ပြောလိုက် နောက်နေ့ ဈေးဗန်းထဲမှာ ဆိတ်အူကြမ်း ပါလာခဲ့ပြီ။ ရောင်းသူနှင့် ဝယ်သူတို့သည် ကျွန်းကိုင်းမှီ ကိုင်းကျွန်းမှီ။

••••• ••••• •••••

နံနက်ခင်း ဈေးရောင်းပြီးတော့ ညနေပိုင်း ကြွေးတောင်း ထွက်ရပြန်သည်။ ဒါမှလည်း ဈေးကြီးထဲက ယူလာသည့် ဈေးဖိုးကျန်ငွေကို ရှင်းနိုင်မှာလေ။ ရောင်းသူနှင့် ဝယ်သူတို့၏ လည်ပတ်ရေး ယန္တရား တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ဈေးဖိုးတောင်းသည် ပြောပြော၊ အကြွေးတောင်းသည်လို့ပဲ ဆိုဆို မည်သို့ပင် ဆိုစေကာမူ တောင်းတတ်ဖို့လည်း လိုသေးသည်။

ရှေးဦး အလာပသလ္လာပ ပြောရသည်။ အရယ်အရွှန်းလည်း ဖောက်ပြီး ပြောရသေးသည်။ ညည်းတန်လည်း ညည်းပြရသေးသည်။

“အလုပ် မရှိလို့ လုပ်စားရတာပါအေ။ ဝယ်ရခြမ်းရတာနဲ့ ပင်ပန်းတာနဲ့ မကိုက်ပါဘူး။ ညညဆို ဆေးလိမ်းပြီးမှ အိပ်လို့ရတယ်။ ကလေးတွေ ကျောင်းတက်တုန်းမှာ အဆင်းရဲခံ ရှာကြံ ကျွေးရတာပေါ့အေ”

သည်လို အပြောလေး ပြောပြီး အကြွေး တောင်းရတာမျိုးလည်း လုပ်ရသည်။

သည်ကနေ့ ဒေါ်ဝေ ဈေးဖိုးကျန်ငွေတောင်း ထွက်ခဲ့လို့ လေးအိမ်မြောက်မှာ စကားစစ်ထိုးရချေပြီ။ မပေးနိုင်သေးကြောင်း ပြောလို့ ဒေါ်ဝေကလည်း မပေးနိုင်လို့ မဖြစ်နိုင်ကြောင်း၊ သူလည်း ဈေးမှာ ငွေပြန်ရှင်းရမှာ ဖြစ်ကြောင်း အချီအချ ပြောနေစဉ် အိမ်ထောင့် တစ်နေရာမှ ပြောလိုက်သော စကားတစ်ခွန်းကြောင့် နှုတ်ဆွံ့အသွားရလေသည်။

“ဒီမှာ မမဝေရဲ့။ ဈေးရောင်းရင် အကြွေးထားနိုင်မှ ရောင်းပါ” တဲ့။

ဪ ... ပြောတတ်လေစွ။

ဒေါ်ဝေ ကိုယ့် ဈေးကွက်စီးပွားရေး ရေရှည်ထိခိုက်မှာ စိုးလို့ ပြန်လှည့်ထွက်ခဲ့ရသည်။ အံကတော့ ကြိတ်မိရက်သား။

▢  ဦးခင်မောင်လွင် (ဆိပ်ဖြူ)
📖 မဟေသီ မဂ္ဂဇင်း
      ဩဂုတ် ၊ ၂၀၁၉

ဘဆေးရိုး၏ မြေးတစ်ယောက်

❝ ဘဆေးရိုး၏ မြေးတစ်ယောက် ❞
( ဆင်ဖြူကျွန်းအောင်သိန်း )

နွားစာစဉ်းသံ တရွှမ်းရွှမ်းကြောင့် ဘဆေးရိုး ခေါင်းငဲ့ ကြည့်မိသည်။ အကြောင်းရှိသောကြောင့် ကြည့်ခြင်း မဟုတ်။ အသံကြားသဖြင့် ကြည့်သည်။ ကြည့်သော် ငြား နွားစာစဉ်းသော စင်တွင် ဝင်ထိုင်ပြီး တရွှမ်းရွှမ်း အသံထွက်အောင် နင်းနေသူမှာ မောင်ကိုကြီးဟု သိပြီး ဖြစ်၏။

ယခုသော် ဘဆေးရိုးမှာ ‘ဟင်’ ခနဲမြည်ပြီး မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် စူးစိုက်ကြည့်နေမိတော့၏။ အကြောင်းသော်ကား နွားစာစဉ်းနေသူမှာ မောင်ကိုကြီး မဟုတ်သောကြောင့်ပေတည်း။

ကျော်သူရ။ ဦးဘညိန်း၊ ဒေါ်လှမေတို့၏ သားသမီးလေးယောက်အနက် အငယ်ဆုံးဖြစ်သော ကျော်သူရ။

မြေးတွေ ဝိုင်းဝန်းကူလုပ်ပေးနေပါတကားဟူသောအသိဖြင့် ဝမ်းသာချင်ငြား ဘဆေးရိုး ဝမ်းမသာဝံ့။ ဝမ်းသာရမည့်အစား အံ့သြနေသည်။ အံ့သြရာမှ ထိတ်လန့်စိတ်ပါ ဝင်ရောက်လာသည်။ သို့သော် ဘဆေးရိုးမှာ အသံမထွက်ရဲ။ ဘွားကျီးဒန် သိသွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဘဆေးရိုးသည် အံ့သြထိတ်လန့်စွာဖြင့် ကြည့်နေရာက ရီးကျီးဒန်ကို အကဲခတ်လိုက်၏။

အဘွားကျီးဒန်သည် မန်ကျည်းပင်အောက်ရှိ ‘မီးဖိုကျင်း’ ထဲတွင် ဆွမ်းမီရေးအတွက် ချွေးတလုံးလုံး ပြာအလူးလူးဖြင့် ထမင်းချက်နေသည်။ ထမင်းအိုးမှာ မြေအိုးဖြစ်သဖြင့် ထမင်းရည်အိုးပေါ်တွင် စလောင်းဖုံးနှင့် အံကျအောင် တင်ပြီး ထမင်းရည် ငှဲ့နေ၏။ ထမင်းရည်ငှဲ့ထားစဉ် မီးတရဲရဲဖြစ်နေသော မီးဖိုကို အအား မထား။ ဟင်းအိုးကို ကပျာကယာတင်ပြီး မွှေးသည်။ တစ်ခဏအတွင်း၌ ဟင်းအိုးကတဖျစ်ဖျစ် အသံပေးလာသဖြင့် ယောက်မကိုင်လျက် ဟင်းအိုးကို ဖွင့်သည်။ တရှဲရှဲအသံများ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်နေသည်။

တရှဲရှဲအသံသည် ယောက်မဖြင့် မွှေမှ ပျောက်သွားမည်။ သို့ရာတွင် အသံမပျောက်။ အဘယ်မှာ ပျောက်ပါမည်နည်း။ ထူးဆန်းစွာ နွားစာတက်စဉ်းနေသော ကျော်သူရအား ငေးကြည့်နေမိ၍ ဖြစ်သည်။ ဘွားကျီးဒန်သည် ဘဆေးရိုးနှယ် မြုံနေတတ်သူ မဟုတ်။

“မိုးဦး စောစောကျတော့မယ် ထင်သတော့်” ဟု အော်သည်။

ဘဆေးရိုးကား ပြုံးရုံသာ ပြုံးသည်။

“အဘိုးကြီးရေ ဘုရားတရားသာ တပေတော့”

ကျော်သူရသည် ဧရာဝတီမြစ်၏ အရှေ့ဘက်ကမ်းဆီသို့ ကူးပြီး ကွန်ပျူတာသင်တန်း တက်ရောက်နေသူဖြစ်၏။ ရမ်းဘိုကုန်းရွာသားထဲ၌ ကွန်ပျူတာ တတ်သူရှိခြင်း၊ ဘဆေးရိုး၏ မြေးများထဲ၌ ကွန်ပျူတာ တတ်သူ ပေါ်ပေါက်လာခြင်းသည် ဂုဏ်ယူစရာ ဝမ်းမြောက်စရာဖြစ်၏။

သို့ရာတွင် ဤသည်ကို သူ့အမေ ဒေါ်လှမေ မသိပါ။ အမေကြီး ဘွားကျီးဒန်လည်း မသိပါ။ ခေတ်မီသော အဖိုးတန်ပညာဟူ၍ ဘဆေးရိုး ဝိုးတဝါး သိသည်။ မောင်ကိုကြီးကား ကောင်းစွာသိသည်။ သို့သော် ထိုအသိကို ငွေက ဖုံးလွှမ်းထားသည်။

ရွာသို့ ကျော်သူရ ပြန်လာလျှင် ဒေါ်လှမေ ဒေါင်ချာစိုင်းပြီ။ သင်တန်းကြေး၊ ထမင်းလခ။ အဘိုး အဘွားအပါအဝင် နှစ်ဖက်ဆွေမျိုးတွေ ကြံရာမရ ဖြစ်ရတော့သည်။ ထို့ကြောင့် နွားစာ မစဉ်းစဖူး ဝင်ရောက် စဉ်းနေသော ကျော်သူရအား မြင်ကာ ခဏတွင် ဘဆေးရိုး အံ့သြထိတ်လန့်သွားရခြင်း ဖြစ်သည်။

“သင်တန်းကြေး ဘာညာ လုပ်ပါဦးပြောတော့ မယ်ထင်တယ် အဘိုးကြီးရေ့”

ဘွားကျီးဒန်က မီးဖိုကျင်းထဲမှ တီးတိုးလှမ်းပြောသည်။

“မတတ်သာတဲ့အဆုံး စပါးတစ်တောင်းလောက် ရောင်းပေးလိုက်ရုံပေါ့အေ”

“တော့်ကိုယ်တော် သူဌေးမှတ်နေသလား”

“သူဌေး မဟုတ်လို့ပေါ့အေ၊ သူဌေးဖြစ်လို့ကတော့ လူကလေး လာစမ်း၊ အစအဆုံး ဘယ်လောက် ကုန်မှာတုံး၊ ငါးသိန်း၊ ရော့အင့် ပုံပေးလိုက်မှာပေါ့ အေ။ သူဌေးမဟုတ်လို့ စပါးတစ်တောင်း ရောင်းပေးတာပေါ့”

ဘွားကျီးဒန်သည် ငါ့သား၏ သားပါတကားဟု နှလုံးသွင်းလိုက်သောအခါ တွန့်တိုစိတ် လျော့ပါးသွားငြား ကြောင့်ကြစိတ်ဖြင့်ကား ပြောမိသေး၏။

“ကိုယ့်မှာ မရှိတဲ့အခါ ခက်တယ်နော်”

“ဒါတော့ ဒါပေါ့အေ၊ ဒါပေမဲ့ သူ့အထက်က တစ်ယောက်မျှ မထွန်းပေါက်ခဲ့ကြဘူး။ သူ့ကျမှ သည်လို ထွန်းပေါက်လာတာ ငါတို့ အားမပေးလို့ ဘယ်သူက အားပေးမှာတုံး”

ဘွားကျီးဒန် စဉ်းစားကြည့်၏။ ယခုအခါတွင် မုဆိုးမအဖြစ်ဖြင့် ဖတ်သီဖတ်သီ ပြေးလွှားနေရသော ချွေးမ ဒေါ်လှမေ၏ မျိုးရိုးကို ဆန်းစစ်ကြည့်၏။ အကျင့်စာရိတ္တအရာတွင်ကား ဒေါ်လှမေတို့ မျိုးရိုးမှာ မှဲ့တစ်ပေါက်မျှ အစွန်းအထင်း မရှိပေ။ ပင်မမျိုးရိုးကလည်း သန့်သည်။ သားသမီးမြေးမြစ်များကလည်း ဆွမ်းဆန်ထဲသို့ ကြွက်ချေးရောသော အလုပ်ကို မလုပ်ပေ။

“စမ်းချင်တဲ့ဘက်က စမ်း၊ အစွန်းအထင်း မရှိတဲ့ အမျိုးဟေ့” ဟု မောက်မောက်မာမာဖြင့် ခါးထောက်လျက် ပြောလေ့ရှိကြသည်။

သို့သော် စီးပွားရေးအရာတွင်ကား ထူထူထောင်ထောင် တစ်ယောက်မျှ မရှိ။ သို့ဖြစ်သောကြောင့် ကျော်သူရအား ဒေါ်လှမေဘက်မှ မထောက်ကူနိုင်ကြ။ ထိုအခါ မအေခမျာမှာ ဦးဘညိန်း အမျိုးများထံသာ ပြေးရလေ့ရှိသည်။ ကျော်သူရသည် ဦးဘညိန်း ဒေါ်လှမေ တစ်မိပေါက်တွင် အထွေးဆုံးဖြစ်၏။ သူ့ အစ်ကိုကြီး မောင်ကိုကြီးကား ဦးထွန်းရ ဒေါ်ချောစိန် တစ်မိပေါက်တွင် အကြီးဆုံးဖြစ်၏။ သို့လျှင် သားထွေးနှင့် သားကြီးတို့ အသက်ချင်း များစွာ ကွာခြားကြငြား ထိုညီကို နားလည်သူမှာ သည်အစ်ကိုကြီးသာ ရှိသည်။ သို့အတွက် ကျော်သူရသည် မောင်ကိုကြီး လယ်ထဲမှ ပြန်လာချိန်တွင် အသင့်ဖြစ်နေစေရန် နွားစာ ဝင်စဉ်းခြင်း ဖြစ်၏။

ခြေနင်းဓားစင်မှာ လက်ဖြင့် စဉ်းခုတ်ရသော ‘နန်းတိုင်’  ထက် လွယ်ကူလျင်မြန်ငြား နွားတစ်ရှဉ်းစာ အတွက် ဆယ့်လေးငါးမိနစ်မူ အချိန်ကုန်သေး၏။ လယ်ပြင်မှ ပြန်လာသောကြောင့် လူလည်းပင်ပန်းလွန်းနေ၏။ နွားတွေကလည်း လျှာအလျားထိုးလျက် ဆာလောင်နေကြပြီ။ ကျွေးစရာ နွားစာကလည်း အသင့် မရှိ။

ကျော်သူရသည် အစ်ကိုကြီး မည်မျှပင်ပန်းမည်နည်းအတွေးအသိဖြင့် ဝင်ရောက်ဆောင်ရွက်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်ပေ၏။ ထို့ကြောင့် ကျော်သူရသည် ဘနှင့် အမေကြီး ထံသို့ ရုတ်တရက် ရောက်မလာပေ။ နွားစာစဉ်း ခုံအောက်ရှိ ခြင်းကြားတောင်း တစ်ကြိမ် ပြည့်တိုင်း နွားစာခေါင်းထဲသို့ တစ်ကြိမ် သွားထည့်သည်။ ထို့ နောက် နွားစဉ်းဖတ်များကို ‘စဉ်းခုံ’ ပေါ်တွင် ပုံထား သည်။ နေရာ မဆံ့တော့မှသာ ဓားသံစဲလေ၏။ ဓားသံ စဲသော်ငြား ကျော်သူရ ရောက်မလာသေးချေ။

“ဆွမ်းတော်ခင်ဗျာ့”

ဆွမ်းခံဝင်ချိန်နှင့် ဘွားကျီးဒန် အသင့်ဖြစ်နေချိန်တို့ အလောတော် ဖြစ်သွားသည်။ ဘွားကျီးဒန်သည် ဆွမ်းအသင့်ခူးထားပြီးဖြစ်ငြား ‘တဘက်’ မှာ အသင့် မရှိ။ ထို့ကြောင့် ဘဆေးရိုးသည် ဖိနပ်မစီးဘဲ အပြေးအလွှား ဆွမ်းလောင်းသည်။

“ဘာနံ့ပါလိမ့်”

ဆွမ်းပန်းကန်ကို ဘွားကျီးဒန်ထံ လှမ်းပေးရင်းက ဘဆေးရိုးသည် နှာခေါင်းတရှုံ့ရှုံ့ဖြင့် ဟိုကြည့် သည်ကြည့် ကြည့်သည်။ လမ်းသို့ မျှော်ကြည့်သည်။ ဟိုဘက်အိမ် သည်ဘက်အိမ်များ မှလာသော အနံ့ပေ လောဟု မျှော်ကြည့်သည်။

“ချဉ်စုတ်စုတ် ချိုတိုတိုနဲ့”

မည်သည့်အနံ့ဟူ၍ ဘဆေးရိုး စဉ်းစားမရ။ မရ သော်ငြား ရနံ့စိမ်း မဟုတ်၊ များစွာ ပွန်းတီးရင်းနှီးပြီး သော ရနံ့ဖြစ်သည်။ ဘဆေးရိုးသည် ထွန်သွား ဟောင်းတွေကို ‘သ’ သည်။ ရှေ့တွင် အခြောက်ထွန် ‘ထရေး’ လုပ်ရန် မည်မျှရှိသနည်း တွက်ကြည့်ပြီး ဆယ်ချောင်းသသည်။ ထွန်သွားတွေကို လှေကားဘေးတွင် ပုံ၍အပြီးတွင် ဘဆေးရိုးသည် နွားတင်းကုပ်ဘက်သို့ မျှော်ကြည့်၏။ ကျော်သူရ ရှိသေး၏။ တကုန်းကုန်းဖြင့် အလုပ်များနေဆဲ။ ထွန်သွားသရာမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဓားစာများကို လက်ခုပ်ဖြင့် ကျုံးပြီး ယူနေစဉ် ဘဆေးရိုး၏ ကျောပြင်ကြီးကို ‘ကဆစ်သီး’ တစ်လုံး လာရောက် ထိမှန်သည်။ ထိုအချိန်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကလေးတစ်ယောက် ပြေးလွှားလာ၏။

“ဘ ဘ၊ သားကို လိုက်စနေတယ်”

မောင်ကိုကြီး၏သား သီဟကို ဖြစ်သည်။ ဘဆေးရိုးက ကဆစ်သီးမှည့် တစ်လှည့်၊ သီဟကိုအား တစ်လှည့် ကြည့်နေ၏။ ကလေးက ဘ၏ ကျောဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြ၏။

“သူပစ်တာ၊ သူပစ်တာ”

သူ ဆိုသည်မှာ သီဟကို၏နှမ မြင့်သွေးကို ဖြစ်သည်။ အကြီးက အငယ်ကို စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်ပြီး ထွက်ပြေးသွားသဖြင့် အငယ်က အဝေးမှ လှမ်းပစ်ခြင်း ဖြစ်ရပေမည်။

ဘဆေးရိုးသည် ကဆစ်သီးကို ကောက်ယူပြီး ကြည့်သည်။ သည်ရာသီ၌ နှမ်းခင်းထွန်သော လယ် သမားများ၏ အိမ်တိုင်းတွင်ရှိသော အသီးဖြစ်သည်။ နှမ်းခင်းထဲတွင် ကဆစ်ပင်ရှိမှ နှမ်းပင်တွင် အသီးသီးသည်။ နှမ်းထွက်ကောင်းသည်ဟု ဘွားကျီးဒန် အယုံအကြည်ရှိ၏။

မောင်ကိုကြီးသည်ကား မျိုးကောင်းမှ ထွက်အား ကောင်းမည်ဟု ယုံကြည်ငြား၊ ရေမိုးနှင့် ဓာတ်မြေသြဇာ အဆင်ပြေမှ အသီးသီးမည်ဟု ယုံကြည်ငြား ဘွားအေကို မဆန့်ကျင်ပေ။ ဘွားအေ၏ အလိုကျ ဖြစ်အောင် နှမ်းခင်းထဲ၌ ကဆစ်စေ့တွေ ကြဲပက်ပေးခဲ့ သည်။ ဘဆေးရိုး၏ ကျောကို ထိမှန်သော ကဆစ် သီးမှာ ဤကဆစ်သီးပင် ဖြစ်၏။ ကဆစ်သီးမှာ အဝါ နှင့် အစိမ်းကျားထားသည်။ မွှေးရနံ့ကလေးကလည်း သင်းပျံ့နေသေး၏။ ဘဆေးရိုးသည် ကဆစ်သီးကို နမ်းကြည့်လိုက်၊ မျက်နှာကို မော့ပြီး လေကို ရှူလိုက်ဖြင့် အနံ့ခံကြည့်၏။ လေထဲတွင် ရှိနေသော ချဉ်စုတ်စုတ် အချိုနံ့သည် ကဆစ်သီး၏ မွှေးရနံ့နှင့် မတူ။

“ဘ ညှော်ရှူတာလား”

သီဟကိုက ဘ၏ အပြုအမူကိုကြည့်ပြီး စူးစမ်း၏။

“မဟုတ်ဘူးကွ၊ ချိုတိုတို ချဉ်တင်တင်အနံ့ကို ရှူကြည့်နေတာ”

“အဲဒါ ဘ”

သို့သော် သီဟကိုသည် စကားဆုံးအောင် မပြောခဲ့ပေ။ ဝိုင်းထဲသို့ နွားလှည်းတစ်စီး ဝင်လာသောကြောင့် အပြေးထွက်ခွာသွားသည်။

“အဖေ ပြန်လာပြီဟေ့”

သူ့အသံကြောင့် နှမဖြစ်သူပါ ပြေးထွက်လာသည့် အတွက် မောင်ကိုကြီးမှာ အလုပ်ပိုရတော့သည်။

“ဟဲ့ ကလေးတွေ အနားမကပ်နဲ့၊ နွားကန်လိမ့်မယ်။ လှည်းနင်းမိတော့မှာပဲ၊ ငါ လှမ်းရိုက်လိုက်ရ”

မောင်ကိုကြီး မည်မျှပင် အော်ငေါက်စေကာမူ သီဟကိုက လှည်းနောက်မြီးကို ဆွဲပြီး ခြေနှစ်ချောင်း ကွေးထားကာ ခိုစီးနေသည်။ မြင့်သွေးကိုမှာကား လှည်းမြီးကို မိအောင် ခုန်မဆွဲနိုင်။ လှည်းသန်ကို ခိုစီးပြီး ပုစွန်တုပ်ကွေး ကွေးထားသည်။ မောင်ကိုကြီး၏အော်ငေါက်သံကြောင့် ဇနီးသည် မြင့်မြင့်ထွေး ပြေးထွက်လာသည်။

“ဟဲ့ မျောက်တွေ” ဟု အော်သည်။

“ဟဲ့ မျောက်တွေ”

မြင့်သွေးကိုက မအေအော်သည့်အတိုင်း လိုက်လံ အော်ဟစ်ရင်း ဖအေ့ထံ ပြေးသွားသည်။ ထမင်းထုပ်ကို လက်လှမ်းသည်။

“အစ်ကိုရေ အဆင်သင့်ပဲဗျို့”

ကျော်သူရက နွားတင်းကုပ်ထဲမှ လှမ်းပြီး အသံပေးရင်း နွားနှစ်ကောင်ကို ဆီးကြိုဖမ်းယူပြီး နွားစာခေါင်းဘေးတွင် ချည်ထားသည်။ ထို့နောက် “အစ်ကို အလုပ်သိမ်းတာ မစောဘူးလား” မေးရင်း လှည်းဘေးသို့ ရောက်လာသည်။ ဘဆေးရိုး အနံ့ခံနေခဲ့သော ချဉ်စုတ်စုတ်သည် ပို၍ နီးကပ်လာ၏။

“ကျော်သူရ လာဦး”

ကျော်သူရအား ဘဆေးရိုး မသင်္ကာ။ ဘဆေးရိုး အနားသို့ ကျော်သူရ နီးကပ်လာလေလေ၊ အနံ့က စူးရှလာလေလေ ဖြစ်၏။

“နွားစာစဉ်းသံ ရပ်သွားတာကြာပြီ၊ နွားတင်းကုပ်ထဲမှာ မင်း ဘာလုပ်နေသတုံး”

“နွားစာလုပ်နေတာ ဘ”

“နွားစာကို ဘာလုပ်သတုံး"

“အစ်ကိုကြီးပြောတယ် ဘရဲ့၊ နွားတွေကို ကောက်ရိုးစဉ်းကျွေးရတာ ဘာအာဟာရဓာတ်မှလည်း မရဘူးတဲ့။ ဖွဲနုပက်ပြီး ကျွေးပြန်တော့လည်း ဖွဲနုက ဝယ်လို့ မလွယ်ဘူးတဲ့။ နှမ်းဖတ်က ဖွဲနုထက် ဆိုးတယ်လို့ ညည်းတာနဲ့”

“အဲသည်တော့”

“အဲသည်တော့ ထန်းသီးမှည့်အသားတွေကို ရေနဲ့ဖျော်၊ ကောက်ရိုးစဉ်းဖတ်ပေါ်မှာ နည်းနည်း ဖျန်းလိုက်၊ ကောက်ရိုးစဉ်း တစ်ထပ်ဖြူးလိုက်၊ ထန်းသီးမှည့်ရည် တစ်ထပ်ဖျန်းလိုက် လုပ်ပြီး ကျွေးရတော့တာပဲ”

ဘဆေးရိုး အမည်မဖော်နိုင်ခဲ့သော ချဉ်စုတ်စုတ် ရနံ့ချိုသည် ယခုမှ အဖြေပေါ်လာတော့၏။

“အဲသည်အနံ့ကို ငါသိပါတယ်၊ ဘာနံ့ပါလိမ့် စဉ်းစားနေတာကွ၊ အခုမှပဲ ပေါ်တော့တယ် ကျော်သူရ ရေ့။ ဖြစ်ရလေကွာ"

ဘ ရယ်မောသဖြင့် ကျော်သူရလည်း ရောနှော ရယ်မောသည်။

“မင့်အကြံက ကောင်းပါတယ်။ နွားလည်း ကြိုက်မှာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ နွားတွေ ဝမ်းလျှောရင် ထွန်တုန်းယက်တုန်းကြီး ဘယ့်နှယ်လုပ်မတုံး”

ကျော်သူရ ငိုင်သွား၏။ တအောင့်ကြာမှ ဆင်ခြေပေး၏။

“အပင်ပေါ်က ကြွေကျကျခြင်း လတ်လတ်ဆတ်ဆတ်တွေကို ရွေးလုပ်တာပဲ ဘရ၊ ဝမ်းမလျှောနိုင်ပါဘူး။ ဟာ ရှုပ်ပါတယ် ဘရာ၊ နွားတွေ ရောင်းပစ်ပြီး ထွန်စက်သာ ဝယ်စမ်းပါ။ နွားသူခိုးလည်း မကြောက်ရ၊ နေ့ရှိသရွေ့ နွားစာစဉ်းရတဲ့ ကရိကထလည်း မရှိဘူး၊ နွားတင်းကုပ်လည်း ဆောက်ဖို့ မလိုတော့ဘူး”

“အပြောက လွယ်လိုက်တာ”

“ထွန်လည်း ထွန်၊ ကောက်လည်း ရိတ်၊ ရေလည်း စုပ်၊ မီးလည်း ထွန်း၊ ထရော်လာဂျီ တပ်ပြီး လှည်းနေရာမှာလည်း အသုံးပြုနိုင်တဲ့ ထွန်စက်တစ်လုံး ဝယ်ပါ ဘရာ။ အိမ်တိုင်မှာ ကပ်ပြီး သံကြိုးချည် သော့ခတ်ထားရင် ပြီးတာပဲ”

“အေးကွာ ဝယ်မယ်၊ ပေး ပိုက်ဆံ”

“အဟဲဟဲ သားအလုပ်ဝင်တော့မှာပါ ဘရဲ့၊ ပထမဆုံးရတဲ့လခကို ဘနဲ့ အမေကြီး ကန်တော့မယ်”

“ကြားရတာနဲ့တင် ဝပါပြီကွာ၊ မင့်အမေကိုပဲ ကန်တော့ပါ။ ဒါထက် နေပါဦးကွ၊ ထွန်စက်တစ်စီး မင်း ပြောသလို လေးမျိုးသုံး ဆိုရင် ဘယ်လောက်ပေးရမယ် ထင်သတုံး”

ကျော်သူရထံမှ အဖြေမရပါ။

မီးဖိုကျင်းအစပ်သို့ သွားထိုင်ကာ

“အမေကြီး ဘာချက်တုံး” မေးနေသည်။

▢  ဆင်ဖြူကျွန်းအောင်သိန်း
📖 ကိုဆေးရိုး ပေါင်းချုပ်