❝ အိမ်ပြန်လမ်း ❞
( သိန်းထိုက်ဆွေ )
အိမ်ပြန်မှာလား ဆိုသော အမေးကို ဒီနေရာမှာ လွယ်လွယ်ကူကူတော့ ဖြေ၍မရ ပါ ။ အိမ်ကို ပြန်ချင်ပါသည် ။ အခုဆို အခုပဲ မဆိုင်းမတွ ပြန်ချင်ပါသည် ။
အဲဒီ စိတ်ဆန္ဒကို ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘဲ လူ ၁ဝဝ တွင် ၇ဝ လောက်တော့ ရှိနေနိုင်ပါသည် ။
သို့ပေမယ့် ပြန်မယ်ဟုလည်း ယတိပြတ် မပြောနိုင်ကြပါဘူး ။ အိမ်နှင့် အဆက်အသွယ် ပြတ်နေသူများ ၊ အဆက်အသွယ် မရသူများ ၊ အိမ်ပြန်လမ်းကို တမ်းတနေသူများက အိမ်ပြန်ဖို့ အခွင့်အရေးကို အမိအရ မဖမ်းဆုပ်နိုင်သေးတာကတော့ ဆိုးလွန်းပါသည် ။
အိမ်ကို ပြန်ရောက်မည် ဆိုလျှင် ဘယ်လို လမ်းပေါ်ပဲ လျှောက်ရ လျှောက်ရ ။ လက်ရှိ နေရာမှ လွတ်မြောက်ဖို့က အဓိကပါ ။ အပြင်းပြဆုံး ဆန္ဒပါ ။ အဖြစ်အပျက်တွေ စုံလင်လှသော ဒီဇာတ်အိမ်ကြီး ထဲမှာ ငြီးငွေ့ ခါးသီးစွာနှင့်ပဲ ကျောချ နားနေကြရတာ မဟုတ်လား ။
ကံဇာတ်ဆရာ အလိုကျ နေ့ခါး ၊ ညခါး ၊ နေ့ဆိုး ညဆိုးတွေထဲ အိပ်မက်ဆိုးတွေနှင့် ဆက်လည်း မပျော်သည့် ဘဝများ ။
ပျဉ်ခင်းနှစ်ထပ် အဆောင်ကြီးထဲမှာ ရှေ့နောက် သစ်သားလှေကားကြီးတွေကနေ ဥဒဟို ဆင်းလိုက်တက်လိုက်နှင့် ပစ်စလက်ခတ် ဘဝရဲ့ အချိန်တွေကို ဖြုန်းပစ်နေရသည့် နိုင်ငံတကာ ဘဝသေ လူသားများ ။ အာဟာရမဲ့ အဓိပ္ပာယ်မဲ့ ရှင်သန်နေသူများ ။
အတိအကျ ပြောရလျှင် “ မလေးရှား ” နိုင်ငံတွင် ထောင်ကျပြီး ရက်စေ့၍ အပို့ ခံထားရသော ( လန်ကင်းကမ့် ) ဆိုသည့် တောတွင်း တစ်နေရာမှ အကျယ်ချုပ်စခန်း တွင်းရှိ ထောင်သားများ ။
စိတ်အနာရသူများ ။
ထိုနေရာကို ကျွန်တော် ရောက်ရှိခဲ့သည်မှာ အိမ်ပြန်ရန် ၁ဝ ရက် အလို ။
••••• ••••• •••••
ထောင်ရက်စေ့သည့် နေ့က Express ကားကြီးဖြင့် ကျွန်တော် အပါအဝင် မြန်မာ ငါးဦး ပို့၏ ။ ကျန်ခဲ့သူတွေကို ခွဲခဲ့ရလို့လည်း ဘယ်သူမှ ဝမ်းမနည်းကြပါ ။ မနေ့က ရောက်သွားသူများနှင့် တွေ့နိုင်သေးသလို နောက်နေ့တွေ ရောက်လာမည့် သူများနှင့်လည်း ဆုံနိုင်ပါသေးသည် ။
တောတွေ တောင်တွေနှင့် အဝေးပြေး လမ်းမကြီး များစွာကို ဖြတ်သန်းရောက်ရှိခဲ့ ပေမယ့် နှစ်လ အကြာ ပြင်ပဆက်သွယ်မှု ပြတ်နေပေမယ့် လမ်းဘေးဝဲယာ မြင်ကွင်းတွေထဲမှ စိမ်းလန်းစိုပြည်မှုများကိုလည်း စိတ်မဝင်စားတော့ပါ ။
သစ်တောသစ်ပင်တွေနှင့် သဘာဝ ရေမြေတောတောင်တွေကို ချစ်သော ကျွန်တော့် စိတ်နှလုံးတွေ အေးခဲခဲ့ပါပြီ ။ ကားပေါ် မတက်ခင် ( ကာဂျမ်း ) ထောင်ကြီးမှာ ပြန်ထုတ်ပေးခဲ့သော လက်ကိုင်ဖုန်းကိုပင် ကျွန်တော် မသုံးတတ်တော့သလို စိတ်အနာ ဝေဒနာကြီးခဲ့ပါသည် ။ အသိတရားတို့ ထုံထိုင်းအေးစက်ခဲ့ပါသည် ။
ကားပေါ်မှ ဆင်းတော့ သံဆန်ခါတွေ ကာရံထားသည့် အဆောက်အအုံလေးထဲမှာ ဖုန်းတွေ ပြန်အပ်ရ ၊ တန်းစီထိုင်ရ ၊ အစစ်ဆေးထပ်ခံရနှင့် မပြီးစီးနိုင်ပါ ။ ထောင်ရက် စေ့လို့ ခေါ်ထုတ်ခဲ့ပြီး ကားပေါ်တက် တိုက် ရိုက်လာခဲ့ကြတာ ဒီနေရာမှာ အမျိုးစုံ အဖုံဖုံ ထပ်မံ စစ်ဆေးစရာ မလိုဘူးဟု ထင်ပါသည် ။
ဘေးအခန်းတွေ ထဲမှာ နေထိုင်မကောင်းသည့် နိုင်ငံတကာ အကျဉ်းသားအချို့နှင့် ဆိုးသွမ်းသော မြန်မာတစ်ဦး ၊ အခြားလူမျိုး တစ်ဦးကို လက်နှစ်ဖက်စလုံး လက်ထိတ် ခတ်ထားပါသည် ။
သူတို့ဖို့ နေ့လယ်စာ လာပေး ပေမယ့် ကျွန်တော်တို့အဖွဲ့ အတွက် မပါပါ ။
လက်နှစ်ဖက်စလုံး ကြိုးတွဲလောင်း ခတ်ထားလျက် ထမင်းစားနေသော နှစ်ယောက် ပုံစံကလည်း စိတ်ဆင်းရဲစရာ အတိ ။
တဖွဲဖွဲ ထပ်ရောက်လာသော နိုင်ငံတကာ အကျဉ်းသားတွေ ။
ဒီနေရာမှ ကိုယ့်နိုင်ငံ အသီးသီး ပြန်ရတော့မည့် ယောက်ျား ၊ မိန်းမတွေ မနည်းလွန်းပါ ။ အလွယ်တကူတော့ မဟုတ် ။ ဝင်လာလည်း စစ် ၊ ပြန်ထွက်လည်း စစ် ။
မတွေ့ချင် မြင်လျက်သား ။ မငေးချင်လည်း ကြည့်နေရ၏ ။ ညနေ ၃ နာရီမှ တာဝန်ကျ ရဲတွေက တောင်ကုန်းဆန်ဆန် လမ်းလေးပေါ်မှ အတွဲလိုက် ခေါ်ယူခဲ့ကြ၏ ။
ထောင်စကျ ကတည်းက အလုပ် တော်တော်ရှုပ်တာ စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းပါသည် ။ ပုံမှန်ဘဝ တစ်ခုကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်ရတာ ကိုး ။ လူ့ဘဝ ဆိုတာ နေတတ်မှ ။ စည်းကမ်း ၊ ဥပဒေနှင့် ကတိသစ္စာ ၊ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ၊ မဖောက်မပြန်ခြင်း ကင်းမှ ။ သမာအာဇီဝ ကျမှ ။ ကိုယ်ကျင့်တရားမှ အစ ဖြောင့်စင်း နေမှ ။
မမြင်ရသော ကံကြမ္မာက ရှုထောင့် အမျိုးမျိုးမှ အထောက်အပံ့ ပေးနေတတ်သည် မဟုတ်လား ။
ကံကောင်းလျှင်တော့ ဘယ်လိုနည်းနှင့် ကျူးကျော် နေနေ ၊ ဖောက်ပြန် နေနေ ၊ ဥပဒေကို လှည့်စား နေနေ ၊ ကံဆိုးသောအခါ မိုးမှောင်ကျရုံမက နောက်ဆက်တွဲ မုန်တိုင်း တွေ မိတတ်ပါသေးသည် ။
ဘဝဆိုတာ ခဏလေးလို့ ဆိုကြတာ ။
သူစိမ်း နိုင်ငံမှာ ထောင်ကျတာ ၂ လ မို့ပါပဲ ။
ရုံးမထုတ်ခင် အကျဉ်းထောင် တစ်ခု ။
ရုံးထုတ်ပြီးတော့ ထောင်ကြီး တစ်ခု ။
ထောင်ကြီးမှ ရက်စေ့တော့ အကျယ်ချုပ်ဆိုသော ဟောဒီ တောတွင်း ကမ့်တစ်ခု ဆီသို့ ။
ဘယ်နေရာ ပို့ပို့ မကောင်းမှု အပြစ်မျိုးစုံတို့ဖြင့် လူပေါင်းစုံ အကျဉ်းကျရာ နေရာ မဟုတ်လား ။
သက်ရှိ တစ္ဆေတို့ ရှင်သန်ရာနေရာ ။ စိတ်ဝိညာဉ်တို့ အကျဉ်းကျသော နေရာ ။ အပျော်အပြုံးနှင့် လန်းဆန်းသက်ဝင်မှုတို့ ပျက်သုဉ်းပျောက်ကွယ်သော နေရာ ။
ထားရာနေ စေရာသွားရင်းပဲ အသက်ရှူ ရပ်လိုက်လျှင် ကောင်းမည် ။ ထုံထိုင်းအေးစက်သော အသိတရားက ခြေလှမ်းတွေကို အားအင် မဖြည့်စွမ်းတော့ပါ ။
ကွေ့ပိုက်ရှည်လျား မို့မောက်နေသော တောင်တက်ကွန်ကရစ်လမ်းလေး ဆုံးပြီး အပြာရောင် သွပ်ချပ်ရှည်ကြီးများဖြင့် ကာရံပိတ်ဆို့ထားသော တောင်တွေ တောတွေ ၊ ဆီအုန်းပင်တွေ ကြားမှ ခြံစည်းရိုး အထပ်ထပ် ဝန်းရံထားသော လူလှောင်စခန်းကြီး ။
အထဲမှာ နေစဉ် စပ်မိတိုင်း ၊ လက်ဖက်ရည် သောက်ချိန်တိုင်း ၊ မြန်မာများစွာရဲ့ ပါးစပ်ဖျားက သတင်းကြီးသည့် ကမ့် ။
လန်ကင်းကမ့် ။
နိုင်ငံခြားကို ပိုက်ဆံ ရှာချင်လို့ ခဲရာခဲဆစ် နည်းမျိုးစုံဖြင့် ရောက်လာခဲ့ကြပေမယ့် အလုပ် မလုပ်နိုင် ။ ပိုက်ဆံ မရှာနိုင်ကြတော့ဘဲ ထောင်နန်းစံနေရသော အကြောင်းစုံ ၊ ဘဝစုံနှင့် စိတ်ဆန္ဒတွေ ပျက်ဆီး ၊ အကျိုးမဲ့ နေရသော လူသားတွေ နောက်ထပ် တခြားသော camp တွေမှာ ဘယ်လောက်များ ရှိနေနိုင်သေးသည်လဲ မသိ ။
••••• ••••• •••••
ဂိတ်ပေါက်တံခါးဖွင့်လိုက်တာနှင့် ...
ဘုရား ဘုရား ။
လူ့ဘဝ ငရဲခန်းကြီးပါလား ။
အစမှာလည်း ဆိုး ။ အလယ်မှာလည်း ဆိုးသော အခု မြင်ကွင်းကြီးက ပိုနေမလား ။
ငိုလိုက်လို့လည်း မပြီး ။
ကိုယ့်ဈာပန ကိုယ် ကျင်းပနေရသလို ။
ကိုယ့်နာရေး ကိုယ် ရင်ဆိုင်နေရတာ လပတ် လွန်ခဲ့ပြီ ။
လဲသေလိုက်ပါတော့ ။ မြင်နေရသော ပုံစံတွေနှင့်ဆို ဒီနေရာမှာပဲ အသက်ပျောက် လိုက်ပါတော့ ။ နှလုံးခုန်မှုတွေ ရပ်တန့်လိုက်ပါတော့ ။
အထဲမှာ မျက်ဖြူလန်သည့်အထိ နေထိုင်မကောင်း ဖြစ်ခဲ့တာ တစ်ပတ်ကြာတုန်းက တစ်ခါတည်း သေခဲ့ရင် အကောင်းသား ။
လူဆိုတာ အကောင်းဆုံးတွေကိုပဲ ရွေးချယ်မျှော်လင့်တတ်ကြရဲ့နဲ့ အဆိုးဆုံးတွေကို လက်ခံရင်ဆိုင်ရတတ်တာ လောကဓံ တဲ့လား ။
ဒီအခြေအနေ အဖြစ်ပျက်ဆိုးတွေက အိပ်မက်ဆိုး တစ်ခု မဟုတ်ပါတကား ။
လက်တွေ့ ကန္တာရအပူကြီးထဲ တရွေ့ရွေ့ တိုးဝင်နေခြင်းသာ ။ ရုန်းထွက်ရှောင်လွှဲစရာ မရှိသော အနေအထား ။
အဝင်ဝ ကွန်ကရစ်လမ်းလေး ဦးတိုက်မှာ ရုံးခန်းလေး တစ်ခု ရှိ၏ ။ ထိုရုံးခန်း ကလေးကို ဗဟိုထားပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင် အဆောင် ၄ ဆောင်ကို တွေ့ရပါသည် ။ တစ်ဆောင်နှင့် တစ်ဆောင်ကို သံဆန်ခါများ ။ ဆူးကြိုးများ အထပ်ထပ် ကာရံထားပြီး ၊ ကွန်ကရစ်လမ်းလေးများ ခြားထားပြီး ထို ကွန်ကရစ်လမ်းရှည်လေးက ကြားလမ်း သဖွယ် ဖြစ်နေပါသည် ။
နှစ်ထပ်ဆောင် ၄ ဆောင်မှ ဝိုင်းအုံ ကြည့်နေသော လူများ ၊ သံဆန်ခါ ဆူးကြိုးများ ထိ လာရောက် ကြည့်နေသော ။ လှေကားထစ်တွေပေါ် ရပ်ကြည့် ၊ ထိုင်ကြည့်နေသော လူတွေက အင်္ကျီမပါသူတွေရော ၊ ဘောင်းဘီ အတို အရှည် ၊ ပုဆိုးတွေနှင့်ရော ၊ အမျိုးမျိုး အထွေထွေ ပုံစံတွေက ( တစ်ခါ တစ်ခါ ) ကြည့်ဖူးသော နိုင်ငံခြား ရုပ်ရှင်တွေထဲက လူရိုင်းတွေနှင့် တူနေသလို ၊ အခု ဝင်လာသော လူခြောက်ယောက်ကို စားကြစမ်းဆို အရိုးပင် ကျန်မှာ မဟုတ်ဘူး ထင်ပါရဲ့ ။ “ မလေးရှား ” နေပူပူ အောက်မှာ ရပ်ငေး ကြည့်နေကြ၏ ။
ရုံးခန်းလေးရှေ့မှာ တန်းစီထိုင်ရင်း ထမင်းဘူး တစ်ဘူးစီ ကျွေး၏ ။ မာတင်းနေ သော ပင်လယ်ငါး အကောင်လိုက်ကြော်ကိုသာ စားပစ်လိုက်သည် ။
ကမ္ဗလာသီး တစ်ခြမ်းက အပူးအနောက် ကိုတော့ ပြေစေသား ။ စုပြုံတိုးကြိတ်ကြည့် နေသူတွေက ... ( အထဲမှာ ) မီးဖိုဆောင်လိုက်ရင်း ခင်မင်ကြသူတွေမို့ သူတို့ချင်း အော်ဟစ် နှုတ်ဆက်နေကြ၏ ။ အဆောင် ၄ ဆောင်က A.B.C.D တဲ့ ။
ပြီးခဲ့သည့် သောကြာနေ့က ရောက်နေ ခဲ့သော “ တောင်တွင်းကြီးသား ” မောင်ထွန်း ဆိုသူက D ဆောင်လှေကားပေါ်မှ “ ကိုနိုင်ထွန်း ” ဟု အော်ခေါ်နှုတ်ဆက် လက်ပြပါသည် ။ တစ်ခန်းတည်းနေခဲ့သော “ ကလေးမြို့ ” မှ ချင်းကြီးက B ဆောင်လှေကားမှ “ ဝေး - နိုင်ထွန်း ” တဲ့ ။
ကျန် ၅ ယောက်ကို နှုတ်ဆက်သူတွေက များပါသည် ။ ကျွန်တော်က အထဲမှာ မီးဖိုဆောင် တစ်ခါတည်း လိုက်ခဲ့တာကိုး ။ ကျွန်တော့် စိတ်အတွေးနှင့်သာ နေခဲ့တာကိုး ။ အဆောင်ခွဲတော့ ကျွန်တော်က D ဆောင် ။
D ဆောင် လှေကားပေါ်မှ မောင်ထွန်းက ကြိုဆိုပေမယ့် ဒီကောင်က “ ဝဲ ” တွေ ပေါက်နေ၏ ။
အောက်ထပ်မှာ နိုင်ငံတကာ အကျဉ်းသားတွေ အပြည့် ။ အပေါ်ထပ် Hall သဖွယ် ခန်းကျယ်ကြီးထဲမှာလည်း ကိုယ့်နေရာနှင့် ကိုယ် ။ သူ့အုပ်စုနှင့်သူ ။ ဥဒဟို သွားနေကြ သူတွေ ၊ အိပ်နေကြသူတွေ ၊ စကားပြောနေကြ သူတွေနှင့် ... တစ္ဆေရွာနှင့် တူနေသလို ။ အဆောင်မကြီး အပြင်ဘက် လှေကားမှ တက်တက်ချင်း ကော်ရစ်တာမှာလည်း မြန်မာတွေ အပြည့် ။ ရထားလက်မှတ် စောင့်ရင်း နေသာသလို နေသည့် ဘူတာရုံတစ်ခု နှင့်လည်း တူ၏ ။
တကယ်တော့ ဒီရထားက မီးပေါင်ကျနေသော ရထား ။
“ အစ်ကို အသိရှိလား ၊ မရှိရင် ဒီနားပဲ နေလိုက်ပေါ့ ” တဲ့ ။
အဝတ်တစ်ထည် ကိုယ်တစ်ခုနှင့် နေလိုက်ရုံပေါ့ ။ အိပ်လျှင်ပင် ပုဆိုးတစ်ထည် ခြုံစရာ မရှိ ။ စောင်ဆိုတာ ဝေးလာဝေး ။ မျက်နှာသစ်ဖို့ ၊ သွားတိုက်ဖို့ ၊ ရေချိုးဖို့ ၊ အထဲ မှာမှ သွားတိုက်ဆေး ၊ ဆပ်ပြာမွှေး ပေးပါသေးသည် ။
Body Loton မှ အစ ခေါင်းလျှော်ရည် ၊ မျက်နှာသစ်ဘူးတွေ မရောင့်ရဲနိုင်ခဲ့သော ကျွန်တော့်ဘဝက ထိုင်တွေးလျှင် ရူးသွားနိုင်ပါသည် ။ အခုတော့ ...
နေရာပေးသည့် လူငယ်လေးက “ ပြည် ” က သက်ပိုင်ထူး ။ အထဲမှာ သူ့ကို သတိမထားမိခဲ့ပါ ။ အဲဒီ အစ ညသည် မပျော်တုံးလုံး ၊ ပျော်တုံးလုံးနှင့် ကြမ်းပိုးထိုး ခံရတိုင်း ထထိုင်ကြနှင့် ညသည် ကန္တရဝရဲထဲ တရွေ့ရွေ့ တိုးဝင်နေ၏ ။ အိပ်မက် မဟုတ်သော အချိန်ဆိုးများက ဘယ်ထိ သံသရာရှည်ဦးမည် မသိပါ ။
••••• ••••• •••••
( မနေချင်လည်း နေရ ၊ သေချင်လို့ လည်း သေလို့မရ ။ )
လူကြီးသူမတွေ ပြောသော စကားက လက်တွေ့တွေ ထဲမှ ခံစားမှုပေါ် မူတည်ပြီး ပြောခြင်း ဖြစ်ပါလိမ့်မည် ။
အထူးသဖြင့် ဒီလို ဘဝ ၊ ဒီလို အခြေအနေ ဆိုးတွေမှာပေါ့ ။ ထမင်းစားချိန်ဆို အောက်ထပ် ဆင်း၍ တန်းစီထိုင်ကာ စောင့်ရပါသည် ။
ဆီးဖျော်ရည် မဟုတ်သော သကြား အနည်းငယ်နှင့် ဖျော်ထားသော အနီရောင် ရေတစ်ခွက်ကို ကျွန်တော် ယူလေ့မရှိပါ ။
ထမင်းစားဖို့ တန်းစီ စောင့်ရသည်မှာ ကြာလွန်း၍ ရွှေကျင်မှ လူငယ်ကို ...
“ မင်းတို့ ရွှေကျင်နဲ့ ငါတို့ ညောင်လေးပင် အသွားအပြန်လောက် ကြာမယ်ထင်တယ် ” ဆိုတော့ ...
“ သေချာတာပေါ့ အစ်ကိုရာ ။ နှစ်ခေါက်လောက် ပြန်လို့ ရတယ် ” ဟု ဆို၏ ။
ဒီလူငယ်က ထိုင်းငါးဖမ်းလှေနှင့် လိုက်ရင်း “ မလေးရှား ” ဘာမှန်း မသိရသေးခင် ခြေချချချင်း အဖမ်းခံရပါသတဲ့ ။
သူထောင်ကျဖို့ လေယာဉ်နှင့် ခေါ်ခဲ့တာမို့ ဟာသလုပ် ပြောနေဆဲ ။ သို့ပေမယ့် အိမ်ပြန်လမ်းပေါ် ရောက်ချင်နေသူ ။
“ ရွှေကျင် ပြန်ရောက်ရင် ဈေးသည်ပဲ လုပ်စားပါတော့မယ် အစ်ကိုရာ ” တဲ့ ။ အိမ်ပြန်လမ်းကို စောင့်မျှော်နေသော မြန်မာတွေက D ဆောင်မှာပင် တစ်ရာကျော် ရှိနေပါ၏ ။
ညဘက် ၉ နာရီခွဲ ၁ဝ နာရီခန့် ဆိုလျှင် အောက်ဆင်း တန်းစီ ထိုင်ရပြီး လူစစ်ပါသည် ။
နှုတ်ခမ်းမွေး တကားကားနှင့် ခပ်ပိန်ပိန် ရဲကို ညဘက် နှုတ်ခွန်းဆက် စကားဆိုတိုင်း ငါးခူ ၊ ငါးစင်ရိုင်း ဆိုသော အသံတွေက ဘာသာခြား စကားထဲ ရောနှောကာ စူးစူးရှရှ ထွက်ပေါ်လာလျှင် ငိုအားထက် ရယ်အား သန်ရစမြဲ ။
ပေါက်ကရ ထည့်အော် ၊ ထည့်ဆိုတတ်သော မြန်မာတချို့ကြောင့် တင်းဆို့ကျပ်သပ်နေသော ခန္ဓာက ရယ်မောရမှုကြောင့် ပေါ့ပါး လန်းဆန်းတတ်တာ ကျေးဇူးတင်မိပါသည် ။ လူစစ်ပြီး တန်းဖြုတ်လျှင် ဘုံဘိုင်မှာ ခြေလက်ဆေးကာ အပေါ်ထပ် ဟောခန်းကြီး ထဲရှိ အင်အားများသော နိုင်ငံတကာ အကျဉ်းသားတွေကို ဘေးဖယ်ထုတ် ၊ ယာယီ အပြင်ထွက်ခိုင်းကာ ဗုဒ္ဓဘာသာ မြန်မာတွေက ရှိစုမဲ့စု စောင်ပိုင်းတွေ ခင်းကာ ဘုရားပင့် ၊ ဂုဏ်တော်ပွား ။ မေတ္တာပို့သဘော အလုပ်ကို ညစဉ် လုပ်ကြပါသည် ။
အမြင့်တစ်နေရာတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော မြတ်စွာဘုရားပုံတော်က တစ်ဦးတစ်ယောက် ရေးဆွဲ ပူဇော်ခဲ့သည်ဟု သိရပါသည် ။ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ( C ) ဆောင်မှာ ဘုရား ရှိခိုးသူဦးရေက ဟောခန်း တစ်ဝက်မျှ ရှိသည်ကို မီးရောင် အောက်မှာ တွေ့ရပါသည် ။
C ဆောင် အပေါ်ထပ်က လူမနေကြပါ ။ တစ်ချိန်က ထောင်သားတစ်ယောက် ဆွဲ ကြိုးချ သတ်သေခဲ့၍ ခုချိန်ထိ လူမနေဟု တစ်ဆင့် စကားဖြင့် ကြားသိရ၏ ။
မြန်မာလူငယ်တွေ ဘဝရဲ့ အခက်အခဲ ဒုက္ခဆိုးတွေ ထဲမှာပင် ဘုရားကို မမေ့ကြတာ လေးစားကျေနပ် ပီတိဖြစ်ကာ မျက်ရည်ပင် ဝဲရပါ၏ ။
ဒီနေရာမှာ ညဘက်တွေ မိုးရွာလျှင် မိုးပက်၍ အတွင်းဘက် ခဏရွှေ့ကြရ၏ ။ ဟိုနားရပ် ၊ ဒီနားထိုင် ၊ သူများနေရာ မဟုတ်လား ။
မြန်မာအချင်းချင်း ကိုယ့်အုပ်စုနှင့် ကိုယ် နေကြ၏ ။ အိပ်ရာထဲမှာ တစ်ယောက်ခြေနှင့် တစ်ယောက် ထပ်ထားသော်လည်း မနွေးနိုင်ကြပါ ။ အိပ်မပျော်သူများ ၊ ချမ်းလွန်း၍ ခိုက်ခိုက်တုန်နေသူများ ။
ကြမ်းကြားမှ ကြမ်းပိုးရှာ သ,တ်နေသူများ ။ ဖဲကစားနေသူများ ( ပိုက်ဆံမပါ ) ။ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်မောကျနေသူများ ။ အပြင်က ရန်စဖြင့် ဒီနေရာကို ရောက်လာသူအား ပါးစပ်ပိတ် ဝိုင်းချုပ် ရိုက်နှက်ထိုးကြိတ်သူများ ။ ဒီနေရာသည် နေ့ည လစဉ် နှစ်ပေါက် ရှင်လျက်နှင့် သေနေသူများ၏ ဈာပနဆောင် ၊ ဝိညာဉ်ရိုင်းများ သိုလှောင်ရုံ ။
အနာဂတ် သေဆုံးနေသာ အိမ်ပြန်လမ်း ပျောက်သူတို့၏ တွယ်ကပ်ရာ ။ အာဟာရမဲ့ ရေရှားနေသည့် မသန့်ရှင်းသော လေကို ရှူသွင်း နေရသည့် ၊ မရဏဆောင် တစ်ခု ၊ ကိုယ့်ကိုယ့်ကိုယ်ပင် မသတီချင်တော့သည့် စက်ဆုပ်စရာ ။
ဝိညာဉ်ကမ္ဘာ ။
ကျောက်ပန်းတောင်းသား တစ်ဦးက ရွာမှာ ထန်းတက်ပါသတဲ့ ။ တိုးတက်မလား ထွက်လာတာ ။ အခု ဒီနေရာမှာပင် တစ်နှစ် ရှိပါပြီတဲ့ ။ ဆံပင်တွေ ရှည်၍ နေသားကျနေပုံ ။
မြန်မာပြည် ပြန်ချင်သူတွေ ဒုနဲ့ဒေး ။ တဆွေးဆွေးတသသ ခံစားနေရသူတွေက တစ်ပုံတစ်ပင် ။
“ သေရင်တောင် ဒီနေရာမှာ မသေချင်ပါဘူး ။ ကိုယ့်ပြည် ကိုယ့်ရွာပဲ ပြန်သေမယ် အစ်ကို ”
“ ဒီနိုင်ငံတောင် ဒီလောက်ဆိုးနေတာ ။ တတိယနိုင်ငံကို ကူးဖို့ စောင့်ရင်း မသေချာဘဲ ဒီနေရာမှာပဲ ဒီဒုက္ခတွေနဲ့ အရင် သေလိမ့်မယ် ”
“ ဒါပေမဲ့ အိမ်နဲ့ အဆက်သွယ် ပြတ်နေတာ ကြာပြီ ၊ ဘယ်လို လုပ်ရမလဲ မသိဘူး ”
အမျိုးမျိုးသော ဘဝတွေ ၊ အဖုံဖုံသော ဒုက္ခတွေ ၊ အိမ်ပြန်ဖို့ တစ်ဆစ်ချိုး သာသာ လေးမှာ ... ။
မနက် မိုးလင်းလျှင် အောက်ထပ် ဆင်း၍ တန်းစီထိုင်ပြီး ပေါင်မုန့် နှစ်ချပ်ကို ထောပတ်ပါးပါး သုတ်၍ ရေနွေးကြမ်းနှင့် ပေးပါသည် ။
တစ်ခါတစ်ရံ ပေါင်မုန့် နှစ်ချပ်ရော ထမင်းပါ မစားရဘဲ အများနည်းတူ ဆန္ဒပြရ ပါသည် ။
မလိုက်နာလျှင် အရိုးတခြား ၊ အသားတခြား ဖြစ်သွားနိုင်သည် ။ မနက် မိုးလင်းလျှင် မျက်နှာသစ်ဖို့ ဘုံဘိုင်လေးက ရေမလာပါ ။ အိမ်သာထဲ မဝင်ရဲ ။ မမြင်ရဲပါ ။ ချိုးစရာ ကန်ထဲ ရေမရှိပါ ။
ကျွန်တော်က ရေချိုးလျှင် လှေကားရှေ့ရှိ ဘုံဘိုင်ကလေးမှာ ရေသန့်ဘူး တစ်ဝက် ဖြတ်ထားသည့် ခွက်ကလေးခံကာ ရေချိုးပါ သည် ။ ၁ဝ ရက် နေ၍သာ ... တစ်လဆို သေမှာ သေချာပါလိမ့်မည် ။
အိပ်ရာဘေး ကပ်လျက် ( နိုင်ဂျီးရီးယား ) နိုင်ငံသားကတော့ အပြင်လူ လာတွေ့လျှင် ဆေးလိပ်နှင့် မုန့်ပဲသရေစာများ ပေးတတ်၏ ။
အဲဒီမနက်က ပေါင်မုန့်ချပ်တွေကို စီရီ ပုံဖော်ကာ ဆန္ဒပြကြပါသတဲ့ ။
အပေါက်ဝက ထမင်းဘူးတွေက နေ့လွဲ ညစာထိ ဒီအတိုင်း ။ ခွေခေါက်အိပ်ကြရင်း တိတ်ဆိတ်နေသော အဆောင်က တစပြင် အလား ။ တစ်နေကုန်တော့မည် ။ ကျွန်တော်သည် အခြေအနေဆိုးကြီးကို တစိမ့်စိမ့် တွေးရင်း နာကြည်းပူလောင်ကာ စိတ်ထဲ တင်းကျပ်လေးလံလာပါသည် ။ ဝရန်တာမှာ ထိုင်ရင်း သံကုန်ခြစ်ခြုတ်၍ အော်မိ၏ ။
မျက်နှာချင်းဆိုင် အဆောင်မှ ပြန်အော်၏ ။ ကျွန်တော်နှင့်အတူ အဆောင်ထဲမှ တစ်ယောက်စ နှစ်ယောက်စ ပြန်အော်စဉ် မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ ထပ်မံ၍ ဆင့်ပွားအော် ကြ၏ ။ အဆောင် လေးဆောင်လုံးက ကူးစက် အော်ဟစ်ရင်း တဝေါဝေါ တဝုန်းဝုန်း ပင်လယ်မုန်တိုင်းတွေ ကျလာသလို ။
ရေဖွင့်ပေးပါ ။ အိမ်သာ သန့်ရှင်းပေးပါ ။
မတိုင်ပင်ဘဲ တဝေါဝေါ အော်နေကြ၏ ။ ခုန်ပေါက် အော်နေသော အကျဉ်းသား များစွာသည် ဝရန်တာအနား စုပြုံ တိုးဝှေ့နေကြပုံမှာ ပျားအုံကြီး ကြွလာသည့်နယ် ။ ဂိတ်ဝမှာ အကြောင်းကြား၍ သက်ဆိုင်ရာများ ရောက် လာကြပြီး ဓာတ်ပုံများ တဖျတ်ဖျတ် ရိုက်ကုန်၏ ။
“ အစ်ကို တော်ပါတော့ ။ တခြားသူတွေ အော်လိမ့်မယ် ။ အစ်ကို မောနေပြီ ” တဲ့ ။
သန်လျင်က လူငယ်က ထိန်းချုပ်ကာ တားပါသည် ။ ပစ်လို့သေသေ ။ မောလို့ သေသေ ။ မထူးတော့ပါဘူး ။ သန့်ရှင်းမှု ကောင်းမှ ကျန်းမာရေး ကောင်းမှာ ။ သူတို့ နားလည်မှာပေါ့ ။ ရေမရှိဘဲ သန့်ရှင်းမှုက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ ။
သက်ဆိုင်ရာတွေက ကတိတွေ ပေးပြီး ပြန်ကြချိန် မျက်နှာချင်းဆိုင် မြန်မာတွေ အားလုံး သံပြိုင်တွေ ဆိုကြသော သီချင်းသံက ပတ်ဝန်းကျင် အနှံ့ ပျံ့လွင့်၏ ။ မတိုင်ပင် ကြဘဲ ဆိုဖြစ်ကြတာ အဆန်းကြီး ။
××× သူငယ်ချင်း ရှေ့ဆက်၍ မင်း ပျော်ရွှင်ပါစေ ××× အောင်မြင်ပါစေ ××× တစ်ခါတစ်ရံမှာ အတားအဆီးများ ကျော် ဖြတ် ×××
••••• ••••• •••••
ဘယ်ထောင်ကို မင်းရောက်နေလဲ ။
ဘယ်ထောင်မှာ မင်းရှိနေလဲ
ဘာတွေကို မင်းလုပ်နေလဲ တဲ့ ။
( သူငယ်ချင်း ညီကိုတွေ အဆင်ပြေပါစေ )
ကျွန်တော် စုံမှိတ် အော်လိုက်လျှင် အဆောင် နှစ်ဖက်စလုံးမှ ဝိတ်သံများ ၊ လက်ခုပ်တီးသံများ ... OK OK ဆိုသော အသံများက တရစပ် ။ တဝေါဝေါ ။
( အဆင်ပြေရင် ဆက်ဆိုမယ် ) လို့ ကျွန်တော် ပြန်အော်လျှင် ...
××× သူငယ်ချင်း ရှေ့ဆက်၍ မင်းပျော်ပါစေ ××× အောင်မြင်ပါစေ ××× တစ်ခါတစ်ရံ မှာ အတားအဆီးများ ကျော်ဖြတ် ×××
ရင်ဘတ်ထဲက ဆန္ဒ ၊ စေတနာတွေကို ဘဝတူချင်း ပေးဆပ်သော သီချင်းစာသားက ကြက်သီးထသည့် အထိ ခံစားရပါသည် ။ ထို သီချင်းကို ထပ်ကာ ထပ်ကာ ဆိုဖြစ်ကြပါ၏ ။
ဘဝ ဆိုတာကတော့ တစ်ခါတစ်ခါ ဖြေသိမ့်ခြင်းငှာ မစွမ်းနိုင်သော အခြေအနေတွေကို ရင်ဆိုင်ရသည်ပဲလေ ။
( ရွှေညီကိုတွေ ဘယ်ကို ပြန်ချင်ကြလဲ ။ ကြားချင်တယ်နော် ) ဟု ကျွန်တော် အော်လျှင် ( အမေ့အိမ် ) ဟု ပဲ့တင်ထပ်မျှ အော်သံတွေက တစ်နေကုန် ဘာမှ မစားထားရဘဲ ညံညံစီ နေကြ၏ ။ အားမာန် ပြည့်နေကြ၏ ။
ထူးအိမ်သင်ရဲ့ ( အမေ့အိမ် ) သီချင်းကို သံပြိုင် ဆိုနေသည်မှာ ဟော့ဒီ Camp တစ်ခုလုံးမှသည် သစ်တောတွေ တောင်တန်းတွေထိ အဆင့်ဆင့် ရိုက်ခတ်လွင့်ပျံနေမှာ သေချာပါ၏ ။
••••• ••••• •••••
ခါးသီးစက်ဆုပ်စရာများကို ရင်ဆိုင်ဖြတ်သန်းနေချိန် မြန်မာသံရုံးမှ ရောက်လာ၏ ။
ပုံစံဖြည့် ၊ ဓာတ်ပုံရိုက်ပြီး ရန်ကုန်ရုံးသို့ ညောင်လေးပင် အိမ်မှ ငွေသွင်းစေပြီး လေးရက် အကြာ K.L.I.A. ( camp ) ကွာလာလမ်ပူ လေဆိပ်အနီး အကျဉ်းစခန်းသို့ ညအိပ် ပြောင်းရ၏ ။
ထို Camp က ကျွေးသော ညစာမှာတော့ အကျဉ်းကျ ဘဝ၌ မြိန်ယှက်စွာ စားရ သော တစ်နပ်တည်းသော ထမင်းပါပဲ ။
မှ နောက်တစ်နေ့ မနက်စောစော အိပ်ရာထ ရေချိုးပြီး မုဒုံ ( ဗျိုင်းနှစ်ကောင် ) မှ ဇော်ဇော် က တီရှပ် အဖြူဟောင်းလေး တစ်ထည်ပေး၍ ဝတ်လိုက်ပါသည် ။K.L လေဆိပ်ရောက်မှ အတူ နေခဲ့သော အခန်းဖော်က လာပို့မည့် အဝတ်အစား လဲလိုက်ပါမည် ။ ကိုယ့်အတွေးနှင့် ကိုယ် မြန်မာပြည် အိမ်ပြန်ရမည့် မနက်ခင်းလေးက ၅၀% လောက် ပေါ့ပါး လန်းဆန်းနေပါသည် ။
••••• ••••• •••••
မုန်တိုင်းမိခဲ့ ၊ လှိုင်းရိုက်ခဲ့ ။
သောကပင်လယ်ထဲ သောင်တင်
ရွှေပြည်တော် မျှော်တိုင်း ဝေးမလိုနဲ့
အခုတော့လည်း မကြာမီ ကမ်းကပ်ရတော့မည် ။ ကျွန်တော်တို့မှာ ဆိပ်ကမ်း ရှိပြီးသားပဲ မဟုတ်လား ။
နာရီလက်တံ လည်ပတ်မှုတွေ ထဲမှာ ကံတရားရဲ့ အကောင်းအဆိုးတွေ ကပ်ငြိပါနေတတ်တာလေ ။
Express ကားတန်းက မြန်မာလူမျိုး ( ကျားမ ) ၉၂ ယောက်ကို တင်ဆောင်ကာ ကျယ်ဝန်းချောမွတ်နေသော ကားလမ်းမကြီး ပေါ်မှာ ကွာလာလမ်ပူလေဆိပ်ကို ဦးတည်နေပါသည် ။
နိုင်ငံခြားပြန်များသည် ဟောင်းနွမ်းနေသော အဝတ်တစ်ထည် ကိုယ်တစ်ခုနှင့် ဒီနေ့မနက်မှ အချုပ်ထောင်မှ ထွက်ခဲ့ကြခြင်းပင် ။
မလှပ ။ မပြည့်စုံ ။ နေလောင်ပန်းတွေလို ။ မိုးထိပန်းတွေလို ။ အနံ့ကင်းမဲ့ အဆင်း မလှစွာ လေဆိပ်ရှိရာ တိတ်ဆိတ်စွာ လိုက်ပါလာကြပါသည် ။
နှစ်ယောက်တစ်တွဲ တန်းစီကာ ကားပေါ်မှ ဆင်း၍ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော လေဆိပ်အဆောက်အအုံထဲ ရဲများ ၊ လူဝင်မှုကြီးကြပ်ရေးများ ဝန်းရံ၍ လျှောက်ခဲ့ကြ၏ ။ ဆိုးလွန်းသော ဇာတ်သိမ်းခန်းက အဲဒီမှ စပါသည် ။
ကြိုတင် အကြောင်းကြားထား၍ သက်ဆိုင်သူ တချို့က အဝတ်အထည် ၊ ဖိနပ်များ လာပေးကြပါသည် ။ သံရုံးတာဝန်ခံတွေက တွန်းလှည်းနှင့် တင်ခဲ့သော ရွှေဟင်္သာစတိုးမှ အထုပ်တွေကို အမည်ခေါ် ပေးပါသည် ။
ကုန်ပြီ ။ ပေးစရာ ပစ္စည်းတွေ ။ မေးကြ မြန်းကြသူတွေ ။ စိတ်အနာ ထပ်ရ ။ တတွတ်တွတ် ပြော၍ ဒေါသထွက်ကြပြီ ။ ပစ္စည်းရသော သူတွေက အဝတ်သစ်တွေ လဲလှယ် ဝတ်ဆင်ကြပြီး အဝတ်ဟောင်း ၊ ဖိနပ်ဟောင်းတွေ အမှိုက်ပုံးထဲ စွန့်ပြီးကြပြီ ။
( အချိန်မီ လုပ်ပေးပါတယ် ။ မပါတဲ့သူတွေ ဆိုတာ အပြင်က ဆိုင်ရာသူတွေ လာမပို့လို့ပါ ။ ကျွန်တော်တို့ ကလေးကစားတာ မဟုတ်ပါဘူး ) တဲ့ ။
ပြီးပြီပေါ့ ။ သေလိုက်ပေါ့ ။ စာရင်းမပါ သူက အယောက် ၅ဝ ရှိ၏ ။
ကျွန်တော် အခန်းဖော်ကို သေသေချာချာ လေးလေးနက်နက် ၊ တိတိကျကျ မှာခဲ့တာပါ ။
ဘဝရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှာ မသေရုံတစ်မယ် ခံစားပူလောင် ရူးမတတ် ဖြစ်ခဲ့ရပြီး ကံအခွင့်အလမ်းလေးနှင့် အိမ်ပြန်လမ်းပေါ် ရောက်ခဲ့ရတာ ။
ပြည်တော်ပြန် အမြင်လှဖို့ သင့်တင့်သည့် အဝတ်အစားလေး လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ခွင့်ပင် မဖြစ်နိုင်တော့ပါတကား ။
သုံးရက် ကြိုတင်၍ မေတ္တာရပ်ခံ တောင်းပန်ပြီး ရွှေဟင်္သာစတိုးကို အဝတ်
တစ်စုံနှင့် ဖိနပ် ။
နံ့သာဖြူ ပုတီးလေးနှင့် မှတ်ပုံတင်လေးကို ကျွန်တော့်ဆီ ပို့ခိုင်းတာပါ ။
BUS ကားခလေးပဲ သူကုန်ပြီး ကူညီရမှာပါ ။ ဘုရားအဆူဆူ ကယ်တော်မူကြပါ ။
အသန့်ကြိုက် ၊ အလှကြိုက်သော ကျွန်တော်က အကျည်းတန် စုတ်ပြတ် နွမ်းဖတ်စွာ လေယာဉ်စီးပြီး ပြည်တော် ပြန်ရတော့မည်တဲ့ ။
တဖိတ်ဖိတ် တလက်လက်နှင့် လေဆိပ်ကြီးထဲမှာ တွေ့ကရာ ကောက်စီးခဲ့ရသော ဖိနပ်အဟောင်းနှင့် ။
အတိတ် ... အတိတ်ရဲ့ အကုသိုလ် ဝဋ်ကြွေးများ ကုန်ဆုံးပါစေတော့ ။
“ အပြင်က ကောင်တွေ မိုက်ရိုင်းတယ် ။ ယုတ်မာတယ် ။ ကိုယ်ချင်းမစာဘူး ။ မြန်မာစိတ် မရှိကြဘူး ။ လုပ်ရက်တယ်ကွာ ။ တောက် .. ငါ့တို့ သောကမျိုး မခံစားရပါစေနဲ့ ”
ဆင်တူယိုးမှား စကားသံတွေက မကြားတစ်ချက် ၊ ကြားတစ်ချက် ။ အနီးနားရှိ အဝတ်ထုပ် လာပို့ပြီး သူ့အသိနှင့် စကားကောင်း နေသော မြန်မာတစ်ယောက် ဆီမှ ဖုန်းခဏ တောင်းပြီး ကျွန်တော့် အခန်းဖော်ကို ခေါ်လိုက်တော့ ...
“ ဘယ်သူလဲ ” တဲ့ ။
“ ငါ ... နိုင်ထွန်း ” ပါ ဆိုတော့
“ ဟာ အစ်ကို ။ ကျွန်တော် မအားသေးဘူး ” တဲ့ ။
“ အေး ... မင်း မအားသေးလည်း ခဏလေး ငါ ပြောခဲ့ချင်သေးလို့ပါ ။ ငါ အခု လေဆိပ်ထဲ ရောက်နေပြီ ။ မင်း လုပ်ရက်တယ် ။ မင်း ရိုင်းလွန်းတယ် ။ မင်းကို သေသေချာချာ တောင်းပန် မှာခဲ့တာပါ ။ မင်းပဲ စိတ်ချနေပါဆို ။ ဘာတွေလိုသေးလဲဆို ၊ ဘာလုပ်ပေးရဦးမလဲဆို ။ အခု မင်း အချိန်မီ ငါ လိုအပ်တဲ့ အဝတ်တစ်စုံ ၊ ဖိနပ်တစ်ရန် ၊ ငါ့ပစ္စည်းလေးတောင် အချိန်မီ မပို့ခဲ့လို့ ငါ့မှာ မြန်မာပြည်ကို သူတောင်းစားရုပ် သူတောင်းစားပုံနဲ့ ပြန်ရတော့မယ် ။ မင်း သိအောင် ပြောခဲ့တာပါ ။ မင်း သာသာယာယာနဲ့ အဆင်ပြေပါစေ ”
ကျွန်တော် ပတ်ဝန်းကျင်ကို မေ့လျော့ပြီး အသံကျယ်စွာ လူက တုန်လှုပ်လာပြီး ပေါက်ကွဲလာပါသည် ။ ဖုန်းပိုင်ရှင်ကို ကျေးဇူးပါ ပြောပြီး ပြန်ပေးလိုက်စဉ် ...
“ အစ်ကို ခံစား မနေပါနဲ့တော့ ။ ဒီဘဝကို ဒီနေရာမှာပဲ ထားခဲ့လိုက်ပါ ။ လူလို မသိနားမလည်တဲ့ လူတွေနဲ့ မဆုံရပါစေနဲ့ ဆုတောင်းပါ ။ ဒီအဖြစ်ကိုလည်း ရင်နာမနေ ပါနဲ့တော့ဗျာ ” တဲ့ ။
ဘေးမှ တစ်ယောက်က ဝင်ပြော၏ ။
ကျွန်တော် လေဆိပ်ထဲမှ ဦးတည့်ရာသာ ထွက်ပြေးချင်မိပါသည် ။ လေယာဉ်ပေါ် ရောက်မှ ခုန်ချရမလား ။
ပရမ်းပတာ အတွေးများနှင့် ။
ကမ်းမြင်ရကာမှ လှိုင်းရိုက်ခံရသလို ။ အောက်ထပ်ကို စက်လှေကားမှ ဆင်းခဲ့ပြီး ဂိတ်တစ်ခုထဲ ဝင်ခါနီးမှာ အပေါ်ထပ် ဝရန်တာမှ ခုနက ဖုန်းပိုင်ရှင်က ..
“ အစ်ကို ဖုန်းဝင်လာတယ် ။ သူတို့ အခုပဲ လိုက်လာပြီတဲ့ ”
အခုန မအားတဲ့ အလုပ်ဆိုဒ်ထဲမှာ ။ အခု လိုက်လာပြီဆိုတော့ ... ကျွန်တော်နှင့် ပြတ်တောက်ခဲ့သော ၂ လတာမှာ သူတို့က ဘယ်မြို့ ၊ ဘယ်ဒေသမှာ ရောက်နေနိုင်မလဲ ။ ဟောဒီ K .L လေဆိပ်နဲ့ ခရီး အကွာအဝေး ။ စဉ်းစားကြည့်လျှင် မဖြစ်နိုင်ခြင်းက ၉၉% ။
မလေးလေဆိပ် ဝန်ထမ်းတွေက လှောင်ပြုံးအပြင် “ သိပ်လှကြတယ် ” ဆိုသော စကားနှင့် အချင်းချင်း လှမ်းပြောနေကြ၏ ။
အကျည်းတန်ခြင်း တံဆိပ်ရိုက်ပြီး အိမ်ပြန်ခဲ့ရပြီ ။ ကမ်းကပ်ချင်သူ အတွက် ကမ်းရောက်ဖို့သာ အဓိကပါလေ ။ အိမ်ပြန်ချင်သူ အတွက် အိမ်ရောက်ဖို့ပါပဲ ။ ဘာမှ မလိုတော့ပါဘူး ။
••••• ••••• •••••
မြန်မာပြည်သို့ ဦးတည် ပျံသန်းနေသော လေယာဉ်ကြီးထဲမှာ ...
တာချီလိတ်က “ ရှမ်းမလေး ” နှင့် အလယ်က ကျွန်တော် ။ လူသွားလမ်း ဘက်ဘေးမှာ “ ဆိပ်ကြီးခနောင်တို ” သား ။
“ မလေးရှားရယ် နှုတ်ဆက်ခဲ့ပါတယ် ”
“ မလေးရှားရယ် နှုတ်ဆက်ခဲ့ပါတယ် ”
ကျွန်တော် အသံထွက် ပြောတော့ ကောင်မလေးကပါ အသံထွက် လိုက်ပြောပြီး ပြတင်းမှ အပြင်သို့ ငေးနေ၏ ။
“ လုပ်မနေနဲ့တော့ ။ နှုတ်ဆက် မနေနဲ့တော့ ။ ဘာအကြောင်းမှ မတွေးနဲ့တော့ ” တဲ့ ။ ခနောင်တိုသားရဲ့ စကား ။
အပြုံးလှလှနှင့် လေယာဉ်မယ်လေးတွေက ကျွေးမွေးဧည့်ခံဖို့ လက်တွန်းလှည်းလေးတွေနှင့် အနားရောက်လာစဉ် “ ကျွေးတာ အကုန်စားနော် ။ ငတ်လာတာ ကြာပြီ ။ လေယာဉ်မယ်တွေ ချောလို့ ကဗျာဆန်လို့ ဆိုပြီး စားရမှာ ရှက်မနေနဲ့ ။ သူတို့နဲ့လည်း ပြန်ဆုံစရာ မရှိတော့ဘူး ။ အကုန်စား အကုန်သောက် ။ နောက်တစ်ခါ ဘာမှ မသေချာဘူး ”
ခနောင်တိုသားရဲ့ နောက်ထပ် စကားကို ရှက်ပြီး ကျိတ်ရယ်မိ၏ ။
“ ကောင်းလိုက်တာကွာ ။ ကုန်အောင် စားကြ ။ လိုရင် ထပ်တောင်း ၊ ၂ သိန်း ပေးထားရတာ ။ ဒီအစားအသောက်ဖိုးလည်း ပါမှာ ” ဆိုတော့ ရှမ်းမလေးနှင့် ကျွန်တော် အားပါးတရ ရယ်မိပြန်ပါသည် ။ သူ အနား ပါခဲ့လို့သာပေါ့ ။
သောကတို့ လွင့်စဉ်သလို နာရီလက်တံတို့ လတ်ဆတ်လာ၏ ။ ဘဝဆိုတာ ဘာမှ မကြာရှည်ဘူး ဆိုတာ အမှန် ။
အခုလို ရယ်မောစရာ ရှိလျှင် သောက ဆိုတာ ငုပ်လျှိုးကွယ်ပျောက်တတ်သည်လေ ။ ။
••••• ••••• •••••
( အိမ်ပြန်လမ်းတွေ လှပလန်းဆန်းကြပါစေ ။ )
မေတ္တာဖြင့် ...
⎕ သိန်းထိုက်ဆွေ
📖မဟေသီ ရုပ်စုံ မဂ္ဂဇင်း
နိုဝင်ဘာ ၊ ၂၀၁၇
