Monday, February 16, 2026

အဲဒီနေ့က ကျွန်တော့်အဖေ သေပြီးရှင်တယ်

 

❝ အဲဒီနေ့က ကျွန်တော့်အဖေ သေပြီးရှင်တယ် ❞
        ( နေကောင်းကင်နီ )

အဲဒီနေ့ညက ကျွန်တော့်အဖေ ဆုံးတယ် ။ ကျွန်တော် အနားမှာ မရှိပါဘူး ။ ရှိလည်း မရှိနိုင်ခဲ့ဘူး ။ ရန်ကုန်ဆေးရုံကြီးက အမေ ဆက်တဲ့ ဖုန်း ဝင်လာတော့ ကျွန်တော် နည်းနည်းလေး ငိုင်သွားမိတယ် ။ တကယ်ဆို တကယ် နည်းနည်းလေးပါပဲ ။ အဖေ ဆိုတဲ့အရာ သေဆုံးခြင်းက ကျွန်တော့်အတွက် မကြည့်ချင်တဲ့ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ကို ဇာတ်သိမ်းမှ ကြည့်လိုက်ရတာမျိုး လောက်ပဲ ။ ပထမဆုံး သတိရမိတာက ဆေးရုံမှာ အဖေနဲ့ အတူတူ ရှိနေမယ့် အမေ ။ အမေ ဘာဖြစ်မလဲ ကျွန်တော် သိပ်သိချင်တယ် ။ အမေ ငိုနေမှာလား ။ ကျွန်တော် စိတ်ထဲ ကျိတ်ပြီး ဆုတောင်းနေတာကတော့ အမေ မငိုစေဖို့ဘဲ ။ ဘာလို့ ငိုနေမှာလဲ ။ မငိုလောက်တဲ့ အကြောင်းအရာတွေ အမေ့ ရင်ထဲမှာရော ကျွန်တော်တို့ ရင်ထဲမှာပါ နင့်နင့်သီးသီး ရှိနေပြီးသားပဲ ။

“ မင်းအဖေတော့ သွားပြီဟေ့ ”

ဝမ်းနည်းသံ မဟုတ်တဲ့ အသံနဲ့ ဝင်လာတဲ့ အမေ့အဖေ ၊ ကျွန်တော့် အဘိုးအသံကို ကြားတော့ စိတ်ထဲ ဟာတာတာ သလိုတော့ ဖြစ်သွားသား ။ လူတစ်ယောက် သေဆုံးခြင်းမှာ ငိုကြွေးဖို့တောင် တာဝန် မယူနိုင်ခဲ့တာက အဲဒီ လူရဲ့ အတိတ်က တခြားသူတွေကို ရယ်စရာတွေ မပေးခဲ့လို့ပေါ့ ။

ဘာအဓိပ္ပာယ်မှန်း မသိတဲ့ အိမ်တွင်းအုန်းကို ဖြုတ်ချပြီး အဘိုး ထွက်သွားတဲ့အထိ ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကို နှစ်ယောက် တစ်ယောက် မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်ရင်း စကားတော့ ခဏလောက် မပြောနိုင်ခဲ့တာ သေချာတယ် ။

“ အဖေ သေသွားပြီတဲ့ ”

“ အင်း သေသွားတာပဲ ကောင်းပါတယ် ”

ကျွန်တော့်အဖေ ဆုံးခြင်းက အဲဒီလောက်ပဲ ။

••••• ••••• •••••

“ ဝုန်း ”

ထမင်းစားပွဲဝိုင်းက အဖေ့ရဲ့ အင်အားအောက်မှာ ပိုးလိုးပက်လက် လန်သွားတယ် ။ အမေ့ပေါ်မှာ ဟင်းဖတ်တချို့ က ချက်ချင်း ဆိုသလို ။ ကြားဖူးနေကျ ၊ မြင်ဖူးနေကျပေမဲ့ ကျွန်တော် ကတော့ ငေးကြည့်နေရုံပဲ ။ တီဗွီကို ကြည့်ရင်း လောကကို မေ့နေတဲ့ ညီလေး မျက်နှာက တီဗွီကို ပိတ်လိုက်ရင်း အရွယ်နဲ့ မလိုက်အောင် အခြေအနေကို နားလည်စွာ အနားကို တဖြည်းဖြည်း တိုးသွားတယ် ။

“ မင်း ဘာအချိုးလဲ ”

“ ဒါလေးတောင် မလုပ်ပေးနိုင်ရအောင် မင်းမှာ အားကိုး ရှိနေတယ်ပေါ့ ဟုတ်လား ”

အဖေ့အသံက သူတို့ မကြားချင်တဲ့ အာလေးလျှာလေး အသံပေါ့ ။

အမေ့ကို ကြည့်လိုက်တော့ ဖန်တစ်ရာတေနေတဲ့ ဇာတ်လမ်းမို့ ဘာမှ ထိပ်တိုက် မပြောချင်တဲ့ ဟန်ပါပဲ ။ တိတ်ဆိတ်စွာနဲ့ ကြမ်းပြင်ကို ရှင်းလင်းဖို့ပဲ ပြင်နေတယ် ။

“ မလုပ်ပါနဲ့ ဖေကြီးရယ် ”

ထုံးစံအတိုင်း ညီလေးက သူ တတ်သလောက်လေးနဲ့ လေပြေထိုးဖို့ကြံတယ် ။ ဟုတ်ပါတယ် ၊ အဲလိုမျိုး အချိန်တိုင်း ညီလေးက ငိုမဲ့ငိုမဲ့နဲ့ သက်သာရာ သက်သာငြား လေပြေထိုးနေကျ ။ တကယ်ဆို တစ်နေ့တာရဲ့ ညဆိုတာ ရောက်တိုင်း ကျွန်တော်တို့ ကြောက်ရွံ့နေကျ ။ တစ်နေ့လုံး တစွပ်စွပ် မြည်အောင် လောင်းထည့်လာခဲ့တဲ့ နှုန်းက ညဆိုရင် ရေချိန်ထက် ကျော်နေပြီပေါ့လေ ။ နေညိုတာနဲ့ ရွာမှာ အိမ်တံခါးတွေကို ပိတ်ရသလိုမျိုး ကျွန်တော်တို့ စိတ်တွေ ချဉ်စူးစူး အနံ့အောက်မှာ ပိတ်ပစ်ခဲ့ရတယ် ။ ရယ်မောဖို့တောင် တစ်ယောက် မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်ပြီး မဝံ့မရဲ ဖြစ်ရတဲ့ ခံစားမှုမျိုး ။ အပြစ်မရှိ အပြစ်ရှာမယ့် ရီဝေဝေ မျက်လုံးတွေအောက်မှာ ကျွံသွားတဲ့ စကားတစ်ခွန်းက အခုလို ထမင်းဝိုင်း တစ်ဝိုင်းကို မှောက်သွားအောင် လုပ်နိုင်တယ်လေ ။

“ ဟင် ပြောလေကွာ ”

“ မလုပ်ပါနဲ့ ဖေကြီးရယ် ”

အမေ့ရဲ့မျက်နှာက မျက်ရည်တွေနဲ့ လန်တက်သွားတယ် ။ အဖေရဲ့ ဆံပင်ဆောင့်ဆွဲလိုက်ခြင်းရယ်ပါ ။ ညီလေးကလည်း အဝေးကို လွင့်သွားတယ် ။

“ တောက် ”

သားကြီး ဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော့် စိတ်ထဲ ဘာတွေ ဖြစ်သွားမလဲ ။ စိတ်ထဲက ခံပြင်းမှုနဲ့အတူ ခြေထောက်တွေ တဆတ်ဆတ် တုန်ခါလာမိတယ် ။ မျက်ရည်တွေ ဝဲနေတဲ့ အမေက စကားတွေ ထပ်ပြောနေရင် ဘာဖြစ်မလဲ ဆိုတာ ကြိုသိနေတော့ ယိုင်ထိုးနေတဲ့ အဖေ့ လက်ထဲက မရုန်းဘူး ။

“ အေးပါဟာ နောက်မပြောတော့ပါဘူး ”

ပြီးတော့ ကျွန်တော် ဘာတွေဖြစ်ပြီလဲ ဆိုတာ သိတဲ့ အမေက ကျွန်တော့်ဘက် လှည့်ကာ ဘာမှ မပြောမိဖို့ မျက်ဝန်းတချို့နဲ့ ခေါင်းခါ ပြတယ် ။ ဟုတ်ပါတယ် ၊ ကျွန်တော် ဝင်ပါမိရင် အသားနာမှာက ကျွန်တော်ပဲ ဖြစ်မှာပဲ ။ အဖေ ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ် အောက်မှာ တစ်ခုခု လုပ်လို့ ရခဲ့ရင်တောင် ငရဲ ဆိုတာက အလွတ်ပေးမှာမှ မဟုတ်တာ ။ အဲ့ထက် ပိုဆိုးတာက အတားအဆီး တစ်ခုက ရှိနေသေးတယ် ။ ကျွန်တော်က ဘာမှ မလှုပ်ရှားနိုင်တဲ့ အာရုံကြောရောဂါသည် ။

“ အဖေ ကျွန်တော်တို့ကို မချစ်ပါဘူး ”

တစ်ခါတစ်ခါ အဲဒီလိုမျိုးနဲ့ ပြီးဆုံးသွားပေမဲ့ တစ်ခါတစ်ခါကျတော့ မပြီးဆုံးခဲ့ဘူး ။

••••• ••••• ••••• 

တစ်နေ့တာလုံး မူးယစ် နေတဲ့ အဖေဟာ အရက်ခွက်ကို နှုတ်ခမ်းကပ်တဲ့ အချိန်မှာပဲ အိမ်မှာ ရှိခဲ့တယ် ။ အလုပ်ဆို ဘာတစ်ခုမှ မလုပ်နိုင်တော့ အလုပ်က ထွက်မှန်း မသိ ထွက်လိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာလည်း အရက်ပုလင်းက ၂၄ နာရီ အိပ်ရာဘေးမှာ အသင့် ရှိနေတာပါပဲ ။ အားလုံး အလုပ်ကိုယ်စီ ၊ ကျောင်းကိုယ်စီ သွားနေရတဲ့ အချိန်မှာ အိမ်တစ်အိမ်တည်းမှာ ဘာမှ မလှုပ်ရှားနိုင်တဲ့ ကျွန်တော်ရယ် မူးနေတဲ့ အဖေရယ် နှစ်ယောဏ် တည်း ။ ဒီတော့ အဖေရဲ့ ဒဏ်တွေ ကျွန်တော်သာ အသိဆုံးပေါ့ ။

အဖေ သန်သန်မာမာ ရှိနေခဲ့တဲ့ အချိန်ကဆို ဘယ်အချိန် ဘယ်လို ရှာမှန်း မသိတဲ့ ပြဿနာတွေကို အမေ့ကို ပြန်ပြောပြဖို့ ကျွန်တော် နားစွင့်နေမိတယ် ။ အရက်သောက်ဖို့ ဘယ်သူ့ဆီမှာ ဘယ်လို အကြောင်းပြချက်နဲ့ ပိုက်ဆံ ချေးပြီး ပြန်မဆပ်လို့ ။ ဘယ်မှာ အကြွေးတွေ ယူပြီး ဘယ်မှာ ဘာဖြစ်လို့ ။ အိမ်ထဲမှာ ရှိတဲ့ အချိန်ဆိုလည်း အိမ်ထဲမှာ ရှိလို့ပေါ့ ။ ဘယ်အချိန် အိမ်ထဲက ပစ္စည်းတွေ ယူသွားပြီး အပေါင်ဆိုင် ပို့လိုက်မလဲ ရင် တထိတ်ထိတ်နဲ့ ။ အမေ့ထဘီတွေ ၊ ကျွန်တော့်ရှပ်အင်္ကျီတွေ ၊ ထမင်းချိုင့်တွေ ဆိုလည်း ဒီနည်းနဲ့ပဲ ကုန်ခဲ့တာပဲ ။ ကြာတော့လည်း အမေက ပြန် မရွေးနိုင်လို့ အပေါင်ဆုံး ထားလိုက်တော့ အိမ်မှာ ပစ္စည်းတွေ ရှားရှားလာတယ် ။ ဒီတော့ ရရင် ရသလို အပြင် ထွက်ထွက်ပြီး ဟိုအကြောင်းပြ ၊ ဒီအကြောင်းပြ ပိုက်ဆံ ချေးတဲ့ ဇာတ်လမ်းက ပိုပိုပြီး အသက်ဝင်လာတယ် ။

မနေနိုင်လို့ ကျွန်တော်က အသံနဲ့ တားရင် အသံတွေ ဆူညံဆူညံ ဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံး ကျွန်တော့်အသား နာရုံက လွဲလို့ ဘာမှ အဖတ်မတင်ခဲ့တော့ အမေ့ရဲ့ စကားကို နားထောင်ပြီး လုပ်သမျှ ကြည့်နေလိုက်တယ် ။ ပြီးရင် တစ်နေ့တာရဲ့ စောင့်ကြည့်မှုဇယားတွေကို အမေ့ကို ပြောပြပြီး လိုအပ်တဲ့ မဖြစ်မနေ ပစ္စည်းတွေကိုတော့ ဘောက်ချာတွေ လိုက်သိမ်း ထားရတာပေါ့ ။

ဒီလောက် ခက်ခဲနေတဲ့ ဘဝမှာ ကိုယ်လုပ်ချင်ရာ ကိုယ် လုပ်တာ အဖေ ကျွန်တော်တို့ကို မစာနာသလို ကျွန်တော့် ကိုလည်း မသနားပါဘူး ။

တစ်ခါတလေ အဲဒီလို ပြီးဆုံးသွားပေမဲ့ တစ်ခါတလေတော့ မပြီးဆုံးခဲ့ပြန်ဘူး ။ လောကမှာ အဖေ ဆိုတာ ဘာလဲ ၊ အိမ်ထောင်စု တစ်ခုမှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ မငဲ့ဘဲ ကိုယ် လုပ်ချင်ရာ ကိုယ် လုပ်ပြီး ထင်ရာစိုင်းတတ်တဲ့ သူတွေကို အဖေလို့ ခေါ်သလား ။ ခေါ်ထိုက်သလား ။ ကျွန်တော် မသိဘူး ။ အဖေဟာ အဖေပဲ ဆိုတာတော့ အဖေ ခဏခဏ ပြောတယ် ။ ကျွန်တော် နားမလည်နိုင်စွာ ခေါင်းလည်း ခဏခဏ ညိတ်မိခဲ့တယ် ။ ကျွန်တော့် စိတ်ထဲမှာတော့ အဖေ ဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ သိပ်ကြောက်ခဲ့ရတဲ့ အချိန်မရွေး ပေါက်ကွဲနိုင်တဲ့ မီးတောင် တစ်ခုပဲ ။ ဆုပ်လည်းစူး ၊ စားလည်းရူး ဘဝမှာ မြေကြီး ပစ်ချမရ ၊ ရေပြင် ပစ်ချမရ ဗြဟ္မာ ဦးခေါင်း တစ်လုံးလိုပဲ သဘောပေါက်နေမိခဲ့တယ် ။

ကွာရှင်းဖို့ အမေ့ကို ပြောတော့ မင်းတို့အတွက် မကွာရှင်းနိုင်ဘူးတဲ့ ။ ဒါ အမေ့ ကံကြောင့်ဖြစ်တဲ့ ကိစ္စမှာ မင်းတို့ကို အဖေ ရှိရဲ့သားနဲ့ အဖေမဲ့အောင် မလုပ်ချင်ဘူးတဲ့ ။ ကျွန်တော် နားမလည်ဘူး ။ အဖေ ဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ အတွက် လိုမှ မလိုအပ်တော့တာ ။ ဒါကို ဘာကြောင့် အတင်း တွယ်ကပ်နေဦးမှာလဲ ။ အမေရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက် အတိုင်း ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်တို့ ဘဝက ဘယ်လောက် အချိန်ကြာကြာ ညှိုးငယ်ထိတ်လန့်မှုတွေ သိမ်ငယ်မှုတွေနဲ့ နေနေရဦးမှာလဲ ။ အဖေ ကလည်း ကျွန်တော်တို့ကို လိုအပ်တာ မဟုတ်ဘူး ။

တစ်ခါတစ်ခါတော့လည်း ကျန်ရှိတဲ့ နေ့ရက်တွေကို အဲ့ဒီလို ပြီးဆုံး မသွားစေချင်မိဘူး ။

••••• ••••• •••••

ကြာလာတော့လည်း ကျွန်တော်တို့ ခါးက ခဏခဏ စည်းနှောင်ရပါ များလွန်းတော့ ကျစ်လျစ်သန်မာခဲ့တယ် ။ ကျွန်တော်တို့ သန်မာခဲ့သ လောက် အဖေကတော့ တစ်စတစ်စ ပျော့ခွေယိုင်နဲ့ လာတယ် ။ ၂၄ နာရီလုံးလုံး ထမင်းမစား ဘာမစားနဲ့ အသောက် မပြတ်ခဲ့တော့ အဖေ့ ကိုယ်လုံးက အရိုးသာသာပဲ ရှိတော့တယ် ။ အရက် သောက်ဖို့ ဝယ်ဖို့က လွဲပြီး နေရာက မထတော့သလို ဆေးရုံကို တက်လိုက် ဆင်းလိုက်နဲ့ ကလည်း အကြိမ် မရေတွက်နိုင်တော့ဘူး ။ ဆရာဝန်က အရက်ကို မသောက်တော့ဖို့ ညွှန်ကြားပေမဲ့ သူ့အမိန့်က လွဲပြီး ဘယ်သူ့ အမိန့်ကိုမှ မနာခံတဲ့ အဖေက ဘယ်တော့မှ မလိုက်နာခဲ့ ။ အသည်းအသန် ဖြစ်လိုက် ဆေးရုံသွားလိုက် ၊ ခဏနားလိုက် ၊ ပြန်သောက်လိုက် ။ ဂျာအေး သူ့အမေရိုက် သလို ဖန်တစ်ရာတေ နေတာပါပဲ ။ အရင်လို ဝူးဝူးဝါးဝါး စိတ်ညစ်ရအောင် ပေါက်ကွဲတာတွေ မရှိတော့ဘူး ဆိုပေမဲ့လည်း အရင် ဒုက္ခတွေနဲ့ မတူတဲ့ ဒုက္ခတွေက ထပ်ဝင်လာတာပါပဲ ။ ကျောက်ကပ်က သုံးစားမရတော့လောက်အောင် ပျက်စီးနေပြီ ဆိုတော့ ဆီးသွားချင်ရင် နေရာတင် ထွက်ကျ ၊ ဝမ်းသွားချင်ရင် နေရာတင် ထွက်ကျတာပါ ။ ထုံးစံအတိုင်း အိမ်မှာ ဘယ်သူမှ မရှိ ၊ ဘာမှ မလုပ်နိုင်တဲ့ ကျွန်တော်နဲ့ ပဲပေါ့ ။ အရင်က ပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့အရက်သမား ဆိုတဲ့ ဂုဏ်အောက်မှာ မျက်နှာ ငယ်ရတာ တစ်မျိုး ၊ အခု အရက်သမား လူမမာ ဆိုတဲ့ အောက်မှာ သိမ်ငယ်ရှက်ရွံ့ရတာတစ်မျိုး ။ ဘယ်အရာမှ မကောင်းခဲ့ပါဘူး ။

“ ကံဆိုးလိုက်တာ ” ဆိုတဲ့ အများရဲ့ ကျွတ်သပ်သံ အောက်မှာ ကျွန်တော် ကတော့ မိသားစုအစား အဖေကို တစ်မျိုးပြီး တစ်မျိုး နာကြည်းမုန်းတီး နေခဲ့မိတယ် ။ တစ်နေ့တာလုံး ချေးသေးတွေနဲ့ လူးနေခဲ့တဲ့ နေရာတစ်ခုမှာ ဘာကို အပြစ်တင်ခဲ့လို့ တင်ရမလဲ ။ ပြန်လာရင် လူမမာ နှစ်ယောက်ကို ပြုစုရတဲ့ အမေနဲ့ ညီလေးကို အဖေ အားမနာဘူး ။ ဘာကိုမှလည်း မလုပ်ပေးနိုင်ခဲ့သလို တစ်ဖက်က နှောင့်ယှက်နေတဲ့ လုပ်ရပ်ဆို အဖေ သိမှ သိရဲ့လား ။

ပို ဆိုးလာတဲ့ အချိန် တစ်ခုမှာ အဖေ အရက် သိပ်မသောက်နိုင်တော့ဘူး ။ ဒါပေမဲ့ ဒဏ်ရာတွေ ဦးနှောက်ကိုပါ ထိခိုက်လာတော့ အဖေ့ရဲ့ အသိစိတ်တွေ ပိုပို လွတ်ကင်းလာတယ် ။ အဲလို လွတ်ကင်းလာတဲ့ အချိန်မှာတော့ လူမမာ တစ်ယောက်လို အိမ်မှာ မနေတော့ဘဲ မိုးရွာကြီးထဲလည်း အနွေးထည် ဝတ်ပြီး စာအုပ် တစ်အုပ်နဲ့ လျှောက်သွားလို သွား ၊ စောင်ကြီး ပတ်ပြီး လှည်းတန်း လို နေရာမျိုးမှာ ယိုင်ထိုးယိုင်ထိုးနဲ့ ။ တစ်ခါတစ်ခါလည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို မဟန်နိုင်တော့ ရောက်ရင် ရောက်တဲ့ နေရာမှာ ငုတ်တုတ် ။ တစ်ခါတစ်ခါ လဲနေလို့ သိတဲ့ သူတွေက လိုက်ပို့တဲ့ အခါမျိုးတွေကလည်း ရှိသေးတယ် ။ လမ်းလယ်ကောင်မှာ ပုဆိုးမနိုင် ၊ ပဝါမနိုင်တဲ့ အဖေ့အကြောင်း တစ်ယောက်ယောက်က လာပြောရင် ကျွန်တော့် စိတ်တွေ ဘယ်လိုမှန်း မသိဘူး ။ ကိုယ် ကိုယ်တိုင်လည်း မသယ်နိုင်တဲ့ အခြေအနေ တစ်ခုမှာ မတော်လို့ နေရာတစ်ခုမှာ လူမသိ သူမသိ လဲကျနေရင် အမေနဲ့ ညီလေး အခက်တွေ့မှာ စိုးလို့ ဘာလို့ ပြောမရ ဆိုမရ လျှောက်သွားနေတာလဲ ဆိုပြီး ကျွန်တော် တားသေးတယ် ။ အမေနဲ့ ညီလေးကလည်း တားတယ် ။ ဒါပေမဲ့ အချည်းအနှီးပဲ ။

တောင်ရောက်မြောက်ရောက် စကားတွေနဲ့ အာဟာရ အတွက် ကွေကာအုပ် တစ်ခွက်တောင် မဝင်နိုင်တဲ့ အခြေအနေမှာ မနက်ဆို ယိုင်ထိုး ယိုင်ထိုးနဲ့ စာအုပ်တစ်အုပ် ကိုင်လို့ ထွက်သွားပြီ ။ ထွက်သွားတိုင်းလည်း ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ လိုက်မတားနိုင်ခဲ့ဘူးလေ ။ ဘယ်ကို သွားပြီး ဘာတွေ လုပ်လဲ ။ အဖေ ကိုင်ကိုင်သွားတဲ့ စာအုပ်က ဘာစာအုပ်လဲ ။ အဖေ သွားသွားပြီး ဘာတွေ လုပ်တာလဲ ။ မေးဖို့ထက် ပြန်ရောက်လာပါ့မလား ၊ ဘယ်နေရာမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေပြီလဲ ဆိုတာ အားလုံးအစား ကျွန်တော် ပူပန်မိနေတယ် ။ အဖေကတော့ ကျွန်တော်တို့ အတွက် ဘာဆို ဘာမှ ပူပန်ပုံ မရပါဘူး ။

ခုတော့ ကျွန်တော်တို့ မိသားစုရဲ့ ဒုက္ခတွေ ချုပ်ငြိမ်းတဲ့နေ့ ရောက်လာခဲ့ပြီ ။ အဖေ သေသွားပါပြီ ။ အိပ်နေတဲ့ နေရာပေါ်မှာ တက်သလိုလို သတိလစ်နေခဲ့ပြီး ဆေးရုံပို့လိုက်တဲ့ နောက်ပိုင်း ကျွန်တော့် မျက်စိရှေ့က အဖေ ဆိုတာ ခဏ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးတော့ အခုတော့လည်း ထာဝရ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ။ တခြားသူတွေရဲ့ ပြောပြောနေကျ မိဘရဲ့ နောက်ဆုံးမျက်နှာ ဆိုတာကို ကျွန်တော် မမြင်လိုက်ရလို့ ဝမ်းနည်းလည်း မဖြစ်မိပါဘူး ။ အဖေရဲ့ သေဆုံးခြင်းက ကျွန်တော်တို့ မိသားစုအတွက် ကြီးကြီးမားမား ကွယ်ပျောက်သွားခြင်းမျိုးမှ မဟုတ်တာ ။

ညကြီးသန်းခေါင်ပဲ အမေ ဆေးရုံက ပြန်လာတယ် ။ အမေ ကျွန်တော် မျှော်လင့်သလိုပဲ မငိုပါဘူး ။ အဖေဆုံးပြီ ဆိုတဲ့ သတင်းက အိမ်အနား တစ်ဝိုက်မှာ ပျံ့သွားတော့ အမေ ပြန်အလာမှာ သတင်း ဝိုင်းမေးတဲ့ သူတွေနဲ့ စည်နေတယ် ။ အားလုံးရဲ့ မျက်နှာမှာလည်း သာမန်လူ တစ်ယောက် သေဆုံးခြင်းလို သိပ်ပြီး ဝမ်းနည်းပက်လက် မရှိကြပါဘူး ။ အမေ အထဲ ဝင်လာတော့ ငိုင်နေတဲ့ ကျွန်တော့် ဘေးနား ဖုတ်ခနဲ စာအုပ်လေး တစ်အုပ် ပြုတ်ကျလာတယ် ။

အဖေရဲ့ စာအုပ် ၊ ဟုတ်တယ် ၊ အဖေ ကိုင်ကိုင် သွားတဲ့ စာအုပ်လေးပါပဲ ။

တစ်ချိန်လုံး လက်က မချတာ ခုထိလည်း အဖေနဲ့ အတူ ပါသွားတဲ့ ပုံပါပဲ ။ ကျွန်တော် မောနေတဲ့ စိတ်နဲ့ အတူ စိတ်ပြေလက်ပျောက် ဖွင့်ကြည့်ဖို့ စိတ်ကူးလိုက်တယ် ။ အထဲမှာ ကျွန်တော် မှတ်မိနေတဲ့ အဖေ့ လက်ရေးကို မညီမညာကို တွေ့လိုက်ရတယ် ။ အဖွင့်မှာတင်ပဲ ...

“ ငါ့သား မြန်မြန် နေကောင်းလာပါစေ ... ”

“ ဘုရားမှာ သွားသွားပြီး ဆုတောင်းရမယ် ”

တဲ့လေ ။

ကျွန်တော် နေရာမှာပဲ ချာချာလည်သွားခဲ့ပါတယ် ။

“ အဖေ အဖေ သွားသွားနေတဲ့ နေရာ နေရာက ”

“ အဖေ လုပ်လုပ်နေတဲ့ အရာ အရာတွေက ”

လွတ်ကင်းသွားတဲ့ အသိစိတ် တစ်ခုက မှတ်မှတ်ရရ စွဲထင်နေတာ နေမကောင်းတဲ့ ကျွန်တော် ဆိုတဲ့ သားတစ်ယောက် ပဲလား ။

ခုတော့ ဒီလိုပဲ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ ။

••••• ••••• •••••

အဖေ ကျွန်တော့်ကို ချစ်ခဲ့လား ။ ချစ်ခဲ့မှာပါ ၊ ကျွန်တော် ငယ်သေးလို့ မသိတာ နေမှာ ။

အဖေ ကျွန်တော့်ကို ဂရုစိုက်စကားတွေ ပြောခဲ့သလား ။ ပြောခဲ့မှာပါ မသိတာ ကျွန်တော် မကြားလို့ ဖြစ်မှာပါ ။

အဖေ ကျွန်တော့်ကို ဖေးမခဲ့သေးလား ။ ဖေးမခဲ့မှာပါ ၊ မသိတာ ကျွန်တော် မသိလို့ ဖြစ်မှာပါ ။

အဖေ ကျွန်တော့်ကို စောင့်ရှောက်ခဲ့သလား ၊ စောင့်ရှောက်ခဲ့မှာပါ ၊ မသိ တာ ကျွန်တော် အိပ်ပျော်နေချိန်မို့ ဖြစ်မှာပါ ။

အဖေ ကျွန်တော့်ကို အားပေးခဲ့သလား ။ အားပေးခဲ့မှာပါ ။ မသိတာ အဲဒီအချိန် ကျွန်တော် ကြောက်နေလို့ ဖြစ်မှာပါ ။ ကျွန်တော် လုပ်နိုင်ခဲ့သလား ၊ မေးခဲ့တဲ့ အချိန် လုပ်နိုင်ခဲ့တယ် သားလို့ အဖေ ဖြေခဲ့သလား ။ ဖြေခဲ့မှာပါ မသိတာ အဲ့ဒီအချိန် ကျွန်တော် ဉာဏ်မမီတဲ့ အချိန် ဖြစ်နေလို့ နေမှာပါ ။

အဖေ ကျွန်တော့်ကို သနားခဲ့ရဲ့လား ။ သနားခဲ့မှာပါ ၊ မသိတာ ကျွန်တော် မမြင်မိခဲ့တာ နေမှာပါ ။

မွေးဖွားလာတာကို တောင်းပန်စရာ မလိုပေမဲ့ အဖေရဲ့ သေဆုံးခြင်းကိုတော့ တောင်းပန်ပါတယ် အဖေ ။ အဖေ ကျွန်တော်တို့ကို ပူပန်ခဲ့ရဲ့လား ၊ လိုအပ်ခဲ့ရဲ့လား ဆိုတာကတော့ စာအုပ်လေးကပဲ ကျွန်တော့်ကို ပြောပြနေမှာပါပဲ ။

တကယ်တော့ အဖေ ဆိုတာ ပြည့်စုံတဲ့ လူသားတစ်ယောက် မဟုတ်ပါဘူး ။ ဒါပေမဲ့ သားသမီးကို ချစ်တဲ့ အချစ်မှာတော့ ဘယ်လို အဖေမျိုး မဆို ပြည့်စုံနိုင်ပါတယ် ။ ခု ကျွန်တော် မကျဘူးလို့ ထင်မိတဲ့ မျက်ရည် ကျွန်တော့် ဆီ က ။

▢ နေကောင်းကင်နီ
📖ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း
     ၂၀၁၄ ဩဂုတ်


Sunday, February 15, 2026

မိန်းမ - မလိုချင်သူ

 

❝ မိန်းမ - မလိုချင်သူ ❞
         ( ပီမိုးနင်း )

“ ဪ .... ငါ့သား ငါ့သား ၊ ဘယ်တော့များ အရူး ရပ်မယ် မသိဘူး ။ မိန်းမယူမှ အရူးရပ်တော့မယ် ထင်ပါရဲ့ ။ ယူပါတော့လား သားရယ် ”

ဟု ပြောဆိုကာ ဒေါ်မေ သည် ဘကွန်း၏ လှပသောနဖူးထက်၌ ခွေ၍နေသော ဆံနွယ်တို့ကို ကိုင်၍လှန်ရင်း ပြောလေ၏ ။

“ မမကလည်း အလကား ဒီစကားကိုချည်း လာလာပြီး ပြောနေတယ် ။ အေးအေး နေပါရစေ ။ အခုတော့ မမပိုင်တဲ့သား မမရဲ့ ။ မိန်းမရတော့ မယားပိုင်တဲ့သား ဖြစ်မှာပေါ့ ။ မမ ပြောတာဆိုတာ ဘာသာခံမယ် ။ မယား ပြောတာကို မခံချင်ဘူး ။ အခုတောင် သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အလည်အပတ် သွားတဲ့အခါ ကျွန်တော်က အိမ်ကို ပြန်ချင်ပြီ ဆိုမှဖြင့် အိမ်မှာ မျှော်နေမယ့်သူ ရှိလို့လား ၊ ဘာလား ညာလားနဲ့ ပြောကြတယ် ။ မိန်းမရှိရင် ကျွန်တော် လည်ချင်သလို လည်ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး ။ မမ မမသားကို သနားရင် ဒီစကားကို မပြောပါနဲ့ ”

“ ဘာပြုလို့လဲ သားရယ် ။ မိန်းမ ရှိတော့ တည်တာပေါ့ ။ တစ်နေ့ကျရင် ယူမှာပဲ ။ သည်တော့ စောစောက ယူတာပဲ ကောင်းတယ် မဟုတ်လား ”

“ မလိုချင်ပါဘူး မမရယ် ။ အခုတော့ ကျွန်တော် လည်ချင်သလို လည်နိုင်တယ် ။ လည်ရာက ပြန်လာရင် ဘယ်မယားဆီ သွားသလဲလို့ ပြောပြီး မမက မဆူဘူး ။ မိန်းမ ရရင် အဆူခံရမှာပေါ့ မမရဲ့ ။ အမေနဲ့ မယား ဆူရာပူရာမှာ အပုံခြားနားတာပဲ ”

“ ဪ ... ဘကွန်း ၊ ဘကွန်း ။ ရူးတယ်ဆိုလေ ရူးလေလေပါကလား ။ အရူးမြန်မြန် ပျောက်စေချင်လို့ မေမေက ပြောတာ ။ အခုလို ရူးနေရင် မေမေ မရှိတဲ့အခါကျတော့ ပစ္စည်းတွေကို ဘယ်လိုထိန်းမလဲ ”

“ မမကလည်း တယ်သေချင်နေတာကိုး ။ သေစကားကို ကျွန်တော် နားမကြားချင်ဘူး ။ နားခါးလွန်းလို့ မပြောပါနဲ့ ။ မမ အခုမှ အသက် လေးဆယ် ရှိပါသေးတယ် ။ မမက ဖေဖေ ရှာထားခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းတွေကို သားအမိနှစ်ယောက်တည်း အေးအေးဆေးဆေး စားရတာကို မကျေနပ်လို့ ပါးစပ်တစ်ပေါက် အပိုရှာချင်တာနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ကလော်ပြီး ထုတ်ဖို့ ကြံနေတာပဲ ။ ကျွန်တော့်ကို မယား အယူခိုင်းပေမယ့် ကျွန်တော်ကတော့ မမကို ယောက်ျား မယူစေချင်ပါဘူး ။ ယောက်ျားများ ယူရင် မမတော့လား သေပေတော့ဆိုတာ စိတ်ချတော့ ။ ကျွန်တော့်မမကို ကျွန်တော်က လွဲလို့ ဘယ်သူမှ မချစ်ရဘူး ”

“ ဪ .. မိုက်ပါဘိတော့ သားရယ် ။ ဘာတွေများ ပြောနေပါလိမ့်မလဲ မသိဘူး ။ မမ ဒီတစ်သက်မှာ ဘယ်တော့မှ ယောက်ျားမယူဘူး ။ စိတ်သာချ ။ သား အတွက်လည်း မမက စိတ်ချချင်လို့ အတည်တကျဖြစ်စေချင်တာပဲ ။ မမ စပ်ထားတဲ့ သူငယ်မကလေးကို သားယူရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ ။ လည်လည်းလည် ၊ ပစ္စည်းလည်းပေါ ။ ချောလည်းချော ၊ ဒီလိုဟာမျိုးကို တွေ့ခဲလို့ ပြော တာသားရဲ့ ။ သားမယူရင် ယူမယ့်လူတွေဟာ အဖိုးတန် ချည်းပဲ ”

“ တော် တော် .. မမ ။ မလိုချင်ဘူး ။ ချောလို့မက ငါးရှဉ့်ပဲ ဖြစ်နေနေ ၊ ကျွန်တော် သွားစရာရှိသေးတယ် ” ဟု ပြောကာ ထိုင်ရာမှ ထပြီး တုတ်ကောက်ကို ကိုင်စွဲကာ ဗိုလ်ဆံတောက်ကို လက်နှင့် ခွဲပြီး ရှေ့ထိုးဖိနပ် ကလေး နှင့် ထွက်သွားလေ၏ ။ မိခင်သည် သနားကာ “ ဩော် ... ဒုက္ခဒုက္ခ ၊ မိန်းမစကားကို ကြားမှဖြင့် ခါးခါးသီးသီး ဖြစ်သွားတာပဲ ။ ဘီအေအောင်တောင် အရူးဇာတ် မသိမ်းသေးဘူး ” ဟု ပြောရင်း သားကို မျက်စိတစ်ဆုံး အရိပ် ကြည့်ပြီး ကျန်ရစ်ရှာသတည်း ။

••••• ••••• •••••

အခန်း ( ၂ )

ထိုနေ့ညနေ ၊ အနောက်က နေရောင်ခြည်ကလေး သာသာမှာ ဘကွန်းသည် လန်ချားနှင့် ဘုရားသို့ သွားပြီး ဘုရားက အပြန် ၊ ကန်တော်မင် ရပ်ကွက်ထဲမှ ရန်ကုန် သို့ ဖြတ်၍လာရာ အိမ်တစ်အိမ်၏ ရှေ့၌ မော်တော်ကား အသစ်ကလေးကို ကြည့်၍ နေသော အသက် ( ၁၈ - ၁၉ ) နှစ်အရွယ်ခန့်ရှိသည့် မိန်းမပျိုကလေးကို မြင်ရလေ၏ ။ ၎င်းမိန်းမပျိုကလေးသည်လည်း တံခါးကို ကိုင်မှီကာ ကားကို ချစ်ခင်သော အမူအရာနှင့် အရိပ်ကြည့်၍ နေလေ၏ ။ ထိုသူငယ်မလေးဝတ်သော ထဘီမှာ အညိုတွင် အဖြူပွင့်ကြီး ရိုက်နှိပ်၍ ထားသော လှပသော ထဘီ ဖြစ်လေ၏ ။ ဆောင်းဥတုအခါ ဖြစ်သောကြောင့် သိုးမွေးစောင်ကို ခြုံ၍ ထားလေ၏ ။ ၎င်း၏ ခါးတင်တို့မှာ ဟိုက်ကော့ ပွင့်ကားလျက် နေလေရာ ၎င်းကို မြင်ရခြင်းသည် လှပလတ်ဆတ်သော ပန်းစည်းကလေးကို မြင်ရ သကဲ့သို့ ဘကွန်း၏ ရင်တွင်း၌ အေး၍ သွားလေ၏ ။ ထိုမိန်းမကလေးသည် ဘကွန်းကို မြင်သောအခါ တအောင့်ကလေး စိုက်ကာ ကြည့်ပြီး ပြုံးသလိုလို မချိုမချဉ် မျက်နှာထားနှင့် ခေါင်းကိုငုံ့ကာ ကား၏ တံခါး ကို ဖွင့်ပြီး ပြန်၍ ပိတ်လိုက်လေ၏ ။

ဘကွန်းသည် အပါးသို့ ရောက်လာ၍ လာသောအခါ သူငယ်မကလေးနှင့် တစ်ဖန် မျက်နှာချင်းဆိုင်မိပြန် လေ၍ ပြုံးသလိုလို အသွင်ကိုပင် ထပ်မံ၍ မြင်ရပြန်၍ စပါးကြီးအညှို့ခံရသလို ဖြစ်ကာ ထိုနေရာမှ ဝေးအောင် မသွားနိုင်သကဲ့သို့ ပြန်ပြီး တစ်ခါတည်း အပါးကို ကပ်လေ၏ ။

“ မင်းဘယ်ကလဲကွယ့် ” ဟု မရဲတရဲစွန့်ကာ မေးလေ၏ ။

သူငယ်မကလေးသည် မော့ကြည့်ပြီး မျက်စောင်း ထိုးကာ ပြုံးသလိုလို ရန်လိုသလိုလို အမူအရာနှင့် အပြုံး နှင့်အမုန်း ရောစပ်ကာ ကြည့်ပြီး “ ရှင်ဘာလုပ်ချင်လို့ မေးသလဲ ။ ကျွန်မ အနားကပေါ့ ” ဟု ပြောလေ၏ ။

“ ဒါဘယ်သူ့ကားလဲ ။ မင်းသိသလား ”

“ ရှင်ရော ဘယ်သူ့ကားလဲလို့ သိသလား ”

“ ငါတော့သိတာပေါ့ ။ မင်းသိသလားလို့မေးတာ ”

“ ကျွန်မ မသိပါဘူးရှင် ။ ရှင်သိရင် ကျွန်မကို ဘာပြုလို့ လာပြီး မေးရတာလဲ ”

“ မင်း သိသလားလို့မေးတာပါ ။ ပြီးတော့လည်း ”

“ ဘာပြီးတော့လဲ ”

“ မင်းကို ငါသိသလိုလို ထင်လို့ပါ ။ မြင်ဖူးသလိုလိုပဲ ။ သည့်အတွက် စွန့်ပြီး မေးတာပါ စိတ်ဆိုးသလား ”

“ ကျွန်မလည်း သိသလိုလိုမို့ ရှင်းမေးတာကို ပြန်ပြီး ပြောတာပါ ”

“ ဘယ်မှာများ သိဖူးမြင်ဖူးကြပါလိမ့်နော် ။မြင်တော့ မြင်ဖူးတာပဲ ”

“ ဒါတော့ ကျွန်မလည်း မမှတ်မိဘူး ။ ဒီကား မလှဘူးလား ”

“ ဒါ ငါ့ကားကွယ့် ” ဟု ညာ၍ ပြောလိုက်လေ ၏ ။ ဘကွန်းသည် စိတ်ကူးပေါက်ရာကို ပြောတတ်ဆိုတတ် ၊ ကြံမိကြံရာ ကြံတတ်သူတစ်ယောက်ဖြစ်လေသည် ။ နောင်ရေးကို မမြော်တတ်သူတစ်ယောက် ဖြစ် လေ၏ ။ သို့အကြောက်အရွံ့ မရှိဘဲ ထင်ရာကို လုပ်ဝံ့ခြင်းသည်လည်း အခြားကြောင့် မဟုတ် ။ မျိုးရိုးက ကောင်းသည့်ပြင် မိခင်မှာ အတော်အတန် ဓနဥစ္စာနှင့် ပြည့်စုံ၍ ချစ်သူခင်သူ အပေါင်းအသင်းလည်း အတော်ပင်များသောကြောင့် ဖြစ်လေ၏ ။

“ ဪ .. ဒါရှင့်ကားလား ။ လှတယ်ရှင် ။ ဘာမျိုးလဲ ”

“ အော်စတင်ခေါ်တယ် ။ အရင် ဆေးရောင်က ဝါကျင်ကျင် ။ အခု အပြာသုတ်ထားတယ် ။ ဆေးသုတ်ခနှစ်ရာကျော်ကျော်ကျတယ် ။ မျိုးကောင်းပဲ ”

“ ဘယ်လောက် ပေးရသလဲရှင် ”

“ များများ မပေးရပါဘူး ။ လေးထောင်ကျော်ကလေးရယ် ။ မင်းဒီ ကားမျိုး စီးဖူးသလား ”

“ ဟင့်အင်း ... ကျွန်မ တစ်ခါမျှ မစီးဖူးဘူး ”

“ မင်းစီးမလား ။ ကန်တော်ကြီးကို တစ်ပတ်မောင်းပြီး မင်းနေတဲ့ အိမ်ကို ပြန်ပြီး ပို့ပေးမယ် ။ မင်း ဒီကားကလေးနဲ့ သိပ်တော်မှာပဲ ”

“ ဘာပြုလို့လဲရှင့် ”

“ ကားကလေးကလည်း လှလှ ၊ မင်းကလေးကလည်း လှလှမို့ ပြောတာပါ ”

“ ဪ .. ဟုတ်လား ။ ကျွန်မကို တယ်မမြှောက်ပါနဲ့ ”

“ မမြှောက်ပါဘူး ။ လာလေ စီးချင်ရင်တက်ပါ လား ” ဟုပြောကာ ဘကွန်းသည် တံခါးကို ဖွင့်လေ၏ ။ မကြာမီ နှစ်ယောက်သား ကားပေါ်ရောက်သွားပြီး ဝဲခနဲ မြည်ကာ လမ်းအကွေ့သို့ ရောက်ပြီး သွားကြလေ၏ ။ ဘကွန်းသည် နောက်ကို ပြန်၍ ကြည့်ရာ မည်သူမျှ ထွက်၍ မကြည့်သည်ကို မြင်လျှင် သက်မကြီးချပြီး နောင်ရေးကို တစ်စုံတစ်ရာမတွေးဘဲ မိမိ၏ အပါး၌ စိတ်ချလက်ချ ထိုင်၍ လိုက်လာသော သူငယ်မကလေးကို ကြည့်ကာ ကြည်နူးလျက် မြူး၍ သွားလေ၏ ။

ဒီကောင်မကလေးတော့ တစ်အိမ်အိမ်က အစေခံမကလေးပဲ ။ ပျက်စီးစမို့ မသိတဲ့ ငါ ခေါ်ရာကို ကောက်ကောက်ပါအောင် လိုက်၍လာတာ ထင်ပါရဲ့ ။ အချောင်ပေါက်စ အေစီလှလှကလေးပဲ ။ ငွေချူဖို့ ကြံရှာပြီး မငြင်းမဆန်ဘဲ အတွင်းဉာဏ်နှင့် သင်းရန်ရှာဖို့ ငါ့နောက်ကို လိုက်ရဲတာထင်ပါရဲ့ စသည်ဖြင့် တွေးတောလေ၏ ။ ထို့နောက် ဆက်ကာလက်ကာ ရုပ်ရည်ကလေးက အလွန်တရာမှ ကျက်သရေရှိပါပေသည် ။ လက်ခြေကလေးတွေက သေးသေးသွယ်သွယ် နူးနူးညံ့ညံ့ ၊ မျက်နှာကလေးကလည်း ကြည်ကြည်လင်လင် သန့်သန့်ပြန့်ပြန့် နန့်တန့်တန့် အစားထဲကလည်း မဟုတ်တန်ရာ ။ ဘယ်လို ဟာမကလေးနဲ့ ငါ တွေ့၍ လာရပါ သတုံး စသည်ဖြင့် ဆင်ခြင်တွေးတောကာ စီးကရက်ကို ဖွာရင်း ရောက်ရာပေါက်ရာကို စတိုင်ကျကျ မောင်းနှင်၍ လာလေသတည်း ။

သူငယ်မကလေးသည်ကား ငြိမ်သက်စွာ အပါး၌ ထိုင်လျက် လိုက်၍လာလေ၏ ။

သို့စဉ်းစားရင်း မိန်းမပျိုကလေးကို ငုံ့ကြည့်ကာ “ မင်း စီးကရက်သောက်မလား ” ဟု မေးလေ၏ ။

“ သောက်ချင်တာပေါ့ရှင် ”

“ သောက်ချင်ရင် ရော့ ” ဟုပြောကာ ငွေစီးကရက်ဘူးကို ထုတ်၍ ပေးပြီး “ မင်း ... မော်တော်ကားသွားခိုက်မှာ မီးခြစ်နှင့် စီးကရက်ညှိလို့ ရမှာ မဟုတ်ဘူး ။ ရော့ ... ဒါနဲ့ ညှိ ” ဟုပြောကာ မိမိ၏ ပါးစပ်က စီးကရက်ကို ယူ၍ ပေးလေ၏ ။

မိန်းမပျိုကလေးသည် စီးကရက်ကိုညှိ၍ သောက်လေ၏ ။

“ ကျွန်မကို ဘယ်ခေါ်သွားမလို့လဲ ”

“ မခေါ်ပါဘူး ။ ကန်တော်ကြီးဘက် ပတ်ပြီး ပြန်ပို့ပါ့မယ် ။ ကန်တော်ကြီးဘက် မရောက်မီ တို့များ အိမ်တွေကို မင်း ငါလိုက်ပြမလို့ပါ ”

“ ဪ ... ရှင့်မှာ အိမ်တွေ အများကြီး ရှိသလား ”

“ တယ်ကြီးမများပါဘူး ။ တိုက်အလုံး ငါးဆယ်လောက် ရှိပါတယ် ” ဟု ကြွားပြီး အဆောက်အဦးကြီးကြီး ၊ ဆိုင်ကြီးတွေ့ သမျှကို ပြကာ “ ဟော ဒါက ငါတို့ တိုက် ။ ငါးသောင်းပေးရတယ် ။ မနှစ်ကပဲ ဝယ်တာ ။ အိမ်လခ လစဉ် ခြောက်ရာကျော်ကျော်ကလေး ရတယ် ”

“ အိမ်လခ မှန်မှန်ရသလား ”

“ တစ်ခါတစ်ခါလည်း တရားစွဲရတယ် ။ အိမ်ငှားသမားတွေက အင်မတန်ဒုက္ခပေးတာကလားကွယ် ။ နို့ပေမယ့်လည်း ဒီလိုပဲ သည်းခံပြီး တောင်းရတာပဲ ။ ဒရဝမ်ကု,လားတွေကလည်း အိမ်ငှားများထံက ငွေကလေး ၁ ကျပ် ၊ ၂ ကျပ်ရရင် အေးနေတာပဲ ။ ဘယ်အိမ်က ဘယ်လောက်ရတယ်ဆိုတာ အခါတိုင်းလည်း ဘယ် မှတ်ထားနိုင်မလဲကွယ့် ”

“ ဟောဒါက ငါတို့ ကုန်လှောင်တဲ့ ဂိုဒေါင်ကြီး ကွယ့် ။ ဒါလည်း ကိုယ်ပိုင်ပါပဲ ။ ဟိုဘက်တစ်ပိုင်းတော့ ဟန်ဂျီ - မန်ဂျီဆိုတဲ့ ကု,လားသူဌေးကလေးတစ်ယောက် ကို ငှားထားတယ် ။ ဟောဟိုဘက်က ငါးထပ်တိုက်ဟာတော့ ဆောက်တုန်းပဲ ။ မပြီးသေးဘူး ။ နောက်သုံးလလောက် ကြာမှ ပြီးမယ် ။ နေချင်တဲ့ လူတွေကဖြင့် လျှောက်လွှာ တင်ကြတာ ။ ပြီးရင် ဘယ်အခန်းဘယ်လူ ရမယ်သာ မသိဘူး ။ အားလုံး နှစ်သိန်းကျော်ကျော် ကျတယ် ။ ဒါတောင် ပုံစံကို သူများအခပေးပြီး ထုတ်ရတာ မဟုတ်ဘူး ။ ကိုယ်တိုင် ပလန်ရေး အက်စမိတ်ထုတ်ပြီး ကန်ထရိုက်ကို လွှဲတာပဲ ။ ရန်ကုန်မြို့မှာ အငှားတိုက်ထဲမှာတော့ သည့်ထက် ခန့်တာ မရှိသေးပါဘူး ။ စက်လှေကား တပ်မယ် ”

“ ဪ ... စက်လှေကားနဲ့လား ။ ရန်ကုန်မြို့ အငှားတိုက်ထဲမှာ စက်လှေကား မရှိကြသေးဘူး ”

“ ဒီတိုက် ပထမစက်လှေကားတပ်တဲ့ တိုက်ပေါ့ ”

မိန်းမပျိုကလေးက အံ့သြသော အမူအရာနှင့် ၎င်းပြသမျှ အဆောက်အဦးတွေကို ကြည့်၍ လာလေ၏ ။ ထို့နောက် မြို့ပြင်သို့ တစ်ဖန်ရောက်ကြပြီးလျှင် ကန်တော်ကြီးကို ပတ်လေ၏ ။

နေမင်းသည် အနောက်ဘက်က နေ၍ လောကဓာတ်ကို ရောင်ခြည်ဖြင့် ဆေးကြောလေ၏ ။ သာယာသော ကန်တော်ကြီး၌ ရွှေတိဂုံစေတီတော်မြတ်ကြီး၏ ပုံတော်သည် ဝင်းဝင်းကြီး ထင်၍ နေလေ၏ ။

သို့သွားရာ ကန်တော်ကြီးကို ပတ်ပြီးလျှင် လမ်းမတော်ဘက်သို့ ကွေ့၍သွားပြီး လက်ဖက်ရည်ဆိုင် တစ်ဆိုင်ရှေ့၌ ရပ်ကာ အခန်းကလေးတစ်ခု၌ ဝင်ကာ လက်ဖက်ရည် သောက်ကြလေ၏ ။

“ မော်တော်ကားနဲ့ လည်ရတာ ပျော်စရာမကောင်းဘူးလား ”

“ ကျွန်မ သိပ်ပျော်တာပဲ ။ တစ်ခါမှ ကျွန်မ ဒီလိုမလည်ဖူးဘူး ”

“ ငါလည်း မော်တော်ကားကို ဝယ်ကတည်းက မင်းလို မိန်းမချောကလေးတစ်ယောက်နဲ့ ခုတစ်ခါ လည်ဖူးတာပဲ ။ စားလေ မရှက်ပါနဲ့ကွယ့် ။ ကြောက်လည်းမကြောက်ပါနဲ့နော် ။ စိတ်သာချ ငါအခုပဲ ပြန်ပြီး ပို့မယ် ” ဟု ပြောပြီး စားပွဲပေါ်၌ တင်ထားသော လက်ကလေးကို မိမိ၏ လက်နှင့်အုပ်ကာ ကိုင်ဆွဲလိုက်လေရာ မိန်းမပျိုကလေးသည် လက်ကို သိမ်းလိုက်ပြီး “ အလို ရှင် ဘယ့်နှယ့်လုပ်တာလဲ ” ဟု ပြောလေ၏ ။

ဘကွန်းက “ ဪ .. .စိတ်မဆိုးပါနဲ့ကွယ် ။ မင်း လက်ကလေးပေါ်မှာ ခြင်ကောင်ကလေး လာပြီး နားလို့ ခြင်ကလေးကို ဖမ်းလိုက်တာပါ ။ မင်း ရုန်းတာနဲ့ လွတ်သွားတယ် ” ဟုပြောရင်း အပြင်ကိုကြည့်လိုက်ရာ ကားအနီး၌ မြန်မာပုလိပ်အရာရှိ တစ်ယောက်ရပ်ကာ ကားကို ကြည့်၍ နေသည်ကို မြင်ရလေလျှင် ထိတ်ခနဲ ဖြစ်ကာ ငါ့ကိုတော့ ဧကန္တ ကားခိုးမှုနဲ့ ဖမ်းမလို့ ပုလိပ် လိုက်လာတာပဲဟု တွေးပြီး မျက်နှာပျက်၍သွားလေ၏ ။

ထို့နောက် ဣန္ဒြေလုပ်ကာ လက်ဖက်ရည်ကို သောက်လေ၏ ။ သောက်၍ ပြီးကြသောအခါ ဆိုင်မှ ထွက်ကြလေ၏ ။ အပြင်သို့ရောက်သောအခါ ဘကွန်း သည် ကားအနီးသို့ ရုတ်တရက် မကပ်ဝံ့သဖြင့် “ ကိုင်း ... ကားစီးရတာ နည်းနည်း မညောင်းဘူးလား ။ ဟိုဘက်နား ခြေကျင်လျှောက်ပြီး ပြန်လာမှ တစ်ခါ စီးပြန်တာပေါ့ ” ဟု ပြောလေရာ မိန်းမပျိုကလေးသည် မငြင်းမဆန်ဘဲ လိုက်၍ လာလေ၏ ။ နောက်သို့ မောင်ဘကွန်း လှည့်၍ ကြည့်လိုက်သောအခါ ပုလိပ်အရာရှိနှင့်တူသောလူသည် ကားနားမှ မခွာသေးဘဲ ကားကို ဆက်လက် ကြည့်ရှုနေသည်ကိုပင် မြင်ရလေ၏ ။

အတန်ကလေး ဝေးစွာလျှောက်ပြီးနောက် တခြားလမ်းဘက်မှ ၎င်းကားရှိရာသို့ လှည့်ပြန်၍ လာလေရာ ပုလိပ်အရာရှိကို ကားအနီး၌ တွေ့၍နေပြန်လေ၏ ။ ထိုအခါ မိန်းမပျိုကလေးနှင့် ဘကွန်းသည် ကားအနီးသို့ ကပ်လာကြပြီး စကားပြော၍ နေကြပြီးနောက် ဘကွန်း က ပုလိပ်အရာရှိအား “ ဒီကနေ့ ညနေ အတော်ကလေး အိုက်တယ် ခင်ဗျာ ။ လေကောင်းကောင်း မတိုက်ဘူး ” ဟု ပြောလေ၏ ။

ပုလိပ်အရာရှိကလည်း “ ဟုတ်တယ် ။ မိုးအုံ့နေတယ် ။ ဆောင်းတွင်းဟာ ဆောင်းတွင်းနဲ့တောင် မတူဘူး ”

“ ဟုတ်ကဲ့ ။ အခု တပို့တွဲလထဲတောင် ရောက်လာပြီ ။ ကျွန်တော်တို့ သွားပါဦးမယ်ခင်ဗျာ ” ဟုပြောပြီး ကား တံခါးကိုဖွင့်၍ ဝင်ပြီး မောင်း၍ ထွက်လာကြလေရာ ပုလိပ်အရာရှိသည် ကားနှင့်ပတ်သက်၍ တစ်စုံတစ်ရာမျှ မပြောဘဲ နေရစ်လေ၏ ။ နောက်သို့ လှည့်ပြန်၍ ကြည့် လိုက်သောအခါ ၎င်းပုလိပ်အရာရှိသည် အခြားသူတစ်ယောက်နှင့်တွဲပြီး လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရလေ၏ ။ ထိုအခါမှ စိတ်ထဲ၌ ဝင်၍ နေသော အကြောက်လုံးကြီး လျှောကျ၍ သက်သာရာ ရသွားပြီးလျှင် အေးအေးဆေးဆေး မောင်းနှင်၍ သွားလေ၏ ။

သူငယ်မကလေးကို တွေ့သော နေရာလမ်းဘက် မနီးမဝေးသို့ ရောက်သောအခါ “ ကိုင်း ... မင်းကို အိမ် အထိ လိုက်ပို့ရင် တော်မယ် မဟုတ်ဘူး ။ နောက်မှ တွေ့ကြရအောင်နော် ။ မင်း ဒီက ဆင်းပြီး အိမ်ကိုပြန်မှ တော်မယ် ထင်တယ် ” ဟု ပြောလေရာ သူငယ်မကလေးသည် ကားပေါ်မှ ဆင်း၍ နှုတ်ဆက်ပြီး ခပ်ဖြည်းဖြည်း ထွက်သွားလေ၏ ။ ဘကွန်းလည်း ငါ ဒီကားကို သူ့နေရာရောက်အောင် ဘယ်နေရာက ကွေ့ပြီး ပြန်ထားရပါ့မလဲဟု စဉ်းစားရင်း ကားပေါ်သို့ ပြန်အတက်မှာ မွှေးကြိုင်သော လက်ကိုင်ပဝါကလေး တစ်ထည်ကိုတွေ့လေလျှင် ကောက်၍ ကြည့်ရှုလိုက်ရာ မစ်ဆစ်စ် - တင် ဟူသော စာကို လက်ကိုင်ပဝါကလေး၌ တွေ့ ရလေ၏ ။

ထိုအခါ အံ့အားသင့်၍ နေလေ၏ ။ အကြောင်းမူကား ဝတ်လုံဦးတင် မှာ နာမည်ကျော် အစိုးရရှေ့နေကြီး ဖြစ်သည်ကို သိပြီးဖြစ်လေ၏ ။

ထိုအခါ စိတ်ထဲ၌များစွာ မသင်္ကာဖြစ်လေ၏ ။ ဒီကောင်မကလေးဟာ ဝတ်လုံတော်ရ ကတော်ပဲလား ။ ဝတ်လုံတော်ရကတော် ဖြစ်ရင် ဒီကားဟာ သူ့ကားနဲ့ပဲ တူတယ် ။ ဝတ်လုံဦးတင် ဒီကားကလေးမျိုးကို စီးလာတာ ငါ မြင်ဖူးသလိုလိုရှိတယ် စသည်ဖြင့် တွေးမိလေ၏ ။ သို့တွေးမိသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် မိန်းမပျိုကလေး နောက်သို့ ပြန်၍ ကားနှင့်လိုက်ကာ ဟွန်းကို မှုတ်လေ၏ ။ မိန်းမပျိုကလေးသည် နောက်သို့လှည့်၍ ကြည့်လေ၏ ။ မကြာမီ ကားသည် ၎င်း၏ အနီးသို့ ရောက်သွားလေ၏ ။

ဘကွန်းသည် ကားပေါ်မှ ဆင်းကာ လက်ကိုင်ပဝါကလေးကို ပြကာ ပေးလေ၏ ။ မိန်းမပျိုကလေးသည် လက်ကိုင်ပဝါကို လှမ်းယူကာ ပြုံးလျက် “ ဪ ... ကျွန်မ မေ့ကျန်ခဲ့တယ် ” ဟုပြောပြီး မသွားသေးဘဲရပ်ကာ ဘကွန်းကို ကြည့်၍ နေလေ၏ ။ ၎င်း၏ ကြည့်ပုံမှာ လွန်စွာထူးခြားလေရာ စိတ်ထဲ၌ သာ၍ မသင်္ကာဖြစ်သောကြောင့် တစ်ကြောင်း ၊ မိမိ၏ လိမ်လည်မိသည်ကို ဖွင့်၍ ပြောလိုသောကြောင့် တစ်ကြောင်း အဘယ်ကြောင့် လိမ်လည်မိသည်ကို ဝန်ချလိုသောကြောင့် တစ်ကြောင်း ၎င်းကားကို သူ့နေရာသို့ ပြန်၍ ပို့လိုသဖြင့် သို့ပို့ခြင်း၌ ကူညီစေလိုသောကြောင့် တစ်ကြောင်း ဒါ ဘယ့်သူ့ကားလဲ ဟု သူငယ်မကလေး၏ မျက်နှာကို စိမ်းစိမ်းကြည့်ကာ မေးလေ၏ ။

သူငယ်မကလေးသည် ရယ်လျက် “ ကျွန်မကားပါရှင့် ” ဟုပြောလေ၏ ။

ထိုအခါ ဘကွန်းမှာ မျက်လုံးများ နီလျက် “ နို့ ... ဘာပြုလို့ မင်းက ဒီကားကို ငါ့ကားလို့ ပြောရသလဲ ။ ဘာပြုလို့ မင်းကား ဖြစ်ကြောင်းမပြောတာလဲ ”

“ ကျွန်မ ဘယ်ပြောရလို့လဲ ။ ရှင်က ဒီကားကို ရှင့်ကားလို့ ပြောတော့ ကျွန်မက ကျွန်မကားလို့ ဘယ့်နှယ့်လုပ်ပြီး ပြောရမှာလဲရှင့် ”

“ ဪ ဖြစ်မှဖြစ်ရလေ ၊ စိတ်မဆိုးပါနဲ့ကွယ် ချမ်းသာပေးပါ ၊ မင်းကို မြင်လျှင်မြင်ချင်း လှလွန်းလို့ အသိဖွဲ့ချင်လို့ ဒါနဲ့ အရူးလို ဖြစ်ပြီး ထင်မိထင်ရာကိုပြောပြီး ညာမိတာပါ ၊ အခွင့်ပေးပါ ကားကို ခိုးဖို့ ကြံတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး ”

“ ကျွန်မလည်း ရှင့်ကို မြင်လျှင်မြင်ချင်း မောင်လို နှမလို ချစ်တာနဲ့ ဘာမှမပြောဘဲ လိုက်လာခဲ့တာပဲ ” ဟု ခေါင်းငုံ့ကာ ပြောပြီး ကြီးသော မျက်လုံးကြီးများနှင့် ဘကွန်း၏ မျက်နှာကို မော်ကြည့်လေ၏ ။

“ အဲဒါ ဒုက္ခ ဖြစ်တာပဲ ၊ မင်းလက်ကိုင်ပဝါကို ကြည့်တော့ မင်းက အပျိုမဟုတ် ၊ ယောက်ျားနဲ့ ဖြစ်နေတယ် ။ သည်တော့ ငါအမှားကြီး မှားတာပဲ ”

“ ကျွန်မမှာ ယောက်ျားရှိတယ်လို့ ဘယ်သူ ရှင့်ကို ပြောသလဲ ”

“ မင်းလက်ကိုင်ပဝါမှာ မစ်ဆက်စ်တင် လို့ ရေးထားပါလား ”

ထိုအခါ မိန်းမပျိုကလေးသည် ရယ်မောလျက်

“ ဒါက ကျွန်မအမေ လက်ကိုင်ပဝါရှင့် ၊ ကျွန်မ ပဝါချင်း မှားပြီး ကိုင်လာတာပါ ။ ဦးတင်က ကျွန်မ ဖခင်ပါ ”

“ ဪ .... အစိုးရရှေ့နေကြီး ဦးတင် မဟုတ်လား ”

“ ဟုတ်ပါတယ် ”

“ ဩော် ဦးတင်မှာ မင်းလောက်ကြီးတဲ့ သမီးလည်း ရှိသကိုး ” ဟု ပြောပြီး ဘကွန်း၏ မျက်နှာမှာ ဝမ်းနည်းလျက် ငယ်၍ သွားပြီး ဒီလိုဖြင့် မင်းနဲ့ ငါနဲ့ တွေ့ရပုံ အင်မတန်ထူးတာပဲ ။ ရှေးက ဘယ်လို ရေစက်ဆုံခဲ့တယ် မသိဘူး ။ မင်းကို မြင်လျှင်မြင်ချင်း စိတ်ထဲမှာ တစ်ကြိမ် တစ်ခါမှမဖြစ်ဖူးတာမျိုးတွေ ဖြစ်ပြီး စွန့်စားမိခဲ့တာပဲ ။ နို့ပေမယ့် သိပ်ခက်တာတစ်ခုက ရှိနေသေးတယ် ။ ဘယ်လို ကြံရမလဲ မသိဘူး ”

“ ဘယ်လို ခက်တာလဲရှင့် ၊ ရှင်ကလည်း ကျွန်မကို ချစ်တယ် ၊ ကျွန်မကလည်း ရှင့်ကို ချစ်တယ် ၊ မချင်ရင် ကျွန်မ အခုလို လိုက်ခဲ့ပါ့မလား ။ ဘာများ ခက်ရတာတုံး ”

“ ငါ့ကို ... ငါ့အမေက တခြား မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ စပ်ထားတယ် ”

“ ဪ ... ဒီလိုလား ၊ ဘယ်သူနဲ့ပဲ စပ်စပ် ကိုယ် စုံမက်ရာ ယူတာပေါ့ ၊ ဘာဖြစ်သလဲ ၊ ရှင့်လို ပြောရမှာဖြင့် ကျွန်မကိုလည်း ကျွန်မ မိဘများက လူတစ်ယောက်နဲ့ စပ်ထားတာပဲ ”

“ ဪ ... ဟုတ်လား ၊ ဘယ်ကလူလဲ ... ဘယ်သူလဲ ”

ထိုအခါ မိန်းမပျိုကလေးသည် မျက်နှာများ ဝင်းဝင်းတောက်အောင် ပြုံးရယ်လျက် “ ရှင်သိချင်သလား ” ဟု လက်ကိုင်ပဝါစကလေးကို ကိုက်ခါ ပြောလေ၏ ။

“ သိချင်တာပေါ့ကွယ် ”

“ ကျွန်မနဲ့ စပ်ထားတဲ့လူဟာ ဒေါ်မေ့သား ကိုဘကွန်းတဲ့ရှင့် ၊ သိပြီလား ”

ထိုအခါ ဘကွန်းသည် သူငယ်မကလေး၏ မျက်နှာကို အံ့အားသင့်သော မျက်လုံးများနှင့် ကြည့်၍နေပြီး စိတ်အားထက်သန်စွာနှင့် “ အမယ်လေး ဟုတ်လား ၊ တကယ်ပဲလား ၊ ငါနဲ့ စပ်ထားတာ မင်းပဲလား ” ဟု အားရဝမ်းသာ မေးလေ၏ ။

“ ဟုတ်ပါတယ် ။ ရှင်နဲ့ ကျွန်မနဲ့ ကားနားမှာ ရပ်ပြီး စကားပြောနေကြတော့ ရှင့်အမေရယ် ကျွန်မအမေရယ် အိမ်ပေါ်က ချောင်းပြီး ကြည့်နေကြတယ် ။ ကျွန်မနဲ့ ရှင်နဲ့ ကားပေါ်ကို တက်တော့ ရယ်ကျန်ရစ်ခဲ့ကြတယ် ” ဟု ပြောလေ၏ ။

“ ဟင် ... မမက မင်းတို့ အိမ်ကို ဘယ်အချိန်က ရောက်နေပါလိမ့် ။ လာ လာ တစ်ပတ်လောက် လှည့်ကြရအောင် ” ဟု ပြောကာခေါ်လေ၏ ။ မိန်းမပျိုကလေးက ငြင်းဆန်ကာ “ ဟင့်အင်း ... ဟင့်အင်း မေမေ ဆိုနေလိမ့်မယ် ။ နောက်တစ်နေ့မှ .. နောက်တစ်နေ့မှ ”

“ ဘာထူးတော့လဲကွယ် ။ သူတို့လည်း အသိသားပဲ ”

“ ဟင့်အင်း .. ထူးထူး - မထူးထူး - တော်ပြီ - တော်ပြီ ”

“ အမယ်လေး လာပါ ၊ တစ်ပတ်တည်းပါ ။ အင်းလျား တစ်ပတ်တည်းပါ ။ ပြီးရင် ဆက်ဆက် ပြန်ပို့မယ် လာပါ ။ မင်းကို လက်ဖျားနဲ့တောင် မတို့ပါဘူး ” ဟု ပြောပြီး တောင်မြောက်လေးပါး လှည့်ကြည့်ပြီး အနီးအပါး၌ လူသူလေးပါး မရှိသည်ကို မြင်သဖြင့် ရိပ်ညိုမှိုင်းမှုန်သော သစ်ပင်များအောက်၌ မိန်းမပျို၏ ခါးကို ပွေ့ယူကာ ကားထဲသို့ အတင်းသွင်းပြီး စက်ကင်းရောင်း ဒုတိယတစ်ပတ်ကို လေညင်းခံရင်း လှည့်ကြလေရာ ရှစ်နာရီ ဒင်ဒင် အထိုးတွင် အိမ်သို့ ပြန်၍ ရောက်ကြလေလျှင် မိခင်နှစ်ပါးသည် ၎င်းတို့ကို ဆီး၍ ကြိမ်းမောင်းပြီး နောက် တနင်္ဂနွေတစ်ပတ်လောက် ကြာသောအခါ ဂျူဘီလီဟော၌ ကြီးကျယ်စွာ မင်္ဂလာဆောင်ကြရရှာလေသတည်း ။

▢  ပီမိုးနင်း
📖 ကဝိမျက်မှန် မဂ္ဂဇင်း
      မတ် ၊ ၁၉၂၈

ကောလာဟလ


 

❝ ကောလာဟလ ❞ 
    ( ဖူးသစ်မော် )

ပြဿနာရဲ့အစက တစ်အိမ်လုံးမှာ နှစ်ယောက်တည်း ရှိတဲ့ ကျွန်တော့်ဦးလေးနဲ့ ကျွန်တော် အချေအတင် ဖြစ်ကြရာက စတာပဲ ။

ဦးလေး ဆိုတာက အမေ့ရဲ့ မောင် ၊ ခေတ်ပညာတတ် လူပျိုကြီးပါ ။ အစက ကုမ္ပဏီ တစ်ခုမှာ အလုပ် လုပ်တယ် ။ နောက်တော့ နား ၊ မျက်စိရှုပ်တယ် ဆိုပြီး ကုမ္ပဏီထွက် ၊ လျှပ်စစ်ပစ္စည်းအရောင်းဆိုင် ဖွင့်တယ် ။ ဒါကျ မျက်စိမရှုပ်ဘူးလား မသိ ။ အတော်တော့ ခွကျကျပဲဗျ ။ ဦးလေးမှာက တစ်ကိုယ်တည်း လူပျိုကြီးပီပီ ဘာအပူအပင်မှ မရှိဘူး ။ သူ့ဘဝ တစ်လျှောက်လုံး ချစ်တီးစု စုလာတဲ့ ဓနဥစ္စာရယ် ၊ မိဘတွေ ( ကျွန်တော့်အဘိုးအဘွားပေါ့ ) ထားရစ်ခဲ့တဲ့ ဆိုင်ခန်းကြီး တစ်ခန်းနဲ့ တိုက်ခံအိမ်ကြီး တစ်လုံးရယ် ၊ ကဲ ဘာပူစရာ ရှိလို့လဲ ။ လောကကြီးထဲမှာ သူနဲ့ ကျွန်တော့်အမေ ရယ်လို့ မောင်နှမ နှစ်ယောက်တည်း ရှိခဲ့ကြတာ ။ အမေက အိမ်ထောင်ကျပြီး သျှောင်နောက်ဆံထုံးပါခဲ့ ရတာကြောင့် တစ်နယ်တစ်ကျေးမှာ အခြေချခဲ့ရတာပါ ။

ကျွန်တော် ဆယ်တန်း အောင်တဲ့နှစ်မှာ ဦးလေး ကိုယ်တိုင် ကျွန်တော့်ကို လာခေါ်တာပါ ။ အဲဒီတုန်းကတောင် အမေက သူ့မောင်ကို စကားတစ်ခွန်းပဲ မှာလိုက်တာ ။ “ ငါ့သားလေး နင့်လို လူပျိုကြီး မဖြစ်ရင် ပြီးရော ၊ နင့်လိုသာဆို တို့မျိုးဆက် ပြတ်သွားလိမ့်မယ် ” တဲ့ ။

အခု ကျွန်တော် ကျောင်းပြီးလို့ ကွန်ပျူတာ သင်တန်း ဆက်တက်နေတယ် ။ ကျွန်တော့်မှာ ရည်မှန်းချက်တွေ အများကြီး ။ ကွန်ပျူတာ ပြီးရင် လက်တွေ့ လေ့လာ အားထုတ်စရာတွေ ရှိသေးတယ် ။ သူငယ်ချင်း အပေါင်းအသင်းတွေနဲ့ ဝင်လာလိုက် ၊ ပြန်ထွက်လိုက် တရုန်းရုန်း လုပ်နေတဲ့ ကျွန်တော့်ကို ဦးလေး မျက်စိ ရှုပ်နေခဲ့တာ ကြာပြီဗျ ။ ကျွန်တော့်မှာ မိန်းကလေး သူငယ်ချင်းတွေက ပိုများလိမ့်မယ် ထင်တယ် ။

ကျွန်တော် သိသလောက်တော့ ဦးလေးဟာ မိန်းမဆန့်ကျင်ရေးသမား မဟုတ်ပါဘူး ။ ဒါပေမဲ့ မိန်းမနဲ့ ပတ်သက်ရင် ‘ ဖြူဖြူဝါဝါ ၊ ပြာပြာစိမ်းစိမ်း ၊ ရွှေနံ့သာ ရင်မှာ လိမ်းပြီး ပိန်းရိုက်လို့ လာလာ ၊ ပဒုမ္မာ ကြာဆစ်ကို လှစ်လို့ပဲ ပြပြ ’ ထုပ်ပေါ်ကကျ လှုပ်ဖော် မရသလို နောဇာနာမိ ငါမသိ ဆိုတဲ့ အထဲကပါ ။ ဒါပေမယ့် ဆိုင်သိမ်းပြီး အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ယမကာ ကြည်ထွေထွေကို ရီဝေဝေလေးတော့ မှီဝဲတတ်သဗျ ။ သူ့ဘဝ မှာ ကွက်လပ်ဖြစ်နေတဲ့ မဒီကလျာ တစ်ပါး နေရာမှာ ယမကာနဲ့ အစားထိုး နေခဲ့တာလား မပြောတတ်ဘူး ။ အဲဒီနေ့က ကျွန်တော် အပေါင်းအသင်းတွေ ဆုံမိပြီး Social Drinking လေး လုပ်လာမိတာ ။ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ညနေ ၄ နာရီခွဲ ရှိပြီ ။ ဦးလေးက ဆိုင်ပိတ်ရက်မို့ အိမ်မှာ တစ်နေကုန် ရှိနေတယ် ။ ကျွန်တော် ခပ်တည်တည် စတိုင်လ် ဖမ်းထားပေမယ့် ဦးလေးက အတော် လှစ်တယ်ဗျို့  ။

“ အောင်ကျော် ၊ ဒီလာဦး ။ မင်းသောက်လာတယ်မို့လား ”

“ ဟုတ်ကဲ့ ဦးလေး ၊ ခပ်ပါးပါးလေးပါ ”

ကျွန်တော် တည့်တည့်ပဲ ဖြေလိုက်လို့ထင်ရဲ့ ။ ဦးလေး တွန့်ခနဲ ဖြစ်သွားတယ် ။

“ ဘာကွ .. ခပ်ပါးပါး ဟုတ်လား ။ ဒီဝေါဟာရတွေတောင် တတ်နေပြီပေါ့ ”

“ မှန်တဲ့အတိုင်း ဖြေတာပဲ ဦးလေးရာ ၊ လိမ်ညာ ဖြီးဖြန်းမှ ကျေနပ်မယ် ဆိုရင်လည်း ”

“ ကဲ ကဲ တော်ပါတော့ကွာ ၊ မင်း သင်တန်းချိန် ပြီးပြီမို့လား ။ အိမ်မှာ ဖင်မြဲမြဲလေး နေစမ်းပါဦးကွာ ”

“ ဟာ အစောကြီး ရှိသေးတာ ။ အပြင်တော့ ခဏထွက်ဦးမှပေါ့ ”

“ ဟင် မင်း အပြင် ထွက်နေတာ တစ်နေကုန်လေ ။ မနက်စာတောင် ပြန်မစားဘူး ။ အောင်ကျော် ၊ မင်းအကြောင်း မသိရင် ခက်မယ် ။ ဟိုကောင်မလေးဆီ သွားပြီး ချစ်အနမ်း ချော့အသိပ် လုပ်ရဦးမှာ မဟုတ်လား ၊ ဟင်း ဟင်း ... ”

“ ဟား ဟား ဦးလေးတို့ ခေတ်က ဦးစိုးပိုင်ကြီး ရဲ့သီချင်းကို သတိရလို့ ဆိုနေတာလား ။ ဦးလေးမှာလည်း ဇာတ်လမ်း ရှိခဲ့မှာပဲနော် ။ ပြောပြစမ်းပါ ဦးလေး ရာ ”

“ ဟေ့ကောင် ငမူးငရော လာလုပ်မနေနဲ့ ၊ မင်း ဟိုဘက်လမ်းထိပ်က အပျိုကြီးဒေါ်ခင်သီရဲ့ တူမလေးနဲ့ မင်းနဲ့ ဖြစ်နေတာ ကြာပြီတဲ့ ။ ညနေတိုင်း ပန်းခြံထောင့်က စိန်ပန်းပင် အောက်မှာ ၊ ဆေးရုံလမ်းက လမင်းစားသောက်ဆိုင်မှာ ၊ ကားကွင်းထဲမှာ ၊ မြို့ထဲမှာ စုံလို့ ၊ ဒီလောက် တွေ့နေကြမှတော့ ဘာဖြစ်ရဦးမှာလဲ ၊ မင်းက ယောက်ျားလေးမို့ ထားတော့ ။ မိန်းကလေးဘက်ကျ ဒီလောက် နာမည် ထွက်နေရင် မကောင်းတော့ဘူး ။ သူတစ်ပါး နစ်နာအောင် မလုပ်နဲ့ ။ ယူမှာဖြင့် တစ်ယောက်ယောက်ကို သတ်သတ်မှတ်မှတ် ယူပြီး ဣန္ဒြေရရ နေသင့်ပြီ ”

ကျွန်တော် ထခုန်မိမတတ်ဘဲ ။ ဦးလေး ကတော့ အပြတ်ချနေပြီ ။ ကျွန်တော်နဲ့ အိအိဖြိုး နဲ့ မကြာမကြာ တွေ့ကြတာ မှန်တယ် ။ သူ စတိုးဆိုင်က အပြန် လမ်းသင့်တဲ့ ပန်းခြံထောင့်က ကျွန်တော် စောင့်ရတာကိုး ။ ဖြူထွေး ဆီက စာဖြစ်ဖြစ် ၊ စကားဖြစ်ဖြစ် အိအိဖြိုးက သယ်ဆောင်ပေးနေကျလေ ။ ဖြူထွေး နဲ့ တွေ့ရဖို့က မလွယ်ဘူးဗျ ။ အလုပ်က ပြန်တိုင်း သူ့အိမ်က တစ်ယောက်ယောက်ကတော့ လာကြိုတာပဲ ။ အိအိဖြိုး ခမျာလည်း သူ့အဒေါ် အပျိုကြီးကို ကြောက်ရရှာတော့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ကူညီနေရတာ ။ သူတို့ စတိုးဆိုင် ပိတ်ရက်လောက်သာ အိအိဖြိုး သွားခေါ်ထုတ်ပေးလို့ ခဏတစ်ဖြုတ်ကလေး တွေ့ ရတာဗျာ ။ အခုတောင် ဖြူထွေး နဲ့ အဆက်အသွယ် မရတာ တစ်ပတ်လောက် ရှိပြီ ။ တောက အိအိဖြိုး အစ်မဝမ်းကွဲ တစ်ယောက် ဆေးရုံ လာ တက်တာလေ ။ အိအိဖြိုး အလုပ်မဆင်းနိုင်တော့ အဆက်အသွယ် ပြတ်တာပေါ့ ။ ခုတော့ လူနာလည်း ဆေးရုံက ဆင်းသွားပါပြီ ။ ဆေးရုံ တက်နေစဉ် တစ်လျှောက်လုံး လူနာ အတွက် လိုအပ်သမျှတွေကို အိအိဖြိုး နဲ့အတူ ကျွန်တော် လိုက်ကူညီရတယ် ။ ရွာအပြန် ကားဂိတ် အထိတောင် လိုက်ပို့ခဲ့ပါသေးတယ် ။ ခုမှ ဖြူထွေး ဆီက အဆက်အသွယ် စောင့်နေတုန်း ဘယ်က မဟုတ်သတင်းတွေ ထုတ်လွှင့်နေတယ် မသိဘူးဗျ ။

“ ဦးလေးကို ဘယ်သူက တိတိကျကျ ပြောလိုက်တာလဲ ”

“ လမ်းထိပ် ကွမ်းယာဆိုင်က ချစ်တီး ပြောတာ ”

သေပြီ ။ ကိုချစ်တီးကွမ်းယာဆိုင်က လမ်းဆုံ လမ်းခွမှာ ၊ လူသူလေးပါး စုံပါဘိသနဲ့ ။ ကျွန်တော် ဝုန်းခနဲ ထပြီး ဒရောသောပါး ပြေးဆင်းလာခဲ့တယ် ။ ဒီ သတင်းရဲ့ အရင်းအမြစ်ကို အမြန်ဆုံး ရှာဖွေဖော်ထုတ်နိုင်မှ ဖြစ်မယ် ။ အမှိုက်ကစ ပြာသာဒ်မီးလောင်နိုင်တယ် မဟုတ်လား ။ အခုတောင် ဘယ်လောက် လက်ဆင့်ကမ်း ပြန့်ကားနေပြီလဲ မသိ ။ လှေကားအောက်ဆုံးထစ် ရောက်တော့မှ လယ်ထွန်သွား နွားမေ့ ဖြစ်ပြီး အပေါ်ထပ်ကို ပြန်ပြေးတက်ရပြန်ပါရော ။

“ ဘာဖြစ်တာလဲကွ ”

“ ဆိုင်ကယ်သော့ မေ့နေလို့ ”

“ ဘယ်သွားဦးမှာလဲ ။ ဒေါ်ခင်သီရဲ့ တူမလေး ဆီလား ”

“ အာ မဟုတ်ဘူး ။ အဲဒီ ပြဿနာ သွားရှင်းမလို့ ”

ဆိုင်ရှေ့မှာ ဆိုင်ကယ်ကို ဝေါခနဲရပ်လိုက်တော့ ကိုချစ်တီးက ခေါင်းထောင်ကြည့်တယ် ။ လူသူ ကင်းရှင်းနေလို့ တော်ပါသေးရဲ့ ။

“ ကိုချစ်တီး ကျွန်တော့် ဦးလေးကို ဘာတွေ ရွှီးထည့်လိုက်တာလဲဗျ ”

“ ဟေ ဘာတုံးဟ ”

“ ခုမှ ယောင်ဝါးဝါး လုပ်မနေစမ်းပါနဲ့ ။ ကျွန်တော်နဲ့ အိအိဖြိုးက ဘာညာကွိကွ ၊ မဟုတ်မဟတ်တွေလေ ”

သူက ကွမ်းချိုးစွဲနေတဲ့ သွားမည်းမည်းကြီး တွေဖြဲပြီး တဟဲဟဲ ရယ်လိုက်သေးသဗျ ။

“ ငါလည်း ကြားတာကို ပြောတာပဲ ။ မဟုတ်ဘူးလား ”

“ ခင်ဗျား ဘယ်က ကြားတာလဲ ။ လိုရင်းတိုရှင်းပဲ ဖြေဗျာ ”

“ နီနီကျော် ဆီက ၊ မြေပဲဆားလှော်ထုပ်တွေ လာပို့ရင်း ပြောသွားတာ ”

မြေပဲဆားလှော် နီနီကျော် ။ ဆတ်ဆလူးမ ။

နှစ်လမ်းကျော်ဆီ အပြေးနှင်ခဲ့ရပြန်တယ် ။ အိမ်ရှေ့ ကွပ်ပျစ်ကြီး ပေါ်မှာ မြေပဲဆန်တွေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေတဲ့ နီနီကျော် ကို တည့်တည့်ကြီး တွေ့လိုက်ရတယ် ။

“ ကိုရွှေအောင်ကျော် ပါလား ။ မိုးတွေ ရွာတော့မှာပဲ ”

“ မိုးရွာရုံတင် မကဘူး ။ မိုးကြိုးပါပစ်မှာ ။ နင့်ကို မေးစရာ ရှိလို့“

“ နင့် ကြည့်ရတာ ၊ စာတစ်ကောင်ကို မျိုမိထားတဲ့ ကြောင်မျက်နှာ အတိုင်းပဲ ၊ ခစ် ခစ် ၊ ကဲ ... ဒီမှာ မေး မှာလား ၊ တစ်နေရာရာမှာလား ”

“ ဟား ဘယ်နေရာများ ခေါ်ပြီး မေးနေရဦးမှာလဲ ။ အရေးထဲကွာ ၊ နင် အမြှုပ်ထွက်အောင် လျှောက် ဖြန့်နေတဲ့ အတင်းအဖျင်းကိစ္စ လာရှင်းတာ ။ အဲဒါ ဘာသဘောလဲ ။ ရှင်းပြစမ်းပါဦး ”

“ အဟင်း ဟင်း ၊ ဟုတ်လို့ကျော် ပုပ်လို့ပေါ်တဲ့ သဘောပေါ့ ။ တစ်ရပ်ကွက်လုံး သိနေတဲ့ ကိစ္စများ အဆန်းလုပ်လို့ ၊ တိတိကျကျကြီးပါနော် ”

ကျွန်တော့် ရင်ထဲ ဟုန်းခနဲ မီးတောက်သွားတယ် ။

“ ဘာတိကျတာလဲ ၊ နင်ကိုယ်တိုင် ဘာတွေ မြင်ရတွေ့ရလို့ တိကျနေတာလဲ ”

“ သေချာတဲ့ သတင်းရပ်ကွက်ကလေ ။ အောင်ကျော်ရယ် ငါကိုယ်တိုင် ဗင်းနစ်မြို့ကြီးကို မရောက်ဖူး မမြင်ဖူးဘူးပေမယ့် ဒီမြို့ကြီး အကြောင်းတော့ မီဒီယာတွေက တစ်ဆင့် သိနိုင်တာပဲ မဟုတ်လား ။ နင်က ဘာနာစရာ ရှိလို့လဲ ”

“ နာတယ်ကွ ၊ နာတယ် ၊ မဟုတ်မမှန် လုပ်ကြံတဲ့ သတင်းမို့ နာတယ် ။ ဒါမျိုး ပါးစပ်အရသာခံပြီး မလွှင့်ပါနဲ့ ။ ဒါနောက်ဆုံး သတိပေးခြင်းပဲ ”

“ ဒါကတော့ လူသတင်း လူချင်းဆောင်လာ တတ်တာကိုး ။ ဘူးတစ်ရာ အပေါက် ပိတ်လို့ ရနိုင်ပေမယ့် လူ့ပါးစပ် တစ်ပေါက်ကို ပိတ်ဖို့ကျ မလွယ်ဘူးလေ ”

“ လေရှည်လိုက်တာ ။ ကဲ ဘယ်သူ့ ပါးစပ်ပေါက်လဲ ၊ ငါပိတ်ပြမယ် ”

“ သိပ်မအော်ပါနဲ့ ၊ ဒေါသကုမ္မာရကြီးရဲ့ ။ ငါ့ ပါးစပ်ပေါက်ကို ပိတ်ဆို ပိတ်ထားပါ့မယ် ။ ဒါပေမဲ့ အေမီတူးရဲ့ ပါးစပ်ပေါက်မျိုး နင် ပိတ်နိုင်ပါ့မလား ။ သူက ခြေတိုအောင်တောင် လျှောက်ပြောနေစရာ မလိုဘူး ။ ဖုန်းခွက်ကလေး ကောက်ကိုင်လိုက်ရုံ ”

နီနီကျော်စကား မဆုံးမီ ဝေါခနဲ လှည့်ထွက်လာခဲ့တယ် ။ အေမီတူး ၊ ဖုန်းစောင့် အေမီတူး ။ ဘယ်လို ဆက်စပ် ကျော်လွှားပြီး ဒီကောင်မ ပါးစပ်ထဲ ဒီအတင်းအဖျင်း ရောက်နေပါလိမ့် ။ အင်းလေ သူ့ဖုန်းကောင်တာကလည်း လူစုံရပ်ကွက် တစ်ခုပဲဟာ ။ သဘာဝ ကျပါတယ် ။ အေမီတူးလို မိန်းကလေး တစ်ယောက် ပါးစပ်ထဲ ရောက်မိတဲ့ အတင်းအဖျင်းမျိုးဟာ အခု ကမ္ဘာမှာ ခေတ်စားနေတဲ့ ကြက်ငှက်တုပ်ကွေး ဗိုင်းရပ်စ်ပိုးထက်တောင် ကူးစက်မြန်လောက်တယ် ။ ကျွန်တော် ရောက်သွားတော့ မမက ဖုန်းရုံ ပိတ်ပြီး ထွက်မယ့်ဆဲဆဲဗျ ။

“ နေစမ်းပါဦး ။ ပြောစရာ ရှိလို့ ”

“ အရေးကြီးရင် တခြားမှာ သွားပြောပါ ။ ကျွန်မ သွားစရာရှိသေးလို့ ”

“ တခြား သွားပြောလို့ ဖြစ်မလားကွ ။ သိပ်အရေးကြီးတယ် ။ နေဦး ”

“ ဟော့တော် ဖုန်းတွေတောင် ဖြုတ်သိမ်းပြီးပြီ ”

“ ငါလာတာ ဖုန်းနဲ့ပြောဖို့ မဟုတ်ဘူး ။ မင်းနဲ့ ပြောဖို့လာတာ ။ ဒီမယ် မြေပဲဆားလှော် နီနီကျော်ကို မင်း ဘာအတင်းတွေ ချလိုက်တာလဲ ။ မင်းက ဘာတွေ ဘယ်လောက် သိလို့ သတင်းဖြန့်ချိရေး လုပ်နေတာလဲ ။ အဲဒါ ရှင်းစမ်းကွာ ”

“ ကိုအောင်ကျော် ၊ ဘာတွေ လာပြောနေတာလဲ ”

“ အောင်မာ ခုတော့ အူတူတူနဲ့ ၊ ဒီမယ် ငါနဲ့ အိအိဖြိုးကို ကြိုးနဲ့ အပိုင်ချည်ပြီး လေဟာနယ်ထဲ အထိ လွှင့်တင်လိုက်တဲ့ ကိစ္စ ၊ ကိုင်း ရှင်းစမ်း ”

ကောင်မက မျက်လုံးထောင့်ကပ်ပြီး တခွီးခွီးတောင်မှ ရယ်လိုက်သေးဗျာ ။

“ ကျွန်မတို့ ဘယ်တော့ စားရမှာလဲ ဟင် ”

“ ဟား သောက်စားက လာသေး ။ ငတ်နေရင် လည်း အိမ်ပြန်စား ။ ဒီမယ် အေမီတူး လိုရင်းတိုရှင်း ပြောစမ်းပါ ။ ငါ့စိတ်ကို တော်တော် ထိန်းထားရတယ် နော် ။ မင်း ဒီသတင်းကို ဘာကိစ္စ အရပ်တကာ လိုက် ဖြန့်နေတာလဲ ။ ကာယကံရှင်တွေ ဘယ်လောက် ထိခိုက်နစ်နာသွားမလဲ ဆိုတာရော စဉ်းစားမိရဲ့လား ၊ အတင်းအဖျင်းလေးမှ မပြောရရင် စားမဝင် အိပ်မပျော် ဖြစ်တတ်တဲ့ ရောဂါများ ရှိနေလို့လား ”

“ ဟင် ကိုအောင်ကျော် ကလည်း ဘယ်လိုကြီး မှန်းကို မသိဘူး ။ ကျွန်မ အစက သိထားတာ ကိုအောင်ကျော်နဲ့ ဖြူထွေး လို့ပဲ ။ ခုမှ အိအိဖြိုး နဲ့မှန်း သိရတာလေ ။ ကိုအောင်ကျော် ကံကောင်းပါတယ် ။ ဖြူထွေးက စိတ်ကြီးတယ် ။ သူနဲ့ ကြာကြာပေါင်းဖို့ မလွယ်ဘူး ။ အတိမ်းအစောင်း ခံတတ်တာ မဟုတ်ဘူး ။ အိအိဖြိုးက ရိုးရိုးယဉ်ယဉ်လေးနဲ့ ချစ်စရာကောင်းတယ် ။ သိလား ၊ စိတ်ရင်းလည်း ဖြူတယ် ။ ဒါပေမဲ့ ဒေါ်လေးသီ ကျ မလွယ်ဘူးနော် ။ ကြည့်သာ ပေါင်းပေတော့ ။ သိပ်ကုတ်ကုတ်စီးစီး နိုင်တာ ။ ဘယ်သူ့မှလည်း ယုံကြည်တတ်တာ မဟုတ်ဘူး ။ ဟိုတစ်လောလေးကပဲ သူ့တူမအရင်းကြီး အိအိဖြိုး ကိုတောင် ... ”

“ ဟား တော်ပါတော့ မိကျောင်းမရယ် ။ ဒီမယ် ငါပြောတာ သေချာနားထောင် ၊ ငါနဲ့ အိအိဖြိုးက ဘာမှ မဖြစ်ဘူး ။ ငါ့ချစ်သူက ဖြူထွေး ၊ အိအိဖြိုး က ကြားခံအောင်သွယ် ၊ အဲဒါ သေချာမှတ်ထား ”

“ ဟင် တကယ် ”

“ ဘာကိစ္စ ငါက ညာနေရမှာလဲ ”

“ ဒါဆို ဟိုပန်းခြံထောင့်က စိန်ပန်းပင် ”

“ အဲဒါ ဖြူထွေး ဆီက အဆက်အသွယ်ကို စောင့်တဲ့ အပေးအယူ လုပ်တဲ့ စုရပ်နေရာ ၊ ဖြူထွေးနဲ့ တွေ့ဖို့မှ မလွယ်တာ ။ ဒါကြောင့် အိအိဖြိုးက ကူညီနေရတာ ”

“ ဟို ဆေးရုံလမ်းက စားသောက်ဆိုင်ရယ် ၊ ကားကွင်းရယ် ”

“ အိအိဖြိုး အစ်မတစ်ယောက် ဆေးရုံ လာတက်တုန်းကပါ ။ သူ့အစ်မ အတွက် အစားအသောက် ၊ အသုံးအဆောင်လေးတွေ ငါ ကူညီပြီး လိုက်ဝယ်ပေးရတာလေ ။ ဆေးရုံက ဆင်းတော့တောင် ကားကွင်း အထိ လိုက်ပို့ပေးခဲ့ရသေးတာပဲ ။ တစ်ခါတလေ သူတို့ ရွာက မှာတဲ့ ပစ္စည်းတွေ ကားဂိတ်သွားပို့တော့လည်း အိအိဖြိုး တစ်ယောက်တည်းမို့ ငါလိုက်ကူညီရတယ် ။ အပြန်အလှန် ကူညီကြတာပဲ ။ အဲဒါ ဘာပြောစရာများ ရှိနေလဲ ”

“ ဟိုနေရာ သည်နေရာ မြို့ထဲတွေပါ တွေ့နေကြတာ ဆိုတော့ ”

“ အကြောင်းအမျိုးမျိုးနဲ့ တွေ့နိုင်ကြတာပဲ ။ ဒေါ်ခင်သီကြီးကို ကြောက်နေရလို့သာ ၊ မဟုတ်ရင် သူ့အိမ်မှာ သွားတွေ့လိုက်ချင်တာပေါ့ ။ ဒီမယ် ယောက်ျားနဲ့ မိန်းမတွေ သွေးမတော် သားမစပ် ထိတွေ့ ဆက်ဆံနေကြတာ ကမ္ဘာမှာ သန်းပေါင်းများစွာ ရှိနေတာပဲကွ ၊ ဒါနဲ့ပဲ ဘာညာကွိကွ ဖြစ်ကြရရောလား ။ ကဲ အခုတောင် မင်းနဲ့ငါ နှစ်ယောက်တည်း တွေ့နေကြတာပဲ ။ ဒါရော ဘာဖြစ်စရာ ရှိသေးလဲ ။ မင်းကရော ဖြစ်ချင်နေသလား ”

အေမီတူး မျက်နှာ ရဲခနဲပဲဗျ ။

“ အယ် ကိုအောင်ကျော် ကတော့ ပြောတော့မယ် ”

ဆိုပြီး မျက်စောင်း တစ်ချက် ဝဲသွားတယ် ။

“ ကဲ အခု အမှန်အတိုင်း သိပြီမဟုတ်လား ။ မဟုတ်မဟတ်တွေကို လေကုန်ခံပြီး ပြောနေမယ့် အစား အခု အမှန်အကန်သတင်းကို လှည်းနေလှေအောင်း မြင်းဇောင်းမကျန်လွှင့်ပေတော့ ။ မြို့ပေါ်တင် အားမရဘူး ဆိုရင် အင်တာနက်အထိ တင်လိုက်ပေတော့ ”

အေမီတူး အတော် လန့်သွားပုံပဲ ။ မတုန်မလှုပ် တွေတွေကြီး ရပ်ပြီးစဉ်းစားနေတယ် ။ ကျွန်တော် စိတ်မရှည်ချင်တော့ဘူး ။

“ ငါ ပြောတာတွေရော ကြားရဲ့လား ”

“ ကျွန်မတော့ ဘယ်လို နားလည်ရမှန်း မသိ တော့ဘူး ။ ကျွန်မကို ဒီသတင်း ပြောသွားတာ ဖြူထွေး ကိုယ်တိုင်ပဲ ။ ဖုန်းလာဆက်ရင်း ပြောသွားတာ ”

ဒီတစ်ခါ လန့်သွားရတာ ကျွန်တော်ပါ ။

“ ဘယ်လို ၊ ဖြူထွေး ကိုယ်တိုင်က ပြောတာ ဟုတ်လား ”

“ ဟုတ်တယ် ၊ သူကိုယ်တိုင် ပြောတာ ။ သူနဲ့ အတူ ကိုအောင်ကျော်တို့ ကွန်ပျူတာသင်တန်းက မသင်းသင်း တောင် ပါသေးတယ် ။ မယုံရင် မေးကြည့် ”

ကမ္ဘာကြီးနဲ့ အတူ ကျွန်တော့် ခေါင်းပါ ချာချာလည်သွားတယ်ဗျာ ။ ကျွန်တော်လည်း နားမလည်နိုင်တော့ဘူး ။ သတင်းရဲ့ အရင်းအမြစ်က ကျွန်တော့်ချစ်သူ ဖြူထွေး ဆီမှာလား ။ သူကိုယ်တိုင်က ဘာ အကြောင်းကြောင့် ယုံယုံကြည်ကြည် လျှောက်ပြောနေပါလိမ့် ။ ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်ပြီလဲ ။ ဆိုင်ကယ်လီဗာကို တင်းတင်းဆွဲပြီး ထွက်ခဲ့ပေမယ့် ဖြူထွေးဆီ သွားရှင်းဖို့ မလွယ်ပြန်ဘူး ။ အိအိဖြိုး ကို ခေါ်ထုတ်ခိုင်းရအောင် ကလည်း ဒီအချိန် အိမ်ပြန်ရောက်နေလောက်ပြီ ။ အိမ်သွားခေါ်လို့တော့ မဖြစ်ဘူးဗျ ။ ဒေါ်ခင်သီကြီးက အိမ်ရိပ်တောင် အနင်းခံမှာ မဟုတ်ဘူး ။

ကြံရာမရတဲ့အဆုံး အိမ်ပဲ ပြန်ခဲ့ရတယ် ။ မနက်ဖြန်ကျမှ ဆက်ရှင်းလို့ ရတော့မှာ ။ ရင်ထဲမှာ မီးရှို့ထားတဲ့ သစ်တုံးကြီး ရောက်နေသလိုပဲဗျာ ။ အခံရခက် လိုက်ပုံများ ။ ဦးလေး ကတော့ တီဗီရှေ့မှာ ယမကာ ခွက်ကလေး ကိုင်လို့ ။ ကျွန်တော့်ကို ရီဝေဝေမျက်လုံးတွေနဲ့ လှမ်းကြည့်တယ် ။

“ ရှင်းခဲ့ပြီလားကွ ၊ မင်းပြဿနာ ”

“ ရှင်းလေ ရှုပ်လေပါပဲ ဦးလေးရာ ”

သူက ‘ အဟက် ဟက် ’ ဆိုပြီး လှောင်ရယ် ရယ်လိုက်သေးသဗျ ။

“ မင်းရှင်းရင် ပိုရှုပ်တော့မယ် ဆိုတာ ငါ သိပြီး သားပါ ။ လျှပ်ပျာပျာနဲ့ မစဉ်းစား မဆင်ခြင် လျှောက်လုပ်နေပြီးတော့ ”

အခန်းထဲ ဝင်ပြီး တံခါးပိတ်လိုက်ရတယ် ။ ဦးလေးက Limit ကျော်လာရင် မြဝတီက လာတဲ့ ကိုရီးယား ဇာတ်လမ်းတွဲထက် ပေရှည်တော့မှာ ။ အိပ်ရာထဲ ဝင်ခွေမိပေမယ့် ဒီနေ့ည အိပ်ပျော်ဖို့တော့ မလွယ်ဘူး ။ ကြိုမသိနိုင်တဲ့ လောကသဘာဝကြီးကို လက်သီးနဲ့ ဆွဲထိုးပစ်လို့ ရရင် ဘယ်လောက် ကောင်းလိုက်မလဲဗျာ ။

••••• ••••• ••••• 

မနက်အစောကြီး ကျွန်တော် ထွက်လာခဲ့တယ် ။ ဦးလေးတောင် အိပ်ရာက မနိုးသေးဘူး ။ အိအိဖြိုး အလုပ်ဆင်းချိန် အထိကို မစောင့်နိုင်တော့ ဘူးဗျာ ။ သူ့အိမ်ကို သွားခေါ်မယ် ။ ဒေါ်ခင်သီကြီး မကလို့ ဂေါ်ဇီလာကြီးနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတောင် ကျွန်တော် မမှုတော့ဘူး ။ ကံကောင်းချင်တော့ အိမ်ရှေ့ထွက်ပြီး တံမြက်စည်း လှည်းနေတဲ့ အိအိဖြိုးကို အဆင်သင့် တွေ့လိုက်ရတယ် ။

“ အိဖြိုး အရေးကြီးတယ် ။ ငါနဲ့ ခဏလေး လိုက်ခဲ့ဦး ”

“ မဖြစ်ဘူးထင်တယ် အစ်ကိုရယ် ။ ဒေါ်လေး ဆူလိမ့်မယ် ။ အလုပ်ဆင်းချိန်ကျ ထွက်လာမှာပဲဟာ ”

“ အဲဒီအချိန်အထိ မစောင့်နိုင်တော့ဘူး ။ ငါ တစ်ညလုံးလည်း အိပ်လို့ မရဘူး ။ ဖြူထွေးကို ခဏ လေးခေါ်ထုတ်ပေးရုံပါ ။ နင်လည်း ပါမှ ပြဿနာရှင်း လို့ရမှာ ”

အိအိဖြိုး မျက်နှာလေး အတော်ညှိုးကျသွားတယ် ။ သူတို့ တစ်ခုခု ဖြစ်နေကြတာတော့ သေချာတယ် ။ ကျွန်တော်သာ ဘာမှန်းမသိ ဖြစ်နေတာ ။ ဆိုင်ကယ်ပေါ်က ဆင်းပြီး အိအိဖြိုး လက်ကို ဆတ်ခနဲ ဆွဲလိုက်တယ် ။

“ ပြဿနာက တော်တော်ကြီးနေပြီ ။ နောက် ပြဿနာ နောက်ရှင်းပဲ ။ ကဲ တက် ”

ကျွန်တော့်ဒေါသကို သူ သိပ်ကြောက်တာဗျ ။ ဒါကြောင့် ယောင်နနနဲ့ ပါလာတယ် ။ မျက်နှာကလည်း ငိုမဲ့မဲ့ ဖြစ်နေပြီ ။ မတတ်နိုင်တော့ဘူး ။ ဆိုင်ကယ်ကို ဝေါခနဲ ဆောင့်အထွက်မှာ အိမ်ထဲက ဒေါ်ခင်သီကြီး ပြေးထွက်လာတာ ရိပ်ခနဲ မြင်လိုက်ရသဗျ ။ ပါးစပ်ကလည်း သံကုန်ဟစ်လို့ ။ အိအိဖြိုး ခမျာတော့ ဆိုင်ကယ် နောက်ကနေ ‘ အစ်ကို ဇွတ်လုပ်ပုံနဲ့တော့ ဒုက္ခ ပါပဲ ။ သေပြီ သေပြီ ’ နဲ့ ဆီမန်းမန်းရင်း ပါလာလေရဲ့ ။

ဈေးကြီးပတ်လမ်းကနေ ဖြူထွေးတို့ လမ်းဘက် အချိုးမှာပါပဲ ။ ဖြူထွေး နဲ့ ဘွားခနဲ ရင်ဆိုင်တွေ့တာ ။ သင်းသင်းနဲ့ နှစ်ယောက်သား ဈေးဝယ်ထွက်လာပုံပါ ။ ‘ ဖြူထွေး ’ လို့ ခေါ်လိုက်ပေမယ့် လှည့်တောင် မကြည့်ဘူးဗျာ ။ စကားပြော မပြတ် ဖြတ်လျှောက်သွားတာ ။ ကျွန်တော့် တစ်ကိုယ်လုံး မီးလို ပူနေပြီ ။ ဆိုင်ကယ်ပေါ်က အမြန်ဆင်းပြီး သူ့လက်ကို ပြေးဆွဲမိတယ် ။

“ ဘာလုပ်တာလဲ ၊ ပါးကျိုးသွားချင်လို့လား ”

“ အေး ၊ အခုတော့ ငါ ရင်ကျိုးနေပြီ ။ သိလား ။ ငါနဲ့ အိအိဖြိုးကို မဟုတ်မဟတ်သတင်းတွေ နင်ကိုယ်တိုင် လျှောက်လွှင့်နေတယ်ဆို ။ ငါမနေ့ည ကတည်းက လိုက်ရှင်းနေတာ ။ ဘာတွေ ဖြစ်နေကြတာလဲ ဖြူထွေးရာ ”

“ ဟုတ်တယ် ဖြူထွေးရယ် ၊ နင်က ဘာဖြစ်လို့ ”

ကြားဝင်လာတဲ့ အိအိဖြိုး စကားတောင် မဆုံးလိုက်ဘူး ။ မြန်လိုက်တဲ့ လက်ဗျာ ။ ဖြူထွေး စိတ် ဒီလောက် ခက်မာကြမ်းတမ်းလိမ့်မယ်ဆိုတာ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင်ပါပဲ ။ သူ့လက်ဝါးက အိအိဖြိုး ပါးပြင်ပေါ်ကို ကျည်တစ်တောင့်လို ပြေးဝင်သွားတယ် ။ ညည်းနဲ့ ငါ ဘာစကားမှ ပြောစရာ မရှိဘူး ။ အောင်ကျော် ၊ နင်နဲ့ ငါလည်း ဘာမှ ပတ်သက်စရာ မရှိတော့ဘူး ဆိုတာ နင်သေတဲ့အထိ မှတ်သွား ”

“ ဖြူထွေး ၊ နင် ဘယ်လို လုပ်လိုက်တာလဲ ၊ နင် မကျေနပ်တာရှိရင် ငါနဲ့ ရှင်းပါ ။ ငါ့ကို အသေသ,တ် ပါ ။ အိဖြိုးမှာ ဘာအပြစ်ရှိလို့လဲ ။ ပြောစမ်းပါကွာ ။ ဘာတွေ ဖြစ်နေတယ် ဆိုတာလောက်တော့ ငါ သိပါရစေ ”

“ ဪ ဘာမှကို မသိရှာဘူးပေါ့ ။ ဟုတ်လား ။ အိပ်ချင်ယောင် ဆောင်နေမှတော့ ဘယ်နှိုးလို့ ရတော့မှာလဲ ။ ဒီလောက် မျက်နှာပြောင် တိုက်နိုင်ကြတာမျိုး မတွေ့ဖူးဘူးပေါင် ။ နင်တို့ နှစ်ယောက် ကျိတ်ပုန်းခုတ်နေတာ တစ်မြို့လုံး သိတယ် ။ ဒေါ်လေးခင်သီ ကိုယ်တိုင် ပြောတာ ။ အရှက်မရှိရင် အဲဒီမှာ သွားရှင်း ”

လေပြင်းတွေနဲ့ အတူ ဝုန်းဒိုင်းကြဲထွက်သွားပါရော ။ ဒီဇာတ်ရှုပ်က ဒီနေ့ကော အထုပ်ဖြေလို့ ရပါဦးမလားဗျာ ။ ဆုံးပဲ မဆုံးနိုင်ဘူး ။ အိအိဖြိုး ခမျာတော့ မျက်နှာကို လက်ဝါးနဲ့ အုပ်ပြီး ချုံးပွဲချလို့ ။

“ အိဖြိုးရယ် ငါ တောင်းပန်ပါတယ် ။ ပြဿနာက နင့်အဒေါ်ဆီ ရောက်သွားပြန်ပြီ ။ လာသွားရအောင် ”

“ အိဖြိုး မလိုက်ရဲဘူး ။ ဒေါ်လေးက အသေသ,တ်မှာ ”

“ အစ်ကို တာဝန်ယူတယ် ။ ဘာမှ မကြောက်နဲ့ ။ အခုပြဿနာကို အိဖြိုး အဒေါ်ပဲ ဖန်တီးတာ နေမှာ ။ ကဲ လာပါ လမ်းမကြီးပေါ်  ငိုနေတာ လူမြင်မကောင်းဘူး ”

သူ အတော် ကြောက်နေပုံရတယ် ။ အသားတွေတောင် တဆတ်ဆတ် တုန်လို့ ။ ‘ တစ်ပွင့်က တစ်ညှောက် ၊ တစ်ယောက်က တစ်ရာ ’ ဆိုသလို ရှင်းကာမှ ပိုရှုပ်နေတဲ့ကြား ၊ အိအိဖြိုး အဖြစ်က ‘ ပူစမသိမ်း ၊ ဖြေမငြိမ်းသည် သေကိန်းကြုံရပါတော့မည် ’ ဖြစ်နေ ရှာပြီလား မသိဘူး ။

ဆိုင်ကယ်သံ ကြားရင်ပဲ ပြေးထွက်လာတဲ့ ဒေါ်ခင်သီကြီးကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော်တောင် နည်းနည်း ဖျားသွားသဗျ ။ အိမ်ဝင်တံခါးပေါက်မှာ မီးဝင်းဝင်းတောက်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ခါးကြီး ထောက်လို့ ။

“ မိရွှေဖြိုး ၊ ညည်း လုပ်ပေါက်က အဒေါ် တစ်ယောက်လုံးကိုတောင် လူမထင်ဘူးဆိုတဲ့ အချိုးလား ။ ဒီမယ် ညည်း ဒီလောက်တောင် မွှန်နေရင် ညည်းလင် နောက်သာ အပြီးလိုက်သွား ၊ ငါ့အိမ်ရိပ်ကို တစ်သက်လုံးလာ မနင်းလေနဲ့ ။ သွား အခု ထွက်သွား ”

အိအိဖြိုးက သူ့အဒေါ်ဆီ ပြေးသွားပြီး “ ဒေါ်လေး မိဖြိုး ပြောတာကို နားထောင်ပါဦး ” ဆိုတာ ရှိသေး ။ ‘ ဖြန်း ’ ခနဲ အုပ်ထည့်လိုက်တာဗျာ ။ အိအိဖြိုး ပုံ့ခနဲ ခွေကျသွားတယ် ။ ကျွန်တော့် မျက်လုံးတွေလည်း မီးပွင့်သွားသလိုပဲ ။ တစ်ဆိတ် မလွန်လွန်းဘူးလားဗျာ ။ ဒီပြဿနာနဲ့ ဒီလူတွေ ဒီလောက်တောင်မှ တရားလွန် နိုင်ကြသလား ။ ကျွန်တော် အိအိဖြိုး လဲကျနေတဲ့ နေရာကို ပြေးသွားမိတယ် ။ ကျွန်တော် လိုက်ရှင်းနေမိတဲ့ ပြဿနာတွေ ကြားမှာ သူ သိပ်နစ်နာလွန်းနေပြီ ။ ကျွန်တော့် ရင်တွေလည်း နာကျင်ကိုက်ခဲနေပြီဗျာ ။

“ ခင်ဗျား ရက်စက်လှချေလား ။ ပြဿနာ တစ်ခုကို လူကြီးပီပီ မဖြေရှင်းဘူး ။ ခင်ဗျားမှာ ကြီးမားတာ ဆိုလို့ အသက်အရွယ်ပဲ ရှိတယ် ။ တခြားဘာမှ မရှိတော့ဘူး ဆိုတာ နားလည်လား ”

ဒေါ်ခင်သီကြီး ဆွေ့ဆွေ့ခုန် သွားတယ် ။

“ အံမယ် မင်းကပဲ ပြောရတယ် ရှိသေး ။ ငါ့တူမကိုများ ဟင်းရွက်ကန်စွန်း မှတ်နေသလား ။ မင်းတို့ ဖြစ်ချင်တိုင်း ဖြစ်နေတာကို ငါက အောင်သပြေ ညောင်ရေလောင်း ဖျန်းပေးနေရဦးမှာလား ။ ငါ့တူမ ငါရိုက်တာ ဘာဖြစ်လဲ ။ မင်းက ပိုင်တောင် မပိုင်သေးပါဘူး ။ ဘာလဲ ခုကတည်းက မယားထိလို့ မချိအောင် နာနေတာလား ၊ အံ့သြပါ့ ”

“ ဟား .. ခင်ဗျားကြီး လွန်နေပြီ ။ ကဲ နာတယ်ဗျာ ။ အူနုကို ကျွဲခတ်တာထက် နာတယ် ။ ကဲ ဘာဖြစ် သေးလဲ ”

“ ဘာမှ မဖြစ်ဘူးဟေ့ ။ ငါ့မှာ ညီမက မွေးထားတဲ့ တူမလေးတစ်ယောက် အရင်က ရှိခဲ့ဖူးတယ် ။ အခု မရှိတော့ဘူး ။ ဒါပဲ နောင်လည်း လာမပတ်သက်ကြနဲ့ ။ ဘယ်မျက်နှာမှ မမြင်ချင်ဘူးဟေ့ ။ အခု ထွက်သွားကြ ”

ဝင်းတံခါးရော ၊ အိမ်မကြီးတံခါးပါ ဝုန်းဝုန်းဒိုင်းဒိုင်း ပိတ်ပြီး ဒေါ်ခင်သီကြီး ပျောက်သွားတယ် ။ ဒီမိန်းမကြီး တစ်နေရာ ကနေ ချောင်းကြည့် နေလိမ့်မယ် ဆိုတာ လောင်းရဲတယ်ဗျာ ။ ကိုင်း ကျွန်တော် ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ ။ ဘာများရော တတ်နိုင်သေးလဲ ။

ပြဿနာက အဖြေ မပေါ်ဘဲ ဂိတ်ဆုံးနေပြီ ။ ပျော့ခွေနေတဲ့ အိအိဖြိုး ခန္ဓာကိုယ်လေးကို အသာ ပွေ့ထူလိုက်ရတယ် ။

“ အိဖြိုး ထ ၊ အစ်ကိုတို့အိမ် သွားရအောင် ”

“ အိဖြိုးကို ထားခဲ့ပါ အစ်ကိုရယ် ။ အစ်ကို ဒုက္ခ ရောက်နေပါ့မယ် ။ အိဖြိုး အမေတို့ ရှိတဲ့ ရွာကိုပဲ ပြန်ပါတော့မယ် ”

ကျွန်တော် ရင်နင့်သွားတယ် ။ သူ့စကားက ကျွန်တော့် Heart ကို တည့်တည့်ကြီး ထိသွားတာပေါ့ ။ အင်မတန် ရိုးသားဖြူစင်ပြီး စိတ်သဘောထား နူးညံ့သိမ်မွေ့လှတဲ့ ဒီလို မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ဒုက္ခ သုက္ခတွေ ကြားထဲမှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဥပေက္ခာပြု ထားခဲ့ရက်နိုင်မလဲဗျာ ။ တကယ်တော့ ကျွန်တော်ဟာ အနီးဆုံးမှာ ရှိတဲ့ လမင်းကြီးကို ကျော်ပြီး အဝေးဆုံးမှာ ရှိတဲ့ ကြယ်တာရာလေးတွေ ဆီ မျှော်ငေးတမ်းတနေမိတဲ့ ငမိုက်သားတစ်ယောက်ပါ ။

••••• ••••• •••••

အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ဦးလေး တောင် မနက်စာ စားပြီးနေပြီ ။ ကျွန်တော့် နောက်က မျက်ရည်စက်လက်နဲ့ ကုပ်ကုပ်ကလေး ပါလာတဲ့ အိအိဖြိုး ကို မြင်တော့ သူ ထခုန်တော့မယ့် အတိုင်းပဲ ။

“ ဦးလေး ဆိုင်မဖွင့်ဘူးလား ”

“ ဒီနေ့ မင်းရဲ့ ပြဿနာရှင်းပွဲကြီး အထိမ်းအမှတ်နဲ့ ဆိုင်ပိတ်ထားတယ် ။ ဆေးရုံနဲ့ ရဲစခန်း တစ်နေရာရာ လိုက်သင့်ရင်လည်း လိုက်ရအောင် အသင့် ပြင်ထားရတာပေါ့ ။ မင်း တစ်ခုခု ဖြစ်ရင် မင်းအမေက ငါ့ကို ဆော်မှာ ။ ဘယ့်နှယ် အားလုံး ရှင်းခဲ့ပြီပေါ့ ”

“ ရှင်းပြီပဲ ထားလိုက်ပါတော့ ။ ဟော ဒါ ဦးလေး ပြောတဲ့ ဒေါ်ခင်သီကြီးရဲ့တူမ အိအိဖြိုး ။ တစ်ခါတည်း အပြီး ခေါ်လာခဲ့တာ ။ လာ အိဖြိုး ထိုင် နားလိုက်ဦး ။ အမောပြေတော့ ရေချိုးပြီး ထမင်းစားကြမယ်နော် ”

“ အင်း တစ်ယောက် ပါလာလို့ တော်သေးတာပေါ့ ။ မင်း ရှင်းတဲ့ ပြဿနာကလည်းကွာ တစ်ရပ်ကွက်လုံးကို ပွက်ပွက်ညံနေတာပဲ ။ တကယ် ဟုတ်နေရဲ့သားနဲ့များ လူအပင်ပန်းခံ ၊ ဆိုင်ကယ်ဆီ ကုန်ခံပြီး လိုက်ရှင်းရတယ်လို့ ။ ကလေးမလေး ဣန္ဒြေပျက်အောင် ”

“ မပြောပါနဲ့တော့ ဦးလေးရာ ၊ ကောလာဟလတွေ အတင်းအဖျင်းတွေ ဆိုတာ တော်တော်တော့ ထူးဆန်းတာ အမှန်ပဲ ”

ဟုတ်တယ်လေ ။ ပြဿနာ အစကနေ ပြန်တွက်ကြည့်ရင် နှစ်ဆယ့်လေးနာရီတောင် မပြည့်သေးဘူးဗျာ ။ ဒီလောက် တိုတောင်းလှတဲ့ အချိန်ပိုင်းကလေး အတွင်းမှာ ဖြူထွေး နဲ့ ကျွန်တော် အဆက်ပြတ်သွားပြီ ။ အကျိုးတော်ဆောင် ကျေးဇူးရှင်မလေးအိအိဖြိုးကို အိမ်ပေါ် ခေါ်တင်ခဲ့ရပြီ ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အိအိဖြိုး ကိုပဲ ကျွန်တော် ဆက်ချစ်နိုင်အောင်ကြိုးစားတာ အကောင်းဆုံးပဲ မဟုတ်ပါလား ။

▢  ဖူးသစ်မော်
📖 ရွှေအမြုတေ
     ၂၀၁၁ ၊ ဧပြီ

Saturday, February 14, 2026

ဒိုက်ပျက်မှ ထွက်ခွာခြင်း

 

❝ ဒိုက်ပျက်မှ ထွက်ခွာခြင်း ❞
              ( ညိုမိုး )

ကိုဉာဏ်မြင့် အလယ်တန်းကျောင်းထဲမှ ရထားလမ်းပေါ် တက်လိုက်ချိန်တွင် ကျောင်းဆင်းသံချောင်း ခေါက်လိုက်သံကို ကြားလိုက်ရသည် ။ ညနေသုံးနာရီကျော်ကျော်ရှိပေပြီ ။

ရထားလမ်းအတိုင်း ဘူတာရုံဘက်ကို ဆက်လျှောက်ခဲ့သည် ။ ကျနေသည် မျက်နှာချင်းဆိုင်တည့်တည့်မို့ လွယ်အိတ်ဖြင့် နေရောင်ကို အကွယ်ပြုလိုက်သည် ။ ရှေ့ဆီတွင် ဘူတာရုံအဆောက်အဦ သေးသေးကလေးကို လှမ်းမြင်နေရသည် ။ စက်ခေါင်း ရေထည့်သော ပိုက်ကောက်ကြီးနှင့် ရေစင်မှာ မည်းနက်ဟောင်းနွမ်းနေသော်လည်း ဘူတာရုံတစ်ရုံ၏ အင်္ဂါရပ်ကိုတော့ ဖြည့်ဆည်းနိုင်တုန်းပင် ။

ကိုဉာဏ်မြင့် ဤဒိုက်ပျက်ရွာသို့ ရောက်ရှိလာခြင်းမှာ တက္ကသိုလ် တက်စဉ်က ရင်းနှီးခဲ့သော သူငယ်ချင်းတစ်ဦးကို လာရောက်တွေ့ ဆုံခြင်း ဖြစ်သည် ။ သူငယ်ချင်းက ဟင်္သာတ အနီး ပုသိ မ်သွား ရထားလမ်းဘေးမှ ရွာတစ်ရွာတွင် တွဲဖက်ကျောင်းဆရာ လုပ်နေကြောင်းသာ သိရသည် ။ ရွာ ကို အတိအကျ မသိ ။ ဟင်္သာတ မှ ကျောင်းနေဖက်တစ်ဦး၏ ခန့်မှန်းသတင်းပေးချက်အရသာ ရောက်လာခြင်းဖြစ်သည် ။

သူငယ်ချင်းကို တွေ့လျှင်မူ သူ့လိုပင် တွဲဖက်ကျောင်းဆရာ တစ်နေရာ ရှိက ဝင်လုပ်လိုကြောင်း တိုင်ပင်ဆွေးနွေးရန်ဖြစ်သည် ။ ယခုမူ သူ မရှိ ။ ထိုကျောင်းမှာ အလယ်တန်းကျောင်း ဖြစ်သွားသဖြင့် အစိုးရခန့် ဆရာများ သာ ရှိပြီး သူငယ်ချင်းမှာ ငပုတောမြို့နယ် ပင်လယ်ပိုင်းသို့ ပြောင်းသွား ကြောင်း သိရသည် ။

တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် တွေ့လိုသော သူငယ်ချင်းမဟုတ်သော နာမည်တူ ဆရာဦးသန်းဝင်းကို တွေ့ခဲ့ရသည် ။ သူက ရည်မွန်ပျူငှာစွာ ဆီးကြိုဧည့်ခံခဲ့သည် ။ သူငယ်ချင်း ဦးသန်းဝင်း ကို သူက သိသည် ။ လိပ်စာ အတိအကျ သိလိုလျှင် သူငယ်ချင်း၏ ဇာတိဖြစ်သော နတ်မှော်ရွာ သို့ လိုက်သွားသင့်ကြောင်း အကြံပေးသည် ။ တွဲဖက်ဆရာ ကိစ္စမှာမူ သည်အနီးအနားမှာ တွဲဖက်ကျောင်းများ မရှိကြောင်းကိုပါ သိခဲ့ရသည် ။

သူက ညနေစာ ထမင်းစား ဖိတ်သော်လည်း အားနာသဖြင့် ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောကြားပြီး ဘူတာရုံဘက်သို့ ပြန်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည် ။

အလာတုန်းကတော့ ဘူတာရုံ အနားတွင် စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင် ရှိမှန်း သတိထားမိခဲ့သည် ။ ညနေစာအတွက် ထိုဆိုင်ကို အားထားနိုင်ပေမည် ။ ဟင်္သာတ သို့ အပြန်ရထားမှာ အတက်နောက်ကျသဖြင့် ညဆယ်နာရီခွဲခန့်မှ ရောက်နိုင်ကြောင်း ရထားပေါ်တွင် စုံစမ်းမေးမြန်းရင်း သိခဲ့ရသည် ။ အသိအကျွမ်း မရှိသဖြင့် ဘူတာရုံတွင်ပင် တည်းခိုစောင့်ဆိုင်းရပေမည် ။

ဘူတာရုံမှာ အတန်ငယ် ဟောင်းနွမ်းနေပြီ ။ အုတ်နံရံတွင် အပွန်းအပဲ့များနှင့် ကွဲနေသော မှန်ပြတင်းများဖြစ်သည် ။ ခရီးသည်များ နားနေရန်မှာ ဘူတာရုံပိုင်၏ ရုံးခန်းဘေးတွင် သစ်သားလက်ရန်းများ ကာထားသည် ။ ကြမ်းပြင်မှာ အင်္ဂတေခင်းဖြစ်သည် ။ ပေါက်ပြဲမှု အနည်းငယ် ရှိသော်လည်း ကျန်မျက်နှာပြင်မှာ ပြောင်ချောနေသည် ။ ထိုအခင်းပေါ်တွင်ပင် ရွာသားများ ဖြစ်ဟန်တူသော လူငါးဦးခန့် ခြင်းဝိုင်းဖွဲ့နေကြသည် ။

ရထားလမ်းမှာ လယ်ကွက်တို့ အလယ် တာရိုးသဖွယ် ဖြစ်နေသည် ။ လယ်တစ်ကွက် အကျော် ဘူတာရုံ၏ တောင်ဘက်အရပ်တွင် အိမ်ခြေများစွာ ရှိသည် ။ အုန်းလက်ထိပ်ဖျား အခက်များ အကြားမှ ခေါင်းတိုင်မည်းမည်း တစ်ခုကို တွေ့နေရသည် ။ မီးခိုးငွေ့တလူလူဖြင့် ။ ရွာအစွန်တွင် ဆန်စက်ရှိဟန် တူပါသည် ။

ဘူတာရုံ၏ အရှေ့ဘက်ဆီမှ စားသောက်ဆိုင်ကလေးသည် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ပင်ဖြစ်သည် ။ ချိုမြင့်လက်ဖက်ရည်ဆိုင် ဟု ဆိုင်းဘုတ်တပ်ထားသည် ။ ဆိုင်ရှေ့တွင် ငှက်ပျောခိုင်များ ချိတ်ဆွဲထားပြီး အတွင်းတွင် စားပွဲသုံးလုံးခန့် ခင်းထားသည် ။ လက်ဖက်ရည် သောက်သူ တစ်ဦးမျှတော့ မတွေ့ပေ ။ ဆိုင်နှင့် ပတ်သက်ဟန်တူသော အပျိုအရွယ်မိန်းကလေးနှစ်ဦးသာ တွေ့ရသည် ။ ဆိုင်ရှေ့တွင် ရပ်လျက် ရှိကြသည် ။ တစ်ယောက်က တစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ်ခန့် ၊ တစ်ယောက်က တစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်ခန့် ။ ရုပ်ချင်း ဆင်သဖြင့် ညီအစ်မ ဖြစ်နိုင်သည် ။ နှစ်ယောက်စလုံး ဖြူဖြူသွယ်သွယ်လေးတွေပင် ။

အတန်ကြာအောင် ဘူတာရှေ့တွင် ဟိုငေးသည်ငေး ရပ်နေပြီးမှ အုတ်ခုံတွင် ထိုင်ချလိုက်သည် ။

ဘူတာရုံရှေ့ဘက် မြင်ကွင်းသည် လွတ်လပ်ကျယ်ပြန့်လွန်းလှသည် ။ လယ်ကွင်းပြင်ရှိ မှည့်စပြုနေသော စပါးခင်းတို့မှ ရွှေရောင်အဆင်းသည် ညနေခင်းအလင်းဖြင့် ဘူတာရုံ အနီးအနားတစ်ဝိုက်ထိအောင် ဘောင်ခတ်လာသည် ။

လက်ဖက်ရည်ဆိုင်နောက် ရထားလမ်းအောက်တွင် ရေတွင်းတစ်လုံး ရှိသည် ။ မိန်းမကြီးများနှင့် ကလေးအချို့ ရေချိုးနေကြသည် ။ ကလေးအချို့မှာ ရေတွင်းနံဘေးရှိ ကန်စွန်းခင်းထဲတွင် အဝတ်မပါဘဲ ဆော့ကစားနေ ကြသည် ။ လွတ်လပ်ပျော်ရွှင်မှု၏ အရသာကို အပြည့်အဝ ခံစားနေကြ သည် ။ ကလေးအချို့မှာ ပုရစ်လိုက်တူးနေကြဟန်တူသည် ။ တုတ်ကလေး များ ၊ ရေထည့်ထားသော အုန်းမှုတ်ခွက်ကလေးများ ကိုယ်စီနှင့် ။

ကိုဉာဏ်မြင့် လည်း ပါလာသော အဝတ်အိတ်ငယ်ကို ဆွဲလျက် ရေတွင်းဆီသို့ ဆင်းလာခဲ့သည် ။ ဆိုင်ထဲမှ ကောင်မလေးများက လူစိမ်းအဖြစ် စူးစမ်းသောမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြသည် ။

“ အရပ်ကြီးကလည်း ရှည်လိုက်တာ ”

ကိုဉာဏ်မြင့် လှည့်ကြည့်မိလိုက်သည် ။ အကြီးမလေးက အငယ်မ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲဆိတ်လိုက်သည် ။ ပြီးတော့ ဆိုင်အတွင်း ပြေးဝင်သွား ကြသည် ။ တိုးတိုးညင်သာ ရယ်မောသံအချို့ လွင့်ပျံလာသည် ။

ရေတွင်းနားတွင်ပင် အဝတ်လဲလိုက်သည် ။ ယာယီခရီးမို့ အဝတ်အစား သိပ်များများ မပါလှ ။ ရေတွင်းတွင် လူရှင်းသွားပေပြီ ။ ရေဆွဲနေသော လူကြီးတစ်ယောက်နှင့် ကလေးအချို့သာ ကျန်ရစ်သည် ။ ရေတွင်းပေါင်ကို သစ်သားတန်းဖြင့် ကာရံထားသည် ။ အသုံးပြုနေကြသော ရေပုံးကလေးများမှာ ကြိမ်ဖြင့် ရက်ထားသည် ။ ရေမယိုအောင် သရိုးလည်း ကိုင်ထားသည် ။ အဝကျယ်ပြီး အဖျားပိုင်းတွင် ရှူးသွားသည် ။ သံပုံးကိုသာ တွေ့ဖူးသော ကိုဉာဏ်မြင့် အတွက် အထူးအဆန်းပင် ။

ကလေးများထံမှ ရေပုံးငှား၍ ချိုးလိုက်သည် ။ ဆပ်ပြာတော့ မရှိ ။ ကလေးတို့ကတော့ သဘာဝအတိုင်း ပွင့်လင်းစွာ အကဲခတ်နေကြသည် ။

“ အဲသည် ဦးကြီးက ပိန်ပိန်ရှည်ရှည်နဲ့ ဘယ်ကမှန်းလဲ မသိဘူး ”

ကလေးများကို ရေပုံးပြန်အပ်ပြီး ရေတွင်းမှာပင် အဝတ်အစားလဲလိုက်သည် ။ ရထားလမ်းပေါ် ပြန်တက်လာစဉ်တွင်မူ ဖုန် ၊ သဲပေပြီး ကြေနေသော အဝတ်အစားများ မဟုတ်တော့ ။

ရေ၏ အအေးနှင့် သန့်စင်မှုကြောင့် စိတ်သည် ပြန်လည်လန်းဆန်းလာသည် ။ သည်တော့မှ ထမင်းဆာကြောင်း သတိထားမိသည် ။ အဆာပြေ တစ်ခုခု စားရန် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ရှေ့ ရပ်လိုက်သည် ။ တံခါးတစ်ခြမ်းတော့ ပိတ်နေပေပြီ ။ ဆိုင်တွင်းမှ အငယ်မလေး ရှိနေသည် ။ ပြုံးစိစိနှင့် ။

“ လက်ဖက်ရည် ရဦးမလား ညီမ ”

“ မရတော့ဘူး ”

“ စားစရာ မုန့်တစ်ခုခုကော ”

“ ကုန်နေတယ် ”

ကိုဉာဏ်မြင့် ဒုက္ခရောက်သွားသည် ။ တကယ်ပင် ဆိုင်အတွင်းမှာ ဘာမျှမရှိ ။ အကြံအိုက်စွာပင် ဆိုင်အတွင်း လှည့်ပတ်ကြည့်ရင်းက နံရံတွင် ငှက်ပျောခိုင်တစ်ခိုင် သွားတွေ့သည် ။ ကိုဉာဏ်မြင့်က လက်ညှိုးညွှန်လျက်

“ အဲဒါတော့ စားလို့ရတယ်မဟုတ်လား ”

“ ဟိဟိ ”

လက်ဖက်ရည်ဖျော်ခုံ နောက်ကွယ်မှ ရယ်သံကြားလိုက်ရသည် ။

အကြီးမလေးပင် ။

“ ဘယ်လို ဝယ်ရမလဲဟင် ။ တစ်ခိုင်လုံးတော့ မကုန်ဘူး ”

“ ရပါတယ် ၊ ကြိုက်သလောက်ပဲယူပါ ”

“ တစ်ဖီး ဘယ်လောက်လဲ ”

“ ပြားကိုးဆယ် ”

“ ဟင် ”

ကိုဉာဏ်မြင့်က နောက်နေသည်ဟု ထင်သဖြင့် သေချာအောင် ထပ်မေးလိုက်သည် ။ တကယ့် ဈေးမှန်ပင် ။ ခမောက်စုဘက်မှ ခြံများတွင် ပြားလေးဆယ်နှင့် ရနိုင်ကြောင်း အငယ်မလေးက ပြောပြသည် ။ ရန်ကုန်တွင် အပေါဆုံး တစ်ကျပ်ကို သုံးလုံးဟု ပြောပြလိုက်တော့ ညီမနှစ်ယောက်စလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည် ။

ငှက်ပျောသီး တစ်ဖီးဆွဲ၍ ဆိုင်ထဲမှ ထွက်လာချိန်တွင် နေလုံးသည် မျက်စိတစ်ဆုံးရှိ မည်းမည်းအရိပ်တန်းပေါ်တွင် မေးတင်နေပေပြီ ။ ပုသိမ် ဘက်မှ ရထားလမ်းအတိုင်း စပါးရိတ်အဖွဲ့များ အုပ်စုလိုက် ပြန်လာကြသည် ။ တံစဉ် ၊ ပေါက်ပြား ၊ တူရွင်းနှင့် ထမင်းတောင်းများပါ ထမ်းပိုးလာကြသည် ။ လူကြီးလူငယ် ၊ ယောက်ျားမိန်းမ အစုံပါသည် ။ ကာလသား ၊ ကာလသမီးများအဖို့ အလုပ်လုပ်ရင်း အပျော်ကလေးများ ရှိနေကြမည် ။ ပင်ပန်းနေသော မျက်နှာပြင်တွင် ကြည်နူးခြင်း မျက်ဝန်းများ တွဲရွဲခိုလျက် ရှိတုန်း ။ လယ်တောလိုက် ခွေးတစ်သင်းလည်း တစ်ကောင်နှင့် တစ်ကောင် ကိုက်ရင်း ၊ ပြေးရင်း ၊ ဟောင်ရင်းနှင့် ညနေခင်းဘွဲ့ကို ဖွဲ့နေကြသည် ။

ဘူတာရုံ ရုံးခန်းတံခါးမှာ ပိတ်ထားဆဲဖြစ်သည် ။ ခြင်းခတ်နေသော ရွာသားများလည်း မရှိကြတော့ ။ စပါးစက်ဘက်ဆီမှ လုံချည်ခေါင်းပေါင်း များဖြင့် တောင်းလွတ်များဆွဲလျက် မိန်းမကြီးအချို့ ပြန်လာကြသည် ။ ကိုယ် မှ စပါးခွံ ၊ စပါးမှုန်များကို ခါသူက ခါလျက် ။

ရုံးခန်းရှေ့ အုတ်ခုံလေးတွင် ထိုင်ရင်းက ငှက်ပျောသီးကို တစ်လုံးချင်း ဖြုတ်စားလိုက်သည် ။ သောက်ရေအိုးတော့ မတွေ့ ။ ချိုမြင့်ဆိုင်လည်း တံခါးများ ပိတ်သွားပြီ ။ မီးရောင်လဲ့လဲ့သည် ဆိုင်အကာ ဝါးထရံကြားမှ အလင်းစများ ဟိုတစ်စ သည်တစ်စ ဖြာဝေနေသည် ။

ငှက်ပျောသီးမှာ အတော်ချိုသည် ။ သုံးလုံးထက် ပိုစားလို့ မဝင်ပါ ။ သည်လိုဖြင့် ညနေစာကို ပြီးလိုက်ရသည် ။ အိမ်ကိုတော့ သတိရလိုက်မိသည် ။ သိပ်ဖွယ်ဖွယ်ရာရာ မဟုတ်တောင် အမေက အဆင်ပြေပြေနှင့် ထမင်း တစ်ဝိုင်းဖြစ်အောင် ပြင်ဆင်ပေးသည် ။ ထွက်လာပြီးမှ မထူးတော့ချေ ။ အနေ ၊ အစား ဆင်းရဲခြင်းဒဏ်ကို ခံယူရန် အသင့်ပင်ဖြစ်ရပါတော့မည် ။ တက္ကသိုလ်မှ ဘွဲ့မရမီ ကာလတစ်လျှောက်လုံး မိဘ၏ ပံ့ပိုးမှုများကို အားနာတတ်လာသည် ။ အမေနှင့် အဖေသည် မောင်နှမတွေထဲတွင် တစ်ဦးတည်းသောသား ကိုဉာဏ်မြင့် ကို အချစ်ပိုသည် ၊ ဂရုစိုက်လွန်းသည် ။ ထိုကြောင့်ပင် တင်းကျပ်သည်ဟု ထင်မိသည် ။ မိဘ၏ စေတနာ ၊ မေတ္တာကို နားလည်သော်လည်း ယောက်ျားလေးပီပီ အတောင်စုံချိန်တွင် လောကအ လယ်၌ လွတ်လပ်စွာ ပျံသန်းချင်မိသည် ။ ဘဝရပ်တည်ရေးကို ကိုယ်တိုင် ကြိုးစားကြည့်ချင်သည် ။

အမေနှင့် အဖေက အိုးမကွာ အိမ်မကွာ နေစေလိုသည် ။ သည်အရွယ် ရောက်သည့်တိုင် ကြက်မကြီးက ကြက်ကလေးများ အုပ်ထိန်းထားသလို ရင်အုပ်မကွာ ထိန်းထားလိုသည် ။ ကိုဉာဏ်မြင့် ကတော့ စွန့်စားကြည့်ချင် သည် ။ မအောင်မြင်လျှင် အိမ်မှာ ပြန်နားရုံပင် ။ အမေက ခွင့်မပြု ။ သည်တော့ ဆိုးချင်ပေချင်သောကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ခေတ္တအိမ်ပြေး အဖြစ်ကို မဝံ့မရဲ ခံယူလိုက်သည် ။

အဝတ်အစား နှစ်စုံလောက်ကို သားရေအိတ်စုတ်ကလေးထဲ ထည့်၍ အိမ်မှ ဟန်မပျက် ထွက်ခဲ့သည် ။ သွားလေရာ ပါလေ့ရှိသည့် လွယ်အိတ်တစ်လုံးနှင့် ရေးမှတ်စရာ စာအုပ် ၊ ဖောင်တိန်တို့ကိုတော့ မေ့မထားခဲ့ပေ ။ နေ့ လယ်ပိုင်းတွင် မြို့ထဲရှိ သူငယ်ချင်းများထံ လည်ပတ်ခဲ့သေးသည် ။ မကြောင်စမ်းပါနှင့်ဟု တားသူက တားသည် ။ ရဲဝံ့စွာ ရုန်းဖြတ်ကြည့်ဖို့ အားပေးသူက အားပေးသည် ။ အဖေနှင့် အမေ့ ဆီကိုတော့ စိတ်မပူရန် ခရီးလမ်းစဉ်ကို စာရေးထားခဲ့သည် ။ သည်လိုနှင့် ကြည့်မြင်တိုင်ဘူတာတွင် ညအိပ်ပြီး နံနက်စောစော ရထားစီးကာ ဟင်္သာတ သို့ ရောက်ခဲ့သည် ။

နှင်းတို့သည် တစ်စတစ်စ ဝေလာသည် ။ ဒီဇင်ဘာလ ဖြစ်သည် ။ မပြည့်တပြည့် ဖြစ်နေသော လဝန်းကလေး မြင့်တက်လာသည်နှင့်အမျှ အအေးတို့ ပိုကဲလာသည် ။ နှင်းမှုန်ကြားမှ ဘူတာရုံမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ဒုတိယကမ္ဘာစစ် ရုပ်ရှင်ကားများတွင် ပါဝင်လေ့ရှိသော ဘူတာရုံများကို အမှတ်ရမိသည် ။

မြူနှင်းတို့ ကြားကပင် ကလေးတစ်ယောက် ဘူတာရုံဘက် လမ်းလျှောက်လာသည် ။ စွပ်ကျယ်လက်စကအစုတ်ကလေး ဝတ်ထားပြီး အထုပ် တစ်ထုပ်ကို နောက်ကျောတွင် ပိုးလာသည် ။ ဘောင်းဘီတိုကလေးဝတ်ထား၍ အသက်တစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်ခန့် ရှိမည်ထင်ပါသည် ။

ရာသီက ပို၍ ချမ်းအေးလာစေသည် ။ ပါလာသော ပင်နီတိုက်ပုံအနွမ်းကို ထုတ်ဝတ်လိုက်ရသည် ။ ရင်စေ့ကြယ်သီးအစုံ တပ်ပြီး ရုံးခန်းနံရံသို့ မှီလိုက်သည် ။ အုတ်တိုက်သည် ညဘက်တွင် အပူငွေ့ပျံတတ်သည် ။ ကျော ပြင်တွင် နွေးထွေးသွားသည် ။ လက်ကို တင်းတင်းပိုက်ရင်းက ဘူတာရုံ အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်မိသည် ။

ထိုအခါကျမှ သည်ဝန်းကျင်တွင် မိမိ တစ်ဦးတည်း မဟုတ်ကြောင်း သတိထားမိသည် ။ ရေစင်၏ အုတ်ဖိနပ်ခုံတွင် ကလေးမလေး တစ်ယောက် ထိုင်နေသည် ။ အသက်က တစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်ခန့် ။ သူမမှာ တဘက်နွမ်း ကလေး ခြုံထားသည် ။ ညနေက ခြင်းဝိုင်းဖြစ်ခဲ့သော ခရီးသည်များ နားခိုရန် နေရာတွင်လည်း လူကြီးတစ်ယောက် ရှိနေသည် ။ သူသည် ဆေးလိပ်ကို မီးညှိလိုက်သည် ။ မီးခြစ်အလင်းရောင်ဖြင့် သူ့အနားရှိ ခြင်းတောင်းကြီး နှစ်လုံးကိုပါ တွေ့လိုက်ရသည် ။ ခြင်းထဲမှာ ဒန်အိုး ၊ ရေခွက်နှင့် ရေနွေးကရား အချို့ပါသည် ။ စပါးပေး ဖြစ်ဖြစ် ၊ ငွေလက်ငင်းနှင့် ဖြစ်ဖြစ် ရောင်းဟန် တူပါသည် ။

ထိုလူကြီး ဆေးလိပ်သောက်မှ ကိုဉာဏ်မြင့် လည်း ဆေးလိပ်သောက်ချင်သလိုဖြစ်လာသည် ။ ဆေးလိပ်ဝယ်ရန် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်လည်း ပိတ်သွားပြီ ။ ဆေးလိပ်၏ အပူငွေ့သည် အအေးဒဏ်ကို အနည်းငယ်တော့ ခုခံနိုင်မည် ထင်ပါသည် ။ စောစောက လမ်းလျှောက်လာသော ကလေးမှာ ကိုဉာဏ်မြင့် အနားတွင်ပင် ရပ်ပြီး ကျောမှ အထုပ်ကို ချထားလိုက်သည် ။ ထို့နောက် အထုပ်ပေါ်တွင်ပင် ထိုင်လိုက်ပါသည် ။ ပလတ်စတစ်ကောက်သည့် ကောင်လေးဖြစ်သည် ။ သူက တုတ်တံအဖျားရှိ သံချောင်းဖြင့် မြေပြင်မှာ ရေးခြစ်နေသည် ။

ကိုဉာဏ်မြင့်လည်း ပျင်းလာသဖြင့် ထိုကလေးကိုပင် စကားပြောဖော် လုပ်မိသည် ။ ကလေးမှာ ဟင်္သာတ တွင် နေပြီး ငါးတန်း အထိ ပညာသင်ဖူးကြောင်း သိလိုက်ရသည် ။

“ အဖေက ဘူတာရုံမှာ ကုန်ထမ်းတယ် ။ တစ်နေ့ကို သုံးကျပ်လောက်ရတယ် ။ တစ်ခါတလေ ခုနစ်ကျပ်လောက်ရတယ် ။ အမေကတော့ အလုပ် မလုပ်ပါဘူး ။ အိမ်မှာပဲ နေတယ် ။ ကျွန်တော့် ညီတွေ ညီမတွေ ကျောင်းနေကြတာနဲ့ ကျွန်တော်လည်း ကျောင်းက ထွက်လိုက်ရတယ် ”

သည်ကလေးလိုပင် ကလေးတစ်စုသည် ဟင်္သာတ ၊ ပုသိမ် ဘူတာစဉ် တစ်လျှောက် ပလတ်စတစ် ကောက်ကြပါသည် ။ တစ်ဘူတာကို တစ်ယောက်ကျ နေခဲ့ကြသည် ။ နားလည်မှုနှင့်ပင် ကလေးချင်း အသိဖွဲ့ ညှိယူကြသည် ။ လု၍ မကောက်ကြ ။ ကလေးတွေ၏ အသိဉာဏ်ကို ကိုဉာဏ်မြင့် အသိအမှတ် ပြုလိုက်သည် ။

“ ဦးလေးရ ၊ နိဗ္ဗာန် မှာဆို တကယ်ရတယ် ။ အများကြီးပဲ ။ သူက ရွာကြီးတယ် မို့လား ။ မနက်ပိုင်းတင် နှစ်ပိဿာလောက် ရတယ် ”

“ ပြန်သွင်းတော့ကောကွာ ”

“ ပြန်သွင်းတော့လား ၊ ဟင်္သာတဘူတာရုံနားမှာပဲ ပြန်သွင်းရတယ် ။ ပြန်သွင်းတော့ တစ်ပိဿာကို ခုနစ်ကျပ်ခွဲ ရတယ် ။ ညနေပိုင်း သိပ်ကောက်ချိန် မရပါဘူး ။ သည်လို ဒိုက်ပျက်ရွာမျိုးမှာ ငါးဆယ်သား ရအောင် အတော်ကို ကောက်ယူရတယ် ”

သူ့ဝင်ငွေမှာ သူ့အဖေ ဝင်ငွေထက် များကြောင်းကိုပါ သိလိုက်ရသည် ။

“ မင်းက ဟင်္သာတမြို့ထဲမှာတော့ မကောက်ဘူးလားကွ ”

ကလေးမှာ ခဏမျှတွေဝေသွားပြီးမှ

“ ဖြစ်မယ် မထင်ဘူး ဦးလေးရဲ့ ။ ပြီးတော့ ကျောင်းက သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ တွေ့ချင်တွေ့နေမှာ ။ ဒါပေမဲ့ နောက်ကိုတော့ မပြောတတ်ဘူးလေ ”

ကိုဉာဏ်မြင့် ရင်ထဲ တစ်မျိုးပင် ခံစားလိုက်ရသည် ။ သနားသော်လည်း လက်တွေ့ မကူညီနိုင်ခဲ့ပေ ။ ကောင်လေး၏ အမည်မှာ မောင်မောင်ဦး ဖြစ်သည် ။ အမည်လှလှ ၊ ရုပ်သန့်သန့်နှင့် ဉာဏ်ရည်မြင့်စ အချိန်တွင် စာ သင်ခန်းကို ကျောခိုင်းခဲ့ရသည် ။ သည်ကဲ့သို့ ဘဝကို ရင်ဆိုင်ဖြတ်သန်းရဲသော စိတ်ဓာတ်ကို အားကျမိသည် ။ မိသားစုအတွက် စွန့်လွှတ်ခဲ့ရသော ပညာရေးကိုမူ နှမြောမိသည် ။ သို့သော်လည်း သူ ကိုယ်တိုင်ပင် မည်သို့မျှ မစွမ်းနိုင်သေးပေ ။

ကိုဉာဏ်မြင့်တို့ စကားဝိုင်းကို ရေစင်အောက်မှ ကလေးမလေးက စိတ်ဝင်စားဟန်နှင့် သည်ဘက်လှည့် နားထောင်နေသည် ။

ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပုရစ်တို့ အသံသာ စိုးမိုးနေသည် ။ ငယ်စဉ်က သည်အသံကို မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် လုပ်နေကြသည့် ကြယ်ကလေးတို့၏ အသံဟု မှတ်ထင်ခဲ့သည် ။ သည်အသံကိုပင် ည၏ တေးသွားသဖွယ် နား ထောင်ရင်း အိပ်စက်ခဲ့ရသည် ။ ကြားနေရသော အသံတွေ ဟိုမှသည် ၊ သည်မှဟို ရွှေ့ပြောင်းပျောက်ကွယ်သွားလျှင်လည်း ခြင်ထောင်အမိုးကိုကြည့်၍ ရွေ့လျားနေသော ကြယ်ကလေးတို့ကို မှန်းဆရင်း အိပ်ပျော်ခဲ့ဖူးသည် ။

လမင်းသည် အရိပ်အမည်းတို့မှ လွတ်မြောက်လာသည် ။ ဝိုင်းစက်လု နီးပါးရှိလာသည် ။ ဘူတာရုံတစ်ဝိုက် ထိန်ထိန်သာနေသည် ။ နှင်းထုတို့ ပို၍ သိပ်သည်းလာသည် ။ ကလေးမလေးလည်း ချမ်းအေးလာသည် ထင် သည် ။ ဘူတာ၏ အမိုးဘက်သို့ ပြောင်းရွှေ့လာသည် ။

ကိုဉာဏ်မြင့်က အနားတွင် ထိုင်စေလိုက်သည် ။ ကလေးနှစ်ယောက် အလယ်တွင် ကိုဉာဏ်မြင့် ရှိနေသည် ။ အဖော် ဆိုသော အသိကြောင့် ပို၍ နွေးထွေးလာသလို ခံစားမိသည် ။ စကားဝိုင်းထဲသို့ ကလေးမလေးပါ ဝင် ရောက်လာသည် ။ ကလေးနှစ်ဦးကို ကျန်သော ငှက်ပျောသီးများ ဝေငှရင်း က သူပါ တစ်လုံး စားလိုက်သည် ။

ကလေးမလေးမှာ သူ့အမေကို လာကြိုခြင်းဖြစ်သည် ။ သူမ၏ အမေမှာ ပုသိမ်မှ ဈေးပေါသော ငါးကို ဝယ်ပြီး ရွာအနီးအနားတွင် ပြန်ရောင်းသည် ။ ဒိုက်ပျက် နှင့် မဝေးသော တရုတ်လှရွာတွင် နေကြသည် ။ သူမမှာ တတိယတန်းကျောင်းသူ ဖြစ်ပြီး ဒိုက်ပျက်အလယ်တန်းကျောင်းတွင် နေသည် ။

“ ညည်းတို့ ရွာမှာ ထန်းလျက် မချက်ဘူးလား ”

လယ်ကွင်းတစ်စပ်တွင် မြင်နေရသော ထန်းပင်တန်းကို ညွှန်ပြပြီး မေးလိုက်သည် ။

“ ဟင့်အင်း မချက်ဘူး ။ သောက်တာနဲ့ ကုန်တာပဲ ။ ခုလို စပါးရိတ်ချိန်ဆို လောက်တောင် မလောက်ဘူး ဦးလေးရဲ့ ။ စပါးရိတ်တဲ့ လူတွေကို တိုက်ရတယ် ။ ကြိုပြီးတော့တောင် မှာထားရတယ် ဦးရဲ့ ”

ထိုစဉ် ဘူတာရုံ နောက်မှ အသံများ ကြားရသည် ။ ရှေ့မှ လူတစ်ယောက် ဦးဆောင်ပြီး လူလေးငါးယောက် လမ်းလျှောက်လာသည် ။ နောက်မှ ပါလာသော လူစုထဲမှ တစ်ယောက်က ရုံးခန်းသော့ကို ဖွင့်၍ အတွင်းသို့ ဝင်သွားသည် ။ ဘူတာရုံနှင့် ပတ်သက်သူများဖြစ်မည် ။ ရွေ့လျားနေသော လက်နှိပ်ဓာတ်မီးရောင်သည် အခန်းပြင်ထိ ထိုးထွက်လာတတ်သည် ။ ခေတ္တကြာလျှင် မှန်အိမ်ငယ်၏ အလင်းကို မြင်လိုက်ရသည် ။ အပြင်ရှိ လူစုသည် အတွင်းသို့ ဝင်သွားကြသည် ။ သူတို့၏ စကားသံများအရ ရှေ့မှ ဦးဆောင်လာသော လူကြီးမှာ ရုံပိုင်ကြီး ဖြစ်ပါသည် ။

ရပ်ရေးရွာရေးနှင့် ဓမ္မရေးတွေပါ စကားကို ဦးတည်သလို ဆွေးနွေးနေကြသည် ။ ကိုဉာဏ်မြင့် လည်း ရုံပိုင်ကြီးကို ရထားရောက်ချိန် ဝင်မေးရင်း လက်မှတ်ကိုပါ ဝယ်လိုက်ပါသည် ။ ရုံးခန်းထဲတွင် နွေးသဖြင့် အခန်းထောင့်က ခုံတန်းရှည်တွင် ထိုင်လိုက်သည် ။ ကလေးများကို အထဲဝင်ခဲ့ရန် ခေါ်သော်လည်း မဝင်ကြ ။ မဝင်ရဲကြလို့ ဖြစ်မည် ။ ရုံပိုင်ကြီးမှာ ပထမ လူစုနှင့် ဆက်လက် စကားပြောနေသည် ။ ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက ရေကြည်သို့ ကြေးနန်း အဆက်အသွယ် လုပ်နေသည် ။ ရထားရောက်ချိန်ကို စုံစမ်းနေခြင်းဖြစ်သည် ။

အအေးဓာတ်သည် ဖွင့်ထားသော တံခါးမှတစ်ဆင့် အတွင်းသို့တိုင် တိုးဝင်လာသည် ။ ခရီးပန်းခြင်း ၊ ညဉ့်နက်ခြင်းကြောင့် ကိုဉာဏ်မြင့်လည်း ငိုက်စပြုလာသည် ။ ကလေးနှစ်ယောက်ကို အတွင်းသို့ ဇွတ်အတင်းခေါ်ကာ ထိုင်ခိုင်းရသည် ။ အပြင်ဘက်တွင် နှင်းထုဖြင့် ဖွေးလက်နေသည် ။

မောင်မောင်ဦး လည်း ခုံတန်းရှည်ပေါ်တွင် ကွေးကွေးလေး အိပ်ပျော်သွားသည် ။ သူ့မိဘများမှာ ရထားနောက်ကျသဖြင့် ထမင်းဆာနေသော ၊ ဆောင်းအအေးကြောင့် ချမ်းတုန်နေသော သားကို မျှော်နေကြမည်ဖြစ်သည် ။ ကိုဉာဏ်မြင့် လည်း သူ့ကို အဖေနှင့် အမေတို့ စိတ်ပူနေမှာပဲဟု တွေးမိသည် ။ နွေးထွေးသော အိပ်ရာနှင့် မေတ္တာတို့ကို သတိရနေသည် ။

ကလေးမလေးမှာလည်း အပြန်နောက်ကျသော သူ့အမေကို မျှော်နေသည် ။ တဘက်နွမ်းကလေးကို တင်းတင်းဆွဲခြုံရင်း ပြတင်းပေါက်မှ တစ်ဆင့် ရထားလမ်းကို ငေးလိုက် ၊ ခုံတန်းရှည်ပေါ် ပြန်ထိုင်လိုက်ဖြစ်နေသည် ။

ရုံပိုင်ကြီးတို့ စကားဝိုင်းမှ လူများတွင် ခရီးသည်များ ပါဝင်သည် ။ ကုန်သည်များ ဖြစ်ကြပြီး ရွာထဲမှ မိတ်ဆွေများ အိမ်တွင် ရေချိုး ၊ ထမင်းစား ကြကြောင်း ပြောနေကြသည် ။ ဒန်ခွက်သည် အဘိုးကြီးကိုလည်း စကားဝိုင်းထဲတွင် တွေ့လိုက်ရသည် ။ သူက လေးမိုင်ခန့် ဝေးသော ခမောက်စု တွင် နေကြောင်း ၊ မိုးချုပ်ပြီး လူပြတ်သဖြင့် ရထားကိုပင် စောင့်ရကြောင်း ရှင်းပြသံ ကြားလိုက်ရသည် ။

ကိုဉာဏ်မြင့် လည်း ခွေးခြေခုံပေါ်တွင် ထိုင်ရင်းက အခန်းနံရံတစ်လျှောက် လှည့်ပတ်ကြည့်နေမိသည် ။ ရုံးခန်းတွင်း ဝင်ဝင်ချင်း ထိပ်တည့် တည့်တွင် တိုင်ကပ်နာရီဝိုင်းဝိုင်းကြီး တစ်လုံးရှိသည် ။ စက်သံကိုမူ မကြားရပေ ။ ရုံပိုင်၏ စားပွဲပေါ်တွင် ကြေးနန်းနှင့် တယ်လီဖုန်းခလုတ်ခုံများဖြင့် ပြည့်နေသည် ။ ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက မကြာခဏ အခြားဘူတာများသို့ အဆက်အသွယ်လုပ်နေသည် ။

ရုံပိုင်ကြီးမှာ ရွာတွင် အတော်သြဇာညောင်းဟန်တူသည် ။ ရပ်ရွာ အတွက် အတိုင်ပင်ခံပုဂ္ဂိုလ်လည်း ဖြစ်ဟန်တူသည် ။ အားလုံးက လေးလေးစားစား ဆက်ဆံကြသည် ။

“ စေတနာနဲ့ တာဝန် ဆိုတာ တော်တော်လေးကို သဟဇာတဖြစ်အောင် လုပ်ရတယ်ဗျာ ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့ မီးရထားဝန်ထမ်းဆိုတာ ခရီးသွားတွေ ၊ ကုန်သည်တွေနဲ့ အမြဲဆက်ဆံနေရတယ်မို့လား ။ ကျွန်တော်တို့က တာဝန်အရ တိတိကျကျ လုပ်ကြမယ် ဆိုရင်လည်း တစ်ဖက်မှာ သိပ် နစ်နာသွားမယ် ။ အဲ စေတနာလွန်သွားပြန်ရင်လည်း ကျွန်တော်တို့မှာက တာဝန်ပိုင်းနဲ့ အရေးယူခံရမယ် ”

စကားဝိုင်းမှာ စကားဆက်နေရင်းက လူစိမ်း ဖြစ်သော ကိုဉာဏ်မြင့် ဘက်သို့ တစ်ချက်တစ်ချက် လှည့်၍ အကဲခတ်လျက်ရှိကြသည် ။ နောက်ထပ် ခရီးသည်များ ဝင်ရောက်လာကြပြီး တိုးတိုးပြောလိုက် ၊ ဝင်လိုက်ထွက်လိုက် ရှိနေကြသည် ။

အပြင်တွင် နွားလှည်းသံများ ကြားနေရသည် ။ လှည်းပေါ်မှ ပစ္စည်းများ ချနေကြသည် ။ ဟင်္သာတသို့ သယ်မည့် ကုန်များဖြစ်မည် ။ ဆက်သွယ် ရေးခလုတ်များဖြင့် အလုပ်များနေသော ဝန်ထမ်းဆီမှ ရထား လာပြီဖြစ်ကြောင်း အသံထွက်လာသည် ။ ရုံပိုင်ကြီးမှာ လက်နှိပ်ဓာတ်မီးဆွဲလျက် အပြင်သို့ ထွက်သွားသည် ။ အပြင်ရှိ လူများကို လက်ပြနှုတ်ဆက်ရင်း အချက်ပြအလံတိုင်ဆီသို့ လျှောက်သွားသည် ။

ကိုဉာဏ်မြင့် လည်း ရထားလမ်းဘက် မျှော်မိသည် ။ ကလေးမလေးက ရထားလမ်း အဆုံးဘက်ဆီမှ မီးရောင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး

“ အဲဒါ ရထားပဲ ဦးလေး ”

ကလေးမလေးလည်း ပျော်နေပုံရသည် ။ မောင်မောင်ဦး ကို နှိုးလိုက်ရသည် ။ အိပ်ရေးဝပုံ မပေါ်ပေမင့် ဖျတ်လတ်စွာပင် အခန်းပြင်ရှိ သူ့အထုပ် ကို သွားယူလိုက်သည် ။ ကိုဉာဏ်မြင့်၏ အိတ်ကိုလည်း ကူသယ်ရန်ပြင်သည် ။

“ ဟာ ရတယ်သား ၊ ရတယ် ။ ဦးဘာသာ ဦး သယ်ပါ့မယ် ”

ပြောပြောဆိုဆို ကိုဉာဏ်မြင့် က လွယ်အိတ်ကို လွယ် ၊ အဝတ်အိတ်ကို ဆွဲပြီး ထွက်လာခဲ့သည် ။ လက်တစ်ဖက်က မောင်မောင်ဦး၏ ပခုံးကို ဖက်လျက် ။

အပြင်ရောက်သည်နှင့် နှင်းတို့သည် ရေမှုန်ကလေးများအဖြစ် ကြိုဆိုကြသည် ။ ရထားမှ မီးရောင်ကို မြင်ရသော်လည်း ခရီးကွာသဖြင့် ရောက်မလာနိုင်သေးပါ ။

“ ရှေ့တွဲက ချောင်တယ် ဦးလေး ”

“ အမေလည်း ရှေ့တွဲကပဲ စီးတယ် ”

ကလေးငယ်တို့ ဦးဆောင်ရာ လိုက်သွားသည် ။ ချိုမြင့်လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ တံခါးတစ် ချပ်ပွင့်နေသည် ။ ကောင်မလေး နှစ်ယောက်နှင့် ကလေးငယ် ချီထားသော မိန်းမကြီးတစ်ဦးကိုပါ တွေ့ရသည် ။

ကိုဉာဏ်မြင့်လည်း ပြုံးပြရင်းက လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်သည် ။

“ ပြန်တော့မလား ”

အငယ်မလေးက ပြန်လည်နှုတ်ဆက်သည် ။

“ အေးကွ ၊ ပြန်တော့မယ် ”

ဘူတာရုံဝန်းကျင်တွင် ခရီးသည်များ လှုပ်လှုပ်ရွရွဖြစ်နေကြသည် ။ နွားလှည်းဖြင့် တင်လာသော ကုန်တွေမှာ ဆန်များဖြစ်သည် ။ ဒန်အိုးရောင်းသည့် လူကြီးမှာလည်း ကိုဉာဏ်မြင့်တို့ ဘက်သို့ လျှောက်လာသည် ။ ရထားလမ်းနှင့် ဘီးကြိတ်သံသည် အဝေးကပင် ကြိုရောက်လာပြီး ရထားလမ်းတစ်လျှောက် ဆက်လက် ပြေးထွက်သွားသည် ။

မကြာမီပင် ရထား၏ စက်ခေါင်းမှ မီးမောင်းကြီးသည် ကိုဉာဏ်မြင့် တို့ အုပ်စုဆီသို့ ဖြာ၍ ဖြတ်ဆင်းလာသည် ။

▢  ညိုမိုး
📖 ချယ်ရီမဂ္ဂဇင်း
      အောက်တိုဘာ ၊ ၁၉၈၉

[ ညိုမိုး ကလောင်နာမည်ဖြင့် ဖော်ပြခဲ့သော * ညိုဝင်းမောင် ၏ ဝတ္ထုဖြစ်သည် ။ ]

ငွေတစ်သောင်းကျော်

 

❝ ငွေတစ်သောင်းကျော် ❞
           ( ပီမိုးနင်း )

မောင်သစ်သည် ခန့်ညားသော ယောက်ျားကြီး၏ စားပွဲရှေ့၌ လျှောက်လွှာစက္ကူကိုင်ကာ ရပ်၍နေ၏ ။

ယောက်ျားကြီးသည်ကား ခေါင်းငုံ့လျက် စာတစ်စောင်ကို ရေး၍နေလေ၏ ။ သို့ရေးရာမှ တစ်ချက် မော်ကြည့်ပြီး “ ဪ ... ” ဟုပြောကာ နောက်တစ်ဖန် ခေါင်းငုံ့ကာ စာထဲသို့ ၎င်း၏ စိတ်သည် ငုပ်ဝင်၍ သွားပြန်လေ၏ ။ မောင်သစ်သည်ကား သားနားသော အခန်း၏ အခြေအနေကို ကြည့်လျက်နေလေ၏ ။

မကြာမီ ယောက်ျားကြီးသည် စာကို မင်နှိပ်နှိပ်၍ နံဘေးရှိ ခြင်းထဲသို့ထည့်ပြီး မောင်သစ်၏ မျက်နှာကို ကြည့်လေ၏ ။ မောင်သစ်သည် လျှောက်လွှာကို လှမ်း၍ ပေးလေ၏ ။ ထို့နောက် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်သို့ ပစ်ကာ မတ်မတ်ရပ်လျက် နေလေ၏ ။

သူဌေး ဦးမြတ်သင်းသည် လျှောက်လွှာနှင့် လက်မှတ်များကို ကြည့်ပြီး မိနစ်အနည်းငယ် ကြာသောအခါ စက္ကူများကို စားပွဲပေါ်သို့ ပြန်၍ချပြီး “ အသက် ဘယ်လောက်ရှိတယ် ” ဟု ပြောကာ တစ်ဖန် လျှောက်လွှာကို ကြည့်သလို လုပ်လေ၏ ။

“ အခုလာမယ့် ဇန်နဝါရီလ ၁ဝ ရက်မှာ အသက် နှစ်ဆယ်ထဲ ဝင်ပါတယ် ”

“ အင်း ... စာမေးပွဲက ” ဟု ပြောပြီး တစ်ဖန် လျှောက်လွှာကို ကြည့်သလို လုပ်လေ၏ ။

“ ၁၉၂၈ ခုနှစ်မှာ မော်လမြိုင် အစိုးရအထက်တန်းကျောင်းက ဆယ်တန်း အောင်ခဲ့ပြီး သုံးဆယ်ပြည့်နှစ်မှာ ကော်မာရှယ်ကျောင်း စာရင်းကိုင်အလုပ်နဲ့ စာပေးစာယူ အတတ်ကို အောင်မြင်ခဲ့ပါတယ် ”

“ မောင် တော်တော် အလုပ်ဘက်မှာ စိတ်ပါပုံရှိ တယ်ထင်ပါရဲ့ ။ နောက် ဘယ်တိုက် လုပ်ခဲ့တာက ” ဟု ပြောပြီး လက်မှတ်များကို ကြည့်လေ၏ ။

“ အများကြီး စိတ်ပါပါတယ် ။ အရှည်သဖြင့် ကြီးပွားမယ့် နေရာတစ်ခုခုကို ရရင် ကျွန်တော် အစွမ်းရှိသလောက် ပြဖို့ရန် အမြဲကြံနေပါတယ် ။ မြန်မာ လက်မှုပညာ ကုမ္ပဏီမှာ နိုင်ငံခြား တင်ပို့တဲ့ အလုပ်ကို တစ်နှစ် လုပ်ခဲ့ပါတယ် ။ တစ်တိုက်လုံး ကျွန်တော် ကြည့်ပြီး စီမံရပါတယ် ”

“ မောင် တာဝန်ကြီးကြီးကို ခံဝံ့မှာပေါ့ ”

“ ကျွန်တော် နိုင်တဲ့တာဝန် မှန်ရင် ခံနိုင်ပါတယ် ” 

“ အခု ဒီမှာ ဒုတိယမန်နေဂျာ လိုတယ် ။ သို့သော်လည်း ဒီနေရာက ငွေကြေး အတော်များများ ကိုင်ရတဲ့ နေရာမို့ အာမခံ တစ်ထောင် ထားတယ် ။ လူအာမခံ မဟုတ်ဘူး ။ ငွေအာမခံပဲ ။ သို့သော်လည်း အခုအခါ ငွေကြေး ရှားပါးသည့် အတွက် ငွေအာမခံတင်မယ့် လူတော့ သုံးဦး ရှိတာပဲ ။ အလုပ်ကို ကောင်းကောင်း နိုင်ပုံ မပေါ်ဘူး ။ အလုပ်ကို နိုင်ပုံရသူများတော့လည်း အာမခံ ငွေတစ်ထောင်ကို မတင်နိုင်ကြဘူး ။ မောင်ရင်တော့ ဒါရိုက်တာများ သဘောကျမှာပါပဲ ။ သို့သော်လည်း ငွေ တစ်ထောင် တင်နိုင်မယ်ဆိုရင် သာပြီး နေရာကျဖို့ပဲ ။ မကြာပါဘူး ။ နှစ်လ သုံးလလောက် ကြာလို့ သဘောကျရင် ငွေကို ပြန်ပေးမှာပဲ ။ လီမိတက်မှာ တစ်ဦးတည်းပိုင် မဟုတ်လို့ ဒီစည်းကမ်းကို ထားရတာပဲ ။ ဒီတနင်္ဂနွေ တစ်ပတ်အတွင်းမှာ ကြိုးစားပါဦး ။ ရနိုင်ရင် သာပြီး ကောင်းတာပဲ ။ ဒီအတွင်းမှာ ဦးကလည်း မောင့်အတွက် အာမခံလွတ်ဖို့ ဒါရိုက်တာကို ပြောပါဦးမယ် ”

ဦးမြင့်က “ မောင့်အကြောင်းကို အများကြီး ပြောနေပါတယ် ။ ဟုတ်လား ။ စဉ်းစားပါရစေဦးနော် ။ နောက် တနင်္လာနေ့ကို ဆက်ဆက်လာခဲ့ ။ ငွေရှာလို့ ရသည် ဖြစ်စေ ၊ မရသည် ဖြစ်စေဦး တစ်နည်းနည်းနဲ့ ကြည့်ပြီး စီမံရတာပေါ့ ။ ကောင်းပြီ ” ဟု ပြော၍ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေ၏ ။

မောင်သစ်လည်း ကြိုးစားပါမည်ဟု စိတ်ပျက်သော အမူအရာနှင့်ပြောပြီး ပြန်လာခဲ့လေ၏ ။ နောက် တနင်္လာနေ့၌ မောင်သစ်သည် အားငယ်စွာနှင့် ဝင်ရောက်၍ သွားလေ၏ ။

“ ဘယ့်နှယ်လဲ အာမခံငွေ ရမလား ”

“ ဦး ပြောလို့ လာတာပဲ ။ အာမခံငွေတော့ မရဘူး ဦးရဲ့ ။ တစ်နည်းနည်းနဲ့ ဦး ကြံနိုင်ရင်လည်း အလုပ်ကို ရမှာပဲ မျှော်လင့်ပြီး လာခဲ့ပါတယ် ”

သူဌေးသည် စဉ်းစား၍ နေလေ၏ ။ အတန်ကြာ သောအခါ “ ကိုင်း ... စမ်းလုပ်သေးတာပေါ့လေ ။ ဦး တာဝန်ခံရင်တော့ ဖြစ်လိမ့်မလား မသိဘူး ။ သို့သော်လည်း စည်းကမ်းတစ်ခုကို မဖျက်ချင်ဘူး ။ မတော်တဆ တစ်ခုခု ဖြစ်ရင် ဦး တာဝန်ဖြစ်မှာမို့ ပြောတာပါ ။ ဦး ကြည့်ပါရစေဦးလေ ” ဟု ပြောပြီး “ ကိုင်း ... ကြည့်ရအောင် ” ဟု ပြော၍ မောင်သစ်နှင့်အတူ အပြင်သို့ ထွက်ခဲ့လေရာ မန်နေဂျာနှင့် တွေ့လေ၏ ။

မန်နေဂျာနှင့် သူဌေးသည် နေရာခမ်းနားကို ပြင်ဆင်ရန် တိုင်ပင်ကြလေ၏ ။ မောင်သစ်မှာကား အလုပ်ကို တကယ်ရမှ ရပါ့မလား ။ ငါ့ကို စမ်းသပ်ပြီး ဒါရိုက်တာ အစည်းအဝေးက ဖယ်၍များ ချမလား ။ မြဲမြဲမှ လုပ်ရပါ့မလား စသည်ဖြင့် တွေးတောကာ ရင်ထဲ၌ လေးလံ၍ နေလေ၏ ။ မိမိအတွက် စပါယ်ရှယ် တာဝန်ခံပါကလည်း သူဌေးကို များစွာ အားနာဖွယ် ဖြစ်မည်ကို တွေးလေ၏ ။ အဘယ်ပုံ မိမိကို စမ်းသပ်မည်နည်း ။ နေရာမကျလျှင် မိမိမှာ များစွာ ခက်ခဲ၍ နေလေ၏ ။ ဤရက်အနည်းငယ် အတွင်း အလုပ်မရလျှင် မိခင် နှင့်တကွ မောင်နှမသားအမိ တစ်စုလုံးမှာ များစွာ ကျပ်တည်းခက်ခဲဖို့ ရှိလေရာ အိမ်ကလည်း ကြွေးရှင်က သိမ်းဖို့ရန် အတန်တန် ခြိမ်းခြောက်၍ နေလေ၏ ။ ထို့အပြင် မအေတွက် စိတ်မချမ်းသာဖွယ်ရာ များစွာ ရှိနေသည်ကား မိထွေး နှင့် နေရခြင်းဖြစ်၍ တစ်လ နှစ်လအတွင်းမှာမှ “ ကိုကို မခေါ်ရင် ကျွန်မ လူ့ဘဝမှာ နေရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး ။ ဒီမိထွေးနဲ့တော့ မဖြစ်တော့ပါဘူး ” ဟု မျက်ရည်ကလေး လည်လည်နှင့် ပြောသော စကားများကို နား၌ ကြားလျက် မျက်လုံးထဲမှ ငိုမဲ့မဲ့ မျက်နှာကလေးမှာ မထွက်ဘဲနေလေ၏ ။

အတန်ကြာသောအခါ တစ်ခုသော အခန်းထဲ၌ မိမိ အတွက် နေရာခမ်းနား ပြင်ဆင်ပြီး၍ “ ကိုင်း .. ဒါ မောင့် နေရာပဲ ။ မောင့်အစွမ်းကို အလုပ်နဲ့သာ ပြပေရော့ ။ အာမခံငွေ မရသော်လည်း ဦး နေရာကျအောင် ကြိုးစားပေးမယ် ။ ရလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်တာပဲ ။ မောင့် လက်စွမ်းလက်စကို သိကြရရင် ဦး ပြောအားရှိတာပေါ့ ။ ဒိဋ္ဌ ရမယ်လို့တော့ မမျှော်လင့်နဲ့ဦး ။ ရဖို့လမ်းတော့ ရှိတာပဲ ။ သူတို့ သဘောကျသူရော ၊ အာမခံရော စောင့်ရမယ် ဆိုရင် မရသေးမီ အတောအတွင်းကို ကုမ္ပဏီမှာ ငွေ တစ်ထောင်မက ငါးထောင် တစ်သောင်း အကျိုးယုတ်မှာ ။ ဒါတွေကို ရှေးကျတဲ့ ဒါရိုက်တာတွေ သိတာ မဟုတ်ဘူး ။ သူတို့က ငွေကို အင်မတန်ကြည့်တာ ။ ဘာမဆို စိတ်ချရမှ လုပ်ချင်တယ် ။ အကျိုးစီးပွား ဘယ်လောက် ယုတ်မယ်ဆိုတာ မတွေးကြဘူး ” ဟု ပြောပြီး မောင်သစ်ကို အခန်းထဲသို့ ခေါ်သွား၍ နေရာချထားပြီးလျှင် မိမိ အခန်းသို့ ပြန်၍ သွားလေ၏ ။

မောင်သစ်သည် စားပွဲအံဆွဲများကို ဖွင့်၍ ကြည့်ရှု သုတ်သင်ရှင်းလင်း၏ ။ သို့ ရှင်းလင်းခိုက်တွင် အံဆွဲ တစ်ခု၌ ဖုန်တွေ လွှမ်းအုပ်လျက် စာအိတ်ဟောင်းကြီး တစ်ခုကို တွေ့လေ၏ ။ ထိုစာအိတ်ကြီးကို ယူ၍ ဖုန်များကို ခါပြီး ဖွင့်၍ ကြည့်ရာ မောင်သစ်၏ မျက်လုံးများမှာ ဝင်းဝင်းတောက်၍ လာလေ၏ ။ ထို့နောက် ပြုံးလျက် တွေးတောကာ တစ်ကိုယ်တည်း ဦးခေါင်းကို ညိတ်ပြီး ရှုတ်ချသော အမူအရာနှင့် ဒေါသအမျက် ရောစပ်ကာ စိုက်လျက်ကြည့်နေလေ၏ ။ အကြောင်းမူကား တွေ့ရှိရ သော အရာများမှာ သစ်လွင်သော ငွေစက္ကူများ ဖြစ်၍နေ လေ၏ ။

“ ငါ့ကို စမ်းတာပဲ ။ ငါ့လိုလူကို ဒီနည်းမျိုးနဲ့ စမ်းလို့ ဘာရမလဲ ။ ဒီသူဌေးကို မျက်နှာစေ့စေ့ ကြည့်ပြောပြီးမှ ဖိနပ်က ဖုန်ကို တံခါးဝမှစင်အောင် သုတ်ခါပြီးသွားမယ် ။ ဒီလို အသုံးမကျတဲ့ ဉာဏ်တွေကို သုံးတဲ့ တိုက်မျိုးဟာ ငါလို အဖိုးတန်တဲ့ လူရိုးလူကောင်း အလုပ်လုပ်အပ်တဲ့ နေရာ မဟုတ်ဘူး ” ဟု တွေးပြီး ငွေစက္ကူများကို ရေတွက်၍ ကြည့်ရာ ၊ ဆယ်တန် ၊ ရာတန် ၊ စုစုပေါင်း ငွေ တစ်သောင်း သုံးရာတိတိ ဖြစ်သည်ကို တွေ့ရလေ၏ ။

ထိုငွေများသည် မိမိပိုင်လျှင် ယခု တွေ့ကြုံနေသော အခက်အခဲ ဟူသမျှ ရှင်းလင်းဖို့ရှိသည်ကို တွေးမိလေ၏ ။ တံခါးဘက်သို့ ကြည့်ရာ မည်သူ့ကိုမျှ မမြင်ရချေ ။ ထိုအခါ နေ့လယ်စာ စားရန် ထွက်သောအချိန် ဖြစ်လေ၏ ။ စာအိတ်ကို စာရင်းစာအုပ်အောက်၌ ထားပြီး အပြင်ကို ထွက်၍ ကြည့်လေရာ တိုက်ထဲ၌ မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ရပေ ။ သို့ဖြစ်လေရာ အခန်းထဲကို ပြန်၍ ဝင်ပြီး စဉ်းစား၍နေလေ၏ ။

“ ငါ့ကို သင်းတို့က ထောင်တာပဲ ။ ငါက တကယ် ယူပြီး လျှို့ဝှက်လိုက်ရင် ဒီငွေတစ်သောင်းကျော်ဆုံးမှာပဲ ။ နောင် ငါယူမှန်းကို သိစေကာမူ သင်းတို့ ငါ့ကို ဘယ့်နှယ်လုပ်မလဲ ။ တရားစွဲရင် ဘယ်သူ သက်သေ ရှိမလဲ ။ မဧလည်း သူ့ မိထွေး လက်က လွတ်ပြီး အေးမှာပဲ ” ဟု တွေးပြီးကာ မိမိ အင်္ကျီအိတ်တွင်းသို့ အပိုင်ထည့် လိုက်ချင်သော စိတ်သည် ပြင်းထန်စွာ ပေါ်၍ လာလေ၏ ။

ဤငွေများသည် မိမိ၏ အိတ်ထဲ၌ ပါ၍ လာပြီး တစ်လမ်းကျော်လျှင် မိမိ ပိုင်ဖို့ရှိ၏ ။ အဘယ်ဆိုင်ကို မဆို ဝင်ပြီး ဝယ်ချင်ရာဝယ် ၊ စားချင်ရာစား ၊ သုံးချင်ရာကို သုံးနိုင်သော ဣစ္ဆသယ တန်ခိုးကြီးလှသော လက်နက်ဖြစ်လေ၏ ။ ထိုအကြောင်းများကို ဆင်ခြင်ကာ စိတ်ကို မနိုင်နိုင်အောင် ရှိနေ၏ ။

ထိုငွေများကို ယူရကောင်းမလား ။ ယူအသွားမှာ လမ်း၌ မိ၍ နေမလား ။ လမ်းမှာ မမိလျှင် ငါပိုင်တာပဲ ။ သင်းတို့ ငါ့ကို တစ်စုံတစ်ရာ တတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး ။ သို့သော်လည်း ဤမျှသော ငွေများနဲ့ ငါ့ကို ထောင်သည်မှာ ငွေကို အဆုံးခံဖို့ ထောင်ခြင်းမဟုတ် ၊ ငါ့ကို ဤနေရာမှ ဝေးစွာ မသွားရသေးမီ တစ်ယောက်ယောက် ငါ့ကို ပုလိပ်နှင့် လိုက်ဖမ်းမှာပဲ ။ ငါ အခုချက်ချင်း ပြန်ပေးမှ တော်မည် ။ သို့သော်လည်း ဤမျှလောက် ငွေနှင့် ထောင်သော သူဌေးသည် အတော်မိုက်သောသူဌေး ဖြစ်မှာပဲ ။ ထောင်မှန်းကို ဘယ်သူမဆို သိမည်ကို သင်း မတွေးတောမိတာ အံ့သြစရာကောင်းတာပဲ ။ ဒီလောက်ညံ့တဲ့ သူဌေးမျိုးတိုက်မှာ အလုပ်လုပ်ခြင်းထက် ဒီငွေများကို ယူပြီး လွတ်အောင်ပြေးခြင်းက ပိုမို အကျိုးရှိမှာပဲဟု တွေး တောကာ နပြားပင် ပမာ စိတ်မှာ ယိမ်းယိုင်၍ နေလေ၏ ။

အတန်ငယ် စဉ်းစားပြီးသောအခါ စာအိတ်ပေါ်တွင် စာများကို ရေးလေ၏ ။ စာတစ်ရွက်မှာလည်း စာကို ရေး၍ ငွေစက္ကူများ အထဲတွင် စာရွက်ကို ညှပ်၍ထည့်ပြီး မိမိ၏ အင်္ကျီ အတွင်းအိတ်ထဲသို့ ထည့်လေ၏ ။ ထိုစာများမှာ မိမိကို ဤလိုနည်းမျိုးနှင့် စမ်း၍ မရဟူသော အကြောင်းကို ဖော်ပြကာ သူဌေးကို အပြစ်တင်ကဲ့ရဲ့သောစာ ဖြစ်လေ၏ ။ စာအိတ်၌ ရေးသော လိပ်မှာ အင်ရှူးယား လုပ်၍ သူဌေးထံသို့ ပို့ရန် လိပ်ဖြစ်လေ၏ ။

ညနေ ၅ နာရီထိုး၍ အလုပ်ဆင်းသောအခါ တစ်စုံတစ်ယောက် လိုက်လေမလား ။ လိုက်လျှင် သူဌေးထံ ပို့ရန် လိပ်နှင့်စာ ပါရှိသဖြင့် သဘောရိုးဖြစ်သဖြင့် တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ဖို့မရှိဟု စိတ်ချ၍ သွားခြင်းဖြစ်လေ၏ ။ သို့သော်လည်း မောင်သစ်မှာ များစွာ အံ့သြခြင်း ဖြစ်သည်ကား တစ်စုံတစ်ရာမျှ မိမိကို ဂရုမစိုက်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်လေ၏ ။ ထိုအခါ မောင်သစ်သည် လျင်မြန်စွာ လန်ချားတစ်စီးနှင့် အိမ်သို့ ရောက်သွားလေ၏ ။ ထိုညဉ့်၌ အိပ်၍ မပျော်ချေ ။ ထိုငွေတစ်သောင်းကျော်သည် မျက်နှာပေါ်တွင် ဝဲ၍ နေလေ၏ ။ နံနက် အလုပ်သွားသောအခါလည်း မည်သူကမျှ တစ်စုံတစ်ရာ မပြောချေ ။ အလုပ်များ လုပ်ပြီးနောက် ထိုနေ့၌ အိမ်သို့ ပြန်သောအခါ မန်နေဂျာနှင့် ခဏရပ်၍ စကားပြောလေ၏ ။ ငွေတစ်သောင်းနှင့် ပတ်သက်၍ တစ်စုံတစ်ရာ၏ အရိပ်အမြွက်မျှသော အမူအရာကို မတွေ့ရှိရပေ ။ သို့သော်လည်း စိတ်၌ များစွာ မငြိမ်မသက် ဖြစ်လေ၏ ။ မည်သူကမျှ တစ်စုံတစ်ရာ မပြောသော်လည်း စိတ်၌ အလုပ်တိုက်ကို ဝင်သည့် အခါတိုင်း လေးလံခြင်း ဖြစ်လေ၏ ။ ငွေကိုကား ပြန်၍ ပေးရန် မလိုသော အနေသို့ ရောက်၍ နေလေ၏ ။

မည်သူကမျှ ဂရုမစိုက်သော အကြောင်းအရာ အတွက် မိမိ ကိုယ်တိုင်လည်း ဂရုစိုက်ဖို့ မလိုဟု အောက်မေ့ကာ ငွေကို လုံခြုံသောနေရာ၌သာ ထားလေ၏ ။ နောက်ရက်များ မကြာမီ အလုပ်တိုက်သို့ သွားတိုင်း စိတ်လက်လေးလံခြင်းက တစ်ကြောင်း ၊ ငွေတစ်သောင်းကျော်မှာ မိမိအတွက် အားကိုးကြီး တစ်ခု ဖြစ်နေသောကြောင့် တစ်ကြောင်း အလုပ်မှ ထွက်လိုက်လေ၏ ။ နောက်များ မကြာမီ သတင်းစာတစ်စောင်၌ မောင်သစ်ခေါ် အသက်နှစ်ဆယ်ခန့်ရှိ ယောက်ျားပျို တစ်ယောက်သည် ဆိုင်တစ်ဆိုင်၌ ငွေစက္ကူ တစ်ရာတန်ကို ဖျက်၍ ဝယ်ရာ ငွေစက္ကူအတု ဖြစ်နေသဖြင့် ပုလိပ်သို့ တိုင်ရာ ၎င်း၏ ကိုယ်၌ မမှန်ငွေစက္ကူ တစ်သောင်းဖိုးခန့် တွေ့ရှိရကြောင်း ၊ ၎င်းကို ယခုအခါ ဘားလမ်း အချုပ်ထောင်၌ ချုပ်၍ ထားကြောင်းနှင့် ပါရှိသည်ကို အများ တွေ့မြင်ကြရလေသည် ။

နောက် တဖြည်းဖြည်း သိရသည်မှာ ထိုငွေစက္ကူများသည် ငွေစက္ကူလုပ်သောသူများ တိတ်တဆိတ် လျှို့ဝှက်ထားသော ငွေစက္ကူများ ဖြစ်ရာ မတော်တဆ လျှို့ဝှက်သော စားပွဲသည် အိမ်ထောင်ပရိဘောဂဆိုင် တစ်ဆိုင်သို့ ရောက်လာပြီး ထိုဆိုင်မှ တစ်ဆင့် အလုပ်တိုက်သို့ ရောက်ရာ ၊ ကံဆိုးသည့်ခွေး ပြေးရင်းဟပ်မိ သဖြင့် လက်ထိပ်နှင့် အခတ်ခံရကြောင်း သိရလေသည် ။

▢  ပီမိုးနင်း
📖 ဝတ္ထုပဒေသာ ပေါင်းချုပ် ( ၁ )

Friday, February 13, 2026

တောင်ထိပ်ပေါ်က နတ်သျှင်နောင်၏ မော်တော်ဆိုင်ကယ်


 

❝ တောင်ထိပ်ပေါ်က နတ်သျှင်နောင်၏ မော်တော်ဆိုင်ကယ် ❞
        ( ဇော်ဇော်အောင် )

အပျက်အစီးများ တစ်မျှော်တစ်ခေါ် ကြဲပြန့်ရှုပ်ပွနေသည့် လွင်ပြင်၏ အဆုံး ၊ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းနှင့် ထိကပ်လျက် ၊ တဖိတ်ဖိတ်လက်နေသော အရာတစ်ခု ရှိနေ၏ ။ ထိုအရာသည် တောင်တစ်လုံး ဖြစ်သည် ။ ထိုတောင်သည် ကျွန်တော်၏ ချစ်လှစွာသော မနှင်းဆီ ကဲ့သို့ပင် ။ ကျွန်တော် ရှိရာ သူ မလာ၍ ၊ သူ ရှိရာသို့ ကျွန်တော် သွားရ၏ ။ တောင်ဝန်းကျင်သည် ညို မှောင်ရီဝေနေသည် ။ တောင်ခိုးနှင့်တိမ် ရောယှက်လိမ်၍ ၊ တိမ်နှင့် တောင်ခိုး တောင်ကိုမိုးသည် ။ မိုးမမြင် ... ခေတ်စမ်းကဗျာကဝိကြီး ကျန်းမာပါစေ ။ မြူခိုးများ ဝေ့ဝဲနေသည် ။ ညိုမှောင်ဝေရီ ဖိတ်ဖိတ်လက် ။ တောင်ခြေမှာ ကျွန်တော်ရှိသည် ။ ဇော်ဇော်အောင် ရှိသည် ။ သူလည်း ရှိနေသည် ။ တောင်ခါးပန်း အဆင့်ဆင့်မှာ ကွေ့ဝိုက်ဝန်းပတ် ဖောက်လုပ်ထားသော လှေကားရှိ၏ ။ လှေကားထစ်များကို ကျောက်ဖြူသားဖြင့် လုပ်ထား၏ ။ လှေကားလက်ရန်းတို့ကို အင်္ဂတေခြူးပန်းခြူးနွယ် အဆန်းတကြယ်လုပ်ထား၏ ။ ရတနာကိုးပါး မြှုပ်သွင်းစီခြယ်ထားသည် ။ ဘယ်သူ ခိုးယူသွားလည်း မသိပါ ။ အနီရောင်နှင့် အစိမ်းရောင်ကျောက် မြှုပ်ထားသော နှစ်နေရာတွင် အင်္ဂတေသား ဟောက်ပက်ဖြစ်နေသည် ။ ပြဿနာက လှေကား ဆိုသော အရာသည် တက်ရသော အရာလား ၊ ဆင်းရသော အရာလား မကွဲပြားခြင်း ဖြစ်၏ ။ ဤလောကတွင် အမြင့်သို့ တက်သော လှေကား အနိမ့်သို့ဆင်းသော လှေကားဟု ကွဲကွဲပြားပြား ဖြစ်အောင် ဆိုင်းဘုတ် ချိတ်ထားသင့်ပါသည် ။ ယခု သူက တက်ချင်သည် ။ ဇော်ဇော်အောင်က ဆင်းချင်သည် ။ ကျွန်တော်က ဝေခွဲမရ ။ ဟိုအဝေးမှ မိုးချုန်းသံ သဲ့သဲ့ ။

ထို့နောက် ကျွန်တော်တို့ တက်ခဲ့ကြသည် ။ တောင်ခါးပန်းက မြူခိုးတွေ ကြားမှာ ဇော်ဇော်အောင် ပထမဆုံး ပျောက်သွား၏ ။ ကျွန်တော် ရှာကြည့်သောအခါ သူ့ကိုသာ တွေ့ရ၍ ကျွန်တော့် ခေါ်သံသာ ကျွန်တော် ပြန်ကြားနေရသည် ။ မှိုင်းများ သိပ်သည်းလွန်းလှ၏ ။ တောင်ထိပ်မှာ အိမ်တစ်လုံးကို သူ ဝမ်းသာအားရ တွေ့လိုက်သည် ။ ထိုအိမ် လေးဘက်လေးတန် နံရံများ အပိတ် ။ အိမ်ခေါင်မိုးမှာ ထူးဆန်းစွာ ဝင်ပေါက်တံခါး တပ်၍ ထား၏ ။ အိမ်ထဲမှာ သူ ထိုင်နေသည် ။ သူ့နောက်က နံရံပေါ်မှာ နှစ်ဆယ့်သုံးသိန်းတန် ဟာလေးဒေးဗစ်ဆင် မော်တော်ဆိုင်ကယ်ကြီးတစ်စင်း ချိတ်ဆွဲထားသည် ။ ထို ဆိုင်ကယ်သည် တောင်ငူဘုရင် နတ်သျှင်နောင် စီးခဲ့သော မော်တော်ဆိုင်ကယ်ကြီး ဖြစ်နေကြောင်း စာရေး မကပ်ထားသော်လည်း ကျွန်တော် အလိုလို သိနေသည် ။ အပြင်ဘက်မှာ မြူတွေပြာ ၊ ကျွန်တော် တောင်ခြေမှာ ရှိနေ၏ ။ ဘယ်တုန်းကလည်း ကျွန်တော် မမှတ်မိ ။ မမှတ်မိခြင်းသည် မေ့နေခြင်းနှင့် အတူတူပဲလား ။ ကျွန်တော် မမှတ်မိ ၊ မေ့နေ၏ ။ လှေကားသည် လှေကားသာ ဖြစ်ကြောင်း ကျွန်တော် မမေ့ ။ တက်သော လှေကား ၊ ဆင်းသော လှေကား ဟူ၍ ဤလောကမှာ မရှိပါ ။ တက်သူနှင့် ဆင်းသူတို့ ပြုမူ ဆောင်ရွက်ချက်များသာ ကွဲပြားပါသည် ။ ခုနေခါ ရွှေမင်းဝံတောင်ပေါ် ရိုးမှာ မြူခိုးတွေ ဝေ့နေရော့မည် ။ ဈေးချိုဟောင်းက လွဲခဲ့ရသော ချစ်သူဟောင်းကို သတိရသည် ။ အမှန်စင်စစ် အချိန်ကသာ ဟောင်းသွားခြင်း ဖြစ်ပါသည် ။ တောင်ပေါ်သို့ တက်သော လှေကားကို အင်္ဂတေပန်းခြူးနွယ်တို့ ဖြင့် တန်ဆာဆင်ထား၏ ။ တန်ဆာဆင်ခြင်းကို အချို့က အလင်္ကာ ဟု ခေါ်ကြသည် ။ အရှေ့အရပ်က မေးရိုးလှ၍ မျက်နက်ဝန်းရွှန်းလဲ့သော ငွေလမင်းကို သီချင်းဆို၍ ကြိုကြပါ ။

••••• ••••• •••••

စိန်မြရံခြယ် အောင်ပင်လယ် တာအနီးက ကြာပင်အိုင်ကြီးကို ကျွန်တော် ချစ်သည် ။ ခင်မောင်ရင် ထံ ပန်းချီကား တစ်ချပ် အပ်နှံရေးဆွဲစေပြီးမှ သူ့ကို မွေးနေ့လက်ဆောင် ပေးမည် ။ သန့်စင်ကြည်လဲ့မှုများ ပျောက်ဆုံးသွားသည်မှာ အတော်ကြာပြီ ။ လီယိုနာဒိုဒါဗင်ချီ ဆီမှာ ဘိုင်စကယ်အစုတ် တစ်စီး ရှိသည်ကို ယုံ ။ မိုနာလီဇာ၏ အပြုံးသည် အသက်မပါ ။ ဂမ္ဘီရ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို လူအချို့ နားမလည်ကြ ။ အစ်မရယ် ... ရောင်းကာသာ ဆပ်လိုက်ပါတော့ ရွာရှေ့က ယာတစ်ခင်း ။

မှတ်ချက် ။  ။ ဤ၀တ္ထုမှာ သင်္ကေတနှင့် နိမိတ်ပုံများ လုံးဝ မပါ ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဝတ္ထုတိုရေးသူသည် သင်္ကေတ နှင့် နိမိတ်ပုံကို အလွန်မုန်းသောကြောင့် ဖြစ်ပါသည် ။

▢  ဇော်ဇော်အောင်
📖 သရဖူ မဂ္ဂဇင်း
      အမှတ် ၁၈
      ၁၉၉၆ ခုနှစ်

သ,တ်မယ်လို့

 

❝ သ,တ်မယ်လို့ ❞
      ( ပီမိုးနင်း )

မောင်ထွန်းသည် တစ်လံကျော်ခန့် ရှိသော လှံကို ထမ်းကာ မှောင်ရိပ်၌ ရပ်လျက် မိမိ၏ ရှေ့၌ ရှိသော အိမ်ကလေးကို ကြည့်၍ နေလေ၏ ။ ထိုအိမ်ကလေးမှာ သုံးပင်တိုင် တစ်ဖက်ရပ် တဲသာသာ အိမ်ကလေး ဖြစ်လေ၏ ။ အတွင်း၌ မီးမှိန်မှိန်ကို သက်ငယ်များနှင့် ကျူထရံများ အကြားမှ မြင်ရလေ၏ ။ ထိုအခါ ကြက်ဦးတွန် အချိန်ခန့် ရှိလေ၏ ။

ခွေ း သား ရောက်ပြီထင်တယ် ။ ခွေ းလိုသေအောင် တစ်ချက်တည်း ထိုးသ,တ်မယ်ဟု ပြောကာ လက်နှစ်သစ်ခန့်ကျယ်သော ထက်လှသော လှံသွားကို ကိုင်စမ်းလျက် နေလေ၏ ။

မောင်ထွန်း နှင့် ဘိုးမင်း သည် မသင့်မတင့် ဖြစ်နေကြသည်မှာ လေးငါးရက် ကြာခဲ့လေ၏ ။ ထိုနေ့မှာကား ထန်းတော၌ နှစ်ယောက် တွေ့ကြရာ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကျွဲနွားစောင်သလို စောင်ခဲ့ပြီးနောက် ဓားတပြက် တုတ်တပြက် ဖြစ်ခဲ့ကြလေ၏ ။ အခြားသူများက ဆွဲ၍ မတားလျှင် ထန်းတောတွင် လူသ,တ်မှု ဖြစ်ခဲ့ဖို့ ရှိလေ၏ ။ ၎င်းတို့ နှစ်ယောက်မှာ ကြုံရာ အလုပ်ကို လုပ်ကြရသူများ ဖြစ်ကြလေ၏ ။ လယ်ယာလုပ်ချိန် အခါ၌ စာရင်းငှား လုပ်ကြ၏ ။ နွေအခါ၌ လှည်းတိုက် ၊ ထင်းခုတ် ၊ ဝါးချ ၊ သက်ကယ်ရိတ် စသည့် အလုပ်များကို လုပ်ကြသည့်ပြင် အခိုက်အတန့် မသင့်သည့်အခါ စပါးကျီများကို ဖောက်၍ အောက်မှ ဆာလာအိတ်နှင့် စပါးကို တိတ်တဆိတ် ခံယူသော အလုပ်ကို လုပ်ကြလေ၏ ။ ဘိုးမင်းမှာ ရသမျှကို ထန်းရည်ဆိုင် ၊ ကစော်ဆိုင် ၊ ထန်းတောသို့ ပို့၏ ။

ကလေးသုံးယောက်နှင့် မယားဖြစ်သူမှာ အခါများစွာ ညစာ မစားရဘဲ အိပ်ရာဝင်ကြရာ၌ ကလေးများမှာ မစားရ၍ အိပ်မပျော် ၊ မယားမှာ ဘိုးမင်း မရောက်လာသဖြင့် စိတ်ပူခြင်းကြောင့် အိပ်မပျော်ဘဲ နေရလေ၏ ။

မောင်ထွန်းမှာ သားမယား မရှိ ။ အရာရာ၌လည်း ဘိုးမင်း ထက် သာ၏ ။ အလုပ်ကိုလည်း ဘိုးမင်း ထက် ရ၏ ။ ဘိုးမင်း၏ စိတ်၌ မိမိရဖို့ အလုပ်များကို မောင်ထွန်း ကြောင့်သာ မရဘဲ နေရသည် ။ မောင်ထွန်း များစွာ အနှောင့်အယှက် ပြုသည်ဟု သဘောရသဖြင့် မခံနိုင်ဘဲ ရှိနေရာမှ အရက်မူး ကျွဲခိုးပေါ် ဟူသော စကားကဲ့သို့ တစ်နေ့သ၌ ထန်းရည်မူးခိုက်မှာ ဘိုးမင်းသည် စိတ်ထဲ၌ မြုံ၍ ထားသမျှကို အကုန်ဖွင့်၍ ဒေါသနှင့် ပြောမိရာမှ ခိုက်ရန်အစ ပေါ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေ၏ ။

ထိုနေ့၌ကား မောင်ထွန်းမှာ အခါတိုင်းနှင့် မတူ ။ စိတ်ကို ပိုင်းလိုက်ပြီး ဖြစ်လေ၏ ။ ငါ့အကြောင်းကို ပြလိုက်မယ် ။ မောင်ထွန်း မခံချင်အောင် လုပ်ရင် အခုလို ဖြစ်တတ်ပါကလားဟု သိအောင်ပြလိုက်မယ်ဟု စိတ်၌ တင်း၍ လာလေ၏ ။ မည်သူမျှ သက်သေ မရှိ ။ နေ့ခင်းမှာ ရန်ဖြစ်ရုံနှင့် ငါသ,တ်တယ်လို့ ဘယ်ပုံစွဲမလဲ ။ မှောင်ထဲမှာ ငါ့ကို ဘယ်သူမှ မမြင် ။ အပြီးတိုင် စီရင်မည် စသည်ဖြင့် တွေးကာ အိမ်ကလေး အနား ကပ်၍ သွားလေ၏ ။

နားကပ်၍ ထောင်လိုက်ရာ ငိုရှိုက်သံလိုလို ကြားရလေ၏ ။ ထိုအသံမှာ မိန်းမအသံ ဖြစ်လေရာ ထရံအကြားမှ မောင်ထွန်း ချောင်း၍ ကြည့်လေရာ ဘိုးမင်း၏ မိန်းမမှာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုက်လျက် ဒူးပေါ်တွင် လက်နှစ်ဖက်နှင့် မျက်နှာကို တင်ကာ ငိုရှိုက်နေသည်ကို လည်းကောင်း ၊ ကလေးကလေးနှစ်ယောက်မှာ ဖျာကြမ်းပေါ်တွင် အဝတ် မရှိ ၊ တစောင်းကလေးတွေ လှဲလျက် နေသည်ကို လည်းကောင်း မြင်ရလေ၏ ။ အငယ်ဆုံးကလေးမှာ တင်ပျဉ်ခွေလျက် ထင်းရှူးသေတ္တာကို မှီကာ အစာ မစားရသဖြင့် စိတ်ဆိုး၍နေပုံ ရှိလေ၏ ။ လှဲ၍နေသော ကလေးနှစ်ယောက်မှာ အမဲခြောက်လိုလို အဝတ်စုတ်လိုလို အရာကလေးများကို ကိုင်လျက်နေကြလေ၏ ။ ဘိုးမင်းမှာမူ ဒူးနှစ်ဖက်ကို တန်း၍ တင်လျက် အင်္ကျီမရှိ ၊ မီးရောင်၌ ပြောင်လက်သော ကျောမည်းမည်းသာ ရှိလေ၏ ။ ရေနံ မီးတိုင်မှာကား လေထဲတွင် ရန်ခံကာ မှေးခနဲ ဝင်းခနဲ လှုပ်ရှားစွာ တောက်လျက်နေလေ၏ ။

မောင်ထွန်း၏ မျက်လုံးများသည် ကျယ်၍လာလေ၏ ။ မြင်ရသော သဏ္ဌာန်မှာ လောကငရဲ၏ သဏ္ဌာန် ဖြစ်သည်ကို တွေးမိလေ၏ ။ ဘိုးမင်းသည် တစ်ခါ တစ်ခါ ဦးခေါင်းကို မော်လျက် မိမိ၏ မယားနှင့် ကလေးများ နေပုံကိုကြည့်လေ၏ ။ ထို့နောက် သက်မကြီး ချကာ တဲထောင့် မီးဖိုအနီး အိုးခွက်များ ရှိရာကို သွား၍ လှန်ကြည့်လေ၏ ။ အိုးများ၏ အသံများမှာ အထဲ၌ တစ်စုံတစ်ရာ မျှမရှိသော ဂလိုင်သံ ဖြစ်သည်ကို မောင်ထွန်း သတိထားမိလေ၏ ။

ဘိုးမင်းသည် ထမင်းအိုး ၊ ဟင်းအိုး ၊ အလွတ် ဗလာ ၊ အစာ မရှိသည်များကို လည်းကောင်း မီးဖို၌ အေး၍ နေသော ပြာများကို လည်းကောင်း ၊ မယားဖြစ်သူနှင့် ကလေးများ နေပုံကို လည်းကောင်း ကြည့်ရှုပြီး အံကြိတ်လျက် သက်မကြီး ချလိုက်လေ၏ ။ ထို့နောက် အကြံ တစ်ခုရသည့် အမူအရာနှင့် ထရံ၌ ထိုး၍ထားသော ဓားမြှောင်ကြီးကို နုတ်ယူပြီး မယားဖြစ်သူ၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ “ မယ်သော့ ၊ ခဏစောင့်ဦးနော် ၊ မအိပ်နဲ့ဦး ၊ ငါ သွားပြီ ” ဟု ပြောလေရာ မိန်းမက ၎င်း၏ လက်ကို ဖယ်၍ ချလိုက်လေ၏ ။ ဘိုးမင်းလည်း တဲထဲမှ ထွက်၍ သွားလေ၏ ။

တဲအထွက်တွင် ၎င်း၏ လက်၌ ဓားမြှောင်ကို မယ်သော့ မြင်သဖြင့် ထိတ်လန့်တကြား မျက်လုံးပြူးလျက် ကြည့်ပြီး ထ၍လိုက်လေ၏ ။ ဘိုးမင်းကို မတွေ့ ရပေ ။ မောင်ထွန်းသည် ဘိုးမင်း ဘယ်ဘက်သို့ သွားသည်ကို ကြည့်ပြီး မှောင်ကို ခိုလျက် လိုက်ရာမှာ “ ကိုဘိုးမင်း ၊ ကိုဘိုးမင်း ရှင် ဘယ်ကို သွားမလို့လဲ ၊ ဘာလုပ်မလို့လဲ ၊ မသွားပါနဲ့ ”

“ ကိစ္စမရှိပါဘူး ။ ကျုပ် အရီးလေးဆီ သွားပြီ ” ဟု ပြောလေ၏ ။ ဘိုးမင်းမှာ ပြန်၍ မပေါ်လာ ၊ ပျောက်ကွယ်၍ သွားလေ၏ ။

ဧကန် .. ဒီအကောင် ခိုးဖို့လား ၊ လုဖို့ကြံသလား ၊ တစ်ခုခုပဲဟု တွေးပြီး မောင်ထွန်းသည် တောလမ်းကြားသို့ ရောက်သောအခါ ဘိုးမင်းသည် သစ်ပင်တစ်ပင်၌ ကပ်၍ နေသည်ကို မောင်ထွန်း မြင်ရလေ၏ ။ မောင်ထွန်းသည် လှံကို ထောင်ကိုင်ရင်း လှံရိုးနှင့် သစ်ကိုင်းခက်ကလေးများကို ဖယ်ပစ်ရင်း ဘိုးမင်း နေရာသို့ ခြေသံ မကြားအောင် ကပ်၍သွားလေ၏ ။

ထိုအခိုက် ကော့ကော့ .... ဖလပ်ဖလပ် ဟု မြည်သော ကြက်သံနှင့် မည်းနက်သော သဏ္ဌာန်တစ်ခုမှာ ၎င်း လမ်းကို လျှောက်၍ လာသည်ကို မောင်ထွန်း မြင်ရလေ၏ ။ ဧကန် ကြက်ဝယ်ရာက ပြန်လာတဲ့ ကု,လား အဒူးပဲဟု တွေးမိလေ၏ ။

ကြက်ကု,လားသည် ဘိုးမင်း စောင့်၍နေသော နေရာကို လွန်၍ သွားလေရာ ဘိုးမင်းသည် ဓားမြှောင်ကို ထိုးတော့မည့်ဟန်နှင့် မြှောက်ကိုင်ကာ ကြက်ကု,လား နောက်သို့ လျင်မြန်စွာ လိုက်၍သွားလေ၏ ။ မောင်ထွန်းသည် လျင်မြန်စွာ ပြေး၍ လိုက်ပြီး လှံနှင့် ချိန်ရွယ်ကာ “ ဟေ့ကောင် ၊ မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ ” ဟု ပြောလိုက်လေ၏ ။ ဘိုးမင်းသည် နောက်သို့ လှည့်လိုက်ရာ လှံဖျားသည် မိမိ၏ ရင်ဝ၌ ကပ်၍ နေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ကြက်သေသေ၍ နေလေ၏ ။ ၎င်းပြင် မိမိ၏ ရန်သူဖြစ်သော မောင်ထွန်းကို ချက်ချင်း သိလျက် ထိတ်လန့်ကာ လက်က ဓားမြှောင်ကို လွှတ်၍ ချလိုက်လေ၏ ။ ဤတောလမ်းတွင် သက်သေ မရှိ ။ ဒီအကောင် ငါ့ကို အပြီးစီရင်တော့မှာပဲဟု တွေးတောကြောက်ရွံ့လေ၏ ။ ကြက်ကု,လားမှာ လမ်းဘေး တောထဲသို့ ဝင်၍ ပုန်းနေလေ၏ ။

မောင်ထွန်းသည် ဘိုးမင်း ဓားကို ပြေး၍ ကောက်ပြီး “ မင်း အင်မတန် မိုက်တဲ့ အကောင်ပါလား ။ ဒီကု,လား သ,တ်လို့ မင်း ဘာရမှာလဲ ။ မင်း ကြိုးကျမှာ ၊ တစ်ကျွန်း ရောက်မှာ မကြောက်ဘူးလား ” ဟု ပြောလေ၏ ။

ဘိုးမင်းသည် စိတ်ပျက်ခြင်း ၊ ဝမ်းနည်းခြင်း ၊ ကျေးဇူးတင်ခြင်း စိတ်များ ပေါင်းစပ် လွှမ်းမိုးသဖြင့် လှည်းလမ်းပေါ်၌ ထိုင်၍ ချလိုက်ပြီး မျက်နှာကို ပိတ်ကာ ရှိုက်ငင်လျက် ငိုရှာလေ၏ ။

မောင်ထွန်းက အပါးကို ကပ်ကာ “ မငိုပါနဲ့ ဘိုးမင်း ၊ ငါ နေ့ခင်းက ဖြစ်တာနဲ့ မင်းကို ဟောဒီလှံနဲ့ ထိုးသ,တ်ဖို့ မင်းအိမ်ကို ငါ လာချောင်းတာပဲ ။ မင်း သားမယား ၊ ကလေးတွေနဲ့ မင်း ဖြစ်နေပုံကို မြင်ရတော့ သနားပြီး မင်း တစ်ခုခု လုပ်ရင် သာပြီး ဒုက္ခဖြစ်မှာ စိုးလို့ ငါ လိုက်လာတာပဲ ။ အိမ်ကိုပြန် ၊ မင်းကလေးတွေ ထမင်း မစားရသေးဘူး မဟုတ်လား ။ ငါ့အိမ်ကို လိုက်ခဲ့ ” ဟု ပြောလေ၏ ။

ဘိုးမင်း ။  ။ “ တော်ပါပေတယ်ကွယ် ။ မင်း သဘောထား ကြီးပါပေတယ် ။ ငါတော့ ကလေးတွေ ငတ်နေတာနဲ့ ထင်မိထင်ရာ လုပ်မလို့ ထွက်လာတာပဲ ” 

“ လုပ်ရင် မင်း ဒုက္ခပေါ့ ။ လူသ,တ်မှုဆိုတာ တစ်နေ့ ပေါ်တာပဲ ။ ဒီကု,လားမှာကော လက်နက်တစ်ခုခု မပါဘဲ အခုလို အချိန်မတော်မှာ သွားဝံ့မှာတဲ့လား ။ မင်း ရလှ လေးငါးကျပ်ပေါ့ ။ လာ .... လာ ... နောက်ကိုလည်း အကုန် သောက်မပစ်နဲ့ ။ ငါ့လို တစ်ယောက်တည်း ဆိုရင် ကိစ္စမရှိဘူး ။ မင်းမှာ သားမယားနဲ့ သိလား ”

ဘိုးမင်း၏ မယား မယ်သော့သည် ကလေးသုံးယောက်ကို ပွေ့ဖက်လျက် ကလေးများနှင့်အတူ ခေါင်းချင်းဆိုင်ကာ ငို၍နေလေ၏ ။ ထိုအခိုက် “ ဟေ့ ... မယ်သော့ရေ ... လာချဦးကွယ့် ” ဟု မောသံကြီးနဲ့ တောင်းကြီး တစ်လုံးကို ထမ်း၍လာသော လင်ယောက်ျားကို မြင်သောအခါ အံ့သြလျက် ထ၍ ကူညီချလေရာ တင်းတောင်းကြီးထဲမှာ ဆန်တွေ အပြည့်နှင့် ကြက်တစ်ကောင် ၊ ဆီ ၊ ဆား ၊ ကြက်သွန်များကို တွေ့ရလေ၏ ။

မယား ဖြစ်သူက “ ဘယ်က ခိုးလာသလဲ ” ဟု မေးသော ၊ မသင်္ကာသော မျက်နှာထားနဲ့ ဘိုးမင်းကို ကြည့်ရာ ဘိုးမင်းက အကျိုးအကြောင်းကို ပြောပြီး “ ဟောဒီမှာ ငွေငါးမတ်ကွယ့် ။ သူ့မလည်း ဒါပဲ ရှိတယ် ။ ငါက မတောင်းပါဘူး ။ သူက ပေးလိုက်တာပါ ။ နောင်ကိုလည်း သောက်စားဖြုန်းမပစ်ပါနဲ့လို့ တရားချလိုက်ရှာတယ် ။ တော်ပြီကွယ် မယ်သော့ရယ် ၊ မောင်ထွန်း ကြောင့်ပေါ့ကွယ် ။ ငါ မတော်တာ လုပ်မိတော့မလို့ သီသီကလေး လိုတော့တာပဲ ။ ဒီပုံသာ ဆက်လက်ပြီး သောက်စားနေရင် တစ်နေ့နေ့ ဒုက္ခတွေ့ရမှာပဲ ” ဟု မျက်လုံးများ စွတ်စိုလျက် ပြောလေ၏ ။

မယ်သော့ က

“ မောင့်ရန်သူတော်ကြီး မဟုတ်လား ။ သာဓုတော် … သာဓု ၊ ဘုန်းကြီးပါစေ ၊ အသက်ရှည်ပါစေ ကျေးဇူးရှင် သူတော်ကောင်းကြီး ”

“ ဩော် ... ဒါထက် မယ်သော့ရေ ... သူလည်း ထမင်း မစားရသေးဘူးတဲ့ဟေ့ ... တော်တော်ကြာရင် သူ လာမယ် ပြောတယ် ။ သူ့အရီးအိမ်က ဒါတွေ ယူပေးလိုက်တယ် ။ သူ ပြန်ဆပ်ရမှာကွယ့် ” ဟု ပြောလေ၏ ။

မကြာမီ မှေးမှိန်သော အိမ်ကုတ်ကလေးမှာ မီးဖို၌ လင်းထိန်လျက် မွှေးကြိုင်သော ဟင်းနံ့အခိုးများ ပြည့်လှိုင်လျက် ကလေးအငယ်ကလေးမှာ ကခုန်၍ နေလေသတည်း ။

▢ ပီမိုးနင်း
📖ဝတ္ထုပဒေသာ ပေါင်းချုပ် ( ၁ )

ကြာအေး


 ❝ ကြာအေး ❞

⎕ နော် ၊ ကျောက်တိုင် ၊


မုန့်လုံးစက္ကူကပ်ပါလို့ ကြာကလပ်နှင့် ဆွမ်းတော်တင် ပလ္လင်ပေါ်က မျောက်ကလေး ဆင်းတယ်လို့ပြေး

ကြာအေး ။


ကြာအေးကို သူ့အမေ ရိုက်လို့ မှောင်မိုက်မှာငို ကိုလူပျိုထရံပေါက်က ခြေထောက်ကိုဆွဲ

တွဲလဲ ။ 


တွဲလဲနေပါဦး မိုးတောင်ကချုန်း 

မုန့်လုံး ။ 


ကျွန်တော်တို့ ငယ်ငယ် ကလေးဘဝက အော်ဆိုခဲ့တဲ့ ကဗျာလေးကို အမှတ်ရနေမိတယ် ။


“ မိုးတောင်ကချုန်း မုန့်လုံး ” ပြီးတော့ “ မုန့်လုံး စက္ကူကပ်ပါလို့ ” ပြန်စ ။ နောက် “ မိုးတောင်ကချုန်း မုန့်လုံး ” ဖြစ် ။ မုန့်လုံးစက္ကူပြန်ကပ်နဲ့ အဆုံးမရှိတဲ့ ကဗျာကို မမောတမ်း အော်ဆိုခဲ့ဖူးတယ် ။ 


တကယ်တော့ ဟောဒီ လောကကြီးထဲက အရာအားလုံးတို့သည်လည်း ကြာအေး ပဲ ထင်ပါရဲ့ ။


 ••••• ••••• •••••


“ ဆရာဆိုတာ ဒုတိယ ဘုန်းကြီးပဲ ။ သာသနာပြု ပုဂ္ဂိုလ်လိုကျင့်ပြီး အားလုံးရဲ့ စံပြဖြစ်ရမယ် ” ဆိုတဲ့ ခံယူချက်နဲ့ အဖြူအစိမ်းကို ယုံယုံကြည်ကြည် ဝတ်ဆင်ခဲ့တာပါ ။


ဘဝတစ်လျှောက် ကိုယ်ပျိုးထောင်ပေးလိုက်တဲ့ ပန်းကလေးတွေ လောကထဲ ဝင့်ကြွား တောက်ပနေခဲ့ရင် လူမသိ သူမသိ ဂုဏ်ယူရသလို ၊ ဘဝခရီးလမ်းမှာ ကိုယ့်ပျိုးပန်းကလေးတွေ ပိုးကိုက် ခြစား နွမ်းလျသွားရင်လည်း တနင့်နင့် ခံစားရတာပါပဲ ။ ဒါကိုက ဆရာ့စိတ် ၊ ဆရာ့နှလုံးသား ဖြစ်မယ်ထင်တယ် ။


ဒီကလေး ကျွန်တော့်ထံ ရောက်လာ ကတည်းက သာမန် မဟုတ်တာကို သတိထားမိခဲ့တယ် ။ “ မအောင်မရှိ ငါ့တပည့် ” နဲ့ “ နေအောင် ပညာရေးစနစ် ” ကြောင့်သာ ပဉ္စမတန်း ရောက်လာတာလေ ။ ကိုယ့်အမည်က လွဲရင် ဘယ် စာမှ မဖတ်တတ်ဘူး ။ အင်္ဂလိပ် ၊ သင်္ချာတွေ အသာထား မြန်မာစာတောင် မဖတ်တတ်တော့ စိတ်မတတ်တဲ့ ဆရာမတွေ အကုသိုလ်ဖြစ်ရုံပေါ့ ။


နေ့စဉ်နဲ့အမျှ ဆို ၊ ပြော ၊ ကြိမ်းမောင်း ၊ ရိုက်နှက် ။ ဘယ်စနစ်ပဲသုံးသုံး သူကတော့ ပုံမှန်ပဲ ။ အဆုံးစွန် စာမရလို့ သ,တ်ရင် သေရုံပဲရှိမယ် ။ ထူး လာစရာ အကြောင်း မရှိဘူး ။ နောက်ဆုံး ဆရာမတွေပဲ လက်လျှော့ သွားကြတယ် ။ ကျွန်တော် တစ်ယောက်က လွဲရင်ပေါ့ ။


ကျွန်တော်က စာတစ်ခုတည်း သင်တာ မဟုတ်တော့ ကလေးတိုင်းကို စိတ်ဝင်စားတယ် ။ ကလေးတိုင်းက ကျွန်တော့် အတွက် စိတ်ဝင်စားစရာ သက်ရှိပန်းကလေးတွေပဲ ။ ရနံ့အမျိုးမျိုး ၊ အဆင်း အသွယ်သွယ် ရှိတယ်လို့ ယုံတယ် ။ 


စာသင်လို့ မရတဲ့သူကို သင်လို့ရတာ မှန်သမျှ ကျွန်တော် သင်ပေးတယ် ။ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေး ၊ တာဝန်ကျေမှု ၊ တာဝန်ယူတတ်မှု ၊ ယဉ်ကျေးခြင်း ၊ စာရိတ္တ စသဖြင့်ပေါ့ ။ ဒီအရာတွေမှာတော့ ဒီကလေးက တော်တယ် ။ စာတစ်ခုကလွဲရင် အားလုံး တော်တယ်လို့ ပြောရမယ် ။ ဒါပေမဲ့ စိတ်က ပုံမှန် မဟုတ်ဘူး ။ တစ်ခါတစ်ခါ စိတ်ပါလက်ပါ ရှိသလောက် တစ်ခါတစ်ခါ ငူငူငိုင်ငိုင်ကြီး နေတတ်တယ် ။ ခေါ်လည်း ထူးချင်မှ ထူးတယ် ။ ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ကြောင်တက်တက်ကြီး လုပ်နေတတ်တယ် ။ များသောအားဖြင့်တော့ ကျောင်းလုပ်ငန်း မှန်သမျှ မခိုမကပ် လုပ်တတ်ကြောင်း ကျွန်တော် သတိပြုမိခဲ့တယ် ။


ဒီလိုနဲ့ အတန်းစဉ်တွေ တက်လာပြီး အဋ္ဌမတန်း ပြီးသွားတယ် ။ အရွယ်လေး ရောက်လာတော့ လူကောင်လည်း ထွားလာတယ် ။ သူ့ ကိုယ်သူ သိတာမို့ ကျောင်း ဆက် မနေဘူး ။ မိဘတွေကို ရန်ကုန် သွားချင်တဲ့အကြောင်း ပူဆာတယ်တဲ့ ။ ငယ်ကတည်းက ဖိနှိပ်ခဲ့တဲ့ မိဘတွေ မနိုင်တော့ ခွင့်ပြုကြရတယ် ။ မသွားခင် ကျွန်တော့်ကို လာပြီး ကန်တော့သေးတယ် ။ ဒါကြောင့် လိမ်လိမ်မာမာ နေဖို့ ၊ အပေါင်းအသင်း မမှားဖို့ ၊ အလုပ်ကြိုးစားဖို့ စသဖြင့် မှာဖြစ်တယ် ။


ဒါပေမဲ့ ဘဝဆိုတာ လောကသမုဒ်ပြင်ထဲ ကိုယ့် ကိုယ်ကို ပဲ့ကိုင်ထိန်းကျောင်းရင်း ချီတက်ရတာဆိုတော့ ကျွန်တော့် စကားတွေ လက်တွေ့ မကျင့်သုံးနိုင်တဲ့အခါ သူ့ အတွက် မထိရောက်ဘူးပေါ့ ။


ရန်ကုန်မှာ နှစ်နှစ်လောက် နေပြီး သူ ရွာပြန်ရောက်လာတယ် ။ တိုးတက်မှုအဖြစ် ကားမောင်းတတ်လာတယ် ။ စက်ပစ္စည်း အကြောင်း တီးမိခေါက်မိ ရှိလာတယ် ။ ကွမ်းစားတတ်လာတယ် ။ အရက်သောက်တတ်ပြီး လူတွေနဲ့ တဝေါဝေါ အဖွဲ့ကျတတ်လာတယ် ။


သူ့ကို ဘယ်အချိန် ကြည့်ကြည့် ပါးစပ်ထဲမှာ ကွမ်းအပြည့်ပဲ ။ တစ်ခါတစ်ခါ အရက်နံ့ပင် ရနေတတ်တယ် ။ အလုပ်တော့ အတည် မရှိဘူး ။ ဟိုလူ့ကား တက်မောင်းလိုက် ၊ ဒီလူ့နောက် စပယ်ယာလိုက်လိုက်နဲ့ အချိန်တန် မိဘအိမ်ပေါ် တက်စားတာပဲ ။ ဒီကြားထဲ မိဘတွေကို ရန်လုပ်ချင်သေးတယ် ။ အကြောက်တရား တစ်ခုနဲ့ ထိန်းကျောင်းခဲ့တဲ့ မိဘတွေလည်း ခြေရာချင်း တူလာတော့ မတတ်နိုင်တော့ဘူး ။ လက်လျှော့ပြီး ရှောင်ပေးကြရတယ် ။


ပတ်ဝန်းကျင် ဆိုတာကလည်း လူတစ်ယောက်ကို လမ်းကောင်းပေါ် ဆွဲတင်ဖို့ မစွမ်းနိုင်ပေမဲ့ ဆွဲချဖို့တော့ အသင့်ရှိနေကြတယ် ။ အရက်ကြိုက်သွားတဲ့ သူ့ကို အရက်ပေး ခိုင်းဖို့ အဆင်သင့် ။ အလုပ်လေး ခိုင်းလိုက် ၊ အရက် ပေးလိုက် ။


ဒီလိုနဲ့ သူ့ဘဝ ရေစုန်မျောတာပဲ ။


သူ့မိဘတွေ ဆိုတာ တစ်နေ့မှ စိတ်မချမ်းသာရဘူး ။ တစ်ခါတစ်ခါ ကျွန်တော့်ဆီ လာပြီး ပြောတတ်တယ် ။


“ ဆရာရေ ၊ ဟောဒီ လောကကြီးမှာ အရက်ဆိုင်နဲ့ ကွမ်းဆိုင်တွေ မရှိရင် လူတွေ ဒီလောက် အရက် ၊ ကွမ်း စွဲမယ် မထင်ဘူး ။ အခုတော့ အလွယ်တကူ ဝယ်လို့ရတဲ့ အရက်ဆိုင်ကြီးတွေ ၊ ကွမ်းဆိုင်တွေ မှိုလိုပေါက်နေတော့ အရက်သမား ကွမ်းသမားတွေ များတာပေါ့ ။ ဆရာ့ တပည့်လည်း အရက်သမား ၊ ကွမ်းသမား လုံးလုံး ဖြစ်သွားပြီ ဆရာရေ ” တဲ့ ။


အရက်ဆိုင် ၊ ကွမ်းဆိုင်တွေကို ကြည့်ပြီး သူ့အဖေ ဦးခင်မောင်ထွန်း ကိုယ်တိုင် မသက်မသာ ပြောခဲ့ဖူးတယ် ။ ဟုတ် တော့လည်း ဟုတ်တယ် ။ ကျွန်တော်တို့ နိုင်ငံမှာ အရက်သမား ၊ ကွမ်းသမားတွေ သိပ်များတယ် ။


အရက်ဆိုင် ၊ ကွမ်းဆိုင်တွေလည်း များတယ် ။ အရက်သမား ၊ ကွမ်းသမားတွေ များလို့ အရက်ဆိုင် ၊ ကွမ်းဆိုင်တွေ များတာလား ၊ အရက်ဆိုင် ကွမ်းဆိုင်တွေ များလို့ အရက်သမား ၊ ကွမ်းသမားတွေ များတာလား ။ မစဉ်းစားတတ်ခဲ့ဘူး ။ သေချာတာက လောကကို အကျိုးမပြုတဲ့ ဒီအရာတွေ ဒီနိုင်ငံမှာ မရှိရင် ကောင်းမှာပဲလို့ တွေးဖြစ်ခဲ့တယ် ။


လွယ်လွယ်ဝယ်လို့ ရနေတော့ လွယ်လွယ် သောက်ကြတယ် ။ လွယ်လွယ် သောက်တော့လည်း လွယ်လွယ်ပဲ ဘဝတွေ ပျက်ကြတယ်ပေါ့ ။


တကယ်ဆို အသက် ၂၅ နှစ်ဆိုတာ လောကကြီးထဲ ခြေချစ , အရွယ်လို့တောင် ပြောနိုင်တယ် ။ အခုတော့ ပန်းကောင်းအညွန့်ကျိုး ။ အစ နဲ့ ကြွေခဲ့ရတယ် ။


သူ့ အသုဘမှာ ငိုသူ မရှိဘူး ။ ပန်းခွေ မရှိဘူး ။ တိတ်တဆိတ် ဝင်လာပြီး တိတ်တဆိတ် ထွက်သွားရသူ အတွက် လောကကြီးက ဝမ်းနည်းပုံ မပေါ်ဘူး ။ အဆိုးဆုံးက သူ့ သေဆုံးမှုအတွက် လောကကြီး ဝမ်းသာနေအောင် ရှင်စဉ်က သူပြုခဲ့တဲ့ မကောင်းမှုတွေပဲ ။


သူ့မိဘတွေ လာပြီး ကျွန်တော့်ကို ပြောနေသေးတယ် ။ “ ဆရာရေ ၊ အရက်သမား ဝဋ်ကျွတ်ပြီ ” တဲ့ ။


အဲဒီနောက်တော့ သူ့ အကြောင်းက မေ့မေ့ပျောက် ပျောက် ဖြစ်သွားတယ် ။ မြား မြောင်လှတဲ့ လူ့ဘဝတာဝန် တွေကြားမှာ အသစ်သစ် သော ဖြစ်ရပ်တွေနဲ့ တပည့်အသစ်တွေရဲ့ ကြား အားလုံး ကို မေ့သွားခဲ့ရတယ် ။


အလုပ်တာဝန်နဲ့ တစ်ရပ်တစ်ရွာ ပြောင်းရတယ် ။ အနေကျဖို့ ကြိုးစားရတယ် ။ ဖြစ်ရပ်အသစ် ၊ ဝန်းကျင်အသစ်တွေနဲ့ ဆုံရတယ်ပေါ့ ။ ဒီကြားထဲ ကိုယ့်ရပ်ကိုယ့်ရွာကို မပြန် ဖြစ်ခဲ့ဘူး ။ ၃ နှစ်ပြည့်လို့ ပြောင်းခွင့်ရမှ ကိုယ့်ရပ်ကိုယ့်ရွာကို ကျွန်တော် ပြန်လာခဲ့ရ တယ် ။


ကျွန်တော် မရှိတဲ့ ကာလ အတွင်း ရွာမှာ ပြောင်းလဲမှု တွေ ရှိခဲ့တယ် ။ လူတချို့သေတယ် ၊ ကျွန်တော် မသိတဲ့ လူ တချို့ ရွာထဲ ထပ်ရောက်နေကြတယ် ။ ရွာလယ်လမ်းတွေ အားလုံး ကျောက်ခင်းလမ်းတွေ ဖြစ်ကုန်တယ် ။ ရွာထိပ်မှာ ကျောင်းဆောင်အသစ် ကြီးက ဟည်းလို့ ။


ကိုယ့်ရပ်ကိုယ့်ရွာ ဆိုပေမဲ့ ရောက်စမို့ အစိမ်းသက်သက်လို ခံစားရတယ် ။ ဒါကြောင့် ကိုယ့်ရွာ ကိုယ့်လမ်းတွေကို လျှောက်ကြည့်နေဖြစ်တယ် ။


ရွာရှေ့ ထနောင်းပင်ရိပ် ရောက်တော့ အံ့သြစရာ မြင်ကွင်းတစ်ခုနဲ့ ကြုံရတယ် ။ တကယ့်ကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ၊ အဆင့်မီမီ ဆိုင်ကြီးတစ်ဆိုင်ပါပဲ ။ ဆိုင်ရှေ့မှာ ပန်းအလှ စိုက်ခင်းလေးတွေနဲ့ မျက်စိပသာဒလည်း တင့်တယ် ။ အနားရောက်တော့ ဦးခင်မောင်ထွန်း ကို တွေ့တယ် ။


“ ဟာ ဆရာ ဘယ်တော့ ပြန်ရောက်လဲ ။ နေကောင်းတယ်နော် ” 


ဝမ်းသာအားရ နှုတ်ဆက်ရှာတယ် ။ ကျွန်တော့်မှာ ဆွံ့အ,လို့ ။


ဆိုင်ထဲ ဝင်ထိုင်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်တယ် ။ အတွင်းကို ငဲ့ကြည့်မိတော့ သူ့ဇနီးရဲ့အပြုံးကို မြင်တယ် ။


ဆရာတော်ဆီ ဝင်ဦးမှာမို့ မထိုင်တော့ဘူး ပြောပြီး နှုတ်ဆက်ခဲ့ရတယ် ။ ရင်မှာတော့ ဝေဒနာတွေက အပြည့် ။


••••• ••••• •••••


မုန့်လုံးစက္ကူကပ်ပါလို့ 

ကြာကလပ်နှင့် 

ဆွမ်းတော်တင် 

ပလ္လင်ပေါ်က 

မျောက်ကလေး 

ဆင်းတယ်လို့ပြေး 

ကြာအေး ။ 


ကြာအေးကို 

သူ့အမေ ရိုက်လို့ 

မှောင်မိုက်မှာ ငို ၊ 

ကိုလူပျိုထရံပေါက်က 

ခြေထောက်ကိုဆွဲ 

တွဲလဲ ။ 


တွဲလဲနေပါဦး ၊ 

မိုးတောင်ကချုန်း 

မုန့်လုံး ။


ကျွန်တော်တို့ ငယ်ငယ် ကလေးဘဝက အော်ဆိုခဲ့တဲ့ ကဗျာလေးကို အမှတ်ရနေမိတယ် ။ “ မိုးတောင်ကချုန်း မုန့်လုံး ” ပြီးတော့ မုန့်လုံးစက္ကူ ကပ်ပါလို့ ” ပြန်စ ၊ နောက် “ မိုးတောင်ကချုန်း မုန့်လုံး ” ဖြစ် ။ မုန့်လုံးစက္ကူပြန်ကပ်နဲ့ အဆုံး မရှိတဲ့ ကဗျာကို မမောတမ်း အော်ဆိုခဲ့ဖူးတယ် ။


တကယ်တော့ ဟောဒီ လောကကြီးထဲက အရာအားလုံးတို့သည်လည်း ကြာအေး ပဲ ထင်ပါရဲ့ ။


အရက်သမားတွေ မရှိအောင် အရက်ဆိုင်တွေ မရှိရင် ကောင်းမှာပဲလို့ တောင့်တခဲ့တဲ့ သူက ဧရာမ အရက်ဆိုင်ကြီး တည်လို့ ။ စာတန်းကြီးကလည်း ကြည့်ဦး ။


“ ရေခဲစိမ် ဘီယာ အစုံ ရပြီ ” တဲ့ ။


 ⎕ နော် ၊ ကျောက်တိုင် ၊

📖ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း        

     စက်တင်ဘာ ၂၀၁၇