❝ စကားလေမှာ လျှောတော့သည် ❞
( ဆွန်း - စက်မှုတက္ကသိုလ် )
အောက်ချင်းငှက်မောင်နှံတို့သည် တစ်ကောင်နှင့် တစ်ကောင် အလွန်ချစ်ကြ၏။ အကြောင်းတစ်ခုခုဖြင့် ငှက်မလေး သေဆုံးသွားခဲ့သော် ကျန်ရစ်သည့် ငှက်ဖိုသည် မိုးမြင့်ထက်ဆီသို့ ပျံတက်သွားသော တောင်ပံအစုံကို ကိုယ်မှာ ကပ်လျက် ဝေဟင်မှသည် မြေပြင်ဆီသို့ ဦးစိုက်ဆင်းကာ သေပွဲဝင်လေ့ရှိသည်။
••••• ••••• •••••
“တိတ်ပါနှင်းရယ်။ ဒီအက်စတီမိတ်ကို နှင်း တစ်ယောက်တည်း မဖြေနိုင်ခဲ့တာမှ မဟုတ်တာ။ ကျောင်းသားတိုင်း လိုလိုက မဖြေနိုင်ခဲ့ကြဘူးလေ”
မျက်နှာကို လက်ဖဝါးနှစ်ဖက်ဖြင့်အုပ်ကာ တသိမ့်သိမ့် ကျိတ်ငိုနေသော နှင်းကို ကျော်ကျော်က ကြင်နာယုယစွာနှစ်သိမ့်နေသည်။ ကျော်ကျော်၏ နှစ်သိမ့်စကားများကို ကြားရသောအခါ နှင်းသည် ပိုမိုကြေကွဲ ဝမ်းနည်းသွားပုံရသည်။ ရှိုက်သံ သဲ့သဲ့ ထွက်လာသည်။
“သူများတွေ မဖြေနိုင်တာက ဒီတစ်ဘာသာတည်းပါ။ နှင်း ကသာ မနေ့က ဖြေပြီးသွားတဲ့ ‘ ဆာလ်ဗေး ’ ရော၊ ဟိုတစ်နေ့က ဖြေပြီးတဲ့ ‘ စထရက်ခ်ချာ ’ ရော မဖြေနိုင်ခဲ့တာလေ။ စာမေးပွဲက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အောင်တော့မှာလဲ။ တော်ပြီ။ မနက်ဖြန်မှာ ဖြေရမယ့် ‘ ဒရော်ဝီင်း ’ ကို သွားမဖြေတော့ဘူး”
နှင်းက နောက်ဆုံးနှစ်၊ နောက်ဆုံးစာမေးပွဲ၏ နောက်ဆုံး ဘာသာရပ်ကို သွားမဖြေတော့ဘူးဆို၍ ကျော်ကျော် မျက်လုံး ပြူးသွားသည်။ စာမေးပွဲဆိုတာ ‘ မဖြေနိုင် ’ ဟု ထင်သော်လည်း ကံအားလျော်စွာ အောင်ချင်လည်း အောင်တတ်သည်။ ဖြေနိုင်ပါသည်ဟု မှတ်ယူကာ ‘ အောင်ရမည် ’ ဟု ကျိန်းသေ တွက်ထားသော်လည်း အောင်ချင်မှ အောင်တတ်သည်။ စင်စစ် စာမေးပွဲဆိုသည်မှာ လှေနံဓား ထစ် တွက်ယူလို့ရတဲ့ အရာမျိုး မဟုတ်။
“အို...မဟုတ်တာ နှင်းရယ်။ အောင်...အောင်၊ ရှုံး...ရှုံး စာမေးပွဲကိုတော့ ပြီးဆုံးတဲ့အထိ ဝင်ဖြေရမှာပေါ့။ ပြီးတော့ ဒရော်ဝီင်း ဆိုတာ နှင်း အပိုင်ဆုံး ဘာသာရပ်လေ။ ဂုဏ်ထူးတောင် ရနိုင်တဲ့ ဘာသာရပ်ပါ”
နှင်းက မျက်နှာထက်မှ လက်ဖဝါးနှစ်ဖက်ကို ဖယ်လျက် မျက်ရည်များကို လက်ဖမိုးများဖြင့် ဖြစ်သလို သုတ်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ သူမရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ခိုင်မာပြတ်သားစွာပြောသည်။
“ဖြေသိမ့် ပေးမနေပါနဲ့တော့ မောင်ရယ်။ နှင်းက တစ်ဘာသာလောက် ခြေချော် လက်ချော်နဲ့ မဖြေနိုင်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလေ။ သုံးဘာသာတောင်မှ မဖြေနိုင်ခဲ့တာ။ ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ မအောင်နိုင်တော့ပါဘူးကွယ်။ အောင်မှာ မဟုတ်တဲ့ စာမေးပွဲမှာ ဘာလို့ ဆက်ဖြေနေရမှာလဲ မောင်။ မနက်ဖြန် စာမေးပွဲကို မောင်ပဲ သွားဖြေပါ။ နှင်း ကတော့ နောက်နှစ်မှပဲ ဖြေပါတော့မယ်”
နှင်း ပြောတာကလည်း ယုတ္တိရှိသည်။ သုံးဘာသာ လောက် မဖြေနိုင်သူ တစ်ယောက် စာမေးပွဲအောင်ဖို့ဆိုတာ ဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန်အမင်း နည်းပါးပါသည်။ ဆယ်ရေးတစ်ရေး ကိုး ရေးတစ်ရာ အခြေအနေမျိုးပါ။
နှင်း အကြောင်းကို ကောင်းစွာ သိနေသော ကျော်ကျော်က ခြေမကိုင်မိ၊ လက်မကိုင်မိ ဖြစ်နေသည်။ နှင်းသည် လူကသာ ဖြူဖြူနွဲ့နွဲ့နှင့် အေးဆေးပျော့ပျောင်းပုံရသော်လည်း အင်မတန် ခေါင်းမာသည့် မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ လွယ်လင့်တကူ မဆုံးဖြတ်တတ်သကဲ့သို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးပါကလည်း ဘယ်သောအခါမှ ပြန်ပြီး ပြင်လေ့ပြင်ထ မရှိ။
နောက်ဆုံးမှာ ကျော်ကျော်ကလည်း ခိုင်မာပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်ပါသည်။
“ကောင်းပြီလေ။ မနက်ဖြန် စာမေးပွဲကို နှင်း မဖြေရင် မောင်လည်း မဖြေတော့ဘူး”
“အို.. မဟုတ်တာ။ မောင်တော့ ဖြေပါ။ သေချာပေါက် အောင်မယ့် စားမေးပွဲပဲဟာ”
နှင်းရဲ့ ချစ်သူကလည်း နှင်းလိုပဲ ခေါင်းမာသည်။
“ဒီနှစ် ဆက်မဖြေတော့ဘူး နှင်း။ နောက်နှစ်ရောက်မှ ပဲ နှင်းနဲ့ အတူတူ ပြန်ဖြေမယ်။ မောင် နှင်းကို စိတ်မချဘူး။ စာမေးပွဲကျရင် အဆောင်က ထွက်ရမယ်လေ။ အပြင်မှာ ဖြစ်သလိုနေရမှာ။ ကျောင်းဖွင့်ရင် ပြန်လာခဲ့ နှင်း။ မောင်တို့ နှစ်ယောက် မြို့ထဲမှာ အိမ်ခန်းလေး တစ်ခန်းငှားနေပြီး အတူတူ ကျောင်းပြန်တက်ကြမယ်”
သည်တစ်ခါ တွေဝေရသူက နှင်း။ ကိုယ့်အတွက်ဖြင့် ကိုယ်ချစ်သူကို မနစ်နာစေချင်။ နှင်း မဖြေမည့် စာမေးပွဲကို မောင် တစ်ယောက်တည်း ဘယ်သောအခါမှ သွားဖြေမှာမဟုတ်။ ဒါဆို မနက်ဖြန်စာမေးပွဲကို မောင့်အတွက် နှင်းလိုက်ဖြေပေးရမလား။ ဟင့်အင်း ... ဟင့်အင်း နှင်းမှာ စာမေးပွဲအခန်းဆီသို့ အရောက်လှမ်းနိုင်လောက်သည့် အင်အားတွေမှ မကျန်ရစ်တော့တာလေ။
ပြီးတော့ မောင်ပြောသည့် စကားကိုလည်း နှင်း သဘော ကျသည်။ “မောင်တို့နှစ်ယောက် မြို့ထဲမှာ အိမ်ခန်းလေးတစ်ခန်း ငှားနေပြီး အတူတူ ကျောင်းပြန်တက်ကြမယ်” တဲ့။ သိပ်ကောင်းတဲ့ အတွေးပဲကွယ်။ နှင်းလည်း မောင်နဲ့ခွဲပြီး တစ်ယောက်တည်း ကျောင်းပြန်မတက်ချင်ပါဘူး။
သူတို့ နှစ်ယောက်သည် အတွေးကိုယ်စီဖြင့် ငြိမ်သက် တိတ်ဆိတ်စွာ ဆက်ထိုင်နေကြသည်။ အဆောင်ဧည့်ချိန် ကုန်လုနီးမှ ကျော်ကျော်က မထချင်ထချင်ဖြင့် ထရပ်ပြီး လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောသည်။
“မနက်ဖြန် စာမေးပွဲဖြေနေချိန်မှာ မောင် သိမ်တောင်ပေါ်မှာ ရှိနေမယ် နှင်း”
“နှင်း လာခဲ့မယ် မောင်”
••••• ••••• •••••
“ဆရာမ ဆရာမ။ မမနှင်းလေ စာမေးပွဲကို ဆက်မဖြေတော့ဘူးဆိုပြီး အဆောင်မှာ တစ်ယောက်တည်း ငိုပြီး ကျန်နေရစ်တယ်”
ကျောင်းအုပ်ကြီးရုံးခန်း အတွင်းသို့ ဝင်ရန်ပြုနေသော အဆောင်မှူးဆရာမကြီး၏ ခြေလှမ်းများ တန့်သွားသည်။ သတင်းလာပေးသည့် သီတာနှင့် ညိုညိုကို အကျိုးအကြောင်းမေးသည်။ နောက်ဆုံးစာမေးပွဲကို နှင်း လာမဖြေဘဲနေသည့်အကြောင်းကို သိသွားသည်။ ဆရာမကြီးက လက်မှ နာရီကို ကြည့်သည်။ စာမေးပွဲ စတင်ရန် မိနစ်အနည်းငယ်မျှသာ လိုတော့သည်လေ။
အဆောင်မှူးက ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီးကို ဖြစ်စဉ်အကျဉ်းအား ရှင်းပြပြီးနောက် အဆောင်သို့ အပြေးတစ်ပိုင်း ပြန်လာသည်။ တော်ပါသေးရဲ့။ ကျောင်းနှင့် အဆောင်က မနီးမဝေးမှာ တည်ရှိနေကြသည်မို့ ခဏလေးနှင့် ရောက်သွားသည်။
“နှင်းဆီလွင် ထစမ်း။ ဘာ စာမေးပွဲမဖြေဘဲ နေရမှာလဲ။ လာ အခု လိုက်ဖြေ”
အဆောင်မှူး၏ ဒေါသသံကြောင့် နှင်း တုန်သွားသည်။ ဆရာမလို တစ်မျိုး၊ အုပ်ထိန်းသူလို တစ်သွယ်၊ မိခင်လို တစ်နည်း၊ အစ်မကြီးလို တစ်ထွေ ချစ်ကြောက်ရိုသေလေးစားခဲ့ရသည့် အဆောင်မှူးရှေ့မှာ နေစရာမရှိအောင်ပင် နှင်း တုန်လှုပ်ကြောက်ရွံ့နေသည်။ မယ်သစ်လွင်ဘဝမှ ယခု နောက်ဆုံးနှစ်ရောက်သည်အထိ သည်အဆောင်မှူး ဆရာမကြီးထံမှာ ရိုကျိုးသေဝပ်စွာ နေထိုင်ခဲ့ရသည်။ ငယ်ကြောက် ဆရာမကြီးလေ။
စိတ်မြန်လက်မြန်သူပီပီ အဆောင်မှူးက နှင်း၏ လက်ကို အတင်းဆွဲခေါ်သည်။
နှင်းသည် ကတုန်ကယင်ဖြင့် စားပွဲပေါ်မှ သူမ၏ ပုံဆွဲကိရိယာများကို သိမ်းကျုံး ကောက်ထည့်ကာ အဆောင်မှူး ဆွဲခေါ်ရာနောက်သို့ ဆုတ်ကန် ဆုတ်ကန်ဖြင့် ပါလာသည်။
စာမေးပွဲအခန်းတွင်းသို့ နှင်း ရောက်သွားသောအခါ စာမေးပွဲ စတင်ခဲ့သည်မှာ တစ်ဆယ့်ငါးမိနှစ်ခန့်ပင် ကြာခဲ့ပြီ။
••••• ••••• •••••
သူများတွေ စာမေးပွဲဖြေဖို့ အဆောင်မှ ထွက်လာကြတော့ ကျော်ကျော်လည်း ရောယောင်ကာ လိုက်ထွက်လာသည်။ သို့ရာတွင် သူခြေလှမ်းများက ကျောင်းဆီသို့ ဦးမတည်။ ကျောင်းနှင့် ဆန့်ကျင်ရာ အရပ်မှာရှိသည့် သိမ်တောင်ဆီသို့ သာ ခေါင်းငိုက်စိုက်ချကာ လျှောက်သွားသည်။
ချစ်သူရှေ့မှာ ရင်ကို ကော့၊ ခေါင်းကို မော့ပြီး ရဲရင့်ပြတ်သားသည့် မဟာအချစ်သူရဲကောင်း ပုံစံဖြင့် “စာမေးပွဲကို နှင်း မဖြေရင်၊ မောင်လည်း မဖြေဘူး” ဟု ခံခံညားညား ထည်ထည်ဝါဝါ ပြောရသည်မှာ အင်မတန် အရသာရှိလှပါသည်။ သို့ရာတွင် ထိုအရသာသည် အရှည်အကြာ မတည်တံ့ခဲ့ပါ။ နေမြင့်သည့်အခါ ပျောက်ကွယ်သွားသည့် နှင်းစက်များကဲ့သို့ တဒင်္ဂ တစ်ခဏမျှသာ ကြာမြင့်ပါသည်။
ထို့နောက်မှာတော့ ပူပန် စိုးရိမ်မှုများ ဖိစီးလာသည်။ သေချာပေါက် အောင်မြင်မည့် စာမေးပွဲကို အပြီးတိုင် မဖြေဆိုဘဲ တမင်သက်သက် ကျရှုံးခံရမှာမို့လည်း မချိတင်ကဲ ဖြစ်နေမိသည်။ နောက်ဆက်တွဲ ကပ်ပါလာမည့် ပြဿနာများစွာ၏ အရွယ်အစားပမာဏကို အမှန်အတိုင်း သိမြင်လာသည့်အတွက်လည်း စိတ်ညစ်သည်။
အမှန်တော့ ကျော်ကျော်သည် ဆွေမျိုးအသိုင်းအဝိုင်း၏ ပံ့ပိုးထောက်ကူမှုဖြင့် ချို့တဲ့သိမ်ငယ်စွာ ပညာဆည်းပူးနေရသူ တစ်ဦးသာဖြစ်သည်။ စာမေးပွဲ တစ်နှစ် ကျခြင်းသည် ကျော်ကျော်အတွက်တော့ ‘ ရေလယ်မှာ ဖောင်ပျက်ခြင်း ’ ပင် ဖြစ်ပါသည်။
သို့သော် နှင်း၏ မျက်နှာကို မြင်ယောင်မိသောအခါ သူ့ ဆုံးဖြတ်ချက်မှန်ကန်သည်ကို ခိုင်မာစွာ ယုံကြည်မိပြန်သည်။ အရာအားလုံးကို မျှဝေခံစားဖို့ အတွက် သူတို့ ချစ်ခဲ့ကြသည် မဟုတ်လား။ နှင်း မအောင်လျှင် သူလည်း မအောင်ချင်။ နှင်းရဲ့ အရှုံးဟာ သူ့ရဲ့ အရှုံး။ နှင်းနှင့် ကျော်ကျော်ဟာ နှစ်ယောက်ပေါင်းမှ တစ်ဘဝပါ။
နှင်း လာမယ့် လမ်းဆီသို့ ကျော်ကျော်သည် ရင်ဖိုလှိုက် မောစွာ ငေးမောစောင့်မျှော်နေသည်။
••••• ••••• •••••
မျှော်လင့်ထားသည့်အချိန်ထက် လေးနာရီလောက် နောက် ကျပြီးမှ နှင်းက ရောက်လာသည်။
ရောက်လျှင်ရောက်ချင်း ကျော်ကျော့်ကို ဖက်ပြီး နှင်းက ရှိုက်ကြီးတငင် ငို၏။ ငိုရင်း ရှိုက်ရင်း ဖြစ်ကြောင်းကုန်စင် ရှင်းပြသည်။ ကျော်ကျော်ကိုလည်း အနူးအညွတ် တတွတ်တွတ် တောင်းပန်နေသည်။
နှင်း၏ ရှင်းပြတောင်းပန်သံများကို ကြားရသောအခါ ကျော်ကျော်လည်း ယောက်ျားတန်မဲ့ မျက်ရည်ကျမိသည်။ ကျော်ကျော်၏ မျက်ရည်စကို မြင်ရသောအခါ နှင်းသည် သည်းအူပြတ်ကျလုမတတ် ခံစားရသည်။
“သူမကြောင့်” ဟူသော အသိဖြင့် ယူကျုံးမရ ဖြစ်ကာ ပူပြင်းလောင်မြိုက်နေ၏။
“ဘယ်လို လုပ်ရမလဲ” ဟူသည့် မေးခွန်းများက နှင်းရဲ့ ဦးနှောက်ထဲမှာ ဟိန်းဟိန်းညံ နေပါသည်။
“အချိန်မီသေးတယ် မောင်။ ထ...နှင်းတို့ တရားရုံး သွားစို့”
“ဘာလုပ်ဖို့လဲ နှင်း”
“နှင်းကို စိတ်မချတဲ့အခါတိုင်း တိတ်တိတ်လေး လက်ထပ် ထားရအောင်လို့ မောင် အမြဲ ပြောတယ်လေ။ မောင်ရဲ့ အဲဒီ ဆန္ဒကို နှင်း အခု လိုက်လျောပေးဆပ်မယ်”
လက်မှတ်ရေးထိုးပြီးသည့် လက်ထပ်စာချုပ်များကို ကိုယ်စီ ကိုင်လျက် တရားရုံးမှ ပြန်ထွက် အလာမှာ နှင်းက ကြည်နူးရွှင်မြူးစွာကယုကယင်လေးပြောသည်။
“ကျောင်းပြန်ဖွင့်တဲ့အခါ သိမ်တောင်ပေါ်က အဲဒီနေရာ လေးမှာပဲ စောင့်နေသိလား။ နှင်း ပြန်လာခဲ့မယ် မောင်”
••••• ••••• •••••
အောင်စာရင်းများထွက်သောအခါ အလွန်ထူးဆန်းစွာ နှင်းက စာမေးပွဲအောင်မြင်ခဲ့ပြီး မည်သို့မျှ မထူးဆန်းစွာ ကျော်ကျော်က စာမေးပွဲကျသည်။
စာမေးပွဲကျသည့် အကြောင်းကို မိဘဆွေမျိုးများအား ကျော်ကျော် မပြောရဲပါ။ အောင်သည်ဟု ညာပြောသည်။ ကျောင်းဖွင့်ချိန်ရောက်တော့ ‘ လုပ်ငန်းခွင်ဝင်မည် ’ ဟု အကြောင်းပြကာ ကျောင်းရှိရာမြို့သို့ ကျော်ကျော် ပြန်လာခဲ့သည်။
ပြီးတော့ သိမ်တောင်ပေါ်က နှင်း ပြောထားခဲ့သော နေရာ လေးမှာ ထိုင်ကာ နှင်း ပြန်အလာကို နေ့စဉ်ရက်ဆက်စောင့်သည်။ ထိုနေရာလေးသည် မြို့လေး တစ်မြို့လုံးကို စီးမိုးမြင်ရသည်။ စိန်ပန်းပြာတို့နှင့် ဝေဆာနေသည့် အနောက်တိုင်း ဗိသုကာ ဟန်အတိုင်း ဆောက်လုပ်ထားသော ဘူတာရုံကလေးကိုလည်း လှမ်းမြင်နိုင်သည်။ ချယ်ရီပင် တန်းတို့နှင့် မိန်းမူးစရာ လှပနေသည့် မြို့လယ်လမ်းကိုလည်း လှမ်းမြင်နိုင်သည်။ ကျော်ကျော် နှင့် နှင်းတို့ လက်ထပ်စာချုပ်မှာ လက်မှတ်ထိုးခဲ့ကြသည့် တရားရုံးကလေးကိုပင် ထင်းရှူးပင်များ အကြားမှာပင် တစ်စွန်းတစ်စ လှမ်းမြင်နိုင်ပါသေးသည်။
နေ့များသာ တစ်ရက်ပြီး တစ်ရက် ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။ နှင်း တစ်ယောက်ကဖြင့် ပေါ်လို့ မလာ။ အဆက်အသွယ်လုပ်ရအောင်ကလည်း ထိုစဉ်က စာ သို့မဟုတ် ကြေးနန်းသာ ရှိသည်။ တယ်လီဖုန်း ဆိုသည်မှာ အော်ပရေတာမှ တစ်ဆင့် ခေါ်နေရသေးသည့် အရာ။ နှင်း ပေးထားသည့် လိပ်စာအတိုင်း ကျော်ကျော်က နှင်း ထံသို့ စာ တစ်နေ့တစ်စောင် မှန်မှန်ထည့်သည်။ နှင်း ကတော့ စာမပြန်၊ သတင်းမပါး။
ဒီပလိုမာ အောင်လက်မှတ် ပေးအပ်ပွဲ အခမ်းအနားသို့လည်း နှင်း မတက်ရောက်။ အဆက်အသွယ် ဟူသမျှ လုံးဝ ပြတ်တောက်နေသည်။
••••• ••••• •••••
နှစ်ဝက်စာမေးပွဲ ဖြေပြီးသောအခါ နှင်းတို့ မြို့သို့ ကျော်ကျော် လိုက်သွားသည်။
နှင်းတို့ မြို့သို့ ရောက်မှ နှင်းတို့၏ ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုနှင့် ဂုဏ်အရှိန်အဝါကို မျက်ဝါးထင်ထင် တွေ့မြင်ရသည်။ ဪ .. မိုးနှင့်မြေလို ဘဝမျိုးလိုပါလား။
နှင်းတို့ မြို့က သူငယ်ချင်း အိမ်မှာ တည်းခိုပြီး နှင်းနှင့် တွေ့ခွင့်ရရန် ကျော်ကျော် လုံးပန်းသည်။ မအောင်မြင်။ နှင်း တို့အိမ်ရဲ့ အတွင်းသတင်းအချို့ကိုသာ မစို့မပို့ ရခဲ့သည်။
စာမေးပွဲ ပြီး၍ အိမ်ပြန် ရောက်ပြီးနောက် ရက်အနည်း ငယ်အတွင်းမှာပင် ကျော်ကျော် နှင့် နှင်းတို့၏ လက်ထပ်စာချုပ်ကို နှင်းတို့ အိမ်မှ တွေ့သွားကြသည်။ နှင်းမိဘများက ‘ ယမ်းပုံမီးကျ ’ သလို ဒေါသပေါက်ကွဲကြသည်။ နှင်း ကိုလည်း အဝေး တစ်နေရာသို့ ပို့လိုက်ကြသည်။ ယခုတိုင် မြို့မှာ ပြန်မမြင်ကြရ။ ဘယ်အရပ်၊ ဘယ်ဒေသမှာ နှင်း ရောက်နေသည်ဆိုတာ နှင်း မိဘများမှအပ ဘယ်သူမှ မသိကြ။
“သတင်းစာထဲ ထည့် ကြေညာကွာ။ ဒါမှမဟုတ် မယားခေါ်လိုမှုနဲ့ တရားစွဲ။ မင်းမှာ တရားဝင် လက်ထပ်ထားတဲ့ စာချုပ် ရှိနေတာပဲ”
ကျော်ကျော့် သောကကို မမြင်ရက်သည့် သူငယ်ချင်းက မခံချင်စိတ်နှင့် အကြံပေးသည်။ ကျော်ကျော် ခေါင်းခါသည်။ သူ၏ လက်ရှိ အခြေအနေက ကျောင်းမြို့လေးမှာ ကြုံရာ၊ ရရာ အလုပ်များကို ပျံကျဝင်လုပ်ကာ ဖြစ်သလိုနေပြီး ထမင်းနပ်ကျော် စားလျက် ကျောင်းပြီးအောင် မနိုင်ရင်ကန် ရုန်းကန် နေရသည်လေ။ တရားနည်းလမ်းအရ နှင်းတို့မိဘများနှင့် ရင်ဆိုင် ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ဆိုသည်မှာ အုတ်နံရံ ကို ဦးခေါင်းနှင့် တိုက်ကာ ဖြိုချဖို့ ကြိုးစားသလိုသာ ဖြစ်နေမှာ သေချာသည်။
“ဒါဆို မင်း ကျောင်းမပြီးခင် နှင်းဆီလွင်ကို တခြားတစ် ယောက်နဲ့ ပေးစားလိုက်ရင် မင်း ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”
ကျော်ကျော် သက်ပြင်းချသည်။ ပြီးမှ အင်အားမဲ့စွာ တိုးတိုးဖျော့ဖျော့ ပြောသည်။
“သူတို့အဲဒီလို စီစဉ်ရင်လည်း နှင်းက လက်ခံမှာမဟုတ် ပါဘူးကွာ။ သူ ဆက်ဆက် ပြန်လာခဲ့မယ်လို့ ငါ့ကို သေသေချာချာ ကတိပေးသွားခဲ့တာပါ။ နှင်း သေချာပေါက် ပြန်လာမှာပေါ့။ ငါ နှင်းကို နှင်း ပြောခဲ့တဲ့ သိမ်တောင်ပေါ်က နေရာကလေးကပဲ ပြန်ပြီး စောင့်နေလိုက်တော့မယ်ကွာ”
••••• ••••• •••••
နှင်းတို့မြို့သို့ ကျော်ကျော် သွားနေစဉ်မှာ နှင်း၏ ဖခင် ကိုယ်တိုင် ကျောင်းကို လာပြီး ကျောင်းအုပ်ကြီးထံတွင် လက်မှတ်ထိုးကာ နှင်းရဲ့ ဒီပလိုမာအောင်လက်မှတ်ကို ထုတ်ယူသွားသည်။
ထိုသတင်းဆိုးကြောင့် ကျော်ကျော် ခေါင်းငိုက်စိုက် ကျသွားသည်။ အောင်လက်မှတ် လာထုတ်သည့်အခါ မဖြစ်မနေ ပြန်လည်ဆုံတွေ့နိုင်မည်ဟု တွေးထင်မျှော်မှန်းထားခဲ့သည်။ ယခုတော့ ထိုမျှော်လင့်ချက်သည်လည်း ရေပြင်ထက်မှာ ရေးဆွဲမိသည့် ပန်းချီကားပမာ အရာမထင်ဖြစ်ခဲ့ရပြန်ပြီ။
အခုတော့ ကျော်ကျော် မှာ အားထားစရာဆိုလို့ တစ်ခါက နှင်း ပေးထားခဲ့သည့် ကတိစကား တစ်ခွန်းသာ ကျန်ရစ် ပါတော့သည်။
“နှင်း ပြန်လာခဲ့မယ် မောင်” တဲ့။
ထင်းရှူးတောကို ဖြတ်၍ သိမ်တောင်ပေါ်သို့ ကျော်ကျော် တက်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ထိုင်နေကျ နေရာလေးမှာ ထိုင်ကာ နှင်း ပြန်အလာကို ထုံးစံအတိုင်း စိတ်ရှည်လက်ရှည် စောင့်မျှော်နေသည်။ နားထဲမှာလည်း နှင်း ပေးခဲ့သည့် ကတိစကားကို အဖန်ဖန်အထပ်ထပ် ပြန်လည်ကြားယောင်နေမိသည်။
“နှင်း ပြန်လာခဲ့မယ် မောင်” တဲ့။ “နှင်း ပြန်လာခဲ့မယ် မောင်” တဲ့လေ။
လှမ်းမြင်နေရသည့် ဘူတာလေးဆီသို့ မြေပြန့်မှ အတက် ရထားတစ်စီး ဝင်လာသည်။ ကျော်ကျော် ရင်တွေ တဒိတ်ဒိတ် အသံထွက်လာအောင်ပင် လျင်လျင်မြန်မြန် ခုန်လာသည်။ မျှော်လင့်ချက်တို့ နိုးထရှင်သန်လာသည်။ သည်ရထားနှင့် နှင်း လိုက်ပါလာလေမလား။ ကတိစကား အတိုင်း ဘူတာမှသည် သိမ်တောင်ဆီသို့ နှင်း တန်းပြီး လာလေမလား။
ကျော်ကျော်သည် နှင်း လာမယ့် လမ်းဆီသို့ မျှော်လင့် ချက်ကြီးစွာဖြင့် ငေးမောစောင့်မျှော်နေသည်။
နေသာ ဝင်သွားသည်။ နှင်းက ပေါ်မလာ။ ကတိကဝတ် ဟူသည် မှိုင်းလုံးတောင်ထိပ်မှာ စုဖွဲ့တတ်သည့် တိမ်ဆိုင် တိမ်လိပ်များလို လေသည်းသည်းထန်ထန် တိုက်ခတ်လျှင် အဝေးရပ်ဆီသို့ လွယ်လင့်တကူ လွင့်ပါးပျောက်ကွယ်သွားတတ်သည့်၊ ယုံကြည်စိတ်ချရန် မဖြစ်နိုင်သည့် မရေရာမသေချာသော ‘ လေလွင့်မိုးတိမ် ’ များလိုပဲလား။ ရွာတော့ မလို၊ ပြိုတော့ မယောင်ပြုကာ လေသယ်ဆောင်ရာ နောက်သို့ လိုက်ပါလွင့်ပါး ပျောက်ကွယ်သွားတတ်သည့် ‘ လေလွင့်မိုးတိမ် ’ များလိုပဲလား။
နောက်ဆုံးတွင် ကျော်ကျော်သည် ထိုင်ရာမှ လေးလံ တွန့်ဆုတ်စွာ ထရပ်ကာ အမှောင်ရိပ်တို့ စိုးမိုးစပြုပြီဖြစ်သည့် ထင်းရှူးတောဆီသို့ ဦးခေါင်းငိုက်စိုက်ချပြီး မလှမ်းချင်လှမ်းချင် လျှောက်သွားပါသည်။
ထင်းရှူးတော အတွင်းသို့ မရောက်မီ မှိုင်းညို့ဆည်းဆာရဲ့ တိမ်မည်းညိုတွေကြားမှာ ခပ်သေးသေး အရာတစ်ခု မြေပြင်ဆီသို့ ဦးစိုက်ကျလာသည်။
••••• ••••• •••••
အောက်ချင်းငှက်မောင်နှံ တို့သည် တစ်ကောင်နှင့် တစ်ကောင် အလွန်ချစ်ကြ၏။ အကြောင်းတစ်ခုခုဖြင့် ငှက်မလေး သေဆုံးသွားခဲ့သော် ကျန်ရစ်သည့် ငှက်ဖိုသည် မိုးမြင့်ထက်ဆီသို့ ပျံတက်သွားကာ တောင်ပံအစုံကို ကိုယ်မှာ ကပ်လျက် ဝေဟင်မှသည် မြေပြင်ဆီသို့ ဦးစိုက်ဆင်းကာ သေပွဲဝင်လေ့ရှိသည်။
ထိုနည်းဖြင့် သေပွဲဝင်ခဲ့သော အောက်ချင်းငှက်ဖိုလေး၏ ရင်ကို ခွဲကြည့်မည် ဆိုပါက အသည်းနှလုံးတို့ ကြေကွဲ နေသည်ကို တွေ့မြင်ရပါမည်။
▢ ဆွန်း (စက်မှုတက္ကသိုလ်)
📖 မဟေသီ မဂ္ဂဇင်း
မေလ ၊ ၂၀၁၆
