အမှောင်ကမ္ဘာရဲ့ ည

❝ အမှောင်ကမ္ဘာရဲ့ ည ❞
( မြင့်မိုရ်ကျော်လင်း - မိုးမိတ် )

၁ ။

တရိပ်ရိပ် မှောင်ဝေလာသည့် လောကဓာတ်ကို ခပ်ဖွဲဖွဲ မိုးစက်များနှင့်အတူ သိမ်းပိုက်သွားသောည ။ တသွင်သွင် ကျလာသည့် ရေစက်များ ဆံဖျားမှ မျက်နှာပေါ် ဖြတ်ကျော်လျက် ခန္ဓာကိုယ် အနှံ့တစ်လျား စိမ့်ဝင်စီးဆင်းသွားခဲ့သည် ။ ရေ၏ အေးစက်သော အတွေ့မှာ ခန္ဓာသည် ပုံမှန်လို လှုပ်ရှား၍ မသွား ။ ဗလောင်ဆူနေခဲ့သော ရင်တွင်းအပူဒဏ်က မည်မျှပင် အေးစေသော အရာကိုမဆို တွန်းလှန်ကာ ဆူပွက်ဆဲ ။ သောက်မိထားသော ဝိုင်၏ အစွမ်းသည် ခေါင်းထဲ၌ ရီဝေ ရစ်ကျန်လျက် သောကတချို့ကို မေ့စေသယောင် ။ မူရင်း တီးလုံးများက မြူးသလောက် တိုးညင်းညင်းရှိလှသော အနောက်တိုင်း ဂီတသံကို အားမလိုအားမရ ဖြစ်မိသည် ။ ထိုထက်များ ကျယ်ခဲ့လျှင် ရေချိုးခန်းထဲမှာ က နေမိမည်လား ။ မွှေးပျံ့သော ဆပ်ပြာပူဖောင်းရနံ့များက လတ်ဆတ်သော နှင်းဆီတစ်ပွင့်လို ။

ဗလာကျင်းထားသည့် ခန္ဓာပေါ် နူးညံ့သော ပဝါဖြင့် ရစ်ပတ်လိုက်သည်နှင့် လူတစ်ရပ်မက ကြီးမားသော မှန်ကြီးထဲတွင် ကျစ်လျစ်ပြေပြစ်သော ခန္ဓာနှင့် အရိပ်အသွေးမရှိ သေနေသော မျက်နှာတစ်ခု ပေါ်လာသည် ။ ဘယ်တော့မှ နောင်တ မရတတ်သော မျက်လုံးများ ၊ ပိရိ တင်းစေ့ထားခဲ့သော နှုတ်ခမ်းများ ။ ဒါဟာ ငါ့မျက်နှာလား ။ ငုံထားသော ဆေးပြား၏ အစွမ်းသည် ခံတွင်းပျော်ဝင်မှု မြန်ဆန်ရုံပင်မက သွေးကြောများထဲ၌ ပုံမှန်ထက် နှိုးကြွလှုပ်ရှားသော အာနိသင်ကို ခံစားသိရ၏ ။ ရေချိုးခန်း၏ တစ်ဖက် ကြီးမားသော မွေ့ရာပေါ်မှ ကျွန်တော့်အား စိုက်၍ ကြည့်နေခဲ့သော လူတစ်ယောက် ။ လက်အစုံမှာ သူ၏ ရင်သားများကို သပ်ပွတ်လျက် တိုးလျလျ ညည်းညူနေခဲ့သည် ။ မျှားတံထိပ်ဖျားမှ ငါးစာသည် အဆီ တဝင်းဝင်း ၊ အရောင်တလက်လက် ။

ခုတင်ပေါ်သို့ ခန္ဓာသက် ဆင်းလိုက်သည်နှင့် ရေဘဝဲ တစ်ကောင်၏ လက်များကို ခန္ဓာအနှံ့တစ်လျား ရွေ့လျားလာသော ပွတ်သပ်မှုများ စတင်ခဲ့သည် ။ နွေးခနဲဖြစ် သွားသော မေးရိုးပေါ်သို့ နှုတ်ခမ်းတစ်စုံ ကျလာခဲ့၏ ။ လည်တိုင်မှ တစ်ဆင့် ပခုံးတစ်လျှောက်တွင် နှုတ်ခမ်း၏ ခြေရာများ အထပ်ထပ် ။ ထို့နောက် ရင်ဘတ်များပေါ် .. ။ ထို့နောက် ... ။

မျက်ဝန်းအစုံကို စေ့ပိတ်လျက် တဒင်္ဂအမှောင်ညကို ဖြတ်ကျော်ဖို့ သက်ပြင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ချမိသည် ။ ရင်ဘတ်များပေါ်သို့ စုန်ဆန်လျက် ရှပ်တိုက်ပြေးလွှားနေသော ထွက်လေပူများကို အသိစိတ်က တမင် မေ့ဖို့ပြင်သည် ။ ဦးနှောက်ထဲ၌ တစ်ခဏသည် အိပ်မက်ဟုသာ ။ မည်မျှပင် ဆိုးရွားသော အမှောင်ည ဖြစ်စေဦးတော့ သူ့ နောက်တွင် လှပသော နံနက် ခင်းတစ်ခုက ရှိနေတတ်သည် မဟုတ်လား ။ ထိုနံနက်ခင်းမှာ ကျွန်တော့် ချစ်သူ ရှိနေလိမ့်မည် ။

ဆန်းပြားသော အမှောင်ညများ ကြုံခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုညသည်မှာ ခါတိုင်းည တွေထက် ထူးခြားမှုက ပိုကဲ သည် ။ အို .. အလုပ်က အလုပ်ပဲလေ .. ဟု ခါတိုင်း လို မေ့ဖျောက်ပစ်ချင်၏ ။ သို့လျက်ပင် စိတ်ရင်က နွေးလျဆဲ ။ တုန်ယင်ဟိုက်မောဆဲ ။ အမျိုးအမည် မသိသော ဝေဒနာက ရင်ထဲ တစ်စက်ချင်း စိမ့်ဝင်ခဲ့ပြီ ။

“ သွားစမ်းပါ ၊ ဒါ ငါ့ အလုပ်ပဲ ”

လောကကြီးကို ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ခပ်ကြမ်းကြမ်း မော့ကြည့်ပစ်လိုက်တော့ မှန် ပြတင်း ဟိုးဘက်ဆီမှ မိုး သားများ တစ်စစီ ပဲ့ထွက် သွားခဲ့သည် ။ ဖြစ်နိုင်လျှင် ကျွန်တော် တိမ်တစ်စင်းဖြစ် ချင်သည် ။ ချစ်သူဆီ လျင် မြန်စွာ အချိန်မရွေး ရွေ့လျားသွားနိုင်မည့် ပေါ့ပါးလွတ်လပ်မှုမျိုး လိုချင်သည် ။ ယခုလို အပြာရောင် ညထဲမှာ ချစ်သူနှင့်အတူ တိမ်တွေထဲ စီးမျောခွင့် ရချင်သည် ။ ညစ်ညမ်းနေသော လက်ရှိ ညထဲ၌ မူမမှန်သော အသက်ရှူသံများ တိတ်ဆိတ်သွားသည့်နောက် တိုးလျသော ဖုန်း၏ တုန်ခါသံက လွှမ်းမိုးလာခဲ့သည် ။ မီးရောင်တလက်လက် တောက်နေသည့် ဖုန်းမှန်ပြင်ပေါ်တွင် မျှော်လင့်နေမိသည့် သူ့နာမည်ကို တွေ့ရတော့ လှိုက်ခနဲ ပျော်မိသည် ။ သို့သော် တစ်ဖန် ဝမ်းနည်းရပြန်သည် ။ ပူးကပ်လျက်ရှိသော ခန္ဓာနှစ်ခုအား ခွာချ၍ ဖုန်းကိုင်မည့်ဟန် ပြင်ပြီးမှ လက်များကို လေထဲ၌သာ ရပ်လိုက်မိ၏ ။ မသန့်ရှင်းသော ညထဲကို သူ့အား မလာခဲ့စေလို ။ သူသည် ကျွန်တော့် ချစ်သူဖြစ်နေခြင်းကြောင့်ပင် ။

••••• ••••• •••••

၂ ။

ခါတိုင်းနေ့တွေထက်ပင် ပို၍ မှောင်ရစ်ဆိုင်းသော နေ့ ။ တစ်နေကုန် ရွာနေခဲ့သော မိုးသည် အလုပ်သွားချိန် ညနေ ၅ နာရီထိပင် စဲမသွားခဲ့ ။ မိုး၏ အရိပ်အငွေ့ ဖြင့်လည်း ပို၍ မှောင်နေသလား စိတ်က ထင်သည် ။ Victory Monument အဝိုင်း၌ ပုံမှန်လိုပင် ကားများပြည့်သိပ်လျက် ။ ညီညာစွာ ကွေ့ ဝိုက်သော ပြေးလမ်းပေါ်တွင် ရောင်စုံ ငါးလေးများ ကူးခပ်သွားသလို ငေးနေမိသည် ။

“ တီး ... တူး ..”

ဖျပ်ခနဲ လက်သွားသော အလင်းရောင်နှင့်အတူ Line မှ ဝင်လာ Message တစ်စောင်မှာ သိပ်မထူးဆန်း တော့သည့် သမားရိုးကျ မဟုတ်သော စကားလုံးတွေ ရှိလိမ့်မည် ။ လိုအင်ဆန္ဒတွေ ၊ အပေးအယူတွေ ၊ တံခါး ခေါက်သံတွေ ရှိလိမ့်မည် ။ မင်းသားခေါင်း ဆောင်းထား သည့် ဘီလူးမျက်နှာဖုံးတွေ ၊ သိုးသားရေ ခြုံထားသည့် ဝံပုလွေအော်သံတွေလည်း ပါလိမ့်မည် ။

“ မင်းကို စိတ်ဝင်စားတယ် ၊ ဒီညအတွက် ဝန်ဆောင်မှု ပေးနိုင်မလား ”

သွယ်ဝိုက်၍ လာသော စကားလုံးတွေထက် ပွင့်လင်းသည့် မေးခွန်းများကို ကျွန်တော် ပိုကြိုက်သည် ။ Profile ကို အကဲခတ်တော့ ဆေးဆိုးပန်းရိုက်ထားသည့် မျက်နှာအထက်မှ အဆီပြန် နေသော ချွေးစေးများကို မြင်နေရသည် ။ မိမိဆန္ဒတစ်ခု အတွက် ဘာကိုမှ ဦးညွှတ်ဖို့ ဝန်မလေးသော မျက်လုံး များကို မြင်နေရသည် ။ ယုန် သူငယ် မြင်လျှင် သွားရည် တများများ ကျတတ်သည့် မြေခွေး၏ အစွယ်ဖြူဖြူ များကို မြင်မြင်နေရသည် ။ တစ်ခါတစ်ရံမှာ အဖော် ဆောင်ဖို့ Durex အိတ်ဖောက်သည်ကို မြင်သည်နှင့် အကာအကွယ်မဲ့ ဝန်ဆောင်မှုပေးဖို့ အတင်းအကျပ် တောင်းဆို တတ်သော နှုတ်ခမ်းများကို မြင်မြင်နေရသည် ။

ကျွန်တော့် အတွက် ဝန်ဆောင်မှုပေးရန် ခက်ခဲ သော Customer ။ စိတ်ပါဖို့ မလွယ်ကူသော အလုပ်တစ်ခုကို ငွေအတွက်နှင့်တော့ ကျွန်တော် လက်မခံပါ ။ Sorry ဆိုသော စကားလုံးအတွက် အကျင့်သားရနေသော လက်များက အားမနာတတ်ခဲ့ ။ စိတ်ပျက်စရာကောင်း လောက်အောင် ဝန်ဆောင်မှု ပေးရသော သူများထဲတွင် ထိုသူများ ပါဝင်သည် ။ တကယ်တော့ ကျွန်တော်သည် တစ်ကြိမ်ပြီးမြောက်တိုင်း နောက်တစ်ကြိမ်အတွက် ဆက်တိုက်ပစ်ခတ်နိုင်သော ရိုင်ဖယ်သေနတ်မျိုး မဟုတ် ။ နောက်အဖန်ဖန်သော ကြိမ်ရေများအတွက် ကျည်ထည့် ၊ ယမ်းသွတ်ဖို့ အချိန်ယူပေးရသော တူမီးသေနတ်သာလျှင်ဖြစ်သည် ။

ညက ပို၍ မှောင်လာခဲ့ပြီ ။ အမှောင်ထုကို ဖြိုခွဲနေသော များပြားလွန်းသည့် လျှပ်စစ်မီးရောင်များဖြင့် လည်း မြို့အလှက ပို၍ ကြွရွ လျက်ရှိသည် ။ BTS မိုးပျံ ရထားဂိတ်မှာတော့ ခါတိုင်းနေ့တွေထက် လူသိပ်မစည် သည်ကို ကျေနပ်မိ၏ ။ ပြင်ပမှ အတွေးများ ရုပ်သိမ်း လိုက်တော့ ၅ နာရီခွဲတော့ မည် ။ ရထားက ထင်သည် ထက် ပိုမြန်၍ Ratchathewi ဂိတ်ကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့ပြီ ။ ည ၈ နာရီ ချိန်းထားသော Service ပေးရမည့် Centre Point Hotel မသွားခင် Silom ( စီလုံ ) မှ Hot Male Bar မှာ သူငယ်ချင်းများနှင့် ဆုံနိုင်မည် ။ မိုးဥတု၏ စက်တင်ဘာမှာ နောက်မကျသော ပထမဆုံးညဟု ပြောလျှင် သိပ်မှန်ပါသည် ။

သို့ပေမဲ့ နောက်ကျစွာ သိခဲ့ရသည်က လူတစ်ယောက်၏ အကြည့်စက်ကွင်းအောက်မှာ ကျွန်တော် ရောက်ရှိနေခဲ့ခြင်းပင် ။ ပုံမှန်ထက် ပို၍ စူးစမ်းသော အကြည့်မျိုး ။ မုဆိုးက သားကောင်ကို ကြည့်တတ်သော အကြည့် ။ အချိန်နှင့်အမျှ အရောင်ပြောင်းလေ့ရှိသော ပုတ်သင် တစ်ကောင်၏ မျက်လုံးမျိုး ။ တစ်ချိန်တုန်းကတော့ ထိုအကြည့်များကို ကြောက်လန့်စွာဖြင့် ရွံတတ် ခဲ့ဖူး၏ ။ ကျင်လည်ရာ ဝန်းကျင် ၊ အချိန်ကာလနှင့် အတွေ့အကြုံများက လူတစ် ယောက်၏ စိတ်ကို များစွာ ပြောင်းလဲပစ်နိုင်သည်ဟု ပြောလျှင် သင်အံ့သြလိမ့် မည် ။ ယခုအခါတွင် ထို အကြည့်များအား တန်ပြန် စူးစိုက်စွာ ကြည့်ရင်းက မျက်လုံးအမူအရာဖြင့် စကားပြောသော အကျင့်ကို ကျွန်တော် ရခဲ့သည် ။

ကျွန်တော့်အလုပ်သည်မျက်ဝန်းများ ၊ အကြည့်များကို ကောင်းစွာ အသုံးချတတ်ဖို့ လွန်စွာမှပင် အရေးကြီးကြောင်း နောင်တွင် သိခဲ့ရသည် ။ ဤလောကထဲ ရောက်စဉ်အခါက လူတစ်ယောက် ကိုယ့်ကို စိုက်ကြည့်နေလျှင် မနေတတ် ၊ မထိုင်တတ်ဖြစ်၍ ဦးစွာ မျက်လွှာချရသူမှာ ကျွန်တော်ပင် ။ ကိုယ် နားမလည်သော ဝေါဟာရတစ်ခုကို အဓိပ္ပာယ် မဖွင့်လို ။ လွဲနေသော နိယာမတရားကို လက်ခံနိုင်ရန် မလွယ်ကူခဲ့ပေ ။

အသက် နှစ်ဆယ် လူငယ်တစ်ယောက်အတွက် အိပ်မက်ဆိုသည်က မြူတွေ ပိန်းပိတ်အောင် ဆိုင်းထား သည့် လွင်ပြင်ကြီးထဲမှာ လမ်းလျှောက်နေရသလိုပင် ။ မရေရာသော ဘဝထက် သေချာမှုက အရေးကြီးသည်တဲ့ ။

“ မင်း အဲဒီအကြည့်တွေကို ရှက်နေမယ့်အစား ကိန်း ဂဏန်းတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲ ပစ်လိုက်ပါ ။ တစ်ချိန်မှာ အဲဒီ အကြည့်တွေက မင်းအတွက် ရတနာသိုက်တွေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ် ။ ဒါကို ကိုယ်တွေ လောကမှာ ‘ မှော် ’ လို့ ခေါ် တယ် ”

သူငယ်ချင်းတွေ၏ စကားကို အကြွင်းမဲ့ မယုံခဲ့သော်လည်း လက်ခံခဲ့ရသည် ။

Siam Paragon ရှေ့ Central World ကုန်တိုက်များ နှင့် သိပ်မဝေးသော Siam BTS မိုးပျံရထားဂိတ်မှာ ဆင်းဖို့ ဟန်ပြင်ရသည် ။ ကျွန်တော့် နောက်ဆီတွင် အရိပ်တစ်ခု ကပ်လာသည်ကို ပါးနပ်စွာ သိနိုင်ခဲ့ပြီ ။ လူရှင်းသော တံတားမှ လှေကားထစ်များအတိုင်း တစ်ဆင့်ချင်း နင်းချနေလျက်က နောက်သို့ ရုတ်တရက် လှည့်လိုက်သည်နှင့် ထင်ထားသလိုပင် ထိုသူနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်လျက်သား ဖြစ်သွားခဲ့သည် ။ သူက ပြုံး၍ ကြည့်လျက် ။ အသက်အရွယ်က သုံးဆယ်ဝန်းကျင် ။ ဝတ်စား ဆင်ယင်မှုက ယောက်ျား ဆန်လွန်းသော်လည်း မျက်နှာဖုံးတွေ အောက်မှ ပကတိ စိတ်များကို ကျွန်တော် ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်သည် ။

သူ့လက် တစ်ဖက်မှ ပြလာသော အမူအရာတစ်ခုသည် သူ၏ ဖြစ်တည်ခြင်း သူ့ Role ဖြစ်လိမ့်မည် ။ B ဆိုသော အက္ခရာတွေ ဤ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဘာကြောင့် ဒီလောက် ပေါနေပါလိမ့်ဟု တွေးလျက်က ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်မိ၏ ။ ကျွန်တော့် ညာမျက်လုံးတစ်ဖက် ဖျတ်ခနဲ လှုပ်ရှားမှု၏ နောက်မှာတော့ သူဟာ ယုန်သူငယ်တစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲလျက် နောက်တွင် ကပ်ပါ လာခဲ့သည် ။ သေချာတာ တစ်ခုက သူသည် မြင့်သော ဂဏန်းတစ်ခုသာဖြစ်ပြီး ရတနာသိုက် ဖြစ်မနေခဲ့ခြင်းပင် ။

••••• ••••• •••••

၃ ။

ထိုင်းနိုင်ငံကို ရောက်ခါစ တစ်ချိန်တုန်းက ဘဝသည် အိပ်မက်ဆိုး တစ်ခုထက် ပိုခဲ့ ၏ ။ အာခေါင်တွေ ခြောက် သွေ့စေးထန်းပြီး ရေကြည် တစ်ခွက်ကို အသည်းအသန် ရှာဖွေနေခဲ့သော သူတစ် ယောက် ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည် ။ ထမင်းလုံးတစ္ဆေခြောက်၍ အသူတစ်ရာချောက်နက်ကြီးထဲ ခြေလက်ကားရားဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် ပြုတ်ကျခဲ့ဖူးသည် ။ နိုးထလွတ်မြောက်ဖို့ ကြိုးစားသော်လည်း တုပ်နှောင်၍ ထားသလို ခြေလက်အစုံက ရုန်း၍ မရ ။ အော်ဟစ်ဖို့ ကြိုးစားနေလျက်က နှုတ်ခမ်းသားတွေ ထိခတ်ဖို့ မလွယ်ကူခဲ့ ။ ကူကယ်ရာမဲ့သော ဘဝ ။

တစ်ခါတစ်ရံ၌ စိတ်ကူးယဉ် အိပ်မက်များသည် ပြင်ပလက်တွေ့တွင် အကောင် အထည်ဖြစ်တည်ဖို့က လွယ် ကူစွာ မဖြစ်နိုင်သော်လည်း တချို့သော အိပ်မက်ဆိုးများမှာတော့ လက်တွေ့ဘဝနှင့် ထပ်တူကျနေတတ်သည်က အံ့သြစရာဟု ဆိုရလျှင် မငြင်းနိုင်ပါ ။

ဆယ်တန်းကို ကြိုးစား၍ အောင်ခဲ့သော်လည်း ဆိုးရွားလွန်းသော မိသားစု အခြေအနေက ကံ့ကော်လမ်း နှင့် ဝေးစေခဲ့သည် ။ ရှားပါးလွန်းသော အလုပ်နှင့် နည်း ပါးလွန်းသော ဝင်ငွေ၏ ကြားတွင် ခြေစုံကြာကြာ ရပ်ဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့သည့်အခါ ခေတ်သစ်မုန်တိုင်းတွေ ကြားမှာ လွင့်ပါးခဲ့ရပြန်သည် ။ ကျင်လည်ရာ အသိုင်းအဝိုင်းမှ သူငယ်ချင်းများနှင့် တစ်မြေစီ ၊ တစ်နေရာစီ ၊ တစ်နိုင်ငံစီ ။ ချစ်ရသော ဝတ်ရည်နှင့် မိုင်ထောင်ချီ အဝေးတစ်နေရာဆီ ရွက်လွင့်ခဲ့ရသည် ။

MOU စနစ်ဖြင့် ထိုင်းနိုင်ငံကို ပထမဆုံးရောက်သည့်နေ့က လွန်စွာ ဟောင်းနွမ်းသော တိုက်တန်းများက ဆီးကြိုလျက်ရှိသည် ။ လုပ်ရမည့် စက်ရုံက ငါးသေတ္တာ ဟု ဆိုသော်လည်း ဘယ်ဆီ ဘယ်ဝယ် မသိ ။ အလုပ်ရဖို့ သေချာသည့် နှစ်နိုင်ငံ သဘောတူ MOU စနစ်ဆို သော်လည်း လက်ဝါးချင်း ရိုက်ထားသည့် ပွဲစားလက် မှတ်များ၏ နောက်ကွယ်တွင် သောကပင်လယ်ထဲ လက်ပစ်ကူးရုံသာပင် ။

တချို့မှာတော့ ရရာ စက်ရုံများတွင် အလုပ်ဝင်သွားသူများ ၊ အသိမိတ်ဆွေများ ခေါ်ဆောင်ရာ လိုက်ပါသွားသူများ ၊ နေရပ်သို့ နောက်ကြောင်းပြန်သွားသူက အများစုပင် ။ ဖောင်ဖျက်လာခဲ့သော ကျွန်တော့်အတွက် အပြန်လမ်းဆိုတာ မရှိ ။ သို့သော် ကံကြမ္မာက ဆန်းကြယ်လွန်းခဲ့၏ ။

ထင်မှတ်မထားဘဲ တစ်ချိန်က ရန်ကုန်တွင် ရင်းနှီးခဲ့ဖူးသော သူငယ်ချင်းနှင့် အဆက်အသွယ် ရခဲ့သည် ။ သားရဲတွင်းထဲမှ လွတ်မြောက်ခဲ့သော်လည်း မှော်ဝင်တောအုပ်ကြီးထဲ ဖြတ်ပြေးရဦးမည်ကို ကျွန်တော် မသိလေခဲ့ ။

“ ငါတို့အလုပ်က မပင်ပန်းဘူး ။ မင်းသားလို နေရမယ် ။ Gym ဆော့ရမယ် ။ စကားအပြောချိုရမယ် ။ အဓိက,ကတော့ ရှက်တတ် တဲ့ မင်းရဲ့စိတ်ကို အရင်ဆုံး ပြင်ရမယ်ကွာ ။ ဝင်ငွေဆိုတာ မင်းအပေါ် မူတည်တယ် ။ ကိုယ့်ရဲ့ တန်ဖိုးကို ကိုယ်တိုင်ပဲ သတ်မှတ်ရတယ် ။ မင်းရဲ့ ကြိုးစားဆွဲဆောင်တတ်မှုက မင်းရဲ့ ဝင်ငွေပဲ ”

ပထမဆုံး ဝန်ဆောင်မှု ပေးရမည့် လုပ်ငန်းကို သိရတော့ ကြားမိသည့် နားကိုပင် မယုံမကြည်ဖြစ်ကာ ရှက်စိတ်ဖြင့် မွှန်ထူသွားခဲ့သည် ။

“ ယောက်ျားချင်းကြီးလား ” ဟု တအံ့တသြမေးမိတော့ အားလုံးက တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း ခေါင်းညိတ်၏ ။ သမားရိုးကျမဟုတ်သော အလုပ်တစ်ခုအတွက် ခေါင်းနားပန်း ကြီးရသည် ။ စဉ်းစားရင်းက အသက်ရှူ ကျပ်လာသည် ။ လက်ဖျားတွေကို အဓိပ္ပာယ်မဲ့စွာ ဆုပ်ခြေရင်း ချွေးစေးပြန်နေသည့် ကျွန်တော့်ကို အားလုံးက ပြုံး၍ ကြည့်လျက် ။ ဘယ်လိုလဲ ဆိုသည့် သဘောဖြင့် မေးဆတ်သည့်အခါ ကျွန်တော့်မှာ ပဒိုင်းသီးကိုင်း ကိုင်ထားမိသည့်အနေအထား ။ ရှေ့သို့ သွားလျှင် အသူတစ်ရာနက်သော ချောက်ကမ်းပါး ။ နောက်ပြန်ဆုတ်လျှင် မရဏ မီးပင်လယ် ။

ပထမဆုံး ဝန်ဆောင်မှုပေးရသည့်နေရာက The Boys Star ဆိုသည့် SPA တစ်ခုမှာ ဖြစ်သည် ။ သာမန်လူများကို ဆီလိမ်း၍ နှိပ်ပေးရသော မာဆက် လုပ်ငန်းပင် ။ Customer အများစုသည် Gay များဟု သိရသော်လည်း ပထမဆုံး ဝန်ဆောင်မှုပေးရသည်က ယောက်ျားရင့်မာကြီး ဖြစ်နေခဲ့တော့ အံ့သြရ၏ ။ SPA အတွင်းရှိ အသေးစား Bar တစ်ခုတွင် အပေါ် အင်္ကျီချွတ်ဖြင့် ခန္ဓာကိုယ် ဗလာကျင်းကာ Customer ကို စောင့်ရသည် ။ ဂျင်း ဘောင်းဘီ တစ်ထည်သာ ဝတ်ထားရပြီး ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး Body အလှဆီများ လိမ်းထားရ၍ ရက်အတော် ကြာသည်အထိ အကျင့်သား မရခဲ့ ။ လူပေါင်းများစွာ၏ အကြည့်များ ကိုယ့်ထံ ရောက်လာချိန်တွင် ရှက်၍ ခေါင်းငုံ့မသွားမိအောင် အတော် ကြိုးစားခဲ့ရသည် ။

SPA သည် သာမန် အနှိပ်ခန်းတစ်ခုလိုသာ ဝန်ဆောင်မှုပေးရပြီး ထိုထက် ပို၍ Customer က တောင်းဆို လာလျှင်တော့ ကာယကံရှင် များ၏ နှစ်ဦးသဘောတူညီမှုသာ ဖြစ်သည် ။ ရံဖန်ရံခါ Sex ဟု တောင်းဆိုလာတိုင်း ကျွန်တော့်မှာ အမြဲလိုလို ငြင်းဆန်ရစမြဲ ။ တချို့လူများက သိပ်ပြီးမကျေနပ်ချင် ။ ငြင်းဆန်မှုအတွက် ပြဿနာရှာချင်သည် ။

တစ်ခါတစ်ရံ သာမန် နှိပ်ပေးရသည့် ဝန်ဆောင်မှု ဆိုသော်လည်း မိမိခန္ဓာကိုယ် အနှံ့တစ်လျား ပွတ်သပ်လာ တတ်သည့် Customer များ၏ လက်များကို ခံနိုင်ရည် ရှိရမည်ပင် ။ အခန်းတံခါးပိတ် လိုက်သည်နှင့် ဘောင်းဘီအတွင်း ဆုံမှတ်နေရာသို့ နှိုက်လျှိုသွင်းလာတတ်သော လက်ရောင်စုံများ ။ အပေါ် အင်္ကျီချွတ်လိုက်သည်နှင့် ရင်ဘတ်အတွင်းသို့ မူမမှန်သော အသက်ရှူနှုန်းဖြင့် တိုးဝင်လာတတ်သော မျက်နှာများ ။ ယစ်မူးသော အတွေ့ မှာ သာယာနေတတ်သော ဆန္ဒများစွာကို ပရိယာယ်ဖြင့် လွှဲဖယ်နေရသည်က နိစ္စဓူဝ တစ်ခုပင် ။

“ အဲဒီ ဘဲကြီးက မင်းကို အသေကြွေနေတာ ။ သူက အပြင်မှာ နာမည်ကြီး ဒီဇိုင်နာ နော် ။ လူပုံစံက စမတ်ကျ သလောက် အထဲမှာ အတော် နွဲ့တာ ။ မင်း လက်ခံရင် ပွဲ သိမ်းပြီ ။ အဲဒါ မင်းအတွက် ATM ပုံးပဲကွ ... ဟား ... ဟား ... ”

ထိုကိစ္စအတွက် ကာလ အတန်ကြာ ငြင်းဆန်နေခဲ့ သော်လည်း ယခုအချိန်မှာ တော့ မျှားတံထိပ်ဖျားမှ အစာသည် ပျိုမျစ်သော ငါးခူ တစ်ကောင်အတွက် ရတနာသိုက်တစ်ခုလို မျက်နှာလွှဲပစ်၍ မရနိုင်လောက်အောင် ဆွဲဆောင်ခဲ့ပြီ ။ သာမန် အနှိပ်ခန်းတွင်ရသော ၁၀ ရက် ဝင်ငွေသည် ယခုအခါတွင် တစ်ရက်တည်းနှင့် ရတတ်သည် ။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ၂ နာရီမျှ အချိန်ပေးရုံဖြင့်ရ၏ ။ မိုးခါးရေသည် ခါးသက်လွန်း သည်ဟု အများက ဆိုကြ သော်လည်း သောက်ပါများ ၍လာသော ကျွန်တော့်အဖို့ရာ ချိုမြဲသာ ချို၍ ရေခဲတစ်တုံးလို မိုးခါးပင်လယ်ထဲ ပျော်ဝင်လာခဲ့ရသည် ။

••••• ••••• •••••

၄ ။

မနက်စောစော ကတည်းကပင် Bar မှ မက်ဆေ့ချ်တစ်စောင် ဝင်လာခဲ့သည် ။ ယနေ့ညအတွက် အထူးဝန်ဆောင်မှု ပေးရမည့် နိုင်ငံခြားသားတစ်ဦးကို Central World မှ Centara Grand Hotel ကို အချိန်မီသွားပေးဖို့ သတိပေးခြင်းသာ ။ ကျွန်တော်၏ ဝန်ဆောင်မှုကို လိုအပ်ပါက Silom Hot Male Bar ဝက်ဆိုဒ်တွင် အွန်လိုင်းမှတစ်ဆင့် Booking လုပ်နိုင်သည်ပဲ ။ အရင်အချိန် တွေတုန်းကလို မိုးပျံရထား ဂိတ် ၊ မြေအောက်ရထားဘူ တာ ၊ ရှော့ပင်းစင်တာ ၊ ဂုံး ကျော်တံတားတွေပေါ်မှာ လမ်းသလားစရာ မလို ။

နာမည်ကြီး Bar တစ်ခုခု ၊ SPA တစ်ခုခုမှာ မိမိ၏ Body အသားပေးပုံများနှင့် ချိတ်ဆက်ထားရုံမျှဖြင့် အဆင်ပြေသည် ။ လူစည် ကားသည့် Club များတွင် Show ကောင်းကောင်း လျှောက်တတ်လျှင် ၊ Bar တွေ၏ မီးရောင်စုံအောက် မှာ အချိုးပြေပြေ က,ပြ ဆွဲ ဆောင်နိုင်လျှင် ဒီလောက တွင် ဂျင်တစ်လုံးဟု တင်စား ၍ရသည် ။

“ တီး ... တူ ... တီ ... တူ ... ”

ဝိတ်ဘီးလုံးကို အားစိုက်ကာ မ,နေရာမှ ဖုန်းမြည်သံကြောင့် အသာချလိုက်ရ၏ ။ နံပါတ်စိမ်း တစ်ခုသာ ဖြစ်သည် ။ အွန်လိုင်းတွင် Sex ကျသော ပုံများကြောင့် နာမည်ကြီးလာပြီးသည့် နောက် Customer အသစ် တစ်ယောက်သည် ကျွန်တော့် ဖုန်းနံပါတ်ကို အလွယ်တကူ သိနိုင်ဖို့ ခဲယဉ်းသည် ။ ဘယ်သူပါလိမ့်ဟု တွေးလျက်က ထင်မထားသောသူ တစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့ခြင်းအတွက် အံ့သြမိ၍ မဆုံး ။ ထိုအံ့ဩရမှု၏ နောက်တွင် ကြီးမားသော အံ့သြစရာ တစ်ခုကို ကျွန်တော် ကြိုမသိလေခဲ့ ။

“ ဝတ်ရည်ပါ ကို ။ ချက်ဘောက်မှာ လိုင်းတက်လာတဲ့အထိ မစောင့်နိုင်တာနဲ့ အပြင်ဖုန်းထိုးလိုက်တာ ”

ကျွန်တော်၏ ချစ်သူ ။

“ ဝတ်ရည် သူငယ်ချင်း ဒေါက်တာ ကိုသူရလေ သူ အခု ဘန်ကောက်ကို ဆေး ပညာနဲ့ဆိုင်တဲ့ အစည်းအဝေး တစ်ခုအတွက် ရောက်နေတာ ။ ကို့မွေးနေ့အတွက် ဝတ်ရည်ကိုယ်တိုင် ထိုးထားတဲ့ ဆွယ်တာလေး သူနဲ့ လူကြုံ ထည့်ပေးလိုက်တယ် သိလား ။ သူ့ ဖုန်းနံပါတ်နဲ့ သူ့ဓာတ်ပုံကို ကို့ဆီ ချက်ဘောက်ကနေ ပို့ထားပြီးပြီ ။ ကို သွားယူလိုက်နော် ။ သူက သုံးရက်လောက်ပဲ ကြာမှာ ”

“ OK အချစ် ”

ဖုန်းမျက်နှာပြင်အား အကြိမ်ကြိမ် အာဘွားပေး၍ ဝမ်းသာစိတ်ဖြင့် ကြည်နူးရ ၏ ။ အလိုက်သိ၍ အရာရာ အတွက် နားလည်ပေးတတ် သော ချစ်သူကို ကျေးဇူးတင်ရစမြဲ ။ နှစ်ကာလများစွာ ဝေးကွာနေသော်လည်း တည်မြဲလေသော သစ္စာများအတွက် ပို၍ တန်ဖိုးထားမိသည် ။ တူနှစ်ကိုယ် ဆုံစည်းရမည့် နံနက်ခင်းသည် သိပ်မဝေးသော ကာလနေ့ရက်တွေမှာ ရှိကောင်းရှိမည့်မှန်သော်လည်း ရာနှုန်းများစွာက ကျွန်တော့် ထံ၌သာ မူတည်သည် ။

“ ဝတ်ရည် အချိန်တစ်ခု အထိ ကိုယ့်ကို စောင့်ပေးပါ ။ ကို အလုပ်ကြိုးစားနေပါတယ် ” ဟု ဝန်ခံကတိပေးရတိုင်း ကျွန်တော့်မှာ လိပ်ပြာ မသန့် ။ မိမိ လုပ်နေရသော အလုပ်သည် အများရှေ့တွင် ထုတ်ဖော်ပြောရန် မသင့်မလျော်ဖြစ်ရခြင်းအတွက် အခါခါ ဝမ်းနည်းရသည် ။

မြန်မာနိုင်ငံမှ သူငယ်ချင်းများ ၊ အသိမိတ်ဆွေ အသိုင်းအဝိုင်းများ၌ ကျွန် တော်သည် ဘန်ကောက်မြို့ ကုမ္ပဏီတစ်ခုက သာမန် ဝန်ထမ်းအဖြစ်သာ အများ သိသည် ။ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်သော မျက်နှာဖုံးအောက်မှ ဘဝကိုတော့ ဘယ်တော့မှ သိလာနိုင်စရာ မရှိပါ ။ သိခဲ့လျှင်လည်း မည်သူကမျှ စာနာပေးနိုင်မည် မဟုတ်သည်ကိုလည်း ကျွန်တော် သိသည် ။ ဝတ်ရည် သိခဲ့လျှင် ... ဟူ၍ ဆက်ကာ မတွေးရဲခဲ့ ။ ဒီအလုပ်အား စွန့်ပစ်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်က အခါခါ ။ နောက်ဆုံး ပြန်လှည့်မိသည်က အကြိမ်ကြိမ် ။

တစ်ခါတစ်ခါမှာတော့ လက်ရှိဘဝမှာ နိစ္စဓူဝ ဖြတ် သန်းနေရသည်က ကိုယ့် ကိုယ်ကို လိပ်ပြာ မလုံချင် ။ အိုး ... ဒါ ငါ့အလုပ်ပဲ ... ဟူ၍ ပုံမှန်လို စိတ်ဖြေဖျောက်ရသည်က မောလှ၏ ။ အသိတစ်ယောက် ဘန်ကောက် လာသည်ဟု ကြားမိတိုင်း အလိုလိုနေလျက်က အပြောအဆို အနေအထိုင် ဆင်ခြင်ထားရသည် ။ မွေးရပ်ဇာတိမြေ ကျင်လည်ရာ အသိုင်းအဝိုင်းမှ ဘယ်သူမှ မသိသေးသော ကျွန်တော့်ဘဝ ၏ မဟာလျှို့ဝှက်ချက် ပေါက်ကြားသွားမည်ကို သေမတတ် ကြောက်ခဲ့ရပြီ ။

အရာရာတွင် နိမ့်ကျခဲ့ရသော ဘဝတွင် အမေ့အား ပို၍ ဂုဏ်မငယ်စေချင် ။ လူတမ်းမစေ့နိုင်သော နေ့ရက်တွေကို ကျွန်တော် ပြန်သတိ မရချင် ။ ရှိစုမဲ့စု လက်ထဲမှာ ငွေတစ်သောင်း ပြည့်အောင်ပင် မထားနိုင်သော ဘဝကို ကျွန်တော် မလိုချင် ။ ငွေမရှိ လျှင် ဘယ်သူမျှ အဖက် မလုပ်သော ဝန်းကျင်များကို ကျွန်တော် မုန်းလှသည် ။

Centara Grand Hotel ကို ရောက်တော့ ည ၉ နာရီ ။ Hotel အပေါ်မှ ဆီးမြင်နေရ သော ဘန်ကောက်မြို့၏ အလှသည် ရင်သပ်ရှုမော စရာ ရောင်စုံမီးလွင်ပြင်ကြီး တစ်ခုပင် ။ လောကဝန်းကျင် တစ်ခုကို အပေါ်စီး အမြင့် တစ်နေရာက ငုံ့ကြည့်နေရသော အရသာကို အလွန် နှစ်သက်ခဲ့သည် ။ ထိုတဒင်္ဂတွင် အရာရာအတွက် အမြဲ နိမ့်ကျ ခေါင်းငုံ့ခဲ့ရသော နေ့ရက်များကို မေ့ဖျောက်ထားနိုင်ပါသည် ။

လက်တွေ့တွင် မက်ဆေ့ချ်ပို့၍ထားသော အခန်း နံပါတ် 508 ကို ခြေလမ်းများ ဦးတည်ရပြန်သည် ။ နိုင်ငံခြား ဧည့်သည်ဟု ဆိုထားသောကြောင့် အနည်းငယ်တော့ လှုပ်ရှားစိတ် ဝင်မိသည် ။ ပြည်ပဧည့်သည်ဆိုလျှင် အများဆုံး ကြုံဖူးသည်က ထိုင်ဝမ် ၊ ဟောင်ကောင်မှ တရုတ် အများစုပင် ။

စိတ်ကို ချုပ်ထိန်းလျက် အသက်ကို တရှိုက်မက်မက် ရှူကာ အခန်းဝမှ လူခေါ် ခလုတ်ကို နှိပ်ချလိုက်မိသည် ။ ဘယ်လို မျက်နှာများနှင့် ရင်ဆိုင်ရလေမလဲ ။ ပိန်ပိန်ရှည်ရှည် ဖြစ်နိုင်သလို ပုပု ဝိုင်းဝိုင်းလည်း ဖြစ်နိုင်၏ ။ ကံကောင်းလျှင်တော့ အချိုးအစား ကျစ်လျစ်ပြေပြစ်သော သူမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်ပါသည် ။ စာနာတတ်၍ စေတနာပို တတ်သူ ၊ တဏှာပို၍ မာယာ များတတ်သူများ ၊ တချို့က တန်ရာတန်ကြေး ဟူသော ခေါင်းစီးအောက်မှ အစိမ်း ရောင် မျက်လုံးပေါင်းများစွာ ။ ဆန္ဒနှင့် အသပြာ ဖလှယ်သော ကာမတလင်း ဟုသာ ဆိုရလျှင် မငြင်းနိုင်ပါ ။

နီနေသော ခလုတ်မှ ရုတ်တရက် စိမ်းသွားပြီး ဖျတ်ခနဲ တံခါးပွင့်သွားချိန်မှာတော့ ဘယ်တုန်းကမှ ထင်မှတ်မထားခဲ့သော မျက်နှာ တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့၏ ။ တစ်ကိုယ်လုံး ပူထူသွားပြီး ခေါင်းထဲ၌ သွေးများ တဒိန်းဒိန်း ဆောင့်တိုးလျက်ရှိသည် ။ ရပ်ထားသည့် ခြေအစုံကို နောက်သို့ ယောင်ယမ်းကာ ဆုတ်လိုက်မိသည် ။ လက်ဝါးနှစ်ဖက်မှာ နှုတ်ခမ်းများကို ဖိအုပ်လျက် ။ တစ်ဖက်လူမှာတော့ ကျွန်တော့်ကို မြင်သည်နှင့် ကြက်သေသေသလို တောင့် ခနဲ ဖြစ်သွားကာ အံ့ဩတကြီး ငေးနေလျက်သာ ။ ကျွန်တော့်ထံ ဦးတည် ချိန်ရွယ်လာသော လက်ညှိုးတစ်ချောင်း၏ နောက်မှာတော့ -

“ ခင်ဗျား ”

မနေ့က ဓာတ်ပုံထဲက လူ ၊ သူရ ဆိုသူ ။ ဘယ်လိုဖြစ် တာလဲ ၊ ဘာလုပ်ရမလဲ ။ ခြေလှမ်းများကို နောက်တစ်လှမ်း ပြန်ဆုတ်မိတော့ မှန်နံရံတစ်ခုနှင့် ကျောကပ်သွားမိသည် ။ ဆုပ်မိထားသော လက်ထဲတွင် ချွေးများ စေးကပ်လျက် ။ ပကတိအခြေအနေ တစ်ခုကို နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် ခေါင်းကို သွက်သွက်ခါနေအောင် ယမ်းထုတ်ပစ်လိုက်သည် ။ သွားပြီ ၊ အားလုံး ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ။ အဖတ်ဆယ်မရ သော သိက္ခာတွေ အတ္တမြစ် ထဲမှာ နစ်မြုပ်သွားခဲ့ပြီ ။ ရင်ဘတ် တစ်ခုလုံး ၊ ဘဝတစ်ခုလုံး ။

နိုင်ငံခြားသား Custoner ၏ ဓာတ်ပုံကို အစကတည်းက ငါ ဘာကြောင့် မကြည့်မိခဲ့တာလဲ ။ ဘာကြောင့် ထိုသူက ဝတ်ရည့် သူငယ်ချင်း သူရ ဖြစ်သွားရတာလဲ ။ သူက ဘာဖြစ်လို့ ဒီရောက်နေရတာလဲ ။ ထိုသူကရော ကျွန်တော်မှန်း သိလျက်နှင့် Booking လုပ်ခဲ့တာ မဖြစ်နိုင် ။ မသိ၍ပဲလား ။ သိ၍များလား ။

ဆက်တွေးမရတော့ လောက်အောင် ရှုပ်ထွေးသွားသော ဦးခေါင်းကို အဆမတန် ကြီးလာသည် ထင်၍ အခါခါ ယောင်ယမ်း စမ်းမိသည် ။ ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်မိသည့် လက်တစ်စုံအား နံရံသို့ အရှိန်ဖြင့် ထိုးစိုက်လျက် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်မိသည် ။ သေချာတာတစ်ခုက ရွေးချယ်ခံ ဘဝတွေမှာ ဘယ်တော့မှ ရွေးချယ်ပိုင်ခွင့် ရှိမနေခဲ့ခြင်းပင် ။

လောကကြီးမှ ရွေးချယ်၍ ‘ က ’ ရသော ဘဝတွင် ဇာတ်ခုံသည် ကြမ္မာဖြစ်၏ ။ အထူးသဖြင့် ကျွန်တော်၏ အမှောင်ညသည်လည်း ကြမ္မာ ဖြစ်မည် ။ ထို့ကြောင့် ညတွေကို ကျွန်တော် မုန်းသည် ။ ညပေါင်းများစွာထဲမှ ထိုအမှောင်ညသည်က အခါးသီးဆုံး ဖြစ်လေသည် ။

တကယယ်တော့ ကျွန်တော်သည် ထိုအမှောင်ကမ္ဘာ ညဉ့်နက်ထဲမှ အလင်းရောင်အား လိုက်ရှာနေသူ သာ ဖြစ်သည် ။ အလုံးစုံသော ဘဝများအတွက် လမ်းပြနိုင်ဖို့ ၊ မိမိအတွက် ကိုးစားနိုင်မည့် အလင်းတစ်စအား မျှော်လင့်ခဲ့သည် ။ ဖွေရှာခဲ့ သည် ။ အလင်းနှင့် ဆင်တူ သော ပုံရိပ်ယောင်များကို မလိုလားခဲ့ ။ အလင်းပေးမည် ဟု ကြွေးကြော်ခဲ့သော အစိမ်းရောင် ပိုးစုန်းကြူးများ ကြီး စိုးခဲ့သည့် နောက်မှာတော့ အမှောင်ကမ္ဘာသည် ပို၍သာ ပိန်းပိတ်အောင် မိုက်မှောင်လာခဲ့သည် ။ နာရီတွေ လည်နေသော်လည်း အလင်းတွေ ဘယ်ဆီ မသိ ။ ရောင်စဉ်တွေ ဘယ်မှာ မသိ ။ မုသားများနှင့်သာ အတ္ထိ ။

ပိုးစုန်းကြူးရေ .. ဒီ အမှောင်ကမ္ဘာထဲမှာ အခုချိန် ထိအောင် ပျံဝဲနေရတာ မင်း ပျော်ရဲ့လား ။

⎕ မြင့်မိုရ်ကျော်လင်း ၊ မိုးမိတ် ၊
📖ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း
      ဧပြီ ၊ ၂၀၁၉

ဥယျာဉ်မှူး

❝ ဥယျာဉ်မှူး ❞

ဆရာမငြိမ်းအိစံကို ပရဟိတလုပ်သူ လူငယ်တစ်ယောက်အဖြစ် ကျွန်တော် စတင် သိကျွမ်းခဲ့တယ် ။ ပရဟိတလုပ်သူ လူငယ်တွေက မော်ဒန်ဂျာနယ် အထက်မြန်မာနိုင်ငံရုံးခန်းမှာ စခန်းတစ်ထောက် လာနားလေ့ရှိတယ် ။

မော်ဒန်က သတင်းထောက်တွေလည်း ဆရာမ ငြိမ်းအိစံနဲ့ အတူ ဘုန်းတော်ကြီးသင် ပညာရေးကျောင်းမှာ စာသင်ဖက်တွေမို့ ဂျာနယ်တိုက်မှာ ဆရာမကို မကြာခဏ တွေ့ရတယ် ။

အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုကို သွားရောက်ခဲ့ဖူးကြတဲ့သူတွေ ဆုံတွေ့ပြီး လူမှုရေး အလုပ်တွေ လက်တွဲလုပ်တဲ့ မန္တလေးအိုင်ဗီအဖွဲ့ လေးခု ဆုံတော့ ဆရာမ ငြိမ်းအိစံကို တွေ့ရပြန်တယ် ။

သူက အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု မေရီလန်းတက္ကသိုလ်မှာ အင်္ဂလိပ်စာသင်ကြားရေးနည်းစနစ် လေ့လာဆည်းပူးခဲ့သူ ဖြစ်တယ် ။

နံနက်ပိုင်း မန္တလေးတောင်ပေါ်မှာ ကျွန်တော်နဲ့ လမ်းလျှောက်ဖက် ကိုအောင်ကိုလတ် တည်ထောင်ဖွင့်လှစ်ထားတဲ့ နိုင်ငံတကာ ပညာသင်ကျောင်းကြီးမှာ ဆရာမ ငြိမ်းအိစံက ဒုတိယကျောင်းအုပ် ဖြစ်နေပြန်တယ် ။

ကျောင်းအုပ်နဲ့ ဘာသာရပ်သင် ဆရာတွေက နိုင်ငံခြားသားတွေ ။ သူတို့ ကျောင်းကိစ္စ တိုင်ပင် ဆွေးနွေးကြတော့ ဆရာမ ငြိမ်းအိစံနဲ့ ရင်းရင်းနှီးနှီး ဆုံတွေ့ ကြပြန်ရော ။ တစ်ညနေမှာတော့ မော်ဒန်ဂျာနယ်တိုက်မှာ သူနဲ့ ထိုင်ပြီး စကားစမြည် ပြောဖြစ်ကြတယ် ။

သူ လုပ်နေတဲ့ အလုပ်တွေ အမျိုးစုံ ခုရက်ပိုင်းမှာ ဘယ်အလုပ်ကို သူ အားစိုက် လုပ်ဖြစ်နေသလဲ ဆိုတဲ့ အကြောင်းက စကြတယ် ။ ( သူက သူ့ကိုယ်သူ မန္တလေးသူတွေ သုံးလေ့ရှိတဲ့ နာမ်စား ကျွန်တော်နဲ့ ပြောပြီး စာရေးသူနဲ့ ရင်းနှီး ခင်မင်ပြီးသားမို့ ဦးလို့ ခေါ်လေ့ရှိတယ် ။ )

“ အိမ်က ပညာရေးကို အားပေးတယ် ။ ကျွန်တော်ကလည်း စာဆို အကုန် စိတ်ဝင်စားတာလေ ။ သင်ကြားရေးနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ဟာ ( အင်္ဂလိပ်စာ သင်ကြားရေး အရည်အချင်းပြည့်ကြောင်း အမေရိကန် ပြည်ထောင်စု ၊ အော်ရီဂွန်ပြည်နယ် တက္ကသိုလ်နဲ့ မေရီလန်း တက္ကသိုလ်တို့က အသိအမှတ်ပြု လက်မှတ် ) ရလာတော့ စီးပွားလည်း ရှာရမယ် ။ ကုသိုလ်ရေးရာ လုပ်ရမယ် ။ ကိုယ့်အချိန်တွေက ချမ်းသာတဲ့ လူတွေ အတွက်ချည်း မဖြစ်ရဘူး ။ ဆင်းရဲတဲ့ သူတွေ အတွက်လည်း ဖြစ်ရမယ် ဆိုပြီးတော့ ပရဟိတ လုပ်တာပါ ”

“ ချမ်းသာတဲ့ လူတွေအတွက် ဆိုတာက ဆရာမက ဝိုင်းတွေမှာ သင်ပေးတာ ”

“ သင်ပေးတယ် ၊ အဲဒါနဲ့ပဲ ကျွန်တော် အချိန် မကုန်ချင်ဘူး ၊ အစတုန်းကတော့ ပရဟိတအတွက် အချိန် မပေးနိုင်ဘူး ၊ တဖြည်းဖြည်းချင်းနဲ့ များသွားတာပေါ့ ”

ဆရာမ ငြိမ်းအိစံက ပြောရင်း ရယ်တယ် ။

“ အဲဒီ balance ( ချိန်ကိုက်မှု ) ကတော့ ညှိရတယ် ”

“ အိမ်ကတော့ စီးပွားလည်း ရှာစေချင်မှာပေါ့ ”

သူ ရယ်မောတယ် ။

“ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ် သုံးနှစ်ပိုင်းက ဆိုရင် volunteer ( စေတနာ့ဝန်ထမ်း ပရဟိတ ) ဘက်မှာ များလိုက်တော့ ကျွန်တော်ရဲ့ စာသင်ချိန်တွေ လျှော့လိုက်တယ် ၊ ဝင်ငွေက အရမ်း လျော့သွားတယ် ”

“ အိမ်ကတော့ သိပ်ကြည်မှာ မဟုတ်ဘူး ”

ဆရာမ ရယ်ပြန်တယ် ။ ကျွန်တော်က သူ ဘွဲ့ရခဲ့တဲ့ ခုနှစ်သက္ကရာဇ်တွေကို မေးပါတယ် ။

“ ၂၀၀၂ ခုမှာ B.A. ( hons: ) , ၂၀၀၅ မှာ M.A. ( Credit ) ရတယ် ၊ English Major နဲ့ပဲ ”

“ ဘွဲ့မရခင် ကတည်းက စာသင်နေတာ မဟုတ်လား ”

“ ပိုက်ဆံ မရဘဲ စာသင်နေတာက တက္ကသိုလ် ကတည်းက ၊ အတန်းဖော် သူငယ်ချင်းတွေကို စာပြန်ရှင်းပြတာ ။ သူတို့က ကျွန်တော့်အိမ်ကို လာကြတယ် ။ ကျွန်တော်က အိမ်က ထမင်းကျွေးပြီး ရှင်းတာ ။ အဲဒီလိုနဲ့ စိတ်ဝင်စားလာပြီး မာစတာ နောက်ဆုံးနှစ် ရောက်တော့ မူကြိုကျောင်းလေးတစ်ကျောင်းကို အင်္ဂလိပ် စကားပြော စသင်တာ ”

“ ပရဟိတ စလုပ်ဖြစ်တာက ... ”

“ ပရဟိတ စလုပ်ဖြစ်တာက ဝိုင်အမ်စီအေနဲ့ အောင်ပင်လယ် ဘက်မှာ ၂၀၀၆ က စသင်ဖြစ်တာ ။ သူတို့ အလကား သင်ပြပေးတဲ့ ကျောင်းလေးမှာ English သင်ပေးတာ ”

“ Gardeners ( ဥယျာဉ်မှူးများ ) ဖြစ်လာပုံ ပြောပါဦး ”

“ ကျွန်တော် ကလေးတွေကို စာသင်ပေးတယ် ။ အိုင်အယ်လ်ဘီစီတို့ ဘာတို့ တက်နေတဲ့ ကလေးတွေ ၊ ဒီကလေးတွေနဲ့ နေ့စဉ် တွေ့နေရတယ် ။ အိမ် နားမှာနေတဲ့ ကလေးတွေ ကိုလည်း နေ့စဉ် တွေ့နေရတယ် ။ ကလေးချင်း တခြားစီပဲ ၊ အိမ်နားက ကလေးတွေက ဆဲမယ် ၊ ဆိုမယ် ။ ဒီကလေးတွေကို ဟဲ့ ... မဆဲနဲ့လို့ သွားပြောလို့ မရဘူး ။ အဲဒီတော့ ကိုယ့်ရပ်ကွက်ထဲမှာ စာသင်မယ် ၊ သွားရမယ့် ပြဿနာလည်း မတက်တော့ဘူး ။ ဒါကြောင့် အိမ်နား ရပ်ကွက်မှာ စာစသင်တာ ”

“ သင်နေတဲ့ နေရာက .. ”

“ သာသနာ့ ဇောတိကာရုံ စာသင်တိုက် ၊ ဘကကျောင်း ၊ သင်ကြတော့ ကိုသန်းနိုင်ဦး ၊ ကိုစိုးထွန်းကြည် ၊ ကိုစိုးထက် ၊ ကိုလှိုင်ထွန်းဦး တို့လည်း ဝင်ကူကြတယ် ။ ရပ်ကွက်ထဲက ဘွဲ့ရတွေလည်း ရှိတယ် ။ သင်ကြပါလား ဆိုတော့ မသင်တတ်ဘူးတဲ့ ။ ဒါပေမဲ့ လက်တွဲခေါ်တော့ သူတို့လည်း သင်တတ် သွားတယ် ”

“ အကျိုးတွေက ... ”

“ ကလေးတွေက ကိုယ့်ရှေ့ဆို မဆဲတော့ဘူး ။ ရပ်ကွက်ထဲမှာ ဆရာ ၊ ဆရာမတွေ ရံသွားလိုက်တော့ ပေါက်လွှတ်ပဲစား မဆဲတော့ဘူး ၊ ရိုသေလေးစားတယ် ”

“ သင်နည်းစတိုင်ကကော ”

“ သမားရိုးကျနဲ့ မတူဘူး ၊ ကလေးတွေကို စာသင်ခန်းထဲက အပြင် ထုတ်တယ် ။ ဘုန်းကြီးကတော့ နင်တို့ စာသင်တာ ကစားနေကြတဲ့ အတိုင်းပဲတဲ့ ။ ကလေးတွေက ကျွန်တော်တို့ သင်တာကို ပျော်တယ် ၊ စိတ်ဝင်စားတယ် ”

“ နောက်ထပ် ချဲ့ထွင်ဖြစ်တာက ”

“ ကံတက်ကုန်း ၊ နောက် စစ်ကိုင်းရွှေသမား ၊ အိုင်ဘီအီးစီ ၊ ကမ္ဘောဇ ဘုန်းကြီးကျောင်းတွေ ၊ ပြီးတော့ ရဲဘော်စု ရပ်ကွက်ထဲက ရခိုင်ဘုန်းကြီးကျောင်း ၊ အဲဒါကျ ကလေးတွေက ဆက်သွယ်လာတာ ။ သူတို့ ကျောင်းမနေနိုင်လို့ သင်ပေးလှည့်ပါ ၊ ကျောင်းထားပေးပါတဲ့ ”

“ ကျောင်းထားပေးပါ ဆိုတဲ့အကြောင်း ပြောပါဦး ”

“ ကျောင်းမနေနိုင်တဲ့ ကလေးတွေကို ကျောင်းထားပေးတာ သုံးနှစ် ရှိပြီ ။ ဘုန်းကြီးကျောင်းမှာ မြင်နေကျ ကလေးတွေ မတွေ့လို့ ဘယ်ရောက်ကုန်ပြီလဲ မေးတော့ တစ်နှစ် ကုန်ကျမယ့် ကျောင်းစရိတ် ငါးထောင် ( ကျပ် ၅၀၀၀ ) မတတ်နိုင်လို့ ဆက်မနေတော့ဘူးတဲ့ ။ ငါးထောင် ဆိုတာ ကိုယ့် မုန့်ဖိုးထဲက စုရင် ရတဲ့ငွေပဲ ။ သူ့ကို တစ်သက်လုံး မထားနိုင်တောင်မှ တစ်တန်းတော့ တက်သွားနိုင်တယ် ၊ ထားကြမယ်ပေါ့ ”

ဆရာမ ငြိမ်းအိစံ ပြောပြနေပုံက တက်တက်ကြွကြွ ရှိလှတယ် ။

“ သူငယ်ချင်းတွေကို ပြောပြတော့ သူလည်း ပါမယ် ၊ ကိုယ်လည်း ပါမယ်နဲ့ ပထမနှစ်က ကျောင်းသား ၅၀ ၊ ဒုတိယနှစ်ကျတော့ ၁၉၈ ဦး ၊ မနှစ်က ၅ဝ၉ ဦး ထားပေးတယ် ”

“ ဆရာမတို့က အလှူရှင်ကို ဂုဏ်ပြုလွှာ ပေးတယ်နော် ”

“ ဟုတ်တယ် ၊ သူ ကျောင်းထားပေးတဲ့ ကလေးရဲ့ ဓာတ်ပုံနဲ့ ဒီကလေးကို ဘယ်သူက ကျောင်းထားပေးတာပါ ဆိုတာမျိုး ဂုဏ်ပြုလွှာ ထုတ်ပေးတာ ၊ ဂုဏ်ပြုလွှာက အိတ်စိုက်လေ ၊ အလှူရှင်လှူတဲ့ ငါးထောင်ကို ကျောင်းအတွက် အပြည့် လှူလိုက်တာ ၊ ကလေး ငါးရာကျော် ဓာတ်ပုံရိုက်ရတာ မလွယ်ဘူး ”

သူက ပြောရင်း ရယ်တယ် ။

“ ကျွန်တော်တို့ အဖွဲ့မှာ ကင်မရာအပိုင်က ရှိတာ မဟုတ်ဘူး ၊ ကျောင်းကိုသွား ၊ ကလေးကို ခေါ်ရိုက်ရတာ ”

“ ဆရာမတို့ ရန်ပုံငွေ စုပုံက .. ”

“ Gardeners မှာ ပါတဲ့သူတွေ တစ်လကို ကျပ် ၁၅ဝဝ စီ စုကြတယ် ။ အဲဒီလို သတ်မှတ်ပေမယ့် ပိုထည့်သူတွေ ရှိတယ် ။ ဒါကိုစုပြီး ဂုဏ်ပြုလွှာတို့ ၊ ကလေးတွေ ဆုပေးတာတို့ သုံးတယ် ”

“ ဆရာမတို့ နွေရာသီမှာလည်း အင်္ဂလိပ်စာ သင်တာ ရှိတယ်နော် ”

“ ဟုတ်တယ် ၊ အောင်ပန်းမှာ ၂၀၁၀ က စတယ် ။ ၂၀၁၁ မှာ အောင်ပန်း နဲ့ အနီးအနားက ရွာတွေရယ် ၊ ဘုတ်ပြင်းရယ် သွားတယ် ။ တက်တဲ့ ကလေးတွေက free တက်ရတယ် ။ စာအုပ်ကစ free ပဲ ။ ငါးရာ ( ကျပ် ၅၀ဝ ) ကျော် ကျပေမယ့် အလှူရှင်တွေ ဆီက ငါးရာနဲ့ပဲ လက်ခံတယ် ။ အလှူရှင်တွေကလည်း အုပ် ၁ဝဝ ၊ အုပ် ၂ဝဝ လှူကြပါတယ် ”

“ လုပ်ခဲ့တဲ့ထဲမှာ ကြည်နူးစရာတွေထဲက သတိရနေတာ တစ်ခုလောက် ပြောပြစမ်းပါ ”

“ ကိုယ် အတန်းထဲ ဝင်သွားတာနဲ့ ကလေးတွေက လက်ခုပ်တီးပြီး ကိုယ် စာသင်မှာကို အားရဝမ်းသာ ကြိုဆိုကြတာကို ကျွန်တော် အရမ်း သဘောကျတယ် ။ ကျွန်တော် စာသင်တာလေးကို ကြိုက်တယ် ဆိုတာကို ကြည်နူးတယ် ”

“ အိမ်က ဝေဖန်တာကော ”

“ ကလေးတွေကို လေ့လာရေးခရီး ခေါ်သွားတာမျိုး အိမ်က မကြိုက်ဘူး ။ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင် နင် ဘယ်လို ပေးဆပ်မှာလဲ မေးတယ် ။ အဲဒီလိုမျိုး ကြောက် နေရင် ဒီမှာပဲ နေတော့ ။ အပြင် မထွက်နဲ့တော့ ။ ဒါလည်း မဖြစ်နိုင်ဘူး ။ ကလေးတွေ ကားပေါ်က ပြုတ်မကျအောင်တော့ ကျွန်တော် ပြောနိုင်တယ် ။ ကားကြီး မှောက်တာတော့ ကျွန်တော်လည်း မတတ်နိုင်ဘူး ။ ဒါလောက်တော့ rick ( စွန့်စားမှု ) ယူရမှာပဲ ”

“ စိတ်မကောင်းစရာ ကြုံခဲ့ရတာ ... ”

“ ကျွန်တော် မင်းကွန်း ကိုလည်း သွားသင်ပေးတယ် ။ အဲဒီမှာ ကလေးတစ်ယောက် တွေ့တယ် ။ ကလေးက ရေထမ်း နေရတာ ။ ကျောင်းနေချင်ပါရက်နဲ့ မနေနိုင်ဘူး ။ ပုံမှန်အားဖြင့် ကျွန်တော်တို့ ကူတာက ငါးထောင် ၊ ဒီကလေးမှာ အဝတ်အစား ဝယ်ရမယ် ၊ စာအုပ်တွေ ဝယ်ရမယ် ။ တစ်သောင်းခွဲ ဆိုရင်တော့ လောက်တယ် ။ ကျွန်တော်နဲ့အတူ နိုင်ငံခြားသား တစ်ယောက်က လေ့လာဖို့ လိုက်လာတယ် ။ သူက နှစ်ယောက်စာ သုံးသောင်း ( ကျပ် ၃၀,၀၀၀ ) လှူမယ် ။ သူတို့ ရှေ့တင်ပဲ ပြောတာ ။ ကျောင်းအပ်ကာလ မဟုတ်သေးတော့ ဒီငွေကို ကျောင်းအပ်ကာလ အထိ ကျွန်တော် သိမ်းထားပါ ။ ကျောင်းဖွင့်ပြီ ဆိုမှ ကျွန်တော်က ထုတ်ပေးပါလို့ အလှူရှင်က ပြောတယ် ”

ဆရာမက စကား ခဏရပ်တယ် ။

“ ရပ်ကွက်ထဲကျ ဘယ်လို ဖြစ်သွားလဲ ဆိုတော့ နိုင်ငံခြားသားက သိန်း ၃ဝဝ ပေးခဲ့တာ ဖြစ်သွားတယ် ။ ကျောင်းအပ်ကာလ ရောက်တော့ ကျောင်းအပ်ပေးတယ် ။ အဖြူအစိမ်း ဝယ်ပေးတယ် ။ ကလေးမိဘက နောက်ထပ် ငွေငါးသောင်း ( ကျပ် ၅၀,၀၀၀ ) လောက် လိုချင်သေးတယ်တဲ့ ။ ကျွန်တော်က ဘာလုပ်ဖို့ လိုတာလဲ ။ ခုလည်း အဝတ်အစား လိုတာ ပေးပြီးပြီလို့ ၊ သူက ဘာပြောလဲ ဆိုတော့ အဲဒီလို မပေးရင် ကလေးကို ကျောင်းထုတ်ပစ်လိုက်မယ်တဲ့ ။ ခုလိုမျိုး ခြိမ်းခြောက်လာတော့ ကလေးလေး အတွက် စိတ်မကောင်းပေမယ့် မတတ်နိုင်ဘူးလို့ ပြောခဲ့ဖူးတာပေါ့ ”

ဆရာမ ငြိမ်းအိစံ မျက်နှာပေါ်မှာ စိတ်မချမ်းမြေ့တဲ့ အရိပ်အယောင် ပေါ်နေတယ် ။

“ မိဘနဲ့ ကျွန်တော်တို့က အတူတူ ရုန်းမှ ရမှာ ။ ကျွန်တော်တို့က အမြဲတမ်း support ( ထောက်ပံ့မှု ) ပေးဖို့ဟာ မလွယ်ဘူး ။ ကျွန်တော်တို့ချည်း ရေလောင်းပြီး မိဘက ခူးစားနေလို့လည်း မဖြစ်သေးဘူး ”

“ ဆရာမ ငယ်ဘဝလည်း ပြောပြပါဦး ”

“ ကျွန်တော့်ကို ဝက်လက်မှာ မွေးတယ် ။ အဖေက ဖြူးဇာတိ ဆိုတော့ ငါးလသမီး ကနေ ရှစ်နှစ်သမီး အထိ ဖြူးမြို့မှာ ၊ နှစ်တန်းအထိ တက်ခဲ့တာ ။ သုံးတန်းကစပြီး မန္တလေး ပြောင်းခဲ့တာ ခုထိပဲ ”

“ ကျောင်းနေတာကော ”

“ ကျွန်တော်က ကျောင်းပေါင်းစုံ ၊ ကျွန်တော်က ဒီကျောင်းကို မကြိုက်ဘူးဆို နေ့တစ်ဝက်နဲ့ ပြောင်းတာ ၊ ××× ကျောင်းမှာတုန်းက ကျောင်းတက်ချိန်မှာ ဆရာမက မလာဘူး ၊ ကျောင်းသား ၊ ကျောင်းသူတွေက အပြင်ထွက် နေကြတယ် ။ ကျွန်တော် နေ့တစ်ဝက်နဲ့ ကျောင်းထွက်လိုက်တယ် ”

သူက ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်တယ် ။

“ ကျွန်တော် ဒီကျောင်းက စည်းကမ်းမရှိဘူး ထင် ထွက်တာပဲ ”

“ ဘယ်နှကျောင်းလောက် ပြောင်းခဲ့လဲ ”

ဆရာမငြိမ်းအိစံက သူ နေခဲ့တဲ့ ကျောင်းတွေကို လက်ချိုးရေတယ် ။

“ ခုနစ်ကျောင်း ၊ ရှစ်ကျောင်းလောက်တော့ ဆယ်တန်း မအောင်ခင် ထွက်ခဲ့တယ် ”

သူက ပြောရင်း ရယ်တယ် ။

“ အဲဒါလောက် ကျောင်းတွေ ပြောင်းနေတာ စိတ်လေမသွားဘူးလား ”

“ ငယ်ငယ်ကတည်းက ပညာတတ် တစ်ယောက် ဖြစ်ချင်တဲ့ ဦးတည်ချက် ရှိခဲ့တယ် ။ ပညာတတ် ဖြစ်မှ လူရာဝင်မယ်လို့ ထင်တာ ။ ကျွန်တော့်အမေက တစ်လျှောက်လုံး ဒါကို train ( လေ့ကျင့် ) ပေးလာခဲ့တာ ။ အမေက ကျောင်းဆရာမ ၊ ပညာဆိုတာ ကိုယ်သေတဲ့ အထိ ကိုယ် ပိုင်ဆိုင်တယ် ဆိုတဲ့ concept ( အယူအဆ ) အရမ်းထည့်တာ ”

“ ဒီလိုနဲ့ပဲ ဒီအခြေအနေကို ရောက်လာခဲ့တာပေါ့နော် ”

ဆရာမ ငြိမ်းအိစံက ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောပါတယ် ။

⎕ ကျော်ရင်မြင့်
📖အတွေ့အကြုံစုံစုံ ဘဝဇာတ်ခုံ

လူစမတုံး

❝ လူစမတုံး ❞

   ( ပီမိုးနင်း )

မန်နေဂျာသည် မိမိ၏ အခန်းတံခါးဝ၌ ရပ်ကာ လက်၌ ရှိသော အိတ်နှစ်ခုကို ကြည့်လျက် ဆိတ်ငြိမ်သော အလုပ်ခန်းကို မော့ကာ မျက်နှာနှင့် ကြည့်လေ၏ ။

အလုပ်သား စာရေးများသည် နေ့လယ်စာ စားရန် ဆင်း၍ သွားနေလျက် ဖြစ်လေ၏ ။ သို့အတန်ကြာ ကြည့်ပြီး နောက် စာလုံးနှိပ်စက်ရှိသော စားပွဲအကြီးစား တစ်ခုရှိရာ ထောင့်ခန်း တစ်ခုသို့ သွားပြီးလျှင် အတွင်းကို ကြည့်ပြီးနောက် ဘယ်သူကိုမျှ မမြင်ရသောအခါ စိတ်လက် မသာမယာသော အမူအရာနှင့် စာအိတ်နှစ်ခုကို တစ်ဖန် ကြည့်ပြန်၏ ။ ဟီးချကာ ဦးခေါင်းကို ညင်သာစွာချလျက် ထိုစားပွဲရှိ စာနှိပ်စက်ခန်းမှာ တစ်စောင် ၊ အခြား မင်နှိပ် စက္ကူခံ စာရေးပက် တစ်ခုပေါ်မှာ တစ်စောင် သေချာစွာ ချတင်ပြီး မိမိ၏ အခန်းသို့ ပြန်၍ သွားလေ၏ ။ စာတစ်စောင်၌ မတင်လှ ၊ တစ်စောင်မှာ မောင်ဝင်းလှိုင် ဟူသော လိပ်စာများ ပါလေ၏ ။

ထိုစားပွဲကြီး၌ အလုပ်လုပ်သူ နှစ်ယောက်တို့သည် မကြာမီ ရောက်၍ လာကြပြီးနောက် ကုလားထိုင်မှာ ထိုင်မိကြသောအခါ စာများကို မြင်ကြသဖြင့် နှစ်ယောက်စလုံး ကောက်ယူကာ ကြောင့်ကြသော အမူအရာနှင့် တစ်ယောက်မျက်နှာကို တစ်ယောက် ကြည့်၍ နေကြလေ၏ ။ ထို့နောက် နှစ်ယောက် တစ်ပြိုင်တည်း စာများကို ဖောက်၍ ကြည့်ကြလေ၏ ။

တင်လှသည် စာရွက်ကို ကိုင်ကာ မိမိ၏ ရှေ့ရှိ စာလုံးစက်ကို စိုက်ကာ ကြည့်၍ နေလေ၏ ။ မောင်ဝင်းလှိုင် သည်လည်း မိမိစာကို ဖတ်ပြီး စဉ်းစားသော ဣန္ဒြေနှင့် တင်လှ၏ မျက်နှာကို စိုက်ကာ ကြည့်၍ နေလေ၏ ။ ၎င်းနောက် မျက်နှာချင်း ဆိုင်မိကြလေရာ ဝင်းလှိုင်က “ ဒါပဲ မဟုတ်လား ” ဟု မေးလေ၏ ။

တင်လှ ။  ။ “ ဒါပေါ့ ၊ ကျွန်မလည်း သိနှင့်ပါပြီ ” ဟု ပြောကာ မိမိ၏ စာကို ဝင်းလှိုင်၏ ရှေ့သို့ ပစ်ပေးလိုက်၏ ။

ဝင်းလှိုင်သည် ဖတ်ကြည့်ပြီး သက်မကြီး ချလိုက်လေ၏ ။

“ မင်းက ငါ့ထက် ခက်တယ် ။ အဒေါ်ကို သနားတာပဲ ” 

“ မတတ်နိုင်ဘူး ကိုဝင်းလှိုင် ။ သူတို့လည်း သိပ်ပြီး ကျပ်နေလို့ လုပ်ရတာပဲ ။ အရောင်းအော်ဒါက ရှိမှ မရှိ ပဲလား ”

“ အင်း .. နောက်ကိုလည်း အများကြီး လျှော့ရလိမ့်ဦးမယ် ။ မင်းတို့ ငါတို့ထက် ကျပ်တဲ့ လူတွေလည်း ရှိကြသေးတာပဲ ။ မတင်လှ ဘယ့်နှယ်လုပ်မလဲ ”

“ ကိုဝင်းလှိုင်ကော ၊ ဘယ့်နှယ်လုပ်မလဲ ”

“ သည်မှာတော့ ယောက်ျား ၊ မတင်လှက မိန်းမသား အမေအို လူမမာကို လုပ်ကျွေးနေရတယ် မဟုတ်လား ” 

“ ကံပေါ့ ကိုဝင်းလှိုင် ၊ အခုချက်ချင်း အလုပ်စပြီး ရှာရမှာပေါ့ ။ ( ၁၅ ) ရက် လုပ်ရက် ရှိသေးတယ် ။ သည်က ထွက်တဲ့နေ့မှာ တခြားမှာ နေရာကျအောင် ကြံရမှာပဲ ”

“ ကြံမှာပဲ ၊ ငါလည်း ကြံရမှာပဲ ”

၎င်းတို့ နှစ်ယောက်မှာ ငယ်သူငယ်ချင်း ဖြစ်ကြသဖြင့် ရိုးရိုးချစ်ခင်ကြလျက် မောင်နှမလို ပြောကြဆိုကြ၏ ။ ဝင်းလှိုင် စိတ်၌ကား နှမအငယ်ကလေးလို သဘောထားကာ ပြောစရာရှိ ပြော ၊ ဆိုစရာရှိ ဆို ၊ နင်တစ်လှည့် ငါတစ်လှည့် မင်းတစ်လှည့် ပြောလေ့ ရှိ၏ ။ နှစ်ယောက် စလုံးမှာ ရှော့ဘဟင်း တိုက်ပစ်ကျောင်းမှာ အတူတူ နေခဲ့ကြရာ ဝင်းလှိုင်မှာ ဥရောပတိုက်သား ကျောင်းထွက် ဖြစ်သဖြင့် အင်္ဂလိပ်လို ရှစ်တန်းမျှ အောင်သော်လည်း စာပေးစာယူမှာ ပိုမို၍ နိုင်နင်းလေရာ တင်လှမှာ ဆယ်တန်း အောင်သော်လည်း ဝင်းလှိုင်၏ တပည့်မကလေးလို ဖြစ်၍ နေလေ၏ ။ အကြောင်းမူကား “ ဝင်းလှိုင်က စာပေးစာယူ အလုပ်ကို လုပ်ရလေရာ တင်လှမှာ အများအားဖြင့် စာလုံးစက်နှိပ်ခြင်း ၊ တစ်ခါတစ်ခါ လက်ရေးတိုရေးခြင်း အလုပ်ကို လုပ်ရသဖြင့် အခက်အခဲများမှာ ဝင်းလှိုင်က သင်ပြရလေ၏ ။ လခမှာလည်း ဝင်းလှိုင်က တစ်ဆ သာသာ ပို၍ကြီး၏ ။ အသက်မှာလည်း ကိုးနှစ်ခန့် ပို၍ ကြီးလေ၏ ။

၎င်းတို့မှာ ဤသာလင်း ဘရားသား ဆန်ကုန်သည်ကြီး၏ တိုက်၌ လုပ်၍ နေရာတွင် အတူတကွ လုပ်ကိုင်ခဲ့ရသည်မှာ သုံးနှစ်နီးနီး ကြာသဖြင့် ထိုသုံးနှစ်သည် ကုန်သည်ကျောင်းမှာ နေခဲ့ရစဉ်က သိကျွမ်းခဲ့ခြင်းကို ပိုမိုမြဲမြံ ရင်းနှီးအောင် ခေါင်ချုပ်၍ ပေးသလို ဖြစ်စေလေ၏ ။

ဝင်းလှိုင်သည် ရှေးအထက်ကျော်အခါက မိဘ ချမ်းသာဖူးသည့် အတွက် ပညာကို ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် ပေါက်ရောက်အောင် မသင်ခဲ့ဘဲ ဘိုကပြားကလေးများ တတ်သလို သုံးစွဲနိုင်အောင် ဖတ်တတ်ပြီးနောက် အရောင်းအဝယ် အလုပ်ကို လုပ်ဖို့ရန် စိတ်ကူးခဲ့ရာ ဖခင် ကွယ်လွန်ပြီးနောက် “ လူကား ကြံ၏ ကံကား ဖန်၏ ” ဟူသော စကားကဲ့သို့ မှန်းခြေ မပေါက် ဖြစ်သဖြင့် စာရေး အလုပ်နှင့် နေရကြောင်းကို တင်လှအား ပြော၍ မပြ ။

ဤယခု အခြေအနေထက် အဘယ်အခါကမျှ မမြင်ခဲ့ဖူး သကဲ့သို့သာ ရိုးရိုးနေခဲ့လေ၏ ။ မိမိ၏ လခထဲမှ တစ်ဝက်ကို ဒိစကြိတ်မြို့ငယ် တစ်ခု၌ နေသော မိခင်နှင့် ညီငယ်ကလေးများအတွက် ပို့ရကြောင်းကိုလည်း ပြော၍ မပြချေ ။

ထိုညနေ အလုပ်မှ ဆင်းကြသောအခါ အထက်ကကဲ့သို့ မိမိလမ်းကို မိမိ မသွားဘဲ ကံတူအကျိုးပေး ဖြစ်ခြင်းသည် နှစ်ယောက်စလုံးကို ပိုမိုရင်းနှီးခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ကြံရေးစည်ရေး စကားများကို ပြောဆို တိုင်ပင်ရင်း အတူတကွ သွားကြလေ၏ ။

ထိုကဲ့သို့ သွားကြရာ တစ်နေ့ထက် တစ်နေ့ နီးကပ်ခြင်း ဖြစ်ကြလေရာ ထိုနီးကပ်ခြင်း၌ ပွန်းတီးခြင်းတို့၏ သဘာဝအတိုင်း ထွက်ပေါ်မြဲဖြစ်သော ပူနွေးခြင်းသည် နှစ်ယောက်စလုံး၏ နှလုံးကို ပတ်ရစ်စ ပြုလေရာ တစ်ယောက် နှင့် တစ်ယောက် နီးကပ်သည့် အခါတိုင်း ရင်ဝအတွင်းရှိ နှလုံးမှာ အချစ်၏ ပေါင်းအိုးတွင် နူးမှန်းမသိ နူးစပြုလေ၏ ။ သို့ဖြစ်သောကြောင့် နောက်ဆုံး လခများ ရှင်း၍ သူဌေးနှင့် မန်နေဂျာတို့ နှစ်ယောက်သား နောက်ဆုံး တွေ့ကြုံ စကားပြောကြပြီးနောက် အလုပ်တိုက် အပြင်သို့ ရောက်ကြသောအခါ တစ်ယောက်၏ ရင်ခွင်သို့ တစ်ယောက် ပြေး၍ ခိုဝင်ချင်သကဲ့သို့ ဖြစ်သည်ကို တွေ့ရှိခံစားကြရလေသတည်း ။

သူဌေးနှင့် မန်နေဂျာတို့မှာလည်း များစွာ ဝမ်းနည်းခြင်း ဖြစ်ကြလျက် နောက်အလုပ်အကိုင် ပြန်၍ ကောင်းရင် ပြန်ပြီး တွေ့ကြရဖို့ အကြောင်းများကို ပြောရုံမက အလုပ်ပင် မလုပ်သော်လည်း မတော်တဆ အခက်အခဲ အကျပ်အတည်း တွေ့ကြလျှင် ရံဖန်ရံခါ ဆိုသလို ကူညီနိုင်ဖို့ ရှိကြောင်းနှင့် လွန်စွာ အားမငယ်ရအောင် ပြောလိုက်ကြလေ၏ ။ သို့သော်လည်း နှစ်ယောက်စလုံးမှာ မာန်မာန ရှိကြလေရာ ထိုစကားများကို နား၌သာ ခံယူ၍ စိတ်နှလုံး အတွင်းသို့ မရောက်စေဘဲ ဖျောက်ဖျက်၍ ပစ်ကြလေ၏ ။ ထိုအခါသည် ဆောင်းလရာသီ၏ အစဖြစ်လေရာ ၎င်းတို့၏ လက်မှာလည်း ငွေကလေး အနည်းငယ်မျှ ရှိကြသဖြင့် သာယာသောဥတု ၊ ခွာညိုသဇင်ပန်းတို့နှင့် လန်းတင့်သော လရာသီ ဖြစ်လေရာ အလုပ်လက်လွတ် သဖြင့် ရုတ်တရက် တွေ့ကြုံရသော လေးလံခြင်းမှာ လျင်မြန်စွာ ပပျောက်ပြီး မျှော်လင့်ခြင်း မီးရောင် မဆိတ်သော ပျိုရွယ်သည့် စိတ်နှလုံးများမှာ သာယာသော ရာသီ၏ ဘက်သို့ ရောက်ကာ တစ်ဖန် လန်းရွှင်စ ပြုပြန်လေ၏ ။ အလုပ်ပြုတ်ခြင်းကိုပင် လွတ်လပ်ခြင်းဟု မှတ်ထင်ကြလေ၏ ။ အကြောင်းမူကား “ မြန်မာပြည်မှာ တစ်ဝမ်းတစ်ခါးအတွက် အဘယ်အခါကမျှ ဝန်လေးခြင်း မဖြစ်ခဲ့ကြရသော စိတ်၏ အလေ့အကျင့်သည် ယခုကဲ့သို့ ကျပ်တည်းခက်ခဲသော အခါသမယမှာပင် မပျောက်မပျက် အဘယ်နည်းမဆို နေရာတော့ ကျကြမှာပဲ ” ဟူသော မျှော်လင့်ခြင်းကလေးနှင့် ခပ်အေးအေးပင် နေကြလေ၏ ။

သို့ဖြစ်လေရာ တင်လှသည် မိခင် လူမမာကို အစေခံမကလေးနှင့် ထားခဲ့ပြီး အလုပ်အကိုင် စုံစမ်းရန် ထွက်သည့်အတိုင်း အလုပ်စုံစမ်းရေးဘက်သို့ စိတ်ရောက်ခြင်းက နည်းလျက် ဝင်းလှိုင်နှင့် တွေ့ကာ တိုင်ပင်ခြင်း အလုပ်က များ၍ နေလေ၏ ။ သို့သော်လည်း တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် မတွေ့ဘဲ မနေနိုင်သော အကျင့် ပေါ်ပေါက်၍ လာသည်ကို နှုတ်ဖြင့် ဝန်ခံခြင်း မပြုကြသေးဘဲ အပြင်အပ အမူအရာ၌ ရှေ့ကနည်းတူ ရိုးရိုးသားသား သူငယ်ချင်း သဘောထားမျိုးထက် မပိုမထူးသည့် လက္ခဏာနှင့် နေကြလေ၏ ။

အချို့သော ခေတ်ကာလ အသိပညာ မရှိသော မိန်းမကလေးများလို ဖြစ်ခြေက တင်လှသည် ထိုကဲ့သို့ ကျစ်လျစ်စွာ “ ဣန္ဒြေရရ နေနိုင်ပါမည်လား ” ဟု တွေးတောဖွယ် ရှိလေ၏ ။

ဝင်းလှိုင် ကိုယ်တိုင်က ရိုးသားသောစိတ် ရှိသည့်ပြင် ဥရောပတိုက်သားတို့၏ မမြတ်သော အလေ့အကျင့်တို့နှင့် နီးစပ်ခြင်း မရှိခဲ့ဘဲ ဆရာကောင်း၏ အဆုံးအမကိုသာ ခံခဲ့ရသူ ဖြစ်လေ၏ ။ တင်လှမှာလည်း ခေတ်ကာလ ပညာကို သင်ကြားခဲ့ရသဖြင့် အသိပညာ ပိုမိုလျက် မိမိကိုယ်၏ အဖိုးတန်ခြင်းကို နှမြောသူ ဖြစ်ရကား မိမိ ကိုယ်ကို ထိန်းစောင့်ရန် သာလွန် လွယ်ကူလေ၏ ။ အင်္ဂလိပ်ကျောင်းသား ယောက်ျားကလေးများကလည်း မိမိတို့နှင့် အလားတူ ခေတ်ကာလ ပညာတတ်သော အမျိုးသမီး ကလေးများ၏ ရှေ့တွင် ယောက်ျားကောင်း အရည်အချင်း ရှိသူ ဟူသော ဂုဏ်ကို လိုချင်ကြသဖြင့် သိမ်ဖျင်းကလက်ခြင်း အမှုတို့ကို ရှောင်ကြဉ်ကာ မိမိတို့၏ ကိုယ့်စိတ်ကို ချုပ်တည်းတတ်ကြလေရာ ဝင်းလှိုင်၏ စိတ်၌ ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုး ဖြစ်၍ နေဟန် ရှိလေ၏ ။ အကြောင်းမူကား တင်လှနှင့် တွေ့သည့်အခါ တင်လှကို အထူး ဂရုစိုက်ကာကွယ်ကာ စောင့်ရှောက်သော အမူအရာမှ တစ်ပါး အခြား အဘယ်လက္ခဏာကိုမျှ မပြဘဲ နေလေ၏ ။ သို့ဖြစ်လေရာ နှစ်ဦးနှစ်ဖက်စလုံး၏ သဏ္ဌာန်၌ ဇက်ကြိုးတပ်ကာ ချုပ်တည်း၍ ထားသော လှပသော အချစ်မှာ သာလွန် သိမ်မွေ့လျက် နှစ်လိုဖွယ်ရာ ဖြစ်၍ နေလေ၏ ။ သို့ဖြစ်လေရာ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် တွေ့ရခြင်း သက်သက်၌ပင် အချစ်၏ ကိစ္စဆုံးခန်းသို့ ရောက်သည့်အလား နှစ်ယောက်စလုံးမှာ ကျေနပ် ပျော်မွေ့၍ နေကြလေ၏ ။ အလိုမလိုက်သော အချစ်သည် သာလွန် စစ်မှန်ဖြူစင်လျက် ထိုအချစ် သက်သက်မှာပင် ချစ်ဖွယ်ရာဖြစ်၍ နေလေ၏ ။

ထိုကဲ့သို့ နေကြရာ အဘယ်မှာမျှ အလုပ် မရ ၊ စုမိလျက် ရှိသော ငွေကလေးများလည်း လျော့စပြုလေ၏ ။ ဆောင်းရာသီ လွန်မြောက် ပူအိုက်သော နွေဥတု ကျော်ပြန်လေရာ မိုးလရာသီ နီးကပ်၍ လာလေ၏ ။ မှိုင်းချည် တစ်ခါ ၊ ပြာချည် တစ်လှည့် ၊ တစ်မိုးလုံး အိတော့မလို ညိုမည်းအုံ့ဆိုင်း ပတ်လည်ဝိုင်းလျက် မိုးကြိုးလျှပ်စစ်တို့ ပြိုးပြက်ချုန်းထစ်စ ပြုလေ၏ ။

ထိုအခါ တင်လှမှာ လတ်ဆတ်သော အဆင်းအရောင်သည် မှေးစပြုလေ၏ ။ ဝင်းလှိုင်သည်မှာမူ မျှော်လင့်ခြင်း၏ စိတ်အားကလေး မကုန်သေးချေ ။ လက်ထဲ၌လည်း ငွေစကြေးစကလေး ရှိသေးလေ၏ ။ တင်လှမှာကား အိမ်လခက စူး ၊ မိခင်အတွက် ဆေးဖိုးဝါးခက ပူစ ပြုလေ၏ ။ သို့သော်လည်း ဝင်းလှိုင်အား ပြော၍ မပြဘဲ နေလေ၏ ။ တစ်နေ့သ၌ ညနေအချိန် လမ်း၌ နှစ်ယောက်သား တွေ့ကြရာ ဝင်းလှိုင်မှာ ရန်ကုန်သို့ ဆယ်နှစ်ကြာမှ တစ်ခေါက်လောက် လာရောက်သော ဦးကြီး တစ်ယောက် ထံမှ ငွေသုံးဆယ် ရလိုက်သဖြင့် တင်လှအား “ ထမင်း စားပြီးပလား ၊ လာ ... လိုက်ခဲ့ ” ဟု အတင်းခေါ်ကာ ဘုံဘေ ရက်စ်တောရင့် သို့ ခေါ်သွားလေ၏ ။ ညစာ စား၍ ပြီးသော အခါ တင်လှက “ ကိုဝင်းလှိုင် ကျွန်မ အိမ်အတွက် စိတ်မချရဘူး ။ မြန်မြန်သွားချင်တယ် ။ လန်ချားခ ယူမလာခဲ့မိလို့ ပိုက်ဆံ တစ်မတ်ပေးပါ ” ဟု ပြောလေရာ ဝင်းလှိုင်က ငွေငါးကျပ် ထုတ်၍ ပေးလေ၏ ။ 

“ ဟင့်အင်း ၊ ကျွန်မ တစ်မတ်ပဲ ယူမယ် ။ ကျွန်မ မပြတ်မလပ်သေးပါဘူး ။ အိမ်မှာတော့ ... ” ဟု ပြော၍ ငွေငါးကျပ်ကို အတင်း ပြန်၍ ပေးလေ၏ ။ ဝင်းလှိုင်သည်ကား တင်လှ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ လက်ဝါးထဲသို့ ထည့်ပြီး တင်လှ၏ နူးညံ့သော လက်ချောင်းကလေးတွေကို မိမိ၏ လက်ဖြင့် ဖိနှိပ်ကာ ချိုး၍ ဆုပ်စေလေ၏ ။

ထိုညဉ့်၌ ဝင်းလှိုင်သည် အသိမိတ်ဆွေ တစ်ယောက် နှင့် တွေ့လေ၏ ။ ထိုအသိမှာ ဝင်းလှိုင်ကို တွေ့တိုင်း အလွန်ချစ်ကျွမ်းဝင်သူ တစ်ယောက် ကဲ့သို့ စိတ်အား ထက်သန်စွာ နှုတ်ဆက်ပြောဆိုလေ့ ရှိသဖြင့် ဝင်းလှိုင်၏ စိတ်၌ ၎င်းအပေါ်၌ အလိုလို မနှစ်လိုဖြစ်ကာ မသင်္ကာ စိတ်ပေါ်လျက် ၎င်းနှင့် တွေ့ကြုံနှုတ်ဆက် ၊ စကား တစ်လုံး နှစ်လုံး ပြောပြီးနောက် အရေးကြီးသော အကြောင်း တစ်ခုခုနှင့် ခွဲခွာ၍သာ လာလေ့ ရှိလေ၏ ။ ထိုညဉ့်၌ကား ခွဲခွာ၍မရ ။ 

“ လာပါ မိတ်ဆွေရဲ့ ၊ လက်ဖက်ရည်ကလေးများ သောက်စမ်းပါဦး ၊ ခင်ဗျား တွေ့ပြီ ဆိုမှဖြင့် သည် အလျင်စလိုချည်းပဲ ” ဟု ပြောကာ အတင်းဆွဲ၍ ခေါ် သဖြင့် လက်ဖက်ရည်ဆိုင် တစ်ဆိုင်သို့ ရောက်၍ သွားပြီး “ ခင်ဗျားကို ကျုပ် တိုင်ပင်စရာ ရှိတယ် ” ဟု ပြောလေ၏ ။

“ ဆိုလေ ၊ ဘယ်လို ကိစ္စလဲ ။ ကျုပ် နိုင်တဲ့ဘက်က ဆိုရင် ကူညီနိုင်ပါတယ် ” ဟု ဝင်းလှိုင်က ပြန်၍ ပြောလေ၏ ။

“ သည်လိုပါ မိတ်ဆွေ ၊ ခင်ဗျား သာလင်း ကုမ္ပဏီ မှာပဲ မဟုတ်လား ”

“ ဟုတ်ပါတယ် ”

ဝင်းလှိုင်သည် မိမိ အလုပ်ပြုတ်၍ နေကြောင်း မပြောဝံ့ဘဲ နေလေ၏ ။

“ သည်လိုပါ မိတ်ဆွေ ၊ ကျွန်တော် ဂျင်နရယ် အက်ဆစ်စ်တန့် တစ်ယောက် အရေးတကြီး လိုနေတယ် ။ ကျုပ်အလုပ် တော်တော်ကြီးကြီး တစ်ခု ဖြစ်နေပြီ ။ ခင်ဗျား တော်တဲ့ အကြောင်းကို ကြားရတယ် ။ သည်တော့ ခင်ဗျားလို အခြား တော်သူ တစ်ယောက်တော့ သိမှာပဲ ။ အရေးအချွတ် စာရင်းအင်း ဘစ်ဇနက်ရုတင်း လဲနိုင်တဲ့ အိစ်ပီးရီးယင်း ရှိသူ တစ်ယောက် အရေးတကြီး လိုနေတယ် ။ လျှောက်လာသူတွေတော့ အများကြီးပဲ ။ တစ်ယောက်မှ အားမရဘူး ”

“ ဘာအလုပ်လဲ ”

“ အေဂျင်စီသုံးလေးခု ဂျာမနီက ရတယ် ။ ကျုပ် ညီသည် တစ်ယောက်က အမွေ သုံးသိန်းကျော် ရလို့ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဘူး ။ ဒါနှင့် အေဂျင်စီ အလုပ်ကို ကျုပ်က အကြံပေးတော့ အစ်ကိုကြီး နိုင်တဲ့ အလုပ် ၊ အကျိုးဖြစ်မယ့် အလုပ် ဆိုရင် သဘောအတိုင်း လုပ်ပါလို့ ပုံပြီးလွှဲတယ် ။ သူကတော့ ဘာမှ နားမလည်ဘူး ။ သည်တော့ ကျုပ်မှာ လူကောင်း လက်ဖတင်နင်ကောင်း လိုနေတာပဲ ။ ကျုပ် စိတ်ကူးတော့ အေဂျင်စီ တစ်မျိုးပြီး တစ်မျိုး အပြည်ပြည်က ယူပြီး ကြော်ငြာရောင်းဖို့ ၊ ပြီးတော့ ကျုပ်တို့ မြန်မာတိုင်းဖြစ် လက်မှုပညာ ပန်းပု စသည် ပစ္စည်းတွေ ၊ ဆေးပြင်းလိပ်တွေကို တင်ပို့ဖို့ အလုပ်ပဲ ။ စာပေးစာယူတွေကလည်း ပုံနေတာပဲ ။ ကျုပ် တစ်ယောက်တည်း မနိုင်ဘူး ”

“ ဘယ်တော့လောက် လိုချင်သလဲ ။ လခ ဘယ်လောက် ပေးနိုင်မလဲ ”

“ လခတော့ အစမှာ မများသေးဘူး ။ တစ်ရာလောက် ကျုပ် မှန်းတယ် ။ သို့သော်လည်း အလုပ်တော့ မသက်သာဘူး ။ နေထွက်က နေဝင်အထိ အစမှာ ကြဲရလိမ့်မယ် ။ နောက်တော့ အကျိုးခံစားရမှာပဲ ။ ကျုပ်တို့ ခင်ဗျားတို့လို ငွေအားကောင်းကောင်းနှင့် လုပ်ရရင် ပျက်ဖို့ မရှိပါဘူး ။ ကျုပ်အလုပ်က ကျိန်းသေ အလုပ်ပါ ။ ငွေကို ဘဏ်မှာ လုံလုံခြုံခြုံ ထားပြီး ကုန်ပစ္စည်းတွေကို အလကားလိုလို မှာယူပြီး အေးအေးဆေးဆေး ရောင်းချ အမြတ်ယူ နေဖို့ ရှိတာပဲ ။ ကျုပ် အလုပ် အမှန် ကြီးပွားရမယ် ။ ကျုပ်တို့မှာ သည်လိုဘက်က အိပ်စပီးရီးယင်း နှစ်ပေါင်း အစိတ်ကျော် နေတာပဲ ။ သည်တော့ အစမှာ သည်းညည်းခံနိုင်သလောက် နောင်ကို စံရမှာပဲ ။ ကျုပ်ဟာ လီမိတက် ဖြစ်မှာ ရှယ်ယာတောင် ရနိုင်ပါတယ် ”

“ ပျက်ပျက်ဖြစ်ဖြစ်ဗျာ ၊ အခု ရှစ်ဆယ်သာ ရပါစေ အမှန်နော် ”

“ အမှန်ပေါ့ဗျာ ၊ အမြန်သာ လူရပါစေ ” 

“ ယောက်ျားလား ၊ မိန်းမလား ”

“ ဘာဖြစ်ဖြစ်ဗျာ ၊ အလုပ်လုပ်နိုင်ရင် တော်ပြီ ”

“ ကျုပ်တပည့်မကလေး တစ်ယောက် ရှိတယ် ။ ကျုပ်လောက်ပဲ တော်ပါတယ် ။ စာပေးစာယူ တိုက်ရိုက်တင်း ၊ ရှော့တင်း ၊ ဘာမှ ဆိုစရာ မရှိဘူး ။ စိတ်သဘော အင်မတန် ကောင်းတယ် ။ အလုပ်လည်း တည်တယ် ။ အဲ ... တစ်ခုပဲ ဆိုစရာရှိတယ် ”

“ ဘာလဲ ”

“ ရုပ်က အတော်ကြီး ချောနေလို့ ကျုပ်က ”

“ အို ... စိတ်ချ ၊ မိတ်ဆွေ ။ မှည့်တစ်ပေါက် မစွန်းစေရဘူး ” 

“ ကောင်းပြီ ရစေ့မယ် ။ ခင်ဗျား လိပ်စာပေးပါ ။ လခတစ်ရာနော် ”

“ ကျေနပ်ရင် ဒုတိယလမှာ ( ၁၅ိ ) တိုးပေးလိုက်ဦးမယ် ”

“ ကောင်းပြီ ရစေ့မယ် ။ တခြားလူကို လက်မခံလိုက်နဲ့နော် ” ဟု ပြောပြီး စားပွဲကို ထု၍ ထလာခဲ့၏ ။ ဝင်းလှိုင်သည် တင်လှထံ ချက်ချင်း ရောက်သွားလေ၏ ။

“ ကိုင်း ... တင်လှ ၊ ငါ့သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်ကို မင်းအတွက် ပြောပြီးပြီ ။ လခတစ်ရာ ကျေနပ်ရင် ( ၁၁၅ိ ) အလုပ်တော့ များမယ် ။ အစမှာ တစ်နေ့လုံးပဲ ”

“ တကယ်လား ကိုဝင်းလှိုင် ၊ အခုအခါမှာ ( ၁၁၅ိ ) အလုပ်ဟာ အခုလို အိမ်ပေါ်တက်လာဖို့ အင်မတန် ခက်တာပဲ ”

“ မခက်ဘူး ၊ နက်ဖြန် ဦးဘော်မြ အလုပ်ကိုသာ သွားပေရော့ ၊ ဟောဒီမှာ လိပ်စာ ” ဟု ပြောပြီး လိပ်စာကို ပေးလေ၏ ။

တင်လှမှာ အားရအားကြီးသဖြင့် မျက်ရည်များ စို၍ လာလေ၏ ။

“ နို့ .. ကိုဝင်းလှိုင် ၊ ဘာပြုလို့ သည်အလုပ်ကို မလုပ်သလဲ ။ ကိုဝင်းလှိုင် ရရင် ကျွန်မ ရသလို ဝမ်းသာမှာပဲ ”

“ ယောက်ျားကို မလိုချင်ဘူးတဲ့ ။ သည့်အတွက် ပြေးလာတာ ၊ နက်ဖြန်ခါ ဆက်ဆက် သွားနော် ။ အကုန် သေချာပြီးသား ။ အဒေါ် နေကောင်းရဲ့လား ”

“ ကျွန်မ ကိုဝင်းလှိုင် ပေးလိုက်တာနှင့် အိုဘယ်လတင်ကလေး ၊ ဘီစကွတ်ကလေး ဝယ်ရလို့ နည်းနည်းတော့ အစာဝင်သွားပါတယ် ။ အခု အိပ်နေတယ် ”

“ စိတ်ချ တင်လှ ၊ မင်း ကံကောင်းလာပြီ ။ မင်း အမေလည်း မာတော့မှာပဲ ။ ကိုင်း ... သွားမယ်နော် ” ဟု ပြောပြီး ထွက်ခဲ့လေ၏ ။

••••• ••••• •••••

တင်လှသည် ထိုနေ့မှစ၍ ဝင်းလှိုင်ကို မတွေ့သည်မှာ တစ်လနီးနီး ကြာ၍ သွားလေ၏ ။ တင်လှသည် ကျေးဇူးဆပ်လိုသဖြင့် အနှံ့အပြား စုံစမ်းလေ၏ ။ အဘယ်မှာမျှ သတင်းမရချေ ။ တစ်နေ့သ၌ ၎င်း၏ လက်ရေးနှင့် စာတစ်စောင် ရောက်၍ လာရာ လိပ်စာ မြင်လျှင် မြင်ချင်း တင်လှ၏ ရင်ထဲမှာ နွေး၍ သွားလေ၏ ။ ဖွင့်ကြည့်လေရာ အောက်ပါစာပင်တည်း ။

        လှ

        အစ်ကိုကြီး အလုပ်နေရာ မကျသဖြင့် အကြောင်း မကြားဘဲ နေခဲ့ပါသည် ။ ယခုမှ အလုပ်သေချာပါသည် ။ အင်းစိန်ဒိစတြိတ် ကောင်စီရုံးမှာ ဖြစ်ပါသည် ။ အလုပ်များ၍ မလာအားပါ ။ ကျန်းမာပါ၏ ။ စိတ်လက်ချမ်းမြေ့ ပျော်ရွှင်စွာ အလုပ်လုပ်လျက် ကျန်းမာစေရန် ဆုတောင်း ပါသည် ။

           လှိုင်

တင်လှသည် စာကို ရင်ဘတ်၌ လည်းကောင်း ၊ ပါး၌ လည်းကောင်း ကပ်လေ၏ ။ “ ကောင်စီ စက္ကရီတေရီ အလုပ်နဲ့ တူတာပဲ ။ နေရာကျပါစေ ” စသည်ဖြင့် တွေးတောကာ အတိုင်းမသိ ဝမ်းမြောက်ခြင်း ဖြစ်လေ၏ ။

ထိုအခိုက်တွင် ဦးဘော်မြ ရောက်လာပြီး “ မတင်လှ မိတ်ဆွေ ကိုဝင်းလှိုင် တစ်ယောက် ဘယ်မှာ နေသလဲ ” ဟု မေးလေ၏ ။

“ သူ အလုပ် မရှိဘူးလို့ ကြားပါကလား ”

“ ဪ ... အလုပ်မရှိတာ ကြာလှမှပဲ ။ ကျွန်မနဲ့ အတူတူ သာလင်းကုမ္ပဏီက ထွက်တာပဲ ။ ဦး အခုမှ သိသလား ”

“ အခုမှ သိတယ် ။ မတင်လှ အကြောင်းကို ပြောတော့ သူ့မှာ အလုပ်ရှိတယ်လို့ ပြောတာနဲ့ မတင်လှကို ခေါ်ရတာ ”

“ ဪ ... သည်လိုလား ၊ သူက ပြောတော့ ယောက်ျား အလုပ်သမား အလိုမရှိဘူးတဲ့ ။ မိန်းမက အလုပ်မြဲတယ် ။ မိန်းမမှ လိုချင်တယ်လို့ ဦးက ပြောတယ် ဆိုပြီး ကျွန်မကို သွင်းပေးတာ ။ ကျွန်မ သိရင် သည်အလုပ်ကို လက်တောင် ခံမှာ မဟုတ်ဘူး ။ သူ့သာ လုပ်စေမှာပဲ ” ဟု ပြောပြီး တွေဝေ၍ နေလေ၏ ။ 

ထို့နောက် စာကို ပြလေရာ ဦးဘော်မြ ဖတ်ပြီး အင်းစိန် ဒိစတြိတ် ကောင်စီမှာ ဦး ချယ်ယာ မင်ပဲ ၊ ဦးက သမိုင်းမှာ နေတယ် ။ ဦး မသိရပါကလား ”

“ နို့ ... ဘယ့်နှယ်လဲ ၊ သည်စာမှာ သေသေချာချာ ပါတာပဲ ဦးရဲ့ ”

“ ဟုတ်တယ် ၊ ဒါ့ကြောင့် အစဉ်းစားရ ခက်တာပေါ့ ။ ဦး စုံစမ်းလိုက်ဦးမယ် ” ဟု ပြောပြီး မိမိ၏ အခန်းကို ပြန်သွားလေ၏ ။

နောက်တစ်နေ့ တင်လှ အလုပ်တိုက်သို့ ရောက်ပြီး နောက်မကြာမီ ဦးဘော်မြ ရောက်၍ လာလေ၏ ။

“ ဦး မနေ့က အင်းစိန် ဒိစတြိတ်ကောင်စီကို သွားတယ် ။ ဘယ်က ဒီစတြိတ် ကောင်စီမှာ အလုပ်ရရမလဲ ။ အလကား ပြောတာ ။ ဟိုမှာ မရှိပါဘူး ”

“ ဦးလေး သူ့အကြောင်းကို ကြားရလို့ လိုချင်နေတာ အတော်ကြာပြီ ။ ဟိုနေ့ကတည်းက သူ့မှာ အလုပ် မရှိဘူးလို့ ပြောရင် ဦး သုံးမလို့ပဲ ။ အခုတော့ ဦးလေ မြင်မြင်ချင်း ဒေါသဖြစ်လိုက်တာ ။ ဦး တစ်ခါတည်း ဆွဲထိုး မလို့တောင် အောက်မေ့မိတယ် ။ စိတ်ကို မနည်းကြီး ချုပ်ထားရတာပဲ ”

“ ဘာဖြစ်လို့လဲ ဦး ၊ ဦး တွေ့သလား "

“ မနေ့က တွေ့ခဲ့တာပေါ့ ။ ဦးမှာ သူ ရှိမှ ဖြစ်မယ့် အရေးတွေ အတော်များများ ပေါ်နေပြန်လို့ မရမက လိုက်နေတာပါ ။ ဒိစတြိတ်ကောင်စီမှာ ဆိုတာတော့ ဟုတ်ပါတယ် ၊ သို့သော်လည်း နို့ … တူမ ယနေ့ အလုပ် များသလား ။ လာလေ ၊ သူ့ဆီ သွားရအောင် ။ ဦး ကားနဲ့လေ ” 

တင်လှသည် နဂိုက အင်မတန် တွေ့ချင်၍ နေလေရာ ချက်ချင်း လိုက်ပါ၍ သွားလေ၏ ။

သမိုင်း အလွန်သို့ ရောက်သောအခါ တံတားတစ်ခု၌ လမ်းချိုးကလေး တစ်ခုမှာ ကတ္တရာစီးတွေ လောင်းလျက် လမ်းပြင်၍ နေသော အလုပ်သမား မြန်မာကု,လား တစ်စုကို တွေ့ရလေ၏ ။

တင်လှ ။  ။  ။ “ မြန်မာတွေလည်း လမ်းကူလီအလုပ်ကို လုပ်ကုန်ကြပါသလား ဦးလေးရဲ့ ”

“ အလုပ်ရှားတာကိုး တူမရဲ့ ၊ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ဘယ် လူမျိုးမဆို အောက်တန်းကျတဲ့ အလုပ်ကို လုပ်ကြရတာပဲ ။ သည်တော့မှလည်း အထက်တန်းကို ရောက်နိုင်တာပဲ ။ မြန်မာလူမျိုးမှာသာ အောက်တန်းကျတဲ့ အလုပ်ကို မလုပ်ကြလို့ အထက်တန်းကိုလည်း မရောက်ဘဲ နေကြတာပဲ ။ အရင်ကတည်းက အခုလို လုပ်ကြမယ် ဆိုရင် မြန်မာလူမျိုး အခုလိုတောင် အောက်တန်းကျဖို့ မရှိဘူး ”

ကားကို ရပ်လိုက်လေ၏ ။ ဦးဘော်မြသည် ကားပေါ်မှ ဆင်းပြီး လမ်းမှားသဖြင့် လမ်းစရှာသလို လုပ်၍ နေလေ၏ ။

“ ဦး လမ်းမှားသလား ”

“ မမှားပါဘူး ၊ အဲဒီလူစုပဲ ။ အမှတ်တမဲ့ ကြည့်စမ်း ” 

တင်လှသည် ပေရေစုတ်ပြတ်သော ကု,လားမြန်မာတွေကို ကြည့်ပြီး “ ဘာဖြစ်လို့လဲ ဦးလေးရဲ့ ” ဟု မေးလေ၏ ။

ဟိုနောက်ဆုံးက “ ကတ္တရာစေး တံမြက်စည်းကြီးကို ထမ်းလာတဲ့ အကောင်ကို သေသေချာချာ ကြည့်စမ်း ” ဟု ဦးဘော်မြက ပြောလေ၏ ။

တင်လှသည် မျက်နှာမှာ ကျောက်မှုန့်တွေ ချွေးကြောင်း တွေနှင့် စွပ်ကျယ်လက်စုတ်ကို ဝတ်လျက် ကတ္တရာစေးတွေနှင့် မည်းနေသော တံမြက်စည်းကို ထမ်းသွားသည့် ကူလီကို သေချာစွာ ကြည့်လေ၏ ။ သို့ကြည့်ပြီး ဦးဘော်မြ ဘက်သို့ လှည့်ကာ ရယ်ချင်အားကြီးသဖြင့် မျက်နှာ နီမြန်းလျက် မျက်ရည်များလည်း ဝေ့၍ လာလေ၏ ။

“ မြင်ပြီ မဟုတ်လား ၊ ဒီစတြိတ်ကောင်စီ စာရေးကြီး ၊ ဦး ဒေါသ မဖြစ်ဘဲ နေနိုင်ပါ့မလား တူမရဲ့ ၊ မာနကြီးလွန်းလို့ ဒီလိုဖြစ်တာ ။ ဦး စုံစမ်းကြည့်တော့ သူ့မှာ အကြံ တစ်ခု ရှိသတဲ့ ။ သည်အကြံက ငွေသုံးလေးဆယ် လိုတယ် ပြောတာပဲ ။ တကယ်ဆိုရင် ဦးတို့လည်း ခင်မင်နေတဲ့ လူချင်းပဲ ။ အကျိုးအကြောင်း ပြောရင် ဘာ ဝန်လေးသလဲ ”

“ ဟုတ်တယ် ဦး ၊ မာန အင်မတန် ကြီးတယ် ။ ဘယ်သူ့ဆီမှာမှ ငွေငါးကျပ် ၊ တစ်ဆယ် လက်ဖြန့်ပြီး မတောင်းဘူး ။ သည်အလုပ်က လေးငါးဆယ် ရသလား ဦးရဲ့ ”

“ စုမှာပေါ့ ၊ ပြီးတော့ ဘယ်ဆိုလား သွားမလို့တဲ့ ။ အလုပ်သမား တစ်ယောက်က ပြောတယ် ”

တင်လှသည် ဝင်းလှိုင်၏ နောက်နား ကပ်သွားပြီး “ ကိုဝင်း ” ဟု ခေါ်လေရာ လှည့်၍ ကြည့်ပြီး အံ့အားသင့်လျက် အတန်ငယ်ကြာစွာ စကားမပြောဘဲ တံမြက်စည်းကြီးကို ထမ်းရင်း ပါးစပ်ဟ၍ နေလေ၏ ။ ထို့နောက် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနဲ့ ချာခနဲ လှည့်လိုက်ရာ ရှည်သော အုန်းတံမြက်စည်းကြီးမှ ကတ္တရာများ စဉ်လွင့်ရုံမက တင်လှ၏ ဝိုင်သားအင်္ကျီ ပခုံးက ကတ္တရာစေးနှင့် တံမြက်စည်း တံဆိပ်ကို ခတ်နှိပ်လိုက်လေ၏ ။ ထို့နောက် “ ဟင် ... ဖယ် ... ဖယ် ၊ အနားမကပ်နဲ့ ” ဟု ပြောကာ တံမြက်စည်းကြီးကို လွှင့်၍ ပစ်လိုက်လေ၏ ။

ထိုအခါ ကုတ်အင်္ကျီအနက်အပေါ်မှာ ကြေးခါးပတ်ကြီးကို ပတ်ထားသော ခံ့ညားသော မယ်ဇလီခေါင်းနှင့် တူသော ကု,လားတစ်ယောက်က ကြိမ်လုံးကို ကိုင်လျက် ကေသရာဇာ ခြင်္သေ့မင်းသည် သားကောင်ကို မြင်၍ လာသည့်အလား မာန်ပါပါ ခြေလှမ်းကြဲကြဲ မြန်မြန်နှင့် ကြိမ်းမောင်းဟန် မာန်မည့်ဟန်နှင့် လာသည်ကို ဦးဘော်မြ မြင်ရလေရာ ၎င်းမယ်ဇလီခေါင်း ထံသို့ ရှေးရှု သွားပြီးလျှင် အသပြာ ငွေတစ်မတ်ကို မယ်ဇလီခေါင်း လက်ထဲသို့ ပြုံးရယ်ကာ ထည့်ပြီး တင်လှနှင့် ဝင်းလှိုင်၏ ဘက်သို့ မျက်စပစ်၍ ပြလိုက်လေရာ မယ်ဇလီကု,လားသည် ၎င်းတို့ကို ကြည့်၍ ပြုံးပြီး သဘောကောင်းသော အမူအရာနှင့် အနှောင့်အယှက် အာဏာမပြဘဲ ရှောင်ရှား၍ သွားလေ၏ ။

“ ဖယ်လေ ၊ နောက်ကို ဆုတ် ။ ဘာလို့ လိုက်လာသလဲ ။ တယ်နောက်တာကို ” ဟု ဝင်းလှိုင်က ပြောလေ၏ ။

တင်လှသည် အပါးသို့ တိုး၍ ကပ်ကာ ပေရေသော ဝင်းလှိုင်၏ ပခုံးပေါ်သို့ လက်တစ်ဖက်ကို တင်ပြီး “ ကျွန်မတို့ လိုက်ရှာနေတာ ကြာလှပြီ ၊ လာ ... လိုက်ခဲ့ရမယ် ” ဟု ပြောလေ၏ ။

လမ်းကြားကလေးမှ ကူလီများ အကုန်ရှောင်ရှားကာ ချုံများ၏ အကွယ်မှ စီးစောင်း ကြည့်ကြလေ၏ ။ တင်လှသည် ဝင်းလှိုင်၏ ပေရေသော ရင်ခွင်မှ ထွက်သော အခါ မျက်နှာတစ်ခြမ်းမှာ ပေါင်ဒါတွေ ဖို့သလို ဖြစ်၍ နေလေ၏ ။

ထိုအခိုက် ဦးဘော်မြ ကပ်ရောက်၍ လာပြီး “ မော်တော်ကား စောင့်နေပါတယ် ။ သူဌေးမင်း ကြွတော်မူပါ ” ဟု ပြောလေရာ တင်လှနှင့် ဘော်မြ၏ စပ်ကြားမှာ ကျုံးသွင်းမည့် ဆင်ပမာလို ဝင်းလှိုင်သည် လိုက်ပါ၍ သွားလေသတည်း ။

တင် ။  ။ “ ကိုဝင်းလှိုင် ဘာပြုလို့ သည်အလုပ်ကို လုပ်တာလဲ ”

“ အလကား နေမယ့်အစား ပိုက်ဆံ ပြတ်ခိုက်မှာ တစ်လ နှစ်ဆယ်ဟာ မနည်းဘူး ထင်ရဲ့ ။ မြန်မာလူမျိုးများကို နည်းလမ်းပြချင်တာက တစ်ကြောင်း ၊ ကူလီ အောက်တန်းစား အလုပ်ဟာ ဘယ်လိုဆိုတာ သိချင်လို့ အပျင်းပြေ လုပ်တာပါ ။ လူစတုံးလို့ မဟုတ်ပါဘူး ” ဟု ပြန်၍ ပြောလေ၏ ။

 ▢  ပီမိုးနင်း

📖 သူရိယရုပ်စုံသတင်း

      ဇွန် ၁၇ ၊ ၁၉၃၃ 

အပြုံးတစ်ခု၏ နောက်ကွယ်

❝ အပြုံးတစ်ခု၏ နောက်ကွယ် ❞
⎕ ဘိုဘိုသန့်ဇင် ( မြိုင် )

သည်နေ့ သူနှင့် ကျွန်မ ချစ်သူသက်တမ်း သုံးလ ပြည့်ပါသည် ။ အထိမ်းအမှတ် တစ်ခုအဖြစ် လျှောက်လည်ကြရန် အတွက် ယမန်နေ့ ညက သူနှင့်ကျွန်မ ချိန်းဆို၍ ထားခဲ့ကြ၏ ။ တလှပ်လှပ် ခုန်နေသော ရွှေရင်အစုံကြောင့် ညက ကောင်းကောင်းပင် အိပ်၍ မပျော်ခဲ့ပါ ။ အောင်သွယ်တော်၏ ကောင်းမှုကြောင့် သူရော ၊ ကျွန်မရော ညဉ့်နှစ်နာရီကျော်မှ အိပ်ရာ ဝင်ကြရ၏ ။

ယနေ့နံနက် သူနှင့် တွေ့ ရတော့ စိတ်တွေက ပို၍ပင် လှုပ်ရှားရပြန်ပါသည် ။ ဘောင်းဘီရှည် မဝတ်ခဲ့နဲ့ ဆိုသော ကျွန်မ၏ စကားကို သူ အလေးထား၍ လိုက်နာခဲ့ ၏ ။ အနက်ပေါ်မှာ အဖြူကွက်လေးများ ဖော်ထားသော ယောလုံချည်နှင့် စပို့စ်ရှပ် အဖြူကွက်ကို ရိုးရိုးလေးပင် သူ ဝတ်လာပါသည် ။

အသားလတ်လတ် ၊ အရပ်မြင့်မြင့်နှင့် သူ့ပုံစံက ယခင်တွေ့ဖူးသမျှထက်ပင် ပို၍ ခန့်နေပါသည် ။ ကျွန်မကတော့ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်း၍ လက်ဖဝါးနှစ်ဖက်ကို ခဏ ခဏ ပွတ်နေမိသည် ။ လက်ချောင်းလေးများကိုလည်း ကွေးလိုက်ဆန့်လိုက် လုပ်လုပ်နေမိပါသည် ။ ဘာရယ် မဟုတ်ပါဘဲ လက်ထဲက ဖုန်းကိုလည်း မကြာမကြာ ကိုင်ကိုင်ကြည့်မိပြန်၏ ။ သိကျွမ်းနေသည်မှာ ခြောက်လမျှ ကြာပြီးဖြစ်သလို ၊ စကားပေါင်း များစွာကိုလည်း ပြောခဲ့ဖူးပါလျက်နှင့် ယခုတော့ ဘာကစ၍ ပြောရမှန်း မသိအောင်ပင် ကျွန်မရင်က ခုန်၍ နေပြန်ပါသည် ။

“ တွေ့ဖူးသမျှထဲမှာ ဒီနေ့က အလှဆုံးပဲ သိလား ”

သူက အနားကပ်၍ ပြောလာခြင်းဖြစ်၏ ။ ကျွန်မ မနေတတ်၍ ခေါင်းကို ငုံ့ထားမိပါတော့သည် ။ 

“ ကြည့်ပါဦး ၊ ရှက်နေပုံကလည်း ချစ်စရာလေး ”

ကျွန်မက အဝတ်အစားကို တောက်တောက်ပြောင်ပြောင်ကြီး မဟုတ်ဘဲ အရောင် အေးအေးလေးကိုပင် ဝတ်ဆင်လာခဲ့၏ ။ ပါတိတ် ဝမ်းဆက်လေးနှင့် ရှက်နွဲ့နွဲ့ဖြစ်နေသော ကျွန်မကို ရွှန်းရွှန်းစားစား ကြည့်၍ သူက ထိုသို့ ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်ပါသည် ။ သူ့အပြော ၊ သူ့အကြည့်နှင့် သူ့အပြုံးကြောင့် ကျွန်မ ရင်က ပို၍ ခုန်လာပြန်တော့၏ ။

ရွှေတိဂုံဘုရားမှ ဆင်းလာပြီး အအေးဝင်သောက်ကြတော့ နေ့လယ်တစ်နာရီပင် ကျော်နေပြီဖြစ်သည် ။ စ,တွေ့စကကဲ့သို့ ယခုတော့ ရှိန်းမနေတော့ပါ ။ တစ်ဦးနှင့် တစ်ဦး စ,လိုက် နောက်လိုက် ၊ စကားများ ပြောလိုက်ဖြင့် နှလုံးသားချင်း ပို၍ နီးစပ် လာတော့၏ ။ ထီးတစ်ချောင်းကို နှစ်ယောက်အတူတူ ဆောင်းထားသော်လည်း မိုးရွာသလား ၊ နေပူသလားကိုပင် မေ့ချင်ချင်ဖြစ်သည် အထိ ကြင်နာရိပ်ဖြင့် အေးမြနေပါတော့သည် ။

••••• ••••• •••••

ဘာမှ မဝယ်ဘူး ။ လျှောက်လည်ရုံ သက်သက်ဟု ဆုံးဖြတ်ထားသော်လည်း ကုန်တိုက်ကို ရောက်သွားစဉ် မှာတော့ အင်္ကျီတစ်ထည်ကို ကျွန်မ တော်တော်လေး ကြိုက်မိသွားပါသည် ။ အင်္ကျီပေါ်က ဈေးနှုန်းကို ကြည့်လိုက်တော့ အမယ်လေး ... ဟုပင် လန့်၍ အော်လိုက်မိပါတော့သည် ။ သူများ ကြားသွားသလား ဆိုသော ပူပင်စိတ်ဖြင့် ကျွန်မ ပါးစပ်ကို အလျင်အမြန် ပိတ်လိုက်ရသေးသည် ။ တကယ်တော့ အင်္ကျီ၏ တန်ဖိုးက တစ်သိန်းပင် မကျော်ပါ ။ ကိုယ့်အထွာနှင့်ကိုယ် တိုင်းလိုက်၍သာ ကျွန်မက မျက်လုံးပြူးသွား မိခြင်းဖြစ်ပါသည် ။ ကျွန်မတို့လို သာမန်လခစား အနေနှင့် ဆိုလျှင် လစာ၏ တစ်ဝက်ကျော်ကျော် ပေးမှ ၀တ်ရမည့် အင်္ကျီ ဖြစ်သည် ။ သို့ကြောင့် ကိုင်ကြည့်ပြီးမှ မသိမသာ ပြန်ချထားလိုက်ရပါသည် ။ ဒါကိုပင် ကျွန်မ ဘေးမှာ တစ်လျှောက်လုံး ရပ်နေသော သူက မဝယ်လည်း ဝတ်ကြည့်လို့ရတာပဲ ဆိုပြီး အတင်း ဝတ်ကြည့်ခိုင်းပါတော့သည် ။

“ သွားပါ ... စမ်းပြီး ဝတ်ကြည့်လိုက်ပါ ။ ဝတ်ပြီးရင် ဓာတ်ပုံရိုက်ပေးမယ် ”

ခပ်ပြုံးပြုံးပင် ဆိုလာပါ၏ ။ ကျွန်မ အတန်တန် ငြင်းနေလျက်ကြားကပဲ အင်္ကျီနှင့် အတူ ကျွန်မကို အဝတ်လဲခန်းထဲ အတင်းတွန်းပို့ပါတော့သည် ။

တန်းဖိုးကြီး အထည် ပီသပါပေသည် ။ ကျွန်မ ကိုယ်တွင် ဝတ်ကြည့်လိုက်သည်နှင့် ပြန်၍ မချွတ်ချင်အောင်ပင် ဤအင်္ကျီကလည်း ကျွန်မအပေါ်တွင် ဆွဲဆောင်လွန်းလှပါသည် ။ အဝတ်လဲခန်းတံခါးကို ခပ်ဟဟလေး ဖွင့်၍ သူ့ကို ပြမိတော့ -

“ အိုး ... မင်းနဲ့ အရမ်း လိုက်တာပဲ ... မိုက် ... ”

မိုက် ... ဆိုသော စကား ကို ခပ်ကျယ်ကျယ်လေး အော်၍ သူက ပြုံးကြည့်ပြီး ကျွန်မကို လက်မထောင်ပြပါသည် ။ ပြောပြီးတာနှင့် သူ့ မျက်လုံးတွေက ဘေးပတ် ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်နေ၏ ။ ထို့နောက် ကျွန်မ အနားကို တိုးတိုးလေးကပ်ပြီး -

“ စာရေးမတွေ လစ်တုန်း ကိုယ်တို့ ပြေးရအောင် ”

မျက်စပစ် ၊ မေးဆတ်၍ သူက တကယ် လုပ်တော့မည့် ပုံစံဖြင့် ပြောလာခြင်း ဖြစ်၏ ။ ဒိန်းခနဲ တိုးဝင်လာသော ရှက်ရွံ့စိတ်တွေနှင့် အတူ ကျွန်မ သူ့ကို အံ့သြထိတ်လန့်စွာ မော့ကြည့်လိုက်မိပါသည် ။ သူ တကယ် ပြောနေခြင်းလား ၊ အပျော်သက်သက် နောက်နေခြင်းလား ။ သူ့မျက်နှာမှာ အဖြေရှာ ကြည့်မိ၏ ။ ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်နေမိသည် ။ ဝမ်းနည်း၍လည်း သွားမိပါသည် ။ အထိတ်တလန့် ဖြစ်နေသော ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး ပြေးကြဖို့ကို သူက ထပ်ပြောပြန်ပါသည် ။

ကျွန်မသည် သာမန် မိသားစုက မွေးဖွားလာသော မိန်းကလေး တစ်ဦးသာ ဖြစ် ပါသည် ။ လှုပ်ရှားရုန်းကန်၍ ဘဝကို ဖြတ်ကျော်နေသော မိန်းကလေး တစ်ဦးလည်း ဖြစ်၏ ။ သို့သော် မရိုးသားသော အမှုကိုတော့ ကျွန်မ အင်မတန်မှ ရွံ့မုန်းပါသည် ။ အချောင်ရမည့် မည်သည့် အရာကိုမျှ မလိုချင်ပါ ။ မလုပ်ချင်ပါ ။ ထို့ကြောင့် အပြတ် ငြင်းပစ်ဖို့ သူ့ဘက် လှည့်လိုက်ချိန်တွင် သူသည် ကျွန်မလက်ကို အတင်းဆွဲ၍ ပြေးပါတော့သည် ။ တင်းတင်းဆွဲထားသော သူ့လက်အတွင်းမှ ကျွန်မ ဘယ်လိုမှ မရုန်းနိုင်ပါ ။ သူဆွဲပြေးရာ နောက်သို့သာ အင်္ကျီအသစ်ကြီး ဝတ်လျက် ကိုးရိုးကားရားဖြင့် ပါသွားပါတော့သည် ။ ကုန်တိုက်နှင့် တော်တော်လေး ဝေးဝေး ရောက်မှ တင်းတင်းဆွဲထားသော ကျွန်မလက်ကို သူက လွှတ်ချပေးပါသည် ။ သူ့မျက်နှာတွင်တော့ ကြည်နူးခြင်း ၊ ထိတ်လန့်ခြင်း ၊ တောင်းပန်ခြင်းနှင့် ကျေနပ်အားရခြင်း ။ ဘာဟုပင် မဝေခွဲနိုင်သော အမူအရာမျိုးစုံဖြင့် ရင်ခုန်နေဟန်ရှိ၏ ။ သူ့လက် လွတ်သွားလျှင် လွတ်သွားချင်း ကျွန်မသည် ဘာကိုမျှပင် မစဉ်းစားနိုင်တော့ပါ ။ ရှက်ရွံ့ မသတီစိတ်တွေဖြင့် ဒေါသများ အလိမ့်လိမ့် ထွက်လာပြီး သူ့ပါးကို “ ဖြန်း ” ခနဲ မြည်အောင် ရိုက်ချပစ်လိုက်မိပါတော့သည် ။ ကျွန်မလက် အစုံပါ ထူပူ၍ နာကျင်သွားပါသည် ။ သူကတော့ သူ့ပါးကို သူ့လက်နှင့် ခပ်ကြမ်းကြမ်း ပွတ်သပ်လျက်မှ အားပါး ... ဟု တစ်ချက် အော်လိုက်၏ ။

“ ဘာလုပ်တာလဲ ၊ မင်း သိပ်ဆိုးတာပဲ ”

နာကျင်ဟန် တစ်စက်မျှ မပြဘဲ စပ်ဖြီးဖြီးပုံစံနှင့် သူက ပျော်ရွှင်နေပုံပင် ပေါက်နေ၏ ။

ဘယ်လိုလူလဲဟု တွေးတောမိလျက် ကျွန်မ ဘုရားပါ တ , လိုက်မိပါတော့သည် ။

“ လာလေ ငေးမနေနဲ့ .. ဆက်ပြေးမယ် ၊ တော်ကြာ အဖမ်းခံနေရရင် မင်းပဲ အထုပ်အထည်ကြီးနဲ့ မိမှာ နော် ။ ကိုယ်ကတော့ အေးဆေး ... လွတ်အောင်ထွက် ပြေးမှာပဲ ”

လက်တစ်ဖက်ကို ကမ်းလာရင်းမှ ပြုံး၍ပင် ပြောနေပြန်သေး၏ ။ ကျွန်မ သူ့ကို ကြည့်၍ ကြောက်လာမိပါ တော့သည် ။ သည်လို မရိုး သားတဲ့ ယောကျ်ားတစ် ယောက်က ငါ့ကိုလည်း မဖွယ်မရာ လုပ်ဖို့ ဝန်လေးမှာ မဟုတ်ဘူး ။ ထိုသို့ တွေးမိတော့ ကျွန်မ သူ့ဘေးက အလျင်အမြန်ပင် ရှောင်ခွာဖို့ ကြိုးစားမိတော့၏ ။ ခုနက သောက်ခဲ့ကြသော အအေးခွက်ထဲတွင် သူ တစ်ခုခုများ ထည့်ထားလေသလားဟု အတွေးဆက်လိုက်မိချိန်မှာ တော့ ကျွန်မ၏ ဦးခေါင်း တစ်ခုလုံးသည် မူးနောက် နောက်ကြီး ဖြစ်၍သွားပါ တော့သည် ။

••••• ••••• •••••

အမှန်က သူနှင့် ကျွန်မသည် ဖေ့စ်ဘွတ်ခ် ပေါ်မှ တစ်ဆင့် ချစ်သူတွေ ဖြစ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပါသည် ။ ယခင်က တစ် ကြိမ်တစ်ခါမျှပင် သူနှင့် အပြင်တွင် ချိန်းတွေ့ဖူးခြင်း မရှိခဲ့ပါ ။ ယနေ့မှ အပြင်တွင် ချိန်းတွေ့မိကြခြင်းဖြစ်၏ ။ သူ့ စိတ်နေစရိုက် အမှန်ကိုလည်း ယခုမှပင် သိလိုက်ရခြင်းဖြစ်သည် ။ ပရိုဖိုင်းမှာ တွေ့ရသော သူ၏ ယောက်ျားပီပီသသနှင့် ဖြူစင်ခံ့ညားဟန်ကို ကြည့်၍ ကျွန်မက ယုံကြည်မိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပါသည် ။ လွန်ခဲ့သော ခြောက်လခန့်ကမှ သူနှင့် ကျွန်မ စ၍ သိကျွမ်းခဲ့ကြခြင်းဖြစ်၏ ။ ထိုစဉ် ကတည်းက ကျွန်မ သူ့ကို သတိထား၍ စောင့်ကြည့်ခဲ့ပါသည် ။

သူ့ဘက်က “ ဟိုင်း ” ဆို သော နှုတ်ဆက်စကားလေး ဖြင့် ကျွန်မ နှလုံးသားထဲသို့ တစ်ဆင့်ချင်း တိုးဝင်ဖို့ ထိုစဉ် ကတည်းက ကြိုးစားခဲ့၏ ။ ဖေ့စ်ဘွတ်ခ် ပေါ်က လူတွေ၏ ထုံးစံအတိုင်း တစ်ရက်နှစ်ရက် ဆိုလျှင် သူ လက်လျှော့ သွားလိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း သူသည် ဇွဲကောင်းလှပါသည် ။ အစပထမတွင် သူ့ စာများကို ဥပေက္ခာပြု၍ reply မပြန်ဘဲ ဘာသိဘာသာပင် နေခဲ့လိုက်ပါသည် ။ နောက်ပိုင်း၏ နေ့ရက်များမှာတော့ ကျွန်မ၏ ဖုန်းကလေးသည် ဖိုးလမင်းလေး ဆိုလည်း ဟုတ် ၊ ကျေးစေတမန်လေး ဆိုလည်း ဟုတ်၍ လာပါတော့သည် ။

••••• ••••• •••••

တစ်ဦး အကြောင်းအား တစ်ဦး မျှဝေခဲ့ကြသည် ။ တစ်ဦး၏ နေရပ်နှင့် အလုပ်အကိုင်များကိုလည်း ပြောပြခဲ့ကြပါသည် ။ သူသည် မိဘနှင့် နေ၍ မောင်နှမသုံးယောက်တွင် အကြီးဆုံး ဖြစ်သည်ဟု သိထားရ၏ ။ ကုမ္ပဏီတစ်ခုတွင် အလုပ် လုပ်နေကြောင်း ကိုလည်း သိခွင့်ရခဲ့ပါသည် ။ သူပြောသမျှ အရာအားလုံးသည် ကျွန်မ လေ့လာ၍ သိခဲ့ရခြင်းတော့ မဟုတ်ပါ ။ သူ ပြော၍သာ လေလှိုင်းမှ တစ်ဆင့် သိခဲ့ရခြင်းများ ဖြစ်၏ ။ ကျွန်မက ကျောင်းပြီး၍ အလုပ်ဝင်သည်မှာ လပိုင်းမျှသာ ရှိပါသေးသည် ။ အဖေ အမေနှင့် အတူ လူလွတ် မောင်နှမသုံးယောက်ဖြင့် ကြည့်မြင်တိုင်တွင် နေပါသည် ။ ကျွန်မတို့ မောင်နှမ သုံးယောက်က ကုမ္ပဏီဝန် ထမ်းများဖြစ်၏ ။ အဖေက ဆောက်လုပ်ရေးဝန်ကြီးဌာနတွင် အကြီးတန်း စာရေးကြီး ဖြစ်ပါသည် ။ ကျွန်မတို့၏ ဘဝအခြေအနေ အားလုံးကို အမှန်တိုင်းပင် သူ့ကို ပြောပြမိခဲ့ပါသည် ။ အပြန်အလှန် စာတွေ ပို့ခဲ့ကြ၏ ။ ဓာတ်ပုံတွေ ပေးပို့ခဲ့ပါ၏ ။ မဆုံးနိုင်သော တွယ်တာမှုများဖြင့် အချစ် စစ်စစ်ဟု တွေးထင်၍ ပျော်ရွှင်မိခဲ့ပါသည် ။ သူ့ဘက်ကလည်း သူဘယ်လောက် ချစ်ကြောင်းများကို ကဗျာလေးတွေ ရေးရေးပြီး သူ့ဖေ့စ်ဘွတ်ခ်မှာ နေ့စဉ်တင်တတ်ပါ သည် ။ Morning ချစ် ဟု နံနက်အိပ်ရာမှ နိုးနိုးချင်း သူ့ ထံက စာလေးကို ဖတ်လိုက်ရခြင်းကပင် ကြည်နူးဖွယ်ရာ မင်္ဂလာတစ်ပါး ဖြစ်ခဲ့ပါသည် ။ အပြင်တွင် တစ်ခါမျှ မတွေ့ ဆုံကြသေးသော်လည်း သူ ဘာကြိုက်၍ ဘာမကြိုက် တတ်သည်ကို ကျွန်မ သိလာပါသည် ။ ကျွန်မဘက်က စာတစ်ကြောင်း ပို့လိုက်သည်နှင့် ဒါစိတ်ဆိုးနေတဲ့စာ ၊ ဒါ က သဝန်တိုနေတာ စသဖြင့် သူ့ဘက်ကလည်း ခွဲခြား၍ သိမြင်လာပြီဖြစ်ပါသည် ။

ချစ်သူသက်တမ်း သုံးလပြည့်သော ယနေ့တွင်တော့ အပြင်မှာ တွေ့ဖို့ ချိန်းဆိုမှုကို ကျွန်မက လိုက်လျောမိခဲ့ပါ၏ ။ အမှန်တော့ သူ့၏ လက်တွေ့စရိုက်နှင့် ဖေ့စ်ဘွတ်ခ်ပေါ်က စရိုက်ကို ယခုမှ ကျွန်မက ထိတ်လန့်တကြား သိခွင့်ရလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပါသည် ။ သူ့တွင် ယခုကဲ့သို့ ကလိမ်ကကျစ်ဉာဏ်နှင့် မတော်လောဘ ရှိမှန်း သိ လိုက်ရတော့ ကျွန်မ၏ အသည်းနှလုံးတို့သည်လည်း ကျွမ်းသန္တာလန်၍ တစ်စစီပင် ကွဲကုန်သလို ခံစားလိုက်ရပါတော့သည် ။

ဘာလို့များ ကျွန်မ ချစ်တဲ့သူက ခုလိုမျိုး စိတ်စရိုက် ရှိရတာလဲ ။ ဘာလို့များ ကျွန်မက လူအရွေးကို တက်တက်စင်အောင် မှားယွင်းမိရတာလဲ ။ ကျွန်မ တွေးရင်းဖြင့် ဝမ်းနည်း၍ လာမိပြန်ပါတော့သည် ။

သူကတော့ ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေသော ကျွန်မကို ကြည့်၍ သည်နားမှာ ကြာကြာရပ် မနေဘဲ ဆက်ပြေးကြဖို့ ပြော နေပြန်သေး၏ ။ သူ့အတွက် ဒါမျိုးက လုပ်နေကျပင် ထင် ပါသည် ။ တစ်စက်ကလေးမျှ ရှက်သည့် ကြောက်သည့် အမူအရာ မရှိ ။ ဘာဆို ဘာမျှပင် တွေးပူနေဟန် မရှိ ။ ဖေ့စ်ဘွတ်ခ်ပေါ် ကနေ ဘယ်တော့မှ ရည်းစား မထားဘူးဟု ကြွေးကြော်ခဲ့မိသောကျွန်မ ။ သူနှင့် ချစ်မိပြီး နောက်တွင်တော့ သူ့ကိုယုံကြည်မိခဲ့၍ သူငယ်ချင်းတွေကို အိတ်သွန် ဖာမှောက် သူ့နှင့် ပတ်သက်သမျှ ပြောပြမိခဲ့သော ကျွန်မ ။ မှားလေပြီ ။ ယခုတော့ ကျွန်မ ချစ်သူဟာ ဖိုးတွမ်တီးကြီး ဖြစ်နေသည် ဆိုခြင်းကို ကျွန်မ သူငယ်ချင်းများကို မည်သို့ ပြောထွက်ဝံ့ပါမည်လဲ ။ မည်သို့ ပြောပြရက်ပါမည်လဲ ။ သူဟာ သည်လို အကျင့်တန်သူဟု ဘယ်လိုမှပင် ယုံကြည်ချင်စရာ မရှိပါ ။ သို့သော် လက်တွေ့ ကြုံနေပါလျက်မှ မယုံနိုင်သေးဘူး ဆိုလျှင်တော့ ကျွန်မသည် ရူးနေမှသာ ဖြစ်ပါလိမ့်မည် ။

“ ငါလေ … ငါ တကယ် ထင်မထားခဲ့ဘူး သိလား ။ နင့်မှာ ဒီလို စိတ်စရိုက် ရှိမှန်း တကယ်ကို ငါမသိခဲ့ဘူး ။ ငါလေ နင့်ကို အရမ်းချစ်ခဲ့မိ သလောက် အခုတော့ အရမ်း ရွံတယ် ၊ မုန်းတယ် ”

မုန်းတယ် ဆိုသော စကားကို မျက်ရည်များ စီးကျလျက်မှ ခပ်မာမာပင် ဆောင့်အော်လိုက်မိ၏ ။ ကြောင်၍ ကြည့်နေသော သူ့ကို ချာခနဲ လှည့်၍ ကျောခိုင်းကာ ထွက် ခဲ့ပါတော့သည် ။ သူက ထိတ်ထိတ်ပျာပျာ ပုံစံဖြင့် ကျွန်မ လက်ကို အတင်း ဖမ်းဆွဲပြီး ရှင်းပြဖို့ ကြိုးစားပြန်သေး၏ ။ ကျွန်မ လက်ကို အတင်း ဆောင့်ရုန်းပြီး ရှိသမျှ ခွန်အားနှင့် သူ့ကို တွန်းချပစ်လိုက်မိပါတော့သည် ။ ယခုအချိန်တွင် ကျွန်မ၏ ကိုယ်ထဲတွင် အရှက် ၊ ဒေါသနှင့် ဝမ်းနည်းခြင်းက လွဲ၍ ဘာဆို ဘာမျှ မရှိတော့ပါ ။

“ ငါ တောင်းပန်ပါတယ် ချစ်ရယ် ။ မင်းကို ပျော်စေချင်ရုံသက်သက်ပါ ”

သူက ညှိုးငယ်စွာ ထိုသို့ဆိုလျက် ကျွန်မ လက်ကို ဖမ်းဆွဲပြန်၏ ။ ရုန်းကန်၍ ငြင်းဆန် နေသည့် ကြားကပဲ ကျွန်မ လက်ထဲကို စာရွက် ကလေးတစ်ရွက် အတင်း ထည့်ပေးလာပါသည် ။

“ ငါမသိခဲ့လို့ နင့်ကို ချစ်ခဲ့မိတာ ။ ဒီဘဝတော့ ဒီမျှပဲ ။ ဘာမှ လာပြီး ရှင်းပြမနေနဲ့ ”

ကျွန်မ သူ့ကို အော်လိုက်မိပြန်၏ ။ သူ့ကို ကျောခိုင်း၍ ကျွန်မ ထွက်လာခဲ့လိုက်သည် ။ ဘေးနားကနေ ကပ်၍ လိုက်လာနေသော သူ့ကို မျက်စောင်းခဲလျက်မှ သူပေးလာသော စာရွက်လေးကို စိတ်ဆိုးဆိုးဖြင့် ဖြေကြည့်လိုက်ပါသည် ။

ကျွန်မ မျက်လုံးတွေ ပြာဝေသွားပါသည် ။ ဒိန်းခနဲ ဆို အလုံးကြီးကလည်း ရင်ညွန့် ဆီသို့ ပြေးတက်လာ၏ ။ စာရွက်ကို တစ်လှည့်  ၊ သူ့ကို တစ်လှည့် ပြူးပြူးပြဲပြဲပင် သုံးလေးကြိမ်မက ကြည့်မိ ပါသည် ။ သူကတော့ ဘာမျှ မပြောဘဲ ပြုံး၍သာ ကြည့်နေ၏ ။ ပြုံးနေသော သူ့မျက်နှာကို ကြည့်၍ ကျွန်မ တလှိုက်လှိုက် ကြည်နူးလာမိပါသည် ။ မျက်ရည်များကလည်း ရစ်ဝဲ၍လာ၏ ။ ထို့ နောက် လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့် ကား၍ ထွေးပွေ့လိုဟန် ဖြစ် နေသော သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ ကျွန်မသည် တစ်ရှိန်ထိုးပင် ပြေးဝင်လိုက်မိပါတော့သည် ။

“ ကဲ .. ကဲ .. မှတ်ထား ... မှတ်ထား ... ၊ ဆိုးဦး ... ဆိုးဦး ... ”

မျက်ရည်များဖြင့် ငိုရှိုက် ရင်း သူ့ရင်ဘတ်ကြီးကို တဗုန်းဗုန်း ထုရိုက်နေမိပါတော့သည် ။ သူကတော့ ကျွန်မကို ကြင်နာစွာ ထွေးပွေ့ ထားလျက်မှ တဟားဟား အော်၍ပင် ရယ်နေတော့၏ ။

“ ငိုလိုက်ရယ်လိုက်နဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်ရှက် ... ရှက် ”

သူက ထိုသို့ စ,နောက်လေ သူ့ရင်ဘတ်ကြီးကို ကျွန်မက ထုရိုက်လေ ဖြစ်သည် ။ ကျစ်ကျစ်ဆုပ်ထားသော ကျွန်မ၏ လက်ထဲမှာတော့ အင်္ကျီ၏ ကျသင့်တန်ဖိုးကို ပေးချေပြီး ဖြစ်ကြောင်း ပြေစာရွက်လေးက တဆတ်ဆတ် တုန်၍ ခုန်နေပါတော့သည် ။

⎕ ဘိုဘိုသန့်စင် ၊ မြိုင်  ၊
📖ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း
     အောက်တိုဘာ ၊ ၂၀၁၈

လေသေနတ်နဲ့ ဆင်ဖမ်းမယ့်လူ

❝ လေသေနတ်နဲ့ ဆင်ဖမ်းမယ့်လူ ❞
         ( နီဟိန်းမော် )

ဒီလက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေးက ဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက် အစွန်ဘက် လမ်းမပေါ်တွင် ရှိသည် ။ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်၏ အနီးတွင် ဒိုင်နာကားဂိတ် တစ်ခု ရှိပြီး ဒီဆိုင်လေးက ကားဂိတ်ကိုမှီခို၍ ဖွင့်ထားသောဆိုင် ဖြစ်သည် ။ ကားဂိတ်က ဖွင့်တာလည်း သိပ်မကြာ ၊ ကားကလည်း နာရီဝက် တစ်စီးလောက်သာ ထွက်သောဂိတ် ဖြစ်၍ လူမစည်လှ ။ ကားဒရိုင်ဘာ ၊ စပယ်ယာတွေနှင့် ခရီးသည်အချို့သာ ဖြိုးဖြိုးဖြောက်ဖြောက် ရှိနေတတ်သည် ။ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကလည်း သိပ်ကြီးကြီး မဟုတ် ၊ စားပွဲဝိုင်းလေး ငါးခြောက်ဝိုင်းသာဆံ့သော ဆိုင်လေး ဖြစ်သည် ။ ဆိုင်အခင်းအကျင်း ကလည်း သားသားနားနား မဟုတ်လှ ၊ မျောတိုင်ထောင် ၊ ဓနိမိုး ၊ မြေအခင်းတွင် ဝါးကို အစိတ်စိတ်ခွဲပြီး နနွင်းမကင်းပုံကွက် ပတ်လည် ကာခြင်းသာ ဖြစ်သည် ။ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ဟု ဝိဂြိုဟ် ပြုရလောက်သည့် ကက်ဆက် မရှိ ၊ ဆောင်းဘောက် မရှိ ၊ ရုပ်မြင်သံကြား ဗီစီဒီ မရှိ ၊ ဆူညံသံ ဆို၍ အသက် လေးဆယ်ကျော် ဆိုင်ပိုင်ရှင် အပျိုကြီးနှင့် လက်ဖက်ရည် အဖျော်ဆရာ ရွှေညာသားတို့၏ တစ်ယောက်တစ်ခွန်း အော်သံကိုသာ တစ်ခါတစ်ရံ ကြားနိုင်လေသည် ။ ဆိုင်၏ အပေါက်ဝတွင် ချထားသော စာရေးစားပွဲခုံ အဟောင်းလေးသည်သာ ဒီဆိုင်လေး၏ ငွေရှင်းကောင်တာ ၊ ဒီဆိုင်လေး၏ မုန့်နှင့် ဆေးလိပ်တင်ရာ ခုံဖြစ်သည် ။ စားပွဲထိုး သီးသန့် မရှိဘဲ ဆိုင်ရှင်အပျိုကြီး ကိုယ်တိုင် ဒါမဟုတ် အဖျော်ဆရာ ရွှေညာသား ကိုယ်တိုင် စားပွဲထိုးလုပ်ရင်းဖြင့် ဆိုင်၏ တစ်နေ့တာကို ဖြတ်သန်းနေခြင်း ဖြစ်သည် ။ ဆိုင်၏ အခင်းအကျင်းက မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဆိုင်၏ နာမည် ဆိုင်းဘုတ်ကိုတော့ ဒီဆိုင်လေး၏ ဖောက်သည်ပန်းချီ ဆရာ၏ စုတ်ချက်တို့ဖြင့် ကမ္ပည်းတင် ထားနိုင်ခဲ့သည် ။ ဆိုင်းဘုတ်ရေးဖို့ အတွက် ပန်းချီဆရာကို အခကြေးငွေ တစ်ပြားတစ်ချပ်မှ ပေးရန် မလိုဘဲ သူ့ဆေးဘူး ၊ သူ့ စုတ်တံ ၊ သူ့ပစ္စည်းများဖြင့်သာ သူ့ စိတ်ကြိုက် ရေးပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည် ။ ဆိုင်လေး၏ နာမည် ပေးရန်အတွက် ပန်းချီဆရာ အပါအဝင် လူလေးဦး အကြိတ်အနယ် ငြင်းခုံကြရင်း နောက်ဆုံး သူတို့လေးယောက် စိတ်ကျေနပ်သည့် နာမည်တစ်ခုကို သဘောတူ ပေးခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည် ။

“ ရိုဟွန်းကဖေး ” တဲ့ ၊ ဆိုင်ရှင်အပျိုကြီးက ဆိုင်နာမည်ကို ဘာအဓိပ္ပာယ်မှန်း မသိ ။ ကြိုက်သည် မကြိုက်သည်လည်း မပြော ။ သူ့ပစ္စည်းနှင့်သူ ရေးပေးတာကိုပဲ ကျေးဇူးတင်နေပုံပေါက်သည် ။ နောက်ပြီး ပန်းချီဆရာ ပြောခဲ့သည့် “ ဒီဆိုင် နာမည်က ပါရီမှာ ရှိတဲ့ ကမ္ဘာကျော် ကဖေးဆိုင်ရဲ့ နာမည် ။ ပါရီ ဆိုတာက အိန္ဒြာကျော်ဇင် ကြော်ငြာမှာ ပါတဲ့ မျှော်စင်ကြီး ရှိတဲ့ မြို့ပဲ ။ အဲဒီ ဆိုင်မှာ ကမ္ဘာကျော် အနုပညာရှင်တွေ ထိုင်ကြတာ ” ဆိုသည့် စကားနှင့်ပဲ သူ ကျေနပ်လှပြီ ။ ရွှေညာသား ကလည်း သူကြိုက်သည့် အိန္ဒြာကျော်ဇင် ကြော်ငြာဆို ကတည်းက စိတ်ထဲမှာ ကြိုက်ပြီးသား ။ ပြီးတော့ ဆိုင်နာမည် ကလည်း ခပ်ဆန်းဆန်း မဟုတ်လား ။ သူတို့ လေးယောက်ကလည်း ဒီဆိုင်နာမည် ပေးပြီးမှ ဆိုင်လေးကို ပိုပြီး သဘောကျလာပုံ ရသည် ။ ဆိုင်သို့ တစ်နေ့တစ်ခေါက် ပုံမှန် ရောက်လာတတ်သည် ။ သူတို့ ဆိုင်လာသည့် အချိန်က ညနေ ခပ်စောင်းစောင်း ။ ဆိုင်မှာ လူသူရှင်းချိန် ။ ကားဂိတ်လည်း သိမ်းချိန်မို့ ခရီးသည်တွေရော ကားသမားတွေပါ မရှိကြတော့ ။ တစ်ခါတစ်ရံ လူရှင်းသူရှင်း လမ်းမပေါ် လမ်းလျှောက် ထွက်တတ်သည့် လူတချို့တလေသာ ဆိုင်ထဲ ဝင်ထိုင်တတ်သည် ။ ဆိုင်မှာတော့ သူတို့ လေးယောက်သာ ပုံမှန် ။ သူတို့ လေးယောက် ဆိုတာက ပန်းချီဆရာ ၊ ဒဿနိကနည်းပြဆရာ ၊ ကဗျာဆရာနှင့် ဘာသာပြန်စာရေး ဆရာတို့ ဖြစ်ကြသည် ။ ပန်းချီဆရာက အသားညိုညို ၊ ခန္ဓာကိုယ် ခပ်ဖိုင့်ဖိုင့်နှင့် ဆံပင်ရှည်ကို နောက်တွင် စုစည်းထားပြီး မုတ်ဆိတ်မွေး ၊ နှုတ်ခမ်းမွေးများကိုပါ အရှည် ထားတတ်သူ ဖြစ်သည် ။ ကွမ်းကို အဆက်မပြတ် ဝါးနေတတ်ပြီး ကွမ်းတံတွေး မထွေးဘဲ မျိုချတတ်သူ ဖြစ်သည် ။ ဒဿနိက နည်းပြဆရာ ကတော့ အသား ဖြူဖြူ ၊ ပိန်ပိန်ပါးပါးနှင့် စကားကို ခပ်လေးလေး ပြောတတ်သူ ဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့ အမှတ်အသားက လည်ကတုံးအင်္ကျီအဖြူပင် ဖြစ်သည် ။ ကဗျာဆရာ ကတော့ သူတို့ထဲမှာ ခန္ဓာကိုယ် အကြုံလှီဆုံးနှင့် အသား ခပ်လတ်လတ် ၊ ဆံပင်ရှည်ကို အမြဲ ဖြန့်ချထားပြီး လက်ကြားမှာ ဆေးပေါ့လိပ် တစ်လိပ်ကို အမြဲ ညှပ်ထား တတ်သူ ။ ဘာသာပြန် စာရေးဆရာ ကတော့ သူတို့ထဲမှာ အသပ်ရပ်ဆုံး နေတတ်ပြီး သူတို့ လေးယောက် သောက် သမျှ လက်ဖက်ရည်ဖိုးကို ဒိုင်ခံ ရှင်းတတ်သူလည်း ဖြစ်သည် ။

ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားနှင့် ပုံသဏ္ဌာန် အခင်းအကျင်း မတူသော သူတို့မှာ လွယ်ထားသော လွယ်အိတ် တစ်လုံးစီ ရှိခြင်း ၊ လက်ဖက်ရည် ရိုးရိုးကိုသာ အမြဲသောက်ခြင်း ၊ တစ်ယောက် မလာလျှင် တစ်ယောက်က မျှော်နေတတ်ကြခြင်းတို့ကတော့ သူတို့ လေးယောက်ရဲ့ တူညီမှုများ ဖြစ်သည် ။ တစ်ခါတစ်ရံမှအပ သူတို့ လေးယောက်စလုံး ညနေတိုင်း ဒီဆိုင်လေးမှာ ဆုံကြပြီး သူတို့ ရင်ထဲမှာ ရှိသော အရာများကို စကားလုံးများ အဖြစ် ဖောက်ခွဲပစ်ကြသည် ။ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ သူတို့ ပြောသော စကားတို့ကို ဆိုင်ရှင်အပျိုကြီး ရွှေညာသားနှင့် လက်ဖက်ရည်ဆိုင် လာထိုင်သူ မည်သူမျှ နားမလည်နိုင်ကြသလို သူတို့ကိုလည်း မည်သူမျှ နားမလည်နိုင်ကြ ။ ဆိုင်ရှင်အပျိုကြီး နှင့် ရွှေညာသားတို့ ကတော့ သူတို့၏ ပုံမှန် ဖောက်သည်များကို သူတို့ နားမလည်သော ဘာသာ စကားများကို ပြောဆိုတတ်သူများ အဖြစ် တလေးတစား အထင်တကြီး ရှိနေတတ်ပြီး သူတို့ တောင်းသမျှ ရေနွေးကို တစ်အိုးပြီး တစ်အိုး ဒိုင်ခံချပေးရင်း မညည်းမညူ ရှိနေတတ်သည် ။ အမြဲလိုလို ဆိုင်ပိတ်ချိန်မှ ထပြန်လေ့ ရှိပြီး နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ပြောစရာ ၊ ငြင်းခုံစရာစကားများ မကုန်ဆုံးနိုင်အောင် ရှိနေတတ်သော သူတို့နှင့် သူတို့ ပြောသော ရီယယ်လစ်ဇင်း ၊ ကျူးဗစ်ဇင်း ၊ ပေါ့အတ် ၊ အတ်ဘစတရက် ၊ ဆာရီယာလစ်ဇင်း စသော ပန်းချီကား များ ။ ပလေတိုး အရစ္စတိုတယ် ၊ မိုင်လေးတပ်ဂိုဏ်း ၊ ဒေကား စသော ဒဿနိကကဝိများ ။ သရုပ်မှန် ၊ ခေတ်စမ်း ၊ စာပေသစ် ၊ တော်လှန်ကဗျာ ၊ မော်ဒန် ၊ ပို့စ်မော်ဒန် ၊ ကွန်ဆက်ချူရယ် ပိုအက်တရီ ၊ အယ်လ်ပီ စသောကဗျာဝါဒများ ၊ တတိယလှိုင်း ၊ မဟာပေါက်ကွဲမှု ၊ ကမ္ဘာပြားဖြစ်စဉ် စသော အိုင်တီ စကားလုံးများကို နားမလည်စွာ ရင်းနှီးခဲ့ရသည် ။ အဖျော်ဆရာ ရွှေညာသား ကတော့ သူ့ဆရာများ ကြိုက်တတ်သော လက်ဖက်ရည်ကျကျကို အလိုက်သင့် ဖျော်ပေးပြီးသည်နှင့် သူတို့ တစ်ခါတစ်ရံ ယူလာတတ်သော သူတို့ နာမည်ပါ စာအုပ်တချို့ကို ဟိုလှန်ဒီလှန် လုပ်ကြည့်ရင်း သူတို့ ဝိုင်းနားမှာ မယောင်မလည် ရှိနေတတ်သည် ။ ကြာတော့ သူသည်ပင်လျှင် ဂေါ်ဂင် ၊ ပီကာဆို ၊ ရေနွား ၊ ဒီဂါး မှစ ဂျက် လန်ဒန် ၊ ဂေါ်ဂီ ၊ ရှေ့မာ့စ်ဟေနေး အလယ် ပီတာဒရက်ကား ဖရန်စစ်ဖူးကူးယားမား ၊ တော်ဖလာ အဆုံး နာမည်များကို အညာက သူ့ အမျိုးတွေထက်ပင် ရင်းနှီးလာခဲ့သည် ။ တစ်ခါတစ်ရံ သူတို့ စကားပြော နေစဉ်မှာ အခြားသူများ လက်ဖက်ရည် လာသောက်မှာပင် စိုးရိမ်ချင်ချင် ။ သူ နားမလည်သော ဘာသာစကားများပေမယ့် နားထောင်လို့ ခပ်ကောင်းကောင်းမို့ ဒီအချိန်မျိုးမှာ လက်ဖက်ရည် ထဖျော်ပေးရမှာ အင်တင်တင် ဖြစ်မိ တတ်သည် ။ ဒီစကားဝိုင်းမှာ သူတို့ ရွာက လူကြီးတွေ အလှူ ၊ သံဃာစင်ပေါ်မှာ ပြောခဲ့သည့် စကားများကို ဒဿနဆရာဆီက တစ်ခါတစ်ရံ ကြားတတ်သလို တစ်ခါတစ်ရံ ကဗျာဆရာ ထထရွတ်တတ်သည့် သူ အဓိပ္ပာယ် မသိသည့် ကဗျာများ ၊ သူ လုံးဝ မကြားဖူးတဲ့ စကားလုံးတွေပါ အသစ်ကြားနိုင်လို့ သူကတော့ သဘောခပ်ကျကျ ။ ဒီဆရာတွေ ကိုလည်း ရွာကလူကြီးတွေ ထက်ပင် အပုံကြီး လေးစားခဲ့တာအမှန် ။

တစ်ညနေခင်းတော့ ဆိုင်ကို ကဗျာဆရာ အရင် ရောက်နှင့်နေသည် ။ ရွှေညာသား ဖျော်ပေးသည့် လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်ရင်း လက်ထဲမှ ဆေးပေါ့လိပ်ကို တရစပ် ဖွာနေသည်မှာ သူကိုယ်တိုင် မီးခိုးတွေ ကြားမှာ နစ်မြုပ်လို့ ။ သိပ်မကြာခင် ရှေ့ဆင့်နောက်ဆင့် နောက်သုံးယောက် ထပ်ရောက် လာကြပြီး စားပွဲပေါ်သို့ လွယ်အိတ်တွေကို ပစ်တင်ကာ သူတို့၏ ရင်ထဲတွင် ပိတ်လှောင်အောင့်စုနေသည့် စကားလုံးများကို ကိုယ်စီကိုယ်င တရစပ် ဖောက်ထုတ်ပစ်နေကြတော့သည် ။ ရွှေညာသား ကတော့ ထုံးစံအတိုင်း လက်ဖက်ရည် သုံးခွက်ကို ဖျော်လျက် သူတို့ရှေ့မှာ ချပြီးတော့မှ သူတို့နှင့် မလှမ်းမကမ်း ခုံမှာ ထိုင်ချလိုက်သည် ။ သူတို့ ပြောသော စကားတွေက သူ့ နားထဲသို့ အရှိန်ပြင်းပြင်း တိုးဝင်လာခဲ့သည် ။ ပထမတော့ စကားသံက ခပ်တိုးတိုး ၊ နောက်တော့ သူတို့ လီဗာအကုန် နင်းကြပြီ ။ နျူကလီးယား ပါသည် ။ အက် ( ဖ ) ၁၆ ပါသည် ။ ပြောက်ကျားစစ် ဆိုတာ ပါသည် ။ အီရတ်ပါသည် ။ အာရပ် - အစ္စရေး ပါသည် ။ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေးနှင့် မဆံ့သော စကားလုံးများ၏ ပေါက်ကွဲလွင့်စဉ်မှုကြားထဲ ရွှေညာသား ပိတ်မိနေတော့သည် ။ သူတို့ ပြောစကားကို နားထောင်ရင်း အပေါ်ကို မော့ကြည့် ၊ တောင်ကြည့် ၊ မြောက်ကြည့် နှင့် ရွှေညာသား သက်ပြင်းချသည် ။ “ ဟူး ” တကယ့် လူတွေပဲ ။ သူတို့သည် ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံးကို သူတို့စားပွဲဝိုင်းပေါ် ရွှေ့ထားလေသည် ။ သူတို့ နှလုံးသားနှင့် ဦးနှောက် ကို ပေါင်းစပ်ရင်း ယုံကြည်ချက်ကို လေတွေ အဖြစ် ဖောက်ခွဲပစ်နေကြသည် ။ သူတို့ ခါတိုင်းလို တစ်ယောက်နှင့် တစ်ယောက် မငြင်းခုံနိုင်ကြဘဲ ကမ္ဘာကြီးက သူတို့ကို ဖိထားလေသည် ။ အီရတ်က ဖိထားလေသည် ။ ကုလသမဂ္ဂက ဖိထားလေသည် ။ ရွှေညာသားကတော့ သူ နားမလည်သော စကားလုံးများကြား ဖင်တကြွကြွ ။ တယ်တော်တဲ့ လူတွေ ၊ တယ်တော်တဲ့ လူတွေလို့ စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်ရင်း ခေါင်းတညိတ်ညိတ် ။ သူတို့ လေးယောက်၏ စကားလုံး အရှိန်က အမြင့်ဆုံး ရောက်နေချိန်တွင် အပျိုကြီး၏ စကားသံက အရှိန်ကို တန့်ပစ်လိုက်သည် ။

“ ကဲ .. ဆရာတို့ရေ .. စကားကောင်း နေတုန်း ဖြတ်ပြောရတာ အားနာပါတယ် ။ မနက်ဖြန်ဆိုင်မှာ အရုဏ် ဆွမ်းကပ်မှာမို့လို့ ဆရာတို့ အားလုံး လာကြပါ ။ ခုတော့ ကျွန်မကို ကူညီပြီး ဘုန်းကြီး ပင့်ပေးပါဦး ။ အညာသားကိုပါ ခေါ်သွားလေ ” ဒီလိုဆိုတော့လည်း သူတို့ လွယ်အိတ်ကိုယ်စီ ပြန်လွယ်လို့ ။ “ ကဲ .. ရွှေညာသား လာ ၊ ငါတို့ ဘုန်းကြီး လိုက်ပင့်ပေးမယ် ” ဟု ဆိုဖော်ရကြသည် ။ ရွှေညာသားကလည်း “ ဟုတ်ကဲ့ .. ဆရာ ” ဆိုပြီး သူတို့ နောက်က ခပ်ယို့ယို့လေး လိုက်သွားရဲ့ ။ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ရှေ့လမ်းက ညာဘက်ကို တည့်တည့်လျှောက်သွားလျှင် ရထားသံလမ်း ရှိသည် ။ သံလမ်းရဲ့ ဟိုဘက်မှာ ဘုန်းကြီးကျောင်းတွေ ရှိသည် ။ သူတို့ လေးယောက်က ရှေ့က ခုနပြောလက်စ စကားတွေ ဆက်ပြောလို့ ရွှေညာသားကလည်း နောက်က ခပ်ကုပ်ကုပ် နားစွင့်လို့ ... ။

⎕ နီဟိန်းမော်
📖ချယ်ရီ မဂ္ဂဇင်း
     ၂၀၀၇ ၊ ဇူလိုင်လ

လူ၏အကြံ ကံ၏အဖန်

❝ လူ၏အကြံ ကံ၏အဖန် ❞
        ( ပီမိုးနင်း )

ဖိုးမြိုင်သည် အိမ်ခေါင်းရင်း ဝင်းထရံ အကွယ်၌ ကပ်ကာ မန်ကျည်းပင် အရိပ်အောက် မြေပြောင်ပြောင်တွင် ဖျင်ကုလားထိုင်ကလေးမှာ ထိုင်လျက် မဂ္ဂဇင်း စာအုပ်ကို ဖတ်ဟန်ဆောင်၍ နေလေ၏ ။ ၎င်း၏ နားသည်ကား ဘာသံများကို ကြားမလဲဟု သတိထား၍ နေလေ၏ ။

ဒေါ်ကြူးသည် ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ပြောတတ်သူ ဖြစ်သဖြင့် တစ်စုံတစ်ရာကို ပြောလျှင် ကြားရမှာပဲဟု သိလေ၏ ။ လွှတ်၍ ထားသော အောင်သွယ် မမယ်ဆယ်သည် လွန်စွာ အဆွယ်ကောင်းသည့်ပြင် ဒေါ်ကြူးတို့ သားအမိနှင့်လည်း မနိုင်ရင်ကာ ဖြစ်၍ နေလေရာ ဒေါ်ကြူးသည် မမယ်ဆယ် တစ်ပတ်နှစ်ပတ် လှိမ့်လျှင် ဧကန်ပါမှာပဲဟု အားကိုး၍ နေလေ၏ ။

ဒေါ်ကြူး၏ သမီး မစောမေ မှာ ရုပ်လည်းလှ ဥစ္စာ လည်း ပေါ ၊ ဈေးနားလည်း နီး တိုက်လည်း ကြီးမို့ လိုချင်သူ များစွာ ရှိလေရာ ဖိုးမြိုင်မှာ ကပ်လျက် ယှဉ်လျက် ရှိသော အိမ်ကို တစ်ယောက်တည်း ငှား၍ နေရသောကြောင့် တစ်ကြောင်း ၊ တစ်ရပ်သား ဖြစ်သောကြောင့် တစ်ကြောင်း ၊ ရုံးစာရေးကလေး တစ်ယောက် ဖြစ်သောကြောင့် တစ်ကြောင်း မိမိထက် ထိုက်တန်သူ မရှိဟု ဖိုးမြိုင်၏ စိတ်၌ ယုံကြည်လေ၏ ။

တစ်ရပ်သား သနားကမား စာရေးစာချီကလေးများမှာ မျက်နှာပွင့်တတ်မြဲ ဖြစ်လေရာ ဖိုးမြိုင်၏ မျှော်လင့် ကိုးစားခြင်းမှာ ခိုင်လုံသော အခြေခံ ရှိသည်ဟု ဆိုနိုင်လေသည် ။ မမယ်ဆယ် ကလည်း မိမိ လှော်ရလျှင် ပေါ်မည် ၊ ကော်မည် ။ နှစ်ဖို့ မရှိဟု ဖိုးမြိုင် အားတက်လောက်အောင် ပြောသဖြင့် ဖိုးမြိုင်မှာ စောမေနှင့် ချောချောပြေပြေ မဖြစ်နိုင်ဖွယ်ရာ လမ်းမရှိဟု စိတ်ချ၍ နေလေ၏ ။

သို့သော်လည်း ကြားရသော စကားများမှာ များစွာပင် အားမရဖွယ်ရာ ဖြစ်သည်ကား အောက်ပါအတိုင်း ကျယ်လောင်စွာ ပြောသော စကားများ ဖြစ်လေ၏ ။

“ ဟေ့ ... မယ်ဆယ် ၊ ငါလည်း ငယ်ရာက ကြီးလာတဲ့ မိန်းမမို့ ပါးစပ်ဟ အူမကို အတိုင်းသား မြင်တတ်လွန်းလို့ ညည်းတို့ အလုပ်မျိုးဟာ တို့လိုမိန်းမမျိုးနဲ့ တွေ့ရင် ခွကျတာပဲ ။ ညည်းလာတာ သွားတာတွေကို ငါ နမော်နမဲ့ ကြည့်နေတာ မဟုတ်ဘူးအေ့ ။ သူ့ခမျာ မျှော်လင့်ချက်နဲ့ အလကား စိတ်ပင်ပန်းအောင် ညည်း လုပ်မနေပါနဲ့ ။ မဖြစ်နိုင်ဘူး ဆိုတာ အပြီးအစီး ပြောလိုက်ပါ ။ ညည်းလူ ဒီအိမ်ကို ဘာပြုလို့ တစ်ယောက် တည်း လာပြီး ငှားနေတယ် ။ ဘယ်ယုန် မြင်လို့ ဘယ်ချုံကို ထွင်တယ် ဆိုတာ အစကတည်းက သိပြီးသားပါ ။ အညှီရှိ ယင်အုံသတဲ့ ။ သွားလေသူ ကျောင်းဒကာရဲ့ အညှီတွေ ကျန်ရစ်တာကို ယင်မမည်းရိုင်းတွေ အုံလွန်း လို့ မောင်းချည်းပစ်နေရတယ် ဆိုတာ ညည်းအသိသား မဟုတ်လား ။ ဟော ... ဒင်းကလေးလည်း အညှီပဲ ။ ဒီတိုက်လည်း အညှီပဲ ။ လယ်ဧကလေး ထောင်လည်း အညှီပဲ ။ ပြောင်ပြောင်လက်လက် မြင်သမျှတွေဟာ အညှီတွေချည်း မှတ်လိုက်ပါ ။ စည်းစိမ်ရော ၊ လူရော အပ်ရတဲ့ အများထုံးစံကို လိုက်တဲ့ မိန်းမ မဟုတ်ဘူး ။ ငွေမက် တယ်လို့ ပြောချင်ပြော ။ ကျုပ်တို့ သားအမိ အိမ်ခြေ လယ်ခြေ ရွှေငွေပစ္စည်းရော အကုန်တွက်ရင် ဆယ်သိန်း ထက် မနည်းဘူး တန်တယ် ။ သည့်အတွက် တူနိုင်မှ တန်မယ် ။ မတူရင် မတန်နိုင်ဘူး ။ လူချင်း မပေးစားဘူး ။ ပစ္စည်းချင်းမှ ပေးစားမယ်လို့ ပြောလိုက်ပါ ။ ဒါတောင် ကျုပ်သမီး နွဲ့ရဆိုးရမယ့် လူမျိုးမှ ပေးစားမှာ ။ ကိုယ်ကလည်း အကုန်ခံရပြီး နောင်အလေလိုက်မှာ စိုးလို့ ချော့မော့ရမယ့် ရွယ်တူတန်းတူမျိုးကို ဘယ်တော့မှ မပေးစားဘူး ။ ကာလသား လူပျိုလူရွယ်တွေမှာ ရွှေထွက်တာ မဟုတ်ဘူး ။ တော်တော်ကြာရင် အတူတူပဲ ။ ကျုပ် မျက်နှာလွှဲ သွားရင် ငါ့သမီးကလေး လူစော်ကားမခံရဘူး ဆိုတာ စိတ်ချသွားချင်တယ် ။ ပစ္စည်းရှိလို့ ချောချောလှလှ ကလေးများနဲ့ ပေးစားတာဟာ ငါ့သမီးကို စော်ကားပါ ။ ဟောဒီ ပစ္စည်းများကို သုံးတော်ဖြုန်းတော်မူပါ ။ တစ်ခါ တစ်ခါ ရန်ကုန်မြို့သွားပြီး ဖတ်ဖတ်မောအောင် ပျော်တော်မူပါ ။ ပြီးတော့ ကျုပ်သမီးကလေးဖို့ မီးယပ်ပိန် ရောဂါ ထိုက်ထိုက်တန်တန် အမျိုးစစ်အမျိုးမှန်ကို လုံလုံလောက်လောက် ဝယ်ခဲ့ပါ ။ ပြီးတော့ ကျုပ်သမီးကလေး ရောဂါနဲ့ မြန်မြန်သေအောင် ဆေးကျွေးပြီး ပစ္စည်းတွေကို အမွေခံ စံချင်သလို စံရစ်တော်မူပါ ဆိုတဲ့ နည်းမျိုးဟာ ကျုပ်တို့နည်း မဟုတ်ဘူး ။ ယောက္ခမက သားသမက်လို့ အောက်မေ့ပေမယ့် သားမက်က အမေယောက္ခမလို သဘောထားရိုး ထုံးစံမရှိ ။ ပစ္စည်းရှိတဲ့ ယောက္ခမရှေ့မှာ ရုပ်ပွားတော်ကလေးများလို ကိုးကွယ်ချင်လောက်အောင် ကြောင်သူတော် လုပ်ပြီး ကွယ်ရာမှာ ထင်သလို ကျင့်တတ်တဲ့ ယခုကာလသားကလေးမျိုးနဲ့ ကျုပ်သမီးကလေးကို မပေးစားဝံ့ပါဘူး ။ မာမာမှ မပြောခဲ့တဲ့ သမီးကလေး အပေါ်မှာ လင်ဆိုပြီး သူစိမ်းပြင်ပြင်က မောက်မာမှာ အစစအရာရာ မညှာမတာ မချင်းမစား ပြုမူကျင့်ကြံ မှာတွေကို ကြောက်လွန်းလို့ပါ ။ ကျုပ်သမီးကို ပစ္စည်းရှိတဲ့ လူကြီးနဲ့မှ ပေးစားမယ် ။ လခကလေး ရှစ်ဆယ်တစ်ရာကို ကျုပ်တို့ မမက်ဘူး ။ နှစ်စဉ် လေးငါးသောင်း အဝင်ရှိသူမှာ တစ်လ ရှစ်ဆယ်တစ်ရာ ဘယ်နေရာမှာ သုံးရမလဲ ” ဟူသော စကားများ၏ ထက်သန်ပြင်းထန်သော လေသည် ဖိုးမြိုင်၏ နားအတွင်းသို့ ပဆုပ်ပနီ ဝင်၍ ထိုးသလို ဖြစ်၍ သွားလေ၏ ။

ဒေါ်ကြူးသည် တကယ့်အချစ်၏ အဖိုးထိုက်တန်ခြင်းကို နားမလည် ။ တကယ့်အချစ်သည် စိန်ရွှေရတနာ ဥစ္စာပစ္စည်းများနှင့် မနှိုင်းသာသော ရတနာတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း ၊ အချစ်သည် လောကဓာတ် တစ်ခုလုံး၏ အနှစ် ဖြစ်ကြောင်း မသိချေ ။ မိမိကိုယ်တိုင် ကျောင်းဒကာကြီးနှင့် လူကြီးမိဘက အရွယ်ချင်းမတူဘဲ ပေးစားသဖြင့် ယူခဲ့ရလေရာ မိမိ၏ဝါဒအရ သုခချမ်းသာခြင်း၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ခဲ့လေ၏ ။ သို့ဖြစ်သောကြောင့် မိမိ၏ သမီးချောကလေးကိုလည်း မိမိနှင့်အလား ဝမ်းဘဲ ၊ ကြက် ၊ ငှက် ၊ ငါးမြင်းရင်း ဝမ်းတွင်းသားကို အစား မခိုင်းဘဲ အမဲခြောက်ဖုတ် အရွတ်အရွဲကို ခဲစေဖို့ရန် ကြံစည်၍ နေခြင်းဖြစ်လေ၏ ။

ဒေါ်ကြူးမှာ အသက်ငါးဆယ်ကျော်ကလေးမျှ ရှိသော်လည်း လင်ပစ္စည်းကို ရခဲ့သော အချို့သော သမီးရှင် မိန်းမကြီးများလို လူပျိုချောကလေးများနှင့် အရောဝင်ကာ သမီးကို ကလပ်၌ မတင် ။ အများကြီး ဆင်ခြင်သူ ဖြစ်လေရာ အာကြမ်းခြင်း တစ်ရပ်က ခိုင်လုံသော ခံတပ်ကြီး ဖြစ်၍နေသဖြင့် မည်သူမျှ မကပ်နိုင်သည့် အထဲ ကိုဖိုးမြိုင်သည် တိုးဝင်တိုက်ခိုက်ရန် မမယ်ဆယ်ကို ဗိုလ်တင်၍ လွှတ်ခြင်း ဖြစ်လေ၏ ။ ထိုစကားများကို ကြားရသောအခါ အများကြီး စိတ်ပျက်ဖွယ် ဖြစ်သော် လည်း ယောက်ျားတံခွန် လူရည်ချွန်က ကောင်းကင် တမွတ် ကြယ်ကိုဆွတ် မလွတ်စတမ်း ရမြဲလမ်း ဟူသော စကားကို လက်ရုံးထားကာ အကြံဉာဏ် လုံ့လကို မလျှော့ ။ အားချင်းပြိုင် အနိုင်မယူ နိုင်လျှင် ပရိယာယ် ဉာဏ်အားဖြင့် အနိုင်ယူမည်ဟု ကြံစည်အားကိုးခြင်း ပြုလေ၏ ။

သို့ဖြစ်သောကြောင့် မမယ်ဆယ် ပြန်၍ လာသော အခါ “ ကျွန်တော် ကြားရတယ် မမယ်ဆယ် ။ သို့သော်လည်း အားငယ်စရာ မရှိပါဘူး ။ မမယ်ဆယ်၏ တာဝန်တော့ ပြေကုန်ပါပြီ ။ ကျွန်တော်၏ အစွမ်းသာ ကျန်ပါ တော့တယ် ” ဟု ပြောပြီး အနည်းငယ် ဉာဏ်ထုတ်လေ၏ ။

ဉာဏ်သည် နေရာတိုင်းမှာ လို၏ ။ လူတို့မှာ အခက်အခဲ၌ ဉာဏ်ကို အကြောက်သည် ဖုံးလွှမ်း၏ ။ လောကမှာ လူလောက် အဘယ်အရာမျှ အဖိုးမတန် ။ သိန်းသန်းကုဋေ ရွှေငွေဘဏ္ဍာတို့သည် အနိမ့်ဆုံးသော သုဘရာဇာ ဒွန်းစဏ္ဍားသား သူတောင်းစားအကလေးကလေး တစ်ယောက်လောက် မထိုက်မတန်ချေ ။ လူသည် ထိုပစ္စည်းတို့ကို ဖြစ်အောင်လုပ်သူ ဖြစ်၏ ။ သူတို့မှာလည်း လူ ငါလည်းလူ အတန်းတူ၏ ။ တစ်ခဏမျှ သူတို့မှာ ဥစ္စာစည်းစိမ် ပိုမိုများပြားခြင်းသည် ခြားနားခြင်းကို မဖြစ်စေလောက် ။ မီးရထားသင်္ဘောနှင့် ခရီးသွားခိုက်မှာ ချောင်သောနေရာနှင့် ကျပ်သောနေရာ ခြားနား သလောက်သာ ခြားနား၏ ။ ထို့ပြင်မှတစ်ပါး ခရီးသည် မှန်က တန်းတူသာ ဖြစ်ကြ၏ ။ ငါကြံရင် ခံနိုင်ရိုးလား ။ အခက်အခဲ ဟူသမျှမှာ အညှာရှိ၏ ။ နိုင်ကွက် တစ်ခုတော့ ရှိမြဲ ဓမ္မတာမို့ ။ ဉာဏ်စွမ်းသာ ပဓာန ။ လူစဆိုတာ ဉာဏ် သာလျှင် ဖြစ်သည်ဟု ပညာရှိများ ပြောကြ၏ ။ ဉာဏ် ရှိသမျှကို အကုန်သုံးလျှင် အောင်ရမည် ။ ဤလောကမှာ ဉာဏ်ကို ရာခိုင်နှုန်းတစ်ရာ အသုံးပြုသူ လွန်စွာ နည်း၏ ။ အဘယ်အတွက် မဖြစ်နိုင်ရမှာတုံး စသည်ဖြင့် တွေးကြံလေသတည်း ။

မမယ်ဆယ်နှင့် ထိုအကြောင်းကို တစ်နေ့သ၌ ပြောဆိုတိုင်ပင်ရာတွင် ပစ္စည်းပါရင် ကျိုးကျိုး ကန်းကန်း အိုအိုမင်းမင်း ပေးစားမည် ။ ယောက်ျားကို အဖိုးတန် သဘောထားပြီး မဝယ်ဘူး ။ ပစ္စည်းပါရင် အိုလေ သဘောကျလေ ။ သည်တော့မှ မြန်မြန်သေပြီး ပစ္စည်းကိုပိုင်မည် ဟူသော စကားများကို ဒေါ်ကြူး အသုံးပြုကြောင်း သိရလေ၏ ။

“ နို့ ကောင်မလေးကကော ”

“ ဒါတော့ကွယ် မင်းလည်း စဉ်းစားကြည့်မှပေါ့ ။ အမေလုပ်သူရဲ့ အလိုကို လိုက်နေရပေမယ့် ပျိုပျိုရွယ်ရွယ် ချောချောလှလှ လိုချင်မှာပေါ့ကွယ် ”

“ နို့ အဘိုးကြီးအိုများနဲ့ သူ့အမေက ပေးစားရင် ယူမှာလား ”

“ ဒါတော့ မပြောတတ်ဘူး ။ အမေ့စကားကို အင်မတန် နားထောင် ၊ အင်မတန်လည်း ကြောက်လေတော့ ယူချင် ယူမလား မသိဘူး ။ သူ့အမေ ပြောတော့ဖြင့် တော်ရာက နေပြီး မေးငေါ့နေတာပဲ ”

“ ဟုတ်လား ၊ ဒီလိုဖြင့် ကောင်မလေးက နည်းနည်းတော့ ”

“ ဒါကြောင့် အဒေါ် ပြောတာပေါ့ ။ ကောင်မလေးက လိုက်ရောချင်တယ် ။ ကောင်မကလေး အလိုအတိုင်း ဖြစ်ရင် နေရာကျပြီးသားပေါ့ ”

“ နောက်ဆုံးကျတော့ အဒေါ်ရယ် လူကြီးက ဘယ်လို ပညတ်စေကာမူ ကိုယ်သာ ပဓာနပါ ။ သံကွန်ချာ အုပ်ထားလို့ မရပါဘူး ။ ကျွန်တော့်အခန်း ပြတင်းပေါက်နဲ့ သူ့အခန်းနဲ့ တည့်နေတာပဲ ”

“ ဒါပေါ့ကွယ့် ၊ အဒေါ် ကြံပါ့မယ် ။ အေးအေးပေါ့ ။ မလောမဆော်ပါနဲ့ဦး ။ ပဗ္ဗတတောင်ခြေတဲ့ ။ သင်း ဘာမို့ လဲ ။ ကောင်မလေးကတော့ စိတ်ချပါပြီ ။ အဒေါ်နဲ့ သူ့ အမေနဲ့ ပြောနေတော့ မျက်စောင်းတခဲခဲနေတာ မင်း ထောက်ကြည့်မှပေါ့ ”

“ ကိုင်း ... ဘယ့်နှယ်ကြံမလဲ ။ ကျွန်တော် စိတ်ကူးရတာကို ပြောပြမယ် နားထောင်စမ်း ။ ကျွန်တော် လခ အပြည့်နဲ့ အခွင့်သုံးလ ရနိုင်တယ် ။ အခွင့်ယူပြီး ကျွန်တော့် အရပ်ကို ပြန်ဟန်ဆောင်ပြီး အဘိုးကြီးလူမမာ ဟန်ဆောင် လာခဲ့မယ် ။ ဒီအိမ်ကိုပဲ ပြန်ငှားမယ် ။ မယားသေပြီး စိတ်လက်မကောင်း ၊ ဆရာဝန်ကလည်း ပူတဲ့အရပ်ကို သွားနေရမယ်လို့ အမိန့်ချတဲ့ ပုံနဲ့ လာတာပေါ့ ။ ကွယ်လွန်သူ မယားပစ္စည်း ဆိုတဲ့ လက်ဝတ်လက်စားများလည်း တစ်သောင်းဖိုးလောက် ပါလာတဲ့ ပုံကိုပြရင် ပစ္စည်းရှိတဲ့ အဘိုးကြီးဆိုတာ ယုံမှာပဲ ။ ဓာတုဗေဒ စိန်တွေ ၊ သတ္တုရွှေတွေ လေးငါးဆယ်ဖိုး ဝယ်ရင် တစ်သောင်းခင်းလောက်တော့ အထင်ရောက်မှာပဲ ။

“ ဒီလိုဆိုရင် ချက်ချင်း နေရာကျမှာပေါ့ မောင်ရယ် ။ အိမ်ပေါ်ကိုတောင် ခေါ်တင်ပြီး ပြုစုထားမှာ ။ ပစ္စည်း ရှိလို့လား မသိဘူး ။ အင်မတန် ပစ္စည်းမက်တာပဲ ”

“ မက်လို့လည်း ရှိတာပေါ့ ။ တံငါဟာ ငါးကို ဘယ်မှာ ငြီးတယ်လို့ရှိမလဲ အဒေါ်ရဲ့ ။ ပစ္စည်းဆိုတာ ရလေလိုလေ ။ များလေ တောင့်တလေပဲ ။ ဒီလို မရောင့်ရဲနိုင်တဲ့ အတွက် ဆင်းရဲသားတွေ ခိုကိုးရာရကြတာပေါ့ ။ ပစ္စည်း ရှိသူတွေ ရောင့်ရဲပြီး ဘာမှ တိုးပွားအောင် မကြံကြ မစည်ကြဘဲ နေကြရင် အလုပ်ကြီးတွေ ၊ အကိုင်ကြီးတွေ ဘယ်မှာရှိမလဲ အဒေါ်ရဲ့ ။ အလုပ်ကြီးအကိုင်ကြီးတွေ မရှိရင် ဆင်းရဲသားတွေ ဘယ်မှာ အလုပ်ရနိုင်မှာတုံး ။ လူတွေဟာ ရောင့်ရဲတဲ့ စိတ် ရှိကြရင် လောကကြီးဟာ အခုလို မကြီးကျယ်ဘဲ အရိုင်းအစိုင်းများလို သစ်သီးဝလံ တောအမဲနဲ့ တဲထိုးပြီး နေကြတော့မှာပေါ့ အဒေါ်ရဲ့ ”

“ မင်း ပြောတာတော့ ဟုတ်ပါရဲ့ကွယ် ။ နို့ပေမဲ့ ဒီမိန်းမကြီးလို ပစ္စည်းမက်တာတော့ လွန်လွန်းအားကြီးပါတယ် ”

“ ပစ္စည်းမက်တာဟာ ကျွန်တော် ဟန်ကျဖို့ပေါ့ အဒေါ်  ”

“ ကြံစမ်းပါဦးကွယ် ၊ အဒေါ်လည်း တတ်နိုင်သမျှ ကူရတာပေါ့ ” ဟု ပြောပြီး ထွက်သွားလေ၏ ။

နောက်ရက်များမကြာမီ မောင်ဖိုးမြိုင် အခွင့်နှင့် မိမိ၏ အရပ်ကို ပြန်သွားပြီးနောက် တနင်္ဂနွေတစ်ပတ်လောက် ကြာသောအခါ အိမ်ရှေ့ကွပ်ပျစ်ပေါ်တွင် ကောက်ညှင်းဆိုင်းထုပ် ထုပ်၍နေသော ဒေါ်ကြူးသည် “ ခွေးကြည့်စမ်းပါ အမိရို့ ” ဟု ပြောသော အသံတစ်ခုကို ကြားရသဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ သားနားစွာ ဝတ်ဆင်သော အသက်ခြောက်ဆယ်ခန့်ရှိ အဘိုးအို တစ်ယောက်ကို မြင်ရလေ၏ ။ ၎င်းအဘိုးအိုသည် တုတ်ကောက်ကြီးကို ချည့်နဲ့သောလူများ ထောက်မှီပုံမျိုးနဲ့ ထောက်မှီကာ ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာနှင့် ကြည့်၍နေလေ၏ ။ ၎င်းဝတ်ဆင်ပုံမှာ အဖိုးတန် သက္ကလတ်အင်္ကျီ ၊ မန္တလေး ပုဆိုးရှည် နံ့သာရောင် ခြေအိတ်မှာ ချောကလက်ရောင် ၊ ကျားပါးစပ် ဖိနပ်ဝါကြန့်ကြန့်အရောင် ၊ ပန်းရောင်ခေါင်းပေါင်း ရွှေမျက်မှန် ၊ စိန်လက်စွပ်ကြီးသော ရွှေနာရီကြိုး ၊ ရှပ်အင်္ကျီ ကော်လံ အထောင်အပြောင်ကို ဝတ်ဆင်သည့်ပြင် တုန်လှုပ်သော လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ ဦးခေါင်းမှာ ခပ်ယမ်းယမ်းနှင့် ရွှေလက်ပတ်နာရီကြိုးကို ကြည့်ပြီး “ အောင်မယ် ဆယ်နာရီ ကျော်သွားပြီကိုး ” ဟု အသံတုန်တုန်နှင့် ပြောရင်း ယိမ်းယိုင်ကာ ချည့်နဲ့နဲ့နှင့် ဒေါ်ကြူး၏ နေရာ အနီးသို့ ခြေတစ်ဖက် တရွတ်ဆွဲသလိုဟန်နှင့် ကပ်ရောက် လာပြီး ဒေါ်ကြူး၏ ကွပ်ပျစ်ပေါ်မှာ မောပန်းပုံကြီးနှင့် ထိုင်ချပြီးလျှင် ဖြူဖွေးမွှေးကြိုင်သော လက်ကိုင်ပဝါကို ထုတ်ကာ လည်ပင်းလက်ခုံရှိ ချွေးများကို တို့နှိပ်ကာ သုတ်လေ၏ ။

ဒေါ်ကြူးသည် ရှေးဦးပထမ ခက်ထန်သော မျက်နှာထားနှင့် ကြည့်၏ ။ နောက်တစ်စက္ကန့်အတွင်း စဉ်းစား သော အမူအရာနှင့် ကြည့်၏ ။ ဤအရွယ်မျိုးနှင့် ဤ ဝတ်ပုံများကို မမြင်ဖူးသဖြင့် အတွေးကြပ်ရပုံ ဖြစ်၍ နေ၏ ။ ထို့နောက်မှ ရန်ကုန်သားအစိုးရအရာရှိ အငြိမ်းစားလား ။ သူဌေးကြီး တစ်ယောက်ယောက်များပေလား ဟု စဉ်းစားပြီး အကြည်ညိုဝင်လေ၏ ။ ပဝါဖြူနှင့် ရေမွှေးနံ့ကို ရသောအခါ ပြုံးချင်၏ ။ လက်ပတ်နာရီကို မြင်သောအခါ သဒ္ဓါ၏ ။ စိန်လက်စွပ်ကို မြင်သောအခါ ကြင်နာ၏ ။ ရွှေနာရီကြီးကို ထုတ်ကြည့်ပြန်သောအခါ သဒ္ဓါ စိတ်ပေါ်၍ လာလေ၏ ။ နောက်နားသို့ ရွှေ့၍ ထိုင်ပြီး “ မောင်ကြီးက ဘယ်အရပ်ကလာလဲ ။ ကျွန်မ မမြင်ဖူးလို့ပါ ။ မောလာတာကိုး ။ ဟဲ့ ... စောမေ သမီးရေ ၊ ရေယူခဲ့ပါအေ ” ဟု ခေါ်လိုက်ရာ အခန်းထဲမှ စောမေ ထွက်၍ လာပြီး ရေကို ယူခဲ့လေရာ အဘိုးကြီးသည် ရေခွက်ကို လက်တုန်တုန်နှင့် ယူ၍ သောက်ပြီး စောမေ၏ မျက်နှာကို စိန်းစိန်းကြည့်ကာ ပြုံးလျက် “ သာဓု သာဓု ၊ ဘကြီး မောလာတယ် ။ မမာဘူး ” ဟု လေသင်တုန်းဖြတ်၍ လေမသန်သည့် လေးလေးတုန်တုန် အသံမျိုးနှင့် ခပ်ဆိုင်းဆိုင်း တစ်လုံးစီ ပြောလေ၏ ။

စောမေသည် ကြင်နာသော အမူအရာနှင့် အဘိုးကြီးကို တစ်စက္ကန့်မျှ ကြည့်ပြီး လှည့်သွားလေ၏ ။ ဒေါ်ကြူး သည်ကား လွန်စွာ ကြင်နာသည့် မျက်နှာထားနှင့် အဘိုးကြီးကို ကြည့်ပြီး “ ဘယ်အရပ်ပါလဲ ”ဟု မေးလေ၏ ။

အဘိုးကြီးက လက်ပြပြီး “ အားမရှိဘူး ၊ စကားပြောရရင် မောတယ် ။ ရန်ကုန်မြို့ကပါပဲ ။ စိတ်လက်မကောင်း သားမယားဆုံး ၊ ဒါနဲ့ အင်း .. ဆရာဝန်ကလည်း နည်းနည်း ပူတဲ့ တောအရပ်မှာ ဘာမှ မလုပ်ဘဲ နေရမယ် အမိန့်ချ လို့ ။ ဘကြီး တစ်လကိုး သီတင်း ဒီမြို့မှာ နေရဖို့ လာတာပဲ ။ တစ်ယောက်တည်း နေဖို့ အိမ်အားများ ရှိသလားလို့ လျှောက်ပြီး ကြည့်လာတယ် ။ မောတာနဲ့ ဝင်လာ ၊ ရေ တစ်ခွက်သောက်ရ ။ ဒီအရပ်က ရေအလွန် ကောင်းပါကလား ။ ဟင်း ... အမိတို့က ဘာများ လုပ်ကိုင်စားသလဲ ။ တင့်တင့်တယ်တယ် ရှိပေမင့်ကိုး ”

“ ဟုတ်ကဲ့ ၊ သွားလေသူ ကျေးဇူးရှင်ကြီးရဲ့ ။ ဘုန်းရိပ်ကံရိပ်ကို ခိုလှုံရစ်ရလို့ ။ တင့်တင့်တယ်တယ်ကလေး ဆိုတာလို နေရပါရဲ့ ။ မောင်ကြီးက ဒီမြို့မှာ ခေတ္တနေမလို့လား ”

“ အင်း .. တည့်ရင်လည်း လေးငါးလ ဆိုသလိုပလေ ။ ဥတုမိတ္တ သပ္ပါယ ဆိုတာလို ။ အသင့်အတင့် ညီညွတ်ရင်လည်း အတန်ကလေး ကြာကြာနေမယ် ကြံစည်ပြီး လာတာပါပဲ ။ ရန်ကုန်မြို့က ဆူဆူညံညံမို့ မင်းကတော် အနိစ္စရောက်ပြီးတာကလည်း သီသီကလေး မကြာလေတော့ စိတ်လက်မှ ချမ်းသာစေတော့လို့ အောက်မေ့ပြီး လွတ်ရာကို ပြေးလာတယ် ဆိုပါတော့လေ ။ စိတ်သောက အပြင် ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ဇရာနဲ့ ဘယာ ဖိပြန်တော့ ပြေးမှ တော်မယ်လို့ အောက်မေ့ရာမှာ ဆရာဝန် အမိန့်ကလည်း အင်း ... အလိုက်သင့်ဆိုတာလို ဖြစ်နေတာနဲ့ ဦး ရောက် လာတာပဲ ။ အရေးပိုင် မောင်စတို့လည်း ဒီနယ်က ပြောင်းသွားတယ်လို့ ကြားပါကလား ”

“ မှန်ပါတယ် ။ တစ်လလောက် ရှိပါသေးတယ် ။ အခွင့်နဲ့ သွားနေတယ်လို့ ပြောကြတာပဲ ”

“ အင်း … ဦးတို့နဲ့ ကျောင်းနေဘက်ပလေ ။ ဦးက သီသီကလေးကြီး ။ ဒါထက် အားတဲ့အိမ်များ ... ” ဟု စကား အပြီးမသတ်ဘဲ နေလေ၏ ။

စောမေသည်ကား ခပ်လှမ်းလှမ်းမှ စီးစောင်းကြည့်ကာ အဘိုးကြီးနှင့် နှစ်ကြိမ်သုံးကြိမ် မျက်လုံးချင်း ဆိုင်မိလေ၏ ။

ကြူး “ အိမ်ရှိပါတယ် ။ နို့ မောင်ကြီးက ပစ္စည်းများ ဘယ်မှာ ထားခဲ့သလဲ ။ တစ်ယောက်တည်းပဲလား ”

“ ပစ္စည်းများကို မီးရထားရုံမှာ အပ်ထားခဲ့ကြောင်း ၊ ခိုင်းဖို့စေဖို့ လူတော့ အခပေးနိုင်လျှင် အဘယ်မှာမဆို ရနိုင်သည့် အတွက် မခေါ်ခဲ့ကြောင်း ၊ စိတ်စက်မကောင်းတော့ ထင်သလိုဖြစ်ပြီး တစ်ကိုယ်တည်း ထွက်လာခဲ့ကြောင်း ၊ ငယ်ငယ်က ပေါင်းခဲ့ပြီး အဘယ်အခါကမှ မခွဲဖူးတဲ့ မင်းကတော် အနိစ္စရောက်တော့ အသည်းနှလုံး ပြုတ်ထွက်ပြီး လူမှာ ဟောင်းလောင်းကြီး ဟာလာ ဟင်းလင်းကြီးလို ဖြစ်ပြီး လွင့်နေကြောင်း ” များနှင့် မောမောပန်းပန်း ဆွံ့ သလိုလို ထစ် သလိုလို တစ်ချက်တစ်ချက် ပါးကြောမေးကြောများ ဆွဲပြီး ဦးခေါင်းမှာ ဆတ်ခနဲ ဆတ်ခနဲ လုပ်ကာ ပြောလေ၏ ။

သို့ပြောရုံမက သွားလေသူ ဝတ်တဲ့ဆင်တဲ့ လက်ဝတ် လက်စား ၊ နားကပ် ၊ လည်တုံ ၊ စိန်ဘီး ၊ လက်ကောက် စသည်များကိုပင် မခွဲနိုင်လို့ ဆောင်လာရကြောင်းများ နှင့် ပြော၍ပြလေရာ ဒေါ်ကြူးတို့ သားအမိ နှစ်ယောက် ခေါင်းချင်းဆိုင်ကာ ကြည့်ကြလျက် သနားကြင်နာ စကားများကို ပြောကြလေ၏ ။

ကြူး “ ဒီပစ္စည်းတွေ မေ့လျော့ပြီး ပျောက်ရင် ဆုံးလိမ့်မယ် ။ လူဆိုးသူခိုးများနဲ့ တွေ့ရင်လည်း မောင်ကြီး ဒုက္ခဖြစ်လိမ့်မယ် ။ လူတိုင်းကိုလည်း မပြနဲ့ မောင်ကြီးရဲ့ ။ ဪ ... ဒုက္ခ ဒုက္ခ ။ မောင်ကြီး ဒီမှာနေ ။ ဘယ်ကိုမှ မသွားနဲ့ ။ ကျွန်မတို့ ကြည့်ပြီး စီမံမယ် နေမလား ” ဟု ပြောပြီး သမီးဘက်သို့ လှည့်ကာ “ ဪ …. အသက်ကလည်း ကြီး ၊ သောကအပူကလည်း တွေ့ ၊ မကျန်းမမာနဲ့ ဖြစ်ချင်တိုင်း ဖြစ်နေရှာတာ ထင်ပါရဲ့ သမီးရယ် ။ ကြည့်မယ့် ရှုမယ့်လူ ဆွေမျိုးဉာတိ တစ်ယောက်မှ မရှိလို့ပဲလား ” ဟု စဉ်းစားရင်း ပြောလေ၏ ။

“ ရှိပါသော်ကောလေ ။ သို့သော်လည်း အရင်းအချာ မရှိ ။ ပစ္စည်းကို မက်တဲ့ တူတွေ ၊ သားတွေတော့ အင်မတန် များပေါ့ ။ သူတို့ ကြည့်ရှုမှာက မြန်မြန်သေ အမွေရအောင် ကြည့်ရှုကြမှာ ။ ဦး မြင်လို့ ရှောင်တာပဲ ။ ဦး ပစ္စည်း က ဘဏ်မှာ ကိုးသိန်းကျော် ၊ လယ်မြေဧက တစ်သောင်း ၊ တောင်တွင်းကြီးမှာ ဦး ဘယ်တူ ဘယ်သားကိုမှ မယုံဘူး ။ သေရင် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဦးပစ္စည်းအတွက် တူသားတွေ အဆိပ်ကျွေးသ,တ်မှာသာ စိုးတာပဲ ။ ပစ္စည်း ရှိတာလည်း မအေးဘူး မိန်းကလေးရဲ့ ။ အင်း .. ဦးကြီး အခု ပြေးနေရတာ ကြည့်တော့ အရင်းအချာရယ်လို့တော့ တစ်ယောက်မှ မရှိ ။ ဦး မသေမီ ဂရုစိုက်လို့ ဦး စိတ်ထဲမှာ ရင်းတယ် ထင်သူဟာ ဦး ပစ္စည်းကို ရမှာပဲ ” ဟု ပြောလေ၏ ။

“ ဒီလိုဖြင့် ဘယ်ကိုမှ မသွားနဲ့ မောင်ကြီး ။ ကျွန်မတို့က မောင်ကြီး ပစ္စည်းမက်လို့ မဟုတ်ဘူး ။ ကျွန်မတို့မှာလည်း ကျေးဇူးရှင် သွားလေသူ မရှိကတည်းက သားအမိ နှစ်ယောက်တည်း တစ်သက်စာ စားလို့ မကုန်ပါဘူး ။ အိမ်မှာ လူကြီးရယ်လို့ မားမားမတ်မတ် မရှိသည့်အတွက် အားငယ်ပြီး နေရာမှ ရှေးက ရေစက်ဆုံလို့ စွတ်စွတ်ရွတ်ရွတ် တွေ့လာတာပဲ ။ ကျွန်မလည်း ညက အိမ်ကို ဆင်ဖြူတော်ကြီး ဝင်တယ်လို့ အိပ်မက်တာနဲ့ဖြင့် ကိုက်နေတယ် ထင်တာပဲ ”

“ သာဓု သာဓု ။ ဘကြီးကလည်း အမိတို့ကို မြင်မြင်ချင်းပဲ ရိုးသားဖြူစင်ရဲ့လို့ အောက်မေ့ပြီး ဖွင့်ပြောတာပါ ။ ဘကြီး ကြာကြာ မနေပါဘူး ။ တော်တော်ကလေး ကျန်းမာလို့ ၊ သွားလေသူ မင်းကတော်အတွက် ပူတဲ့ မီးကလေးဟာ ပျောက်ပျောက်ပျက်ပျက် ဖြစ်လောက်ရင် ပြန်ရမှာပါ ။ တိုက်အလုံးသုံးဆယ်က အိမ်လခနဲ့ ထားတော့ အကုန်ပစ်လွှတ်ထားလို့လည်း မဖြစ်သေးဘူး အမိရဲ့ ”

ဒေါ်ကြူးသည် အဘိုးကြီး အပေါ်၌ ကြည်ညိုသဒ္ဓါ မေတ္တာဆပွား အများကြီး ဂရုစိုက်ကြည့်ရှု ဝတ်ကြီးဝတ်ငယ် ပြုလိုသော စိတ်အဟုန်တို့သည် နှလုံးသွေးပြွန်ဝမှာ ပလုံစီကာ ထကြွလျက် ဆေးပေါ့လိပ်ကြီးကို ကိုင်ကာ နေရင်း မေးထောက်ကာ ဝက္ကလိသည် မြတ်စွာဘုရားကို ဖူးမြော်ကြည်ညိုသည့်အလား ကြည်ညိုအားတက်၍ နေလေ၏ ။

သို့ကြည်ညိုရာတွင် ငါကလည်း မုဆိုးမ ။ သူကလည်း မုဆိုးဖို မသေမီ မင်းကတော်ရယ်လို့ အခေါ်ခံရဖို့ရန် ဖူးစာရေးနတ်များက ဖန်တီး၍ ပို့တာများ ဖြစ်လေသလား ။ သနားစရာ ။ ရုပ်ရည်က သားနားပုံ ။ ဇရာနဲ့ ဘယာကြောင့် အရောင်အဝါ မှေးမှိန်၍ နေရှာတဲ့ အသွင် ပါကလား ။ အခုအနေ သူ့မှာ တွေ့ကြုံ၍ နေရတဲ့ သောက အပူကလေးများ ပြောရုံမျှ ငါနဲ့တွေ့ပြီး မြန်မြန်ကြီး ဘဝကူးအောင် အတင်းအဓမ္မ လူးရလျှင် တိုက်အလုံး သုံးဆယ်နဲ့ ငွေကိုးသိန်းဟာ ပြုစုရယုယကျိုး နပ်မှာမို့ မအပ်မရာတဲ့ အမှုကို ဘယ်သူမှ ကဲ့ရဲ့စရာ မရှိပါကလား ။ သမီးကလေး စောမေနဲ့ ဆိုတာတော့ အိုဇာ လွန်းလှလို့ ။ သတီမှာ မဟုတ် ။ ဒီမှာနဲ့တော့ မသတီစရာ မရှိ ။ အမြင်စုတ် ရွှေထုပ်တဲ့ပဝါ ဆိုတာ ပစ္စည်းပေါတဲ့ အိုဇရာတို့ကို ဆိုလိုတဲ့ စကားပါပဲ ။ ဝတ်ပုံဆင်ပုံ စတိုင်ကျပုံကို ထောက်တော့ အမောက်စား အဘိုးအိုရဲ့ စိတ်ကတော့ ပျိုပုံရှိတာပဲ ။ အိမ်ပေါ်မှာ တင်ပြီး တွင်တွင်ကြီး ပြုရရင် တိုက်အလုံးသုံးဆယ်နှင့် ဘဏ်မှာရှိတဲ့ ငွေကိုးသိန်းဟာ ငါ့အတွက် ကျိန်းသေလို ဖြစ်၍ နေပါပေါ့ကလား စသည်ဖြင့် ဆင်ခြင်တွေးတော ။ အဘိုးအို လက်မလွှတ်ရအောင် တစ်ချက်လွှတ် ကြံစည်ခိုက်မှာ မမယ်ဆယ် ဝင်ရောက်၍ လာလေရာ အဘိုးအိုနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်မိလေ၏ ။

မကြာမီ စောမေ နှင့် မမယ်ဆယ် တီးတိုးစကား ပြောကြရာ အကြောင်းမျိုးစုံကို သိရလေ၏ ။ အကြောင်းမူကား စောမေသည် ငယ်ရွယ်သူတို့ သဘာဝလျှို့ဝှက်ခြင်း မရှိဘဲ အဘိုးကြီး အကြောင်း ၊ ပစ္စည်း ပေါကြောင်း ၊ လက်ဝတ် လက်စား အဖိုးထိုက် အဖိုးတန်တွေ ပါ၍ လာကြောင်း ပြောလေလျှင် မမယ်ဆယ်သည် မောင်ဖိုးမြိုင်နှင့် မိမိ အတူ ကြံစည်သည့် ကိန်းတွေကို သတိရပြီး အဘိုးကြီကို အမှတ်တမဲ့ ဂရုစိုက်ကာ ကြည့်လေ၏ ။ မမယ်ဆယ်သည် ဖိုးမြိုင်၏ အချက်အလက်တွေကို ချက်ချင်း သိမြင်လေရာ ရယ်ချင်အားကြီးသောကြောင့် လျင်မြန်စွာ ပြန်၍ သွားလေ၏ ။

ထိုနေ့၌ပင် အဘိုးကြီး၏ ပစ္စည်းများကို မီးရထားရုံမှ သယ်ယူကြပြီး အိမ်၌ အဘိုးကြီးအား တခမ်းတနား နေရာပေး၍ ထားကြလေ၏ ။

••••• ••••• •••••

ဖိုးမြိုင်သည်ကား ရုပ်ရှင်ဒါရိုက်တာ ဖြစ်သော မိတ်ဆွေ တစ်ယောက်ထံမှ ရုပ်ပြောင်းရုပ်လွဲ အတတ်ကို လက်ထပ်သင်၍ လာရာ မိမိ၏ အခန်းထဲ၌ ရုပ်ပြောင်း ကိရိယာ စုံလင်စွာနှင့် မိမိ၏ ပထမနမူနာပုံစံ မပျက်စေရ အောင်သာ နေ့စဉ် သတိပြုရလေ၏ ။ ဤအလုပ်၌လည်း မိမိအတွက် သီးခြား အခန်းတစ်ခု ရခြင်းကြောင့် လည်းကောင်း ၊ ရေချိုးခန်းမှ စ၍ ဂုဏ်သရေရှိ လူကြီးပီစွာ လျှို့ဝှက်ရန် နည်းလမ်းတို့ဖြင့် စီမံထားရှိသည် ဖြစ်ရ ကား ရုပ်ပြောင်းတန်ဆာဆင်ခြင်း အလုပ်အတွက် လွယ်ကူလေ၏ ။ မမယ်ဆယ်လည်း နေ့စဉ် လာရောက်ပြီး အဘိုးကြီးနှင့် တွေ့ကြုံ အကျွမ်းတဝင်ဖြစ်၍ နေလေ၏ ။

တစ်နေ့သ၌ မမယ်ဆယ်နှင့် စကားပြောခိုက်မှာ အဘိုးကြီးက မျက်စပစ်လိုက်သည်ကို လည်းကောင်း ၊ မမယ်ဆယ်က တီးတိုးတစ်စုံတစ်ရာ ပြောလိုက်သည်ကို လည်းကောင်း စောမေသည် မီးဖိုဘက်မှ မြင်ရသဖြင့် ပြုံးကာ အဘိုးကြီးနဲ့ မမယ်ဆယ် တွေ့နေပြီဟု စဉ်းစားလေ၏ ။ မိမိ၏ မိခင်စိတ်၌ ကြံစည်သော အကြံကိုကား စောမေ မသိချေ ။ သို့မသိခြင်းကြောင့် မိမိ မြင်ရသော အကြောင်းကို မိခင်အား ပြော၍ပြရာ ဒေါ်ကြူးမှာ များစွာ မျက်နှာပျက်၍ သွားသဖြင့် စောမေ အံ့အားသင့်၍ နေလေ၏ ။

ထိုနေ့၌ မမယ်ဆယ် လာသောအခါ ဒေါ်ကြူးသည် သုန်မှုန်၍ နေလေ၏ ။ ဒေါ်ကြူး၏ စိတ်၌ မမယ်ဆယ်သည် မိမိ၏ ရန်သူဖြစ်၍ နေလေတော့သတည်း ။

သမီးက ပြောပြသဖြင့် မိမိကိုယ်တိုင်လည်း သတိထား၍ နေလေရာ အဘိုးကြီးနှင့် မမယ်ဆယ် များစွာ ရင်းနှီးသည့် အမူအရာများကို ကိုယ်တိုင် တွေ့မြင်ရလေရာ မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်ပြီးလျှင် အဘိုးကြီး၏ ရှေ့တွင် မမယ်ဆယ်အား ဒေါ်ကြူးက အတိအလင်း ပြောသည်ကား ။

“ ဟေ့ .. မယ်ဆယ် ၊ ငါတို့မှာ သမီးအပျိုနဲ့ အရင်လည်း ညည်းက ဖိုးမြိုင် ဆိုတဲ့ အကောင်နဲ့ အောင်သွယ်လုပ်တယ် ။ အခုလည်း ညည်း ခဏခဏ လာတာကို ငါ မသင်္ကာဘူး ။ ညည်း ခဏခဏ မလာပါနဲ့ ” ဟု အတိအလင်း ပြောလိုက်လေ၏ ။

ဆယ် “ ဒီလောက်တောင်လည်း အိမ်ဂုဏ် မရောက်ပါနဲ့ရှင် ။ စည်းစိမ်ဥစ္စာဆိုတာ သင်္ခါရပါ ။ မလာနဲ့ ဆိုရင်လည်း မလာပါဘူး ” ဟု ပြောပြီး ထွက်၍ သွားသော နေ့မှစ၍ ဒေါ်ကြူးသည် အဘိုးကြီး တစ်ယောက်မှာ ပစ္စည်းတွေ အမြောက်အမြားပါသည့်အတွက် တန်းတန်းစွဲ အိမ်ပေါ်မှာ တင်ထားကြောင်း ၊ သမီးနဲ့ပဲ ဖြစ်မလား ၊ မအေနဲ့ပဲ ဖြစ်မလားဟု သေသေချာချာ သဲသဲကွဲကွဲ မသိရသေးကြောင်း စသည်ဖြင့် အနှံ့အပြား ပြောလေရာ ဒေါ်ကြူးတို့ အိမ်ကို ရောက်၍ နေသော အဘိုးကြီး ပစ္စည်း တစ်သိန်းကျော်ဖိုး ပါရှိသည် ဟူသော သတင်းသည် ပျံ့နှံ့၍ သွားလေ၏ ။

ထိုအခိုက်တွင် ဖိုးမြိုင်မှာ စုဆောင်း၍ ထားသော ငွေကလေးအနည်းငယ်မျှ မကုန်မီ စောမေကို အမိကြံကာ အိမ်ပေါ်သို့ အရောက် စွန့်စားဉာဏ်ဆင်၍ ရောက်ခဲ့သော်လည်း မအေကြီးက ကာဆီး၍ နေသဖြင့် ရုတ်တရက် အပေါက်အလမ်း မတည့်ဘဲ နေလေရာ မိမိကိုယ်ကို ဖိုးမြိုင် ဖြစ်ကြောင်း စောမေ သိအောင် အတိအလင်း ပြရလျှင် ကောင်းမလား ။ သို့ပြရာ စောမေက မိမိဘက်သို့ လုံးလုံးလျားလျား ပါလျှင် တော်၏ ။ မပါလျှင် ခွကျမလား စသည်ဖြင့် ဆင်ခြင်ကာ အဘယ်ပုံ ကြံရမည် မသိဘဲ နေလေ၏ ။ သို့ဖြစ်လေရာ မိမိ၏ ကြံစည်ပုံမှာ မချိန်ဘဲ ပစ်မိသလို ခြေလှမ်းလွန်၍နေသဖြင့် မဆုတ်သာ မတက် သာ လက်ရှိငွေကြေးကုန်မှာကိုလည်း စိုးရသော အခြေအနေသို့ ရောက်၍နေလေ၏ ။

ဒေါ်ကြူးကလည်း မကျန်းမမာ အဘိုးအိုကို မိမိ ကိုယ်တိုင် အထူးဂရုစိုက် ပြုစုသဖြင့် စောမေနှင့် နှစ်ယောက်တည်း တွေ့ဖို့ရန် အခွင့်မသာလှချေ ။ ထိုရည်ရွယ်ချက်သည် ဖိုးမြိုင်၏ ရဲတင်းသော ရည်ရွယ်ချက် ဖြစ်လေ၏ ။ အကြောင်းမူကား ပစ္စည်းကို မက်သော ဒေါ်ကြူး၏ အိမ်ပေါ်သို့ အရောက်တက်ကာ သမီးကို အနီးကပ် နူးခြင်းဖြင့် ဒေါ်ကြူး၏ ပစ္စည်းမက်သော ဂုဏ်မာနကို ချိုးရန် ရည်ရွယ်ရင်း ဖြစ်လေသတည်း ။

ယခုသည်ကား စောမေအား မိမိ မည်သူဖြစ်ကြောင်း သိသာအောင် ပြရန် ခက်၍ နေသည်မှာ ပြလိုက်၍ ပါလျှင်ကား တော်၏ ။ မပါလျှင်ကား နာကျင်စွာ အိမ်မှ ဆင်းရမည့် ဘေးနှင့် ရင်ဆိုင်ကြီးတွေ့၍ နေလေတော့သတည်း ။

မမယ်ဆယ် ကလည်း ဖိုးမြိုင်ကို ကူညီချင်သော်လည်း စောမေ၏ အပေါ်၌ အကဲခတ်၍ မရ ။ ဖိုးမြိုင် အပေါ်၌ အတော်အတန် မေတ္တာရှိခဲ့ဟန် ရှိသော်လည်း ရဲတင်းစွာ အိမ်ကို တက်၍ ကြံသော စဉ်းလဲဉာဏ်ကို သိသောအခါ အချစ်စိတ်ပျောက် အမုန်းစိတ် ရောက်လေမလားဟု စိုးရိမ်ဖွယ်ရာ ဖြစ်၍ နေလေသတည်း ။

သို့ဖြစ်လေရာ ဖိုးမြိုင်၏ အကြံမှာ ခုတ်ရာတလွဲ ပြတ်ရာတခြား ဖြစ်၍ နေသည်မှာ ကြိုးကွင်း အပစ်ကောင်းသော ကောင်းဘွိုင်မှာ ကြိုးကွင်းသည် ချိန်၍ ရွယ်သော စောမေကို မစွပ်မိဘဲ မိခင်ဒေါ်ကြူးကို စွပ်မိလျက် ဖြစ်၍ နေလေ၏ ။ အကြောင်းမူကား မိမိ အိမ်ပေါ်သို့ ရောက်၍ လာသော လာဘ်လာဘ ဥစ္စာတုံးကြီးကို မိမိကိုယ်ပိုင် ကျုံးဖို့ရန် စိတ်အာသာကြီး၍ နေသည်ကို သိရသဖြင့် မပေါ်မီ ပြန်၍ရုန်းရန် တစ်မျိုးကြံ၍ ကြိုးစားရပြန်လေ၏ ။ သို့ဖြစ်၍ တစ်နေ့သ၌ မိမိ၏ အခန်းထဲသို့ လက်ဖက်ရည်ကို ကိုယ်တိုင်လာ၍ ပေးသော ဒေါ်ကြူးအား “ ခက်နေပါပြီ ၊ စက္ကတေရီလုပ်တဲ့ အကောင်ဟာ ဘယ်အတွက် ငွေမပို့သလဲ မသိဘူး ။ တိုက်လခတွေကို အကုန် မြင်းလောင်း ကုန်ရော့သလား ။ ပြန်ပြီး ကြည့်ဦးမှ တော်မယ် ထင်တယ် ”

ဟု ညည်းလေ၏ ။

ထိုအခါ ဒေါ်ကြူးက “ ငွေအတွက်တော့ မောင်ကြီး ပူစရာ မရှိပါဘူး ။ စိတ်မချလို့ သွားချင်ရင်လည်း ကျွန်မ သွားပြီး စုံစမ်းပေးရတာပေါ့ ”

ထိုစကားသည် ဖိုးမြိုင် အတွက် မျှော်လင့်ချက်ကို ပေးလေ၏ ။ အကြောင်းမူကား ဒေါ်ကြူး သွားလျှင် စောမေနှင့် နှစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်မည် ။ နှစ်ယောက်တည်း ကျန်လျှင် ကျိန်းသေမည် အမှန်ပေတည်း ။ ရန်ကုန်ကို ရှာမတွေ့တဲ့ လိပ်စာ တစ်ခုခု ပြောပြီး လွှတ်လိုက်ဖို့သာ လိုတာပဲ ။ စောမေကို ပိုင်ပြီးနောက် ဖြစ်ချင်သလို ဖြစ်စေတော့ ။ ပေါ်ပင် ပေါ်သော်ငြားလည်း ကိစ္စများဖို့ မရှိဟု အောက်မေ့ကာ ပြုံးလျက် စဉ်းစားပြီး “ အင်း ... သွားနိုင်ရင်လည်း ဒုက္ခအေးတာပေါ့ ။ သို့သော်လည်း ... ” ဟု ဘာကို ဆက်ရမှန်း မသိဘဲ နေလေ၏ ။

ဒေါ်ကြူးမှာ အဘိုးကြီး ပြောသော စကားများ မဟုတ်မမှန် အကြွားအ၀ါများ ဖြစ်လျှင် ငါ့ကို လွှတ်ဝံ့မည် မဟုတ် ။ ဟုတ်မှန်လို့သာ ငါသွားမယ် ဆိုတာကို ရဲရဲသဘောတူဝံ့တာပဲဟု တွေးတောကာ အားတက်ပြန်လေ၏ ။

“ ရန်ကုန်မှာ ရွှေ့ပြောင်းနိုင်တဲ့ ပစ္စည်း ဘာများ ကျန်သေးသလဲ ”

“ ရွှေ့ပြောင်းနိုင်တာကတော့ ကားသုံးစီးပါပဲ ။ မြင်းဇောင်းက မြင်းခြောက်ကောင် ရှိရဲ့ ။ ဒါတွေကတော့ စိတ်ချရပါတယ် ။ တိုက်လခများကို ခံဖို့ လွှဲထားခဲ့တဲ့ စက္ကတေရီသာ စိတ်မချရတာပဲ ”

“ စိတ်မချရင်လည်း ငွေကြေး တစ်လခလောက် ရှိမှာပေါ့ ။ တိုက်တွေကိုတော့ ရောင်းမပစ်နိုင်ပါဘူး ။ မီးရှို့ပစ်မှာလည်း မဟုတ်ပါဘူး ” ဟု ဒေါ်ကြူးက ပြက်ရယ်၍ ပြောလိုက်လေ၏ ။

“ တစ်လခစာ ဆိုတဲ့ ငွေကလည်း မနည်းဘူး ။ အင်း ... သွားနိုင်ရင်တော့ သွားစေချင်တာပဲ ” ဟု ဖိုးမြိုင်က ပြောလေရာ ဒေါ်ကြူးက အားရဝမ်းသာ “ သွားပါ့မယ် ” ဟု ဝန်ခံလေ၏ ။ သို့သော်လည်း သမီးနှင့် အတူ သွားဖို့ ရန် တိုင်ပင်ကြသော သားအမိ နှစ်ယောက်၏ စကားများကို ကြားရပြန်သောအခါ ဖိုးမြိုင်မှာ ခုတင်ပေါ်မှ ငေါက်ခနဲ ခေါင်းထောင်၍ ထပြီး ကြီးစွာသော စိတ်ပျက်ခြင်းနှင့် ဦးခေါင်းကို ကုတ်လေ၏ ။ ထိုအခါ ညဉ့်ဦးယံ အချိန်ဖြစ်၍ နေလေ၏ ။ သားအမိ နှစ်ယောက်မှာ ၎င်းညဉ့်သန်းခေါင် ရထားနှင့်ပင် ရန်ကုန်ကို လိုက်သွားရန် ပြင်ဆင်၍ နေကြလေ၏ ။

ဖိုးမြိုင်မှာ အဘယ်ပုံ ကြံရမည်ကို မသိတော့ချေ ။ စောမေကို ခေါ်မသွားပါနှင့်ဟု တားရမှာလည်း အခက် ။ မသွားဖို့ရန် ပြောပြန်လျှင်လည်း တစ်မျိုးမသင်္ကာမှာကို စိုးရ ။ အများကြီး ခွကျ၍ နေလေတော့သတည်း ။

ဖိုးမြိုင်မှာ အိမ်ပေါ်၌ အခက်အခဲကို အဘယ်ပုံ ရှင်းရမည်ကို အပြန်အလှန် လမ်းလျှောက်ရင်း စဉ်းစား၍ နေလေ၏ ။ ကျိန်းသေပြီဟု စိတ်ချရလုခမန်း ဖြစ်သော နောက်ထပ် ကျော့ကွင်းမှာ အထုံးငြိကာ ချောစွာ မမိ ၊ အထစ်ကြီး ထစ်၍ နေလေတော့သတည်း ။

သို့သော်လည်း ကံကြမ္မာတို့သည် ကြံစည်သော လူ၏ ဉာဏ်ကို ဖီလာပြုကာ မမျှော်လင့်သောနေရာမှ ဘွားခနဲ နို့တစ်မျှမပေးဘဲ ပေါ်လာတတ်ကြလေရာ ထိုအခက်အခဲကို ရှင်းလင်းရန် ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်၍ လာသော အရာသည်ကား အခြားမဟုတ် ။

ငြိမ်ငြိမ်နေကြ ။ တိတ် အသံမထွက်စေနဲ့ ။ ဟောဒီမှာ မြင်ရဲ့လား ဟူသော အေးဆေးတင်းမာသော အသံနှင့် လှုပ်ရှားသံများ ဖြစ်ကြလေသတည်း ။

ဖိုးမြိုင်သည် ရပ်တွေကာ နားစိုက်၍ နေလေ၏ ။

“ ချမ်းသာပေးပါ မောင်တို့ရယ် ။ အဒေါ်တို့မှာ ဘာမှ မရှိပါဘူး ။ ကျီထဲက စပါးရှိပါတယ် ။ မိန်းမသားချည်းမို့ ဘာပစ္စည်းမှ အိမ်မှာမထား ။ တခြားမှာ အပ်နှံထားတာကို မောင်တို့ အသိသားပါ မောင်ရင်တို့ရယ် ။ ဟောဒီ သမီး လက်ကောက် ခြေကျင်းကလေးကလွဲလို့ ဘာမှ မရှိပါဘူး ”

“ သိတယ် အသာနေ ။ စကားမရှည်နဲ့ ။ ခင်ဗျားတို့ အိမ်က ဧည့်သည် ဘယ်မှာလဲ ။ ဧည့်သည် ရှိတယ် မဟုတ်လား ။ ဘယ်မှာလဲ ”

“ ရှိပါတယ် မောင်ရဲ့ ။ အိမ်ပေါ်မှာပါ ။ အဒေါ်တို့ သားအမိကို ချမ်းသာပေးပါ ။ ဧည့်သည် ပစ္စည်းများတော့ ရှိပါတယ် ”

မကြာမီ အိမ်ပေါ်သို့ တက်လာကြသော ခြေသံများကို ကြားရလေ၏ ။ ဖိုးမြိုင်မှာ ဆတ်ဆတ်တုန်၍ ကြံရာမရ ဖြစ်၍ နေလေ၏ ။ ထိုအခိုက်တွင် လူဆိုးများ အခန်းထဲကို ရောက်၍ လာကြလေ၏ ။

“ ငြိမ်ငြိမ်နေ ဘယ်မလဲ သော့ ။ ဒီမှာ မြင်ရဲ့လား ဘယ်မလဲ ရှိတာထုတ် ”

“ ပြပါ့မယ် ခင်ဗျာ ။ ချမ်းသာပေးပါ ခင်ဗျာ့ ” ဟု တုန်တုန်ယင်ယင် ဖြစ်လျက် သော့ကို ရှာလေ၏ ။

“ တယ် ဒီအဘိုးကြီးဟာ မြန်မြန်ဆို ဘာယောင်တောင်တောင် လုပ်နေသလဲ ” ဟု ပြောကာ လူဆိုး တစ်ယောက်က လည်ကို ကိုင်၍ ခါလိုက်ရာ နှုတ်ခမ်းမွေး အဖြူနှင့် မျက်ခုံးမွေးအဖြူကြား ပြုတ်၍ကျလေ၏ ။ လူဆိုးများလည်း အံ့အားသင့်၍ နေကြလေ၏ ။ တစ်ယောက် က “ ဟင် .. အရင် ဟိုဘက်အိမ် နေသွားတဲ့ စာရေးကြီး ပါလား ။ အို ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ထုတ်လေ မြန်မြန် ”

လူဆိုးများသည် သော့ကို ရ၍ သေတ္တာကို ဖွင့်၍ ကြည့်ကြလေရာ သေတ္တာငယ်ကလေးကို ရကြလေ၏ ။ ဖွင့်၍ ကြည့်ကြလေရာ တစ်သိန်းကျော်ဖိုးလောက် ခန့်မှန်းရသော စိန်ရွှေလက်ဝတ်လက်စားများကို တွေ့ရလေ၏ ။

“ ဟေ့...များလှချည်လား ။ ဟုတ်မှ ဟုတ်ပါ့မလား ” ဟု ပြောကာ တိုင်းဆ၍ ကြည့်ကြပြီးလျှင် တစ်ယောက်က “ ဟာ .. ဒါတွေ သတ္တုတွေ မဟုတ်လား ။ ပေါ့က ပေါ့နဲ့ ။ ဟင် ... ဓာတုဗေဒတွေ ။ ဟာ .. ဘာဖြစ်ဖြစ် မအေပေး ခွေးသား ။ မင်း စာရေးစိုးမြိုင် မဟုတ်လား ။ ခွေးမသား ။ ဒီဟာတွေ မမှန်ရင် နင့်ကို အသေစီရင်မယ် ။ ကိုင်း ... ကိုင်း ရော့ ဒါအမြည်း ။ မဟုတ်ရင် အသေ ” ဟု ပြောကာ လူဆိုးတစ်ယောက်က ဖိုးမြိုင်၏ နားထင်ကို ခြောက်လုံးပြူးဒင်နှင့် ဆောင့်လေရာ ဖိုးမြိုင်သည် ရှိခိုးရင်း ထိုင်၍ ချရာမှ ပက်လက်လန်၍ ကျသွားလေ၏ ။

မကြာမီ လူဆိုးများ ထွက်သွားကြရာမှ ဒေါ်ကြူးတို့ သားအမိသည် အိမ်နီးပါးချင်းများ ကြားအောင် ဟစ်အော်ပြီး ဖိုးမြိုင်ကို တက်၍ ကြည့်ရာ သားအမိနှစ်ယောက်မှာ အံ့အားသင်၍ နေကြလေ၏ ။ ဒေါ်ကြူးက “ ဟင် ... ဟို ခွေးသားပါကလား ။ ကြည့်စမ်း ဒင်းဉာဏ်ဆင်တာ ။ မအေနှမ ” စသည်ဖြင့် ပြောဆိုရေရွတ်ပြီး မကောင်းကြံလို့ ဘုရားပြတာ ။ ဒီအကောင်ကို အိမ်ပေါ်က ဆွဲချ စသည်ဖြင့် ပြောလေ၏ ။ ထိုအခိုက်တွင် လူအများ ရောက်လာကြရာ ဖိုးမြိုင်ကို ဝင်၍ ပွေ့သူမှာ မမယ်ဆယ် ဖြစ်လေရာ ဒေါ်ကြူးက “ ဟေ့ ... မယ်ဆယ် ညည်းပါ ကြံဖော်ကြံဖက် ။ ညည်း ငါတို့ကို မကောင်းကြံတာ ။ ကိုင်း အခု ဘယ့်နှယ်ရှိစ ညည်းလင်ကို ညည်း အခု ခေါ်သွား ” ဟု ကြိမ်းမောင်းပြောဆိုလေရာ မမယ်ဆယ် သည် မိမိ တစ်စုံတစ်ရာ မသိကြောင်းနှင့် ထုချေရင်း ဖိုးမြိုင်ကို တွဲကာ အိမ်ပေါ်မှ ချ၍ သွားရရှာလေသတည်း ။

နောက် ဖိုးမြိုင် ဆေးရုံမှ ဆင်းသောအခါ ဆေးရုံ၌ ထမင်းဟင်းပို့ကာ နေ့စဉ်မပြတ် ပြုစုရှာသော မမယ်ဆယ် အပေါ်၌ ကျေးဇူးဆပ်သော အနေဖြင့် မခွဲဘဲ မမယ်ဆယ် ကိုပဲ လုပ်ကျွေးသမှု ပြုပါတော့မည်ဟု ဝန်ခံကာ မုဆိုးမ အသက်လေးဆယ်ကျော် မမယ်ဆယ်၏ အိမ်ပေါ်သို့ အပြီးတိုင် တက်ရရှာပေတော့သတည်း ။

▢  ပီမိုးနင်း
📖 သူရိယရုပ်စုံသတင်း
      ဧပြီ ၂၃ ၊ ၁၉၃၃