❝ သိုးမွေးစောင် ❞
( ပီမိုးနင်း )
မိုးဦးကျစ အခါ ဖြစ်လေ၏ ။ ရွှေတိဂုံကုန်းတော်ပေါ် အနောက်စောင်းတန်းထိပ်၌ ရပ်ကာ အသစ်ဖွင့်သော စောင်းတန်းကို ကြည့်၍ နေလေ၏ ။ ထိုနေရာသည် တောရိုင်းပမာ ကြီးမားသော သစ်ပင်ကြီးများ၏ အရိပ်ဖြင့် နံနက်ခင်း အခါမှာ အထူးရိပ်ငြိမ် သာယာကြည်နူးဖွယ်ရာ ဖြစ်၍ နေလေ၏ ။ ရှေ့၌ရှိသော စိမ်းစိုသော တောအုပ်တောတန်းတို့နှင့် လှပသောအဆောက်အအုံ အကြား၌ သွားလာ၍ နေသော မော်တော်ကားများသည်သာလျှင် တောနှင့် တူသော သာယာသော အခြေအနေကို ဖျက်ဆီးဖော် ရကြလေ၏ ။ အနောက်မှ လာသော လေပြည်သည် နံနက်ခင်း အချိန်ကို အထူး လတ်ဆတ်ခြင်းဖြစ်စေလေ သတည်း ။
ပုတီးကိုယ်စီနှင့် အနောက်ဘက်ကို ကြည့်၍ နေသော ဥပုသ်သည်တို့ အထဲတွင် လှပသော မိန်းမပျိုကလေး တစ်ယောက်ပါရှိလေ၏ ။ ထိုမိန်းမပျိုကလေးမှာ အသက် ၂ဝ ကျော်ခန့် ရှိ၏ ။ ဝါဝင်းသော အဆင်းရှိ၏ ။ အဝတ်အစားမှာ ရိုးသားသန့်ရှင်း အပြစ်ကင်း၏ ။ ခန့်ညားသော ဆံထုံး၏ အောက်၌ ဝိုင်းအိ၍ ကျသော ဆံထွေးသည် သန့်ရှင်းသော နားနှစ်ဖက်ကို တစ်ဝက်မျှ ဖုံးအုပ် လေ၏ ။ လက်ကောက် မပါ လက်ပတ်နာရီကလေး တစ်ခုသာ ရှိလေ၏ ။ သန့်ရှင်းသော ခြေများမှာ အတန်ကလေးရှည်၍ မြေပေါ်၌ ပေါ့ပေါ့ကလေး တင်၍နေသလို မှတ်ထင်ရ၏ ။ အရပ်အမောင်းမှာ မနိမ့်မမြင့် အလျဉ်းသင့်ကလေးမို့ အများလူတို့၏ မျက်လုံးများသည် ၎င်းအပေါ်၌ ကစား၍ နေကြလေသတည်း ။
သူငယ်မကလေးမှာ ညှိုးငယ်သော အသွင် ရှိလေ၏ ။ သွက်လက်လျင်မြန်တောင်ပံလှုပ်ရှား အပျံသမားမျိုးနှင့် လားလားမျှ မတူ ။ ၎င်း၏ မျက်နှာ အမူအရာမှာ ပြစ်မှေးကင်းစင် အလွန် ကြည်လင်လျက် ကလေးအသွင် ရှိလေ၏ ။
တဖြည်းဖြည်း အပါးရှိ ယောက်ျားမိန်းမများသည် အောက်ကို ဆင်းသူဆင်း ကုန်းတော် အတွင်းဘက်သို့ ပြန်လည်လှည့် သွားသူသွား တစ်စတစ်စ နည်းပါး၍ သွားကြလေ၏ ။ ထိုမိန်းမပျိုကလေးသည်ကား ခုံတန်းရှည် တစ်ခုပေါ်တွင် တစ်ကိုယ်တည်း ထိုင်ကာ ငေးမော တွေဝေသလို နေရစ်လေရာ ခပ်လှမ်းလှမ်းမှ နေ၍ ၎င်းအား ကြည့်ရလျှင် တောအုပ်ကြီး အောက်၌ ဥစ္စာစောင့်မကလေး တစ်ယောက်များ ဖြစ်လေသလားဟု မှတ်ထင်လျက် ရှိလေသတည်း ။ ထိုနေ့သည်ကား ဥပုသ်နေ့ ဖြစ်လေ၏ ။
ထိုအခိုက်တွင် အောက်ဘက်မှ ရှေ့သို့ အားယူကာ ကုန်းလျက် စိုက်စိုက်စိုက်စိုက်နှင့် ယောက်ျားတစ်ယောက် တက်၍ လာလေ၏ ။ ထိုယောက်ျားသည် မိန်းမပျိုကလေးကို တစ်ခါတစ်ခါ မော့၍ ကြည့်လေ၏ ။
သို့တက်၍ လာရာ အပေါ်သို့ ရောက်လျှင် မိန်းမပျိုကလေးကို စူးစိုက်ကာ ကြည့်ရင်း အံ့အားသင့်သလို စဉ်းစားသလို ဖြစ်၍နေပြီး မောဟန်နှင့် တခြား ခုံရှည် တစ်ခုပေါ်မှာ ထိုင်ကာ အသက်ကို ရှိုက်၍ ရှူပြီး လက်ကိုင်ပုဝါနှင့် မိမိ၏ မျက်နှာကို ယပ်ရင်း မြင်ဖူးသလိုလို ထင်ပါတယ် ဟု ပြောဆို၍
မစောရှင် ဆိုတာ မဟုတ်လား...
စောရှင်သည် စကား မပြောချင်သော အမူအရာနှင့် ၎င်းလူ၏ မျက်နှာ၌ ထောင့်တန်း အမှတ်အသား ဖြစ်၍ နေသော ဓားခုတ်ရာနှင့် တူသည့် ကြောက်မက်ဖွယ်သော အမာရွတ်ကြီးကို ကြည့်ကာ
ဟုတ်ပါတယ် ၊ ရှင် ကျွန်မကို ဘယ်တုန်းက သိသလဲ ၊ ကျွန်မ မမှတ်မိဘူး ဟု ပြန်ပြောလေ၏ ။
မသိဖူးပါဘူး ။ မြင်ဖူး ကြားဖူးတာပါ ။ အရင်လ ထဲက သိမ်ကြီးဈေးမှာ အထည်ဝယ်လာဖူးတယ် ။ မင်း ဆိုင်နဲ့ မျက်စောင်းထိုး ဆိုင်ကို ဝင်ဝယ်သွားတယ် ။ အဲဒီတုန်းက မြင်ရတာပါ ။ နာမည်ကိုတော့ မင်းရဲ့ အစ်မလား ၊ အရီးလား ၊ အမေလား မသိဘူး မင်းကို ခေါ်သံ ကြားလိုက်မိတယ် ။ ဒီကတည်းက နာမည်ရော မျက်နှာရော စိတ်ထဲမှာ အမှတ်တရ ဖြစ်နေတာပဲ ။ ကျုပ် မျက်နှာက ဓားခုတ်ရာကြောင့် ကြောက်စရာလို ဖြစ်နေပါတယ် ။ လူဆိုးတော့ မဟုတ်ပါဘူး ။ ဓားပြနဲ့ ဓားချင်ယှဉ်ခုတ်ဖူးခဲ့လို့ပါ ။ အဲဒီ အထိမ်းအမှတ် အတွက် အစိုးရကတော့ လက်မှတ်တစ်ခု ပေးပါရဲ့ ။ ဒီလက်မှတ်ဟာ ဒီအမာရွတ် ကိုများ ပျောက်စေနိုင်ရင် အင်မတန် အကျိုးရှိမှာပဲ ။ အခုတော့ အလကားပါပဲ ။ ဒါထက် မင်းကို အခုလို ရဲရဲတင်းတင်း စကားပြောတာ လွန်တယ်လို့ အောက်မေ့ရင် ခံရမှာပဲ ။ မြင်လည်း မြင်ဖူးတော့ အခုလို နေရာမှာ လာတွေ့ရခြင်းဟာ မပြောဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်တာပါပဲ ။
စောရှင်သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဒေါသနှင့် မျက်နှာကို ကြည့်ကာ ပြောပုံဆိုပုံ ကိုယ်ဟန် စတိုင် အမူအရာ ၊ လျင်မြန်ဖြတ်လတ် သတ္တိ ကြီးမားသော လက္ခဏာတို့ကို ဆင်ခြင်ကာ ဓားပြနှင့် ဓားချင်း ယှဉ်ခုတ်တဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ပစ်ပစ်ခါခါ မပြောနိုင်ဘဲ နေလေ၏ ။
အမာရွတ်ကြောင့် မျက်နှာ ပျက်သော်လည်း ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည် အရပ်အမောင်း အချိုးအစား ခြေတံပေါင်တံ ထွားထွားလျားလျားတို့ သည်ကား အားရှိစရာကြီး ဖြစ်သည်ဟု စောရှင်၏ စိတ်၌ တွေးဟန် ရှိလေ၏ ။ အသားမှာ မဖြူမညို ရခိုင်လိုလို ကု,လားဆင်ဖြစ်သည်ကို သိရလေ၏ ။ စကားမှာ ပညာသံ ပါသော်လည်း ခန့်ညားသော ယောက်ျား ဖြစ်သည်မှာကား ထင်ရှားလေ၏ ။
ဓားပြနှင့် ဓားချင်း ယှဉ်ခုတ်ခဲ့ရဖူးသည် ဟူသော စကားသည် စောရှင်၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အသွေးများကို လှိုင်းကြက်ခွပ်သလို လှုပ်ရှားခြင်း ဖြစ်စေသဖြင့် ရုပ်ရှင် ဇာတ်ထဲ၌ မြင်ရသည့် စတိုင်မလှ ဂွ ဓားသိုင်းမျိုး မဟုတ် တကယ်အဟုတ် ဓားဦး၌ အသက်ကို ထားပြီး အကြောက် နှင့် အရဲ စွန့်စားခြင်း ကဲပြီး အသေနှင့် အရှင် ပွဲမှာ အဟုတ်ပင် ကြဲခဲ့ရသော ယောက်ျား အာဇာနည် တစ်ယောက်ပါ ကလားဟု တွေးတောကာ ၎င်းနှင့် တွေ့ရခြင်းကိုပင် သဘောကျ၍ နေလေ၏ ။
“ ရှင် ဘယ်အရပ်ကလဲ ”
“ ရွှေဘိုမြို့အနားကပါ ”
“ ရန်ကုန်ကို ဘာကိစ္စ လာသလဲ ”
“ အလည်အပတ်လာသပ ”
“ ရှင်ဘာလုပ်စားသလဲ ”
“ ကျုပ် အလုပ်ကတော့ လှည်းကလေး ဘာကလေး တိုက်သာပါပဲ ”
“ ရှင့်အိမ်မှာ ဓားပြတိုက်ဖူးသလား ”
“ အို ကျုပ်မှာ ဘာရှိလို့ ဓားပြတိုက်ရမှာတုန်း ၊ ကျုပ်က လှည်းဦးစီးပါ ၊ လှည်းနွားပိုင်ရှင် ကျုပ်ကို ခိုင်းစေတဲ့ သခင် အိမ်ကို တိုက်သာပါဗျ ”
“ ဓားပြတိုက်တာတွေ ဘာတွေ ဆိုတဲ့ အကြောင်းကို ကျွန်မအင်မတန် နားထောင်ချင်တယ် ။ ဒီကနေ့ကလည်း ဥပုသ်နေ့ဖြစ်နေသေးတယ် ။ ကျွန်မ သွားလိုက်ပါဦးမယ် ။ ဒေါ်ဒေါ်တို့ ကျွန်မကို ရှာနေလိမ့်မယ် ”
“ နေပါဦး ဘယ်လမ်းမှာ နေပါသလဲ ”
“ ဘုန်းကြီးလမ်းမှာ နေပါတယ် ၊ ကျွန်မ သွားလိုက်ဦးမယ် ”
“ ဟုတ်ကဲ့ နေပါဦး ၊ နံပါတ်ကလေး မသိရဘူးလား ”
“ နံပါတ် သိရင် ရှင် ဘာလုပ်မလို့လဲ ၊ ကျွန်မ သွားပါရစေ ”
“ ကောင်းပါပြီ … ကောင်းပါပြီ ။ ဒီလိုပေါ့ အသိမိတ်ဆွေဆိုတာ ဖွဲ့ကောင်းပါတယ် ။ အထက်က ကျုပ်ရဲ့ ဘထွေး ကုန်းဘောင်သူကြီး ဦးသက်နှံရဲ့သမီး မလေးငုံ က အင်မတန် ရန်ကုန်ဆန်တယ် ”
“ ဟုတ်ကဲ့ ရန်ကုန်ဆန်တော့ ဘာဖြစ်သလဲ ၊ မွန်းလွဲတော့မယ်ရှင့် ”
“ ရန်ကုန်က အထည်အဆန်းအပြား ငါးဆယ်ဖိုး ခြောက်ဆယ်ဖိုး မှာလိုက်တယ် ။ ကျုပ်ကလည်း နားမလည်ဘူး ။ သည်တော့ မင်းတို့လို ရိုးရိုးသားသား ကလေးများတော့ မှန်ရာကန်ရာရအောင် လုပ်ပေးနိုင်မှာပဲ ။ လိပ်ခွံဘီးတွေလည်း မှာတယ် ။ ကျုပ် ဘယ်မှာ ဝယ်ရမှန်း မသိလို့ပါ ။ တမင် နှောင့်ယှက်ဖို့ စကား စ,သာ မဟုတ်ပါဘူး ။ အညာသား လူရိုးပါနော် ။ ဝိစိကိစ္ဆာ မဖြစ်ပါနဲ့ ”
စောရှင်၏ မျက်နှာသည် လင်း၍ လာလေ၏ ။ မိမိ ရောင်းချလုပ်ကိုင်၍ နေရသည်မှာ အခစားမျှသာ ဖြစ်၏ ။ မိမိ ပိုင်သော ဆိုင် မဟုတ်ချေ ။ အရောင်းအဝယ် အပြော အဆို လွန်စွာလျင်သဖြင့် ဆိုင်ရှင်က ယုံကြည် လွှဲအပ်၍ ထားသူ ဖြစ်လေရာ ၊ ၎င်းလူ ပြောသည့်အတိုင်း မှန်လျှင် ကော်မရှင် အတော်များစွာရဖို့ ရှိသည်ကို တွေးမိလေ၏ ။ သို့ဖြစ်သောကြောင့် အိမ်နံပါတ်ကို မေးပြီး ရှင် ဆက်ဆက်လာမလား ဟု မေးလေ၏ ။
“ နက်ဖြန် ညဘက်ကို လာပါ့မယ် ”
စောရှင်လည်း ကောင်းပြီ ကျွန်မ မျှော်မယ်နော် ဟု ပြောရင်းထွက်သွားလေ၏ ။
စောရှင်သည် မိထွေးနှင့် နေရ၏ ။ နေအိမ်အခန်းမှာ သေးငယ်သော်လည်း သန့်ရှင်းသပ်ရပ်လေ၏ ။ မိခင်အိုကို စောရှင်က လုပ်ကိုင်ရှာကြံ၍ ကျွေးရသဖြင့် မိခင်သည် စောရှင် အပေါ်၌ သြဇာ မရှိ ၊ စောရှင် ထားသလို နေရရှာ၏ ။ စောရှင်သည် မကောင်းသော အမှုကို မပြုဟူ၍လည်း မိခင် ဖြစ်သူက ယုံကြည်စိတ်ချ၍ ထားလေ၏ ။
ချိန်းချက်သော ညဉ့်၌ အညာသားကြီး ရောက်၍ လာလေ၏ ။ စောရှင်သည် ကောင်းစွာ ဧည့်ခံစကား ပြောဆိုပြီး ဝယ်ခြမ်းစရာများအကြောင်းကို စုံစမ်းပြီး တိုင်ပင်ကြရာ နက်ဖြန်နံနက် အထည်များ အတွက် ဆိုင်သို့ လာရန် ဆုံးဖြတ်စီမံချက် ရောက်လေ၏ ။
ထိုညဉ့်၌ စောရှင်သည် ထွေထွေရာရာတို့ကို တွေးတောစပြုလေ၏ ။ မျက်နှာမှာ အမာရွတ်နှင့် ယောက်ျားကြီးသည် နဂိုရ်က လူချောလူလှနှင့်ပဲ တူသည် ။ သူ ပြောသော စကားများမှာ တစ်ခါတစ်ခါလည်း အညာသံ ပါသည် ။ တစ်ခါတစ်ခါလည်း အောက်သံ ပါရုံမက ရန်ကုန်သားလိုပဲ ၊ လှည်းမောင်းသမား ဟုတ်မှ ဟုတ်ပါ့မလား စသည်ဖြင့် တွေးလေ၏ ။ ၎င်းလူကို ထင်ယောင် မြင်ယောင် ဖြစ်၍နေ၏ ။ ၎င်း ပြောပုံဆိုပုံ ကိုင်ပုံတွယ်ပုံ ကွမ်းသီးညှပ်ပုံတို့ကိုပင် တွေးလိုက်သည့်အခါ စောရှင် ၏ နှလုံးမှာ ဒိုးဒိုးဒိန်းဒိန်း ဖြစ်၍ သွားလေ၏ ။ အဘယ်ကြောင့်လဲ ဟူ၍လည်း မိမိကိုယ်တိုင် မသိ ၊ ထွားကြိုင်း ခန့်ညား ကြီးမားပြီး ဓားပြနှင့် ဓားချင်းယှဉ်၍ ခုတ်ဖူးသည် ဟူသော သူရသတ္တိ အစွမ်းကြောင့်ပေလား မသိရချေ ။
နက်ဖြန်ခါ နံနက် ၎င်းထူးဆန်းသော ဧည့်သည်သည် ဆိုင်သို့ ရောက်လာလေ၏ ။ လိုသော အထည်များကို ဈေးမှန်ဈေးကောင်းနှင့် ပေးပြီးနောက် စောရှင်သည် အထည်များကို စက္ကူနှင့် ထုပ်ပြီး ပုဆစ်တုပ်ကာ ရိုရိုသေသေ ပေးလေ၏ ။ ဘာများ လိုသေးသလဲဟု မေးသော မျက်လုံးမျိုးနှင့် ၎င်းလူ၏မျက်နှာကို ပြုံးချိုကြည်ဖြူစွာ ကြည့်လျက် အထည်ထုပ်ပေါ်၌ လှပသော လက်ကလေးများကို တင်ကာ ပွတ်သပ်ရင်း လိုသောပစ္စည်းများကို မေး၏ ။
အညာသားကြီးက “ လိုတာတွေတော့ အများကြီးပါပဲ ၊ ကျုပ်ကလည်း မလည်မဝယ် ခက်နေတာပဲ ”
“ ခက်စရာ မရှိပါဘူး အစ်ကိုကြီးရဲ့ ၊ ကျွန်မ လိုက်ဝယ်ပေးပါ့မယ် ၊ တစ်ရာကိုးဆယ်ဖိုးလောက် ရှိမလား ”
“ မကတတ်ဘူး ထင်တယ် ၊ အစ်ကိုကြီးကို လိုက်ပြီး ကူညီရင် အင်မတန် ကျေးဇူးတင်မှာပဲ ၊ ဒါထက် နှမသည်ကြီးရဲ့ အရီးက အခွင့်ပြုပါ့မလား ”
စောရှင်သည် ဆိုင်ရှင် ဒေါ်ရင်ကို လှည့်ကြည့်ရာ ဒေါ်ရင်က အခွင့်ပြုပါတယ် ကိစ္စမရှိပါဘူး ဟု ပြုံးလျက် ပြောလေ၏ ။ အကြောင်းမူကား စောရှင်သည် ဤအညာသား မျက်နှာမှာ ဓားခုတ်ရာကြီးနဲ့ လူကို ကြိုက်လို့ လိုက်ပြီး ကူညီလိုခြင်း မဟုတ် ၊ တူမနဲ့ ဦးလေး အရွယ်ပဲ ၊ ရပေါက်ရလမ်းကလေးကြောင့် လိုက်ဝယ်ပေးချင်တာ ထင်ပါရဲ့ဟု စိတ်ထဲ၌ အောက်မေ့လေ၏ ။ စောရှင် အပေါ်၌ မည်သူကမျှ မသင်္ကာသော စိတ်မရှိချေ ။ ထို့အပြင် အညာသားကြီးကလည်း ကျွန်တော် တောအညာ ရွှေဘို အနားကပါ ၊ ရန်ကုန် ဆိုတာ ဒီတစ်ခါ ရောက်ဖူးတာပဲ ၊ ဘယ်သွားလို့ ဘယ်လာရမှန်း မသိဘူး ။ လှည်းသမား လူဆင်းရဲပါ ခင်ဗျာ ။ သူတထူးက ယုံကြည်မှာထား လက်ဆင့်ကမ်းလို့ ဝယ်ရခြမ်းရတာပါ ။ ကိုယ်ပင်က ချမ်းသာလို့ မဟုတ်ပါဘူး ။ ဒီတော့ မှန်ရာကန်ရာဖြစ်အောင် ကူညီစောင်မ ကြရင် နောင်ခါကျတော့ ကျေးဇူးသိတတ်ပါတယ် ခင်ဗျား ဟု ပြောလေရာ ကြားရသူတို့မှာ စောရင် အတွက် သာ၍ စိတ်ချခြင်း ဖြစ်၍သွားလေ၏ ။ စောရှင် မှာလည်း စိတ်ကုန်၍ သွားလေ၏ ။ သို့ကုန်သော စိတ်ထဲ၌ကား စောရှင်မှာ ဤလူအတွက် အဘယ်ကြောင့် အကြိတ်အခဲ တစ်မျိုး ဖြစ်ရသည်ကို တွေးကြံ၍ မရ ၊ ၎င်း ထွားကြိုင်းသော အညာသားကြီးမှာ စောရှင် အတွက် စပါယ်ရှယ် တစ်ခုခု ရှိသလို ဖြစ်၍နေလေ၏ ။ အဘယ်ကဲ့သို့သော စပါယ်ရှယ်ပေနည်း ။
ထိုနေ့၌ သွားလာ ဝယ်ခြမ်းရာတွင် အညာသားကြီးသည် စောရှင်အား လုံးလုံးလျားလျား ယုံကြည်လွှဲပုံ၍ ထားသော်လည်း ဈေးဆစ်ရာ၌ အညာသားကြီး ဝင်၍ ပြောသော တစ်ချက်တစ်ချက်မှာ လွန်စွာမှ အချက်ကျကြောင်း သိရလေ၏ ။ သို့ဖြစ်လေရာ အမာရွတ်ကြီးနှင့် ကြောက်စရာ မျက်နှာကို စောရှင်စိတ်မှာ ချောသလိုလို မှတ်ထင်စပြုလေ၏ ။
မြင်းရထား ပေါ်၌ စောရှင်က နောက်က ၊ အညာသားကြီးက ရှေ့က ထိုင်၍ သွားကြရာ အထုပ်တစ်ခုမှာ ပြေ၍ ကျသဖြင့် ပြည့်ဖောင်းကြွကြွ ခပ်ပွပွကလေး မှတ်ထင်ရသော စောရှင်၏ ပေါင်များ ပေါ်သို့ အညာသားကြီး က ကောက်ယူ၍ တင်ပေးလေ၏ ။ အကြောင်းမူကား မိမိ၏ ပေါင်ပေါ်၌လည်း အထုပ်ကြီးအထုပ်ငယ် တိုလီမိုလီ နာရီ ပြက္ခဒိန် ၊ ဖန်ခွက် ၊ ပန်းကန် လက်နှိပ်ဓာတ်မီး စသည့် ကွဲတတ်ရှတတ်သောပစ္စည်းတွေ ပြည့်၍ နေလေ၏ ။
စောရှင်၏ ပေါင်ပေါ်သို့ တင်ပြီး ပတ်ချည် စည်းနှောင်ရာ၌ နှစ်ဦးနှစ်ယောက်၏ လက်များ ထိခိုက်ကြလေရာ မမြင်ရသော ဓာတ်မီးသည် နှစ်ဦးစလုံး၏ နှလုံးထဲမှာ ဝင်းခနဲ ဝင်းခနဲ ဖြစ်၍ သွားလေ၏ ။ ဘန်နီကြိုးနှင့် အထုပ်ကို ချည်သောအခါ တစ်ကွင်း လျှိုပြီးနောက် ကြိုးလျော့မှာ စိုးသဖြင့် နောက်တစ်ချက်မချည်မီ စောရှင်က အညာသားကြီးအား ဖိပါ ဖိပါဟု ပြောလေ၏ ။ အညာသားကြီးက ဘာပြောမှန်း မသိသဖြင့် ယောင်တတ ဖြစ်၍ နေသောအခါ အို တကတဲ လက်နဲ့ ဖိပါတော့ ၊ အမယ်လေး လက်ညှိုးတော်ကြီးနဲ့ ဖိစမ်းပါ ဟု ပြောလေ၏ ။ အညာသားကြီးကလည်း လက်ညှိုးတော်ကြီးနှင့် တစ်ပတ်ချည်ထားသော ကြိုးကို ဖိလေ၏ ။ စောရှင်သည် လက်ညှိုးပေါ်၌ မိမိ၏ လှပဖြူစင် ကျင်လည်သော လက်ချောင်းကလေးများမှာ ဝဲ၍ နေလေ၏ ။ တစ်ချက်တစ်ချက် ထိခိုက်ကာ တစ်ပတ်ချည်ရင်း နုတ်ပါ နုတ်ပါ အော် တကတဲ ထုတ်လိုက်ပါရှင့် လက်ကို ဟု ပြောလေ၏ ။ အညာသားကြီးလည်း လက်ကို ဖယ်လေ၏ ။ ကြိုးလည်း တင်းစွာ ချည်ပြီး ဖြစ်လေ၏ ။ ထို့နောက် အထုပ်ကို အညာသားကြီးက ယူရာတွင် သူ၏ လက်နှင့် သူမ၏ ပေါင်မှာ မကင်းရာ မကင်းကြောင်း အခြေအနေသို့ ထိရောက်၍ သွားကြလေသတည်း ။
နှစ်ရာကျော် သုံးရာဖိုးနီးခန့် ဝယ်ခြမ်း ပြီးသော ပစ္စည်းများမှာ အိမ်ထောင်ပြုစ လင်မယားများ ဝယ်သော ပစ္စည်းမျိုးတွေ ဖြစ်၍ နေလေ၏ ။
သို့ဝယ်ခြမ်းပြီးသောအခါ မြင်းရထားနှင့် သွားကြရာတွင် အညာသားကြီးသည် ပြတင်းပေါက်မှ လမ်းနံဘေး အဆောက်အအုံတွေကိုသာ ကြည့်၍ သွားလေ၏ ။ သို့ကြည့်၍ သွားရာမှ တစ်ချက်တစ်ချက် ရုတ်တရက် စောရှင် ဘက်သို့ အမှတ်တမဲ့ လှည့်လိုက်ရာ စောရှင် ၎င်း၏ မျက်နှာကို ကြည့်၍ နေသည်ကို အသိအမိ ဖြစ်လေ၏ ။ ထိုကဲ့သို့ နှစ်ကြိမ်သုံးကြိမ်မိသောအခါ အညာသားကြီးသည် အပြောအဆို တစ်စတစ်စ လွတ်လပ်လျက် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက သိခဲ့ဖူးသော အသုံးအနှုန်းမျိုးကို သုံးစပြုလေ၏ ။
ထိုအခိုက်တွင် စောရှင်၏ အပါး၌ ရှိသော အထုပ် သုံးထုပ် ဆင့်ထားရာ နှစ်ထုပ်မှာ လိမ့်ကျ၍ သွားပြန်လေ၏ ။ ကံအားလျော်စွာ ရေခဲသိုးမွေးထုပ်နှင့် စားပွဲခင်းထုပ် ဖြစ်သောကြောင့်မကွဲ မရှိချေ ။ အညာသားကြီးက စောရှင်၏ မျက်နှာကို ကြည့်ကာ ဣန္ဒြေနဲ့ ခင်းထားတာက ဟုတ်မှ မဟုတ်ဘဲကိုး ဟု ပြောပြီး ကုန်း၍ ကောက်လေ၏ ။ ထို စကားသည် စောရှင်၏ ရင်ခွင်၌ ရဟတ်ကြီး ဝင်၍မွှေ သလို ဖြစ်၍ သွားလေသတည်း ။
ထိုလှည်းသမား အညာသားကြီးသည် အဘယ် အတွက် ဤမျှလောက် ငါ၏ စိတ်ကို နားလည်ပါသည် ဟူသော တွေးတောနည်းဖြင့် ဆင်ခြင်စဉ်းစား အဘယ်လို ယောက်ျားကြီးပါလိမ့်ဟု သို့သော သို့လော စိတ်ထဲ၌ တွေးလုံး ကြံလုံးတွေ ပေါလော ပေါလော ပေါ်၍ လာလေ သတည်း ။
“ ရှင် မှန်မှန်ပြောစမ်း အညာက သူကြီးမယားက မှာလို့ ဝယ်တာလား ရှင် မင်္ဂလာဆောင်ဖို့ ဝယ်တာလား ”
“ ဘာဖြစ်လို့ မေးသလဲ ”
“ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး ။ ကျွန်မ အများကြီး လိုက်ဝယ် ပေးရလို့ ဆိုင်တွေကလည်း အသိတွေ ဖြစ်တော့ ကျွန်မမှာ ဒီနေ့အတွက် ကော်မရှင်တွေ အများကြီး ရမှာပဲ ။ သည် အတွက် ရှင့်ကိုအများကြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ။ နို့ပေမဲ့ ဝယ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေက အိမ်ထောင်ဦး ပစ္စည်းတွေနဲ့ တူလွန်းလို့ မေးတာပါ ”
“ အိမ်ထောင်ဦး အကြောင်းများကို နားလည်ဖူးသလား ”
“ ကျွန်မ တစ်ခါမှ အိမ်ထောင် မကျသေးပါဘူး ။ မြင်ဖူးကြားဖူးတာကို ပြောတာပါ ”
“ ဟုတ်တယ် ၊ ကုန်းဘောင်သူကြီးသား မင်္ဂလာ ဆောင်မလို့ ကျုပ်က လှည်းဦးစီး လူယုံပေါ့ ။ သည့် အတွက် အညာမှာ အထူးတလည် မင်္ဂလာဆောင်ဖို့ရန် ကျုပ်ကို လွှတ်လိုက်တာပါ အမိရယ် ”
“ ရှင့်ဘာသာ ရှင် လာဝယ်တာ မဟုတ်ဘူးလား ”
“ ကျုပ်ဘယ်မှာ ကြေးတစ်ပြား ရှိလို့ တတ်နိုင်မှာတုန်း အမိရယ် ၊ လုပ်စားကိုင်စား ကူလီပါပဲ ”
ထိုအခိုက်တွင် မိမိ၏ နံဘေးက အထုပ်တစ်ခု လိမ့်၍ ကျပြီး ပြေပြန်ရာ အညာသားကြီးက အဲသာမှာ ခက်သယ် ခက်သယ်ဟု ဆွဲဆွဲငင်ငင် ညည်းညူပြီး အထုပ်ကို ကုန်းကောက်ကာ စောရှင်၏ ပေါင်ပေါ်မှာ တင်လျက် နှစ်ယောက်သား အထုပ်ကို ပြင်ဆင် ချည်နှောင်ကြပြန်လေရာ အထက်ပါနည်းအတိုင်း နှစ်ဦးစလုံးမှာ တလူးလူး တလုံးလုံး ဖြစ်သလို ကတုန်ကယင် စိတ်တွေ ပေါ်ပေါက်၍ လာလေသတည်း ။
ထို့နောက် စောရှင်သည် ထိုထူးဆန်းသော ယောက်ျားကြီးအကြောင်းကို ထွေထွေရာရာ များစွာ တွေးတောဆင်ခြင်လေ၏ ။ အဘယ်လို လူ ဖြစ်ပါလိမ့်မလဲဟု အနည်းနည်း ဆင်ခြင်လေ၏ ။ သို့သော်လည်း ရွှေဘိုသားသည် စောရှင်၏ စိတ်ကို တင်ကြို၍ သိသည့်ပမာ အသိခက်ခဲခြင်းကို တိုး၍သာ နက်နဲအောင် ပြုလျက် စောရှင်၏ စိတ်ကို အများကြီး အိုက်အောင် ပြုလုပ်လေ၏ ။ အကြောင်းမူကား စောရှင်၏ အမေးများကို မစဉ်းစားဘဲ လွယ်ကူစွာ ဖြေဆိုသူ တစ်ယောက် ဖြစ်လေ၏ ။
“ ရှင် ဘယ်တော့ ပြန်မလဲ ”
“ ရန်ကုန်မြို့ကို အားရပါးရ ဝအောင် အကုန် ကြည့်ပြီး နှံ့စပ်မှ ပြန်မယ်လို့ စိတ်က ကူးတာပဲ ”
“ နို့ဒီပစ္စည်းတွေကို မှာသူများက စိတ်ပူမနေပေဘူးလား "
“ ပြန်ပြီးပို့ဖို့ အဖော် ရှိပါတယ် ”
“ အဖော်က ဘယ်သူလဲ ”
“ အငြိမ်းစား မုန့်ဟင်းခါးသည် ကိုစံကဲလေ ကျုပ် အစ်ကိုတော်ပေါ့ ။ သူ့ အပ်လိုက်ရုံပဲ ”
“ နို့ ရှင် ရန်ကုန်မှာ တစ်ယောက်တည်း ဘယ်သူနဲ့ နေမလဲ ”
“ တစ်ယောက်တည်းလည်း ဆိုသေးရဲ့ ၊ ဘယ်သူနဲ့လဲ လို့လည်း ပြောသေးရဲ့ ကျုပ် ဘယ်လို ဖြေရမလဲ ”
“ ဖြေချင်သလို ဖြေတာပေါ့လေ ။ ရှင် မုန့်ဟင်းခါးသည်တွေ ဆီသည်တွေ အသင်းထဲ သွားနေမှာပဲလား ”
ရွှေဘိုသားကြီးသည် ပြုံးလျက် နေပြီး “ သူခိုး သူဝှက် သူတောင်းစား ကယ်ပါတွေနဲ့ မနေသမျှ ဘယ်သူနဲ့ပဲ နေနေ ထူးသေးသလား မစောရှင်ရယ် ”
“ ကျွန်မက စိုးရိမ်လို့ ပြောတာပါ ။ တစ်ရပ်တစ်ရွာက လာပြီး မတော်တဲ့ လူများနဲ့ နေရင် မတော်တာတွေ ဖြစ်မှာ စိုးလို့ပါ ”
“ ငယ်ငယ်တုန်းကမှ မတော်တာ ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့ဘဲ အခုရွယ် ရောက်မှ ရန်ကုန်ကို ရောက်ရုံမျှကြောင့် မတော်တာ ဖြစ်ရမလား ။ လှည်းဦးစီး ဆိုတာ ပါချီပါချက် မဟုတ်ပါဘူး မရှင်ရယ် ၊ ကျုပ်အတွက် အခုလို ပူပင်တယ် ဆိုတာ အများကြီး ကျေးဇူးတင်တာပါပဲ ”
“ ဒီလိုပေါ့ရှင် ၊ အသိမိတ်ဆွေရယ်လို့ ဖြစ်လာတော့လည်း ပူပင်ရတာပေါ့ ။ ဒီလိုဖြင့် ရှင် အညာကို မပြန်သေးဘူးပေါ့ ”
“ ဒီတစ်ခါနဲ့လည်း ပြီးမှာ မဟုတ်သေးပါဘူး ၊ ဝယ်စရာခြမ်းစရာတွေ ကျန်ပါသေးတယ် ”
“ ဪ ဝယ်စရာတွေ အများကြီး ရှိသေးသလား ။ တခြားကိုမသွားနဲ့နော် ။ ရှင် မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ ၊ ကျွန်မ မတရားတာ မလုပ်ဘူး ”
“ မရှင်တို့လို မိန်းမကလေးက ကျုပ်တို့လို ယောက်ျားကြီးကို မတရား မလုပ်နိုင်ပါဘူး ၊ မတရား လုပ်ရင်လည်း ပဲ့မပါနိုင်ဘူး ။ မတရားလုပ်မှာကိုလည်း ကြောက်တတ်တဲ့စိတ် မရှိလှပါဘူး ။ သို့သော်လည်း မရှင် ဟာ စိတ်ကူး အများကြီး ကောင်းတယ် ။ ဝယ်တဲ့ ခြမ်းတဲ့ နေရာမှာ အများကြီး အထောက်အပံ့ ရပါတယ် ။ သည့်အတွက် ဆက်ပြီး ကူညီစေချင်တာပါပဲ ။ မင်္ဂလာဆောင် သုံးဦးက မှာလိုက်တာတွေပါ ။ ဂုဏ်တုဂုဏ်ပြိုင်တွေကလား အမိရဲ့ ”
“ ဪ ဒီလိုဖြင့် နက်ဖြန်ခါ ဆက်ပြီး ဝယ်ရဦးမှာပေါ့ ။ ကျွန်မ ကော်မရှင်နဲ့ ချမ်းသာတော့မှာပဲ ”
“ အမိက ကော်မရှင် ကော်မရှင်လို့ ဆိုတာဘာလဲ ”
“ ကော်မရှင် ဆိုတာ ပွဲခ တစ်မျိုးပေါ့ အစ်ကိုကြီးရဲ့ ”
“ ဪ ဟုတ်လား ။ ဒီလို ရတယ်ဆိုတာ အင်မတန် ဝမ်းသာသပ ခင်ဗျာ ၊ ရပါစေ ရပါစေ ၊ နက်ဖြန် ဘယ်အချိန် တွေ့ရမလဲ ၊ အမိ အခု ဝတ်လာပုံက အင်မတန်ကြီး စတိုင်မကျသေးဘူး ။ ဟိုလမ်းမှာ တွေ့ခဲ့ရတဲ့ အမျိုးသမီးကလေးတွေကတေ့ ထဘီအင်မတန် စတိုင်ကျတာပဲ ”
“ ဪ ရှင်က ဗွိုင်းလုံချည်ကလေးတွေနဲ့ တချို့လည်း ထဘီအောက်နားက ပန်းပျောက်တွေနဲ့ ဟာတွေကို မြင်ခဲ့တာကိုး ”
“ ဒီထဘီမျိုးတွေက ရိုးကုန်ပြီရှင့် ။ ကျွန်မတို့ မြန်မာလူမျိုးတွေ အမိုက်ခံတုန်းက ဝတ်ကြတာပါ ။ အခုတော့ မဝတ်တော့ပါဘူး ။ အရင် ဝယ်ထားတာကလေးများ ကျန်လို့ ဝတ်ထားလို့ ရှင်မြင်ခဲ့တယ် ထင်ပါရဲ့ ”
“ နို့ကွယ် မင်း ဝတ်တာကတော့ ရိုးအား ကြီးပါတယ် ။ သည့်ထက် ဆန်းတာများ မရနိုင်ဘူးလား ၊ မင်းရုပ်ကလေးနဲ့ ဆိုတော့ ခုထက် လှလှပပ ဝတ်ဖို့ ကောင်းတာပဲ ”
“ ထူးပြီး ဝတ်ပေမဲ့ လှမှာ မဟုတ်ပါဘူး ၊ ကျွန်မတို့လို ဆင်းရဲသူကလေးများမှာ ဘယ်လောက်ပဲ လှလှ လူကောင်းသူကောင်းယောက်ျားကောင်း တစ်ယောက်ကို ရဖို့ အင်မတန်မှ ခက်တာပဲ ။ လောကမှာ ဓနဥစ္စာထက် ဘယ်ဟာမှ ပိုပြီး လှတယ်လို့ မထင်ကြဘူး ။ ဆင်းရဲတဲ့ မိန်းမကလေး လှရင် ပျက်ပြီလို့ ထင်တတ်ကြတာပဲ ၊ ချမ်းသာတဲ့မိန်းမကလေးများကတော့ နည်းနည်းပါးပါး ကြည့်ကောင်းရုံနဲ့ သိပ်ပြီး ကျက်သရေ ရှိနေတာပါပဲ ၊ ရှေးကတော့ မလှရင် စုန်းယိုး ဆိုတဲ့ စကားရှိ ၊ အခုတော့ လှရင် စုန်းယိုး ဆိုတာလို ဆင်းဆင်းရဲရဲ မိန်းကလေးများ လှရင် အပျက်လို့ ထင်ကြတာပဲ ”
“ ဒီလိုလည်း ဘယ်ဟုတ်မလဲ ။ လောကမှာ လှသာဟာ အမြတ်ဆုံးပဲ ၊ လှသာဟာ ကျက်သရေ အရှိဆုံးပဲ ၊ လောကကိုဆိုသာနော် လောကုတ္တရာကို ပြောသာ မဟုတ်ဘူး ။ ဘယ်လောက်ပဲ ဆင်းရဲစေကာမူ လှရင် မြင်ရုံနဲ့ အချစ်ခံရသာပေါ့ ”
“ လူတိုင်းလည်း ကြောက်မနေပါနဲ့ ”
“ အမယ်လေး အခုကာလ ချစ်တာမျိုးတွေ ကြောက်လှပါတယ် ”
“ အလှဟာ ပန်းအိုးနဲ့ တူတယ် ၊ အချစ်ဟာ ပန်းနဲ့ တူတယ် ။ လှည်းဆရာကြီးက စကားများတယ်လို့လည်း မထင်ပါနဲ့ ၊ လှည်းမောင်းစားပေမဲ့ ငယ်ငယ်က ဆရာကောင်း တပည့်ဖြစ်ခဲ့ပေသကိုး အမိရဲ့ ။ အဲဒီ အလှဆိုတဲ့ ပန်းအိုးများဟာ အချစ်ဆိုတဲ့ ပန်းမှ မထိုးမစိုက်ရရင် သွေ့သွေ့ခြောက်ခြောက်နဲ့ ကျက်သရေ ကင်းမဲ့ပြီး အဆင်း ဟာ မှည့်သင့်သလောက် မမှည့်တတ်ဘူးဗျာ့ ။ ဒါထက် နက်ဖြန်ခါ ကျုပ် တည်းတဲ့ အိမ်မှာ သံဃာတော် အပါး တစ်ရာ ဆွမ်းလုပ်ကျွေးမယ် လာရောက်ပြီး မကူနိုင်ဘူးလား ”
“ ကျွန်မ နက်ဖြန် ဈေးထွက်ရမယ် ကူတော့ ကူချင်တာပဲ ”
“ ဒီကနေ့ ဆိုင်မှာ အတော် ရောင်းရတယ် မဟုတ်လား ။ တစ်နေ့တလေမှ အားလပ်ခွင့် မရလျှင် လောကဟာ ငရဲအိုးပဲ ။ ကျုပ်တို့ လှည်းဆရာများမှာတော့ နေ့စဉ် အလုပ် ရှိပေမဲ့ နေ့စဉ် အားတဲ့ အချိန်လည်း ရှိတာပဲ ”
“ ရှင် တည်းတဲ့ အိမ်က ဘာတော်သလဲ ”
“ ကုန်းဘောင်သူကြီးနဲ့ ညီအစ်ကိုပါ ။ စက်ပိုင်ရှင် ပေါ့ ၊ အလုံမှာ နေတယ် ”
“ ကျွန်မ သိမှ မသိဘဲ ”
“ ဘာဖြစ်သလဲ ဒီကနဲ့ မောင်နှမလို့ ပြောတာပေါ့ ”
“ အိုဖြစ်နိုင်ပါ့မလား မောင်နှမ … မောင်နှမ … မောင်နှမဆိုတာတွေဟာ ရိုးကုန်ပြီ ”
“ ရိုးတာဟာ ဆန်းတာထက် မကောင်းဘူးလား ”
“ ရှင့်စက်သူဌေးက ဘယ်သူလဲ ”
“ စက်ပိုင်ရှင် ဦးပုံတဲ့ ၊ မကြားဖူးဘူးလား ”
“ ဪ … ဦးပုံလား ၊ စက်သူဌေးကတော် ဒေါ်ဆင် လေ ”
“ ဟုတ်ပါတယ် ၊ ဟုတ်ပါတယ် လာမလား ”
“ ဒေါ်ဒေါ်ဆင်က ကျွန်မတို့ ဖောက်သည်ကြီးပါ ။ အင်မတန် ကျွမ်းတာပဲ ၊ လာနိုင်ပါတယ် ၊ လာနိုင်ပါတယ် တခြား အိမ်လားလို့ ကျွန်မက …. ”
“ ဒီလိုတော့ ဝတ်မလာနဲ့နော် အစွမ်းကုန် လှလှပပ ဝတ်လာစမ်းပါ ”
“ ဘာဖြစ်လို့လဲ ”
“ ကြည့်ရရင် နည်းသလား ၊ အကောင်းရှိတာကို အစွမ်းကုန် မပြရင် ဘာလုပ်ဖို့ ဝှက်ထားမလဲ ”
“ ပိုးစုန်းကြူးကလေးများမှာ အလင်း ရှိသမျှကို အစွမ်းကိုပြကြလို့ လင်းနို့စာ ဖြစ်ကြရတယ်လို့ ကျွန်မ ကြားဖူးပါတယ် ”
“ မစောရှင်က လင်းနို့ကို ကြောက်ရသေးလား ။ တစ်နေ့တော့ လင်းနို့နဲ့ တွေ့ရမှာပဲ ၊ တွေ့ရမယ့် အတူတူ မြန်မြန် တွေ့လိုက်တာက မကောင်းဘူးလား ”
“ အမယ်လေး မြန်မြန်လည်း မတွေ့ချင်ဘူး နှေးနှေးလည်း မတွေ့ချင် ပါဘူး ။ ကြောက်လွန်းလို့ပါ ”
“ ရိုးရိုးသားသား အဟုတ်တကယ် ချစ်တဲ့ ယောက်ျားမျိုးများတော့ ကြောက်စရာ မရှိပါဘူး ။ အဟုတ်တကယ် ချစ်မယ့် လူတိုင်းလည်း မယူနိုင်ဘူး ကိုယ်က ပြန်ပြီး ချစ်မှလည်း ယူနိုင်မှာ ”
“ ယခုအထိ မင်းက ချစ်နိုင်မယ့် ယောက်ျားတစ်ယောက်ယောက်ကိုမျှ မတွေ့သေးဘူးလား ”
စောရှင်သည် မျက်နှာ နီးမြန်းလျက် ခေါင်းငုံ့ကာ တွန့်ရွံ့လှုပ်ရှား စကားမပြောဘဲ နေလေ၏ ။
သို့ဆက်လက်၍ စကားပြောဆိုနေရင်း သိမ်ကြီးဈေးသို့ ပြန်၍ ရောက်ရာ အချိန် စောသဖြင့် ပထမ စီမံသလို အိမ်သို့ မပြန်ဘဲ စောရှင်သည် ရထားမှ ဆင်းလေ၏ ။
“ တကယ် လာမလား ”
“ သေသေချာချာ မပြောတတ်သေးဘူး ၊ အခွင့်သာ ရင်လည်း … ”
“ အခု စတိုင်မျိုးနဲ့တော့ မလာနဲ့နော် ၊ ခုထက် လှမှ လာရမယ် ”
ထိုနောက် နှုတ်ဆက်ပြီး စောရှင်သည် ဈေးတွင်းသို့ ရောက်သွားလေ၏ ။ အညာသားကြီးလည်း ရထားနှင့် ထွက်သွားလေ၏ ။ ထိုအခါ ညနေ သုံးနာရီ အချိန်ခန့်လောက် ရှိလေ၏ ။
ထိုနေ့ညနေ ဆိုင်သို့ အသက်သုံးဆယ် အရွယ်ခန့်ရှိ သားနားလှပသော မိန်းမတစ်ယောက် ရောက်၍ လာပြီး သိုးမွေးစောင်ကို မေးလေ၏ ။
စောရှင်သည် သိုးမွေးစောင်များကို ထုတ်၍ ပြရာ ဝယ်သူ မိန်းမက ပန်းရောင်တစ်ထည်ကို ရွေးပြီး ညီမကလေး တင်ကြည့်စမ်းအေ ။ ညည်းနဲ့ အစ်မကြီးနဲ့ အလုံးအရပ် သဏ္ဌာန် ခပ်ဆင်ဆင် တူတယ် ထင်တယ် ။ ညည်းနဲ့ တော်ရင် အစ်မကြီးနဲ့ တော်မှာပဲ ဟု ပြောလေရာ စောရှင်သည် သိုးမွေးစောင်ကို တင်၍ ကြည့်လေ၏ ။
ဝယ်သူဖောက်သည်သည် ၎င်းကို ကြည့်ကာ သဘောကျလျက် အင်မတန် တော်တာပဲ အစ်မကြီးနဲ့ ဆိုတော့ နုနေလိမ့်မယ်ထင်တယ် ။ ခပ်ညိုညို တစ်ထည် ရှာစမ်းပါဦး ညီမရယ် ဟုပြောလေ၏ ။
စောရှင်သည် သိုးမွေးစောင်ကို တင်ကာ မှန်ကြီး ထဲ၌ ကြည့်လိုက်သောအခါ မိမိနှင့် လွန်စွာ တော်သည်ကို သိရသဖြင့် သဘောကျလျက် ထိုစောင်ကို မချချင်အောင် မက်၍ နေလေ၏ ။ ထိုစောင်ကို ခြုံလိုက်သောအခါ မိမိသည် အခါတိုင်းနှင့် မတူ အထူး ရုပ်ထွက်လျက် ထင်ပေါ်၍ လာသည်ကို သိရလေ၏ ။
သို့သော်လည်း ရောင်းစရာ အရေးက ရှိသေးသဖြင့် ထိုစောင်ကို ချပြီးလျှင် အခြား စောင်အညိုရောင် တစ်ခုကို ထုတ်ပြီးပြရာ ဝယ်သူက တင် ကြည့်စမ်းပါဦး ညီမရယ် ဟု ပြောပြန်သဖြင့် တစ်ဖန် တင်ကာ မှန်ကြီးရှေ့၌ ရပ်ကာ ကြည့်လေလျှင် ပန်းရောင်နှင့် အလားတူစွာ တစ်မျိုးရုပ် ထူးခြား၍ ဖြစ်ပေါ်ပြန်သည်ကို သိရလေ၏ ။
ညီမ ကတော့ ဘာနဲ့မဆို တော်တာပဲ ၊ ဒီအရောင်နဲ့ သာပြီး ထင်ပေါ် သေးတယ် ၊ အစ်မကြီးနဲ့လည်း တော်မှာပဲ ၊ အဲဒါပဲ ပေးပါတော့အေ ဟု ပြောပြီး အဖိုးစားနား စကား ပြောဆိုပြီးလျှင် ယူသွားလေ၏ ။
၎င်း ထိုနေ့ညနေ အညာသားကြီးသည် လည်ပင်း တရှည်ရှည်နှင့် စောရှင်ကို မျှော်၍ နေလေ၏ ။ အိမ်၌ နက်ဖြန်ဆွမ်းကျွေးဖို့ရန်အတွက် ကူညီချက်ပြုတ် ပြင်ဆင်ရန် လူများစွာ အလုပ်များ၍ နေကြလေသည် ။ ၄င်းတို့သည်ကား အများအားဖြင့် ဂုဏ်အသ ရေရှိလူများ မဟုတ်ကြ ။ စက်ပိုင်သူဌေးကြီး၏ အစေခံ တပည့်လက်သားတွေ ဖြစ်ကြလေ၏ ။ ဂုဏ်အသရေရှိ အသိမိတ်ဆွေ တစ်ဦးနှစ်ဦးသာ ရှိလေ၏ ။
စောရှင်သည် မြင်းရထားနှင့် ရောက်၍ လာလေရာ အညာသားကြီးသည် အဝေးမှပင် လှမ်း၍ မြင်ရဟန် လက္ခဏာဖြင့် ပြုံးရွှင်၍ နေလေ၏ ။
အညာသားကြီးက စောရှင် ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ယခုမှ သိရသော အမူအရာမျိုးနှင့် အလို ရောက်လာသလား ။ မနေ့က ကျွန်တော် အထည်တွေကို ဝယ်တာ ဟော သူ့ဆိုင်ကပေါ့ဟု အခြား လူများအား လှမ်း၍ ပြောပြီး ကြွပါကြွပါဟု ခေါ်လေ၏ ။
စောရှင်မှာ အညာသားကြီး မှာသည့်အတိုင်း အထူး လှပစွာ ဝတ်ဆင်၍ လာလေ၏ ။ ပန်းရောင်သိုးမွေးစောင်မှာ စောရှင်နှင့် အလွန် တော်ကြောင်းကို အညာသားကြီး တွေ့မြင်ရသဖြင့် စောရှင်၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို စည်းစည်းလုံးလုံး စိုက်ကာ ချီးမွမ်းသော မျက်နှာနှင့် ကြည့်လေရာ စောရှင်မှာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းပင် ဖြစ်၍သွားလေ၏ ။
အိမ်သားများကလည်း မျက်နှာသိများ ဖြစ်၍ စောရှင်ကို ကောင်းစွာ ခရီးဦးကြို ပြုကြလေ၏ ။ ၎င်းတို့ အထဲတွင် သားနားသော မိန်းမတစ်ယောက်သည် စောရှင်ကို စိုက်ကာကြည့်လျက် သဘောကျသော မျက်နှာအမူအရာနှင့် မိမိ၏ လင်ယောက်ျားနှင့် သဏ္ဌာန်တူသော သူတစ်ယောက်အား လက်တို့ကာ ကြည့်စမ်း ဟိုမှာ ဟု စောရှင် ဘက်ကို ပြလေ၏ ။ ၎င်း လူကလည်း လှန်ကြည့်၍ ကောင်းသော မျက်နှာအသွင် အမူအရာနှင့် စောရှင်ကို ကြည့်လေ၏ ။
ထိုမိန်းမသည် သိုးမွေးစောင်အညိုကို ခြုံ၍ ထား၏ ။ စောရှင်၏ သိုးမွေးစောင်ပန်းရောင်ကို ကြည့်ကာ မနေ့က ငါ မဝယ်ခဲ့လို့ သူကိုယ်တိုင် ခြုံလာတာပဲ ။ သူ လည်း ဝယ်လာခဲ့တယ်ထင်ပါရဲ့ဟု တွေးလေ၏ ။
အကြောင်းမူကား စောရှင်သည် ထိုဆိုင်၌ ပိုင်ရှင် မဟုတ် ၊ အငှားအခစား ရောင်းချသူ ဖြစ်ကြောင်း အသိ ဖြစ်လေ၏ ။
မကြာမီ ၎င်းမိန်းမနှင့် ၎င်း၏ လင်ယောက်ျား အပါးကို ကပ်လာပြီး စောရှင်ကို နှုတ်ဆက်ကာ ခေါ်၍ သွားကြပြီးနောက် ဧည့်ခန်းကုလားထိုင်များပေါ်တွင် သုံးယောက်သား ထိုင်ကာ စကားပြော၍ နေကြလေ၏ ။
အညာသားကြီးသည် အပါးသို့ ကပ်လာပြီး ယနေ့ ပစ္စည်းများကို ကူညီဝယ်ခြမ်းပေးတာ အများကြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ။ မပြန်မီ ဝယ်စရာတွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ် ၊ ထပ်ပြီး ကူညီပါဦးနော် ဟု ပြောပြီး ကုလားထိုင် တစ်ခုမှာ ထိုင်လေ၏ ။
ကျွန်မ အလကား ကူညီရတာ မဟုတ်ပါဘူး ၊ ကျေးဇူးရှိပါတယ် ။ ရှင်တို့လို များများစားစား ဝယ်တဲ့ ဖောက်သည်မျိုးကို ကျွန်မ မလွှတ်နိုင်ဘူး ။ အခါတိုင်း ကြုံရတာ မဟုတ်ပါဘူး ။
သို့စကား ပြောနေခိုက်တွင် စက်ပိုင်ရှင် သူဌေး လင်မယား လာရောက်ကာ စောရှင်အား နှုတ်ခွန်းဆက် ကြလေ၏ ။
ထိုအခိုက်တွင် စောရှင် မသိသော ဧည့်သည် တစ်သိုက်ရောက်၍ လာကြရာ အဆိုပါ မိန်းမလင်မယား နှစ်ယောက်က စောရှင်နှင့် အညာသားကြီးကို နှုတ်ဆက်ပြီး ကိုင်းစကားပြောကြဦး ဟိုက မင်းကတော်ကြီးများ သွားပြီး ဧည့်ခံလိုက်ဦးမယ် ဟု ပြော၍ ထသွားကြလေ၏ ။ စောရှင် နှင့် အညာသားကြီးသည် ထိုနေ့ ဝယ်ခြမ်းသော ပစ္စည်းများနှင့် ဆိုင်များ အကြောင်းကို ပြောဆို၍ နေကြခိုက် ဖြစ်လေ၏ ။
အဆိုပါ မိန်းမ၏ ယောက်ျားသည်ကား စောရှင်နှင့် အညာသားကြီးကို မကြာမကြာ စည်းစောင်း ကြည့်ကြလေ၏ ။ လင်မယားနှစ်ယောက်သည်လည်း တီးတိုး စကား ပြောကြရာ၌ လင်ဖြစ်သူက “ ကိုဘိုးထင်နဲ့ ဘယ်တုန်းက သိသလဲ ။ ဆင်းရဲတဲ့ ဆွေမျိုး မောင်နှမများ ဖြစ်သလား မသိဘူး ”
“ ရှေးက ဝယ်ဖူးခြမ်းဖူးတယ် ထင်ပါရဲ့ ”
“ ကိုဘိုးထင် အမူအရာက အခု တစ်မျိုးပဲ ။ သူဟာ မိန်းမကလေးများကို အရောဝင်တဲ့ လူမဟုတ်ဘူး ။ အခုတော့ ဒီသူငယ်မကို တော်တော် သဘောကျနေတဲ့ လက္ခဏာပဲ ”
“ သဘောကျရင် ယူရုံပေါ့ ၊ သူငယ်မကလေးကသာ ဘယ်လိုသဘောရမလဲ မသိဘူး ။ တော်တော့ တော်ပုံပဲ ၊ မယ်သောင်း လိုတော့ ဟုတ်မယ် မထင်ပါဘူး ၊ ရိုးသားတဲ့ လက္ခဏာပဲ ”
ထိုအခိုက်တွင် အညာသားကြီးက “ မစောရှင် ကျုပ်စိတ်ထဲမှာ အရှိကို ဖွင့်ပြောရတော့မယ် မနေနိုင်တော့ဘူး စိတ်များ ဆိုးမလား ”
“ ကျွန်မ စိတ်မဆိုးတတ်ပါဘူး ၊ ဘာပြောချင်သလဲ ”
“ မင်းကို ဟိုအရင်ပထမ မျက်စောင်းထိုး ဆိုင်ကနေပြီး မြင်ကတည်းက ဘယ်တော့မှ မမေ့ဘူး ။ ကျုပ်မှာ အရင်က မိန်းမတစ်ယောက်ကို ယူမယ်လို့ပဲ သူက သစ္စာ ဖောက်သွားတယ် ။ ဒီကတည်းက မိန်းမဆိုရင် မုန်းပြီး အနားကပ် မခံခဲ့ဘူး ။ အခု မင်းကိုတော့ကာ မင်းလည်း ငါ့ကို ဂရုစိုက်ကြောင်း သိရလို့ အခုလို ပြောရဲတာပဲ ”
“ ဟုတ်ပါတယ် ... ကျွန်မ ဂရုစိုက်ပါတယ် ၊ ကျွန်မမှာ ဆင်းရဲတဲ့ မိန်းကလေးပါ ။ ရှင့်မှာလည်း လှည်းမောင်း စားရတော့ ကျွန်မတို့ ဆင်းရဲမှာကို ကြောက်တာပဲ ၊ ရှင်ဟာ ကျွန်မ … ”
“ မင်း ကျုပ်ကို မမုန်းဘူးလား ”
“ ကျွန်မ မုန်းရင် ရှင်နဲ့ အတူတူ ဒီကနေ့ လျှောက် လိုက်နေမှာ မဟုတ်ဘူး ၊ ရှင် မှာတာကိုလည်း လာမှာ မဟုတ်ဘူး ။ နို့ပေမဲ့ ရှင် ကျွန်မကို ဘယ့်နှယ်လုပ် ကျွေးမလဲ ။ ကျွန်မ မှာလည်း ငွေကြေး စုဆောင်းရက်သား မရှိဘူး ။ ဆိုင်ကလေး ဘာကလေး ရန်ကုန်မှာ ဖွင့်ပြီး အသက်မွေးလောက်တဲ့ အခြေအနေ ရှိရင်တော်ပါရဲ့ ။ ကျွန်မလည်း သူတစ်ပါး အခစား လုပ်ရလို့ ဆင်းရဲတာပဲ ”
“ လူရိုးလူကောင်း သတ္တိဗျတ္တိနဲ့ ယောက်ျားဟာ မယား တစ်ယောက်ကို လုပ်ကျွေးဖို့ မခက်ပါဘူး ။ ချစ်ချစ်ခင်ခင် သစ္စာရှိတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် ဆိုရင် အကြံတွေ ဉာဏ်တွေ တိုးလာနိုင်ပါသေးတယ် ”
ထိုအခိုက်တွင် သူငယ်မ တစ်ယောက်သည် ကော်ဖီကို လာ၍ အတည်မှာ ကော်ဖီပန်းကန် မှောက်ကျ သဖြင့် စောရှင် ခြုံလာသော သိုးမွေးစောင်မှာ ထိပေလျက် ပျက်စီးလုခမန်း ဖြစ်လေ၏ ။
စောရှင်မှာ မျက်နှာ ပျက်ပြီး ငိုတော့မလို ဖြစ်၍ သွားလေ၏ ။ အညာသားကြီးသည် စောရှင်၏ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး ခိုင်းစေသော မိန်းမကလေးကို ကြိမ်းမောင်း၍ ပစ်လေရာ စောရှင်က ကိစ္စမရှိပါဘူး ။ မတော်တဆ ဖြစ်တာပဲဟု ပြောရသော်လည်း မျက်နှာမှာ မချိတင်ကဲ ဖြစ်၍ သွားသည်ကို ဖုံးကွယ်၍ မရချေ ။
စောင်ပျက်သွားပြီ မကောင်းတော့ဘူးဟု အညာသားကြီးက ပြောလေ၏ ။
စောရှင်သည် စကားပြန်၍ မပြောနိုင်ဘဲ မျက်နှာပျက်၍ နေလေ၏ ။
ကွယ် ... ဒါလောက်အတွက် မရှိပါဘူး ။ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နေပါ ။ မင်းမျက်နှာ ဒီလို ဖြစ်သွားတာကို ကျုပ် မခံနိုင်ဘူးဟု ပြောလေ၏ ။
စောရှင်သည် စိတ်ကမကောင်းသော်လည်း ချုပ်တည်းကာ မျက်နှာကို ပြုပြင်လျက် ဘာမှ မဖြစ်သလို နေလေ၏ ။
“ ရှင် ကျွန်မ အကြောင်းကို မသိဘဲနဲ့ ကျွန်မကို အခုလို စိတ်ကူးရဲသလား ။ ရှင် ပြောတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်လို သစ္စာဖောက်သွားမှာ မကြောက်ဘူးလား ”
“ မင်းရုပ်ဟာ သစ္စာဖောက်နိုင်တဲ့ ရုပ်မျိုး မဟုတ်ပါဘူး ။ အင်မတန် ရိုးသားတယ်လို့ ယုံကြည်တယ် ”
“ ကျွန်မ မရိုးဘူး ခိုးတတ်တယ် ဆိုရင် ရှင်ကြိုက်မလား ”
“ မင်း ဘယ်တော့မှ မခိုးနိုင်ဘူး ”
“ ကျွန်မ အခုပဲ ခိုးလာတယ် ။ မနေ့က ရှင့်ကို လိုက်ပြီး ဝယ်ခြမ်းလို့ရတဲ့ ကော်မရှင်ကလေးများဟာ အိမ်လခနဲ့ တခြား ကြွေးတိုမြီစ ဆီဖိုးဆန်ဖိုးတွေကို ပေးရတယ် ။ ကျွန်မ လက်ထဲမှာ ငွေတစ်ပြားမှ မပိုဘူး ။ အခု ဝတ်ဆင်ထားတာတွေဟာ ဆိုင်က တိတ်တဆိတ် ခိုးလာတာပါ ။ ဟောဒီ သိုးမွေးစောင်ဟာလည်း ဆိုင်ကပဲ ။ ကျွန်မ နက်ဖြန်ခါ ဆိုင်မှာ ပြန်ထားမလို့ စိတ်ကူးပြီး ယူလာတယ် ။ အခု သိုးမွေးစောင်တော့ ပျက်စီးသွားပြီ ။ ဆိုင်ရှင် သိမှာပဲ ။ မိရင် ကျွန်မ အလုပ်က ထွက်ရလိမ့်မယ် ဘယ်လိုနေရမလဲ မသိဘူး ”
“ မင်း ငှားလာတာ မဟုတ်လား ။ ပြန်ထားမယ်လို့ ကြံရင် ငှားလာတာပေါ့ ။ ခိုးတာ မဟုတ်ပါဘူး ။ အရင်က ဒီလိုပဲ ယူဝတ်ဖူးသလား ”
“ ကျွန်မ ဘယ်တုန်းကမှ ဒီလို မလုပ်ပါဘူး ”
“ နို့ အခု ဘာဖြစ်လို့ လုပ်သလဲ ။ ကျုပ်က လှလှပပ ဝတ်ဆင်လာခဲ့လို့ မှာတဲ့ အတွက် ကျုပ်ကြောင့် အခုလို လုပ်လာရတာ မဟုတ်လား ”
“ ဒါတော့ ကျွန်မ မငြင်းနိုင်ဘူး ”
“ ခုတင်က မျက်နှာပျက်သွားပြီး ဣန္ဒြေ ပြန်ဆည်တာလည်း ကျုပ်က မျက်နှာ သာသာယာယာ ထားဖို့ရန် ပြောတဲ့ အတွက်ကြောင့် မဟုတ်လား ”
“ ဒါလည်းပဲ ဟုတ်တာပါပဲ ”
“ ဒီလိုဖြင့် မင်း ကျုပ်ကို ချစ်လို့ ကျုပ် အလိုလိုက်တာပေါ့ ၊ တမင် ခိုးချင်တဲ့ စိတ်ကြောင့်မဟုတ်ပါဘူး ”
“ ကျွန်မ ခိုးချင်တဲ့စိတ် မရှိပါဘူး ။ ဘယ်တုန်းကမှ လည်း မခိုးပါဘူး ”
ထိုကဲ့သို့ စကားပြော၍ နေကြစဉ် အခြား ဧည့်သည်တွေ ထပ်မံ ရောက်၍ လာကြပြန်လေ၏ ။ နေလည်း ဝင်၍ သွားလေ၏ ။ အိမ်နံဘေးရှိ ခြံထဲ၌ မှောင်ကျစပြုလေရာ အညာသားကြီးက လူတွေ လာပြီ ။ အိမ်ပေါ်မှာလည်း အတော် အိုက်တယ် ။ နံဘေး ပန်းခြံထဲကို ဆင်းပြီး လျှောက်ပါလား ဟု ပြောလေရာ စောရှင်သည် ၎င်း၏ စကားများကို မငြင်းပယ်နိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်လေ၏ ။ ခဏကလေး တစ်ယောက်နှင့် တစ်ယောက် ခွဲခွာပြီး နေကြ၏ ။ ထို့နောက် အတော် မှောင်သောအခါ ပန်းခြံထဲသို့ စောရှင် ရောက်၍ သွားရာ သန်မာသော အညာသားကြီးသည် စောရှင်ကို ဆီး၍ ပွေ့ယူကာ စော စော ကျုပ် ကြာကြာ မဆိုင်းနိုင်တော့ဘူးဟု ပြောလေ၏ ။ စောရှင်လည်း ၎င်း၏ လက်ထဲ၌ ပျော့ပျောင်းကာ နေလေ၏ ။ ထိုအခိုက်တွင် ခြေသံကို ကြားရသဖြင့် ခွာ၍ နေကြရာ အဆို မိန်းမ၏ ယောက်ျားသည် အပါးသို့ ရောက်လာပြီး သူဌေးမင်း စစ်ကွင်းက ဧည့်သည်တွေ ရောက်လာတယ် ။ သူဌေးမင်းကို တွေ့ချင်လို့တဲ့ ဟု ပြောလေ၏ ။
အညာသားကြီးက သူဌေးမင်း အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စ တစ်ခု ရှိနေတယ် ။ ခေတ္တလောက် စောင့်ပါလို့ ပြောလိုက်ပါ ဟု ပြန်၍ ပြောလေလျှင် စောရှင်မှာ အံ့အားသင့်၍ နေလေ၏ ။
“ ရှင် သူဌေးလား ”
“ ဟုတ်တယ် သစ်စက် တစ်ခုကို လာပြီး ဝယ်တယ် ။ ကျုပ် ရွှေဘိုသား မဟုတ်ပါဘူး ။ စစ်ကွင်း ကပါ ၊ ဒီအိမ်က သူဌေးမင်းနဲ့ သူငယ်ချင်းပါ ”
“ နို့ ရှင် ဘာပြု ကျွန်မကို ညာနေသလဲ ”
ဒီလောက် အရုပ်ဆိုးတဲ့ လူကြီး တစ်ယောက်ကို သူဌေးမှန်း သိမှသာ မိန်းကလေးများက ကြိုက်မှာပဲ ၊ သည့်အတွက် တော်တော် မိန်းမကို မယုံနိုင်လို့ မိန်းမ မယူဘဲ အသက် သုံးဆယ်ကျော်အောင် နေခဲ့တာပါ ။ အရင် တစ်ယောက်နဲ့ပဲ ကြောက်လန့် နေလို့ပါ ။ ခဲမှန်ဖူးတဲ့ စာသူငယ်လို ဖြစ်နေပါတယ် မစောရယ် ၊ စောတော့ ငွေကို ကြိုက်တာ မဟုတ် ဒီအရုပ်ဆိုးကြီးကို ကြိုက်တာပဲ မဟုတ်လား ။
ရှင့် ကိုယ်ကို အရုပ်ဆိုးကြီး မှတ်ထင်နေသလား ဟု စောရှင်က ပြောရာ သူဌေးမင်းသည် တစ်ဖန် ပွေ့ယူကာ အခုမှ သူဌေးကတော်အစစ်ကို တွေ့တော့တာပါပဲ ဟု ပြောလေသတည်း ။
▢ ပီမိုးနင်း
📖 ကဝိမျက်မှန် မဂ္ဂဇင်း
အောက်တိုဘာ ၊ ၁၉၃၀
