❝ အရူးတွေက ကောင်းသည် ... သို့သော် ❞
( မင်းအဂ္ဂ - ဆင်တဲဝ )
မြောက်ဥက္ကလာပမှ ထွက်သော အမှတ် (၆) မေဓာဝီလိုင်းကားသည် လမ်းဝမှတစ်ဆင့် ညာဘက်သို့ အရှိန်ဖြင့် ချိုးကွေ့လိုက်သည်။ ခရီးသည်များ မိမိဘက်သို့ ပြိုဆင်းလာသဖြင့် မနည်းကျားကန်ထားရသည်။ ဘယ်ဘက်ပခုံးမှာ တီဒဗလျူအေ လေကြောင်းလိုင်းတံဆိပ် လက်ဆွဲအိတ်ကို လွယ်လျက်။ ညာဘက်ပခုံးမှာက အစိမ်းရောင်ရှည်မျောမျောအိတ်ကြီးကိုလည်း လွယ်ထားလိုက်ရသေး။ လူက ဟန်ချက်ပျက်မည်ကဲ့သို့ ရှိ၏။ မနည်းသတိထားမှ။ ခါးပိုက်နှိုက်ဓားချက်က အလွန်ထက်သည် ဆိုပဲ။ အိတ်ရှည်ထဲမှာက အိပ်ရာသုံးပစ္စည်းတွေမို့ ပြဿနာ သိပ်မရှိနိုင်။ ဟန်းဘက်ကတော့ အရေးကြီးသည်။ အထဲမှာက တစ်လစာ လစာငွေနှစ်ရာကျော်ကို လက်ကိုင်ပဝါနှင့် ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ထုပ်ထားပေမယ့် လုံးဝ စိတ်ချနေ၍မဖြစ်။ သည်ကြားထဲ လက်မှတ်စစ် တက်လာလျှင် အဆင်သင့်ပြင်နိုင်အောင် ကိုင်ထားရသည့် နှစ်ဆယ့်ငါးပြားတန် ဘတ်စကားလက်မှတ် စာရွက် ဖြတ်ပိုင်းလေးက လက်ထဲမှာ တွန့်လိမ်နေသည်။ ဟီးနိုးတံဆိပ် ဘီအမ်ကားက အသစ်စော် မနံ၊ ချွေးစော်သာ နံနေဆဲ။ ကားအမိုးသည် ခေါင်းနှင့် မလွတ်ချင်။ ခေါင်မိုးရှိ လေဝင်ပေါက်ထဲ ခေါင်းတစ်ပိုင်း ထည့်ထားလိုက်သည်။ ခုမှပဲ အသက်ဝဝ ရှူနိုင်တော့၏။
“တံတားလေးပါလား။ တံတားလေး”
ကားခေါင်မိုးကို ရှပ်တိုက်ပြေးသော လေအချို့က နားထဲသို့ အလုအယက် ဝင်ရောက်လာသည်။ အရှေ့ပေါက်မှ စပယ် ယာ၏ အော်သံကို ကြားလိုက်မိသည်ထင်။
“တံတားလေးမှတ်တိုင် ပါလား”
အနောက်ပေါက်မှ ကားစပယ်ယာ၏ အော်သံက လက်တို့ပြီး သတိပေးသည်သို့ ရှိသည်။
“ပါတယ်၊ ပါတယ်။ တံတားလေးပါတယ်။ ဆင်းမှာ ဆင်းမှာ”
ကားခေါင်မိုးပေါက်က ခေါင်းပြန် အထုတ် ချိုစောင်းသည် ဖျဉ်းခနဲ တစ်ချက်ဖြစ်သွားသည်။ တစ်ထစ်တည်းသော လှေကားကို ခြေချမိလိုက်လေသည်လား မသိ။ ရှေ့ ရင်ခွင်တွင် ဟန်းဘက်အိတ်ကို ပိုက်လျက်။ အိတ်ရှည်တန်းလန်းကြီးက နောက်မှာ တရွတ်တိုက်လိုက်ပါလာလျက်။ စပယ်ယာ၏ ပြုံးထေ့ထေ့ပြောလိုက်သော “ရူးကြောင်ကြောင်နဲ့ကွာ” ဆိုသည့် အသံကို မပီမသ ကြားလိုက်မိသလိုပင်။ ခရီးသည်များ၏ အကြည့်ပေါင်းစုံက ကျွန်တော့်အပေါ် စုပြီး ရောက်ရှိနေမည်ကို ကျွန်တော်၏ နောက်စေ့က အလိုလိုမြင်ပြီးသား ဖြစ်နေပါလိမ့်မည်။ ဘတ်စ်ကားပေါ်ရှိ လူအားလုံးကို ကျွန်တော် ကျောခိုင်း၍ လျှောက်လိုက်ပါသည်။ သူတို့နှင့် ကျွန်တော်က ဦးတည်ချက်ချင်းမှ မတူဘဲကိုး။
“စိတ္တဇဆေးရုံကြီး”
ဆိုင်းဘုတ်ကြီးကို စိတ်ထဲမှ ဖတ်ပြီးချိန်တွင် မျက်ဝန်းများသည် အရည်လဲ့လာ သည်။ အသံထွက်၍ ဖတ်ပြီးချိန်တွင် ကျွန်တော့်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့။ ဟက် ဟက်ပက်ပက် ရယ်ချလိုက်မိသည်။ ဘေးမှ ဖြတ်လျှောက်တော့မည့် ဆံပင်ရှည်ကုပ်ထောက်၊ ခေါင်းလောင်းဘောင်းဘီဝတ် ကောင်လေးနှင့် ထဘီတစ်ပေါင်ပေါ် ဝတ်ပြီး လွယ်အိတ်လွယ်ထားသည့် ကောင်မလေးတို့ စုံတွဲသည် ပလက်ဖောင်းမှ ရုတ်တရက် ခုန်ဆင်းသွားကြသည်။ မှတ်တိုင်တွင် ကား စောင့်နေသူများ၏ နှုတ်ခမ်းများသည် ၀လုံး သဏ္ဌာန် ဖြစ်ကုန်ကြလျက်။ မေးခွန်းတချို့က ကျွန်တော့်အတွေးထဲတွင် နေရာယူလာ၏။ လူတွေသည် အဘယ်ကြောင့် သူများ ကိစ္စကို စပ်စုချင်ရပါလိမ့်။ အဘယ်အကြောင်းကြောင့် ကိုယ့်စိတ်ကို မနိုင်ကြပါလိမ့်။ အဖြေရှာကြည့်သည်။ မတွေ့၊ မြင်တွေ့လိုက်သည်က ဆေးရုံအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွား သော ဘောက်စဝက်ဂွန် လိပ်ခုံးကားလေး။ ကျွန်တော်သည်လည်း အင်အားချို့တဲ့သော ခြေလှမ်းများနှင့်အတူ ဂိတ်ဝဆီသို့။
“ဆရာဝန်ကြီးနဲ့ တွေ့ချင်လို့ပါ”
ဝန်ထမ်း၏ အကြည့်သည် စူး၏။ ရှ၏။
“မရောက်သေးဘူး။ အပြင်မှာစောင့်”
တုံ့ပြန်သံသည် တို၏။ ပြတ်၏။
ဟော...ကျွန်တော်တို့အဖွဲ့တွေ ရောက်လာပြီ။ မာဇဒါဘီခြောက်ရာ တက္ကစီက ဘေးနားသို့ ထိုးရပ်လာသည်။ ကျွန်တော့် ဆရာက ရှေ့ခန်းမှ ဆင်းလာသည်။ နောက်ခန်းမှ ဆင်းလာသည့် ကျွန်တော်၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်နှစ်ယောက်က လက်ဆွဲအိတ်တွေ၊ အိပ်ရာလိပ်တွေနှင့်။ ဆရာက ရှေ့က သွား။ တပည့်တွေက နောက်ကလိုက်။ ရှေ့သွား နောက်လိုက် ညီဟန်မျိုးတော့ မဟုတ်ပါ။ ပုဏ္ဍရိက်ပင်ပုပုတွေ တန်းစီခြံရံထားသော လူသွားလမ်းတစ်လျှောက် ကပေါက်တိ ကပေါက်ချာ လျှောက်လှမ်းကြဆဲ။ ရေတမာပင်များ ဝိုင်းရံထားသော ဆရာဝန်ကြီး၏ ရုံးခန်းဆီသို့။ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက်။ ဘဝကောလိပ် ဝင်ခွင့်အတွက် လူတွေ့စစ်ဆေးမှု ဖြစ်မည်။ ရုပ်မမြင်ရပေမယ့် အသံကိုတော့ ကြားနေရ၏။
“ခင်ဗျားလက်တွေ တော်တော်တုန်နေတာပဲ။ အရက်ကို သိပ်ကြိုက်တယ်ထင်တယ်။ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး စွဲသွားတာလဲ”
“ကျွန်တော်က တွဲရွှေ့စက်ဗိုလ် (စက်ခေါင်းမောင်း) ပါ ဆရာ။ ဂျူတီက နေ့တစ် ရက်၊ ညတစ်ရက်၊ နားတစ်ရက်ပေါ့။ နေ့ ဂျူတီ ဆိုရင် ညနေ ခြောက်နာရီနောက် ပိုင်းမှာ သောက်တာပေါ့ဆရာ။ ညဂျူတီ ဆိုရင်တော့ မနက်ခြောက်နာရီနောက်ပိုင်း သောက်တာပေါ့ဆရာ”
“ဒီလိုဆို ခင်ဗျားဟာက မနက်ရော၊ ညရောသောက်နေတာပေါ့။ ကဲပြော တစ်နေ့ ကို ဘယ်နှပက်လောက် သောက်လဲ”
“ပထမတော့ ဘီအီးဒီစီနှစ်ပက်နဲ့ စတာပေါ့ဆရာ။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ စံချိန်တက် လာလိုက်တာ ခုတော့ တစ်ခါသောက် တစ်ပိုင်းလောက်မှ အာသာပြေတယ် ဆရာ”
လေထိုးအရေပြားမျက်နှာပြင်နှင့် သူ၏ အသံက နားဝတွင် လျှံလာ၏။ သူပြီးတော့ ကျွန်တော့်အလှည့်။
“လက်နှစ်ဖက် ရှေ့ဆန့်ထုတ်ပါ။ လက်ချောင်းလေးတွေ ကားထားပါ။ ဟုတ်ပြီ။ ဆက်မြှောက်ထားပါ၊ မြှောက်ထားပါ”
“ရပြီ ... လက်ပြန်ချလိုက်တော့။ ခင်ဗျား လက်တွေက အငြိမ်သားပဲ”
“ကဲ...လုပ်ပါဦး။ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီကို ရောက်လာတာတုန်း။ ရောက်လာပုံလေး”
အမေးရှိတော့လည်း အဖြေရှိရတော့မည်လေ။
ကျွန်တော်တို့ စက်ခေါင်းမှူးတွေ လက်ထဲကို ဒေါ်လာသိန်းချီတန်တဲ့ စက်ခေါင်းနဲ့ တွဲတွေ အပ်ထားတာ။ တစ်ချက်လေး မှားသွားတာနဲ့ ရထားဘီးတွေ လမ်းချော်မှာ ခရီးသည်တွေ ဆိုတာက ကျွန်တော်တို့ကို ယုံကြည်ပြီး စီးနေကြတာ။ သည်တော့ အမြဲတမ်း ဖျတ်လတ်တက်ကြွနေဖို့ လိုတာပေါ့။ ကိုယ်ခန္ဓာကြံ့ခိုင်ဖို့ လိုသလို၊ စိတ်ကျန်းမာဖို့လည်း လိုတာပေါ့ဆရာရယ်၊ အလုပ်မဝင်ခင် စိတ်ရောဂါကုဆရာဝန်နဲ့ အရင် စမ်းသပ်စစ်ဆေးတာပေါ့။ အလုပ်ထဲ ရောက်တော့လည်း နှစ်နှစ်တစ်ကြိမ်၊ လိုအပ်ရင် တစ်နှစ်တစ်ကြိမ် မီးရထားဆရာဝန်တွေ နဲ့ ဆေးစစ်ပြန်ရော။ ဆေးကျတဲ့သူတွေလား။ ရှိတာပေါ့ ဆရာရယ်။ သူတို့ကို ရထားခိုင်းလို့ ဘယ်ဖြစ်မလဲ။ စက်ပြင်ရာထူးနဲ့ စက်ရုံတွေထဲ ထည့်လိုက်တယ်လေ။ ဆေးအောင်တဲ့ သူတွေက ရထားဆက်မောင်းပေါ့။ စုန်းပြူးတွေတော့ ရှိတာပေါ့ ဆရာ။ အရက်ရဲ့ ကျေးကျွန်တွေလေ။
အရက်ကို သောက်ဖို့အတွက် ခေါင်းစဉ်က အမျိုးမျိုးရနေတယ်။ လူစီးရထား တွေက ညမှာ ပြေးတာ ခပ်များများ။ တစ်ညလုံး အလုပ်လုပ် နေ့ပိုင်းမှာ အိပ်၊ လူက သဘာဝကို ဆန့်ကျင်နေရတာ။ နားနေရိပ်သာက ဘူတာတို့၊ စက်ရုံတို့နဲ့ နီးမှနီး။ စက်ခေါင်းသံ၊ ရထားသံ၊ ကားသံ၊ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်က ကက်ဆက်သံ၊ လူသံ၊ ခွေးသံ၊ အသံက မျိုးစုံဆိုတော့ ဘယ်လိုမှ အိပ်လို့မရတော့ဘူး။ အဲဒီမှာ အရက်သောက်ခြင်းဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ် စ ရတော့တာပါ။ ပထမတော့ လူက အရက်ကို အကျင့်လုပ်။ နောက်တော့လည်း အရက်က လူကို အကျင့်လုပ် သွားတာ။ တချို့ဆို မသောက်ရ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်ကုန်တယ်။ တချို့က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တင် မက အလုပ်ကိုပါ ဒုက္ခပေးသေး။
ပြောပြမှာပေါ့ ဆရာ။ စက်ဗိုလ်တစ်ယောက်ဆို လော်ကယ်ရထား မောင်းတယ်။ ဘူတာနှစ်ခု ကြားမှာ ရထားကို ရပ်ထားခဲ့ပြီး စက်ခေါင်းကို ထားခဲ့တယ်။ သူက သံလမ်းဘေးက ချုံပုတ်ထဲမှာ ပြားနေအောင် ဝမ်းလျားမှောက်နေတယ်။ တိုက်ပွဲတွေ ဖြစ်နေလို့တဲ့။ ကျည်ဆန်မှန်မှာ ကြောက်လို့ တဲ့။ နောက် ရှိသေးတယ်။ စက်ဗိုလ်နဲ့ သူ့ လက်ထောက်။ ဆရာတပည့်နှစ်ယောက်လုံး မူးပြီး အိပ်ပျော်သွားလိုက်ကြတာ၊ဘူတာတွေမှာ မရပ်ဘဲ ရထားကြီးက ပြေးနေတာ။ ကွန်ထရိုး (ရထားကြီးကြပ်ရေး) ကြောင့် ရထားချင်း ခေါင်းချင်းဆိုင် မတိုက်မိတာ။ စက်ခေါင်းကို ခဲနဲ့ ထု၊ ဝါးလုံးနဲ့ ရိုက်၊ မီးသတ်ပိုက်နဲ့ပက်ပြီး နိုးအောင် နှိုးခဲ့ရဖူးတယ်။ ပြောရရင်တော့ ပြောမဆုံးပေါင် တောသုံးထောင်ပေါ့ ဆရာ။
အဲသည်တော့ မီးရထားအုပ်ချုပ်ရေး အဖွဲ့က စီမံချက်ချပြီး ဆောင်ရွက်လာတယ်။ အရက်သေစာသောက်စားမှုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး စက်ခေါင်းမောင်းဝန်ထမ်းတွေကို အမျိုး အစား သုံးမျိုးခွဲလိုက်တယ်။ စွဲစွဲမြဲမြဲ သောက်သူ၊ တစ်ခါတစ်ရံ သောက်သူ၊ လုံးဝ မသောက်သူ။ လုံးဝမသောက်သူလား ရှိတော့ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှားတယ်ဆရာ။ တစ်ခါတစ်ရံကတော့ အများဆုံးပါ။ စွဲစွဲမြဲမြဲသောက်သူကတော့ လူနည်းစုပေါ့။ စက်ခေါင်းမှူးတွေကို အနီးကပ်ကြီးကြပ်အုပ်ချုပ်ရတဲ့ စက်ခေါင်းအုပ်ကြီးက ရုံးချုပ်ကို အရက်သောက်သူစာရင်း လျှို့ဝှက် ပေးပို့ရတယ်။ ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ ဂယက်တွေ ထကုန်တယ်။ စိတ္တဇဆေးရုံ၊ အများနားလည်နေတဲ့ အရူးထောင်ကို ဘယ်သူက သွားချင်မှာလဲဗျာ။ အရက်သမားမှာလည်း အရှက်တရားနဲ့ပါ ဆရာ။
ကျွန်တော်လား။ လူငယ်ပဲဆရာ။ တစ်ခါတစ်ရံတော့လည်း သောက်မိတာပေါ့။ သူငယ်ချင်းမိတ်ဆွေတွေနဲ့ တွေ့တဲ့အခါ၊ တပည့်လက်သားတွေနဲ့ တွေ့တဲ့အခါ ဘီယာ လောက်တော့ သောက်ဖြစ်တာပေါ့။ အပြင်း ကိုတော့ အရက်ကောင်းကောင်းနဲ့ တွေ့မှ။ တစ်ခါတလေပါ။ ကျွန်တော်က အရက်နဲ့ စာရင် ကွမ်းယာကို ပိုပြီး ခုံမင်တယ်။ ပထမ တော့ ရထားမောင်းရင်း မအိပ်ငိုက်အောင်လို့ စပြီးစားတယ်။ နောက်တော့လည်း စွဲသွားတာပေါ့။ ဆေးလိပ်တော့ လုံးဝ မသောက်ပါဘူး။ ကျွန်တော်က သင်တန်း ကျောင်းမှာ နည်းပြဆရာလုပ်ခဲ့ဖူးသူဆိုတော့ တပည့်တွေနဲ့ လုပ်ငန်းခွင်မှာ ပြန်ဆုံနေရတယ်။ သူတို့ မသိတာ၊ မရှင်းတာတွေကို ဒီနေ့အထိ ရှင်းပြနေရတုန်းပါပဲ။ များသော အားဖြင့်တော့ သောက်ရင်းစားရင်းပေါ့။ ကျွန်တော့်ဆရာတွေရဲ့ မျက်ကြည်လွှာမှာ ကျွန်တော့်ပုံရိပ်က ကန့်လန့်ဖြစ်ပါရော။ သည်တော့ ကျွန်တော်က အမြဲတမ်းသောက် ခေါင်းစဉ်အောက်ကို အလိုလို ဝင်သွားပြီလေ။ စောဒကတက်လို့ရတဲ့ခေတ်မှ မဟုတ်တာ။ ငြိမ်ခံပေါ့။ သည်လိုနဲ့ အရူးစာရင်းဝင်သွားတာလေ ဆရာရဲ့။
“ဟုတ်ပါပြီဗျာ။ ဒါပေမဲ့ ဆေးစစ်ဆေး ကုသမှုလေးတော့ လုပ်လိုက်ပါဦး။ အခက်အခဲရှိလည်း ပြောပေါ့ဗျာ”
ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက် ပုဏ္ဍရိက်ပင် လမ်းသွယ်လေးကို ကျောခိုင်းလိုက်ပြီး ဝါဒါ အဖွဲ့၏ နောက်တော်ပါးမှ ကပ်လိုက်ခဲ့ကြသည်။ သံဆူးကြိုးနှစ်ထပ် အကြားရှိ အလှစိုက်မြက်ခင်းပြင်သည် စိမ်းကားစွာ တုံ့ပြန် ၏။ နေရာသစ်လေး တစ်ခုကို ပထမခြေလှမ်း စချမိစဉ်မှာပင် ကျွန်တော်၏ ခြေအစုံသည် ထူးခတ်ခြင်း ခံလိုက်ရဘိသကဲ့သို့ တုံ့ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ကျွန်တော်၏ နှလုံးသားသည်ကား ကျဉ်စက်ဖြင့် အတို့ခံရသည့်ပမာ ဆတ်ဆတ်တုန်စ ပြုလာ၏။ ပျဉ်းမပင်အိုပေါ်မှ ကျီးကန်းအော်သံသည် ကျွန်တော်တို့ အဖွဲ့အား ကြိုဆိုသော ကျီးသာသံတော့ မဟုတ်တန်ရာ။ ကုက္ကို၊ ပိတောက်၊ သရက်၊ ခရေ တောအုပ်ထဲမှ ငှက်ဆိုးထိုးသံများ ထပ်ဆင့်ကြားလိုက်ရလေမလားဟု စိုးထိတ်နေဆဲ။ အနီရောင်တစ်ထပ်အုတ်တိုက်၏ ခန်းမကျယ်တစ်ဖက်ထိပ်မှာ ခုတင်လွတ်တွေက ကြိုဆိုနေလျက်။ ဆေးရုံ၏ အငွေ့ အသက်က နှာဖျားရှေ့မှ ဖြတ်ပြေးသည်။ နံရံဘက်ထိပ်ရှိ ခုတင်ပေါ်က လူမှ လွဲ၍ ကျန်သူများ၏ မျက်နှာပြင်တွင် ကြိုဆိုသော ဝမ်းသာရွှင်ပျဟန်ကို မတွေ့ရဘိသကဲ့သို့ မနာလိုဝန်တိုသော မရှုဆိတ်ဟန်ကိုလည်း စိုးစဉ်းမျှ မတွေ့ရ။ နံရံဘက်မှ ဒုတိယမြောက် ခုတင်သည် ကျွန်တော့်အတွက် ရွှေနန်းတော် ဖြစ်သွားသည်။ ဟန်းဘက်နှင့် အိပ်ရာအိတ်ကို ခုတင်ပေါ် ပစ်တင်လိုက်သည်။ မျက်စိနှစ်ကွင်းကို သုံးရာ့ခြောက်ဆယ်ဒီဂရီ လည်နေသော ရေဒါပေါ်သို့ တင်ထားလိုက်သည်။
“ဒီမှာမိန်းကလေး ရွှေနဲ့ကွပ်တော့ ရွှေလက်စွပ်၊ မြနဲ့ကွပ်တော့..မြလက်စွပ်၊ စိန်နဲ့ကွပ်တော့ စိန်လက်စွပ်၊ ဆင်မြီးနဲ့ကွပ်တော့ ဆင်မြီးလက်စွပ်”
ရုပ်ရှင်မင်းသား မြတ်လေးအိုက်တင်ဖြင့် ခုန်ဆွခုန်ဆွ ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်နေသူ။ ညာလက်ကလည်း ဆေးတံကို ခါဟန် လှုပ်ရှားလျက်။ နောက်တစ်ယောက်ကတော့ တစ်မျိုး။ ပုဏ္ဍရိက်ပန်း နီနီလေးပေါ်မှာ ကသိုဏ်းတင်ပြီး ပန်းပွင့် လေးကို လက်ညှိုးနှင့် လက်မကြားမှာ ညှပ်၍ လှည့်နေသည်။ ပွင့်ဖတ်လေးတွေ ကြွေကျသွားမှာ စိုးသည်ထင့်။ ခပ်ဖွဖွလေး အနမ်းပေးလိုက်၊ ရင်ဘတ်မှာ အပ်လိုက်၊ ရှားပါးအပြုံးတစ်ပွင့်က ပန်းနှင့် အပြိုင် ပွင့်နေ၏။
“မပေးပေးပေး ငါ့ရေခွက်ပေး။ မပေး ပေးပေး ငါ့ရေခွက်ပေး အဟုတ်ပါ့မသွေ မသွေ ကျုပ်ရမယ့် သည်ရေ သည်ရေ”
ရေချိုးဒန်ဖလားကို ပုဆိုးအောက်စနှင့် အကြိမ်ပေါင်းမရေမတွက်နိုင်အောင် ပွတ် တိုက်နေသည်မှာ သူ့ဖွားဖက်တော်ကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်အား။
“အဲ...မြသီတာမြစ်အနား အဲ ရောက်ပြန်တော့ အဲ ... လှိုင်းကလေးတွေ သောင်စပ်မှာ အဲ.. ကြက်မောင်နှံတောင်ပံ ခွပ်သလို အဲ... မြင်ရပြန်တော့ အဲ ပန်းနွယ်ကိုပဲ လွမ်းလို့တမိတာပေါ့ အဲ”
ညာဘက်ပခုံးပေါ် ရှပ်အင်္ကျီတင်ပြီး ကော်လံဖျားမှာ လက်ညှိုးလေး ချိတ်လျက် ခေါင်းမော့ကာ အစုန်အဆန် လမ်းလျှောက်နေသည့် အကြိမ်ပေါင်းက မရေနိုင်ပေါင်။ နောက်တစ်နေရာသို့ အကြည့်ကို ရွှေ့လိုက်သည်။ အုတ်ခဲကျိုးဖြင့် သမံတလင်းကို ကျောက်သင်ပုန်းလုပ်ကာ တကုပ်ကုပ် ရေးခြစ်နေသူတစ်ယောက်။ မှတ်မှတ်ထင် ထင် ကြည့်လိုက်မိတော့ သုံးလုံးတန်း ဂဏန်းတွေကို အထက်အောက်တန်းစီ ရေးနေလေရဲ့။ ကြည့်နေစဉ်မှာပင် ဗန်ဒိုလူလေး ဆိုသူသည် သူ့ခုတင်ပေါ်သို့ ခွေးကျ ကျလာသဖြင့် တွဲရွှေ့စက်ဗိုလ်ကြီးသည် မျောက်လို ခုန်ထွက်လိုက်တော့သည်။
ကျွန်တော့် စူးစမ်းမှုများကို ဘယ်ဘက် ခုတင်ဆီသို့ ရှန်တိန်လုပ် လမ်းလွှဲပစ်လိုက်သည်။ သူ့ထံမှ တုံ့ပြန်အပြုံးမက်ဆေ့ချ်တစ်ခု ကျွန်တော့်ရင်သို့ လာမှန်၏။ သူ့နားမှာ တပ်ထားသော နားကြပ်လေးသည် ပေါ့မန်း ကက်ဆက်လေးနှင့်အတူ သူ၏ ခေါင်းအုံးအောက်တွင် နေရာယူသွားသည်။
“ကျွန်တော့်နာမည် ဇော်ဇော်ပါ။ သင်္ဘောသားတစ်ယောက်ပါ။ ဆေးလာဖြတ်တယ်ဆိုပါတော့”
ဇော်ဇော့် အပြောအဆို၊ အမူအရာ၊ အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းတွေက ကျွန်တော့် ဦးနှောက်ထဲတွင် နှိုင်းယှဉ်မှုသီအိုရီတစ်ရပ်ကို ဖော်မြူလာ ထုတ်နေသည်ထင်၏။ လူတစ်ဦး၏ စိတ်တန်ဖိုးကို မှားယွင်းတွက်ချက်နေမိသည် ဖြစ်မည်။ သူ ပြောသမျှ စကားလုံးတိုင်းတွင် စီးဝင်သွားမိသည်က အမှန်ပါ။ ကာလရှည် ဆေးကုခံနေသူတစ်ယောက်အဖို့ နှုတ်ပိတ်နေခဲ့ရသော အချိန်တို့ကို အတိုးနှင့်တကွ ဆပ်နေသည်။ သူက ပြောသူ၊ ကျွန်တော်က နားထောင်သူ။ သူ့မှာ ပါးစပ်တစ်ပေါက်၊ ကျွန်တော့်မှာ နားနှစ်ပေါက်။ သဘာဝတော့ အကျသား။ ပင်ပန်းကြီးစွာ ဒုက္ခခံခဲ့ရသည့် သင်္ဘောသားတစ်ယောက်၏ ဘဝ။ ခြိုးခြံချွေတာခဲ့ရသည့် အမေရိကန်နိုင်ငံထုတ် ငွေစက္ကူတွေ။ လောင်းကစားကို လင်သားထက် ပို၍ ခင်တွယ်သော သူ့ဇနီး၊ ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးနှင့်အတူ ခြံခုန်ပြီး၊ ရင်ကို ခြေစုံကန်၍ ထွက်သွားသော သူ့မယား။ ပန်းတိုင်၏ အစသို့ ပြန်ရောက်သွားသော သူ့ဘဝ။ ခုတော့လည်း မူးယစ်ဆေး၏ သားကောင်တစ် ယောက်။
“ကျွန်တော့်မှာ နေစရာအိမ် မရှိဘူးဗျာ။ ခင်တွယ်စရာ ဆွေမျိုး မရှိဘူးဗျာ။ ဟိုတယ်နဲ့ စာရင် သည်ဆေးရုံက ကျွန်တော့်ဘဝအတွက် လုံခြုံမှု အပြည့်ရှိတယ်။ နောက်ပြီး ကျွန်တော့်အတွက် လိုအပ်တဲ့ ဆေးဝါးမျိုးက အပြင်မှာဆို အဆင်မပြေဘူးလေ။ သည်နေရာလေးက ကျွန်တော့်အတွက် ယာယီကွန်းခိုရာလေးပေါ့။ နောက်လထဲမှာ သင်္ဘောပြန်တက်မှာ”
သူ့စကား နိဋ္ဌိတံချိန်မှာတော့ လစ်ပို ကဲ့သို့သော ပုလင်းထဲမှ အရည်ကို တစိမ့်စိမ့်သောက်လျက်။ သူက နားထောင်သူ အလှည့်။ ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်ဘဝ၊ ကျွန်တော့်ဇာတ်ကြောင်း စုံစီနဖာ ပြောနေဆဲ။ အာလည်း တော်တော်ခြောက်သွားသည်။ သို့သော် ကျွန်တော့်မှာ လစ်ပိုပုလင်း ရှိမနေခဲ့ပါ။
ညနေစာကို ပုံစံခွက်ဖြင့် ဖြတ်သန်းခဲ့သည်။ အမဲသားဟင်းသည် အနည်းငယ် ညှီပေမယ့် နူးသည်မို့ စား၍ ဖြစ်သည်။ သို့သော် စားမဝင်ခဲ့။ ထမင်းစားပြီးနောက် ဖြစ်ပေါ်လာသော ချင်ခြင်းကို ဒူးယား စီးကရက်ဖြင့် ဖြေရှင်းလိုက်၏။ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် သောက်ရ၍ထင့်။ ပို၍ မှိန်းကောင်းနေသည်။ ရှေ့၌ လာရပ်သော ခြေအစုံကြောင့် ကျွန်တော်၏ ဆက်ရက်မင်းစည်းစိမ် ပျက်သွားသည်။ ကျွန်တော်နှင့် မျက်လုံးချင်း ရင်ဆိုင်ရမည်ကို ကြောက်ရွံ့သည်ထင်၏။ မျက်နှာလွှဲလျက်။ ဆေးလိပ်တစ်လိပ် မီးညှိပေးလိုက်တော့ သူ ထွက်သွားသည်။ ကျေးဇူးတင်စကားလည်း မဆို၊ ဝမ်းသာဟန် လည်းမပြ။ ကျွန်တော် တစ်ချက်ပြုံးမိသည်။ သူ့လုပ်ရပ်သည် မှန်သည်။ တကယ်တော့ လောက၏ လောကွတ်တွေသည် အပိုဟု သူက သင်သွားသည် ထင်၏။ ခဏနေတော့ သူ တစ်ခေါက်ပြန်လာသည်။ ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ ခြေစုံရပ်ပြန်သည်။ မျက်နှာကို လွှဲထားလျက်။ ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားဆဲ။ သူ့ လက်ထဲတွင် ဆေးလိပ်မရှိတော့။ ကျွန်တော် သဘောပေါက်ပြီ။ ကျွန်တော့်ကို စစ်ကူ တောင်းခြင်းဖြစ်မည်။ ဟန်ကိုယ့်ဖို့ပဲ။ စီးကရက်ကို ဟန်ပါပါခဲထားသူထံ ကျွန်တော် လျှောက်သွားမိ၏။ ကျွန်တော့်နောက်မှာ ခြေသံတစ်စုံ ကပ်ပါလာသည်။ သူ့မျက်လုံးကို စေ့စေ့စိုက်ကြည့်ပြီး မေးငေါ့ပြလိုက်သည်။ ချက်ချင်း မျက်နှာလွှဲလိုက်ပြီး ဟို တစ်ယောက်ကို ဆေးလိပ်ပြန်ကမ်းလိုက်၏။ ကျွန်တော့်လုပ်ရပ် အောင်မြင်သွားပြီ။ သူတို့မျက်နှာပေါ်က စာကို ကျွန်တော် ဖတ်တတ်ပြီ။
ညနေခြောက်နာရီ ထိုးတော့ ဆရာမနှင့်အဖွဲ့ ရောက်လာသည်။ သူတို့အားလုံး၏ မျက်နှာများသည် ချက်ချင်း အရောင်ပြောင်းသွားသည်။ ပုံမှန်လည်ပတ်နေသော သူတို့ တည်ဆောက်ထားသည့် ကမ္ဘာလေးသည် ရုတ်ခြည်း ရပ်တန့်သွား၏။ ဆရာမ၏အသံမှ အပ အားလုံးသည် ဆိတ်ငြိမ်လျက်။ ဆေးတိုက်မှုကို အလှည့်ကျ ခံယူကြသည်။ စောဒက ဆိုသည် မရှိ။ ကျွန်တော်သည် ဆရာမ ပေးသော အားဆေးကို ရေနှင့်မျှောချလိုက်သည်။ ကျွန်တော့်အတွက် စိတ်ငြိမ် ဆေးသည် မလိုအပ်ဟုထင်၏။ ဆရာမလည်း ပြန်သွားပြီ။ ဇော်ဇော်ကတော့ ပုလင်းဖုံးလေးကို လှည့်ဖွင့်လျက်။ သူတို့လည်း အပြောင်းအလဲမရှိသော သူတို့ ကမ္ဘာလေးကို ပြန်လည် တည်ဆောက်ကြပြီ။ မျက်စိလည်းမူး၊ နားလည်းရူးပြီ။ သည်ကြားထဲ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းက သမ္ဗုဒ္ဓေဘုရား ရှိခိုးကို ဋ္ဌာန်ကရိုင်းမကျစွာ ရွတ်ဖတ် သရဇ္ဈာယ်နေလေရဲ့။
ညဉ့်လည်း နက်ပြီ။ ဆေးတန်ခိုးလည်း ပြပြီး အလျှိုလျှို အိပ်ကုန်ကြပြီ။ ကျွန်တော့်မှာသာ အတွေးကွန်ရက်၏ နှိပ်စက်မှုဒဏ်ကို အလူးအလဲ ခံနေရ၏။ နားချင်သော်လည်း မနားရဲ။ အိပ်ချင်သော်လည်း မအိပ်ရဲ။ အကြောက်တရားက လွှမ်းမိုးလျက်။ စိတ္တဇည လွန်မြောက်ရန်သာ ဆုတောင်းနေဆဲ။ ကျွန်တော့်ရင်၌ ငြိတွယ်နေသော ဝေဒနာကို မည်သူကများ ကုစားပေးပါမည်နည်း။ ဆရာဝန်ကြီးလော၊ စက်ခေါင်းအုပ်ကြီးလော၊ အရူးစာရင်းအသွင်းခံရသူ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လော...။
“စောစောအိပ်လို့၊ စောစောထလို့၊ စောစောသေးပေါက်ကြပါစို့။ ဒန့်...ဒန်”
ဗုဒ္ဓေါ။ မိုးက မလင်းသေး။ ဆေးပြယ်ကုန်ကြပြီ ထင်၏။ သံပတ်ပြန်တင်းကုန်ကြပြီလားမသိ။ လှုပ်ရှားကြကုန်ပြီ။ စိတ်၏ စေရာသားကောင်တို့ အရုဏ်ဦးကို ကြိုကြပြီ။ ကျိန်းစပ်နေသော မျက်လုံးများကား အမြင် မပီပြင်ချင်တော့။ ဝဋ်ကြွေးဟု သတ်မှတ်မည်ဆိုလျှင်လည်း ဝဋ်ကြွေးပြေမည့် ရက်သို့ မြန်မြန်ရောက်ချင်လှပြီ။
မျက်နှာပေါ်ရှိ ပါးရိုးကမူမို့မို့လေးဘေးတွင် မျက်တွင်းချိုင့်ဝှမ်းလေး နှစ်ခု ဖြစ်ပေါ် လာချိန်၌ ဘဝကောလိပ်မှ ဒီပလိုမာတစ်ခု အပ်နှင်းလာပါသည်။ ဆေးရုံဆင်းလက်မှတ်ပေါ်တွင် ဆရာဝန်ကြီးကိုယ်တိုင် လက်မှတ် ရေးထိုးပေးပြီး ရင်းနှီးစွာ နှုတ်ဆက်စကား ဆိုလာသည်။
“ခင်ဗျား ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ငါ ရူးများ နေသလားလို့ တွေးမိဖူးသလား”
“ဆရာရယ် ကိုယ်ဖြစ်ချင်တာရယ်၊ ဖြစ်နေတာရယ်၊ လုပ်နေရတာတွေရယ် တစ်ထပ်တည်း မကျတဲ့အခါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စိတ်တိုင်းမကျတဲ့အခါမျိုးမှာ ငါ ရူးများနေသလားကွာလို့တော့ တစ်ခါတလေ စဉ်းစားမိတာပေါ့ ဆရာရယ်”
“အေးဗျ ... အရူးတွေက အဲဒီလိုမျိုး ဘယ်တော့မှ မစဉ်းစားဘူးဗျ။ ကဲ ထားပါ။ ကျွန်တော်တို့ ဆေးရုံနဲ့ပတ်သက်ပြီး မှတ်ချက်လေးတွေ ပေးသွားပါဦး”
“ကျွန်တော့်အမြင် ပြောရရင် ဆရာ့ ဆေးရုံက အရူးတွေက ကောင်းနေတယ် ဆရာရဲ့။ သူတို့က သူတို့စိတ်ကို သူတို့ မထိန်းနိုင်တာက လွဲရင် သူများကို ဒုက္ခမပေးဘူး ဆရာ”
ကျွန်တော်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဆရာဝန်ကြီး၏ မျက်နှာကို မမြင်မိ။ ကျွန်တော့်အား အရူးစာရင်းသွင်းခဲ့သူ စက်ခေါင်းအုပ်ကြီးမှသည် ဂိတ်စောင့်၊ သူနာပြုဆရာမ၊ ဇော်ဇော်၊ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်နှင့် စိတ်ဝေဒနာရှင်များ၏ မျက်နှာများကိုသာ တစ်လှည့်စီ မြင်နေဆဲ။ ကျွန်တော်၏ ရင်ထဲတွင်ကား ပြောလိုသည့်စကားလုံးများက ပြွတ်သိပ်လျက်။
“ဆရာရယ် လူကောင်း ဆိုတဲ့ လူတွေကသာ လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟ ဆိုတဲ့ စိတ်တွေနဲ့ လောဘရူး၊ ဒေါသရူး၊ မောဟရူး ရူးပြီး ကိုယ့်ဘဝ၊ ကိုယ့်ဆန္ဒ တစ်ခုတည်း အတွက်နဲ့ လူတစ်ဖက်သားကို ဒုက္ခပေးဖို့ ဝန်မလေးတတ်ကြပါဘူး ဆရာ”
ဆေးရုံဆင်းလက်မှတ်လေးကို အိတ်ကပ်ထဲ ခေါက်ထည့်လိုက်ပြီး စိတ္တဇဆေးရုံကြီးကို ကျွန်တော် ကျောခိုင်းလိုက်စဉ် ကြက်သီးတစ်ချက် ဖျဉ်းခနဲ ထသွားသည်။ သည်ဆေးရုံဆင်းလက်မှတ်သည် ကျွန်တော့် ဘဝအတွက် တရားဝင် ရူးခွင့်လက်မှတ်များ ဖြစ်သွားမည်လားလို့။
▢ မင်းအဂ္ဂ (ဆင်တဲဝ)
📖မဟေသီ ရုပ်စုံ မဂ္ဂဇင်း
ဇူလိုင် ၊ ၂၀၁၈
