မှောင်ထဲက လက်ကြမ်းကြီး

 

❝ မှောင်ထဲက လက်ကြမ်းကြီး ❞
       ( သော်တာဆွေ )

“ အမယ်လေး … ဘယ်သူ ကမြင်းကြောထတာလည်းဟဲ့ ၊ ငါ့လက် လာကိုင်တာ ... သူ့ လက်ကလည်း တိရစ္ဆာန်သားရေလို မာကျောကျောကြီး .. ”

ပိန်းပိန်းပိတ်အောင် မှောင်အတိ ပြီးနေသော မီးရထားတွဲခန်းထဲတွင် ကျွန်တော့် ရှေ့ထိုင်ခုံရှိ အသက် ၄ဝ ကျော် မိန်းမကြီးသည် ၊ တဝေါဝေါ မြည်နေသော မီးရထားသံကို ဖောက်ထွင်းကာ ကျယ်လောင်စူးရှစွာ အော်လိုက်ပါသည် ။

ဤအသံကြားရာ ဌာနမှာ ရှမ်းပြည်နယ်ရှိ ရွှေညောင်သွား ရထားကို စီးဖူးသူမှ သိပေမည် ၊ ဘူတာအကြားတွင် လိုဏ်ခေါင်းကြီး သုံးခုကို ဖြတ်ဝင်ရပေရာ ၎င်း လိုဏ် ခေါင်းသည် ဤသုံးခု အနက် အရှည်ဆုံးဖြစ်၍ အချိန် တစ်မိနစ်လျှင် ကြာပါသည် ။

ဤတစ်မိနစ်မှာ မီးရထားကလည်း လျှပ်စစ်မီးများ မပေး၍ မှောင်အတိပြီးသည် ဖြစ်သောကြောင့် ရာဇဝတ်မှုကျူးလွန်ရန် လည်းကောင်း ၊ ချစ်သူတို့ ပွေ့ဖက်နမ်းရှုပ်ရန် လည်းကောင်း ၊ မှောင်တစ်မိုက်မှာ အချောင်နှိုက်လိုသူတို့ လက်ကမြင်းရန် လည်းကောင်း ၊ အလွန် ကောင်းမွန်သော အခွင့်အရေးကြီး ဖြစ်နေပေသည် ။

ယင်းသို့ ဖြစ်နိုင်သည်ကို ပထမလိုဏ်ခေါင်း ဖြတ်မောင်းစဉ်ကပင် ကျွန်တော် သည် စိတ်ကူးသမား ပီပီ ၊ တွေးထင်နေဆဲ ယခု ဒုတိယလိုဏ်ခေါင်းထဲ၌ အထက်ပါအော်ဟစ်သံကို ကြားရရာ ၊ ပထမဖြင့် ကျွန်တော် အံ့သြမိသည် ။

အံ့သြမိသည်မှာ အခြားကြောင့် မဟုတ် ၊ လက်ကမြင်းသူသည် ဤအသက် ၄ဝ ကျော် အဒေါ်ကြီး ကိုမှ ကမြင်းရသလား ။

သို့သော် တစ်ခဏ အတွင်း၌ ကျွန်တော် အံ့သြခြင်း ပြေပျောက်သွားသည် ၊ အကြောင်းမှာ မိန်းမကြီးနှင့် အတူ ထိုင်နေသည့် ရုပ်ရည် သားနားသော မိန်းမပျိုကလေး ဖြစ်၍ လက်ကမြင်းသူခမျာမှာ လူချင်း မှားတာ ဖြစ်တန်ရာသည် ။

ကဲ .. ဤတွေးထင်ချက် မှန်ပြီထားတော့ တရားခံ မည်သူနည်း ။

အခြေအနေကို ဖော်ပြမည် ။

ဤရှမ်းပြည်နယ်သွား မီးရထားမှာ ရှေးအင်္ဂလိပ်ခေတ်က တွဲဟောင်းများ ဖြစ်၍ ယခုမြန်မာအစိုးရစီမံသော တွဲများလို နှစ်ယောက်ထိုင်ခုံများ မဟုတ် ၊ တစ်ဖက်က တစ်ယောက်ထိုင်နှင့် ကျန်တစ်ဖက်က သုံးယောက်ထိုင် ၊ သို့မဟုတ် တစ်ယောက်အိပ် ခုံရှည် ဖြစ်လေရာ ဤခုံရှည်တန်းတွင် ကျွန်တော်တို့ တည်ရှိ နေကြခြင်းဖြစ်သည် ။

တည်ရှိနေပုံမှာ ကျွန်တော်၏ ခုံတွင် ကျွန်တော် ၊ လက်ယာဘက်က ကျွန်တော့် ဇနီး ၊ လက်ဝဲဘက်က ရှမ်းလူကြီး တစ်ယောက် ၊ အသက် ၄ဝ ကျော် ၊ သူ့ ခြေလက်အင်္ဂါ ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် တူရွင်းပေါက်ပြားနှင့် အသက်မွေးရသော ယာသမား ဖြစ်ကြောင်း သိသာသည် ။

ကျွန်တော်တို့နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ခုံမှာ ဖော်ပြပါ အဒေါ်ကြီးနှင့် မိန်းမပျို ၊ မိန်းမပျို မှာ ရုပ်ရည် သနားကမားနှင့် ပျံနန့်နန့် အမူအရာ ရှိသည် ။ မိန်းမကြီးပုံမှာ နှုတ်စွာသော သဏ္ဌာန် ရှိသည် ။

သူတို့နှင့် ကျောချင်းကပ် ခုံမှာကား ရဲဘော်နှစ်ယောက် ၊ တစ်ယောက်သော ရဲဘော်က ကောင်မလေးနှင့် အမှတ်မထင် ကိုယ်ချင်း လက်ချင်း ထိ၍ ကလိတတ်သည် ၊ ကောင်မလေးက သဘောကျဟန် ရှိသည် ၊ ဒါကြောင့် သူ့ကို ကျွန်တော်က ပျံနန့်နန့်မိန်းကလေး ဟု ဆို၏ ။

ကဲ ... မိတ်ဆွေတို့ စဉ်းစားကြစမ်း ။

ကျွန်တော့် စိတ်ထင်တော့ ကောင်မလေးကို ကလိ နေသော ရဲဘော်ပင် လက်မှားပြီး ကိုင်မိဟန် တူသည် ။ သို့မဟုတ် မကလိရသော ရဲဘော်က ဝင်၍ ပုံမှား ဝင်ခြင်းပေလော ။

အဒေါ်ကြီးလက်သည် အကိုင်ခံရစဉ်က ဘယ်မှာ ထားသနည်း ၊ ကျောမှီတန်းပေါ် တင်ထားသလော ၊ သို့မဟုတ် အောက်ခုံတွင် ထောက်ထားသလား ၊ အောက်တွင် ထောက်ထားလည်း ရဲဘော်များ ဘက်က နှိုက်၍ရသည် ၊ ဤခေတ်ဟောင်း တွဲတွေမှာ ယခု တွဲတွေလို အပြည့် ကာသည် မဟုတ် ။

ကျွန်တော်တို့ မျက်နှာချင်းဆိုင် ခုံမှာကား ၊ ကျွန်တော်နှင့် ရှမ်းလူကြီး ၊ ယောက်ျား နှစ်ယောက် ရှိသည့်အနက် ၊ ဤလူကြီးကတော့ သူ့အသက်အရွယ် သူရုပ်ရည်ကြီးနှင့် မကမြင်းတန်ရာပါ ၊ ကျွန်တော့်ကိုယ် ကျွန်တော်ကား ကျွန်တော့်ဇနီးလည်း ပါလာ၍ ဤကိစ္စ စိတ်မှ မပြစ်မှားမိပါကြောင်း ။

သို့သော် မိမိကိုယ်သာ မိမိ မဟုတ်ကြောင်း သေချာနေသည်ကို အဘယ်သူက အယုံအကြည် ရှိလိမ့်မည်နည်း ၊ ဤ လိုဏ်ခေါင်းကြီး ထဲမှ လွတ်မြောက်၍ အလင်း ရောက်သောအခါ မိန်းမကြီး၏ အော်ဟစ်သံကို ကြားနာလိုက်သူ အားလုံးတို့သည် မိန်းမကြီးထံ လက်ရောက်နိုင်သော ကျွန်တော်တို့အား မသင်္ကာသော ၊ အကဲခတ်သောမျက်လုံးတို့ဖြင့် ကြည့်ကြကုန်၏ ၊ ကျွန်တော့်နံဘေးက ရှမ်းကြီးကိုကား အင်္ဂါရုပ် ကြည့်၍ သူတို့ ခြွင်းချက် ထားကြဟန်ရှိသည် ၊ နောက်ဆုံး သတ္တုကျသည်မှာ ကျွန်တော်နှင့် ရဲဘော်နှစ်ယောက် တစ်ယောက်ယောက်တည်း ။

ကျွန်တော်တို့ တရားခံ သုံးယောက်မှာလည်း တစ်ဦးကို တစ်ဦး မသင်္ကာသော မျက်လုံးဖြင့် ကြည့်ကြကုန်သည် ။ ရဲဘော်နှစ်ယောက်သည် သူတို့ချင်း စကားတီးတိုး ပြောပြီးနောက် ကျွန်တော်နှင့် ရှမ်းကြီးကို တစ်လှည့်စီ ကြည့်သည် ။ ပြီးလျှင် ကျွန်တော့်ကို ပို၍ ကြည့်သည် ။ မခက်ပေဘူးလော ။ ကျွန်တော်နှင့် ရှမ်းကြီးမှာကား လူချင်း မသိ၍ တီးတိုး ပြောခွင့်မရှိ ။

ဤအချိန်၌ မိန်းမကြီးသည် သူ့လက်  လာ ကမြင်းသူကို အင်မတန် စွာသော မျက်နှာနှင့် ဆဲဆိုနေသေး၏ ။

ယင်းအခြေ၌ နံဘေးလူများ မျက်မှောက်တွင် ကျွန်တော်တို့ တစ်ယောက်ယောက် ဖြစ်နိုင်သော တရားခံများ မည်မျှ အနေခက်မည်ကို မိတ်ဆွေ စဉ်းစားကြည့်ပါလော့ ။

မိန်းမကြီး အော်ဟစ်သံ၌ “ သူ့ လက်ကလည်း တိရစ္ဆာန်သားရေလို မာကျောကျော ကြီး ” ဟု ပါလေရာ ၊ ကျွန်တော်က ကျွန်တော့် လက်ဖဝါးကို ပရိသတ်ရှေ့ ထောင်ပြကာ ..

“ ဟောဒီမှာဗျာ .. ကျွန်တော့် လက်က အလုပ်ကြမ်း မထိတဲ့ ... စာရေးဆရာ လက် ကလေးမို့ ... ဝါဂွမ်းလို့ ပျော့နုနုကလေးပါ ... မယုံ ကိုင်ကြည့်ကြပါ ” ဟု ထအော်ပြီး ကိုယ်လွတ် ရုန်းလိုက်ချင်ပါသည် ။

သို့သော် အဘယ်မှာ ဖြစ်လိမ့်ပါအံ့နည်း ၊ အခြားသူတို့ မျက်မှောက်၌ ကိုယ့်မှာ အပြစ်မရှိ၍ မရှက်မကြောက်ဟန်နှင့် ကြိတ်၍ မှိတ်၍ ခံရပါသည် ။

တကယ်တော့ ဘာမှ မဟုတ်ဘဲနှင့် မသင်္ကာသော မျက်လုံး အကြည့် ခံရတော့ မရှက်ဘဲတော့ ဘယ်နေမလဲဗျာ ၊ မိတ်ဆွေကိုယ်တိုင် ကျွန်တော့်နေရာ ထိုင်ပြီး စဉ်းစား ကြည့်စမ်းပါ ။

အရေးထဲ ( အဲ ... အဆင့်သင့်တုန်း မိတ်ဆက် ပေးရဦးမယ် ) အရယ်သန်၍ပင် ကျွန်တော်နှင့် လူချင်း မမြင်ဖူးသေးခင် သမီးရည်းစား ဖြစ်ကာ ယခု ကျွန်တော်နှင့် ညားနေသော ကျွန်တော့်မယား ( ရှေးယခင်က ကျွန်တော့် ဝတ္ထုများထဲက မေ ) သည် လက်ကိုင်ပဝါ ပါးစပ် ပိတ်၍ တခွီးခွီး နှင့် တခြားသူ မမြင်အောင် ကျိတ်ရယ်နေလေရာ ၊ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေသော ကျွန်တော့်က မျက်နှာအောက်သိုးသိုးနှင့် အနီးက လူများ နားမလည် အောင် အင်္ဂလိပ်စကားဖြင့် ...

“ ဟေ့ ... မေက ဘာဝမ်းသာလို့ ရယ်နေတာလဲကွ ”

“ မေရယ်တဲ့ အကြောင်းလား မောင့် နောက်တော့ ပြောပြမယ် ”

ကျွန်တော်မှာ မသက်သာသော အမူအရာဖြင့် အရယ် မပြတ်သော သူ့မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်ပါသည် ။ “ မိန်းကလေး တော်ရုံတန်ရုံ ရယ်မှပေါ့ ” ကျွန်တော့် စိတ်ထဲက မှတ်ချက် ချလိုက်ပါသည် ။ “ အေးလေ ... နင့်လို ရယ်စရာရေးတဲ့ကောင်လည်း အရယ်သမားပဲ ကြိုက်တော့မပေါ့ ” ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်း ဆော်ပလော်တီးလိုက်ပါသည် ။

ဤမှ လွန်မြောက် ခွေးရုပ်ဘူတာ ရောက်သော အခါတွင် ရှမ်းပြည်နယ်မှ လာသော ရထားနှင့် ဆုံရမည် ဖြစ်၍ တော်တော်ကြာ ရပ်သောကြောင့် လူတွေ အောက်ဆင်းကြကာ ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်ကြသည် ။ ရှမ်းပြည်နယ် ဝင်ပြီ ဖြစ်၍ ကျွန်တော် ရောက်ခဲ့သော မေလ မိုးစ,ရာသီမှာ အနွေးထည် ဝတ်ရလေပြီ ။

ခွေးရုပ်ဘူတာသည် ရှမ်းပြည်နယ်တောင် အလယ်ဆီ ရောက်ပြီ ဖြစ်၍ ရထားလမ်း ဖောက်ထားသော တောင်ကမ်းပါးယံမှ အထက်ကို မော်ကြည့်လိုက်သော် တိမ်ညွန့်ကို စားသော တောင်ထွတ်များနှင့် အောက်ဆီသို့ ငုံ့လိုက်လျှင် ကျွန်တော်တို့ တက်ခဲ့သော တောင်စောင်းသစ်ပင်တွေ ခေါင်ညွန့်ပြင်ကို နိမ့်မြင့်ပြီးလျှင် ဆင်ခြေလျှော မြင်ရသည် ။ ငှက်ကဲ့သို့ အတောင် ဖြန့်၍ ထိုးဆင်းချင်စိတ် ပေါ်လာသည် ။

ကျွန်တော့် ဇနီးက ရှမ်းပြည်နယ်သူ ဖြစ်၍ ရှေ့ရောက်လေ ရှုမျှော်ခင်း သာယာလေ ဖြစ်သည့်အကြောင်း သူတို့ ရှမ်းပြည်နယ် ချီးမွမ်းခန်းကို ဖွင့်သည် ။

ကျွန်တော်မှာ ရထားပေါ်က ကိစ္စ တအုံတနွေးနွေး ရှိသည် ဖြစ်၍ ...

“ မင်း ပြောသား အလိုဖြင့် ရှမ်းပြည်နယ်ဟာ တာဝတိံသာနဲ့ ငွေ ၅ဝဝ အလိုက် ပေးတောင် မလဲနိုင်တဲ့ပုံပေါ့ ... ကဲ ... အဲ့ဒါ ထားပါဦး .. ဟိုရထားပေါ်တုန်းက နောက်မှ ပြောမယ်ဆိုတာ ရှင်းစမ်းပါဦး အမိ .. ”

မေသည် အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြန်ပြီး ..

“ ဒီလိုမောင်ရဲ့ … အခုန ရထားပေါ်မှာ ကြုံရတာက … မေအင်္ဂလိပ်စာအုပ် တစ်အုပ်ထဲ ဖတ်ရတာနဲ့ တူလွန်လွန်းလို့ .. ”

“ ဘယ်လို တူတာလဲ ”

“ ရေတပ်မတော်က သင်္ဘောသားကလေး တစ်ယောက်ဟာ သူ အရက်ကလေး နည်းနည်းထွေ အရှိန်လေး တော်တော်ရလာပြီ ဆိုမှဖြင့် ... သူ့ဘဝတာမှာ မမေ့နိုင်တဲ့ ... အဖြစ်အပျက်ကလေး တစ်ခုကို သူ့မိတ်ဆွေတွေကို ဝမ်းသာအားရ ပြောပြလေ့ရှိသတဲ့ မောင်ရဲ့.. ”

“ ဘယ်လိုလဲ ဆိုရင် .. တစ်ခါက မီးရထားနဲ့ ခရီးသွားတာမှာ သူ့အနီးမှာ မိန်းမပျိုလေး တစ်ယောက် ပါပြီး နံဘေး ဝန်းကျင်မှာတော့ သူရယ် ... စစ်သားလေး တစ်ယောက်ရယ် အရပ်သားလေး တစ်ယောက်ရယ် …. ရွယ်တူ သုံးယောက် ရှိသတဲ့ ”

“ ဒါနဲ့ အခုနကလို ဥမင်းလိုဏ်ခေါင်း မှောင်ထဲ ရောက်တဲ့ အခါမှာ သူတို့လူစုဆီက ပြွတ်ခနဲ ကစ်စ်လုပ်သံနဲ့ .. ဖြန်းခနဲ ပါးချလိုက်သံကို ကြားရသတဲ့ ”

“ မီးရထား လိုဏ်ခေါင်း အပြင်ဘက်ရောက်လို့ လင်းလည်း လာရော နံဘေးလူတွေ အားလုံးက မှောင်ထဲ ကောင်မလေး ကစ်စ်လုပ်လို့ ပါးရိုက်ခံရတာ ... သူတို့ သုံးယောက်ထဲက ဘယ်သူလဲ ဆိုတာ မယုံသင်္ကာတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ဝိုင်းကြည့်ကြသတဲ့ ”

“ သူတို့ အချင်းချင်း ကလည်း တစ်ယောက် တစ်ယောက် မင်းလား .. ငါတော့ မဟုတ်ဘူးဆိုတဲ့ အမူအရာနဲ့ ကြည့်ကြသတဲ့ ”

“ ဒါနဲ့ အဲ့လို မရှင်းမရှင်းနဲ့ဘဲ ရှေ့ဘူတာ ရောက်လို့ အသီးသီး ဆင်းသွားကြတဲ့ အခါမှာ အခုန သင်္ဘောသားလေးက သူ့ကို လာကြိုတဲ့ သူ့မိတ်ဆွေကို ဝမ်းသာအားရ လက်မြှောက်ပြလိုက်ပြီး ( ဇိမ်ပဲကွ ... ဇိမ်ပဲ ) လို့ အော်လိုက်သတဲ့ ”

“ သူ့ သူငယ်ချင်းက ( ဘာ ဇိမ်လဲကွ ) လို့ မေးတော့ “ အဖိုးတန်တယ် ဆရာ မင်းငါ့ပုလင်းထောင်မှ ပြောပြနိုင်မယ် ” ဆိုလို့ သူ့မိတ်ဆွေက အရက်တိုက်တော့မှ အခုန ရထားပေါ်ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းထဲမှာ ကြုံခဲ့ရတာကို ပြောပြသတဲ့ ”

ဒီတော့ သူ့ သူငယ်ချင်းက “ ပြွတ်ခနဲ ကစ်စ် လုပ်လိုက်တာ မင်းလား ”

“ အေး ငါ ပေါ့ကွာ ဒါပေမဲ့ ပါးရိုက်ခံရတာနဲ့ မကာဘူး ၊ ဘယ်ဇိမ်ရှိမလဲကွာ လို့ ပြန်ပြောတယ် ”

“ ဒီတော့ သင်္ဘောသားကလေးက ပုလင်း ထောင်ပြီး “ ဟေ့ကောင်မလေးက ငါ့ကို ပါးရိုက်တာမဟုတ်ဘူးကွ ” “ နို့ ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ကို ရိုက်တာလဲ ” “ ဘယ်သူ့ကမှ ဘယ်သူ့ကို ရိုက်တာ မဟုတ်ဘူးဟေ့ ၊ အမှန်က အမှောင်ထဲမှာ ငါက ငါ့လက်မောင်းငါ ဟော့လို ပြွတ်ခနဲ ကစ်စ် လုပ်၍ ဟော့လို ဖြန်းခနဲ လက်ဝါးနဲ့ ချလိုက်တာကွ .. အဟား .... ဟားဟား ... လိုဏ်ခေါင်း အပြင်ထွက် အလင်းထဲ ရောက်တော့ နံဘေးလူတွေက တို့သုံးယောက်ကို ဘယ်သူလဲလို့ အကဲခတ် ကြည့်တာတို့အချင်းချင်းက တစ်ယောက်တစ်ယောက် မယုံသင်္ကာမျက်စိနှင့်ကြည့်ကာ ... ကောင်မလေးမှာ မဟုတ်မဟတ် အထင် ခံရလို့ အနေရ ခက်နေရာ ၊ အဲဒါတွေ မြင်ရတော့ မောင်ရေ ... ငါ့မှာ ကိုယ့်ထွင်လုံးနဲ့ ကိုယ် ဟိုကောင်မလေးကို တကယ် နမ်းရတာထက် ဇိမ်ရှိသေးတယ် ဆရာရဲ့ ၊ ငါ့အရသာမျိုး ရအောင် မင်း တစ်ခေါက်လောက် အဲ့လို ကြုံတုန်း စမ်းကြည့်စမ်း ” လို့ အဲဒီ သင်္ဘောသားလေးက သူ့ မိတ်ဆွေကို ပြောပြသတဲ့ မောင်ရဲ့ ၊ ဒါကြောင့် မေက ခုန သိပ်ရယ်ချင်တာ ”

ဆိုပြီး ပို၍ပင် ရယ်နေပြန် သဖြင့် ကျွန်တော်က ...

“ ဟေ့ ... ရယ်လှချည်လားကွာ ... မေ ပြောတာကိုဖြင့် ဒီမိန်းမကြီးကပဲ ဟိုသင်္ဘောသားလေးလို အရသာခံချင်လို့ သူ့ကို ဘယ်သူမှ လာမကိုင်ဘဲနဲ့ သူ့ဟာသူ ထွင်ပြီး အော်တာလို့ ဆိုချင်သလား ”

ကျွန်တော့် မိန်းမသည် အရယ် မရပ်ဘဲ ။

“ ဒီမိန်းမကြီးကတော့ ဒါလောက် ဉာဏ်ရှိပုံ မပေါ်ပါဘူး မောင်ရဲ့ ”

“ နို့ သူ့ကို ဘယ်သူက ကိုင်မှာလဲ ”

“ မောင်သိချင်လို့လား ”

“ နို့ပြီး မောင်ယုံမှာလား ”

“ အထောက်အထားနဲ့ ပြောရင် ယုံတန် ယုံရတာပေါ့ ”

“ အထောက်အထားနဲ့ ဆိုရင် သူကိုယ်တိုင်က ဖွင့်ဟ ဝန်ခံတာပဲ ”

“ ဘယ်သူလဲ ”

“ ဟော့ဒီ မေ ‘ ဤကိုယ် ’ မောင် ယုံလား ”

သူ့ကိုယ်သူ လက်ညှိုးထိုး ပြလေရာ ၊ ကျွန်တော့်မှာ ကိုယ့်မယားပင် ကိုယ် တအံ့တသြကြီး ကြည့်မိကာ

“ ဟင် မေ …. ”

စိတ်လည်း ခပ်ပေါက်ပေါက် ရှိ၍ “ ဘယ့်နှယ် မိန်းကလေးချင်း သွား ကမြင်းရတာတုန်း ”

မေက ကျွန်တော့် လက်မောင်းကို ကိုင်၍ ...

“ ဟို ... သင်္ဘောသားကလေး အကြောင်း ဖတ်ထားပြီး သူ့လို အရသာ ခံကြည့်ချင်လို့ပေါ့ မောင်ရဲ့ ၊ တကယ်ပဲ မောင်တို့နဲ့ နံဘေးလူတွေ ကြည့်ရတာ သိပ်အရသာရှိတာပဲ မောင် ” ဆိုပြီး အားရပါးရ ရယ်မောပြန်သည် ။

ဤမှ ရဲရင့်ပျော်ရွှင် ဉာဏ်လျင်လှသော မေ့ကို ချီးမွမ်းမိကာ ကျွန်တော်ပါ ရယ်မော မိလျက် ...

“ ဒါနဲ့ နေပါဦး … မေက အဒေါ်ကြီးလက် မှားကိုင်မိတာလား တမင်သက်သက် ကိုင်တာလား ”

“ တမင် သူ့ကိုပဲ ကိုင်တာပေါ့ ၊ ဟိုကောင်မလေး လက်သွားကိုင်ရင် ငြိမ်ခံနေမယ့် အမျိုးအစားကလေ ၊ ဒီအဒေါ်ကြီး ရုပ်ကတော့ နှုတ်စွာစွာနဲ့ ထ,အော်လိမ့်မယ်ဆိုတာ သိတာနဲ့ .. ”

ကျွန်တော်သည် မေ့ ကျောသပ်မိကာ ..

“ ငါ့မယား တော်ပေကွာ ” ဟု ဆိုပြီး ရုတ်တရက် သတိရသည်နှင့် သူ့လက်ဖဝါးကလေးကို ဖမ်းကိုင်လိုက်ကာ ...

“ ဟေ့ ဒါနဲ့ နေပါဦး ဟော့ဒီ မေ့လက်ဖဝါးကလေးက ကြက်ပေါက်စကလေးလို နူးနူးညံ့ညံ့ ကလေးပါ ၊ ဟိုမိန်းမကြီး အော်လိုက်တာက တိရစ္ဆာန်သားရေကြီးလို ကြမ်းကြမ်းကြီး ဆိုပါလားကွ ”

ဤတွင် မရွှေရယ်သည် ထပ်မံ ရယ်မောပြန်ကာ သူ့ကုတ်အင်္ကျီ ထဲမှ အေးသော အခါတွင် စွပ်သော သူ့သားရေလက်အိတ်ကို ထုတ်ပြပါသည် ။

“ အို ... ဒီလက်စွပ်အိတ်ကြီးနဲ့ ဘာလို့ ကိုင်ရတာတုန်း ”

“ ဒါမှ မိန်းမကြီး ပိုအော်အောင်ပေါ့ ၊ နို့ပြီး မေ မှန်းလည်း မသိအောင်ပေါ့ မောင်ရဲ့ ”

ကျွန်တော် သူ့မျက်နှာ စေ့စေ့ကြည့်မိကာ ..

“ မေ .. မင်း အာဂကောင်ပဲကွ ၊ မင့်နာမည် ရှင်မိနောက်လို့ မှည့်ဖို့ ကောင်းတယ် ”

“ ရှင်မိနောက် ဆိုတာက ၊ အင်းဝရာဇဝင်မှာ မင်းရဲကျော်စွာ အမေပဲ မောင်ရဲ့ ”

“ အေး မင်းရဲကျော်စွာ အမေလို ပဲခူးမွန်ပြည်က မြေသင်းခဲ စားချင်တဲ့ ချင်ခြင်း တပ်ရင်ဖြင့် အင်းဝဘုရင် မင်းခေါင်လို မွန်ဘုရင် ရာဇာဓိရာဇ်နဲ့ စစ်ခင်းနေစရာ မလိုဘူး ၊ ကိုယ့်တို့ မိတ်ဆွေ ပဲခူးမြို့ပိုင် ကိုခင်ဦး ဆီ စာရေး မှာလိုက်ရုံပဲ ၊ ကဲ ဘယ်တော့လဲ ပြော ”

ဤစဉ်တွင် ဟိုရဲဘော် နှစ်ယောက်သည် ကျွန်တော်တို့ဆီ ပြုံးပြုံးပြုံးပြုံးနှင့် လျှောက်လာ၍ တစ်ယောက်သော သူက ..

“ ဘယ့်နှယ်လဲဗျ .. ရထားပေါ်တုန်းက ကိစ္စ ခင်ဗျားတို့ ဘယ့်နှယ် ထင်သလဲ ”

ကျွန်တော်က မျက်နှာပိုးသတ်ကာ ပြုံး၍ ...

“ ကျွန်တော်တော့ ”

ကောင်မလေးနှင့် ပရောပရီ လုပ်သော ရဲဘော်ကို ကြည့်၍

“ ဟော့ဒီရဲဘော် လက်မှားပြီး ကိုင်မိတယ် ထင်တာပဲဗျာ ”

ဤတွင် ထိုရဲဘော်မှာ ခါးခါးသီးသီး ငြင်းအောင် မျက်နှာထားနှင့် ...

“ မဟုတ်ရပေါင်ဗျာ ၊ ကျုပ်က ကျုပ်ရဲ့ ကောင်မလေးနဲ့ မှောင်ထဲမှာ အိုကေလို့ ”

ကျွန်တော်က အခြားရဲဘော်ကို ကြည့်၍ ..

“ ဒါဖြင့် .. ဟေ့ ... ရဲဘော်လား ”

“ ကျုပ်လည်း မဟုတ်ဘူးဗျာ ၊ ကျုပ် စိတ်ထင်တယ် ၊ ခင်ဗျားလည်း မဟုတ်ဘူး ၊ ကျွန်တော့် ခင်ဗျား နံဘေးက ရှမ်းကြီး ထင်တာပဲ ၊ ဘာကြောင့်လဲ ဆိုတော့ မိန်းမကြီး အော်လိုက်တာက တိရစ္ဆာန်သားရေလို မာကြမ်းကြမ်း လက်ကြီး ဆိုတော့ အဲ့ဒီလူကြီး လက်ပဲ ကြမ်းတာဗျ ”

ကျွန်တော်က မယုံဟန်ဖြင့် ...

“ ဟုတ်နိုင်ပါ့မလားဗျာ ၊ ဒီရှမ်းကြီး သူ့ရုပ်ရည် သူ့အရွယ်ကြီးနဲ့ ”

“ မထင်နဲ့ဆရာ ... လူရိုးဟာ သင်္ချိုင်းမှာပဲ ရှိတယ် ၊ နို့ပြီး သူတို့ချင်းက သက်တူ ရွယ်တူ ၊ အဒေါ်ကြီးက သူ့အရွယ်ဗျ ၊ အဟား ... ဟားဟား ... ”

ကျွန်တော်တို့ပါ သူ့စကားကို ထောက်ခံသော အနေနှင့် ရောနှော ရယ်မောလိုက်ရပါသည် ။

ကဲ ... ငဝက်ဒဏ် ခံရော့ဟဲ့ ... ။  ။

⎕ သော်တာဆွေ
📖ရှုမဝမဂ္ဂဇင်း
     ဇူလိုင်လ ၊ ၁၉၅၅ ခုနှစ်

ကဗျာလွတ်သွားတဲ့ ကောင်းကင်

 ❝ ကဗျာလွတ်သွားတဲ့ ကောင်းကင် ❞

( စာကလေး - မော်ကျွန်း )

ကျွေးမွေးသုတ်သင် ၊ သက်ဆုံးပင် ၊

ချစ်ခင်ရှာပေ ၊ ဒို့မေမေ ... ။

ငယ်စဉ်ကာလ ၊ စည်းကမ်းပြ ၊

ဆုံးမခဲ့ပေ ၊ ဒို့မေမေ ... ။

ရှေ့ကနေ အော်တိုင်ပေးနေသည့် ကဗျာတစ်ပိုဒ်ချင်းစီကို နောက်ကနေ အားတက်သရော အော်ဟစ်ကာ လိုက်ဆိုနေသော သမီးလေးနှင့် ကဗျာ တိုင်ပေးနေသော သမီးလေး၏ မေမေ ... ၊ သူတို့သား အမိနှစ်ယောက် အတိုင်အဖောက် ညီနေကြပုံကို ကြည့်နေရင်းကပဲ ကျွန်တော့် အတွေးအာရုံထဲမှာ အတိတ်က အကြောင်းအရာ အဖြစ်အပျက် အချို့ကို ပြန်လည် သတိရသွားစေခဲ့ပါသည် ။

တကယ်တော့ ကျွန်တော်နှင့် မိုးတို့ အိမ်ထောင်သက်က အခုဆို ၁၅ နှစ် ကျော်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည် ။ ဒီကာလအတွင်း သမီးနှစ်ယောက် ထွန်းကားခဲ့ကြသည် ။ အကြီးမ စိမ်းက ၁၄ နှစ်သမီး ၊ အခုဆို ၉ တန်းကျောင်းသူ ဖြစ်နေသလို နှစ်အတော် ကွာပြီးမှ မွေးခဲ့သည့် အငယ်မလေး ယိမ်း , ကတော့ အခုမှ နှစ်တန်းကျောင်းသူပင် ။

ကျွန်တော်နှင့် မိုး ညားကြတော့ မိုး အသက်က ၁၈ နှစ် တောင် မပြည့်ချင်သေး ။ ရည်းစားသက်တမ်း နုနုမှာပဲ အသိုင်းအဝိုင်း အခြေအနေ အရ ခိုးပြေးခဲ့ရသည် ။ အစပိုင်းမှာတော့ မိုးကို ယူခဲ့သည့်အတွက် အမေက ကျွန်တော့်ကို ခါးခါးသီးသီးပင် ။ “ လူမှာအမျိုး ကြက်မှာအရိုး ” ဆိုသည့် စကားအတိုင်း မိုးအမေ၏ အရိပ်မည်း တစ်ခုအတွက် ထောက်ပြဝေဖန် ရှုတ်ချခဲ့ဖူးပါသည် ။ ခုအချိန်မှာတော့ မိုး၏ သိတတ်ကျိုးနွံမှု ၊ အချိန်၏ ပြောင်းလဲ တိုက်စားပြုပြင်မှုတို့ကြောင့်လား မသိ တဖြည်းဖြည်း နားလည်လာခဲ့သည် ။ အခုတော့လည်း အမေနှင့် မိုးတို့ ကြားမှာ ကျွန်တော်တောင်မှ ကြားမတိုးသာတော့ ။

အဖေကတော့ အဲဒီလို မဟုတ် ၊ အမေ့လို ရှည်ရှည်ဝေးဝေး မပြော ။ ကိုယ်ကြိုက်လို့ ယူမှ ကောင်းရင်လည်း စံ ၊ ဆိုးလည်း ခံ ဆိုသည့် သဘောနှင့် တိုတိုပဲ ပြောခဲ့သည် ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်အဖေက လူကဲခတ် ညံ့သူတော့ဖြင့် မဟုတ်ပါ ။ အထူးသဖြင့် မိန်းမတစ်ယောက် အပေါ်မှာ ကောင်းကောင်း အကဲခတ်တတ်သူဟု ဆိုရပါလိမ့်မည် ။ မိုးကို ခိုးပြေးလာခဲ့ပြီး ရက်ပိုင်း အတွင်းမှာပဲ မိုးနှင့် ပတ်သက်ပြီး အဖေ့ မှတ်ချက်ချသည့် စကားတချို့ကို ကျွန်တော် ကြားခဲ့ရပါသည် ။

“ ဖိုးဇော် ၊ မင်းယူလာတဲ့ မိန်းကလေးကို အဖေ ကြည့်ရသလောက်တော့ မင်းအတွက် မိန်းမကောင်း တစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့ များပါတယ် ၊ ဘဝ နာလာခဲ့တဲ့ သူပဲ ။ တစ်သက်လုံး မင်းဘက်ကသာ ပုံစံတကျ ကိုင်တွယ်တတ်ဖို့ပဲ ”

အဲဒီတုန်းကတော့ ကျွန်တော့် စိတ်ထဲ ဘယ်အချက်တွေကြည့်ပြီးတော့ အဖေ ဒီလို ပြောခဲ့တာလဲ ဆိုတာ တကယ့်ကို နားမလည်ခဲ့ပါ ။

အိမ်ကို ရောက်ခါစမှာပဲ အဖေနှင့် အမေ့ကို ကျွန်တော် ခေါ်သလို လိုက်ခေါ်သည့် အပြင် သိမ်းဆည်း ၊ လျှော်ဖွပ် ၊ ချက်ပြုတ် စသည့် အိမ်မှုကိစ္စ အလုပ်တွေကို နိုင်နင်းစွာ လုပ်တတ်တာကို ကြည့်ပြီးတော့များ အဖေ လတ်တလော မှတ်ချက်ချခဲ့လေသလားဟုပင် ကျွန်တော် ထင်ခဲ့မိပါသေးသည် ။

ဒါပေမဲ့ တဖြည်းဖြည်း အိမ်ထောင်သက် ရလာတာနှင့်အမျှ အဖေ့ သုံးသပ်ချက်တွေ မှန်ကန်ကြောင်း သိလာခဲ့ရပါသည် ။ ဟိုးတစ်ချိန်က မိုးကို လက်ထပ်ခဲ့မိသည့် အတွက် သူ့မိခင်၏ ခြေရာနင်း ပြီး ဖောက်ပြန်ခဲ့ပါက သား တစ်သက်လုံး ဒုက္ခရောက်မှာကို တွေးပူခဲ့ဖူးသည့် အမေ့ မိခင်မေတ္တာကိုလည်း နားလည်ခဲ့ပါသည် ။ ဒီလိုမျိုး ပူပင်တတ်သည့် စိတ်ကပင်လျှင် အနန္တဂိုဏ်းဝင်တို့၏ ဂုဏ်ပုဒ်ဝိသေသ တစ်ခုပဲ ဖြစ်ပါလိမ့်မည် ။

အခု အချိန်မှာတော့ တစ်ခါတစ်ရံ လင်နှင့်မယား အခန့်မသင့်ရင် တောင်မှ မေမေက ကျွန်တော့်ဘက်မှာ ရှိ မနေတော့သည့် အခြေအနေပင် ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီအတွက် ကျွန်တော် ဝမ်းသာခဲ့ရပါသည်။ မိုးကို လက်ထပ်ခဲ့မိသည့်အတွက် ကျွန်တော့် ဘဝ တစ်လျှောက်လုံး နောင်တရစရာ အကြောင်းမျိုး ဘယ်တော့မှ ဖြစ်လာမှာမဟုတ်မှန်း ယုံကြည်ချက်တွေ ခိုင်မာခဲ့ရပါသည်။ ဒီထက် ပို၍ ဝမ်းသာမိခဲ့ရသည်ကတော့ သမီးကြီးကို မွေးအပြီးမှာပဲ ဖြစ်သည်။ သမီးအပေါ် ထားသည့် မိုး၏ ထုထည် ကြီးမားလှသော ချစ်စိတ် ၊ မိခင်မေတ္တာ ( တစ်နည်းအားဖြင့် မိခင်စိတ် ) ကို ကျွန်တော် အရမ်း လေးစားခဲ့ရပါသည်။ ကလေးတစ်ယောက်၏ ဝေယျာဝစ္စတွေ ကြားမှာ မမောနိုင် မပန်းနိုင်ဘဲ လုံးလားထွေးလားနှင့် ကျွန်တော့်ကိုတောင် လှည့်မကြည့်အားနိုင်တော့သည့် မိုးကို ကျွန်တော့်ဘက်က အပြစ်ဆိုမိလေတိုင်း သူမ ပြန်ပြောတတ်သည့် စကားတွေက ဘယ်တော့မဆို ကျွန်တော့် ရင်ထဲကို ရေခဲမြစ် တစ်စင်းနှယ် စိမ့်ဝင် စီးဆင်းသွားမြဲပင် ။

“ တစ်မျိုး မထင်ပါနဲ့ အစ်ကို၊ မိုးတို့ ငယ်ငယ်တုန်းက အမေ့မေတ္တာကို ငတ်ခဲ့ပြီး သူများ ခြေကြိုခြေကြားမှာ ကြီးပြင်းခဲ့ရတာ အစ်ကို အသိပဲလေ။ ကိုယ်မွေးလာတဲ့ ကလေးကိုတော့ အဲဒီလို မဖြစ်စေချင်ဘူးလေ။ ကိုယ့်တုန်းက မရခဲ့တဲ့ မိခင်တစ်ယောက်ရဲ့ မေတ္တာတွေ အပြည့်အဝ ပေးချင်လို့ပါ။ ပြီးတော့လေ အစ်ကိုနဲ့ မရခင် ကတည်းက မိုးက စဉ်းစားထားပြီးသား။ အိမ်ထောင်ပြုပြီးရင် ကိုယ့်ယောက်ျားအပေါ် သစ္စာရှိမယ် ၊ အိမ်ထောင်တစ်ခု မပြိုကွဲရအောင် အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းသိမ်းမယ်လို့ ကိုယ့်တုန်း ကလို မိတစ်ကွဲ ၊ ဖတစ်ကွဲ ဘဝမျိုးနဲ့ ကိုယ့်သားသမီးကို မရပ်တည်စေချင်ဘူး အစ်ကို ”

ဒီစကားတွေကို ပြောနေသည့် မိုး မျက်နှာလေးကို ကျွန်တော် တစိမ့်စိမ့် စိုက်ကြည့်နေမိပါသည် ။ တကယ်တမ်း ချစ်ခင်စုံမက်၍ အရဲစွန့်ပြီး လက်ထပ်ခဲ့ရသည့် မိန်းမသား တစ်ဦး၏ နှုတ်ဖျားကနေ ဒီ စကားတွေ ကြားရပြန်တော့ မိုးကို အရမ်း ကျေးဇူးတင်မိရ သလို ရင်ထဲမှာလည်း နှစ်ဆ တိုး၍ မြတ်နိုးခဲ့ရပြန်ပါသည် ။ သားသည်မအေ ဘဝနှင့် ကလေးတစ်ယောက်၏ ဝေယျာဝစ္စတွေ ကြားမှာ မမောနိုင်မပန်းနိုင် လှုပ်ရှားနေတတ်သည့် ကျွန်တော့်ဇနီးကို မြင်ရတိုင်း “ ဘဝ နာလာတာကွ ” ဆိုသော အဖေ ပြောခဲ့ဖူးသည့် စကားတစ်ခွန်းကိုသာ ကျွန်တော် အခါခါ ပြန်ကြားနေမိပါသည် ။

••••• ••••• •••••

ဒီရွာမှာ ကြီးပြင်းခဲ့ရသည် ဆိုသော်လည်း မိုးကို ဒီအရပ်ဇာတိမှာ မွေးဖွားခဲ့သည်တော့ မဟုတ်ခဲ့ပါ ။ ကဒုံကနိ လို့ ခေါ်သည့် ပင်လယ်ဆိပ်ကမ်းရွာကြီး ( ယခု မြို့ ) မှာ မွေးဖွားခဲ့ခြင်းပင် ။ မိုးအသက် ၃ နှစ်သမီး အရွယ်မှာ မိုး၏ အဖေနှင့် အမေတို့ လမ်းခွဲခဲ့ကြတာဖြစ်သည် ။ နှစ်ဦး သဘောတူ လမ်းခွဲခဲ့သည်တော့ မဟုတ် ။ အဲဒီအချိန်က ပင်လယ်ငါးဖမ်းစက်လှေတချို့ ပိုင်ဆိုင်သည့် မိုးတို့ အဖေက အဲဒီ ရွာမှာတော့ သူဌေးစာရင်းဝင် လုပ်ငန်းရှင် တစ်ဦး ဖြစ်သည် ။

အဲဒီလို လူတစ်ယောက် ဘဝကို လုံးဝ စုတ်ပြတ်သတ်သွားအောင် လုပ်ထားခဲ့ရက်သူကတော့ မိုးတို့ အမေ ဒေါ်နှင်းဆီ ပင် ။ မိုးတို့ အဖေ ခရီးထွက်နေခိုက်မှာ အငှား ခေါ်ထားသည့် ပိုက်ဦးစီးတစ် ယောက်နှင့် ဖောက်ပြန်ထွက် ပြေးကာ မိုးတို့ ညီအစ်မတွေ ကို ရက်စက်စွာ ထားခဲ့ရုံတင် မက ရှာဖွေစုဆောင်း ထားခဲ့သော အတွင်းပစ္စည်း တော် တော်များများလည်း ဒေါ်နှင်းဆီ့ နောက် ပါသွားခဲ့ရသည် ။

ဒါတင်မကသေး ကံကြမ္မာမုန်တိုင်းက မိုးတို့ မိသားစုအပေါ် ဒီလောက်နှင့် ကျေနပ်ပုံမရ ။ ပင်လယ်ထဲ ထွက်သွားသည့် ငါးဖမ်းစက်လှေ နှစ်စင်းက မုန်တိုင်းမိပြီး ကမ်း ပြန်ကပ်မလာတော့ ။ ပြန်ကပ်လာနိုင်သည့် တစ်စင်း ကလည်း ပိုက်တွေ ပါမလာတော့ ။ ဒီလိုနှင့် ဒုက္ခမျိုးစုံ ကြုံရပြီးသည့်နောက် အိမ်ထောင်ပျက်ရုံမကပဲ စီးပွားပါ ပျက်ခဲ့ရသည့် အချိန်မှာ မိုးတို့ အဖေက ဥမမည်စာမမြောက်သေးသည့် မိုးတို့ ညီအစ်မ နှစ်ယောက်ကို လက်ဆွဲကာ ဇာတိရွာကို ပြန်လာခဲ့ခြင်းပင် ။

တတ်နိုင်သလောက်တော့ သူတို့ အပေါ်မှာ ဖခင် တစ်ယောက်၏ ဝတ္တရားအရ စောင့်ရှောက်ခဲ့ပါသည် ။ ဒါပေမဲ့ ရင်အုပ်မကွာတော့ မဟုတ်ခဲ့ပါ ။ မိုးအဖေ၏ အမေ အဘွား၏ စောင့်ရှောက်မှုနှင့်သာ မိုးတို့ညီအစ်မ လူလားမြောက်ခွင့် ရခဲ့ကြပါသည် ။ ဒီလိုနှင့် သိပ်မကြာခင်မှာပဲ အဖေက နောက်အိမ်ထောင် ပြုခဲ့ပြန်သည်မို့ ဖခင့်မေတ္တာ တစ်ခြမ်း ပဲ့ခဲ့ရပြန်သည် ။ အစားထိုး ခံစားခွင့် ရခဲ့သည့် အဘွား၏ မေတ္တာ ဆိုသည်ကလည်း လက်ရှိ သား ၊ သမီး ၊ မြေး ၊ မြစ်တွေ၏ ကြားမှာ အပြည့်အဝတော့ မဟုတ်ခဲ့ ။ ခွဲတမ်းကျသာ ဖြစ်ခဲ့သည် ။

ကျွန်တော်နှင့် လက်ထပ်ပြီး တစ်ခုသော ညမှာ ဒီစကားတွေကို ပြောပြရင်း ရှိုက်သံတစ်ဝက် နင်းလာသည့် မိုးကို ကျွန်တော် မငိုဖို့ ဖျောင်းဖျခဲ့ ပေမဲ့ မိုးတစ်ယောက် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုပွဲဆင်ခဲ့တာကို ကျွန်တော် အမှတ်ရ နေမိပါသေးသည် ။ အဲဒီညမှာပဲ နောက်ထပ် အမှတ်ရစရာ တစ်ခုကတော့ အငိုရပ်သွားသည့် အချိန်မှာ မိုး ပါးစပ်က ပြောခဲ့သည့် စကား တချို့ပဲ ဖြစ်ပါသည် ။

“ မိုးလေ ၊ ဒီအချိန်ကျမှ မေမေ့ကို ဘယ်တော့မှ ပြန်မတွေ့ချင်ဘူး သိလား ။ မိုးတို့ ညီအစ်မ အပေါ်မှာ မိခင်တစ်ယောက်ရဲ့ မေတ္တာကို မပေးခဲ့တဲ့ အပြင် မကောင်းတဲ့ အရိပ်မည်း တစ်ခုပါ အများ အထင်သေးအောင် လုပ်ခဲ့တဲ့ မိခင် တစ်ယောက်ကို မိုး မေတ္တာ မပျက်ပေမဲ့ ဘယ်တော့မှ ခွင့်မလွှတ်ဘူး သိလား ”

အဲဒီညက မိခင် တစ်ယောက်အပေါ် ပြစ်မှားမိမှာ စိုးသည့်စိတ်နှင့် ဖျောင်းဖျဖို့ ကျွန်တော် ကြိုးစားခဲ့ပါသေး သည် ။

“ မွေးသမိခင် ကျေးဇူးရှင် တစ်ယောက် အပေါ်မှာ အဲဒီလို သဘော မထားရဘူးလေ မိုးရဲ့ ။ ကိုးလလွယ် ၊ ဆယ်လဖွား ဆိုတဲ့ မွေးကျေးဇူးတရားတွေကို မိုး မေ့နေပြီလား ”

ကျွန်တော့်စကား စ , မလို့ရှိတုန်းမှာပဲ ဒီစကား အတွက် မကျေနပ်နိုင်သည့် မိုးက စောဒကစကား တချို့ ပြောခဲ့ပြန်ပါသည် ။

“ မိခင်တစ်ယောက်ရဲ့ မေတ္တာတရားကို ကောင်းကင်နဲ့ နှိုင်းကြတာ ၊ မြင်းမိုရ်နဲ့ နှိုင်းကြတာ မိုး ကြားဖူးပါတယ် အစ်ကို ။ ဒါပေမဲ့ ကိုးလလွယ် ပြီး ဆယ်လဖွား ဝမ်းကနေ ကျွတ်သွားရုံလောက်နဲ့တော့ ဒီလို မနှိုင်းလောက်ဘူး ထင်ပါရဲ့လေ ။ တကယ်ဆို အမိမဲ့သား ရေနည်းငါး ဆိုပေမဲ့ အမိမဲ့ခဲ့ ရတဲ့ သမီးတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝက ရေနည်းငါး တစ်ကောင် ထက် ပိုဆိုးတာကို မိုး သိခဲ့ပြီးပါပြီ ။ တကယ်ဆို သမီးမိန်းကလေး တစ်ယောက်အတွက် အမေ တစ်ယောက်ရဲ့ အနီးကပ် သွန်သင်ညွှန်ပြ ဆိုဆုံးမမှု ဆိုတာ ဘာတစ်ခုမှ မရခဲ့တဲ့အပြင် ဖောက်ပြန်တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့သမီးအဖြစ် အများအမြင်မှာ အထင်သေးခံခဲ့ရသေးတဲ့အထိ အမေတစ်ယောက်ရဲ့ အဆင်အခြင်မဲ့မှု ၊ မေတ္တာတရားခေါင်းပါးမှု ၊ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ခဲ့မှုတွေ အတွက်တော့ မြင်းမိုရ်တောင် ဦး မကကျူးတဲ့ မိခင်တစ် ယောက်ရဲ့ ဂုဏ်ကျေးဇူးတွေ ပါလို့ တင်စားသင့်ပါ့မလား ”

ခံစားမှုတွေ အဆုံးမှာ စကားလုံးတွေ တင်းမာလာခဲ့တာမို့ မိုး ပြောလာသည့် စကားတွေ အတွက် ကျွန်တော် ဘာမှ ထပ်မပြောဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့ အဲဒီညက မိုးအမေ အကြောင်းနှင့် ပတ်သက်ပြီး အတွေးလွန်ခဲ့သည့် ကျွန်တော်ကတော့ တော်တော်နှင့် အိပ်မပျော်နိုင်ခဲ့ပါ ။

••••• ••••• •••••

မိုးနှင့် ကျွန် တော် လက်ထပ်ပြီး သမီးကြီး ၅ နှစ်အရွယ်မှာ မိုး၏ အမေကို ကျွန်တော် ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခဲ့ ခြင်းဖြစ်ပါသည် ။ အဲဒီနောက် ခုအချိန်ထိ တစ်ခါမှ မတွေ့ရတော့ ။ အဲဒီနေ့က တိုက်ဆိုင်စွာပင် အိမ်မှာ မိုးက ရှိမနေခဲ့ပါ ။ ကျွန်တော် ၊ အမေနှင့် သမီးလေး သုံးယောက်သား ထမင်းဝိုင်းမှာ ရှိနေတုန်း အိမ်ရှေ့ခြံဝဆီက ခေါ်သံလိုလို ကြားတာမို့ ထွက်အကြည့်မှာ အသားလတ်လတ် ၊ မျက်လုံးမျက်ဖန် ကောင်းပြီး မပုလွန်း ၊ မပိန်လွန်း ၊ မဝ,လွန်းသည့် ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင် အသက် ၅ဝ ခန့် အမျိုးသမီး တစ်ဦးကို ခရီးဆောင်အိတ် တစ်ဖက် ၊ ပလတ်စတစ်ဆွဲခြင်း တစ်ဖက် ဆွဲလျက်သားနှင့် အိမ်ရှေ့မှာ ရပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရပါ သည် ။

“ ဒါ ခင်နှင်းမိုးတို့ အိမ်လား သား ”

“ ဟုတ်ပါတယ်ခင်ဗျ ၊ ဒါနဲ့ အန်တီ က ”

“ အန်တီက ခင်နှင်းမိုးရဲ့ အမေပါ သား ”

“ ဪ ဟုတ် ၊ အိမ်ထဲ ဝင်ပါခင်ဗျ ”

အဲဒီနေ့က ကျွန်တော့် စိတ်ထဲမှာ ဘယ်လိုမှန်းမသိ ရင်ထဲမှာ ဖိန်းခနဲ ခံစားလိုက်ရသလို အတွေးထဲမှာလည်း တစ်ခါမှ မတွေ့မြင်ဖူးသေးသည့် ယောက္ခမကို တွေ့ဖူးပြီမို့ ဝမ်းသာခဲ့မိပါသည် ။ ဒါ မိုး၏ အမေ ဆိုပါလား ။ အင်းလေ ၊ မိုး ကလည်း ကျွန်တော့်ကို ဓာတ်ပုံလေး တစ်ပုံတောင်မှ ပြထားခဲ့ဖူးတာမှ မဟုတ်ဘဲ ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဘယ်သူဘယ်ဝါ တန်းသိနိုင်ပါ့မလဲ ။ ဘယ်သူလဲလို့ မေးမိ သည့် မေးခွန်းအတွက်ပဲ အား နာမိသလိုလို တွေးခဲ့မိသေးသည် ။

ပြီးတော့ မိုးအမေ ဆိုပေမဲ့ မိုးနှင့်က အသားအရောင် သိပ်ဆင်တာက စ,လို့ ဘာမှ မတွေ့ရ ။ မိုး၏ အသားအရေ မျက်နှာကျပုံတွေက မိုးအဖေ နှင့်သာ တူလွန်းလှသည် ။ “ အဖေက ပြောတယ် ၊ မမကြီးက အမေနှင့် တူတယ်တဲ့ ” ။ အဲဒီစကားကို ပြန်ကြားမိ တော့မှ ၊ မိုး မေမေကို အသေအချာ ကြည့်ရင်း အကဲခတ်မိတော့မှ ငယ်ငယ်ကဆို ချောမှာပဲလို့ မှတ်ချက် ချမိသလို မိုး၏ မမ ခင်နှင်းစိုး နှင့်လည်း တော်တော်တူတာ သိလိုက်ရသည် ။

ဒီလိုနှင့် အသစ်စက်စက် တွေ့လိုက်ရသည့် တော်နှင့်ပြီးသား ယောက္ခမ အဟောင်းကို ပြုစုဧည့်ခံရင်း မိုး ပြန်အလာကို စောင့်မျှော်နေခဲ့ပါသည် ။ ဒါပေမဲ့လည်း ငယ်စဉ်ကတည်းက ကွဲကွာခဲ့ရသည့် အမေတစ်ယောက်နှင့် သမီးတစ်ယောက်၏ တွေ့ဆုံခန်းက ကျွန်တော် မျှော်လင့်သလို စိုပြည်လန်းဆန်းခြင်း မရှိခဲ့ပါ ။

“ မိုး အဲဒါ ဘယ်သူလဲ သိလား ”

ကျွန်တော်က ဒီမေးခွန်း အတွက် မိုး ဘက်က တုံ့ပြန်လာမှာကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မျှော်လင့်နေမိသည် ။ သွေးက ပြောသည့် အသိနှင့် အမေလို့ပဲ ခေါ်လိုက်လေမလား မျှော် လင့်မိပေမဲ့လည်း ၃ နှစ်သမီး အရွယ်လောက် ကတည်းက ခွဲခွာထားခဲ့သည့် မိခင်တစ်ယောက်ကို မှတ်မိနိုင်လောက် ပါ့မလားဆိုသည့် အတွေးကတော့ ရင်ထဲမှာ ဖြစ်တည်နေ ဆဲပင် ။ အမှန်တကယ်လည်း မိုး၏ နှုတ်ဖျားက ထွက်လာခဲ့ သည့် စကားက -

“ မိုး မသိပါဘူး အစ်ကို ” ဟူသော စကားသာ ဖြစ်ခဲ့ပါသည် ။

“ အဲဒါ မိုးရဲ့အမေလေ မိုးရဲ့ ” 

“ မိုးတို့ ညီအစ်မ နှစ်ယောက်ကို တွေ့ချင်လို့ လိုက်လာတာ ”

ကျွန်တော့်စကား အဆုံးမှာ “ ဪ ” ဆိုသည့် စကားသံ တစ်ခုသာ မိုး ဆီက ထပ်မံကြားခဲ့ရပြီး နောက်ထပ် ဘာမှ ထပ်မပြောခဲ့ပါ ။ မိခင် တစ်ယောက်နှင့် ပြန်ဆုံရသည့် သမီး တစ်ယောက်၏ တုံ့ပြန်မှုကို အားမလို အားမရ ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း မိုး ရင်ထဲက ခံစားချက်တွေကို သိနှင့်ပြီးသည့် ကျွန်တော့် အတွက်တော့ အံ့သြခြင်းတော့ မဖြစ်ခဲ့ပါ ။ မိုးတို့ သားအမိ တွေ့ဆုံမှုအတွက် မိုးမေမေ ဘက်ကနေ တစ်ဖက်သတ် ခံစားကြည့်ရင်း စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိတာတော့ အမှန်ပင် ။

 ••••• ••••• •••••

အိမ်မှာ တစ်ပတ်လောက် နေသွားခဲ့သည့်အချိန်အတွင်း သားအမိချင်း ဆက်ဆံရေးကို ဘေးက အကဲခတ်နေသည့် ကျွန်တော့်အဖို့ ဘယ်လိုမှ အားရစရာ မရှိ ။ တုံးတိတိ နိုင်လွန်းလှသည် ။ သမက်တော်သည့် ကျွန်တော်ကသာ မိုး ကိုယ်စား စကားတွေ ဖောင်ဖွဲ့ခဲ့ရသည် ။

မိုး ကတော့ ပကတိ ပုံမှန် အတိုင်းပင် ။ အမေ တစ်ယောက်ကို ပြောရမည့် စကားတွေများ သူမ ရင်ထဲမှာ အဆင်သင့် ရှိမနေခဲ့တာလား ၊ ဒါမှမဟုတ် ငယ်စဉ် ကတည်းက လက်ပွန်းတတီး မနေခဲ့ရသည့် မိခင်တစ်ဦးကို အခု အချိန်မှ ပြန်တွေ့ခဲ့ရ၍များ ပြောစရာစကားတွေ လမ်းစ ပျောက်သွားခဲ့တာလား ဆို တာတော့ မိုး တစ်ယောက်ပဲ အသိဆုံး ဖြစ်မည် ထင်ပါသည် ။ အိမ်မှာ မိုးမေမေ ရှိနေစဉ်အတွင်း ထမင်းဝိုင်းမှာ အရင်ကထက် ဖွယ်ဖွယ်ရာရာ ပြည့်ပြည့်စုံစုံ ချက်ပြုတ်ကျွေးမွေး ပြုစုခဲ့ပေမဲ့ အမေနှင့် သမီးကြား စကားကတော့ တုဏှိဘော ဆိတ်ဆိတ်သာ နေခဲ့ကြပါသည် ။

ဒီလိုနှင့် မိုးအမေ ပြန်သည့်နေ့မှာ ကားဂိတ်ကို လိုက်ပို့တော့ မိုး ပါ ပါလာခဲ့သည့် အတွက် ကျွန်တော့် ရင်ထဲမှာ ကျိတ်ကျေနပ်နေမိခဲ့ပေမဲ့လည်း တကယ်တမ်းမှာတော့ မိုး လိုက်လာခဲ့တာက သူ့ ရင်ထဲက ခံစားချက်တချို့ အတွက် ရင်ဖွင့်ဖို့ သက်သက် လိုက်လာခဲ့တာပဲ ဆိုတာကို နောက်ကျစွာ သိခဲ့ရပါသည် ။

ထွက်မယ့်ကားက ဂိတ်ကို မဝင်သေးတာမို့ ကားဂိတ်ရှေ့က လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ ထိုင်စောင့်နေကြတုန်းမှာပဲ -

“ အစ်ကို မိုး အမေနဲ့ စကားနည်းနည်းလောက် လွတ်လွတ်လပ်လပ် ပြောချင်တယ် ၊ အစ်ကို ခဏလောက် ဖယ်ပေးပါလား ”

ကျွန်တော် သဘောပေါက်ပါသည် ။ ကျွန်တော့် ရှေ့မှာ မပြောလိုသည့် မိုး၏ ဆန္ဒအတိုင်း ကျွန်တော် သူတို့နှင့် ဝေးရာကို ရှောင်ထွက်ပေး လိုက်ပါသည် ။ အဲဒီအချိန် အတွင်းမှာ သူတို့သားအမိ ချင်း ဘာတွေပြောခဲ့သည် ဆိုတာ ရေရေရာရာ မသိနိုင်ခဲ့ပေမဲ့ ကားပေါ်ကို အတက်မှာ မထင်မှတ်ဘဲ မြင်လိုက်ရသည့် မိုး မေမေ ဒေါ်နှင်းဆီ ပါးပေါ်က မျက်ရည်စတွေ၏ သဲလွန်စကိုတော့ ကျွန်တော် ရှာ၍ ရခဲ့သည်ပင် ။

“ အမေ့ကို မိုးဘက်က ဘာတစ်ခုမှ မိုက်ရိုင်းစော်ကားတဲ့ စကားမျိုး မပြောခဲ့ပါဘူး အစ်ကို ။ မိုးတို့ ညီအစ်မ ငယ်ငယ်က ခံစားခဲ့ရတာတွေကို အမှန်အတိုင်းပဲ ပြောလိုက်မိတာပါ ။ တစ်ခုတော့ သေချာပါတယ်လေ ၊ နောက်ဆို အမေ ဘယ်တော့မှ မိုးတို့ ရှိရာကို လာမှာ မဟုတ်တော့ပါဘူး ”

အိမ်အပြန်လမ်းမှာ ကျွန်တော် မမေးပါဘဲနှင့် မိုး ပြောလာသည့် စကားတွေပဲ ဖြစ်ပါသည် ။ ဟုတ်လည်း ဟုတ်ပါသည် ။ သူမ ပြောခဲ့သလိုပင် ယောက္ခမ ဒေါ်နှင်းဆီကို ကျွန်တော် ထပ်မတွေ့ရတော့တာ ဒီနေ့အချိန် အထိပင် ဖြစ်ပါသည် ။ မိုး ဘာတွေများ ပြောခဲ့ပါသနည်း ။ အမှားတစ်ခု ကျူးလွန်မိခဲ့သည့် မိခင်တစ်ယောက် အဖို့ နောက်တစ်ခေါက် မလာချင်တော့လောက်သည့် စကားလုံးမျိုးတွေများ ပါသွားခဲ့သလား မသိ ။ ဒါတွေ တွေးမိတော့ မိခင်ကို ပြစ်မှားသည့် သမီးမိုက် တစ်ယောက် ဖြစ်မှာ စိုးရိမ်မိတာ အမှန်ပဲဖြစ်သည် ။ “ သူ မရိုင်းခဲ့ပါဘူး ” ဆိုသော မိုး၏ စကားကိုတော့ ယုံကြည်သည် ဆိုသော်လည်း ကြာမြင့်စွာ ဖြစ်တည်လာခဲ့သည့် ရင်ထဲက ခံစားချက်တွေ အတွက် လွဲမှားစွာ ဆုံးဖြတ်မိမှာကိုတော့ ကျွန်တော် တကယ်ကို မလိုလားခဲ့ပါ ။

ဘာတွေပဲဖြစ်ဖြစ် အခု အချိန်မှာတော့ ကျွန်တော် ချစ်သည့် မိုး၏ အမေကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်တွေ့ချင်ပါသေးသည် ။ ဒီအတွက် မိဘကျေးဇူး အထူးသိမယ့် တရားတွေကို မိုးကို နာခိုင်းရပါလိမ့်ဦးမည် ။ “ ချစ်သဒ္ဓါတွေ ဝေလို့ ပြည့်တန်ဆာ အမေဟာလည်း အမေပါပဲလေ ” ဆိုသည့် ဆရာတော် တစ်ပါး၏ တရားခွေထဲကလို အမေတွေ၏ ဂုဏ်ကျေးဇူးတွေ အကြောင်း ကောင်းကောင်း ရှင်းပြရပါလိမ့်ဦးမည် ။

ကျွန်တော့်အတွက် ဇနီး ကောင်း ဖြစ်သလို သမီး နှစ်ယောက် အတွက်လည်း အမေကောင်း တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့သည့် မိုးကို သူ့အမေအတွက်ပါ သမီးကောင်း တစ်ယောက် ဖြစ်စေချင်ပါသည် ။ တကယ်တော့လည်း မိခင် ၊ ဖခင်တို့ ဂုဏ်ကျေးဇူးကို ယူဇနာပေါင်း ရှစ်သောင်းလေးထောင် အမြင့်ရှိသော မြင်းမိုရ်တောင် နှင့် နှိုင်းသကဲ့သို့ အပြောကျယ်သည့် ကောင်းကင်ပြင် နှင့်လည်း နှိုင်းယှဉ် တင်စားတတ်ကြပါသေးသည် ။ ထိုထို စကြဝဠာ ကောင်းကင်အနန္တတွင် မြင်းမိုရ်ပေါင်း များစွာ ရှိသကဲ့သို့ ကမ္ဘာလောက၌ ရှိရှိသမျှ မိဘတို့ သည်လည်း ထိုမြင်းမိုရ် ၊ ကောင်းကင်တို့နှင့် နှိုင်းအပ်သည့် သမိုင်းတစ်ရပ်တော့ ရှိနေသင့်ကြောင်း ကျွန်တော် တွေးနေမိပါသည် ။ ထိုခဏ၌ သမီးလေး၏ ကျယ်လောင်စူးရှသော ကဗျာရွတ်သံက ကျွန်တော့် အတွေးစကို ပြတ်တောက်သွားစေခဲ့သည်ပင် ။

ကျွေးမွေးသုတ်သင် ၊ 

သက်ဆုံးပင် ၊ 

ချစ်ခင်ရှာပေ ၊ ဒို့မေမေ ။

ငယ်စဉ်ကာလ ၊ 

စည်းကမ်းပြ ၊ 

ဆုံးမခဲ့ပေ ၊ ဒို့မေမေ ။ 

အရွယ်ရောက်လာ ၊ 

ကျောင်းအပ်ကာ ၊

ပညာပေးဝေ ၊ ဒို့မေမေ ။ 

ကျန်းမာဖို့အရေး ၊ 

သင့်ရာကျွေး ၊ 

ကျေးဇူးကြီးပေ ၊ ဒို့မေမေ ။ 

ဝတ်စားဆင်ယင် ၊ 

မြတ်နိုးကြင် ၊ 

စီစဉ်တတ်ပေ ၊ ဒို့မေမေ ။

ဪ မကြာလှသည့် အချိန်လေး အတွင်းမှာပဲ သူ့အမေ၏ ကျေးဇူးနှင့် ဒီကဗျာလေးကို သမီးလေး အလွတ်တောင် ရသွားခဲ့ပြီပဲ ဖြစ်သည် ။

 ⎕ စာကလေး ၊ မော်ကျွန်း ၊

📖ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း     

     အောက်တိုဘာ ၊ ၂၀၁၈

မြတ်စွယ်တော်၏ အကျိုး

 

❝ မြတ်စွယ်တော်၏ အကျိုး ❞
              ( ပီမိုးနင်း )

ဘရှင်နှင့် ဘစောသည် ဟင်္သာတမြို့နယ် ရုပ်ရှင် ညပွဲအတွက် လက်မှတ်ရုံမှ လက်မှတ်ယူပြီး တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် စောင်းစောင်းမဲမဲ ကြည့်ပြီး ရုံထဲသို့ ပခုံးချင်းတိုက်ကာ ဝင်၍ သွားကြလေ၏ ။

၎င်းတို့ကို သိသော လူအချို့တို့က တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် လက်တို့ကာ ပြုံးရယ်လျက် တီးတိုးစကား ပြောကြလေ၏ ။ အကြောင်းမူကား ဈေးရှိ စက်ချုပ်တန်းထဲတွင် စက်ချုပ်သော သိန်းမြင့် ခေါ်သူ မိန်းမချော ကလေးကို ဘရှင် နှင့် ဘစော နှစ်ယောက်လုံး ပိုးပန်း၍ နေကြကြောင်း ၎င်းတို့ အသိ ဖြစ်ကြလေ၏ ။

ဘရှင်သည် ဂုဏ်အသရေရှိ လူချမ်းသာသား ၊ လူမော်တစ်ယောက် ဖြစ်လေရာ ဘစော မှာ ပန်းချီအနုပညာ ဝါသနာပါသဖြင့် အင်္ဂလိပ်စာ ဆယ်တန်းမျှ အောင်သော်လည်း မည်သည့် အလုပ်ကိုမျှ စွဲစွဲလမ်းလမ်း မလုပ်နိုင်သူ တစ်ယောက် ဖြစ်လေ၏ ။ သို့ဖြစ်လေရာ ကိုးတန်း ၊ ဆယ်တန်းသမားတွေ ပေါသောခေတ်မှာ ဘစော သည် ဘရှင် လို ဂုဏ်အသရေရှိ ယောက်ျားပျို တစ်ယာက်ထက် အဆင့်အတန်း များစွာ နိမ့်ကျ၍ နေလေ၏ ။ သို့ပင် နိမ့်ကျသော်လည်း တစ်နေ့သ၌ “ ငါသည် နာမည်ကျော်ကြားသူ တစ်ယောက် ဖြစ်မည် ” ဟူသော မာနသည် အဘယ်အခါမျှ နှိမ်ချိုး မရ ၊ အမြဲလွှမ်းမိုးလေရာ ဘရှင် လို လူတစ်ယောက်ကို မိမိထက် ထူးမြတ်သည်ဟု အဘယ်ခါကမျှ ယုံကြည်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ ။ သိန်းမြင့် ၏ စိတ်သည်ကား ပဲ့ပြားပင်လို ဖြစ်၍နေ၏ ။ ဘရှင် သည် ရုပ်ရည် ချောမော၍ ဥစ္စာပေါ၏ ။ သို့ဖြစ်၍ မိခင်မုဆိုးမကြီးနှင့် ဆွေမျိုးများက လိုလားကြရာ သိန်းမြင့် ကိုယ်တိုင်မှာလည်း စိတ်ပါပါ ဖြစ်၍ နေလေ၏ ။ ဘစော မှာ ပညာ တတ်၏ ။ စိတ်သဘော ကောင်းမြတ်၏ ။ ရုပ်ရည်ခံ့ညား၏ ။ သို့သော်လည်း တစ်ခါတစ်ရံ ရေးဆွဲ၍ ရန်ကုန်မြို့ သို့ ပို့သော ရုပ်ပုံကာတွန်းများမှ တစ်လလျှင် ငါးဆယ် ၊ ခြောက်ဆယ်မျှ ရသည်ထက် အခြား အထောက်အခံ တစ်စုံတစ်ရာ ရှိသူ မဟုတ်ချေ ။ သိန်းမြင့် သည်ကား ဘစောကို ကျောင်းမှာ နေစဉ်က စ၍ ချစ်ခဲ့၏ ။ သိန်းမြင့် မှာ မကျန်းမာသူမိခင်အိုနှင့် ညီမကလေး ၊ မောင်ကလေးများကို လုပ်ကိုင်ရှာဖွေ၍ ကျွေးရလေရာ ဂုဏ်အသရေ စည်းစိမ်ဥစ္စာနှင့် တကယ့် အချစ် စပ်ကြားမှာ အဘယ် ဘက်သို့ အဘယ်မျှ ရောက်သည်ဟု မိမိကိုယ်တိုင် မပြောနိုင်အောင် ရှိလေ၏ ။ အခြား ဂုဏ်အသရေရှိ ယောက်ျားများက စပ်လာဟပ်လာကြသော်လည်း “ ရိုးရိုးမှ ကြံကြပါ့မလား ” ဟု စဉ်းစားကာ ယခု အသက် နှစ်ဆယ့်သုံးနှစ် အရွယ် အထိ အပျိုလုပ်၍ နေခဲ့လေ၏ ။

ဘရှင် နှင့် ဘစော သည် အတူတကွ တစ်ကျပ်တန်းသို့ ရောက်ကြသောအခါ အံ့အားသင့်၍ နေကြလေ၏ ။ အကြောင်းမူကား တစ်ကျပ်တန်း၌ မြင်ရသော အဘိုးကြီး အမယ်ကြီးတို့မှာ တစ်ကျပ်ပေး၍ ကြည့်နိုင်သူများ၏ အသွင်အပြင် လက္ခဏာ မရှိ ။ ဆင်းရဲသူတွေ ဖြစ်ကြသည်ကို သိရလေ၏ ။ ၎င်းတို့ နှစ်ယောက်၏ စပ်ကြား၌ အမယ်အိုသေးသေးငယ်ငယ်တစ်ယောက် ရှိလေရာ ထိုအမယ်အိုသည် ၎င်းတို့ နှစ်ယောက်ကို မြင်လျှင်မြင်ချင်း မငြိမ်သက်ဖြစ်ကာ ခေါင်းတွင် ခြုံထားသော စောင်ကလေးကို နဖူးစပ်သို့ ဆွဲ၍ ချလိုက်လေ၏ ။

ရှင် ။  ။ “ ဘယ့်နှယ်လဲ ၊ အမယ်ကြီး အဘိုးကြီးတွေ ချည်းပါကလား ၊ သည်အမယ်ကြီးကကော ရှေ့ကို သွားပါလားဗျာ ၊ အလကားရလို့ လာကြည့်တာ ထင်ပါရဲ့ ” ဟု မတ်မတ်ရပ်ကာ ရှုတ်ချသော မျက်နှာနှင့် အပါးရှိ အမယ်အို ကြည့်ကာ ပြောလေ၏ ။

တရားဖြောင့်မတ် မခံတတ်သော ဘစော ၏ စိတ်မြတ်သည် ဟုန်းခနဲ ထ၍ တောက်လေ၏ ။

“ အလကား ကြည့်ကြည့် ၊ မကြည့်ကြည့် ခင်ဗျားနှင့် ဘာဆိုင်သလဲ ၊ သူ့ဘာသာ နေတာ ခင်ဗျားနှင့် အလွတ်ကြီးပါ ၊ အဘိုးကြီး အမယ်ကြီးများကို တစ်ကျပ်တန်းမှာ ကုသိုလ်ဖြစ် ပြတဲ့ ဗြိတိသျှဘားမား မြတ်စွယ်တော် ဇာတ်ကား ခင်ဗျား မကြားဘူးလား ” ဟု ပြောပြီး ထိုင်လေ၏ ။

ဘရှင်သည် ဘစောကို အလွန်မုန်းထားရှုတ်ချသော မျက်နှာထားနှင့် ကြည့်ပြီး မိမိနေရာမှာ ထိုင်လေ၏ ။ အမယ်အိုသည် အခြားသို့ ရွှေ့၍ ထိုင်ရန် အကြံနှင့် နေရာမှ ထလေရာ ဘစောက အမယ်အိုကလေး၏ ပခုံးနှစ်ဖက်ကို လက်နှင့် ကိုင်ကာ “ ဘယ်သွားမလဲ အဘွား ၊ ဘယ်ကိုမှ မသွားနဲ့ ၊ ဒီမှာပဲနေ ” ဟု ပြောလေ၏ ။

ဘရှင်က စောင်းမဲစွာ ဘစောကို ကြည့်ပြီး “ မင်းနှင့် ဘာဆိုင်သလဲ ၊ သူ သွားချင်ရာ သွားပါစေလား ၊ ရှုပ်တယ် ၊ သည်အဘိုးကြီး အမယ်ကြီးတွေဟာ ” ဟု ပြောလေ၏ ။

စော ။  ။ “ ဘယ်ကိုမှ မသွားရဘူး ၊ မသွားနှင့်အဘွား ” ဟု ပြောပြီး စီးကရက် တစ်လိပ်ကို ညှိ၍ သောက်လေ၏ ။ မကြာမီ မီးများ မှိန်၍ သွားလေ၏ ။ ဇာတ်ကား စ၍ ပြလေ၏ ။

တစ်ပိုင်းပြီးသောအခါ ဘရှင်သည် ဘိလပ်ရည်ကု,လားကို ခေါ်လေ၏ ။ အမယ်ကြီးပေါ်ကို လက်နှင့် ဖြတ်ကျော်ကာ ကု,လားလက်က ဘိလပ်ရည်ဖန်ခွက်ကို ယူလေရာ အမယ်ကြီး၏ ဦးခေါင်းပေါ်သို့ ဘိလပ်ရည်စက်များ ကျလေလျှင် အမယ်ကြီးသည် တွန့်ရွံ့လှုပ်ရှားကာ စောင်ကို ခါလေ၏ ။

ရှင် ။  ။ “ ဖြည်းဖြည်းခါဗျာ့ ၊ သည်အမယ်ကြီးဟာ တခြားလည်း မသွားဘူး ၊ နံက နံနှင့် ”

စော ။  ။ “ ခင်ဗျား လုပ်တာက ဟုတ်မှ မဟုတ်ဘဲ ၊ ခင်ဗျားကြောင့် သူ့ခမျာမှာ စိုတောင်သွားပြီ ။ မမြင်ဘူးလား ”

ရှင် ။  ။ “ ဟေ့ ... မင်း တော်တော်ကျယ် ၊ မင်းနှင့် ဘာမှ မဆိုင်ဘူး ”

ဘစောသည် ၎င်း၏ စကားကို ကြားဟန်မရှိ ကု,လားအား ဘင်မတိုနှစ်ခွက် မှာလေ၏ ။ ကု,လားယူ၍ လာသောအခါ အမယ်အိုကို တစ်ခွက် ပေးလေ၏ ။ ထိုနောက် “ လူကြီးများ အချို ကြိုက်တတ်တယ် ” ဟု ပြောကာ ချောကလက် ရောင်းသော ကု,လားကို လှမ်း၍ခေါ်လေ၏ ။ အမယ်ကြီးအား ချောကလက် တစ်မတ်တန် တစ်ခုကို ဝယ်၍ ပေးလေ၏ ။ အမယ်ကြီးသည် ကျေးဇူးတင်သော မျက်နှာနှင့် ဘစော၏ မျက်နှာကို လျင်မြန်စွာ ကြည့်ပြီး မစားဘဲ ကိုင်၍ ထားလေ၏ ။

“ စားပါ အဘွားလေးရဲ့ ၊ မြေးကလေးတွေ ရှိလို့လား ၊ ကိစ္စမရှိပါဘူး ၊ ကျွန်တော် ဝယ်ပေးပါဦးမယ် ” ဟု ပြောကာ ဘရှင်၏ ရိုင်းစိုင်းခြင်းကို ယဉ်ကျေးကြင်နာခြင်းဖြင့် သင်ပြဆုံးမ လိုသဖြင့် ချောကလက်ကု,လားကို တစ်ဖန် ခေါ်ပြီး အခြား မုန့်ပဲသရေစာများကို ဝယ်ပြန်လေ၏ ။ ဝယ်ပြီး ရုပ်ရှင်ကြော်ငြာစက္ကူနှင့် ထုပ်ရာ စက္ကူ မဆံ့သဖြင့် မိမိ၏ မွှေးကြိုင်သော လက်ကိုင်ပဝါကို ထုတ်ကာ စားစရာများကို ထုပ်၍ပေးလေ၏ ။ ထို့နောက် ငြိမ်သက်စွာ ကြည့်၍ နေကြလေ၏ ။ ရုပ်ရှင်ရုံမှ ထွက်ကြသောအခါ တစ်ဖန် ဘစော နှင့် ဘရှင် တွေ့ကြပြန်သဖြင့် ပခုံးချင်း တိုက်မိကြလေရာ ဘရှင် က ဒေါသနှင့် ခက်ထန်စွာ ဘစောကို ထီးနှင့် ရိုက်လေ၏ ။ ဘစောက ထီးကို ဆွဲ၍ ဖမ်းပြီး လမ်းဘက်သို့ လွှင့်၍ ပစ်လိုက်လေ၏ ။ တစ်ချက် ၊ နှစ်ချက် အပြန်အလှန် ထိုးကြ၏ ။ အများဝိုင်း၍ ဖြန်ကြသောကြောင့် ကွဲ၍ သွားကြ၏ ။ အမယ်ကြီး လည်း အဘယ်ကို ရောက်သည် မသိရချေ ။ နောက်တစ်နေ့ ရည်းစားလုဘက် နှစ်ယောက် ခိုက်ရန် ဖြစ်ကြသည် ဆိုသော သတင်းသည် ပျံ့နှံ့၍ သွားလေ၏ ။

ဘစောလည်း များစွာ စိတ်မကောင်း ဖြစ်လျက် ရန်ကုန်မြို့သို့ သွားမည်ဟု စိတ်အကြံပြုလေ၏ ။ အကြောင်းမူကား အများတို့က ဘရှင်ဘက်ကို လိုက်ပါကြလေ၏ ။ ဘရှင်မှာ ဆွေမျိုးလည်း ပေါ ၊ ငွေလည်း ပေါ၏ ။ ဘစော မှာ ဆင်းရဲသဖြင့် မျက်နှာငယ်၏ ။ သို့သော်လည်း သိန်းမြင့် ကို လွယ်ကူစွာ စွန့်၍ မသွားနိုင်ဘဲ နေလေ၏ ။

“ သိန်းမြင့်လည်း သူ့ဘက်ကို ပါမှာပဲ ၊ နဂိုက သူ့ ဘက်ကို ခပ်ညွတ်ညွတ် ဖြစ်ခဲ့တယ် ၊ အားလုံးကလည်း သူ့ဘက်ကို ပါကြတယ် ၊ သူက မျက်နှာရှိတယ် ၊ ငါက မျက်နှာမရှိ ၊ ငါ့ကို အဆိုးချကြမှာပဲ ၊ ငါ ရန်ကုန်ကို သွားရင်တော့လည်း သိန်းမြင့်ကို သူ အမှန် ပိုင်တော့မှာပဲ ၊ မသွားရင်လည်း ငါ့မှာ သာပြီး အောက်ကျ ဆင်းရဲပြီး အခုလို ဖြစ်ပုံနဲ့ သူ့ဘက်ကို အမှန် ယိမ်းတော့မယ့်ဆဲဆဲပဲ ” စသည်ဖြင့် တွေးတောလေ၏ ။ သို့တွေးတောခြင်း၌ ဘရှင် ထက် ကြီးမြင့်သာလွန် ထူးမြတ်လိုသည့် မခံချင် သော စိတ်ကလည်း နှိုးဆွလေ၏ ။ မိမိ၏ ပညာ ၊ မိမိ၏ အလုပ်မှာလည်း ရန်ကုန်မြို့မှာ နေမှ ကြီးပွားမယ် ၊ “ ငါသည် ဝေလငါး ဖြစ်၏ ။ အင်းအိုင်ချောင်းမြောင်းမှာ အမြီး မလှည့်သာ ၊ ရန်ကုန်မြို့တည်း ဟူသော ပင်လယ်ကို သွားမှ ဘရှင် ကဲ့သို့ ငွေကလေးနဲ့ မော်သူမျိုးထက် ငါ ကြီးမြင့်ဖို့ ရှိသည် ၊ ငါ၏ မိတ်ဆွေများကလည်း ရန်ကုန် ကို ရောက်လျှင် အလုပ်ရစေမည် ” ဟု ပြောကြသည် ။ သိန်းမြင့် အတွက်သာ “ ငါ ဤမြို့မှာ တွယ်တာ၍ နေခဲ့၏ ။ အခုပုံမှာ သိန်းမြင့်ကို ငါ ရဖို့ မရှိတော့ပြီ ၊ သူ လိုက် ရင် ငါ ရန်ကုန်ကို ခေါ်၍ သွားမည် ၊ ရန်ကုန် ရောက်ရင် အလုပ်ရမည်ဟု ငါ မျှော်ကိုးခဲ့၏ ။ ယခုသည်ကား သိန်းမြင့်ကို မျှော်လင့်စရာ မရှိတော့ပြီ ” စသည်ဖြင့် စဉ်းစားပြီး စိတ်ကို ပိုင်းဖြတ်လေ၏ ။

တနင်္ဂနွေ တစ်ပတ်လောက် သိန်းမြင့်၏ အိမ်သို့ မသွားဘဲ နေခဲ့၏ ။ တစ်ရံတစ်ခါ သိန်းမြင့်၏ အိမ်ရှေ့သို့ လျှောက်မိ၏ ။ လျှောက်သည့်အခါ ဘရှင်သည် အဖော်အပေါင်းမိန်းမ ၊ ယောက်ျားများနှင့် တဟားဟား ရယ်မော တသောသော နေသည်ကို မြင်လေ၏ ။ သို့ မြင်သည့်အခါ မခံချိမခံသာ ဖြစ်လေရာ ၎င်းထက် သာလိုသော စိတ်သည် အတိုင်းမသိ တိုးတက်တောက်လောင်၍ လာလေ၏ ။ ထိုအတောအတွင်း မှာပင် သိန်းမြင့်၏ အရီး တစ်ယောက် ကွယ်လွန်အနိစ္စ ရောက်သဖြင့် သိန်းမြင့် မှာ အမွေ သုံးသောင်းခန့်မျှ ရတော့မည် ဟူသော သတင်းကို ကြားရလေ၏ ။ သိန်းမြင့်တို့ အိမ်မှာလည်း အခါတိုင်းထက် လူတွေ များပြီး ဘရှင် နှင့် ၎င်း၏ အသိမိတ်ဆွေ ဆွေမျိုးဉာတိတို့မှာ ထိုအိမ်၌ တရုန်းရုန်း ဖြစ်ကြလျက် သိန်းမြင့် မှာ အမွေ မရသေးမီ ဘရှင် နှင့် ၎င်း၏ ဆွေမျိုးများက ငွေကြေးထုတ်၍ ချေးကြပေးကြလေ၏ ။ လာမည့် လာဘ်ကို မျှော်ကာ လာဘ်စရန်ပေးခြင်း နည်းမျိုး ဖြစ်လေ၏ ။

ဘစောမှာ ထိုကဲ့သို့ အခြေအနေတို့ကို မြင်ရလေလေ အားလျှော့လေလေ ဖြစ်ပြီး ရန်ကုန်သို့ သွားတော့မည်ဟု ပိုင်းဖြတ်ခြင်း ပြုလေ၏ ။ သို့သော်လည်း သိန်းမြင့် ကို နှုတ်မဆက်ဘဲ သွားခြင်းထက် နှုတ်ဆက် ခြင်းက ပိုမို၍ လျော်ကန်မည်ဟု စဉ်းစားကာ မသွားချင့် သွားချင်နှင့်ပင် နှုတ်ဆက်ရန် သွားလေလျှင် ဘရှင် နှင့် ၎င်း၏ အဖော်တို့သည် ရယ်မောဆူညံခြင်းကို ရပ်ကာ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် လက်တို့ ၊ ခြေတို့ ၊ မျက်စ ၊ မျက်နနှင့် မေးငေါ့ကာ တီးတိုး ပြောကြလေ၏ ။

သိန်းမြင့်က ရှေးဦးပထမ ဣန္ဒြေနှင့် နေလေ၏ ။ စကား မပြောဘဲ ဘစော အား ကွမ်းအစ်ဆေးလိပ် တည်လေ၏ ။ မိနစ်အနည်းငယ် အတွင်း တစ်အိမ်လုံး တိတ်၍ နေကြလေ၏ ။

“ ကိုဘစော ဘယ်က မျက်စိလည်လာသလဲ ၊ လမ်းလျှောက်လို့မှ လှည့်မကြည့်ဘူး ၊ ကျွန်မက ဘာများ ဖြစ်သလဲလို့ ၊ အခုမှ ဘယ်လို ကိစ္စထူးလို့ လာတာလဲ ”

“ နှုတ်ဆက်ဖို့ လာတာပါ ၊ ရန်ကုန်ကို သွားမလို့ပဲ ”

“ ဪ … သည်မြို့မှာ ဘာဖြစ်လို့လဲ ”

“ သည်မြို့မှာ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး ၊ ရန်ကုန်မှာ အလုပ် ရလို့ပါ ”

“ ဪ အလုပ်ရသလား ၊ ဝမ်းသာပါတယ် ၊ ကိုဘစောရယ် ၊ ဘယ်တော့ သွားမလဲ ”

“ နက်ဖြန် နံနက်ပဲ ”

“ ဪ ... မြန်လှချည်လား ၊ ကျွန်မတို့လည်း လက်ဆောင် ပေးလိုက်စရာ ဘာမှမရှိဘူး ” ဟု ပြောကာ ဘရှင် ကို ကြည့်လေ၏ ။

ဘရှင်က ပြောင်သလိုလို ၊ လှောင်သလိုလို မျက်နှာနှင့် မျက်စပစ်လိုက်လေ၏ ။ ဘစော၏ လျင်မြန်သော မျက်လုံးများသည် ဘရှင်၏ အမူအရာကို ချက်ချင်းသိ မြင်လိုက်လေ၏ ။ အခြား မိန်းမယောက်ျားများကလည်း “ မိမိအပေါ်၌ အဘယ်ပုံ ရှုတ်ချသော အမူအရာ ရှိသည်ကို ဘစော သိမြင်လေရာ ကြာကြာနေခြင်းသည် အကျိုးမဲ့ ဖြစ်မည် ၊ ငါ အလကား လာ၍ နှုတ်ဆက်မိတာပဲ ” ဟု တွေးကာ “ ကိုင်း .. သွားတော့မယ်လေ ” ဟု ပြောကာ ထိုင်ရာမှ ထလေ၏ ။

မြင့် ။  ။ “ သွားတော့မလား ကိုဘစောရဲ့ ၊ လက်ဆောင်ကလေးများ ပေးပါရစေဦးရှင့် ” ဟု ပြောကာ ထ၍ အခန်းထဲကို ဝင်သွားလေ၏ ။ မကြာမီ ကြည့်၍ နေသူ အားလုံးတို့၏ အလယ်၌ စက္ကူအထုပ်ကလေးကို ကိုင်ကာ ထွက်၍ လာလေ၏ ။ ဘစော ရှေ့၌ ပုဆစ်တုပ်ကာ ထိုင်ပြီး စက္ကူအထုပ်ကို ဖြေလေ၏ ။ ထိုနောက် ဖြန့်လိုက်ရာ မွှေးကြိုင်သော လက်ကိုင်ပဝါကလေး ဖြစ်၍ နေလေ၏ ။ ဘစောသည် လွန်စွာ အံ့သြ၍ နေလေ၏ ။ အများက တီးတိုး ပြောကြ၏ ။

သိန်း ။  ။ “ ကိုဘစော မသိဘူးလား ”

စော ။  ။ “ ဒါ သည်က လက်ကိုင်ပဝါပဲ ၊ ဘယ်က ရသလဲ ”

သိန်း ။  ။ “ ကိုဘစော ဆီက ရတာပေါ့ ၊ ရုပ်ရှင် ကြည့်တုန်းကလေ ”

“ ဪ ဪ .. အင်း ၊ နို့ ... နေပါဦး ၊ ဟို ... အမယ်ကြီး တစ်ယောက်က ”

“ ဟုတ်တယ် ၊ ရှင် သရေစာတွေ ဝယ်ပေးလိုက်တာလေ ၊ ဟိုနေ့က ကျွန်မတို့မှာ ငွေတစ်ကျပ်တည်း ရှိတယ် ၊ ကျွန်မ မောင်ကလေး နဲ့ ညီမကလေးတွေ ကိုလည်း ရုပ်ရှင် ပြချင် ၊ ကျွန်မ ကလည်း မြတ်စွယ်တော် ကြည်ညိုစရာ သိပ်ကောင်းတယ် ဆိုတာနဲ့ ဖူးချင်အားကြီးလို့ ကျွန်မ မောင်ကလေးနှင့် ညီမကလေးများကို ရှိတဲ့ ငွေတစ်ကျပ် ပေးလိုက်ပြီး ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း အမယ်ကြီးအို ဟန်ဆောင်သွားတာပါ ၊ ကိုဘရှင်က တကယ်တည်း အမယ်ကြီး ထင်လို့ ကျွန်မကို နံသလေး ၊ စော်သလေး ပြောပြီး မောင်းပစ်တယ် ၊ ကိုဘစော ကတော့ ကျွန်မကို ဂရုစိုက်တယ် ၊ မြတ်စွယ်တော်ကို ဖူးရသည့် အတွက် လတ်တလော အကျိုးပေးလို့ လူကောင်း နဲ့ လူဆိုးကို သဲသဲကွဲကွဲ သိရပါတယ် ၊ ကိုဘစော ရန်ကုန်ကို သွားဖို့လည်း မလိုဘူး ၊ သွားရင်လည်း ကျွန်မ လိုက်နိုင်တဲ့ အခြေ ရှိပါပြီ ” ဟု ပြောလေရာ ဘရှင် နှင့် တကွသော အဖော် အားလုံးတို့မှာ မျက်နှာ၌ ညိုမည်းပြီး တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် အိမ်နောက်ဖေးက တချို့ ၊ အိမ်ရှေ့က တချို့ ၊ မီးဖိုချောင်မှ တချို့ ထွက်ခွာပျောက်ကွယ်၍ သွားကြလေသည် ။

▢  ပီမိုးနင်း
📖 သူရိယရုပ်စုံသတင်း
      အတွဲ ၃ ၊ အမှတ် ၂၁
      သြဂုတ် ၂၁ ၊ ၁၉၃၂

ကိုဆေးနီ

 

❝ ကိုဆေးနီ ❞
  ( ပီမိုးနင်း )

လှိုင်ပုကျော် ၊ မောင်မောင်မြင့် စသည်ဖြင့် ပုဂ္ဂိုလ် သုံးပါးကို တစ်မည်တည်း သမုတ်သော အလေ့သည် ယခုခေတ်ကာလ နိုင်ငံရေးအလုပ်များ ပေါ်ပေါက်သည် မှ အစပြုခြင်း မဟုတ် ။ မြန်မာပြည်၌ နိုင်ငံရေး မပေါ်မီ ရှေးအခါကပင် ထိုကဲ့သို့သော သုံးဦးစပ် နာမည်မျိုး ထွက်ပေါ်ခဲ့ကြလေသည် ။ သို့ သုံးဦးစပ် ပေါ်ပေါက်သော နာမည်များတွင် ကျော်ထွန်းစံ ဟူသော နာမည် ဖြစ်လေသည် ။ မသိသူတို့က နာမည်ကို ကြားလျှင် နာမည်၏ တစ်ဦးတည်းသော ပိုင်ရှင်သည် ရခိုင်လူမျိုးပေလားဟု တွေးထင်ကောင်း တွေးထင်ပေလိမ့်မည် ။ စင်စစ်မှာကား ထိုနာမည်မှာ တစ်ဦးတည်းပိုင်ရှင် ဆိုးလ်ပရော်ပရီ တော့ မရှိ ။ ထိုအခါ သမယ၌ ရန်ကုန်မြို့တွင် အထူးထင်ရှားသော ဉာဏ်သမားကြီး သုံးပါး၏ နာမည်ဖြစ်လေရာ ထိုသုံးပါးသည်ကား ဘကျော် ၊ ဘထွန်း ၊ ဘစံ ဖြစ်ကြလေ၏ ။ ၎င်းသုံးယောက်သည် အမြဲ သားနားစွာ ဝတ်ဆင်ကြသဖြင့် ၎င်းတို့ကို မြင်သူတို့သည် ဝတ်လုံကို သော်လည်းကောင်း ၊ အရာရှိ တစ်ယောက်ကို သော် လည်းကောင်း ၊ သူဌေးပွဲစား တစ်ယောက်ယောက်ကို သော်လည်းကောင်း မြင်သည်ဟု မှတ်ထင်တတ်ကြလေ၏ ။ ၎င်းတို့၏ အလုပ်သည်ကား ဝတ်လုံအရာရှိ သူဌေးပွဲစားတို့၏ အလုပ်ထက် ကြီးမားလျက် လျင်မြန် သော ဉာဏ်ဖြင့် အသက်မွေးကြသော ပါတနာ သုံးဦးစပ် ဉာဏ်သမား အလုပ် ဖြစ်လေ၏ ။

၎င်းတို့သည် လွန်စွာ စည်းလုံးကြ၏ ။ တစ်ယောက် ခေါင်းကို တစ်ယောက် နင်း၍ ဆင်းသော တစ်ဝမ်းတွင်းပေါက် လောက်စာအလား မြင်းလုံးများသော်မှ ဇလားသို့ အကျမှာ ကွေကွင်းကွဲကွာ တစ်ဦးနှင့် တစ်ဦး ဝေးခြင်း အဖြစ်သို့ ရောက်နိုင်လေ၏ ။ ၎င်းနိုင်ငံကျော်ပုဂ္ဂိုလ် သုံးဦးတို့ကား ကြံရေးစည်ရေး ဉာဏ်၌ အသက်မွေးခြင်း အရေး၌ မကွဲမကွာ ပါရမီဖြည့်ဖက်အလားကဲ့သို့ ဖြစ်ကြလေ၏ ။

သို့စည်းလုံးရိုင်းပင်းခြင်းဖြင့် ၎င်းတို့၏ ဉာဏ်အား ၊ ဝီရိယအား ၊ လိမ်လည်ကောက်ကျစ်ခြင်း၌ အရေးကြီးဆုံးသော အရည်အချင်းဖြစ်သည့် ဥဋ္ဌာနသမ္ပဒါ ခေါ် နိုးကြား ထကြွလုံ့လဥဿာဟအား အစွမ်းသတ္တိတို့သည် အဘယ်မျှပင် ကြီးမားစေကာမူ နှဲသမား၏ ပမာလို တစ်ခါတစ်ခါ ပေါက်လုခမန်း ပူပြီး အခါများစွာမှာ ချိုင့်ဝင် ၊ ပိန်ချုံး ၊ သွားလုံးလုံး မရှိ သွားဖုံးအတိပြီးသော ပါးကဲ့သို့ ဖြစ်ကြလေ၏ ။ ပေါ့ပါးပေါ်လွင်သော ဉာဏ် သက်သက်ဖြင့် အသက်မွေးသူတို့၏ အစဉ်အလာ ဓမ္မတာအတိုင်း ထိုကဲ့သို့ ပိန်ချိုင့်သော အခါက ပူဖောင်းသော အခါထက် ပို၍ များသော်ငြားလည်း အဝတ်အစား ဂိုက်စတိုင် ထွားခြင်းနှင့် ပြောင်လက်ခြင်းမှာ မှေးမှိန် သေးသိမ်ခြင်း မရှိ ။ အဘယ်မျှပင် ဝမ်းချောင်စေကာမူ ခါးပြောင်အောင် အထူးဂရုစိုက်သူများ ဖြစ်ကြလေ၏ ။ အောက်ပါ အတ္ထုပ္ပတ္တိမှာ ထိုကဲ့သို့ ချောင်ပြောင် ပိန်ဟောက်သော အခါမျိုးတွင် ဖြစ်ပွားသော အတ္ထုပ္ပတ္တိပေတည်း ။

လန်ချားပေါ်၌ ခေါင်းချင်းရိုက်ကာ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး တိုင်ပင်လာကြလေ၏ ။

ကျော် ။  ။ “ အသားဖြူဖြူတဲ့ သူငယ်ချင်းရဲ့ ပိန်ပိန်ပါးပါးရှည်ရှည်လို့ ပြောတယ် ။ အခုအနေဆိုရင် အသက်သုံးဆယ်ကျော်ကလေးလောက်ပဲ ရှိမယ်တဲ့ ”

ထွန်း ။  ။ “ ပြောသလိုတော့ ။ ရုပ်လည်း တော်တော် ဖြောင့်ပုံပဲ ။ ဒါကြောင့် ကောင်မကြီး အခုလို စွဲနေတာပဲ ”

“ ထန်းပလပ် နတ်ရုပ်ထင် ဆိုတဲ့ စကားလည်း ရှိသေးတယ် သူငယ်ချင်းရဲ့  ။ သို့သော်လည်း အရင်ကထက် ပိုပြီး လှချင်လည်း လှနိုင်တာပဲ ။ နည်းနည်းပါးပါး ရုပ်ဆိုးတာ ဆင်းရဲတဲ့ အခါမှာ ကျချင် ကျတတ်တာမျိုး ၊ ဆယ့်ခြောက်နှစ် အရွယ်လောက်က ကွဲသွားတယ် ဆိုတော့ ငယ်ရုပ်ကို ပြန်မှတ်မိဖို့ မနည်းကြီး ခက်တာပဲ ။ အခြား အမှတ် ရှိမှ သိနိုင်မှာ ”

“ အမှတ်ကတော့ ဆေးနီပဲ ။ လည်ပင်းတစ်ဖက် တစ်ချက်မှာ ဇော်ဂျီရုပ်တဲ့ ၊ ရင်အုံနှစ်ဖက်မှာတော့ ဘီလူး တဲ့ ။ ပြီး တစ်ကိုယ်လုံးမှာတော့ ရဲနေတာပဲတဲ့ ။ ထိုးကွင်းက ဒူးကျစိမ်းလို့တဲ့ ။ တင်ပါးနှစ်ဖက်မှာတော့ နောက်ဘက်က ကျားနေတယ် ပြောတယ် ။ ခြေသလုံးမှာတော့ ကြောင်အဆင်းအတက် တစ်ဖက်တဲ့ ။ မျက်လုံးက ခပ်ကြောင်ကြောင်လို့ ပြောတယ် ။ ဆံပင်နည်းနည်း ကောက်သတဲ့ ။ ကိုင်း မင်း ဘယ့်နှယ့် သဘောရသလဲ ။ ငါတို့အကောင်နဲ့တော့ ကိုက်နေတာပဲ ”

“ အေး အကုန်တူတာပဲ ။ ထိုးကွင်းနဲ့ ဆေးနီ မရှိတာ တစ်ခုပဲ ။ အသားအရေ ၊ အရပ်အမောင်း ၊ မျက်လုံး ကြောင်ပုံ ၊ ဆံပင်လိမ်ပုံ ၊ အစစအရာရာမှာ အကုန်တူတာ ပဲ ။ အဲဒီ ဆေးနီနဲ့ ထိုးကွင်း မရှိတာ ခွကျနေတယ် ”

“ အင်း ... ခွမကျတောင် ဒို့အကောင်က မူချင်မူနေဦးမှာ သူငယ်ချင်းရဲ့ ၊ ကောင်မကြီးက တော်တော် အရုပ်ဆိုးတာ ”

“ သိပ်မဆိုးပါဘူး သူငယ်ချင်းရဲ့ ။ အသားကလေး တစ်ခု ဖျက်နေတာပါ ။ မျက်ခမ်းကလေး နည်းနည်း စပ်တယ် ။ အသားကလေးက မည်းတာပေါ့လေ ။ ကျောက်ပေါက်မကလေးလည်း ရှိပါရဲ့ ။ ဒီလောက်တော့ အရုပ် မဆိုးသေးပါဘူး ”

“ ဟင် ... ခြေထောက်ခွင်ခွင် တင်ချိတ်ချိတ် လည်ကုပ်တိုတိုနဲ့ ဒါထက် အရုပ်ဆိုးရင် သရဲရှိတော့မှာပဲ ”

“ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူငယ်ချင်းရယ် ။ ငွေငါးသောင်းကျော် ရှိတယ်ကွယ့် ။ ဘဏ်မှာ ထားတဲ့ အသားတင် ငွေသား ၊ လယ်မြေ ၊ ခြံ ၊ တိုက် ၊ လက်ဝတ်လက်စားတွေကို ထားလိုက်ဦး ။ ကိုယ်တို့ လူက ဆေးနီနဲ့ ထိုးကွင်း မရှိလို့ ပေါ့ ။ ရှိများရှိရင် ဒါထက် ကော်မဲ့အပေါက် ဘယ်မှာ ရှိဦးမှာလဲ ။ တစ်နေ့လာနိုး တစ်နေ့လာနိုးနဲ့ မျှော်ပြီး အခု အထိ လင်မယူဘဲ စောင့်နေတာ ထောက်ကြည့် ။ ကိုယ်တို့ လူကို ပြလိုက်ရရင် ချက်ချင်းငြိပေါ့ သူငယ်ချင်းရဲ့ ။ ငါတို့လည်း တစ်သက် အေးရောပဲ နောက်ဆက်ပြီး သည် အလုပ်ကို လုပ်ဖို့တောင် လိုမှာ မဟုတ်ဘူး ။ ကြိုးတွေ ၊ ဂျင်တွေ ၊ ဖဲထုပ်တွေကို မြစ်ထဲပင် ပစ်ချပြီး အရင်းအနှီး သောင်းလေးငါးခြောက်ထောင်နဲ့ အစုစပ် ငါ စိတ်ကူး ထားတဲ့ ကျော်ထွန်းစံလီမိတက်ကြီး ဖွင့်ပြီး စိပ်ပုတီးကလေး ဘာကလေးနဲ့ နေဖို့ ရှိတော့တာပဲ ”

“ နို့ ဒီကောင်မကြီးတော့ကော ”

“ သူ့လည်း မတရားလုပ်လို့ ဘာတော်မလဲ သူငယ်ချင်း ရဲ့ ၊ သူ့တော့ ဘစံနဲ့ အတည်ပေါ့ ”

“ ဟိုအကောင်က ယူမှ ဖြစ်မှာ ။ ကောင်းကောင်း ပေါင်းရင် တော်ပါရဲ့ ။ မပေါင်းတော့ အခက်သားပဲ ”

“ အို .... ဒီလို နားပါးချရတာပေါ့ ။ အရုပ်ဆိုးလို့ မကျေနပ်ရင် အချောအလှကလေးတွေ အများကြီးပါ ။ တစ်လ အစိတ်သုံးဆယ် ပေးထားရတာပေါ့ ။ ငါ စီမံပေး နိုင်ပါတယ် သူငယ်ချင်းရယ် ။ မင်း အကောင် ငါ့စကားကို နားမထောင်ရင် ခွေ း ဖြစ်မှာပေါ့ ”

“ အမယ် မင်း ပြောနေလိုက်ကျတာ ဖြစ်ပဲ ဖြစ်ပါစေဦး ။ ထိုးကွင်းနဲ့ ဆေးနီက အရေးကြီးတာ ။ ပြီးတော့လည်း မိန်းမက ယူဦးမှ ”

“ ဘယ့်နှယ် မယူဘဲ နေရမှာလဲ သူငယ်ချင်းရဲ့ ။ ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ်က ကွဲသွားတဲ့ လင်တစ်ယောက်လုံး ပြန်လာတာ ။ မယူဘဲ နေနိုင်ပါ့မလား သူငယ်ချင်း ရဲ့ ။ ဒီလို ကြံမယ် ။ ထိုးကွင်းဆရာ မြန်မြန်ရအောင် ရှာမယ် ။ ဘစံကို ထိုးကွင်းထိုးမယ် ”

“ မဖြစ်ပါဘူး ထင်ပါတယ် သူငယ်ချင်းရယ် ။ အင်မတန် အသည်းကြောင်တဲ့ အကောင် သူငယ်ချင်းရဲ့ ”

“ ဖြစ်ရမယ်ကွာ ။ ငါ ဖြစ်အောင် လုပ်မယ် ။ ဒါ တစ်ခု လိုတာပဲ ။ ကောင်မကြီးကတော့ သူ့လင် ဖြစ်တယ်ဆိုတာ ယုံရင် မငြင်းဘူး ဧကန်ပဲ ”

“ သူ့လင်နဲ့ ဘယ်လို ကွဲပုံတဲ့လဲ ။ ငါ သေသေချာချာ မမှတ်မိလို့ ပြောစမ်းပါဦး ”

“ ဒီလို သူငယ်ချင်းရဲ့ ။ သူတို့ ခိုးပြေးကြသတဲ့ ။ နောက် ပြန်အပ်တော့ ယောက္ခမများက သဘောမတူလို့ ရန်ဖြစ်ကြသတဲ့ ။ မခံချင်အောင် ပြောတာ ၊ ဆိုတာပေါ့လေ ။ ဒါနဲ့ ထွက်သွားတယ် ပြောတာပဲ ။ ယောက်ျား ကတော့ စိတ်မကုန်ဘူးလို့ ပြောတာပဲ ။ မခံချင်လို့ သွားတာတဲ့ ။ ထွက်မသွားမီ ညမှာ လင်မယား နှစ်ယောက် တော်တော်ပဲ ... အေးကွယ် ၊ ဒါတွေ ထားလိုက်ပါ ။ ငါ ကြားရတာတော့ လှေပျက်ပြီး သေတယ်လို့ ကြားတာပဲ ။ ကောင်မကြီးကတော့ မယုံဘူး ။ သူ့လင်ကို မြင်ယောင် နေတယ်လို့ ပြောတယ် ။ အခုတစ်လော သာပြီး မြင်သတဲ့ ။ အခုအနေများ ထိုးကွင်းဆရာကောင်းကောင်း ရရင် ထီပေါက်တာပဲ ”

သို့ပြောရင်း အိမ်သို့ ရောက်ကြလေရာ အိမ်ပေါ်သို့ ပြေးတက်ကြပြီးလျှင် အိပ်ပျော်၍နေသော ဘစံ၏ ခြေသလုံးကို ကိုင်လှုပ်ကာ ဘကျော်က နှိုးလေ၏ ။

“ ဟေ့ .. အောင်မယ် ၊ စည်းစိမ်တော် ကြီးလိုက်တာ သူဌေးမင်းနှယ် ။ ထပါဦး ခင်ဗျား ။ တိုင်ပင်စရာ ရှိလို့ပါ ။ အလုပ် ပေါ်ပြီ ။ ထထ ”

ဘစံသည် လူးလှိမ့်သမ်းဝေ လက်ခြေဆန့်ပြီး ‘ အလန့်တကြား ဘာလဲ ’ ဟု ပျာယီးပျာယာ အဝတ်များကို လဲ၍နေသော အဖော်နှစ်ယောက်ကို တစောင်း လှည့်ရင်း ကြည့်၍နေလေ၏ ။

“ ထပါဦးကွယ့် ၊ လူများဖြင့် သွားလိုက်လာလိုက် ကြံလိုက်စည်လိုက်ရတာ မင်းကတော့ စည်းစိမ်ယစ်နေ ” ဟု ပြောကာ ဘကျော်သည် ခုတင်အစွန်း၌ ထိုင်လေ၏ ။

“ ကိုင်း .. ဘာအလုပ်လဲ ” ဟု ပြောကာ ဘစံသည် ငေါက်ခနဲ ထ၍ ထိုင်၏ ။

“ ဒီလိုသူငယ်ချင်း ၊ မိန်းမတစ်ယောက် လင်နဲ့ကွာတာ အနှစ်နှစ်ဆယ် ကျော်ပြီ ။ ညားပြီး ကွဲတာပဲတဲ့ ။ အခု သူ့စိတ်က သူ့လင် ပြန်လာလိမ့်မယ်လို့ မျှော်တုန်းပဲ ။ လင် မယူဘူး ။ အမွေတွေ အများကြီးရတယ် ။ လိုချင်တဲ့ ဝတ်လုံတွေ ၊ ရှေ့နေတွေ ၊ စာရေးစာချီတွေ ၊ ဘီအေတွေ မွမွကြဲနေတာပဲ ။ ဘယ်သူ့ကိုမှ မယူဘူး ။ ပြောတဲ့အတိုင်းဖြင့် သူ့လင်ဟာ မင့်ရုပ်မျိုးပဲ ။ သည်တော့ မင်း ယိုးဒယား က ပြန်လာတဲ့ သူ့လင် ဆိုပြီး သွားပြီး ငွေငါးသောင်း ခြောက်သောင်းကို တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်ပြီး သုံးပစ်ဖို့ လိုတာပဲ ။ သူကတော့ သူ့လင်သား ပြန်လာရင် ယူမယ် ။ တခြားလူ ဆိုရင် သိကြားလာတောင် မယူဘူးထဲက ။ ကိုင်း ... ဒါ မင်းတစ်ခုပဲ သစ်တစ်ပင်ကောင်း ငှက်တစ်သောင်း မှီရတယ် ။ ဘယ့်နှယ် သဘောရသလဲ ။ ငွေကွငွေ ကျပ်ပြား ဖြူဖြူနော် ”

“ ဟင် ... ငါ အဟုတ် အလုပ်များ ပေါ်သလားလို့ လက်စသတ်တော့ မဖြစ်နိုင်တာကြီး လာပြော ။ သွားပါကွယ် ငါ့ဘာသာ ငါ အိပ်နေတာ ” ဟု ပြောပြီး အိပ်ရာထဲ ပြန်၍ လှဲချလေ၏ ။

“ ဘာကြောင့် မဖြစ်ရမှာတုန်းကွယ့် ။ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဝတ်ဆင်ပြီး ငါ ပြန်လာပြီဟေ့ မင်း အခုတောင် ယောက်ျား မယူသေးဘဲကိုး ။ မင်း ရှိမှ ရှိပါဦးမလားလို့ ငါ အောက်မေ့ခဲ့ရတယ် ။ ဘယ့်နှယ် ညာနှယ် ပြောပြီး အိမ်ပေါ်တက် လင်လုပ်ရုံ ရှိတာပဲ ။ ဒါထက် လွယ်တဲ့ အပေါက် ထမင်းထုပ်နဲ့ လည်ရှာလို့ တွေ့မှာလား ။ ကုသိုလ်ကံဆိုတာ တစ်သက်မှာ တစ်ခါပေါ်တာ ။ နှစ်ခါ မလာဘူး ။ လှံထမ်းလာတာသာ မြင်ရတာ ”

“ ဒီလိုသာဖြစ်ရင် တစ်မြို့လုံး သူ့လင်တွေချည်း ဖြစ်နေမှာပေါ့ကွယ် ”

“ ဖြစ်နိုင်လို့ ပြောတာပေါ့ကွယ့် ။ သူ့လင်နာမည်က ကိုရွှေကျော် တဲ့ ။ အဖေအမေ ဆွေမျိုးဉာတိ အကိုင်းအခက် အဆက်တွေနဲ့ သူတို့ အရင်က အခြေအနေတွေကို ငါ အကုန် စုံစမ်းပြီးပြီ ။ မင်း မှတ်မိအောင် လေးငါးရက် ကျက်မှတ်ဖို့ ရှိတာပဲ ။ မင်း ကျက်ဖို့ စကားတွေကို ငါ ရေးပြီး ပေးမယ် ကိုရွှေလှော် ရဲ့ ။ အဖေက ပုလိပ် အမေက မကြုတ် တဲ့ ။ သားချင်းပေါက်ဖော် တစ်ယောက်မှ မရှိဘူး ။ အခု သူတို့လည်း သေကုန်ကြပြီ ။ အဘိုးအဘွားတော့ အဘိုးက လွှထောင် ဦးချက်ကြီး တဲ့ ။ အဘွားက ဒေါ်ရှမ်း တဲ့ ။ အလုံမုံရွာ က ဆင်းလာကြသတဲ့ ။ အခု မင်းမိန်းမ နာမည်က မရွှန်း တဲ့ ။ သူ့မောင် ကိုသာညို က တစ်ကျွန်းမှာ သေသတဲ့ ။ မင်း ယောက္ခမ ယောက်ျားသူ က ဦးစံဖဲ တဲ့ ။ အရင်က မုန့်ဟင်းခါး ထမ်းရောင်းတယ် ။ မိန်းမကြီးက ဒေါ်ပုလဲ ။ နောက် ကျောင်းအမ ဒေါ်ပုလဲ ဆိုတာ ပုစွန်တောင်ပိုင်းက ဘယ်သူ့မေးမေး သိတယ် ။ ဟိုအရင် သာရဝေါ ဦးဥက္ကံသ ဆရာတော် ဈာပနပွဲတော် မှာ ရောဂါဖြစ်ပြီး နှစ်ယောက်စလုံး ထုံးအိုင်ထဲမှာ နေရစ် ခဲ့ကြရသတဲ့ ။ သည့်နောက် မင်းမိန်းမ ပစ္စည်းတွေနဲ့ ကျန်ရစ်ပြီး ဆရာတော် ဦးကိတ္တိမာလာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဆရာတော်ကြီးရဲ့ မယ်တော် ဒေါ်ညှက်ပု က ကြည့်ရှု စောင့်ရှောက်ထားရသတဲ့ ။ သူ့မိဘ ရှိစဉ်တုန်းကတော့ ဆရာတော်ကြီးရဲ့ ပစ္စည်းလေးပါး ဒါယကာတွေကိုး ။ ဒေါ်ညှက်ပု ကလည်း ဒေါ်ပုလဲ နဲ့ ညီအစ်မလို အင်မတန် ချစ်ခင်ရင်းနှီးတာကလား ။ အခု ဆရာတော်ကြီးလည်း ပျံတော်မူပြီ ။ ဒေါ်ညှက်ပု တော့ စစ်ကိုင်းမှာ ဥပုသ်သီတင်း နဲ့ နေတယ်လို့ ပြောတာပဲ ။ မင်းမိန်းမက စရိတ်ထောက် နေသတဲ့ ။ ဒါလောက်တော့ မင်း မှတ်နိုင်မှာပေါ့ ။ မင်း ဒိုင်ယာရီထဲမှာ ငါ ရေးထားမယ် ။ ဒါတော့ အရေးမကြီး ဘူး ။ ဒါလောက် ပြောနိုင်ရင် အမယ်လေး ကျုပ် လင်ကြီး ရဲ့ ဆိုပြီး ဖက်ထားမှာ ။ လွှတ်တောင် လွှတ်မှာ မဟုတ် ဘူး ။ မင်း ယိုးဒယားမှာ ဖြစ်ပျက်တာတွေကတော့ လွမ်းအောင် အာဝဇ္ဇန်း ရှိသလောက် ပြောတိုင်း ဖြစ်တာပေါ့ သူငယ်ချင်းရဲ့ ”

“ ငါ ထွက်ပြေးတာ ဘယ်နှစ်ခုနှစ်ကလို့ ပြောမလဲ ”

“ ခုတွေ နှစ်တွေ ဘယ်သူက မှတ်နေမှာတုန်းကွယ့် ။ ဟို မောင်သန့် မထခင် တောင်ငူ မြတ်စောညီနောင် ဘုရားပွဲက အပြန် တပေါင်းလလောက်ထဲမှာလို့ ပြောတာပဲ ”

“ ဒါပဲလား ”

“ ဒါရှိတာပဲ ။ ရုပ်လည်း တူပြီကွယ် ။ အဖြစ်အပျက်လည်း မှန်ပြီကွယ် ။ အသက်အရွယ်လည်း ကိုက်လို့ ။ ကိုင်း .. ဘာလိုသေးလဲ ။ နည်းနည်း လုပ်စရာလေး တစ်ခု ကျန်တာပဲ ”

“ ဘာလဲ ”

“ နည်းနည်းပါးပါး ဆေးနီကလေး ၊ ဘာကလေး ထိုးကွင်းမင်ကြောင်ကလေး လိုတာပဲ ”

“ အောင်မယ် ၊ ငါ့အသား အမေမွေးထား အကောင်းသားနဲ့ မင်းက ဂဠုန်ဖြစ်အောင် လုပ်မလို့လား ။ ငါ ကလည်း လေးဆယ်ကျော်ကွယ့် ”

“ မင်းကို ဘယ်သူကမှ လေးဆယ်ကျော်တယ်လို့ မပြောဘူး ။ ဆေးကလေး တစ်စက်နှစ်စက် ဘာဖြစ်သလဲ ။ မင်းတို့လို အသားဖြူမှာ ပိုတောင် လှသွားသေးရဲ့ ”

“ ဘယ်မှာ ထိုးရမှာလဲ ”

“ လည်ပင်းမှာ နည်းနည်း ၊ ရင်ဘတ်မှာ နည်းနည်း ၊ ပေါင်ကလေး ဒူးကလေး ၊ တင်ပါးဆုံကလေး နည်းနည်းစီ ဒါပဲ ။ ပြီးရင် မင်းငွေလေးငါးသောင်း သွားပြီး သုံး ၊ ဒါထက် လွယ်တာ ဘာရှိသေးသလဲ ”

ဘစံသည် စိတ်ကို မနိုင်သဖြင့် ဆိတ်ငြိမ်စွာ စဉ်းစား၍ နေလေရာ အသားကို စုတ်နှင့် စိတ်ထဲ၌ ထိ၍ စမ်းကြည့် ရာ ကြက်သီးထ၍ သွားလေ၏ ။ ထို့နောက် နှစ်ယောက်သား ဘစံအား အမျိုးမျိုး နားချကြရာ ဘစံ သဘောတူ လိုက်ရလေ၏ ။ ထိုအခါ ဘကျော် ရေး၍ ထားသော ဇာတ်လမ်းအစီအစဉ်ကို ( ဘိုင်ဟတ် ) နှုတ်တိုက် ကျက်ရလေ၏ ။ စာကျက်၍ အစမ်းစာမေးပွဲ လုပ်ကြရာ ဘစံ သည် ( အော်နာ ) နှင့် အောင်မြင်လေ၏ ။ နောက်ဆုံး၌ ဟင်္သာတဒိစကြိတ်တောနယ် သမ္ဘရာတိုင်း ခေါ်သော အရပ်မှာ ဦးထွန်းဝင်း ခေါ်သော ထိုးကွင်းဆရာကို တစ်ပေါင်လျှင် နှစ်ကျပ်ခွဲ ။ အသွားအပြန် စရိတ်ပေး၍ ခေါ်ယူရရှိလေ၏ ။ ဆေးနီဆရာကိုမူ ဘုန်းကြီးကျောင်း တစ်ကျောင်း၌ ရှာဖွေရရှိကြလေ၏ ။ ရှေးဦးစွာ လည်ပင်း ၌ ဆေးနီကွက်ထိုးရာ ဘစံမှာ မျက်လုံးမျက်ဆန်ပြူးပြီး အံကြိတ်ကာ ခံရလေ၏ ။ ထို့နောက် ရင်ဘတ်မှာ တစ်ကွက်မှ နှစ်ကွက် တိုးမှန်းမသိတိုး၍ ဆွယ်ကြရာ ကျောရောရင်ရော ဆေးနီပြည့်၍ သွားလေ၏ ။ ထိုနည်းအတိုင်း ထိုးကွင်းကိုလည်း တစ်ကွက်မှ နှစ်ကွက် ထိုးမှန်းမသိ ထိုးလေရာ တစ်လကြာမှ စုတ်ဒဏ်မှ နာလန်ထလေ၏ ။ အသက်အတော်ကြီးမှ ပြင်းထန်စွာခံရသော စုတ်ဒဏ်ကြောင့် ဘစံမှာလည်း အသည်းအသန် ဝေဒနာ ဖြစ်ခဲ့လေရာ အဆုတ်သို့ ထိခိုက်ပြီး ( နမိုးနီယား ) နှင့် မသေရအောင် ဆေးရုံကြီးသို့ တက်၍ ကုကြရလေ၏ ။ ဆေးရုံမှ ဆင်းသောအခါ ဆေးနီမင်ကြောင်များ အကုန် မကွာသေးသဖြင့် တစ်လလောက် ဆက်လက်၍ စောင့်ကြရလေ၏ ။ နောက် ဆေးများ ကွာ၍ ကောင်းစွာ ကျန်းမာသောအခါ ဘကျော်က မိန်းမထံ သွားဖို့ရန် အဆိုကို တင်သွင်းလေ၏ ။ ဘထွန်းက လျင်မြန်စွာ ထောက်ခံလေ၏ ။ ဘစံက ကန့်ကွက်လေ၏ ။ ကန့်ကွက်ခြင်း အကြောင်းပြချက်မှာ အခြားမဟုတ် ။ ဤအကြံ၌ သုံးယောက် ပါတနာ ရှိသည့်အနက် မိမိ တစ်ယောက်တည်းသာ အပင်ပန်းခံရကြောင်း ၊ အကြောင်းမူကား ဆေးနီဆေးနက် အထိုးခံရခြင်း ၊ အသက်တော်တော်ကြီးမှ ခံစားရသော ဒဏ်ချက်ကြောင့် နမိုးနီယားရောဂါဖြစ်ခြင်း ၊ သို့ဖြစ်ခဲ့ရာ ယခုမှာ နာလန်ထရုံမျှ ရှိသေးခိုက်မှာ မိန်းမချက်ချင်း ယူရလျှင် ထိုကဲ့သို့ မိန်းမယူခြင်း၏ ဒဏ်သည် စုတ်ဒဏ် ထက် ပိုမို ကြောက်မက်ဖွယ်ဖြစ်ဖို့ရှိခြင်း ၊ မိန်းမကို ယူရခြင်း၌ မိမိ၏ လွတ်လပ်ခြင်းကို ငွေနှင့် ရောင်းစားရသဖြင့် နစ်နာခြင်း စသည့် အချက်များ ဖြစ်လေ၏ ။ ထိုအကြောင်းပြချက်များနှင့် ဘစံက အတန်တန် ခုခံ ငြင်းဆန်သော်လည်း ချယ်ယာမင် ဖြစ်သူ စုတ်ဆရာက ( ကားစတင်းဘုတ် ) ဖြင့် ဘကျော်၏ အဆိုကို ထောက်ခံ လိုက်ရာ အဆိုအောင်မြင်သဖြင့် နေ့ရက်ကြာစွာ မဆိုင်းဘဲ မိန်းမထံ သွားကြလေ၏ ။

လမ်း၌ အဘယ်ပုံ ပြောရဆိုရမည် ၊ ဘယ်ပုံဆေးနီ များကို မြင်အောင် ပြမည် ၊ ရင်ဘတ်က ဆေးနီကို မြင်ရ အောင် ပူအိုက်၍ ရှပ်အင်္ကျီ ကြယ်သီးများ ဖြုတ်၍ ပြရမည် စသည်ဖြင့် ဘကျော်က သင်လေ၏ ။ ဘစံက “ နို့ တင်ပါးဆုံမှာ ကျားနေတဲ့ ထိုးကွင်းကို မြင်အောင် ဘယ့်နှယ် လုပ်ရမလဲ ” ဟု မေးရာ အကြံရခက်၍ နေလေ၏ ။ ထိုအခါ ဘထွန်းက “ မပူနဲ့ ငါက ခွစကားပြောမယ် ။ မင်းက ဒေါသဖြစ် ၊ ငါက ထိုးပြီးခွတော့မယ် ။ သည်တော့ မင်းက နားရင်းအုပ် ၊ ငါက ထပြီး ခါးတောင်းကျိုက် ပြီးတော့ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ထိုးမယ် ။ ဘယ့်နှယ် လဲ ။ ဟန်မကျဘူးလား ” ဟု ဘထွန်းက ပြောလေ၏ ။

ကျော် ။  ။ “ အေး ဟုတ်ပြီ ၊ ပထမဦးဆုံး လည်ပင်းနဲ့ ရင်ဘတ်က ဆေးနီတွေ မြင်တော့ သူ့စိတ်မှာ ယီးတီးယားတား ဖြစ်နေလိမ့်မယ် ။ ဒီအတွင်းမှာ တင်ပါးက ကွက်ကျားကို မြင်တော့မှ အမယ်လေး ကျွန်မ ယောက်ျား ပါပဲ ။ အမယ်လေး ကိုရွှေလှော်ရဲ့ လို့ ဆိုပြီး တင်ပါး လိုက်ဖက်မှာ ။ ဟန်ကြလိုက်လေ သူငယ်ချင်းရယ် ။ ငါ့ မျက်လုံးထဲ အခုတောင် မြင်နေတာပဲ ” ဟု ပြောပြီး လက်ခုပ်လက်ဝါး တီး၍ ရယ်ကြလေ၏ ။ ထိုအကြံကိုလည်း အတည်ပြုလိုက်ကြလေ၏ ။

မကြာမီ မိန်းမ၏ အိမ်သို့ ရောက်ကြလေ၏ ။

“ ဪ ... ကိုဘကျော်တို့ပါကလား ။ ဘယ်က လာကြတာလဲ ”

ကျော် ။  ။ “ ဟောဒီက ကျုပ်တို့ မိတ်ဆွေတစ်ယောက် စင်ကာပူက ရောက်လာလို့ ရန်ကုန်မြို့ လိုက်ပြရင်း ဆိုတာလို အခု လမ်းကြုံတာနဲ့ ဝင်လာကြတယ် ”

“ ဪ ... မောင်ကြီးက စင်ကာပူကလား ။ ရန်ကုန်မြို့ကို မရောက်ဖူးဘူးလား ”

“ ရန်ကုန်သားပါပဲ ။ သို့သော်လည်း ထွက်သွားတာ နှစ်ပေါင်း ကြာလှပါပြီ ။ ရှေးဦးပထမ ဘန်ကောက်ကို သွားပါတယ် ။ နောက် စူမတ္တရား ၊ ဂျာဘား ၊ မာလက်ကား ၊ တိုညို နှံ့နေတာပါပဲ ။ အခု နောက်ဆုံး စင်ကာပူမှာ သုံးနှစ်ကျော်ကျော် နေပြီးမှ ကိုယ့်ရပ်ကိုယ့်ရွာ လွမ်းလွမ်း ရှိတာနဲ့ ပြန်လာခဲ့တာပါ ” ဟု လည်ပင်းက ဆေးနီကို လက်ကိုင်ပဝါနှင့် သုတ်ကာ ရင်ဘတ်က ရှပ်အင်္ကျီ ကြယ်သီးများကို ဖြုတ်ပြီး ပါးစပ်နှင့် မှုတ်ကာ လက်ကိုင် ပဝါနှင့် ယပ်လေ၏ ။ မိန်းမက ယပ်ယူ၍ ပေးပြီး ဘစံ၏ မျက်နှာကို ကြည့်လျက် “ ဪ ... ဪ အင်း ... အင်း ။ ကိုယ့်ရပ်ကိုယ့်ရွာ ဆိုတော့ အောက်မေ့တာပေါ့ ။ နို့ စင်ကာပူမှာ ဘာအလုပ်များ လုပ်သလဲ ” ဟု မေး၏ ။

“ ပွဲစားလုပ်ပါတယ် ”

ဘထွန်း ။  ။ “ ခင်ဗျားတို့ စင်ကာပူမှာ ဘာပေါသလဲ ”

“ ဒူးရင်း ၊ မင်းကွတ် ၊ အုန်းကြက်မောက် ၊ အမွှေး အကြိုင် အမျိုးမျိုးပေါ့ ခင်ဗျာ့ ။ စင်ကာပူအကြောင်း ခင်ဗျား တစ်ခါမျှ မကြားဖူးဘူးလား ”

“ မကြားဖူးလို့ မေးတာပေါ့ဗျာ ။ ခင်ဗျားက ကျုပ် ထက်လည်း နယ်အတော် နှံ့ခဲ့တဲ့ လူပါ ” ဟု မူးယစ်သော မျက်နှာအမူအရာမျိုးနှင့် ပြော၏ ။

“ ခင်ဗျား မူးနေတယ် ထင်တယ် ”

“ ကျုပ် မူးတာ ခင်ဗျားနဲ့ ဘာဆိုင်သလဲ ”

“ ဆိုင်လို့ မဟုတ်ပါဘူးဗျား ”

“ မဆိုင်ရင် ခင်ဗျားက ဘာလို့ မူးသလေး ဘာလေး ပြောရသလဲ ” ဟု ပြောကာ ထိုးမလို အမူအရာနှင့် ထလေ၏ ။

“ ကျုပ် အခုတော့ တစ်ပြည်သားပါ ။ သို့သော်လည်း ကြောက်မယ် မထင်ပါနဲ့ ” ဟု ပြောပြီး ထလေ၏ ။

“ မကြောက်ရင် ခင်ဗျားက ” ဟု ပြောကာ ဘထွန်း က ပြေး၍ ထိုးလေ၏ ။ ဘစံက ခုခံလေ၏ ။ မကြာမီ ခါးတောင်းကျိုက်ကြ၏ ။ ဘစံ၏ တင်ပါးက မင်ကြောင် ကွက်ကျားကို အားလုံး ကြည့်၍ ပြုံးရယ်ကြလေ၏ ။ ထို့နောက် ဝိုင်း၍ ဖျဉ်ကြလေ၏ ။ သို့သော်လည်း တင်ပါးက ထိုးကွင်းကြောင့် မရွှန်း မှာ တစ်စုံတစ်ရာ ထူးခြားသော အမူအရာ မရှိသည်ကို အံ့သြခြင်းနှင့် စဉ်းစားရင်း သုံးယောက်သား ဆိတ်စွာနေကြလေ၏ ။

မရွှန်းက ပြုံးလျက် ဘစံကို ကြည့်ကာ “ ရှင့်ကို မြင်တော့ ကျွန်မ ယောက်ျား သွားသတိရတယ် ။ ဆေးနီတွေနဲ့ ရှင့်လိုပါပဲ ။ ရှင့်ရုပ်မျိုးပါပဲ ။ အခုအနေ ရှိရင် ရှင့်လို နေမှာပဲ ။ ထိုးကွင်းကလည်း တူလိုက်တာ ကျွန်မယောက်ျားက တော်တော် အသည်းကြောင်တာရှင့် ။ တင်ပါးအပြည့်တောင် အထိုးမခံနိုင်ဘူး ရှင့်လိုပဲ ။ သူ့မှာ ခူနာဖြစ်လို့ လက်မကလေး တစ်ခု ဖြတ်ပစ်ထားရတယ် ။ လက်မကလေး တစ်ခုပဲ မတူတာ ရှိတာပဲ ။ ကျွန်မယောက်ျားလည်း စိတ်ညစ်ပြီး ထွက်သွားတာ အခု သတင်းမကြားတာ ကြာလှပြီ ” ဟု ပြောလေ၏ ။

ထိုအခါ ကျော်ထွန်းစံ ကုမ္ပဏီလီမိတက်မှာ အတန်ငယ်ကြာစွာ စကားပြောပြီး အိမ်သို့ ပြန်ကြရာတွင် အဟုတ်တကယ်အစစ် လက်ဝှေ့ပွဲကို ကျင်းပကြလေ၏ ။ ဘကျော် နှင့် ဘစံမှာ နှာခေါင်းသွေး ထွက်ပြီးမှ လက်ဆွဲ နှုတ်ဆက်ကြပြီး အလုပ်ပျက်သမျှ အစားကြေစေဖို့ရန် တခြား အထွေထွေတို့ကို အလကားမနေဘဲ မနားမနေ ကြံစည်ကြ ၊ ကြိုးပမ်းခြင်း ပြုကြရလေသတည်း ။ ဘစံ မှာလည်း ထိုနေ့က စပြီး ကိုဆေးနီ ဟူသော နာမည်ကို ရ၍ နေလေ၏ ။

▢  ပီမိုးနင်း
📖 သူရိယရုပ်စုံသတင်း
      အတွဲ ၃ ၊ အမှတ် ၁၆
      ဇူလိုင် ၁၇ ၊ ၁၉၃၂

ရက်ကျန်များ

 

❝ ရက်ကျန်များ ❞
  ( ကောင်းမြတ် )

သူသည် ခုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေရသည်ပင် ဖြစ်သော်လည်း နေရသည်မှာ တစ်စက်မျှ မသက်သာလှ ။ သူ သူ့ခြေလက်တွေကိုပင် မသယ်နိုင်လောက်အောင်ပင် နွမ်းချည့်အားနည်းနေသည် ။ ပက်လက် လှဲနေရသည်မှာ ကြာလှပြီဖြစ်ရာ သူ့ကျောတွင် ပူလောင်စပ်ဖျဉ်းနေသည် ။ သို့သော် ဟိုဘက်ဒီဘက်ကို ကိုယ်တိုင် စောင်းဖို့သော်မှ လုံလောက်သော အားအင် သူ့မှာ မရှိ ။ နောက်ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးမှ အရိုးတွေသည်လည်း အိမ်တိုင်တစ်လုံးကို သစ်ပိုးများ ဝင်ထိုးနေသလို တစစ်စစ် နာကျင်ကိုက်ခဲလို့ နေ၏ ။ အဆိုးဆုံးကတော့ သူ့ရဲ့ နောက်ကျောရိုးမကြီး ။ အရင်ဆုံး စတင်ကိုက်ခဲခဲ့သော နေရာမှာ ထိုကျောရိုးမကြီး ပင် ဖြစ်ပြီး သူ့ဝေဒနာသည်လည်း ..

ထိုကိုက်ခဲခြင်းမှပင် စတင်ခဲ့ ၊ သိရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည် ။ သို့သော် ထိုသိရှိခဲ့ခြင်းသည် သူ့အတွက် အတော်ပင် နောက်ကျနေခဲ့ပြီ ။ အစကတည်းက သူဘာမှ မတတ်နိုင်ခဲ့သလို ခုလည်း သူ ဘာမှ မတတ်နိုင်ပါ ။ ဝေဒနာသည် တစ်နေ့တခြား ပိုပို၍သာ ပြင်းထန်ဆိုးဝါးလာသည် ။ သို့သော် ခံစားနေရသော နေ့ရက်တို့သည်လည်း သူ့အတွက် များများစားစား ကျန်တော့သည် မဟုတ်ချေ ။

••••• ••••• •••••

သူ့ဝေဒနာ သူ့ရောဂါကို သူသိပါသည် ။ သူများတွေ သိသည် ဆိုသည်ထက်ကို သူက ပို၍ သိပါသည် ။ သူက သူ့နည်းတူ ရောဂါသည်တွေကို ကုသပေးနေသော ခွဲစိတ် ဆရာဝန်ကြီး တစ်ယောက်ပဲ ။ သူ သိပါသည် ။ ဒီရောဂါ သည် ယောက်ျားသားတွေမှာပဲ ဖြစ်တတ်ပြီး သူ့လို အသက်ကြီးပိုင်းတွေမှာ ဖြစ်တတ်တာ သူသိပါသည် ။ သူ့လို ဆေးလိပ်သောက်တတ်သူတွေမှာ ပိုဖြစ်တတ်တာလည်း သူသိသလို ၊ ရောဂါလက္ခဏာတွေကိုလည်း သူသိပါသည် ။ ရောဂါလက္ခဏာတချို့ ပြစဉ်က ပညာရှိ သတိဖြစ်ခဲ ၊ သူ ပေါ့ပေါ့ဆဆ နေခဲ့မိ၏ ။ နောက်ကျောရိုးဆစ်များ မခံမရပ်နိုင်အောင် နာကျင်လာသောကြောင့် ရောဂါရှာဖွေစစ်ဆေးမှုများ ပြုလုပ်ကာမှ သူ့မှာ ကင်ဆာရောဂါ ရှိနေကြောင်း ၊ နောက်ကျောခါးရိုးဆစ်များအထိ ကင်ဆာ ပျံ့နေပြီဖြစ်ကြောင်း သိရှိခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည် ။ ပျံ့နှံ့မှုများ ရှိနေပြီဖြစ်သော ထိုကင်ဆာမျိုး အတွက် ကုသထုံးများကို သူသိပြီးဖြစ်သလို ထိုရောဂါအဆင့်၏ အလားအလာကိုလည်း သူ သိပြီးဖြစ်၏ ။ ရောဂါ သက်သာအောင် ကုသစရာ ရှိသည်များကို သူ ဆက်လုပ်ရန်မှလွဲ၍ ရောဂါကြီး ပျောက်ကွယ်သွားဖို့ရာ သူ ဘာမှ မတတ်နိုင်ခဲ့ ။

သူ့အတွက် ရောဂါ သိရှိပြီး အစပိုင်း နေ့ရက်များသည် ခက်ခဲလွန်းလှ၏ ။ သေခြင်းတရားသည် သူ့လက်တစ်ကမ်းသို့ အလျင်မြန်ဆုံး ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး နေ့ရက်တစ်ခု မရောက်မချင်း သူ့ အနီးအနားမှာပင် ငုတ်တုတ်ထိုင်ကာ စောင့်ဆိုင်းနေသည့် အဖြစ်သည် ဘယ်လောက်တောင် ချောက်ချားစရာ ကောင်းလိုက်ပါသလဲ ။ တကယ်တော့ သူသည် သေခြင်းတရားကို အများတကာတွေထက် ပို ရင်းနှီးထားပြီးသူ မဟုတ်လား ၊ သူ့အနှစ်ငါးဆယ်ကျော် သက်တမ်းတွင် သူ့မိဘဘိုးဘွားဆွေမျိုးများ၏ သေခြင်းတရားများ ၊ သို့မဟုတ် သူ့မိတ်ဆွေသူငယ်ချင်းတို့၏ နာရေးကိစ္စများ ၊ သူ့လူနာဆောင်ထဲမှ ကယ်တင်ခွင့် မရနိုင်ခဲ့တော့ဘဲ သေမင်းခေါ်ရာနောက်သို့ ကောက်ကောက်ပါအောင် လိုက်သွားခဲ့ရသော သူ့လူနာများ ၊ တကယ်ဆို သေခြင်းတရားသည် သူ့အတွက် သူစိမ်းတစ်ရံဆံ တစ်ယောက် မဟုတ်ခဲ့ ။ မိတ်ဆွေသူငယ်ချင်း မဖြစ်ခဲ့လျှင်တောင် အမြဲစစ်ထိုး တိုက်ခိုက်ခဲ့ရသော ရန်သူရင်း တစ်ယောက်ပင် ဖြစ်ခဲ့ပါလိမ့်မည် ။ သို့သော် ထိုရန်သူက သူ့ကို တည့်တည့်တိုက်ခိုက်လာသော တစ်နေ့သည် သူ့ အတွက် အိပ်မက်ဆိုးများကိုပင် ညဆက် မက်စေခဲ့၏ ။

သူ့လူနာတွေကို သူတို့ ရောဂါအကြောင်း သူတို့မှာ နေ့ရက်တွေ သိပ်များများမကျန်တော့ကြောင်းကို ပြောပြခဲ့စဉ်က သူတို့ ဘယ်လိုများ ခံစားခဲ့ကြရပါလိမ့် ။ ထို စကားလုံးကို သူတို့ ဘယ်အကြားအာရုံမျိုးနဲ့များ နားထောင်ခဲ့ကြတာပါလိမ့် ။ သူသည် သူ့ကိုယ်သူ ဆရာဝန် ပီသသော ၊ ဆရာဝန်တစ်ယောက်၏ ကျင့်ဝတ်သိက္ခာများကို အတိအကျ လိုက်နာသော ၊ လူနာတစ်ယောက်၏ အခွင့်အရေး ၊ လူ့အခွင့်အရေးကို အမြဲတစေ လေးစားသော ဆရာဝန်တစ်ယောက် အဖြစ် သူ့ကိုယ်သူ ဂုဏ်ယူတတ်ခဲ့သူ ဖြစ်သည် ။ လူနာသည် လူနာတစ်ယောက်၏ အခွင့်အရေး အပြည့်အဝ ရရှိရမည် ။ လူနာတစ်ယောက် အနေဖြင့် သူ့မှာ ဖြစ်နေသော ရောဂါသည် မည်သည့်ရောဂါ ဖြစ်သည် ။ ထိုရောဂါနှင့် ပတ်သက်၍ မည်သည့်ကုထုံးများ ရှိသည် ။ ထိုရောဂါသည် ကုသ၍ မရ ၊ ကုသ၍ ရလျှင် ပျောက်ကင်းနိုင်ခြေ မည်မျှရှိသည်တို့ကို သိရှိသည်တို့ကို သိရှိနိုင်သော အခွင့်အရေး ရှိရမည် ။ ဒါ လူနာ၏ အခွင့်အရေးပင် ဖြစ်သည် ။ ဆရာဝန်က ရှင်းပြပြီးသည့်အခါ မည်သည့် ကုထုံးကို ရွေးချယ်မည် ၊ မည်သည့်အထိ ကုသမည်ကိုလည်း ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ပိုင်ခွင့်ရှိသည် ။ ကုသမှုကို ငြင်းပယ်ပြီး သေလမ်းကိုပင် ဂုဏ်သိက္ခာရှိစွာ ရွေးချယ်ပိုင်ခွင့်ရှိသည် ။ ၎င်းတို့သည် လူနာတစ်ဦး၏ အခွင့်အရေးများအဖြစ် သူ အရေးတယူ တလေးတစားပြု ပေးခဲ့သည် ။

သူ့ဆရာဝန်သက်တမ်း တစ်လျှောက်တွင် ထိုကဲ့သို့ ရောဂါ အကြောင်း ရှင်းပြရခြင်းမျိုးသည် သူ ဟိုးအလုပ်သင် ဆရာဝန်လေးဘဝ ကတည်းက အကြိမ်ပေါင်းများစွာ တွေ့ကြုံခဲ့ရပြီး ဖြစ်သည် ။ တချို့ လူနာရှင်များက လူနာကို မည်သည့်အကြောင်းအရာ အကောင်းအဆိုးကိုမျှ ပေးမသိလိုကြ ။ တချို့လူနာများမှာ သေသွားသည့်တိုင် သူတို့ ဘာရောဂါဖြစ်တယ်ဆိုတာ သိခွင့် ရမသွားရှာကြ ။ လူနာကိုယ်တိုင်က သိချင်စိတ် ရှိနေခဲ့လျှင် သူ လူနာတိုင်းကို လိုလိုလားလားပင် ပြောပြဖြစ်ခဲ့သော်လည်း လူနာရှင် တို့က လူနာကို ရောဂါအကြောင်း ပြောမပြရန် ကွယ်ရာမှာ လာတောင်းဆိုသောကြောင့် ပြောခွင့် မသာခဲ့သော အခါမျိုးတွင်မူ ထိုလူနာ အတွက် သူ ဝမ်းနည်းခဲ့ရ၏ ။ တကယ်ဆိုလျှင် လူနာသည် သူ့ရောဂါနှင့် ပတ်သက်၍ အကုန်အစင် သိခွင့်ရှိပြီး ၊ လူနာက ခွင့်မပြုလျှင် လူနာ အကြောင်း ၊ ရောဂါအကြောင်း လူနာရှင် သို့မဟုတ် လူနာ၏ မိသားစုကို ပြောပြခွင့်တောင် မရှိသည့်အကြောင်း ပြောပြလျှင်လည်း ထိုသူများက လက်ခံနိုင်ပါမည်မို့လို့ လား ။ အချို့သောနိုင်ငံများ အထူးသဖြင့် အာရှနိုင်ငံများတွင် လူနာ ၊ ရောဂါနှင့်ပတ်သက်၍ ဆုံးဖြတ်ချက်ချသူ ( decision making unit ) သည် လူနာ တစ်ဦးတည်းသာ မဟုတ်ဘဲ လူနာ၏ မိသားတစ်စုလုံး ဖြစ်နေတတ်သည်ကို သူ လျစ်လျူရှုမထားခဲ့ပါ ။ သို့သော် ဆုံးဖြတ်ချက် ချကြရာတွင် လူနာကို ပါဝင်ခွင့် မပေးကြခြင်းကိုတော့ သူ ဘယ်တုန်းကမှ အခဲမကျေနိုင်ခဲ့ ။ ပြဿနာအချို့ တက်ခဲ့ပြီးသည့်နောက်မှာတော့ လူနာ၏ အခွင့်အရေး ဆိုတာထက် မလိုအပ်ဘဲ ပြဿနာတွေ ရှုပ်မလာအောင်သာ သူ ဦးစားပေးခဲ့ရ၏ ။ သို့သော် အခြေအနေပေးသော လူနာတိုင်းကိုမူ ရောဂါ အခြေအနေမှစ၍ လူ့ဘဝတွင် နေရရန် ကျန်နေသေးသော ခန့်မှန်းရက်ကိုပါ သူ ပြောပြ ဆွေးနွေးပေးခဲ့သည်ချည်းသာ ဖြစ်သည် ။

လူနာ၏ ရောဂါသည် ကင်ဆာရောဂါဖြစ်ကြောင်း ၊ သို့မဟုတ် ကုသ၍ ပျောက်ကင်းနိုင်မည် မဟုတ်တော့ကြောင်းကို လူနာကို ဘာကြောင့် သိခွင့်မပေးချင်ကြရသလဲ ။ လူနာ စိတ်ထိခိုက်သွားမှာ စိုးလို့ ၊ လူနာစိတ်ဓာတ် ကျသွားမှာ စိုးလို့ပါ ဆရာရယ် ၊ ဒီလိုလေးပဲ ထားလိုက်ပါ ။ သက်သာသွားမှာ ပျောက်သွားမှာပါလို့သာ ပြောပေးပါ ဆရာရယ် ဆိုတာမျိုးကို သူ လက်ခံချင်ခဲ့သူ မဟုတ် ။ လူနာကို အထင်သေးခြင်း ၊ လူနာကို တစ်ဆင့်နှိမ့်ချပစ်လိုက်ခြင်းဟုသာ သူ ယူဆခဲ့သည် ။ ရိုင်းရိုင်း ဆိုရလျှင် လူနာကို သေတော့မည်မှန်း သိ၍ လူရာမသွင်းတော့ခြင်း ဖြစ်သည် ဟုသာ သူ သတ်မှတ်သည် ။ စိတ်မထိခိုက်ရ မဟုတ် ၊ ထိခိုက်ရပါလိမ့်မည် ။ လူသားတစ်ဦး အတွက် မိမိ မကြာမီ သေဆုံးရတော့မည် ဟူသော သတင်းထက် ပို၍ ဝမ်းနည်း ထိခိုက်ဖွယ်ကောင်းသော သတင်း ဘယ်မှာ ရှိဦးမည်မို့လဲ ။

ထိုသတင်းသည် သူ့အတွက်လည်း ချောက်ချားစရာ အကောင်းဆုံး သတင်းတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည် မဟုတ်လား ။ ထိုစဉ်က ဓာတ်မှန်အဖြေစာရွက်ကို ကိုင်ကာ အခန်းထဲတွင် ကျောက်ရုပ်ကြီး တစ်ရုပ်လို မလှုပ်မယှက် အကြာကြီး ငိုင်နေခဲ့ရသည် ။ သူ မကြာမီ သူ့မိသားစုကို ခွဲခွာသွားရတော့မည် ။ သူချစ်သော ဇနီးသည်နှင့် သားလေးနှစ်ယောက်ကို ချန်ထားခဲ့ရတော့မည် ။ သူ့မိဘနှစ်ပါး လျှောက်ခဲ့ရာလမ်းကို သူလိုက်ရတော့မည် ၊ သူချစ်သော သူ့လူနာတွေ အတွက် ပြုစုကုသပေးခွင့်ကို သူ စွန့်လွှတ်လိုက်ရတော့မည် ။ သူ့အားလပ်ချိန်များတွင် သားနှစ်ယောက်နှင့် အတူ ပြုစုခဲ့သော ဥယျာဉ်ကလေးတွင် ထိုင်ငေးအပန်းဖြေခွင့်ကို သူ ရတော့မည်မဟုတ် ။ ဟိုးငယ်စဉ်ကတည်းက စုဆောင်းယုယခဲ့သော သူ့ စာအုပ်ဗီရိုသုံးလုံးကို သူ့သား နှစ်ယောက် လက်ထဲတွင် သူထားခဲ့ရတော့မည် ။ သားနှစ်ယောက်ကရော သူ့စာအုပ်တွေကို သူ့လို ရိုသေပါ့မလား ။ သားကြီးကတော့ မဆိုးရှာ ၊ စာအုပ်တွေ ယူဖတ်ပြီးလျှင် စနစ်တကျ ပြန်ထားလေ့ရှိသည် ။ သားငယ်က နည်းနည်း ဆိုးချင်သည် ။ သားနှစ်ယောက်စလုံးကလည်း ပညာစုံသေးသည် မဟုတ် ။ သားငယ်က နောက်နှစ်ဆို ဆယ်တန်း တက်ရတော့မည် ။ သူ့ဇနီးသည် တစ်ယောက်တည်းနဲ့ သားနှစ်ယောက် စလုံးအတွက် အဆင်မှ ပြေပါ့မလား ။ သူ စုဆောင်းထားခဲ့သော ငွေကြေးဥစ္စာတွေကလည်း ဘယ်လောက်ကြာကြာ ခံမှာမို့လို့လဲ ။ သူ့ဇနီးသည်သည် သား နှစ်ယောက်ကို ပြုစုနိုင်ရန် သူ ရပ်တန့်ခိုင်းခဲ့သော စီးပွားရေးလုပ်ငန်းကို သားနှစ်ယောက် အတွက်ပဲ ပြန်လုပ်နေရဦး မှာလား ၊ တကယ်ဆို သူ အသက်ငယ်ငယ်ကတည်းက အိမ်ထောင်ပြုခဲ့ဖို့ ကောင်းသည် ။ ကလေးတွေကို ဒါထက် စောစော မွေးခွင့်ရခဲ့လျှင် သူ့ဇနီးလည်း အိုကြီးအိုမ ကျမှ သားတို့ ကျောင်းစရိတ်အတွက် စီးပွားထွက် ရှာစရာ လိုမည် မဟုတ်တော့ ။ ဒီအရွယ်ကြီးကျမှ သူ့အတွက် တစ်ပင်ထူဖို့ ဆိုတာရော သင့်တော်ပါဦးမလား ။ ဇနီးသည် အတွက် အားဖြစ်မည် ဆိုလျှင်တော့ ထူချင်လည်း ထူပါစေ ၊ သူ ခွင့်ပြုနိုင်ပါသည် ။ တကယ်တော့ ခွင့်ပြုခြင်း မပြုခြင်း ဆိုတာတောင် သူနဲ့ သက်ဆိုင်တော့မှာမှ မဟုတ်ဘဲ ။ သက်ရှိထင်ရှား ရှိစဉ်မှာ လင့်ဝတ္တရား ၊ မိဘဝတ္တရား ကျေပွန်အောင် ကြိုးစားနိုင်ခဲ့သည်ကိုပင် သူ တွေး၍ ကျေနပ်ရ ပြန်ပါသည် ။ သူ့ဇနီးကိုလည်း မေးကြည့်ရပါဦးမည် ။ သူ့ဘက်က ဝတ္တရား မကျေပွန်ခဲ့သည်များရှိလျှင် သူ တောင်းပန်ရဦးမည် ။ သားနှစ်ယောက် ကိုရော ၊ သားတို့ ကရော သူ့သတင်းကို လက်ခံနိုင်ကြပါ့မလား ။ သူ့သတင်းကို ကြားလျှင် သူတို့နှလုံးသားနုနုကလေးများ နွမ်းဖျော့သွားကြလိမ့်မည် ။ သို့သော် သားတို့ကို သူ ပြောပြရလိမ့် မည် ။ သားတို့ကို သားအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုသော ၊ လေးစားသော စိတ်ကြောင့်ပင် သူ ပြောပြရလိမ့်မည် ။ အဖေကို အလွန်ချစ်ကြသောသူတို့ ဝမ်းနည်းကြေကွဲကြလိမ့်မည် ။ ငိုကြလိမ့်မည် ။ သို့သော် မည်သူနှင့် မဆို တွေ့ဆုံကြပြီးလျှင် တစ်ချိန်ချိန်မှာ ရှင်ကွဲ သို့မဟုတ် သေကွဲ ကွဲရလိမ့်မည်ဆိုတာ ၊ လူတိုင်း၏ ဘဝအဆုံးသတ်တွင် သေခြင်းတရားနှင့် တွေ့ဆုံရခြင်းသည် သဘာဝပင် ဖြစ်သည်ဆိုတာ သားတွေကို သူချော့မော့ ရှင်းပြရလိမ့်ဦးမည် ။

••••• ••••• •••••

သူ့ရောဂါကို သိရှိရပြီးသော နောက်တွင် သူ့နေ့ရက်များသည် တစ်ရက်ထက်တစ်ရက် ပို၍ ပို၍ အဓိပ္ပာယ် မဲ့လာခဲ့သည် ။ သူသည် သေသူပင်ဖြစ်သည် ။ သေမင်း၏ သေစာရင်းတွင် ဘွတ်ကင်ချိတ်ထားပြီးသူ ဖြစ်သည် ။ သူ့ ဆေးခန်းတွင် တိုကင်နံပါတ် အလှည့်ကျသူလို နာမည်ကို ခေါ်လိုက်လျှင် သေမင်းခေါ်ရာနောက်သို့ ကောက်ကောက်ပါအောင် လိုက်သွားရတော့မည့်သူ ဖြစ်သည် ။ ထိုအချိန်ကိုသာ သူ ဝမ်းနည်းဆိတ်ငြိမ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေမိသည် ။

သူ့အကြောင်း ကြားသော မိတ်ဆွေများသည် သူ ကင်ဆာဆေးသွင်းသော ရက်များတွင် လည်းကောင်း ၊ သို့မဟုတ် သူ အလုပ်လုပ်ရာ လူနာဆောင်သို့ လည်းကောင်း ၊ သို့မဟုတ်လျှင်လည်း သူ့အိမ်ဆီသို့ လည်းကောင်း သတင်းမေး အလည်အပတ် လာကြသည် ။ ယခင်က ဘာသိဘာသာနေကြသူများ ၊ အကြောင်းရှိ၍ ဖိတ်ကြားလျှင်တောင် မအားလပ်၍ မလာနိုင်ကြသူများ ၊ ထူးခြားလှသည်မှာ သူ့ကို ယခင်က ရန်သူတစ်ယောက်လို သတ်မှတ်ဆက်ဆံခဲ့သူများသည် အဘယ်ကြောင့် ခုမှ တခုတ်တရ လာရောက် တွေ့ဆုံနေကြရသလဲ ။ မကြာခင် သူတို့ကို နှုတ်ဆက်၍ ဟိုးအဝေးကြီးသို့ အပြီးအပိုင် ထွက်ခွာသွားတော့မည့် သူကို လာရောက်နှုတ်ဆက်ကြခြင်းမျိုးလား ။ သို့မဟုတ် နောက်တစ်ခါ လုံးဝ မတွေ့ရတော့မည်ဖြစ်၍ တွေ့ဖူးလိုက်ရအောင် လာရောက် နှုတ်ဆက်ကြခြင်းမျိုးလား ။ သို့မဟုတ် နောက်တစ်ခါ လုံးဝ မတွေ့ရတော့မည်ဖြစ်၍ တွေ့ဖူးလိုက်ရအောင် လာရောက် ကြည့်ရှုခြင်းမျိုးလား ။ သို့တည်းမဟုတ် ငါတို့သည် သင့် အပေါ်တွင် မေတ္တာစေတနာ အပြည့်ရှိပါသည်ဟု သက်သေပြချင်သောကြောင့် လာရောက် ပြောဆိုပြသခြင်းမျိုးလား ။ လာရောက် တွေ့ဆုံကြသူ အချို့၏ မေတ္တာကို သူ ခံစားသိရှိရပါသည် ။ သို့သော် ဟိုးအရင် အချိန်တွေ တုန်းကရော ထိုမေတ္တာမျိုး ဂရုစိုက်မှုမျိုးကို ဘာလို့မပြသခဲ့ကြတာလဲ ။ ယခင်ကလည်း ထိုအပြုအမူမျိုးကို သူ လိုလားတောင့်တခဲ့ပါသည် ။ ဘာဖြစ်လို့များ ယခုမှ တစ်စုတစ်ပြုံကြီး လာရောက် မေးမြန်းနှစ်သိမ့်နေကြတာလဲ ။ မည်သည့် အကြောင်းကြောင့် လာသည်ဖြစ်စေ လာရောက်ကြသူတိုင်းတွင် ပါလာတတ်သော ၊ သူ့ကို သနားကရုဏာ သက်နေသော မျက်လုံးများ ၊ “ ကျွတ် .... ကျွတ် .... ကျွတ် သူတောင် သွားရှာရတော့မှာပါလား ” ဟု အသံထွက်နေသော အကြည့်များကိုမူ သူ အလွန် မုန်းတီးမိသည် ။ လူတစ်ဦး ရောက်လာပြီး ပြန်သွားတိုင်း ထိုသူတို့ထက် သူ့မှာ တစ်ဆင့်နိမ့်ကျသွားသလို ခံစား လိုက်ရသည် ။ သူသည် သူ့အခန်းတံခါးကို ပိတ်၍သာ ထားလိုက်ချင်သော်လည်း သူ့ဇနီးသည် အဖြေခက်မည် စိုးသောကြောင့် သူ အောင့်အည်းသည်းခံပေးခဲ့သည် ။ ဖြစ်နိုင်လျှင်တော့ “ ငါက မကြာခင် သေတော့မယ့်လူ ၊ မင်းတို့ကတော့ လူကောင်းပေါ့ ။ အေး ဒါပေမဲ့ ငါလည်း မင်းတို့လို လူပဲ ။ ငါ့ကို ဘယ်သူကမှ လာ သနားစရာ မလိုဘူး ။ ငါ့ဘဝမှာ ရက်များများစားစား မကျန်တော့တာနဲ့တင် ငါ့ဘဝက မင်းတို့အောက် နိမ့်ကျသွားတာ မဟုတ်ဘူးကွ ” လို့ လာတဲ့ လူတိုင်းကို အော်ဟစ်ပစ်ချင် မိသည် ။

သူရော အခြားလူတစ်ဦး နေထိုင်မကောင်း ဖြစ်စဉ်က ထိုကဲ့သို့ သွားရောက်ခဲ့ဖူးသလား ။ သွားဖူးသလား မသွားဖူးဘူးလား ။ သူ မမှတ်မိ ။ သူ့မှာလည်း တစ်ချိန်က ထို မျက်လုံးများ ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးခြင်း ရှိမရှိ ဆိုတာ သူ မမှတ်မိချင်ပါ ။ လူနာများကို ရောဂါအကြောင်း ရှင်းပြဆွေးနွေးချိန် ၊ နှစ်သိမ့်အားပေးခဲ့ချိန်တွေတုန်းကတော့ သူ့မျက်လုံးတွေမှာ မေတ္တာရည်တို့ဖြင့် စိုလက်တောက်ပနေခဲ့တာ သူ သတိတရ မှတ်သားထားမိခဲ့သည် ။ သူ့လူနာတွေရော ထိုစဉ်က သူ ခုခံစားနေရသလိုပဲ ခံစားခဲ့ကြရသလား ။ ရုတ်တရက် ကြီးမားခံ့ညားသွားသော မေတ္တာထုကြီး အလည်မှာ သေးနုပ်သိမ်ငယ် သွားခဲ့ကြသလား ။ နှုတ်ဆက် ထွက်ခွာခါနီးမှာ မေတ္တာတွေ တစ်ပွေ့တစ်ပိုက်ကြီး သယ်ဆောင်သွားနိုင်သည့်အတွက် ကျေနပ်ပျော်ရွှင်ခဲ့ကြသလား ။ လူ့ဘဝ၏ နောက်ဆုံးအချိန်တွင် ချစ်ခြင်းမေတ္တာ ကရုဏာတွေ ၊ ဂရုစိုက်မှုတွေကို အများဆုံး ရရှိတတ်ခြင်းသည်လည်း သဘာဝလား ။ မည်သို့ဖြစ်စေ “ ငါ့ကို လူတွေ ပိုဂရုစိုက်လာကြတာ ငါ့ဘဝက နောက်ဆုံးအချိန် ရောက်နေပြီမို့လို့များလား ၊ ငါသေရတော့မှာလား ” ဟူသော သံသယနှင့် မရေရာခြင်း ၊ မသေချာခြင်းတို့နှင့် အမြဲတစေ ထိတ်လန့်အားငယ်ကြောက်ရွံ့နေခဲ့ရခြင်း မဟုတ်တာတော့ သူ အပြည့်အဝ အတိအကျ ယုံသည် ။ သူသည် ဘဝတွင် ရင်ဆိုင်ရမည့် ပြဿနာကြီးငယ်တို့ကို ရဲရဲရင့်ရင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ချင်ခဲ့သလို သူ့ လူနာများကိုလည်း ထိုသို့ပင် ရင်ဆိုင်စေချင်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည် ။ “ ရှေ့မှာ ရှောင်လွှဲ မရသော အန္တရာယ်ရှိသည် ။ လုပ်စရာ ရှိတာ လုပ်ပါ  ။ ရဲရဲရင်ဆိုင်ပါ ” ဟုသာ သူ ပြောချင်ခဲ့သည် ။ ဟန်ဆောင်ဖုံးကွယ်ရခြင်းကို သူ မုန်းပါသည် ။

••••• ••••• •••••

သူ ခု ရင်ဆိုင်နေရပါပြီ ။ သို့သော် သူ့မှာ ရင်ဆိုင်စရာ ခွန်အား မရှိခဲ့ ။ ရန်သူက အင်အားကြီးလွန်းသည် ။ ထို့ပြင် ဒီတိုက်ပွဲမှာ သူပဲ ရှုံးနိမ့်မည်ကိုလည်း ကြိုသိနှင့် နေပြီးဖြစ်သည် ။ မည်သူမှတော့ အရှုံးကို မလိုချင်ကြကြပါ ။ သို့သော် ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မည် ။ ရှုံးမည်ကို ကြိုသိနေခြင်းထက် ရှုံးမည်နိုင်မည်ကို ကြိုမသိခြင်းက ပိုမကောင်းဘူးလား ။ သေချာနေသော အရှုံးတစ်ခုကို စောင့်မျှော်နေရခြင်းကတော့ ပင်ပန်းလှပါသည် ။

နောက်ပြီး အရှုံး၏ အခြားတစ်ဖက် အလွန်မှာ ရှိမှာလဲ ။ အောင်မြင်သူကို လက်ခုပ်သြဘာများနှင့် ချီးမြှောက်ကြလျှင် ရှုံးနိမ့်သွားသူ အတွက်ကရော ဘယ်လိုပုံမျိုးနဲ့ ကြိုဆိုကြမလဲ ။ ဘယ်သူတွေကရော အရှုံးသမားကို ကြိုဆိုကြမှာတဲ့လဲ ။ ရှုံးနိမ့်သွားခြင်း၏ ဟိုတစ်ဖက်ကို သူ သိချင်လှပြီ ။

သူ သေဆုံးသွားပြီးတဲ့ နောက်ကို သူ ဘာဖြစ်မှာလဲ ။ သူသည် ဗုဒ္ဓဘာသာကို သက်ဝင်ယုံကြည်ခဲ့သူ ဖြစ်၍ သူ သိရှိနားလည်ယုံကြည်ထားခဲ့သလိုပင် တွေးသည် ။ သူ သေဆုံးသွားခဲ့လျှင် နတ်ပြည်ကို ရောက်မှာလား ။ သူ ကုသိုလ်ကောင်းမှုတွေ အများကြီး ပြုခဲ့သည်ပဲ ။ ဘာဝနာတရား မလိုက်စားနိုင်ခဲ့သော်လည်း ဒါန နှင့် သီလပါရမီ ကိုတော့ သူ အတတ်နိုင်ဆုံး ဖြည့်ဆည်းခဲ့သည်လေ ။ သူ လုပ်ခဲ့သော အလုပ်သည်ပင် လူ့အသက်ကို ကယ်တင်ရသည့် ကုသိုလ်တွေ အများကြီးရသော အလုပ်တစ်ခု မဟုတ်လား ။ ထိုကုသိုလ်တို့၏ အကျိုးကိုတော့ သူ ပြန်ခံစားရမည်ဟု ယုံပါသည် ။ ကောင်းရာဘုံဘဝ တစ်ခုခုသို့ သူ ရောက်ချင်ပါသည် ။ သို့မဟုတ် လူပဲ ပြန်ဖြစ်မှာလား ။ လူပြန်ဖြစ်တဲ့ နောက်မှာရော လူဖြူလား ၊ လူမည်းလား ၊ ဘယ်နိုင်ငံမှာလဲ ၊ ဘယ်မြို့မှာလဲ ၊ သူ့ရဲ့ မိဘတွေကရော ချမ်းသာပါ့မလား ။ ဘာအလုပ်များ လုပ်ကိုင်စားကြမှာလဲ ။ ခုဘဝ ကုသိုလ်နှင့် ရှေးရှေးဘဝတုန်းက ကုသိုလ်များ ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် ပြည့်စုံကောင်းမွန်သော ဘဝတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ရမည် ထင်ပါသည် ။ သို့သော် ထိုသို့ မဟုတ်ဘဲ ရှေးရှေးဘဝတုန်းက အကုသိုလ်တရားများ ပေါင်းစပ်လိုက် လျှင်ရော ။ သူ ထိတ်လန့်သွားမိသည် ။ ငရဲကြီးရှစ်ထပ်၏ တစ်ထပ်ထပ်တွင် အကုသိုလ်တရားများ ပေါင်းစပ်လိုက် လျှင်ရော ... သူ ထိတ်လန့်သွားမိသည် ။ ငရဲကြီးရှစ်ထပ်၏ တစ်ထပ်ထပ်တွင် ဆင်းရဲခြင်းမျိုးစုံ၏ အလယ်မှာ ဒုက္ခ ခံစားနေရမှာလား ။ ဆေးသုတေသန ဓာတ်ခွဲခန်းတစ်ခု၏ စားပွဲပေါ်မှ မေ့ဆေးပေးပြီး အခွဲစိတ်ခံ ၊ အစမ်းသပ်ခံနေရသော ကြွက်ကလေးတစ်ကောင်များ ဖြစ်စေမလား ။ ငယ်ငယ်တုန်းက အဘွား ပြောပြဖူးသော ပါးစပ်ပေါက် ကျဉ်းကျဉ်းကလေးနှင့် ကိုယ်လုံးကြီးကြီး ပြိတ္တာကောင်ကြီး အဖြစ် ဆာလောင်နေရမှာလား ။ သူ ကြောက်လန့်နေမိသည် ။ ယခုဘဝမှာတော့ ဆေးလိပ် နှင့် ဘီယာကလေး နည်းနည်းပါးပါး သောက်သည်မှ တစ်ပါး ကျန်သည့် ကံလေးပါးစလုံးကို သူ အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းသိမ်းခဲ့ပါသည် ။ သို့သော် လူနာတွေကို ပြောခဲ့ရသော “ မုသားအဖြူ ” ဆိုသည့် မုသားတွေ အတွက်ရော အပြစ်ဒဏ်ခံကြရမှာလား ။ ဖြူဖြူမည်းမည်း မုသားသည် မုသားပဲ မဟုတ်လား ။

သူ့အတွက် သေချာခြင်းသည် သေဆုံးခြင်းတစ်ခုသာ ရှိ၍ ထိုမှတ်တိုင်မှ လွန်လျှင် မသေချာခြင်းများက ပြန်လည် စတင်၏ ။ ထိုမသေချာခြင်းများကို ကြိုတွေး၍ ပူပန်နေရခြင်းသည်လည်း ဆင်းရဲလှ၏ ။ ကုသိုလ်တို့၌ မွေ့ လျော်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့သောသူပင် ထိုသို့ ဆင်းရဲလှလျှင် သားသ,တ်သမားတစ်ယောက် သို့မဟုတ် တံငါသည် တစ်ယောက် ဆိုလျှင် အဘယ်မျှလောက်အထိ စိတ်ပူပန် နေရလိမ့်မလဲ ။ တချို့သော လူနာများအား သေခြင်းတရားနှင့် မဝေးကွာတော့သော သူတို့ ရောဂါများ အကြောင်း အမှန်အတိုင်း ဖွင့်ပြောခဲ့မိခြင်းကို သူ နောင်တ ရချင်လာသည် ။

သူ့ စိတ်ဒုက္ခအပေါင်းတို့သည် သူ ရောဂါကို သိရှိခဲ့ခြင်းမှ စတင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည် ။ အစကတည်းကသာ မသိရှိခဲ့လျှင် သူ့ဘဝသည် ယခင်နေ့ရက်များကလိုပင် ဖြစ်နေလိမ့်မည် ။ သူသည် ယခင်ကလိုပင် ပြုမူနေထိုင်မည် ဖြစ်ပြီး အများကလည်း သူ့ကို ယခင်ကလိုပင် ပြောဆိုဆက်ဆံမည်ဖြစ်သည် ။ ဘာကိုမှ ဝမ်းနည်းစရာ မလို ၊ ဘာကိုမှ တွေးပူစရာမလို ။ အချိန်တန်လို့ သေဆုံးသွားရမည် ဆိုလျှင်လည်း ခဏတာပဲ ခံစားရပါလိမ့်မည် ။ အဲဒီ အတိုင်းဆို မကောင်းဘူးလား ။ နောက်ပိုင်းမှာ ဘာပဲ ကြုံလာလာ ၊ ကောင်းတာ ဖြစ်စေ ၊ ဆိုးတာ ဖြစ်စေ ၊ မိသားစုဝင်တွေ ၊ မိတ်ဆွေတွေလည်း ထိုအချိန်ကျမှ ပေါင်းစုံ ခံစားကြ ။ ဝမ်းနည်းကြပါစေပေါ့ ။ ဖျတ်ခနဲ ထွက်သွားတော့မည့် သူ့အဖို့ ကျန်တာတွေကို ဂရုစိုက်နေစရာမှ မလိုတော့ ။ ကျန်ချင်သလို ကျန်ခဲ့ပါစေတော့ ။ ထွက်သွားပြီးတဲ့ နောက်မှာ သူ ဘာမှ သိနိုင်တော့မှာမှ မဟုတ်ဘဲ ။ ခုတော့ အဆုံးကို ကြိုတင်သိနေခဲ့ရသော သူ့မှာ နေ့ရက်များကိုသာ လက်ချိုးရေတွက်နေရ၏ ။

••••• ••••• •••••

သူ မမျှော်လင့်ချင်ခဲ့သော နေ့ရက်များသည် တဖြည်းဖြည်း ပိုနီးကပ်လာပြီ ။ ဝေဒနာသည်လည်း ပို၍ ပြင်းထန်လာသည် ။ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးမှာလည်း ခွန်အားတို့သည် မရှိတော့သလောက်ကို နည်းပါးနေခဲ့ပြီ ။ အရိုးပေါ်အရေ တင်ဖြစ်နေသော သူ့ ခြေလက်များကို ကြည့်၍ သူ့မျက်နှာသည် မှန်ထဲတွင် မည်သို့ ရှိမည်ကို မှန်းဆကြည့်နေမိသည် ။ ခုအချိန်တွင် မှန်တစ်ချပ်များ ပေးခဲ့မည်ဆိုလျှင် ပြောင်းလဲသွားသော သူ့မျက်နှာကို သူ ကြည့်ရှုချင်ပါသည် ။ သူ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သော လူနာဆောင်က လူနာတွေလို သူ့မျက်နှာသည်လည်း ပိန်ကပ်နေမလား ။ ပါးရိုးကြီးများ ငေါထွက်ကာ မျက်လုံးတို့ ဟိုးအနက်ထဲအထိ ချိုင့်ဝင်နေမလား ။ နောက်ဆုံး မှန်းကြည့်ခဲ့သည့် အချိန်တုန်း ကတော့ သိပ်မဆိုးလှသေး ။ သို့သော် ထိုအချိန်သည် လွန်ခဲ့သော သုံးလခန့်က ဖြစ်သည် ။

ရရှိခဲ့သည့် တစ်နှစ် မပြည့်သော အချိန်ကာလလေး အတွင်းမှာ မိတ်ဆွေကင်ဆာအထူးကု ဆရာဝန်များနှင့် တိုင်ပင်ကာ သူ လိုအပ်သော ဆေးကုသမှုများကို ခံယူသည် ။ စမ်းသပ်စစ်ဆေးမှုများ ပုံမှန်လုပ်သည် ။ ပုံမှန်ဆေးသွင်း ၊ ဆေးသောက်လုပ်သည် ။ အာဟာရ ပြည့်ဝအောင် စားသည် ။ ကျန်းမာအောင် နေသည် ၊ ပျော်ရွှင်အောင် နေသည် ။ တစ်ခါတစ်ရံ ခံစားရသော နာကျင်မှုတို့မှ လွဲ၍ လွန်ခဲ့သော လေးငါးလလောက်အထိ သူ လူကောင်း တစ်ယောက်လိုပင် ကျန်းမာခဲ့သည် ။ အိပ်ရာထဲ မလဲခင် အထိ သူ့လူနာဆောင်သို့ သွားမြဲ သွားခဲ့သည် ။ လူနာများကို စမ်းသပ်စစ်ဆေးပေးခဲ့သည် ။ ပြုစုကုသပေးခဲ့သည် ။ ခါတိုင်းလိုပင် ခွဲစိတ်ခန်းသို့ ဝင်ပြီး ခွဲစိတ်မှုကြီးငယ်များကို ပြုလုပ်ခဲ့သေးသည် ။ မိသားစုနှင့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များက သူ့အကျိုးငှာ တားမြစ်လိုကြသော်လည်း သူ လက်မခံခဲ့ ။ ဒီအလုပ်ကို နှစ်နှစ်ကာကာ မြတ်နိုးမိသောကြောင့် ဘဝကို ရင်းကာ ကြိုးစားဖက်တွယ်လာခဲ့တာ ဖြစ်သည် ။ မိမိ ပိုင်ဆိုင်ထားသေးသော အချိန်ကလေး ၊ မိမိ လုပ်ကိုင်နိုင်သေးသော အတိုင်းအတာလေး အထိတော့ သူ ဆက်လုပ်သွားရပါလိမ့်မည် ။ နောက်ဘဝမှာ ဒီအလုပ်ကို ထပ်လုပ်ခွင့် ရဖို့မှာ သူ့အတွက် မသေချာလှ ။

ဆေးရုံတွင် မဟုတ်သော အချိန်တွင် သူ သူ့မိသားစု နှင့် ရှိနေခဲ့ပါသည် ။ သူစုဆောင်းထားသော ငွေကြေးများကို ရင်းနှီးကာ ဇနီးသည်၏ လုပ်ငန်းဟောင်းကို ကိုယ်တိုင်ဦးဆောင်ကာ ပြန်တည်ထောင်သည် ။ မိတ်ဟောင်းများနှင့် ပြန်လက်တွဲခဲ့သလို မိတ်သစ်များစွာလည်း ရရှိခဲ့သောကြောင့် လုပ်ငန်းသည် အချိန်တို အတွင်းမှာပင် ပြန်လည်အောင်မြင်လာခဲ့သည် ။ သားတို့ ရှေ့ရေး ၊ ဇနီးသည်၏ နောင်ရေးအတွက် သူ စိတ်ချနိုင်ပြီ ။ နေ့တိုင်း မိသားစု လေးယောက် ထမင်းလက်ဆုံ စားကြသည် ။ ယခင်က အလုပ်များသည်ဟု တွေးနေမိခဲ့သောကြောင့် မိသားစု ထမင်းစားချိန် သူ အိမ်မှာ ရှိမနေနိုင်ခဲ့ခြင်းများသည် တကယ်တော့ ရယ်စရာပင် ကောင်းလှသည် ။ ညနေခင်းများတွင် မိသားစုလေးယောက် စကားပြောရင်း ရယ်မောနေ ဖြစ်ခဲ့ကြသည် ။ ခြံထဲ ဆင်းကာ သစ်ပင်ကလေးတွေ စိုက်ခဲ့ကြသည် ။ သို့မဟုတ် အိမ်ရှေ့က ခုံတန်းကလေး ပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး ရုပ်ရှင်ရုံတွင် ဇာတ်ကားသစ်တင်တိုင်းလည်း လေးယောက်သား ၊ တစ်ခါတစ်ရံ သားကြီး၏ ချစ်သူ မိန်းကလေးပါ ပါလျှင် ငါးယောက်သား သွားကြည့်ဖြစ်ခဲ့ကြသည် ။ ချစ်ဇနီး၏ အပြုံးသည် သူ့ အတွက် အားဆေး ဖြစ်သလို သားတို့၏ ပျော်ရွှင်မှုသည်လည်း သူ့အနာဂတ် ဖြစ်ခဲ့ပါသည် ။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာကပင် ရခဲ့ဖို့ ကောင်းသော ဘဝတစ်ခုကို များများစားစား မကျန်တော့သော အချိန်ကလေးကျမှ ရရှိ ပိုင်ဆိုင်နိုင်ခဲ့ခြင်း အတွက်မူ သူ တစ်စက်မျှ ဝမ်းမနည်းခဲ့ ။

ထိုများများစားစား မကျန်တော့သော အချိန်အတွင်းမှာပင် သူ့ဘဝကို အလှပဆုံးဖြစ်အောင် အကောင်အထည် ဖော်သည် ။ သူ့စာအုပ်ဗီရို ထဲမှာ နောက်တစ်ခါ ပြန်ဖတ်လိုသော စာအုပ်များကို မွှေနှောက်ရှာဖွေကာ ပြန်ဖတ် သည် ။ သူ့ဆီမှာ မရှိနေခဲ့သော်လည်း တစ်နေ့နေ့ကျရင်တော့ သူဖတ်ဖြစ်အောင် ဖတ်ဦးမည်ဟု သူတွေးထားခဲ့သော စာအုပ်များကို မရ ရအောင်ရှာပြီး ဖတ်သည် ။ သားငယ်သည် သူ၏ စာအုပ်ရှာဖွေရေး ကိုယ်စားလှယ် ဖြစ်သည် ။ စနေ ၊ တနင်္ဂနွေ ညနေပိုင်းများတွင် အကူအညီတောင်းထားသော ဆရာမ အိမ်ကိုလာသည် ။ အဘိဓမ္မာတရားများကို သူ့အား သင်ကြားပေးသည် ။ သူ အဘိဓမ္မာ သင်ချင်ခဲ့သည်မှာ လက်ထောက်ဆရာဝန် ဘဝ အစကတည်းက ဖြစ်သော်လည်း အကြောင်းအမျိုးမျိုးပြ၍ သူ မသင်ဖြစ်ခဲ့ ။ မြတ်စွာဘုရား ဟောကြားခဲ့သော ခက်ခဲနက်နဲလှသည့် တရားတော်ကို နာကြားခွင့် ရှိသော ဘဝတွင် နာကြားသင်ယူလိုသော သူ့ဆန္ဒသည် ပြည့်ဝခဲ့သည် ။ အကုန် မပြီးခဲ့လျှင်လည်း ရှိပါစေ ။ သင် ယူပြီးသလောက်ကိုတော့ သူအပြည့်အဝ နားလည်အောင် ကြိုးစားခဲ့သည် ။ သူ အလွန်ပျော်ရွှင်ကြည်နူးမိ၏ ။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း သုံးဆယ်ကျော်ကတည်းက ရပ်နားထားခဲ့မိသော အလုပ်တစ်ခုကိုလည်း သူ ပြန်စတင် ဖြစ်ခဲ့သည် ။ အချိန်လေးလအတွင်းမှာ ဝတ္ထုတို ဆယ့်ခြောက်ပုဒ် ၊ လုံးချင်းဝတ္ထုတစ်အုပ် ၊ ဆောင်းပါးသုံးပုဒ် သူ ရေးသားဖြစ်ခဲ့သည် ။ ကဗျာတွေကတော့ မရေမတွက် နိုင်အောင် ရှိခဲ့သည် ။ ဝတ္ထုတို အားလုံးကို မဂ္ဂဇင်းတိုက်များသို့ ပို့ဖြစ်ပြီး လုံးချင်းဝတ္ထုကိုလည်း စာအုပ်ထွက်ဖို့ လုပ်နေပြီ ဖြစ်သည် ။ သူ့ဝတ္ထုတွေအားလုံး စာမျက်နှာ ထက် ရောက်သည်ကို သူ မီချင်မှ မီမည် ၊ မမီသည့်တိုင်အောင် သူ အလွန်ကျေနပ်မိသည် ။ သူ့အိပ်မက်များ အကောင်အထည် ပေါ်ခဲ့ပြီ ။

သူ့ရက်ကျန်များ တိုတောင်းခဲ့မှန်း သူ သိခဲ့သည် ။ ထို့ကြောင့်ပင် သူ့ရက်များကို သူ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာသည် ။ အစီအစဉ်များ ရေးဆွဲသည် ။ ပန်းတိုင်များ ချမှတ်သည် ။ မလိုအပ်သည်များကို အပြီးတိုင် ဖယ်ထုတ်သည် ။ အရေးကြီးသည်များကို တိတိကျကျ ပြောရလျှင် သူမသေခင် မဖြစ်မနေ လုပ်လိုသော ၊ ဖြစ်လိုသော ဆန္ဒများကို သူ့ ခေါင်းထဲမှာ စီစီရီရီ ထည့်သည် ။ အချိန်လုံလောက်မည် မလုံလောက်မည်မှာ သိပ်မသေချာလှသော်လည်း ရသလောက် အတိုင်းအတာအထိ သူ ကြိုးစားသွားမည် ။ လက်တွေ့တွင်လည်း သူ၏ နောက်ဆုံးနေ့ရက်များသည် သူ့ဘဝ၏ ပျော်စရာအကောင်းဆုံး အချိန် အစိတ်အပိုင်းများပင် ဖြစ်ခဲ့ပါသည် ။ ရောဂါအကြောင်း စတင်သိရှိစက တွေဝေခြင်း ၊ စိတ်ညစ်ညူးခြင်းများနှင့် ဖြုန်းတီးခဲ့မိသော အချိန် တော်တော်များများကိုပင် နှမြောနေမိသေးသည် ။ ၎င်းသည်လည်း ဖြစ်စဉ်တစ်ခု၏ အဆင့်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပါသည် ။ သူ နောင်တ မရပါ ။

သူ့ကင်ဆာရောဂါမှ တစ်ဆင့် သူ့နောက်ဆုံးနေ့သည် မကြာခင် ရောက်ရှိမည်ကို သူ ကြိုသိခဲ့ပါသည် ။ လူများသည် မသိခြင်းငါးပါးနှင့် ရှင်သန်နေကြသည်ဟု ဆိုကြသည် ။ ဘယ်အသက်အရွယ် ၊ ဘယ်အချိန်မှာ ဘယ်အနာရောဂါနှင့် သေပြီး မည်သည့်သင်္ချိုင်းတွင် မြှုပ်နှံရမည်ကို မသိနိုင် ။ သေပြီးနောက် ဘယ်ဘဝသို့ သွားရမည်ကိုလည်း မသိနိုင်ကြ ။ ဘယ်အသက်အရွယ်မှာ ဘာရောဂါ နှင့် သေမည်ကို အနီးစပ်ဆုံး ကြိုသိနိုင်ခဲ့သော သူ့အတွက်တော့ သူများတွေထက် တစ်ပန်းသာခဲ့သည် မဟုတ်လား ။ သူ ကျေနပ်ပါသည် ။

ယခုအချိန်တွင် “ လက်လျှော့လိုက်ရတော့မည့် လူနာကို ရောဂါအလားအလာအကြောင်း ပြောပြဆွေးနွေး မည်လား ” ဟုမေးခဲ့လျှင် “ သေသေချာချာ ပြောပြပါမည် ” ဟု သူ နောင်တ ကင်းကင်းနှင့်ပင် ဖြေမိလိမ့်မည် ။ ယခင်က သူ ပြောပြခဲ့ဖူးသော လူနာများသည် စိတ်ထိခိုက်ခဲ့ရပါလိမ့်မည် ။ ဝမ်းနည်းကြေကွဲကာ ပူဆွေးခဲ့ရပါလိမ့်မည် ။ ရောက်ရှိလာတော့မည့် နောက်ဆုံးအချိန် အတွက်လည်း စိုးရိမ်ထိတ်လန့်ခဲ့ကြရပါလိမ့်မည် ။ သို့သော် ထိုအဆင့်ကလေး ကျော်လွန်သွားလျှင် သူ့လိုပင် ကျေနပ်ပျော်ရွှင်နိုင်ခဲ့ကြလိမ့်မည်ဟု သူ အသေအချာကို ယုံပါသည် ။ သူ့ ပေါင်ရိုးတို့သည် တစစ်စစ်ကိုက်ခဲလာသည် ။ အသက်ရှူရသည်မှာလည်း အနည်းငယ် ခက်ခဲနေသည် ။ ထထိုင်နေရလျှင် သူ အနည်းငယ် သက်သာသွားမည် ထင်သည် ။ သို့သော် သူ့ကို “ ယောနသံစင်ရော် ” စာအုပ် ဖတ်ပြပြီး ခုနလေးတင်မှ အခန်းထဲက ထွက်သွားသော သားငယ်ကို ပြန်လှမ်းခေါ်ရမှာ သူ အားနာမိသည် ။ မကြာခင် အဘိဓမ္မာ သင်ပေးမည့် ဆရာမလေး လာတော့မည် ။ ရောက်လာမှပဲ ဇနီးသည်ကို ခေါ်ပြီး ထူခိုင်းတော့မည် ။ နာကျင်မှုကတော့  အာနာပါနကမ္မဋ္ဌာန်း မှတ်ရုံနဲ့တင် သက်သာမည် ထင်ပါသည် ။

“ ဝင်လေ ... သိ ၊ ထွက်လေ ... သိ ၊ ဝင်လေ ... သိ ၊ ထွက်လေ ..... ”

▢ ကောင်းမြတ်
📖မဟေသီ မဂ္ဂဇင်း
     ဖေဖော်ဝါရီ ၊ ၂၀၁၆

ငါ့သားမရှိလို့

 

❝ ငါ့သားမရှိလို့ ❞
     ( ပီမိုးနင်း )

မိုးနှင်းတွေ ပိတ်ဆို့လျက် လွန်စွာ ချမ်းအေးသော တန်ဆောင်မုန်းလ ညအချိန် ။ အိမ်သားများသည် တံခါးများကို ပိတ်ကာ ကျယ်သော အိမ်ရှေ့အခန်းမကြီး၌ မီးလင်းဖို၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဝိုင်းဖွဲ့ကာ လက်ဖက်ရည် အကြမ်းပွဲ ထိုင်၍နေကြ၏ ။ ၎င်းတို့သည် အိမ်ခေါင်းရင်း ပက်လက်ကုလားထိုင်၌ စတိုင်ကျကျ ဣန္ဒြေရရ ပက်လက်လှန်ကာ နံဘေးရှိ စားပွဲငယ်ထက်၌ တင်ထားသော မီးအိမ်၏ အရောင်ဖြင့် သတင်းစာ ဖတ်၍နေသော စာရေးကြီး မောင်သန်းညွန့် ကို အရိပ်ကြည့်လျက် သဘောကျလျက် နေကြလေ၏ ။

မောင်သန်းညွန့်၏ မိခင် မသေးသေး သည် ခေါင်းအုံး ဖြူဖြူပေါ်၌ မေးထောက်ရင်း ကွမ်းသီးဖက်ဆေးလိပ်ကို ဖွာလျက် ရှေ့ဝပ်၍ နေသော မိမိ အစ်မဖြစ်သူအား မျက်စပစ်ကာ သန်းညွန့်ကို ကြည့်လိုက်လေ၏ ။

“ အစ်မကြီး တူတော့ ဒီတစ်ခါ အဟုတ်ပဲလို့ ကျွန်မ ထင်တာပဲ ။ တစ်လနီးနီး ရှိသွားပြီ အစ်မကြီးရဲ့ ” 

မသေးသေး၏ အစ်မ ၊ သန်းညွန့်၏ အဒေါ် ဖြစ်သူ မပုက သန်းညွန့် ကို လှည့်ကြည့်ပြီး “ ဟုတ်ပါစေလို့ ဆုတောင်းရတာပဲ ။ မောင်မင်းကြီးသား အတွက် စိတ်လက် အေးရတာတော့ တစ်လနီးနီး ရှိသွားပြီ ။ ဘယ်လောက် ကြာကြာများ အခုလို နေမလဲ မသိဘူး ” ဟု တိုးတိုးကလေး ပြန်၍ ပြောလေ၏ ။

ဦးလေးဖြစ်သူ ကိုပန်း နှင့် သန်းညွန့်၏ အစ်ကို ဝမ်းကွဲ မောင်ခင် က တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်ကာ မျက်စပစ်ကာ ပြုံးကြလေ၏ ။ မောင်ခင်က “ အဟင်း ” ဟု ချောင်းဟန့်ပြီး အိတ်ထဲက ပိုက်ဆံတစ်ပြားကို ထုတ်ကာ “ မှန်းစမ်း ” ဟု ပြောပြီး မြှောက်လိုက်လေ၏ ။ ပိုက်ဆံသည် ကြမ်းပေါ်သို့ ချွင်ခနဲ မြည်ကာ ကျ၏ ။ ငုံ့၍ ကြည့်၏ ။ “ အင်း ... ခေါင်းကျတယ် ၊ တော်သေးရဲ့ ။ ဟုတ်တန်ရာ၏ ။ ဟုတ်တန်ရာ ၏ ” ဟု သန်းညွန့် ကို မကြည့်ဘဲ မကြာမီက ပွဲမှ ဝယ်လာသော ပူနွေးသော ဘူးသီးပေါင်းကြော်ကို ဖဲ့လေ၏ ။

သန်းညွန့်သည် မသင်္ကာသော အမူအရာနှင့် လှည့်ကြည့်ပြီး “ အစ်ကိုလေး ဘာလုပ်တာလဲ ” ဟု မချိုမချဉ် မျက်နှာနှင့် မေးပြီး သတင်းစာကို နံဘေးသို့ လွှတ်ချလေ၏ ။ ခြေလက်ကို ဆန့်ကာ ထပြီး သမ်းဝေလေ၏ ။

“ ညောင်းလိုက်တာ ပျင်းစရာကြီး ၊ ပွဲသွားရကောင်း မှာပဲ ” ဟု ပြောရင်း စီးကရက်ဘူးမှ စီးကရက်ကို ထုတ်ကာ စားပွဲပေါ်၌ ဆောင့်၍ ပါးစပ်မှာတပ်ပြီး မီးအိမ်ပြောင်းထိပ်မှာ ကုန်း၍ ညှိဖွာပြီးလျှင် မီးခိုးများကို ရှေ့ တည့်တည့် နှစ်လံလောက် ကွာသော ပြတင်းပေါက်သို့ ရောက်ကာ မန်းမှုတ်၍ ထုတ်လိုက်လေ၏ ။

“ ပွဲကိုလား ဘယ်ကိုလဲ ။ သယ် ... အခုပဲ ချီးမွမ်းနေလို့ ပါးစပ်ပိတ်မပြီးသေး ” ဟု အရီးပုက ပြောပြီး ဝပ်နေရာမှ ပုဆစ်တုပ် ထိုင်လိုက်လေ၏ ။

“ အဟုတ်ပါ အဒေါ်ရဲ့ ၊ အောင်မယ် ကျွန်တော့်ကို အဒေါ်က အခုတောင် မယုံသေးဘူးလား ။ မလုပ်ဘူးဆို တကယ် မလုပ်ဘူးလို့ စိတ်မျိုး အဒေါ်ရဲ့ ” ဟု ရင်ဘတ်ကို ပုတ်၍ ပြောလေ၏ ။

“ အင်း ... ကြည့်ရသေးတာပေါ့ ၊ ငါ့တူရယ် ” 

“ ခေါင်းကျတယ် ဦးလေးရဲ့ ၊ ဟုတ်ပါလိမ့်မယ် ” 

“ အစ်ကိုလေးက မငေါ့ပါနဲ့ ၊ အဟုတ် ပွဲကြည့်ချင်လို့ပါ ။ စိန်သုံကြီး မကြည့်ရတာ တော်တော်ကြာသွားပြီ ဦးလေးရဲ့ ” ဟု ပြောပြီး ကုလားထိုင်မှာ ပြန်၍ထိုင်လေ၏ ။

ပန်း ။  ။ “ ပွဲတကယ် ကြည့်ချင်ရင်တော့ ကောင်းပါရဲ့ ၊ မင်း ဘုရားကို တိုင်တည် ၊ ငါးပါးသီလ ခံပြီး မသောက်တော့ပါဘူးလို့ မင်းမမကို ကတိထားတာ တစ်လပြည့်တော့မယ် ။ တစ်လပြည့်သွားရင် နောက် တစ်လ နေနိုင်ဖို့ ပထမလလောက် ခက်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး ။ သည်တော့ ရက်ပိုင်းကလေး ကုန်ဖို့ နီးမှ ပျက်သွား မှာစိုးလို့ ပြောတာ ။ ဘုရားကို လိမ်တာဟာ အင်မတန် အပြစ်ကြီးတာဟေ့ ။ ဒါကြောင့် အင်း ...”

ပု ။  ။ “ ဒီတစ်ခါ ပြန်ဆက်ရင် ဒုက္ခဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ အဒေါ်ဖြင့် ထင်တာပဲ ။ မင်းတို့က သောက်မိရင် သူများနဲ့ တူတာ မဟုတ်ဘူး ။ ဖြစ်ချင်တာတွေဖြစ် ၊ ရောက်ချင်တာတွေ ရောက် ။ ဆက်ပြီး သောက်ရင် ဧကန် အလုပ်ပြုတ်မယ့် ဆဲဆဲပဲ ။ ထောင်နှုတ်ခမ်းတိုးတာ ဘယ်နှခါရှိပလဲ ။ အဲဒါတွေ ပြန်စဉ်းစားမှပေါ့ ။ ကိုယ့်ပညာ ၊ ကိုယ့်ရုပ်ရည် ၊ ကိုယ့်အလုပ်အကိုင်ကို ကြည့်ရင် ငယ်ပေမယ့် လူကြီးလူကောင်း တစ်ယောက် ဖြစ်နေဖို့ တော်လှပြီကွယ့် ။ တစ်ခုခုဖြစ်ရင် ဟောဒီက အမေလုပ်သူ အရင် ဒုက္ခဖြစ်မှာ သူများ ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး ” ဟု ပြောလေ၏ ။

ခင် ။  ။ “ မူးရင် ဘယ်နေရာမှ သူများနဲ့ တူတာ မဟုတ်ဘူး ။ ပွဲကြည့်ရာ ဖင်ဆိတ်ချင်လား ဆိတ်ချင်ရဲ့ ၊ စာရေးကြီး တစ်ယောက် လုပ်ပြီး ”

“ တော်ပါ အစ်ကိုလေးကလည်း ။ ဘယ်တုန်းက ဆိတ်တာ မြင်သလဲ ။ အင်မတန် မဟုတ်တာတွေ ပြောတယ် ”

“ အေးကွယ် ၊ မဟုတ်တာပဲ ထားလိုက်ပါ ။ နောက်သာ မကြားရအောင် အခုလို ဣန္ဒြေရရလေး နေစမ်းပါ ။ မောင်မင်းကြီးသား တစ်ခုခုဖြစ်တော့ သူများ ဒုက္ခရောက်တာ မဟုတ်ဘူး ။ အရင် ဗဟန်းမှာ ဖြစ်တုန်းကလည်း ဂါတ်တဲတွေ အနှံ့ သွားလိုက်ရတာ ။ ဘာမဟုတ်တဲ့ ကိုယ့် အောက်က အကောင်တွေကိုတောင် ကညရတာပဲ ။ အဲဒါတွေ ပြန်စဉ်းစားပြီး မောင်မင်းကြီးသား ငါ့ညီ သည်းခံပြီး အောင့်စမ်းပါ ။ မင်း ကောင်းကောင်း နေတော့ ဘယ်လောက် စိတ်အေးချမ်းသာ ရှိကြရသလဲ ဆိုတာ မြင်ရဲ့လား ”

ပု ။  ။ “ ဒါမျိုးဆိုတာကွယ် ဘယ်သူ ဆုံးမလို့မှ ရတာမျိုး မဟုတ်ဘူး ။ နောက်ဆုံးကျတော့ မိမိကိုယ် မိမိ ဆုံးမမှ ဖြစ်တာ ”

သေးသေး ။  ။ “ ငါ့သား ကောင်းကောင်း နေပါပြီကွယ် ။ မင်းတို့ကလည်း အရက်သောက်လာလို့ ဝိုင်းပြီး ပြောဆိုနေကြတာလိုပဲ ”

ညွန့် ။  ။ “ ဟုတ်ကဲ့ မမရယ် ။ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေနေမှ ဝိုင်းပြီး ဆူနေကြတာပဲ ။ အဲဒါကြောင့် တစ်ခါတစ်ခါ မသောက်ချင်ဘဲနဲ့ ဇွတ်သောက်ရတာ ။ လူ့ဘဝ တုံးရပါစေ့ ။ တစ်ခါတလေများ အဟုတ် မသောက်ချင်ပါဘူး ။ ဆူတာနဲ့ တမင် စိတ်ညစ်ပြီး လုပ်မိတာ ။ ကြီးကြီး မမြသွင်ပေါ့ ။ သူ အဆူဆုံး ။ ဒါထက် ဆာလိုက်တာ ခေါက်ဆွဲကလေး သွားစားရကောင်းမှာပဲ ” 

သေးသေး ။  ။ “ တကယ်လား သားရယ် ။ ဒီလိုဖြင့် မမတို့လည်း လိုက်မယ် ”

“ မမကလည်း ခုတောင် မယုံသေးဘဲကိုး အဲဒါ ခက်တာပဲ ”  ဟု ပြောကာ ရင်ဘတ်ကို လက်ဝါးနှင့် ရိုက်လေ၏ ။ ထို့နောက် “ လိုက်ကြလေ ၊ လိုက်ကြ အားလုံးပဲ သွားမယ် ။ မသောက်ပါဘူးဆို ယုံမှ မယုံဘဲ အဒေါ်ကော လိုက်ပါလား ”

“ မင်းတို့ပဲ သွားကြပါကွယ် ၊ အဒေါ် အိမ်စောင့်ရစ်ပါ့မယ် ။ မင်းတို့သာ သွားကြပါ ”

မိခင် ။  ။ “ မယုံလို့ မဟုတ်ပါဘူး သားရေ ။ မမတို့လည်း ဆာဆာရှိလို့ ။ သည့်ပြင် မနေ့က ပွဲမှာ ဓားထိုးမှု ဖြစ်တယ်လို့ ပြောကြတယ် ။ မင်းကလည်း စိတ်က မြန်ပါဘိနဲ့ ။ မမ စိတ်မချဘူး ”

“ ဒေါသကိုလည်း သတိထားဟေ့ ။ မခံချင်တဲ့ ဒေါသဟာ အင်မတန်ဆိုးတာ ။ ဘာမဟုတ်တာကလေးနဲ့ စပြီး ဒေါသကြောင့် အမှိုက်ကစ ပြာသာဒ် မီးလောင်တာမျိုး ။ ဦးလေးက မသောက်စေချင်တာ တခြားကြောင့် မဟုတ်ဘူး ။ မင်းမှာ နဂိုက စိတ်ထန်တဲ့ လူဖြစ်နေလို့ မသောက် စေချင်တာ ” စသည်ဖြင့် ပြောရင်းဆိုရင်း အိမ်ပေါ်မှ ဆင်း၍ သွားကြလေ၏ ။

မကြာမီ ဆူးလေဘုရားပွဲ ရောက်ကြလေ၏ ။ လူပရိသတ်တွေ ကြိတ်ကြိတ်တိုး၍ နေလေ၏ ။ ရှေ့ဦး ပထမတန်း ဈေးတန်းများမှာ လျှောက်ကြ၍ စားကြသောက်ကြလေ၏ ။ ဆိုင်တစ်ခု၌ ခေါက်ဆွဲစားနေကြစဉ် သန်းညွန့်၏ ကျောကို ဖြန်းခနဲ လက်ဝါးနှင့် ရိုက်ပြီး “ ဟေ့လူ .. အောင်မယ် မင်း ရှာလိုက်ရတာ ။ ငါ အခုပဲ မင်းတို့အိမ်ကို ရောက်ခဲ့တယ် ။ အိမ်ပေါ်တော့ မရောက်ခဲ့ဘူး ။ အောက်ထပ်က မိန်းမကြီးက မင်းတို့အားလုံး ဆူးလေဘုရားပွဲကို သွားကြတယ်လို့ ပြောလို့ လိုက်လာခဲ့တာပဲ ”  ဟု အရေးတကြီး ပြောသူမှာ တရုတ်ကပြားကလေး တစ်ယောက် ဖြစ်လေ၏ ။

မိခင် ။  ။ “ အလို ... မောင်ဘွန်ဟန် ။ ဘာကိစ္စများလဲကွယ် ။ အရေးကြီးလှချည့်လား ” 

“ အရေးကြီးတယ် ဒေါ်ဒေါ် ၊ အလုပ်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကိစ္စပဲ ။ စာရေးကြီးကို ရှာပေးပါ ပြောလို့ပါ အဒေါ် ။ လာပါ သူငယ်ချင်း စားဖို့အချိန်တွေ အများကြီး ရှိပါ တယ် ” ဟု မရမက ခေါ်လေ၏ ။

သန်းညွန့်သည် ငြင်းဆန်လေ၏ ။ မိခင်ကလည်း ကန့်ကွက်၏ ။ သို့သော်လည်း တရုတ်ကပြားကလေးက မရမက အလွန်အရေးကြီးကြောင်း ပြောသဖြင့် “ ဟုတ်တယ် မမ ၊ တကယ် အရေးကြီးတာပဲ ။ ကျွန်တော် လိုက်သွားမှ ဖြစ်မယ် ။ စိတ်ချပါ ဦးလေးရဲ့ ။ ကိစ္စ ပြီးလျှင်ပြီးချင်း ပြန်လာမယ် ။ မမတို့ မပြန်ကြနဲ့ဦးနော် ။ ပွဲကြည့်နေတာပေါ့ ” ပြောပြီး လေပွေမွှေ့ဆောင်ရာ လိုက်ပါသလို လိုက်ပါ ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏ ။ ကျန်ရစ်သူ သုံးယောက်သားမှာ ငေး၍ ကျန်ရစ်ကြရ လေ၏ ။

သေးသေး ။  ။ “ တကယ် အရေးကြီးတာနဲ့ တူတာပဲ ”

ခင် ။  ။ “ ဟုတ်ပါလိမ့်မယ် ထင်ပါရဲ့ ”

သေးသေး ။  ။ “ ဒီလိုဖြင့် ဘယ့်နှယ်လုပ်မလဲ ။ ပွဲကြည့်နေကြမလား ” 

ခင် ။  ။ “ သူ ပြန်လာလို့ ကျွန်တော်တို့ကို မတွေ့ရင် ဒီညအိမ်ပြန်မရောက်မှာ စိုးရတယ် ။ ပွဲကြည့်နေတာပေါ့ ။ စိန်သုံကြီးပွဲ အကောင်းသားပဲ"

“ ဒါထက် ချမ်းလိုက်တာ ။ ငါ့စောင်လည်း ပါမလာဘူး ။ ဘယ့်နှယ်လုပ်ပါ့မလဲ ”

“ ကျွန်တော် ပြန်ယူလိုက်မယ်လေ ။ ဒီက စောင့်နေကြ ” ဟု ပြောပြီး မောင်ခင်သည် အိမ်သို့ လန်ချားနှင့် ပြန်သွားလေ၏ ။

ထိုအခိုက်တွင် သန်းညွန့် နှင့် ဘွန်ဟန်သည် ဟိုတယ် တစ်ခု၌ ရယ်မောပြောဆိုကာ ချီးယားရီယိုချီးရီယို ဟု ပြောကြပြီး ဖန်ခွက်များကို မော့၍ နေကြသည်ကို တွေ့ရှိနိုင်လေ၏ ။

သန်းညွန့်သည် အတန်တန် ငြင်း၏ ။ သို့သော်လည်း စားစရာ သောက်စရာတွေနှင့် မွှေးကြိုင်သော ရနံ့တို့မှာ တစ်လနီးနီး ကွဲပြီးနောက် ပြန်၍တွေ့ရသည်တွင် အချစ်ဆုံးသော လင်နှင့်မယား အကြာကြီး ကွဲကွာ ပြီးနောက် ပြန်၍တွေ့ကြရသည့် နည်းမျိုးအတိုင်း သံလိုက် နှစ်ခု၏ မြောက်ဝင်ရိုးနှင့် တောင်ဝင်ရိုး ရင်ဆိုင်တွေ့သလို ချပ်ခနဲ ကပ်မိလေ၏ ။ ဘွန်ဟန် သည်ကား အရေးတကြီး ထိုနည်းမျိုးနှင့် မခေါ်လျှင် သန်းညွန့်ကို အဘယ်နည်းနှင့်မျှရမည် မဟုတ်သည်ကို သိလေ၏ ။ သို့ဖြစ်၍ ပရိယာယ်ဉာဏ်ဆင်ကာ အလန့်တကြား လာ၍ခေါ်ခြင်း ဖြစ်လေ၏ ။ အတန်ကြာသောအခါ နှစ်ယောက်သား လန်ချားတစ်စင်းနှင့် ဆူးလေပွဲတော်သို့ ပြန်၍လာကြလေရာ သန်းညွန့်က “ မတော်တဆ မမတို့ မြင်ရင် အခက်ပဲ ” ဟု ပြောလေ၏ ။

“ ဘာခက်သလဲ သူငယ်ချင်းရဲ့ ။ ရော့ .. ဟောဒီကုတ်အင်္ကျီကို ဝတ် ၊ မင်းအင်္ကျီကို ငါ့ပေး ။ ဟောဒီ ကက်ဦးထုပ် ဆောင်း ”  ဟု ပြောရင်း အင်္ကျီနှင့် ဦးထုပ်ကို ချွတ်၍ ပေးလေ၏ ။ သန်းညွန့်ကလည်း မိမိအင်္ကျီကို ချွတ်၍ ပေးလေ၏ ။ နှစ်ယောက်သား မိမိတို့ စီမံပုံကို သဘောကျကြသဖြင့် တစ်ယောက် လက်ကို တစ်ယောက် ဆွဲကာ တစ်ယောက်ကျောကို တစ်ယောက် ပုတ်ကာ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ဖက်ကာ ဘေးချင်းပါးချင်း ၊ နားချင်း ကပ်ကြလေ၏ ။ သူငယ်ချင်း နှစ်ယောက်မှာ ကိန္နရီမောင်နှံကွဲပြီး ပြန်၍တွေ့ကြသည်ထက် အတိုင်းမသိ ပျော်ရွှင်၍ လာကြလေ၏ ။ မကြာမီ ပရိသတ်ထဲ တိုးစပြုကြလေ၏ ။

သို့တိုးကြရာ သန်းညွန့်မှာ မူးဝေဝေနှင့် မိမိ၏ အဖော်ဖြစ်သူ တရုတ်ကပြားကလေးနှင့် လူထဲမှာ ကွဲပြီး ပရိသတ်အလယ်ကောင်သို့ ရောက်၍နေလေ၏ ။ အရပ်က ခပ်မြင့်မြင့် ကုတ်အင်္ကျီက တိုတို ၊ ကြီးသော ဦးခေါင်း၏ လေးပုံတစ်ပုံ မရှိတရှိသာ လွှမ်းအုပ်နိုင်သော ကက်ဦးထုပ် ကလေးကို နောက်ပြန်စွပ်လျက် အများထက် ပခုံးမှ စ၍ ဦးခေါင်းတစ်လုံး မြင့်၍နေသော သန်းညွန့် ကို အများကြည့်ကာ လှောင်ပြောင်ရယ်မောကြလေ၏ ။ ဘာကို က၍ လူပြက်များ ဘာကို ပြောကြသည်ဟု တစ်စုံတစ်ရာ မသိသော သန်းညွန့်မှာ ပွဲကြည့်သူများ လူပြက် ပြက်သည်ကို ရယ်ကြသည်ဟု မှတ်ထင်ကာ တစ်ယောက်တည်း တဟားဟား ရယ်၍နေလေ၏ ။

ထိုကဲ့သို့ အတန်ငယ်ကြာသောအခါ ပူအိုက်သဖြင့် အပြင်သို့ ထွက်လေ၏ ။ မိမိ၏အဖော်ကို ရှာရင်း အခြား တစ်နေရာသို့ ရောက်၍သွားလေ၏ ။ ထိုနေရာမှ ရပ်ကာ ကြည့်၍နေရာ မိမိ၏ မနီးမဝေးတွင် သက္ကလတ်စောင် အနက်ကို တင်ခြုံကာ ရပ်၍ နေသော မိန်းမငယ်ငယ် သွယ်သွယ်သေးသေး တစ်ယောက်ကို မြင်ရလေ၏ ။ နောက်က လူတွေက တိုးသဖြင့် သန်းညွန့်သည် ထို မိန်းမ၏ ကျောနားသို့ ကပ်ရောက်၍ သွားလေ၏ ။ ထိုအခိုက်တွင် လူပြက်များက မော်တော်ကားဇာတ်ခင်း၍ နေကြသဖြင့် တစ်ပွဲလုံး အုန်းအုန်းကျက်ကျက် သောသောညံအောင် ရယ်မော၍ နေကြလေ၏ ။ သန်းညွန့်၏ စိတ်မှာ ရှေ့၌ ရပ်၍နေသော မိန်းမ၏ တင်ပါးကို ဆိတ်ချင် လိုသော အာသာဆန္ဒသည် တဖွားဖွား ထကြွထွက်ပေါ် ၍ လာလေ၏ ။ ထိုသေးငယ်သော မိန်းမမှာ ကြည့်၍ အလွန်ကောင်း၏ ။ အချိုးအစား လွန်စွာကျသည်ဟု စိတ်၌ မှတ်ထင်ရ၏ ။ သို့တွေးရင်း မိန်းမ၏ တင်ပါးကို လက်ခုံနှင့် ထိမိရာ တယ်နုပါကလားဟု သန်းညွန့်၏ စိတ်၌ မှတ်ထင်လေ၏ ။ မိန်းမသည်ကား ဂရုမစိုက်လေသလား ၊ လူပြက်ကို အာရုံစိုက်လွန်းသဖြင့် သတိမထားဘဲ နေသလား မသိရ ။ နောက်ကိုမျှ လှည့်၍ မကြည့်ဘဲ နေလေ၏ ။ ထိုအခါ သန်းညွန့်သည် တိုး၍ရဲလာပြီး လှည့်၍ ကြည့်အောင် တင်ပါးကို သိသိသာသာ လက်ညှိုး နှင့် ကုတ်လိုက်လေရာ မိန်းမသည် နောက်သို့ လှည့်ပြီး ဘယ်က မအေလဲ ၊ နှမလဲ ၊ နင့်နှမ နင် သွားဆိတ်ပါ လား ၊ ဘာလား ညာလား စသည်ဖြင့် အော်လေရာ သန်းညွန့်သည် ထိုမိန်းမ၏ မျက်နှာကို မြင်ရလေ၏ ။ ထိုမျက်နှာသည် အခြား မျက်နှာ မဟုတ် ။ မိမိ၏ မိခင် မသေးသေး၏ မျက်နှာပင် ဖြစ်သည်ကို တွေ့မြင်ရလေလျှင် ရှက်ကြောက်လျက် ခေါင်းငုံ့ကာ နောက်သို့ လှည့်၍ ပြေးလေ၏ ။ အနီးအပါးရှိ လူများက “ ဖမ်းဟဲ့ဆွဲတဲ့ ဘယ်က ကု,လားလဲ ၊ ခွေးကု,လား ချဟယ် ၊ လိုက်ဟယ် ၊ မအေနှမ ဆာလာ ” စသည်ဖြင့် ဆူညံပြောဆို ရုန်းရင်း ဆန်ခတ် ဖြစ်ကြ၏ ။ ဖမ်းကြ ဆွဲကြ၏ ။ သန်းညွန့်က ရုန်း၍ ပြေးရာ အတော်ကလေး မှောင်သောနေရာ၌ မိကြလေ၏ ။ မိခင် မသေးသေးနှင့် အစ်ကိုတော် မောင်ခင် ၊ ဦးလေးပန်းတို့လည်း ပြေး၍ လိုက်ကြ၏ ။ မသေးသေး က မအေနှမ စသည်ဖြင့် ဆဲကာ ငါ့သား မပါလို့ပေါ့ သန်းညွန့် ပါရင် ဒီမအေနေရာတင် ပွဲချင်းပြီးသေမှာ စသည်ဖြင့် ပြောကာ အပါးသို့ လာပြီး ခေါင်းငုံ့နေသော တရားခံကို လက်ညှိုး ထိုးကာ ငါ့သား မပါလို့ အခုလို ခံရတာ သိလား မအေရဲ့ ၊ နှမရဲ့ ။ ငါ့သား ပါရင် နင့်ကို ညက်ညက်ကြေအောင် လုပ်မှာ စသည်ဖြင့် ပြောလေ၏ ။ ထိုအခိုက်တွင် ဦးလေးပန်း နှင့် မောင်ခင်သည် သန်းညွန့် ၏ ပါးနားကို ရိုက်ရင်း မျက်နှာကို မြင်ကြလေရာ “ ဟင် .. ဘယ့်နှယ်ဟာ သောက်ကျိုးနည်း ၊ ဟေ့ ... ဟေ့ .... တော်ကြပါ ၊ တော်ကြပါ ။ လက်လွန်ကုန်မယ် ။ ကိစ္စမရှိဘူး ။ ကျုပ်တို့ ဂါတ်ကို ဖမ်းပို့မယ် ”  ဟု ပြောကာ အခြား လူများ ဆက်လက် ရိုက်မှာ စိုးသဖြင့် တားဆီးကွယ်ကာရလေ၏ ။ ထိုအခိုက်တွင် လွန်စွာ ဒေါသထွက်နေသော မသေးသေးသည် တစ်ဖန် ကပ်၍လာပြီး “ ငါ့သား မရှိလို့ ၊ ငါ့သားများ ရှိရင် နင့်လို ကု,လားအသက် ပြွတ်ပြွတ်ထွက်မှာ ငါ့ကို အပျိုမှတ်လို့လား ”  စသည်ဖြင့် ပြောလေရာ မောင်ခင်က ပခုံးကို လာ၍ ကိုင်ပြီး “ တော်ပါ ဒေါ်လေး ရယ် ပြန်ပါ ။ တော်တော် နာပါပြီ ”

“ အသေလုပ်ပါ ။ သန်းညွန့် မလာသေးဘူးလား ။ သန်းညွန့် မရှိလို့ ငါ ခံရတာ ။ နင်တို့အဖေကိုလား ” စသည်ဖြင့် ပြော၍ နေလေ၏ ။

ခင် ။ ။ “ အေးပါ ၊ တော်ပါ ။ ဒီလောက်လုပ်ရ တော်ရောပေါ့ ”  စသည်ဖြင့် ပြောပြီး ပွဲဘက်သို့ ပြန်၍ တွဲခေါ်လာလေ၏ ။

ထိုအခိုက်တွင် ဦးလေးပန်းသည် ဝိုင်း၍ ကြည့်နေကြသူတို့ကို မောင်းနှင်ပြီး သန်းညွန့်ကို အခြား လူ တစ်ယောက် နှစ်ယောက်နှင့် တော်ရာသို့ ခေါ်သွားပြီး “ သွား ... ခွေ :လိုကောင် အိမ်ကိုပြန် ” ဟု ပြောပြီး လွှတ်လိုက်ရလေ၏ ။

ထိုည မသေးသေး အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ သန်းညွန့်ကို အိပ်ရာထဲ၌ တွေ့ရလေလျှင် “ ဟဲ့ ... သန်းညွန့် ၊ နင် ဘယ်တုန်းက ရောက်နေသလဲ ။ ရောက်နေတာပဲ ကောင်းပါတယ် ။ နို့မဟုတ်ရင် ဟိုအကောင် ဒုက္ခပဲ ။ ဟိုအကောင် ဒုက္ခဖြစ်မှာထက် ဒီမှာ လူသ,တ်မှု ဖြစ်ဦးမှာ ။ ငါ့သား အိမ်ကို စောစောရောက်တာ ကံကောင်းလို့ပဲ ” ဟု ပြောပြီး တင်ထားသော စောင်ကို ကုလားထိုင်တစ်ခု ပေါ်သို့ တင်ပြီး နောက်ဖေးသို့ ဝင်သွားလေ၏ ။ ထိုနေ့မှစ၍ သန်းညွန့်သည် အဟုတ်တကယ် အရက်ကို စိတ်နာမုန်းထား အပြတ်ကြီး ပြတ်၍ သွားလေတော့သတည်း ။

▢  ပီမိုးနင်း
📖 သူရိယရုပ်စုံသတင်း
      အတွဲ ၃ ၊ အမှတ် ၁၅
      ဇူလိုင် ၁ဝ ၊ ၁၉၃၂

ဝိမုတ္တိရသ

 

❝ ဝိမုတ္တိရသ ❞
( ကြည်မွေ့အိမ် )

“ ဆရာတော် ဟိုဘက် ဘုရားကြီးကျောင်းမှာ ဦးပဉ္စင်း ဦးဝါယမ ကျောင်းထိုင်မလို့တဲ့ ” ဟူသော တော မီးပျံ့နှံ့သလို တစ်မုဟုတ်ချင်း အနီးချုပ်စပ် ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့လာသည့် သတင်းစကားက နားထဲသို့ ခါးသက်ပူလောင်စွာ စီးဝင်လာသည် ။ ပြီးတော့ ဤ ဝါယမ ဆိုသူမှာ အခြားသူလည်း မဟုတ် ။ ရွာ တောင်ပိုင်းက ဆန်စက်ပိုင်ရှင် ဒကာ လူမှန်၏ သား ပင် ။ ဒကာ လူမှန် ၌ သားယောက်ျားချည်း ခြောက်ယောက်ထွန်းကားရာ အားလုံးက လယ်ယာကိုင်း ကျွန်းပိုင်ရှင်တွေ ၊ ဆန်စက် ၊ ဆီစက်ပိုင်ရှင်တွေ အဖြစ် ရွာမှာ ကြွယ်ပိုးကြွယ်ဝ နေနိုင်သူများ စာရင်းဝင်တွေ ဖြစ်လေသည် ။ သို့စဉ်လျက် ဤ ‘ ဝါယမ ’ ခေါ် ဝင်းအောင် မှာ ကျန်ညီအစ်ကို ငါးဦးလို လူမှုနယ်ပယ် ၊ လောကီရေးရာ နယ်ပယ်တွေမှာ ကြီးပွားရေး ၊ စီးပွားရေး စိတ်မဝင်စားဘဲ အသက်ရှစ်နှစ်သားလောက်က တည်းက ရှင်ပြုရဟန်းခံပေးခဲ့ပြီး ၊ ထိုသည်မှစ၍ ယနေ့ထက်တိုင် သာသနာ့ဘောင်ထဲကနေ ရှင်လိင်ပြန် လာခြင်း မရှိတော့ချေ ။

ယခု ‘ ဝါယမ ’ တစ်ဖြစ်လဲ ဝင်းအောင် ကိုရင်ဝတ်တုန်းက ၎င်းကျောင်းထိုင်မည် ဖြစ်သော ဤဘုရားကြီးကျောင်းမှာပင် ဖြစ်သည် ။ ရှင်ဝါယမ၏ မိဘများ ဖြစ်ကြသော ဒကာလူမှန် နှင့် သူ့ဒကာမ မမြနှစ် တို့က ဘုရားကြီးကျောင်း ကိုးကွယ်သူများဖြစ်ကြ၏ ။ ထို့ကြောင့်ပင် ရှင်ဝါယမ၏ မိဘနှစ်ပါး သာမက ၎င်း၏ ဆွေတော်မျိုးတော်များ အားလုံး ဘုရားကြီးကျောင်းသို့ သီတွဲလိုက်ပါ သွားကြကုန်လေ၏ ။ ထိုစဉ်က ဘုရားကြီးကျောင်း ကျောင်းထိုင် မှာ သာသနဓဇ ဓမ္မာစရိယအရှင် စန္ဒောဘာသ ဖြစ်သည် ။ ဆရာတော်မှာ စာတတ်ပေတတ်ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးပီပီ ဘုရားကြီးကျောင်းမှာ ဦးပဉ္စင်းငယ်ကလေး များ၏ စာအံသံတို့ဖြင့် ညိုးညိုးညံလျက် ရှိရာ ရွာ ကျက်သရေဆောင် အဖြစ် လည်းကောင်း ၊ သာသနာ့ အမွေခံ အဖြစ် လည်းကောင်း ၊ ကြီးမားသော ဂုဏ်ပုဒ် တို့နှင့် ဝင့်ဝင့်ထည်ထည် ရှိခဲ့ဖူးလေသည် ။

ထိုစဉ်က မိမိ ကျောင်းမှာ ဒကာ ၊ ဒကာမ ချောက်ချီးချောက်ချက်သာ ။ လက်ဖွဲ့ မန်းကွင်း လိုချင်သောသူများ ၊ ဗေဒင်တွက်ချင်သောသူများ ၊ ယတြာချေချင်သောသူများ ၊ စုန်းပူးလို့ နတ်ရူးလို့ ဆိုကာ ရောက်လာကြသော အသိဉာဏ်နုံနဲ့သူများသာ ဖြစ်ကြလေကုန်လျက် မိမိကိုယ်တိုင်မူ ငယ်ဖြူ ဘုန်းကြီးတစ်ပါးပင် ဖြစ်သော်လည်း ဘိုးစဉ်ဘောင်ဆက် ကိုး ကွယ်ဆည်းကပ်ခဲ့သော ဤ ‘ တောင်ပေါ်စေတီ ’  ကျောင်း၌ ကျောင်းထိုင်ဖြစ်လာသည်အထိ ပရိယတ္တိ စာပေကို ဝင်ဆံ့အောင် ဟုတ်ဟုတ်လောက်လောက် သင်ယူတတ်မြောက်ခြင်း ၊ လေ့လာဆည်းပူးခြင်း မရှိခဲ့ ။

မိမိ၏ ဘိုးဘွားများကလည်း တကယ့် တောသူ တောင်သား ရိုးရိုးအအ လယ်သမားများမို့ အထူးတလည် အရေးတယူ ဟိုဟိုဒီဒီ တွေးခေါ်မြော်မြင် နိုင်ကြသည် မဟုတ်ဘဲ ဥပုသ်နေ့၌ သီလယူရန်နှင့် ဘုန်းကြီးကျောင်း၌ အေးအေးလူလူ ညအိပ်ရန် ၊ ပုတီး တချောက်ချောက် စိပ်ရန် ဒါပဲဖြစ်သည် ။ သို့အတွက် နားအေးပါးအေးရှိ တော်ပြီဆိုကာ သေတစ်ပန် သက်တစ်ဆုံး အနှီ ‘ တောင်ပေါ်စေတီ ’ ကျောင်း၌သာ အရိုးထုတ်ခဲ့ကြရှာလေ၏ ။

မိမိ ကို မူကား တစ်ဦးတည်းသော သား ဖြစ်ရကား မြို့ကျောင်းမှာလည်း ပညာ မသင်စေလို ။ မခွဲနိုင် မခွာရက်လှသဖြင့် စာသင်ချင်းသင် ဤ ‘ တောင်ပေါ်စေတီ ’  ကျောင်း၌သာ မျက်စိအောက် သင်စေလို၍ မသေလွန်မီကပင် မိမိကို တောင်ပေါ်စေတီကျောင်း ဆရာတော်ထံ အပ်နှံ၍ သာသနာ့ဘောင်သို့ အပြီးတိုင် သွတ်သွင်းသမှု ပြုခဲ့ကြလေ၏ ။ မိမိ ဘုန်းကြီး ဘဝ ရောက်ခဲ့သည်မှာ တစ်ဆယ့်လေးနှစ်အရွယ် ကတည်းက ဆိုသဖြင့်လျှင် ယခု မိမိအသက် ငါးဆယ့်သုံးနှစ် ။ ဝါ လေးဆယ်နီးခဲ့ပြီ ။ ဆိုရရင်တော့ ဝါအရ မိမိကို ဝါဂုဏ်အားဖြင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မည့် ဘုန်းကြီးဟူ၍ ဤအနီးအပါး ဝန်းကျင်မှာ မပေါ်လေသေး ။

ကိုယ့်အရပ် ကိုယ့်ဇာတ် ၊ ကိုယ့်ရွာ ကိုယ့်ကျောင်း ဆိုသလို မိမိမှာလည်း ဘုန်းကံကြီးမားလှသည့် အချိန်တစ်ချိန် ဆိုတာ အမှန်တကယ်လည်း ရှိခဲ့ဖူးပါ၏ ။ ဘုရားကြီးကျောင်းဆရာတော် အရှင်စန္ဒောဘာသ ပျံလွန်တော်မူပြီးနောက် စာသင်သား ကိုယ်တော်များသည် စာသင်တိုက်အသီးသီးသို့ ကိုယ်စီ ကိုယ်င ပြောင်းရွှေ့ထွက်ခွာသွားကုန်ကြရကား မိမိ ကျောင်းမှာ လူစည်ကားဖို့ အကြောင်းဖန်လာခြင်း ဖြစ်လေသည် ။ မိမိ အနေဖြင့် ဝါအရ ဟုတ်ဟုတ်ဟတ်ဟတ် တရားဟောကိုယ်တော် ၊ ကျမ်းပြုကိုယ်တော် မဖြစ်ခဲ့ရငြား အင်းဘုန်းကြီး ၊ ဆေးဘုန်းကြီး ၊ ဗေဒင်ဘုန်းကြီး ၊ ယတြာဘုန်းကြီး ၊ ဓာတ်ဘုန်းကြီး ၊ နတ်ဘုန်းကြီး အဖြစ်တော့ အလွန် အင်မတန် နာမည်သတင်းကြီးသူ ဖြစ်လေ၏ ။

မူလ ‘ တောင်ပေါ်စေတီ ’ ကျောင်းဆရာတော်က မိမိအား ယတြာအတတ် ၊ အင်းအတတ် ၊ ဗေဒင် အတတ်များ သင်ပေးခဲ့သဖြင့် တတ်မြောက်တန် သလောက် တတ်မြောက်ခဲ့ရကား တစ်နေ့တစ်နေ့ ဘုရားဝတ်ပြု ၊ ဆွမ်းခံထွက် ၊ ကျောင်းသင်္ခမ်းကို တံမြက်လှည်း ၊ စေတီတော်ကို ထုံးသင်္ကန်းကပ်တန် ကပ် ၊ ကျောင်းရှိ ကိုရင်ငယ် လေးငါးပါးတို့အား ဘုရားရှိခိုးစာသင် ၊ ငါးပါးသီလ ၊ ရှစ်ပါးသီလပို့ချ ၊ ပြီးလျှင်တော့ မိမိ၏ အတတ်ပညာတို့ကို ပြန်လေ့လာ တစ်ခါတစ်ရံတော့ ပုတီးတချောက်ချောက် စိပ် ။

ရွာမှာ အဲ့ဟိုလွန်ခဲ့သည့် လေးငါးနှစ်လောက်တုန်းက ဘာဖြစ်သည်မသိ ။ လူတွေမှာ ကပ်သုံးပါး ဆိုက်လေ၏ ။ စပါးခင်းပိုးကျလို့  ၊ မိုးဖျက်လို့ ပဲခင်း ပျက်ပြန်ပြီ ၊ ဝမ်းရောဂါတွေ အိမ်တိုင်းလိုလိုပဲ ၊ ကလေးတွေမှာ အမျိုးအမည်မသိ ကူးစက်နာပေါက် လို့ အစရှိသဖြင့်သော ဘေးအပေါင်းနှင့် ရွာပျက် ခမန်းဖြစ်လိုက်သေး၏ ။ အချို့အယူသီးသူ လူကြီး သူမများက ရွာသနလို့ ဟု ပြောကြပြန်သည် ။ ပဋ္ဌာန်း ပွဲတွေ ဟိုကဒီက ပူဇော်ကြရာ မိမိကျောင်းမှာလည်း ဟိုကျောင်း ဒီကျောင်းမှ သံဃာတွေ ပင့်ပြီး သုံးရက် သုံးည အသံမစဲမဟာပဋ္ဌာန်းပူဇော်ပွဲ ကျင်းပခဲ့ရသေးသည် ။

ထိုအရေးအခင်း ပျက်၌ မိမိကျောင်းမှာ လူတွေ တရုန်းရုန်း တအုန်းအုန်းနှင့် စိတ်ကြည်နူးဖွယ်ပင် ကောင်းသေးတော့ ။ ဗေဒင်လာမေးသည့် ပရိသတ် နှင့် ၊ ပရိတ်ကြိုးစောင့်ယူသည့် ပရိသတ်နှင့် ၊ ဆေး လာကုသည့် ပရိသတ်နှင့် ၊ အနာမန်းချင်သည့် ပရိသတ်နှင့် ။ အိမ်း ... အဲသည်တုန်းက ကိုရင်ကုမာရ တို့ ၊ ကိုရင်သာဝရ တို့ မပြောနှင့် ။ ကပ္ပိယကြီး မောင်ညိုတို့ပင် ဟိတ်ဟန်တကားကားနဲ့ ။ တုံကင်နံပါတ်ပြား စောင့်နေရသည့်သူတွေများကလည်း မောင်ညို ဘေးမှာ ဝိုင်းလို့ ။ မောင်ညိုရဲ့ ဇနီးမယားဆွေမျိုး တစ်သိုက်ကလည်း မိမိ ကျောင်းပေါ်မှာ နေ့နေ့ညည ဆွမ်း ၊ ကွမ်း ၊ ဝေယျာဝစ္စကိစ္စများဖြင့် အသံတကျယ်ကျယ် ။ ဧည့်ပရိသတ်တွေ ပြန်သွားပြီးလျှင်တော့ သိမ်းပေဆည်းပေရော့ ။ နည်းနည်းနောနော အမှိုက်တွေ မဟုတ် ။ ဘုန်းကြီးလိုက်ပုံများ သူက ဆရာတော် ၊ ငါက ဆရာတော်နှင့် ။

“ ဆရာတော် ပြောတာ မှန်လိုက်တာဘုရား ။ တပည့်တော်မ ကံကောင်းလို့မသေတာ ဘုရာ့ ။ သေကိန်းရှိတယ်ဆိုပြီး ဆရာတော် ယတြာပေးလိုက် လို့သာပေါ့ ”

“ ဟယ် .... ခန္ဓာပျက်ကိန်းလို့ သုံးစမ်းပါကွဲ့  ။ မင်းတို့တွေ တယ်လည်း အာလုတ်ကြမ်းသကိုး ။ အေး .. အေး ကြပ်ကြပ်သတိထား ၊ ဇမ္ဗူ ဒီပါလက်ယာ တောင်ကျွန်း နိမိတ်ထွန်းသကွဲ့ ။ စကားတွေကို ဆင်ခြင်ပြောကြလကွယ် ”

“ တင်ပါ့ တပည့်တော်မ မေ့သွားလို့ပါဘုရား ”

“ အိမ်း .... အိမ်း ”

“ တပည့်တော်ရဲ့ သားကလေးတော့ အရှင်ဘုရား ကယ်တဲ့အသက်ပဲ ရှိပါတော့တယ်ဘုရာ့ ။ ဘုန်းဘုန်းပေးတဲ့ ဆေးနှစ်ခွက်ပဲ သောက်လိုက်ရ တယ် ။ တစ်ခါတည်း ယူပစ်သလို ပျောက်သွား တော့တာပါပဲ အရှင်ဘုရား ”

“ အေးလကွယ် ၊ ကျုပ် အပြောသားဟာ ၊ သုံးခွက် အပြင် ပိုမသောက်ရပါဘူးလို့ ”

“ တပည့်တော် သမီးလေး စုန်းပူးတာ ကောင်းသွားပေါ့ ဘုရာ့ ။ ဆရာတော့် မန်းကွင်းပရိတ်ကြိုးသာ မရရင် မတွေးဝံ့စရာဘဲ ။ ဝမ်းသာလွန်းလို့ပါ ဘုရား ။ တပည့်တော် စပါးသိမ်းပြီးရင် ဆွမ်းအုပ် ချက်ပါဦးမယ် ဘုရား ”

“ အိမ်း ... ကောင်းတာပ ”

အဲ့သလိုမျိုးတွေဆိုတာ မိမိအပြင် အခြား စွမ်းဆောင်နိုင်သည့် သူရယ်လို့မှ မရှိတာ ။ တစ်ခါတုန်းက ပေမယ့်လို့ ဒါက တကယ် ဖြစ်ခဲ့တာလေ ။ မိမိ ကျောင်းသင်္ခမ်းမှာ ဝတ်ကြီးဝတ်ငယ် ဖြည့်ရင်း တစ်ဝမ်းတစ်ခါး မပူမပင်မကြောင့်မကျ စားသောက်မှု ကိစ္စ ပြီးရသူတွေလည်း ဒုနဲ့ဒေး ။ ရှင်ပြုရဟန်းခံ ဘယ်မှာ ရှိလဲဆိုရင် တောင်ပေါ်စေတီကျောင်းပေါ့ ။ မိမိ ကလည်း လှူဖွယ်ပစ္စည်းရှင်များကို အနည်းဆုံး ဆေးတစ်ဖုံ ပြန်ပေးခဲ့သည်ချည်း ။ ဆေးအလှူ ဆိုတာ အာယုဒီဃကောင်းမှု ထဲမယ် ပါတယ် မဟုတ်လား ။

သို့ပေမဲ့ လူ့ဘောင်လောကက လူတွေ ဆိုတာမျိုးက တယ်လည်း ကြောက်စရာ ကောင်းဘိခြင်း ။ ကျေးဇူးကန်းချင်သူတွေ ၊ လိုလောဘကြီးမားသူတွေ ၊ တစ်ဘို့သာ ကြည့်တတ်ကြသူတွေ ဖြစ်ကြပါပေ၏ ။ အခုလိုမျိုး အလိုဆန္ဒတွေ ပြည့်ပြီး၍ ရစရာ ယူစရာ ဘာမှမကျန်တော့သည့်အခါမျိုး ဆိုလျှင်တော့ ဘုန်းကြီးကျောင်း ရောက်လာဖို့ ဝေးလို့ ဆွမ်းတောင် ထွက်လောင်းချင်ကြတော့သည် မဟုတ် ။ အိမ်း .. ဒင်းတို့တစ်တွေကို အပြစ်မြင်ဖို့လည်း မဖြစ်သေး ။ ဒင်းတို့တစ်တွေမှာ အသက်ရှူဖို့တောင် အချိန်လုပြီး တစ်ဝမ်းတစ်ခါးအတွက် ပြေးလွှားလုပ်ကိုင်နေကြ ရတာလေ ။ ဘုန်းကြီးကျောင်းကို ကျော်ပြီးတော့ ၊ ခလုတ်တိုက်ပြီးတော့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ကလေးမျှသော်မှ မော် မကြည့်နိုင်ကြ ။ အိမ်း ... ။

“ ပြီးတော့ အဲ့ဒီ ဝါယမ ဆိုတဲ့ ကိုယ်တော်က အမေဒိကပြန် ဆိုလားပဲ ။ ပြောနေကြတယ်ဘုရား ”

“ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား မောင်ညိုရဲ့ ၊ အမေရိက ဆိုတာ သွားချင်တိုင်း သွားလို့ရတဲ့ နေရာမှ မဟုတ်တာဘဲကွဲ့ ”

“ တင်ပါ ၊ အဲ့ဒါကြောင့်မို့ပဲ နောက်လထဲမှာ အရှင်ဝါယမကို ပူဇာသဘင်နဲ့ ခမ်းခမ်းနားနား ဂုဏ်ပြုပွဲလုပ်ပေးမယ်လို့ စီစဉ်နေကြတယ်ဘုရာ့ ။ ပြီးတော့ အဲဒီ ဂုဏ်ပြုပွဲမှာ ရှင်ဝါယမ ကိုယ်တိုင် တရား ဟောမယ်တဲ့ ”

“ ဒီသူငယ်လေးက တရားဟောမယ် ၊ ဟုတ်ရဲ့လား ကပ္ပိယကြီးရယ် ”

“ တင်ပါ ၊ တရားဟောဓမ္မကထိကတဲ့ အရှင်ဘုရား ၊ ဒေါက်တာဘွဲ့ တောင် ရခဲ့ဆိုတာကိုး ဘုရာ့ ။ ဘုရားကြီးကျောင်းကို အရင်လို ပရိယတ္တိစာသင်တိုက် ပြန်ထူထောင်မယ်တဲ့ ။ မြို့နယ်သံဃာ့နာယက ဆရာတော်ကြီးတွေ ကိုယ်တိုင် ကြွရောက်ချီးမြှင့်ပေး မှာတဲ့ ။ ဒကာလူမှန်တို့များ မျက်နှာကို မော့နေတာ ပေါ့ဘုရား ။ တစ်မိပေါက် တစ်ယောက်ထွန်းမို့လား ဝမ်းသာရှာပေမပေါ့ ။ တပည့်တော်တောင် မဆီမဆိုင် ဝမ်းသာနေသေးတာလေ ”

“ အိမ်း .. ”

တပည့်တော်တို့ ရွာမှာ သံဃာတွေ ဆိတ်သုဉ်းလုလု ဖြစ်နေတာ ဘုရား ။ အခုလို စာသင်တိုက်ပြန် ဖြစ်မယ်ဆိုတော့ အားရတာပေါ့ဘုရား ။ ကိုယ့်ရွာ ကိုယ်ကျောင်းမှာ စာအံသံ တညံညံနဲ့ ဆိုတော့ ပီတိ ဖြစ်စရာကြီး ။ တပည့်တော်တောင်မှ ဟိုကောင်ငပွေး ကိုရင်ဝတ်နိုင်ရင် ဘုရားကြီးကျောင်းမှာပဲ ဝတ်ပေးမယ် ဘုရာ့ ၊ စာတတ် ပေတတ်အောင်လို့ ”

“ အိမ်း ... ”

ပဏ္ဍိတ ။ ဘာများ တုန်လှုပ်စရာ ရှိလို့တုန်း ။ ဝါယမ ဆိုတာ မနေ့တစ်နေ့ကမှ လူ့လောကထဲ ရောက်လာတာ ။ ဘုန်းကြီးလောကထဲ ရောက်လာ တာ ဘယ်နှဝါ ရှိသေးလို့များ တန်ခိုးထွားနေရ ပါလိမ့် ။ ပဏ္ဍိတ ။ မင်းလို ဝါလေးဆယ်နီးတဲ့ ၊ ဝါ ဂုဏ်ကြီးတဲ့ ကိုယ်တော်လား ။ ပြီးတော့ ဒီရွာ တစ်ဝိုက်မှာ ပဏ္ဍိတရဲ့ ကျေးဇူးနဲ့ ကင်းပပြီး လူလားမြောက်လာတဲ့ ကလေးတွေ တစ်ယောက်မှ မရှိသေးဘူး ။ ဘယ်အာဂန္တုပဲ ရောက်လာရောက်လာ ပဏ္ဍိတ ကို ကျော်လို့ ဖြစ်နိုင်မတဲ့လား ။ အသက်ကလေး သုံးဆယ်ကျော်ဝန်းကျင်လောက်နဲ့ နိုင်ငံခြားပြန် ဒေါက်တာဘွဲ့ ရခဲ့တယ် ဆိုပြီး မာန်မာန မောက်ကြွလေသလား ။ အသက်ဂုဏ်ဝါ ကြီးမားလှတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်လုံး အနီးကျောင်းမှာ သီတင်းသုံးနေတယ် ဆိုတာများ မသိကျိုးကျွံပြုယောင်တကား ။

ပဏ္ဍိတ မတုန်လှုပ်နဲ့ ။

လောကဓံရှစ်ပါးလောက်ကတော့ ... ပဏ္ဍိတ ။ မင်းလည်း ဖြစ်ရဲ့ မဟုတ်လား ။

လာဘ ၊ အလာဘ ၊ ယသ ၊ အယသ ။ နိန္ဒာ ၊ ပသံသာ ၊ သုခ ၊ ဒုက္ခ ၊ ဒါလောက်ကတော့ ဖြစ်ပါသေး ။ အိမ်း ... ။

ဘုရားကြီးကျောင်း ဆရာတော် ပျံတော်မူပြီး နောက် မိမိကို ဘုရားကြီးကျောင်းမှာ ကျောင်းထိုင်ဖို့ လာပင့်ကြသေးသည် မဟုတ်လား ။ မိမိကကော ဘာဖြစ်လို့များ ကြွမသွားဖြစ်ခဲ့ပါလိမ့် ။ အနှီ တောင်ပေါ် စေတီကျောင်းမှာ ဧည့်ပရိသတ် တရုန်းရုန်းနှင့် နေဖြစ်ခဲ့ပါလိမ့် ။ မိမိကလည်း ဘာဖြစ်မှန်း မသိ ။ စာတတ်ပေတတ် အထင်ကရ ပုဂ္ဂိုလ်ရဟန်းတစ်ပါးပါး ရောက်လာပြီ ဆိုတိုင်း ချွေးဒီးဒီးကျအောင် တုန်လှုပ် အားငယ်ခြင်း ဖြစ်ရမြဲ ။ ဒါက စာပေကျမ်းဂန်နှံ့စပ်အောင် မသင်ယူ မတတ်မြောက်သူတို့ရဲ့ စိတ်အားငယ်ခြင်းမျိုးလား ။ ငါးပါးသီလလောက် ၊ ရှစ်ပါးသီလလောက် ၊ ဣဒံမေပုညံလောက် နှင့်သာ ပြီးနေရသော ရွာသူရွာသားများ တရားဓမ္မစစ်စစ်ကို ငတ်မွတ်တောင့်တနေတာ ကြာပါကော ။ မောင်ညို လို လူတစ်ယောက်ကပင် တရားသံကို ဆာလောင်နေခြင်း ။ မြတ်ဗုဒ္ဓ၏ သစ္စာတရား အဆီအနှစ်တွေဆိုတာ ဘာပါပဲရယ်လို့ မိမိ အနေဖြင့် တစ်ခါဖူးမျှ ဟောဖော် ညွှန်ပြပေးနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ ။ ကိလေသာ အညစ်အကြေးများ ပယ်ကွာသွားအောင် ခန္ဓာဖြစ်ပျက် ၊ အနတ္တ ၊ သင်္ခါရတရားတို့ကို မိမိ နည်းမှန်လမ်းမှန်ဖြင့် ဟောပြောပြသနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ ။ ဤသို့သော အခါသမယ၌ လူတို့သည် ၊ ရွာသူရွာသားတို့သည် မြတ်စွာဘုရားရှင်၏ နှုတ်ကပါတ်တော်တို့ကို ပြန်ပြောင်း ပို့ချမည် ဖြစ်သော တရားဓမ္မတို့၏ အနှစ်သာရကို ဟောပြော ပြသမည်ဖြစ်သော အရှင်ဝါယမ ခေါ်သည့် ရဟန်းပျို့ ရဟန်းငယ်ထံသို့သော အုံးအုံးခဲခဲ ဝင်ထွက်ကြည်ညို ပူဇော်ခြင်း ပြုကြပေတော့မည် ။ ကွယ်ရာ၌ မိမိကို ‘ ဘိုပန် ’ ဟူ၍ နာမည်ပြောင်ပေးကာ မိမိ၏ ကျောင်းသင်္ခမ်းဝ၌ ကြိတ်ကြိတ်တိုးခဲ့သော လူဧည့်ပရိသတ် အပေါင်းတို့သည် မိမိကို မေ့ပျောက်၍ သွားကြပေလိမ့်မည် ။

အိမ်း ... ။

သို့နှင့်ပင် စိတ်မချမ်းသာဖွယ် နေ့ရက်တို့ကို မျက်စိပိတ် ၊ နားပိတ်ကာ နေပစ်လိုက်ချင်သော်လည်း မရချေတကား ။

“ ဆရာတော် အရှင်ဝါယမ အတွက် ဂုဏ်ပြုပူဇော် သဘင်မှာ ကြွရောက်ချီးမြှင့်ဖို့ ဖိတ်စာ ရောက်ပါတယ် ဘုရား ”

“ အိမ်း .... ကျုပ် ခရီးကြွစရာ ရှိတာကော မောင်ညို ရဲ့ ။ မင်းပဲ အချိန်မီ အကြောင်းပြန်လကွယ် ။ ခမျာတွေမှာ အခြား ရွာနီးချုပ်စပ် ကိုယ်တော်တစ်ပါးပါး ကိုယ်စား ပင့်ရအောင် ”

“ မကြွလို့ တော်ပါ့မလား ဘုရာ့ ၊ ကျောင်းအပ်ပွဲကြီးကို ။ ပြီးတော့ ဆရာတော်က သြဝါဒကထာ ပေးရမတဲ့ ”

“ အိမ်းလေ ဒါပေသည့် ဟိုမှာကလည်း ယခင် ရက်အတော်ကြာကတည်းက ကြိုပင့်ထားတာဆိုတော့ ဖျက်လို့ မတော်ဘူးကွဲ့ ။ ပြီးတော့ သေရေးရှင်ရေး လူနာသည်လည်း ရှိနေသကိုးကွယ် ။ မင်းပဲ သင့်သလိုလျှောက်ခဲ့ ”

“ တင်ပါ့ ”

သင်္ကန်းကို ပြင်ရုံ၍ စိပ်ပုတီးကြီး ဆွဲကိုင်ပြီး စေတီ ပရိဝုဏ်၌ စင်္ကြံလျှောက်ရင်း မိမိ အတွေးတွေက ဟိုရောက် ဒီရောက် တောင်စဉ်ရေမရ ကမောက်ကမ နိုင်လှလေ၏ ။ အိမ်း ... ။

မိမိသည် ပရိယတ္တိစာပေတို့ကို သင်ကြားတတ်မြောက်ခဲ့ခြင်း မရှိသည်က ပညာမျက်စိ မရှိခြင်း ပေမို့ တကယ့် လူဗိုလ်ပုံအလယ် ၊ လုထုပရိသတ် အလယ် ၊ ရဟန်းပရိသတ်အလယ်တို့၌ ဝါဂုဏ် အရသာ မြင့်မြတ်ပြီး စာဂုဏ်အရ ဆွံ့အကန်းကြောင် သူလို ဖြစ်နေရကား မည်သည့် စာပြန်ပွဲ၌မဆို ၊ မည်သည့် ဓမ္မပူဇာ သဘင်ပွဲများ၌ မဆို ယခုကဲ့သို့ အကြောင်းပြချက် တစ်မျိုးမျိုး ပေး၍ တစ်နေရာရာသို့ ရှောင်ပြေးရစမြဲပင် မဟုတ်လော ။ မြတ်စွာဘုရားရှင်၏ သာသနာ့အရိပ် အောက်၌ နှစ်ပေါင်းလေးဆယ်နီးပါး ခိုလှုံ၍ မြတ်စွာဘုရားရှင် မဟောပြော မပို့ချသည်များကိုသာ ပြုဖွယ်ကိစ္စ အဖြစ် ဆောင်ရွက်ပို့ချရင်း အချိန်တွေ ကုန်ခဲ့ပါကော ။

အမှန်ဆိုရသော် မိမိအနေဖြင့် ဓာတ်ကြီးလေးပါး၏ ဖောက်ပြန်မှု သဘောသဘာဝမျှလောက်ကိုတောင် မသိမူဘဲ လောကီရေးရာ ကိစ္စရပ်များဖြင့် အချိန်ကုန်ခံ၍ နေထိုင်ခဲ့ရခြင်းမှာ ရှက်ဖွယ်လိလိ ပါတကား ။ ဤလို အနှစ်မဲ့မဲ့ အကာပြဲ့ပြဲ့ခြင်းကြောင့်ပင် အထင်ကရ စာပေကျမ်းဂန် သင်အံတတ်မြောက်သူများ ရောက်လာလျှင် ဆင်ဖြူမျက်နှာ ဆင်မည်း မကြည့်ဝံ့ ဆိုသကဲ့သို့ ဝေးရာလေးပါး ပြေးရမြဲ မဟုတ်လား ။ မိမိ သင်္ကန်းရုံခါစကမှ ခြေလှမ်းပင် မခိုင်တတ်သေးသော ဤလူငယ်ကလေးသည်ပင် ယနေ့ မိမိ ထံပါးသို့ ပုဂ္ဂိုလ်ကျော် တစ်ဦး အဖြစ် ပြန်လည် ရောက်ရှိလို့လာခြင်း ။

သို့သော်လည်း မိမိ စိတ်ထဲ မတင်မကျ ဖြစ်ရလှဘိတောင်း ။ ဤနယ်တစ်ဝိုက်တွင် မိမိက ဝါအရ အမြင့်ဆုံးပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်ပါလျက် ထိုရဟန်းပျိုသည် မိမိအား အဘယ့်ကြောင့် အပူဇော် မကြွရောက်လာဘိလေသနည်း ။ ၎င်းမှာ စာတတ်ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်၍ မိမိမှာ စာပေ မတတ်သည့် တောနေဘုန်းကြီး ဖြစ်၍ ဂရုမပြု အရေးမစိုက်ခြင်းပေလော ။

မိမိသည်လည်း မိမိ၏ အဓိဋ္ဌာန်အရ ၊ မိမိ ကျွမ်းကျင်နိုင်နင်းသော သမထအားတို့ဖြင့် လူတို့၏ အသက်ပေါင်းများစွာကို ကယ်တင်ခြင်းအမှု ပြုလုပ်ခဲ့သည်ပင် မဟုတ်တုံလော ။ လူ့အသက်ကို ကယ်တင်စောင့်ရှောက်ခြင်း သည်လည်း ကောင်းမှုပြုခြင်း မမည်သလော ။ အိမ်း ... ။

လောကီရေးရာ ကိစ္စရပ်များ၌ မိမိ အလေ့အထုံ များခဲ့ခြင်းမှာ မိမိအပြစ်မဟုတ် ။ မိမိ ကျင်လည်ရာ အဝန်းအဝိုင်းက ပို့ချသင်ကြားပေးသော အမှုကို မိမိ အနေဖြင့် လက်ဆင့်ကမ်း သင်ယူခဲ့ခြင်းသာ ။ မည်သို့ဆိုစေ လက်တလောမှာ မိမိ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည် အမှန် ။

“ လူသာငယ်သာ ဂုဏ်မငယ်ဘူးဟေ့ ၊ အတော် တရားဟော ကောင်းတဲ့ ကိုယ်တော်ပဲကို ”

“ အေးကွ ၊ အခုမှပဲ တရားရဲ့အရသာ ဘာဆိုတာ နားလည်ရတော့တယ် ”

“ ဟုတ်တာပေါ့ကွယ် ။ ခုမှ မျက်စိပွင့် ၊ နားပွင့် ကရော ။ ရတနာသုံးပါးရဲ့ ဂုဏ်ကျေးဇူးဆိုတာ ဒါမျိုး ခေါ်တာကိုး ။ ဦးပဉ္စင်းလေး ကျေးဇူးကြီးပါ့တော် ”

“ အဘလူမှန် တို့တော့ ဟန်ကျသဟေ့ ။ သားက မွေးကျေးဇူးဆပ်ပါပေါ့လား ။ မွေးကျိုးနပ်ပေ့ကွာ ”

အိမ်း .. ။ ဟုတ်တော့လည်း အဟုတ်သား ။ အသံချဲ့စက်သံကြားလို့ နားစိုက်ထောင်လိုက်တိုင်း တကယ့် ကြည်ညိုဖွယ်လေးစားလောက်ဖွယ် ရှိဘိခြင်း ။ ဘာတဲ့ ၊ ဟိုး ... လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ရက်ဆီက အသံချဲ့စက်ထဲက ကိုယ်တော်လေး ရှင်ဝါယမ ရဲ့ တရားစကားသံ ။

“ လောက၌ အကြင်အရာသည် အရိုအသေ အလေးအမြတ် ပြုအပ်၏ ။ အဖိုးအနဂ္ဃ ထိုက်တန်၏ ။ တွေ့မြင်ဖို့ရန်လည်း ခက်ခဲ၏ ။ အတုမဲ့လည်းဖြစ်၏ ။ မြတ်သောသူတို့သာ သုံးဆောင်ခွင့်ရ၏ ။ ထိုအရာမျိုးသည် ရတနာ မည်၏ ။ ထိုရတနာတို့ အနက် ဘုရား ၊ တရား ၊ သံဃာ တည်းဟူသော ရတနာတို့အား ရတနာမှန်း သိတတ်စွာ ဦးထိပ်ပန်ဆင်အပ်ရာ၏ ။ ” တဲ့ ။ ကောင်းလိုက်တဲ့ ဓမ္မ ။ ဪ .... ကျော်ဇောတိက္ကမ ရှိခြင်း ဟူသည် အကြောင်းမဲ့ မဟုတ်ချေတကား ။

“ ဒကာ ၊ ဒကာမတို့ မြတ်စွာဘုရားရဲ့ ကျွေးမယ်တော် ဖြစ်တဲ့ ပဇာပတိမိထွေးတော် ဂေါတမီ က အခုလို မိန့်ဆိုခဲ့ဖူးတယ် ။ အဲ့ဒါ ဘာလဲဆိုတော့ ဘုန်းကံ ကြီးမားတဲ့ သူတွေမှသာ မြတ်စွာဘုရားရှင်ရဲ့ သာသနာတော်ကို ခိုလှုံခွင့်ရကြပေတယ်တဲ့ ။ ဒါကြောင့်မို့ ဒကာ ၊ ဒကာမတို့ အနေနဲ့  ”

အိမ်း ... ။

အေးကြည်သော ရှင်ဝါယမ၏ တရားသံသည်ကား သာယာညင်းပျောင်းဖွယ်ရှိပေစွ ။ ချိုအေးချမ်း မြေ့ဖွယ် ရှိပေစွ ။ သာဓု ၊ သာဓု ၊ သာဓု ။ မိမိသည် လူထုပရိသတ်ကို ဤလို တရားမျိုး တစ်ကြိမ် တစ်ခါမျှ မဟောပြောခဲ့စဘူး ။ စစ်မှန်သော တရားဓမ္မ ဆိုသည် ဤလို အရာဌာနမျိုးပေတကား ။ မိမိသည် သင်္ကန်းကို အနှစ်လေးဆယ် လုံးလုံး ခြုံရုံလျက် သာသနာ့ဘောင်သို့ ဝင်ပြီး ဘယ်အမှုမျိုးကို မဆင်မခြင် ပြုနေဘိသနည်း ။ အိမ်း ဇာတိ ၊ ဇရာ ၊ မရဏ တည်းဟူသော လက္ခဏာရေးသုံးပါး ကိုပင် မစီးဖြန်းခဲ့မိချေတကား ။

အချိန်တွေ ကုန်ခဲ့လှပါကော ။

“ ဆရာတော် ... ဆရာ့တော်ကို ဂါရဝပြုဖို့ ဘုရားကြီးကျောင်း ကျောင်းထိုင်ကိုယ်တော် ကြွလာပါတယ်ဘုရာ့ ”

“ ဟေ .... ”

အတွေးများနေရာမှ အနီးကပ်၍ ဝမ်းသာလှိုက်လှဲ အော်လိုက်သည့် ကပ္ပိယကြီးမောင်ညို အသံကြောင့် မိမိပင် ရုတ်တရက် ဣန္ဒြေပျက်လုလု ဖြစ်သွားရသေး ။ ကြည်လင်သော မျက်နှာတော်နှင့် တည်ငြိမ်လှသည့် အသွင်ဖြင့် ထံပါးသို့ ချဉ်းကပ်လာသည့် ရှင်ဝါယမ ။

“ ဆရာတော် မာပါရဲ့လားဘုရား ”

ပုဆစ်ဒူးတုပ်ပြီး ထိခြင်းငါးပါးဖြင့် ဘုရားဝတ် ပြုကာ မိမိနှင့် တစ်လံအကွာ၌ ထိုင်၍ ပဋိသန္ဓာရ ဆိုလိုက်သည့် အသံတော်က နှလုံးအိမ်ထဲသို့ အတိုင်းမသိ အေးမြစွာ စီးဆင်းသွားလေ၏ ။

“ မာပါရဲ့ ကိုယ်တော် ။ နို့ ကိုယ်တော်မှာ တယ်ပြီး အလုပ်တာဝန် ပိနေတယ်လို့ ကြားရတယ် ”

“ မှန်ပါ ဘုရား ၊ ဒီ့အတွက်ပဲ ရောက်ရောက်ချင်း ဝတ်လာမဖြည့်နိုင် ဖြစ်ရတာပါဘုရား ၊ တပည့်တော်ကို သည်းခံတော်မူပါ ”

“ အိမ်း ... စာသင်တိုက် တစ်တိုက် ဖြစ်ဖို့က တယ် တာဝန်ကြီးတယ်ကိုး ”

“ တင်ပါ ၊ တပည့်တော် စာချကိုယ်တော်နှစ်ပါး သွားပင့်တာ ဘုရား ။ မနေ့ကမှ ကျောင်းပြန်ရောက်ပါတယ် ။ ကျောင်းမှာ သာမဏေနဲ့ ရဟန်းငယ် အပါးသုံးဆယ်တော့ ရောက်ပြီဘုရား ”

“ တရားပွဲရှိတော့ ကိုယ်တော် ဘယ်လိုလုပ်မှာလဲ ”

“ တပည့်တော် တရားပွဲ ပိတ်ထားပါတယ် ဘုရား ။ အခုနေ တပည့်တော် အရေးတကြီး ဆောင်ရွက်ချင်နေတာက စာသင်ဖြစ်ဖို့ပါပဲ ။ စာသင်တိုက်မှာ သံဃာငယ်တွေ မရှိတော့ဘူး ဆိုရင် သာသနာ အတွက် ရင်လေးစရာကြီးပေါ့ ဘုရား ”

ကောင်းလေစွ ၊ ကောင်းလေစွ ။

“ ဆွမ်း ၊ ကွမ်းကိစ္စတော့ ရွာထဲမှာ မေတ္တာရပ် ထားပါတယ်ဘုရား ။ ကိုယ်စားတဲ့သောက်တဲ့ထဲက တစ်ဇွန်းတစ်ကော်လောက် ဖြစ်ဖြစ် လောင်းလှူကြဖို့ ”

“ အိမ်း ... ကျုပ်အနေနဲ့လည်း တတ်နိုင်သမျှ လောင်းလှူပြီး သာသနာအတွက် အကျိုးများအောင် လုပ်ပေးဖို့ တာဝန်ရှိပေသကွဲ့  ။ ကိုယ်တော်တို့လို သာသနာ့အာဇာနည်တွေ များများကြီး လိုတယ်ဆိုတာ တယ်မှန်တဲ့စကားပေကိုး ။ အိမ်း .. ”

“ တပည့်တော်ကို သြဝါဒ မြွတ်ကြားပေးပါဘုရား ”

“ အေး ... အေး ၊ လူ့လောကမှာ သတိတရား လက်ကိုင်ထားပြီး မမေ့မလျော့ မပေါ့ဆဘဲ တစ်မနက် အသက်ရှင်လျက် နေရခြင်းက မေ့မေ့လျော့လျော့ ပေါ့ပေါ့ဆဆ အသက်တစ်ရာ နေရခြင်းထက် ပို၍မြတ်၏ ဆိုတဲ့ ဘုရားဟောဒေသနာအတိုင်း ကျင့်ကြံနေထိုင်တဲ့ ကိုယ်တော့်အတွက် ကျုပ် သာဓုခေါ်ပါတယ် ။ သာဓု ၊ သာဓု ၊ သာဓု ”

“ တပည့်တော်ကို ပြန်ခွင့်ပြုပါဘုရား ”

တရွေ့ရွေ့ လှမ်းကြွသွားတဲ့ ရှင်ဝါယမ နောက်ကျောကို ကြည့်၍ ရင်မှာ ပီတိလှိုင်းတံပိုးတို့က တလိမ့်လိမ့် ။

“ ဟဲ့ မောင်ညို ၊ မီးဖိုဆောင်ထဲက ဆန်သုံးအိတ် ၊ ကုလားပဲ ငါးပြည်နဲ့ ငှက်ပျောတစ်ခိုင် ဘုရားကြီးကျောင်း ပို့ချည်စမ်းဟေ့ ”

“ တင်ပါ့ ဘုရား ”

▢  ကြည်မွေ့အိမ်
📖 ရနံ့သစ် မဂ္ဂဇင်း
      ဖေဖော်ဝါရီလ ၊ ၂၀၁၂