❝ အသည်းပန်းတစ်ပွင့် ❞
( ပတ္တမြားခင် )
“ဟော ... ညီမလေး လာပြီဟေ့”
အလုပ်တိုက် ရှေ့သို့ ကျွန်မ၏ ကားလေး ထိုးဆိုက်လေ့ရှိသော နံနက်တိုင်း ကြားနေကျ အသံဖြစ်သည်။ သူသည် အုတ်ခုံပေါ်မှာ ထိုင်နေရာက ကျွန်မဆီသို့ ပြုံးချိုစွာ ထလာတတ်ပါသည်။ ဘယ်တော့ပဲ ကြည့်ကြည့် သူ့အဝတ်အစားမှာ ဒီအတိုင်းပဲ ဖြစ်နေသည်။ ဖုန်တွေနှင့် လုံးနေသော ပုဆိုးအနက်၊ ပေရေဟောင်းနွမ်းနေသော ရှပ်အင်္ကျီအနက်၊ ဆီနှင့် ဝေးနေသော ရှေ့မှာ တစ်မိုက်ခန့် ရှုပ်ပွေနေသည့် ဆံတိုလေးကိုပင် အဝတ်စ အနက်နှင့် စည်းထားလိုက်ပါသေးသည်။ ကျွန်မက အလုပ် စားပွဲတွင် ထိုင်လိုက်သော အချိန်တွင် တဘုံးဘုံး အသံကို ကြားရပါသည်။ သူသည် ဝတ်ထားသော ပုဆိုးအနက်ကို ချွတ်ခါ ကားမှ ဖုန်များကို ခါနေခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ သူ့မှာ ဒူးလောက်ရှိသော အောက်ခံ ဘောင်းဘီတိုပဲ စည်းထားပါသည်။ ဖုန်ခါပြီးမှပင် ရှေ့အုတ်မြောင်းတွင်းမှ ရေပုပ်များကို ခပ်ယူပြီး တဝုန်းဝုန်းနှင့် ကားကို လောင်းနေပြန်ပါတော့သည်။
“ဪ .... ခက်တော့တာပါပဲ”
ကျွန်မက တိုးတိုးသာ ညည်းလိုက်မိသည်။ သူ့ကိုတော့ မဟန့်တားပါ။ အရောင်ထွက်နေသော ကျွန်မ ကားနက်ကလေးမှာ သူ စေတနာ ပိုလိုက်မှာပင် သာ၍ ညစ်ပတ်သွားပါတော့သည်။ ရေတွေကို တစ်ထပ် ပွတ်တိုက်ပြီး နောက်၌ ချွေးပေါက်များပင် သူ့မျက်နှာပေါ် ရောက်ကုန်ကြပါပြီ။ သူသည် စိုနေသော လုံချည် အနက်ကြီးကို ပခုံးတင်ကာ ကျွန်မ အလုပ်စားပွဲရှေ့ လာရပ်ပါသည်။
“ညီမလေး ငါ့ကို ထမင်းဖိုး တစ်မတ်ပေး”
ကျွန်မက ပြုံး၍ လက်ပွေ့အိတ် အတွင်းမှ မတ်စေ့ တစ်စေ့ ထုတ်ပေးလိုက်လျှင် ကျေနပ်စွာနှင့် ထွက်သွားတတ်ပါသည်။ သူကတော့ စိတ်မနှံ့ရှာသည့် လမ်းမပေါ်မှ သူရူး တစ်ယောက်ပါ။
လူတိုင်းကို တိကျသော အချိန်ကို ပြသည့် နာရီ စက်သည် ပင်လျှင် တစ်ခါတစ်ရံ စက်ချို့ယွင်း၍ နှေးသည် မြန်သည် ရပ်တန့်နေသည် ဟူ၍ ရှိတတ်ပါသေးသည်။ နေပူပူ မိုးရွာရွာ ဘယ်လို နေ့ရက်မှာ မဆို ထမင်းဖိုး တစ်မတ် ပေးနေကျ ဖြစ်သော ကျွန်မကို သူက နံနက်တိုင်း လာ၍ စောင့်မျှော်နေသည်မှာ နောက်ကျသည်၊ ပျက်ကွက်သည် ဟူ၍ တစ်နေ့မှ မရှိခဲ့ဖူးပါ။ ကျွန်မ မလာခင် တံမြက်စည်းတို တစ်ချောင်းဖြင့် အလုပ်တိုက်ရှေ့မှ အမှိက်သရိုက်များကို လှည်းကျင်း ထားတတ်ပါသည်။ ဤမျှတွင် မကသေးပါ။ ဘယ်က ချိုးလာမှန်း မသိသော သစ်ကိုင်း အတို အစများကိုပင် အုတ်မြောင်းဘေးက မြေပေါ်တွင် ကျင်းတူးပြီး စိုက်ထားပေးတတ်ပါသေးသည်။ သူ့ကို စတွေ့ရသည်မှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်လကျော်ကျော်လောက်က ဖြစ်ပါသည်။
“ဟောဟိုမှာ အရူးကြီး ဘုရားတည် နေတယ်ဟေ့”
ခွေးချင်း ကိုက်တာကိုပင် ဝိုင်းကြည့်တတ်သော လူတို့၏ ဓမ္မတာအတိုင်း ကျွန်မတို့ အလုပ်တိုက်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ပလက်ဖောင်းပေါ်တွင် လူစုလူဝေး အတော် ကောင်းနေပါသည်။
“အရူးမ ဘုရားတည်၊ တန်ခူးလ ကု,လားကွယ်”
၁၉၄၁ နှစ်အကုန်လောက်တွင် မန္တလေး၌ အရူးမ တစ်ယောက်က ဘုရားတည်သည်နှင့် ဤတဘောင် ပေါ်လာပြီး လူအများ သွားရောက် ဖူးကြပါသည်။ သူတို့ ပြောကြသည့် အတိုင်းပင် နေနတ်နွယ်တို့ ဝင်ရောက် သိမ်းပိုက်ချိန်တွင် ကု,လားဖြူဟု တွင်ခဲ့သူများ တကယ်ပင် ကွယ်ပျောက်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ဤတဘောင်ပင် ဟုတ်သလိုလို ဖြစ်ခဲ့ပါသည်။
“ဘာလဲ မသိဘူး၊ အရူးကြီး ဘုရားတည်သတဲ့လား ခင်၊ သွားကြည့်ချေရအောင်”
စပ်စုလိုသော မမသန်းက ခေါ်သည်နှင့် ကျွန်မက ထပြီး လိုက်သွား မိပါသည်။ ပလက်ဖောင်းပေါ်တွင် သဲများကို စေတီသဏ္ဌာန် တော်တော်မြင့်မြင့် ပုံလျက် သံပတ်စများ ခွေပတ်၍ ထီးတော်တင်ကာ စေတီတည်ထားသည်မှာ တကယ့် ပုံအတိုင်းလို ဖြစ်နေပါသည်။ စေတီ၏ ရှေ့တွင် ပန်းကန်ပြား အပဲ့တစ်ချပ်ဖြင့် ဆွမ်းတော်ပင် ကပ်ထားလိုက်သေးသည်။ လာရောက် ကြည့်ကြသော လူအပေါင်းကို အရူးကြီးက အနားတွင် ရပ်ပြီး -
“ကဲ ... ကဲ .... ဘုရားဖူးကြ၊ ဖူးကြ ကုသိုလ်ရတယ်”
ဟု ပြောပြောဆိုဆိုပင် သူ ကိုယ်တိုင်လည်း ထိုင်၍ ပုဆိန်ပေါက် ဦးချလိုက်ပါသည်။ မော့လိုက်၍ ကျွန်မကို မြင်သောအခါ ကျွန်မနား ထလာပြီး -
“နင် .. ငါ့ညီမလေး”
လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ခေါ်ပြီး သူက ဆွေမျိုးလာစပ် နေပါတော့သည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ ‘မယ်သုံ ပေါက်စီ ဆွေမျိုး’ ဆိုသော အမူအရာမျိုး လုံးဝ ကင်းစင်လျက် တကယ့်ကို သန့်ရှင်း စင်ကြယ်စွာဖြင့် ကြာမြင့်စွာ ကွဲကွာနေသော ညီမလေး တစ်ယောက်ကို အစ်ကိုကြီး တစ်ယောက်က အမှတ်မထင် တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် တလှိုက်တလှဲ ခေါ်လိုက်သော အမူအရာမျိုးသာ ဖြစ်ပါသည်။
ကျွန်မက ပြုံးလိုက်မိသည်။
“အလို ... ခက်ရချည့်ရဲ့။ လာ .. လာ ... မဖြစ်ဘူး၊ သွားစို့ ခင်”
မမသန်းက အရူးနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရသည်ကို စိုးရွံ့စွာဖြင့် လူအုပ်ထဲမှ ကျွန်မကို ဆွဲခေါ်လာပါတော့သည်။
“သနားပါတယ် မမသန်းရာ၊ အရူးကြီး ကြည့်ရတာ မွန်မွန်ရည်ရည်နဲ့။ ပြီးတော့ ခင့်ကို ‘နင် ငါ့ညီမလေး’ ဆိုပြီး ခေါ်တာကလည်း တကယ့် သူ့ညီမလေးကို တွေ့ရလို့ ဝမ်းသာအားရ ခေါ်လိုက်သလိုပဲ။ ဧကန္တ သူ့မှာ ခင်နဲ့ တူတဲ့ ညီမလေး တစ်ယောက် ရှိပြီ ထင်တယ်”
“အို ... ခင်ကလည်း အရူးပဲ။ သူ့ဟာသူ တွေ့ကရာ ပြောတာ၊ မတော်တဆ တစ်ခုခုများ လုပ်လိုက်မှဖြင့် ကြောက်စရာကြီး၊ အရူး ဆိုတာ စိတ်ချရတာ မဟုတ်ဘူးကွ”
ကျွန်မက စိတ်ဝင်စားစွာ ပြောလိုက်သလို မမသန်းက ကြောက်လန့်ခြင်း မပြေသေးဟန်ဖြင့် ပြန်ပြောပါသည်။
နောက်နေ့များတွင် သူ့ကို ကျွန်မ၏ အလုပ်တိုက် ရှေ့တွင် တွေ့ရပါ တော့သည်။ သူကတော့ တကယ့်ကို လမ်းမပေါ်မှ သူရူး တစ်ယောက်ပါ လမ်းမပေါ်တွင် အိပ်၊ လမ်းမပေါ်တွင် စားပြီး မဆုံးသော လမ်းတကာ ကိုသာ လျှောက်သွားနေသူ ဖြစ်ပါသည်။
ကျွန်မ၏ အလုပ်စားပွဲရှေ့ လာရပ်ပြီး -
“ညီမလေး ငါ့ကို ထမင်းဖိုး တစ်မတ်ပေးစမ်း”
သူက ကျွန်မကို ‘ညီမလေး’ ဟု ခေါ်လိုက်တိုင်း သူ့အသံမှာ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ရှိလှပါသည်။ ဘယ်တော့ဖြစ်ဖြစ် သူက တစ်မတ်ထက် ပို၍လည်း မတောင်း၊ လျှော့၍လည်း မတောင်းပါ။ တစ်မတ်ဆို တစ်မတ်ပဲ ဖြစ်ပါသည်။
မောင်နှမသားချင်း မရှိသော ကျွန်မအဖို့ ‘ညီမလေး’ ခေါ်ခံရတိုင်း ဂယက်ရိုက်ကာ ကျွန်မ၏ နှလုံးတွင် ကြည်နူးမှုကို ခံစားရပါသည်။ ကျွန်မက ကျွန်မ၏ အစ်ကိုကြီး တစ်ယောက် စိတ်မနှံ့ ဖြစ်နေရှာသလို သူ့ကို ကြင်နာမိပါသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ကျွန်မ လက်ပွေ့အိတ်တွင် အကြွေတစ်မတ်ကို နေ့တိုင်း အသင့် ထည့်ထားရပါသည်။
ကျွန်မ ရောက်တိုင်း ကားလေးကို ဖုန်သုတ်ပေးရသည်မှာလည်း သူ့အဖို့ အလွန်မှန်သော အလုပ်တစ်ခုလို ဖြစ်နေပါတော့သည်။ နံနက်တိုင်း ကျွန်မ လာခါနီးအချိန် သူ ရောက်လာပြီး ထိုင်စောင့်လေ့ ရှိပါသည်။ ကားရပ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်တည်း -
“ဟော ... ညီမလေး လာပြီ” ဆိုသော အသံကိုလည်း နေ့တိုင်း ကြားနေကျ ဖြစ်လေတော့သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ သူသည် ၄ - ၅ - ၁ဝ ရက် ဆိုသလို ပျောက်ကွယ်သွားသော အခါတွင် ကျွန်မ ကြားနေကျ “ဟော ညီမလေး လာပြီ” ဆိုသံကို ကြားယောင်ပြီး ဘယ်ဆီ ရောက်နေမှန်း မသိသည့် သူရူး တစ်ယောက် အတွက်ပင် သံယောဇဉ်ဖြစ်ကာ စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိပါသည်။
“ဟေ့ ... ညီမလေး၊ ရော့ ... နင်လိမ်းဖို့ သနပ်ခါးတုံး”
ဗြုန်းဗြုန်းဒိုင်းဒိုင်း ဝင်လာပြီး ဘယ်က ကောက်လာမှန်း မသိသော အတုံးအစ တစ်ခုကို ကျွန်မ စားပွဲပေါ် လာတင်ပါသည်။
“ဘယ်သွား နေသလဲဟင်”
“ငါ စဉ့်ကိုင်ကို မီးရထားကြီးနဲ့ လိုက်သွားတာ ဟ၊ ညီမလေးကို လွမ်းလိုက်တာဟာ။ ဒါနဲ့ နင်လိမ်းဖို့ သနပ်ခါးတုံး ယူပြီး ငါ ပြန်လာတာ”
အလို စိတ်မနှံ့သော သူရူးတစ်ယောက်ကပင် လွမ်းရဆွေးရမှန်း သိသည်ကို ကျွန်မ ပြုံးလိုက်မိပါသည်။
ဤသို့ပင် သူ ပျောက်ကွယ်သွားတိုင်း ပြန်ရောက်လာသည့် အခါ တွင် ကျွန်မအတွက် မဟုတ်က ဟုတ်က လက်ဆောင်တစ်ခု ပါလာတတ်ပါသည်။
တစ်ခါတစ်ရံ တိုက်ရှေ့တွင် ထိုင်နေရာမှ ဖြတ်လျှောက်သွားသော အမျိုးသမီး အချို့ကို သူ့စိတ်နှင့် မတွေ့လျှင် -
“ဟင် .. နင်တို့ က ငါ့ညီမလေးကို လာပြီး ဂုဏ်ပြိုင်ကြတာလား”
ဘာနဲ့ တူသည် ညာနဲ့ တူသည်နှင့် သက်သက်မဲ့သား ညစ်ညစ်ညမ်းညမ်း ဆဲတတ်ပါသည်။
“ဘာလဲ ... ဒီလူကြီး ညစ်ညစ်ပတ်ပတ်တွေ ဘာလို့ ဆိုရတာလဲ” ဟု မျက်နှာထား တင်းတင်းနှင့် ထွက်ဆူလိုက်လျှင် ချက်ချင်း ပြုံးလိုက်ကာ -
“နောက် မဆူဘူးဟာ၊ ဒီကောင်မတွေ ငါ ကြည့်မရလို့ပါ” ဟု လျှော့ချပြီး နားထောင် တတ်ပါသည်။
“ပေးစမ်း၊ ငါ့ကို ထမင်းဖိုးတစ်မတ်”
“မရှိသေးဘူး နေဦး”
“အံမာ ညာတာ နင့်အိတ်ထဲမှာ ရှိပါတယ်”
“ဪ .... တကယ် မရှိပါဘူးဆို၊ ကြည့် ကြည့် ကဲ”
ကျွန်မက စိတ်မရှည်တော့သည်နှင့် လက်ပွေ့အိတ်ကို ဖွင့်ပြီး ခါပြသည်။
“အဲဒီမှာ ကျပ်တန် ရှိသားပဲဟ၊ ငါ အမ်းပြီး ပေးမှာပေါ့”
ပြောပြောဆိုဆို ကျပ်တန်တစ်ရွက် ဆွဲနှိုက်ပြီး ထွက်သွား၍ ခဏကြာသော် ငါးမူးစေ့ တစ်စေ့၊ မူးစေ့နှစ်စေ့ သုံးမတ်ကို စားပွဲပေါ် လာချသည်။ သစ္စာရှိစွာဖြင့် တစ်မတ်သာ ယူသည်ကို ကျွန်မက သဘောကျ၍ ပြုံးလိုက်မိသည်။
“ဟင်း ... နင်က ငါ့ကို ထမင်းဖိုးတောင် မပေးချင်ဘူးလား။ ငါကတော့ ညီမလေး တစ်ယောက် ဆိုပြီး ရှိသမျှ စည်းစိမ် လွှဲထားခဲ့ရတယ်။ နင့်မှာတော့ တိုက်နဲ့ ကားနဲ့။ ငါ့မှာတော့ ထမင်းစားစရာတောင် မရှိဘူး။ နင်က ငါ့ ပိုက်ဆံတွေ အရမ်းဖြုန်းပစ်ဖို့သာ သိတဲ့ ကောင်မလေး၊ ဘယ်တော့မှ ကောင်းစားမယ့်ဟာ မဟုတ်ဘူး”
စသဖြင့် မဆုံးနိုင်အောင် မြည်တွန်ပြီး ထွက်သွားသည့် အခါတွင် ကျွန်မဦးလေးက မနှစ်မြို့စွာဖြင့် -
“ဒါကြောင့်မို့ အရူးကို အရော မဝင်ပါနဲ့ ပြောတာ။ ကြည့်ပါလား၊ ပေးနေကျ မပေးတော့ ဆူသွားလိုက်တာ ကောင်းသေးလား”
ကျွန်မက ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ပါ။ ကျွန်မ အပြစ်နှင့် ကျွန်မ ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်မက စိတ်မနှံ့သော သူရူးများကို လွန်စွာမှ သနားတတ်ပါသည်။ သည် စိတ်ကို ကျွန်မက မချိုးနှိမ်နိုင်အောင် ဖြစ်ပါသည်။ ‘တုံ့ပြန်မှု’ ကို ကျွန်မက ယူသူ ဖြစ်ပါသည်။ သူရူးပင် ဖြစ်လင့်ကစား မေတ္တာထားသူကို မေတ္တာပြန်ကြစမြဲ ဖြစ်ပါသည်။ သူတစ်ယောက်တွင် မဟုတ်ပါ။ ကျွန်မတွင် မိတ်ဆွေအများပင် ရှိသေးသည်။
စာဖတ်သူများက ပြုံးကြမည်လားတော့ မသိပါ။ ကျွန်မကိုယ်တွေ့ ဖြစ်ပါသည်။ အလွန် နှုတ်ထွက်ကြမ်းသော ဒေါ်စော ဆိုသည့် အရူးမ တစ်ယောက် ကျွန်မတို့ လမ်းထဲတွင် ရှိပါသည်။ တွေ့သမျှ လူကို ညစ်ညစ်ပတ်ပတ် ဆဲလေ့ရှိသည်။ စိတ်ကောင်းစဉ် အခါက ခေါင်းရွက်ဈေးသည် ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်မတို့အိမ် ညာဘက်က သူ့ကို ဝယ်နေကျ အိမ်မှ အဘိုးကြီးမှာ အလွန် ဆစ်တတ်၍ စီးပိုးလွန်းသဖြင့် သူ့စိတ်နှင့် တွေ့ဟန် မတူပါ။ သူ စိတ်နောက်သောအခါတွင် နံနက်လင်းအားကြီး အဘိုးကြီး ထပြီး ဘုရားရှိခိုးချိန်တွင် သူလည်း အိမ်ရှေ့ ရောက်လာပါတော့သည်။ အဘိုးကြီးက စ၍ ဩကာသ လိုက်လျှင်ပင် သူကလည်း ဘယ်သို့ ဘယ်ညာဖြင့် ပက်ပက်စက်စက် ထိုင်ပြီး ဆဲသည်မှာ ကြားရသူများအဖို့ ရယ်စရာပင် ဖြစ်နေပါသည်။
ဤမျှ ကြမ်းသော ဒေါ်စောသည်ပင် ကျွန်မကို တွေ့သောအခါတိုင်း ‘သမီးလေး ငါ့သမီးလေး’ ဆိုပြီး လက်ကို အတင်း ဆွဲထားတတ်ပါသည်။ လူတိုင်းက လန့်သော ဒေါ်စောနှင့် ကျွန်မ တွေ့သောအခါ အိမ်သားများကပင် “နင်ကတော့ အရူးဘဝက လာလို့ အရူးနဲ့ ရေစက်ဆုံလှတယ်” ဟု ပြောတတ်ပါသည်။
မဟုတ်ပါ။ သူတို့ အပေါ် မေတ္တာထားသဖြင့်သာ ရသော တုံ့ပြန်မှုဟု ကျွန်မက ယုံကြည်ပါသည်။ ကျွန်မ၏ မိတ်ဆွေထဲတွင် ချဉ်ပေါင် ဆိုသော အရူး တစ်ယောက်လည်း ပါရှိသေးသည်။ သူ့လက်ထဲတွင် သံပန်းကန်ပြား တစ်ချပ် အမြဲ ကိုင်ထားပါသည်။ သူ့စိတ်နှင့် မတွေ့လျှင် သံပန်းကန်ပြားဖြင့် တအား ပေါက်တတ်သည်။ လက်လည်း အလွန် တည့်သည်။ သူ့ကို မြင်သူတိုင်းက အဝေးက ရှောင်ကြသည်။ တစ်ခါတွင် အလုပ်တိုက်ရှေ့သို့ ကျွန်မ မိတ်ဆွေ၏ ကားသစ်ကလေး လာအရပ် သူက ဆဲရင်းက လက်စွဲတော် သံပန်းကန်ပြားဖြင့် ပေါက်လိုက်ရာ အစင်း ထင်ပြီး ချိုင့်ဝင်သွားပါသည်။
ကျွန်မမိတ်ဆွေမှာ သူ့ကားသစ်ကလေး ပြေးကြည့် နေရာမှ နှမြောလှစွာဖြင့် -
“ခင်ဗျားကားတော့ ဒီလို အမြဲရပ်ထားတာ တစ်ခါမှ မပေါက်ဘူးလား” မေးပါသည်။ ကျွန်မ ကားကိုတော့ ဘာမှ မလုပ်ပါ။ ဆဲလည်း မဆဲပါ။ တစ်ခါတွင် ကျုံးလမ်း၌ ကျွန်မ ကားရပ်ပြီး မိတ်ဆွေ တစ်ယောက်ကို စောင့်နေစဉ် သံပန်းကန်ပြားကြီး ကိုင်ပြီး ဖိုသီဖတ်သီနှင့် ကျွန်မနား လာပြီး -
“ဟဲ့ .. ကောင်မလေး၊ ဘာလုပ်နေလဲ” ဟု ပင် နှုတ်ဆက်လိုက်ပါသေးသည်။
“ဒီနားမှာ မိတ်ဆွေ စောင့်နေတယ်”
“ခင်ကလည်း အရူးကို အဖက်လုပ်ပြီး ပြန်ပြောနေ”
ကျွန်မ၏ ဘေးမှ အဖော်က မနှစ်မြို့စွာနှင့် ပြောနေ၍ လူတန်းစားခွဲသော အဖော်အား အရူးလည်း လူပဲ ဆိုသော ပြဿနာကို အတော်လေး ငြင်းလိုက်ရပါသေးသည်။ ကျွန်မက အရူးတွေကို အလွန် စိတ်ဝင်စားသည်။ ဘယ်လို စိတ်ထိခိုက်စရာ ကြုံရ၍ ဤကဲ့သို့ သတိ လက်လွတ် ဖြစ်ရသလဲ စသည်ကို အလွန် စိတ်ဝင်စားပါသည်။ သူတို့ တစ်တွေကို ကျွန်မက စိတ်ကောင်း ဝင်နေစဉ် ချော့ပြီး မေးလျှင် တစ်ခါတစ်ရံ အလွန် ကြေကွဲရာများကို ကြားရတတ်ပါသည်။
“ရော့ဟေ့ ... ညီမလေး နင် ပန်ဖို့ ပန်း”
မိတ်ဆွေ တစ်ယောက်နှင့် စကားပြောရာမှ ထိုအသံ ကြား၍ လှည့် ကြည့်လိုက်မိပါသည်။ ဘယ်ညောင်ရေအိုးက ကျသည့် ပန်းခြောက်လည်း မဆိုနိုင်သည့် ဂန္ဓမာပန်းခြောက် တစ်စည်းကို လက်က ကိုင်၍ ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နှင့် ဝင်လာသော စိတ်မနှံ့သည့် ကျွန်မ အစ်ကိုကြီးကို တွေ့လိုက်ရပါသည်။
“ဟင် .. ကြံကြံဖန်ဖန် ဘယ်ညောင်ရေအိုးကျကြီး ကောက်လာသလဲ မသိဘဲနဲ့”
“အို ... မဟုတ်ပါဘူးဟ၊ ညီမလေး ပန်ဖို့ ငါ ဝယ်လာတာပါ။ ကြည့် ... ငါ့မှာ ပိုက်ဆံတွေ ရှိတယ်။ ဒီနေ့ ထမင်းဖိုး နင့်ဆီ မတောင်းတော့ဘူး”
ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် သူ့လက်ဝါးကြီး ဖြန့်ပြပါသည်။ မူးစေ့ တစ်စေ့နှင့် ပဲစေ့ သုံးစေ့၊ ပိုက်ဆံ ၅ ပဲ။
“မတောင်းတာက ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ဒီပန်းတွေ ခြောက်လို့ ဥစ္စာ ဘာလုပ်ဖို့လဲ”
ကျွန်မက သူ တင်ထားသော စားပွဲပေါ်က ပန်းစည်းကို ကိုင်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ ပန်း၏ အရိုးမှာ ပန်းအိုးထဲမှာ ရက်ကြာပြီ ဖြစ်သဖြင့် အတော်ပင် ရိနေပါပြီ။ အရွက်စိမ်းတို့ သည်လည်း အညိုရောင် ဘဝပြောင်းကာ လိမ်ခြောက်ကုန်ပါပြီ။ တစ်ကြိမ်က စိုပြည် လန်းဆန်းခဲ့သော ပန်းပွင့်ကလေးများမှာလည်း နွမ်းပျော့၍ ရိုးတံမှ ခွေပျော့ ကျနေပါပြီ။
“ပန်စမ်းပါဟ၊ ညီမလေးဖို့ ယူလာတဲ့ ဟာ၊ ညောင်ရေအိုးကျ မဟုတ်ပါဘူး။ တကယ်ပါ”
“ကဲ .. ကဲ ... ပန်မယ်”
သူ စိတ်ကျေနပ်ပါစေတော့ဟု နွမ်းခြောက်နေသော ပန်းစည်းထဲမှ အလန်းဆုံး ပန်းဖြူလေး တစ်ပွင့်ကို ခြွေပြီး ခေါင်းမှာ ထိုးလိုက်ပါသည်။
“အေး ... ညီမလေး မျက်နှာနဲ့ သိပ်လိုက်တယ်။ ဒါကြောင့် ငါက ပန်ပါ ပြောနေတဲ့ ဥစ္စာ”
ဒီတော့မှ ကျေကျေနပ်နပ် ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ထွက်သွားပါတော့သည်။ အကြောင်းသိသော ကျွန်မမိတ်ဆွေက -
“အင်း ... သူ့ခမျာလည်း ခင့်ကို သံယောဇဉ် တစ်ခု ဖြစ်နေရှာပြီ၊ သနား ပါတယ်” ဟု မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။ သို့ဖြင့် ပြောလက်စကားကို ဆက်ပြောရင်း စကားကောင်း နေကြခိုက် ဂျစ်ကားတစ်စီး တိုက်ရှေ့သို့ ထိုးဆိုက်သံ ကြားသည်နှင့် နှစ်ယောက်သား လှမ်းကြည့်မိကြစဉ် သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဝတ်ထားသော အရပ်မြင့်မြင့် လူရွယ်တစ်ယောက် ကားပေါ်က ဆင်းလာပါသည်။ သူ့လက်တွင် ကားကားလျားလျား ပွင့်နေသော လန်းဆတ်လှပသည့် ရောင်မျိုးစုံ ဒေလီယာ ပန်းစည်းကြီး ပါလာသည်။
“ကျွန်တော် ပြင်ဦးလွင်က ခု ပြန်လာတယ်။ ခင် ကြိုက်တတ်မှန်းသိလို့ တမင် အရောင်တွေ ရွေးပြီး ယူလာတာ”
“ဟယ် ... လှလိုက်တဲ့ ပန်းတွေ ကိုမြင့်တင်ရယ်၊ သိပ်ဝမ်းသာတာပဲ”
ကျွန်မက ဟန်ပန် မလုပ်နိုင်တော့ဘဲ နေရာမှ ထ၍ သူလှမ်းလိုက်သော ပန်းစည်းကြီးကို အမြတ်တနိုး ရင်ဝယ် ပွေ့ထားလိုက်ပါသည်။ ဝမ်းသာလွန်းနေ၍ သူ့ကို ကျေးဇူးတင်စကားပင် မပြောနိုင်ခင် “ကဲ ... ကျွန်တော် ပြန်ဦးမယ်၊ အိမ်ကိုတောင် မရောက်သေးဘူး။ ပန်းတွေ နွမ်းမှာ စိုးလို့ ခင့်ဆီ အရင် လာခဲ့တာ” ပြောဆို ထွက်သွားပါသည်။
“လှလိုက်တာကွယ်၊ အရောင်လေးတွေက ချစ်စရာ”
တစ်ယောက်တည်း ကျေနပ်နေရင်းက နီနီရဲသော အထပ်ထပ် အလွှာလွှာ ကြွနေသည့် ပန်းပွင့်ကြီး တစ်ခုကို ချိုး၍ ခေါင်းတွင် ပန်မည်ပြုမှ စောစောက ပန်းခြောက်လေး စမ်းမိကာ သတိရပါတော့သည်။
“ဪ ဒီပန်းကလဲ”
ခေါင်းမှ ပန်းကို ဖြုတ်၍ ဒေလီရာပန်း ကားကားကြီး တစ်ပွင့်တည်းကို ဘေးတွင် ထိုးပန်လိုက်ပါသည်။ လက်ထဲမှ ပန်းစည်း အခြောက်ကို ကောက်ယူကာ လမ်းဘက်သို့ ပစ်လိုက်ပါသည်။
“ဟင် ... ညီမလေး”
ကျွန်မ အမှတ်တမဲ့ ပစ်လိုက်သော ပန်းခြောက်စည်းသည် တံခါးမှ အပြေးဝင်လာသော လူတစ်ယောက်၏ မျက်နှာကို တည့်တည့်ကြီး ထိမှန်သွားပါသည်။ တခြားသူတော့ မဟုတ်ပါ။ ကျွန်မ၏ အရူးအစ်ကိုကြီးပင် ဖြစ်ပါတော့သည်။ သူသည် ခုမှ ဘယ်ချောင်က ပေါ်လာသည်ကို အတပ်မသိနိုင်သော်လည်း ထမင်းဖိုး တစ်မတ် လာတောင်းတာကတော့ သေချာပါသည်။
သူသည် ခြေရင်းတွင် ဗရပွကျဲသော ပန်းခြောက်များကို အဓိပ္ပာယ် နားမလည်ဟန် စူးစိုက် ကြည့်နေပါသည်။ ပြီးတော့ ကျွန်မ၏ ခေါင်းတွင် ပန်ထားသော ရဲရဲနီနေသည့် ဒေလီရာ ပန်းပွင့်ကြီးကို ကြည့်ပြန်ပါသည်။ ခုမှတော့ သူက နားလည်သွားပါပြီ။ ယူကျုံးမရသော သူ့အသွင်နှင့် ဒေါသရောင် သန်းနေသည့် သူ့မျက်နှာထားမှာ ရောယှက်ပေါ်လွင်နေပါသည်။
ကျွန်မကတော့ လူမိသော သူခိုးပမာ ခုမှပင် နောင်တကြီးစွာ ရမိပါသည်။ ကြည့်ပါဦးတော့။ ကျွန်မသည် မိုးကောင်းကင် ဆန်သော လောကွတ်ကိုသာ မက်မော၍ ရိုးတွင်းခြင်ဆီမှ လာသော စေတနာကို ဥပေက္ခာ ပြုခဲ့မိပါသည်။ အပေါ်ယံ လောကွတ် ဗရပွနှင့် ပေးသွားသော ဒေလီရာပန်း အလှကြီးတွေ လက်ဝယ် ပိုက်မိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရိုးတွင်း ခြင်ဆီမှ လာသော စေတနာနှင့် ပေးသွားသည့် အရူး အစ်ကိုကြီး၏ ပန်းခြောက်များကို မိုက်မဲစွာ လွှင့်ပစ်ခဲ့မိပါသည်။ အဆုံးမှာ အပေါ်ယံ အလှကိုသာ ခုံမင် တပ်မက်တတ်သော လူ့သဘောတရားကို လွန်ဆန်ခြင်းငှာ မစွမ်းတော့သည် တကား။
“အမိုက်မ ...နင် တဖြည်းဖြည်း မိုက်တွင်းနက် လာပြီ”
သူ၏ အသံသည် အရူးတစ်ယောက်က လူကောင်းအား ပြောနေ သော အသံနှင့်တော့ မတူလှပါ။ သို့သော် ညီမငယ် တစ်ယောက်အား ကရုဏာ ဒေါသော ကြိမ်းမောင်း ဆူပူနေသော အစ်ကိုကြီး တစ်ယောက်၏ အသံနှင့်သာ တထေရာတည်း တူနေပါသည်။ ပြီးတော့ သူ့ခမျာ အတော်ပင် ခံပြင်း၍ ဒေါသ ထွက်နေရှာပါသည်။ မျက်ရည်များပင် ဝိုင်းကာ နှုတ်ခမ်းများပင် တဆတ်ဆတ် တုန်နေသည်။
“နင့်ခေါင်းက ပန်းတွေဟာ ဘယ်အရူးက ပေးသွားတဲ့ ပန်းတွေလဲဟင်၊ ခု လွှင့်ပစ်လိုက်၊ နင့်ခေါင်းနဲ့ မတန်ဘူး။ အရူးတွေ၊ အရူးတွေ နင်ကလည်း အရူးတွေ လုပ်တိုင်း အကောင်းချည်း ထင်နေတာပဲလား။ ကြာရင် နင်ပါ ရူးသွားလိမ့်မယ်”
“ခက်ပဲ ခက်ရချည့်”
အရူး တစ်ယောက်ကပင် ကျွန်မကို ကြာရင် နင်ပါ ရူးလိမ့်မယ်တဲ့။ ကျွန်မမှာတော့ ငိုရအခက် ရယ်ရအခက်နှင့် အကြောင်သားပင် နားထောင် နေမိပါသည်။
“ငါကတော့ နင့်ကို ညီမလေး တစ်ယောက်တည်းရယ် ဆိုပြီး ချစ်လိုက်ရတာ။ တမင်တကာ အများနည်းတူ လှစေချင်လို့ ပန်းတွေ မရ အရ ရှာလာခဲ့တယ်။ နင်က ခု လွှင့်ပစ်လိုက်တယ်။ ဟင် ... ကောင်းသလား၊ ငါ ပေးတဲ့ ပန်းတွေကို နင်က နှယ်နှယ်ရရ မှတ်နေသလား။ ငါ့ဗိုက်ထဲက ငါ့ကလီစာတွေ အသည်းတွေထဲက ပေးချင်လွန်းလို့ ပေးတာ။ ငါ့အသည်းပန်းတွေဟ၊ ငါ့အသည်းပန်းတွေ၊ နားလည်ရဲ့လား၊ ကြည့်စမ်း၊ ကြည့်စမ်း၊ ငါ အမြတ်တနိုး ရှာလာခဲ့ရတဲ့ ပန်းတွေ”
သူသည် မြေကြီးပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော ပန်းကိုင်းများကို တစ်ခုပြီး တစ်ခု စိတ်ရှည်လက်ရှည် လိုက်ကောက်နေ ပြန်ပါသည်။ ပြီးတော့ ပန်းစည်းကို စုကိုင်ပြီး မေးရိုးများ ထောင်လာသည့် အထိ အံကို ကြိတ်လိုက်ပါသည်။ တစ်ပေါက်ပြီး တစ်ပေါက် ကျဆင်းလာသော မျက်ရည်ပေါက်တို့သည် ခြောက်သွေ့နေသာ ပန်းစည်းပေါ်တွင် တစက်စက် ကျနေပါသည်။
ဒီလောက်ထိတော့ ကျွန်မ မကြည့်ရက်တော့ပါ။ ဘာဖြစ်လို့မှန်း မသိ။ ကျွန်မတော့ အလိုလို ဝမ်းနည်းလာပါသည်။ ဒါကြောင့် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လောလောဆယ် သူ စိတ်ကျေနပ်၍ မျက်ရည်စသတ်ရုံတော့ ကျွန်မက အလို ဖြည့်ရပါမည်။
ကျွန်မသည် ခေါင်းမှ ဒေလီယာ ပန်းပွင့်ကြီးကို ဖြုတ်၍ လွှင့်ပစ်လိုက်မိပါသည်။
“ပေးပေး ... အဲဒီ ပန်းပဲ ကျွန်မ ပန်မယ်”
အဲဒီလို ကျွန်မက လျှော့လိုက်တော့မှပဲ သူက တစ်ကျော့ တင်လာပါသေးသည်။
“တော်ပြီ၊ တော်ပြီ၊ နင်နဲ့ ငါနဲ့ ဒီနေ့က စပြီး အမွေပြတ်၊ နင် သေလည်း ငါ မလာတော့ဘူး။ ငါ သေလည်း နင် လှည့်လို့ တောင် မကြည့်နဲ့။ ရော့ .. နင့်ဆီက ငါတစ်မတ် တစ်မတ် ထမင်းဖိုး ယူထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ ပြန်ယူ၊ ငါ ယူထားတွေ ကျေရော”
သူသည် ခါးမှ ခါးပုံစထဲက ဟောင်းနွမ်းညစ် ပေနေသည် လျှော့ ကြိုးအိတ်တစ်ခုကို ထုတ်၍ ကျွန်မ ရှေ့ရှိ စားပွဲ တစ်ခုပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်ပါသည်။
“အရူးတွေ၊ အရူးတွေ နင်တို့နဲ့ နေရတာ ကြာရင် ငါပါ ရူးလိမ့်မယ်။ ဘာလုပ်တာ မှန်းလဲ မသိဘူး။ ဟန်ဆောင်ပြီး ငိုလိုက် မဲ့လိုက်၊ ဟန်ဆောင်ပြီး ရယ်လိုက် ပြုံးလိုက်၊ ဟန်ဆောင်ပြီး ပေးလိုက် ယူလိုက်နဲ့ ဇာတ်ကနေ တာများ အောက်မေ့နေကြမလားပဲ။ အို ... ရှုပ်ပါတယ်။ အရူးမကလေး မိုက်တွင်းနက်ဦးဟာ”
သူသည် လက်ထဲရှိ ပန်းစည်းနှင့် တအား လွှဲပစ်လိုက်ပါသည်။ ကျွန်မက ခေါင်းငုံ့၍ လက်ဖြင့် ကာလိုက်သော်လည်း မာကျောလှသော ပန်းကိုင်းအချွန်များသည် မျက်စိကို ခိုက်မိသွားသဖြင့် ချက်ချင်း မျက်စိ မဖွင့်နိုင်ပါ။
“ဟီး ... ဟီး ... ဟီး ... ဟား ... ဟား ... ဟား”
သူ၏ ငိုသံနှင့် ရယ်သံသည် ရောနေပါသည်။ ကျွန်မက မျက်စိ ပြန်ဖွင့်သော အခါတွင်ကား သူ မရှိတော့ပါ။ ကျွန်မသည် စားပွဲပေါ်ရှိ စောစောက သူ ပစ်တင်သွားသော အထုပ်ကလေးကို ကောက်ယူကာ လမ်းမပေါ်သို့ ထွက်လိုက်သွားမိပါသည်။
သူကတော့ လမ်းမကြီးအတိုင်း ထွက်ပြေးနေပါသည်။ လမ်းမပေါ်တွင် စား၊ လမ်းမပေါ်တွင် အိပ်ခဲ့သော လမ်းမပေါ်က သူရူးသည် ဟော ယခုတော့ လမ်းမကြီး အတိုင်းပင် ထွက်ပြေးနေပြန်ပါပြီ။ နောက်ကို ယောင်လို့မှလည်း မကြည့်တော့ပါ။
“ဒီမှာ ဒီမှာ အစ်ကိုကြီး”
ကျွန်မက သတိကင်းမဲ့စွာ ဟစ်အော်နေမိပါသည်။ ကျွန်မပါးစပ်မှ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အစ်ကိုကြီး ဟု ခေါ်လိုက်မိသည်ကို ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် မတွေးတတ်ပါ။ ပတ်ဝန်းကျင်ကတော့ ကျွန်မ အပြုအမူကို ကြည့်ပြီး ရယ်ကောင်း ရယ်ကြပေလိမ့်မည်။ ရယ်လိုက်ရယ်ကြပါစေတော့။ ကျွန်မက ဒီအကြိမ်တော့ ဟန်မလုပ်နိုင်တော့ပါ။ စောစောက သူ ပြောသွားသလို အစ်ကိုကြီးရယ်လို့ စိတ်ထဲကပင် ခေါ်ချင်လာပါသည်။ ခေါ်လည်း ခေါ်လိုက်မိပါသည်။ မှန်ပါသည်။ ကျွန်မ အသည်းထဲက လွတ်ထွက် သွားသော အစ်ကိုကြီး။
ခုမှပင် လက်ထဲရှိ လျှော့ကြိုး အိတ်ကလေးကို သေချာစွာ ကြည့်မိပါသည်။ ဘယ်ကလေးလက်ထဲက လုယူထားလိုက်တဲ့ အိတ်ကလေးရယ်လို့ မသိနိုင်ပါ။ အိတ်ကလေးမှ ပိတ်စကလေးများကို လျှော့ကြိုးဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် ကလေးများ ကိုင်လေ့ရှိသည် အိတ်ကလေး ဖြစ်ပါသည်။ လျှော့ကြိုးများ တင်းနေ၍ ခေါက်တွန့်ချည်ထားပါသည်။ ကျွန်မက ၎င်းခေါက်တွန့်ကို ဖြေ၍ အိတ်ကလေးကို ဖြဲလိုက်မိပါသည်။ အထဲမှာတော့ ဖြူဖွေး၍ ညီညာစွာ ဝိုင်းထားသော ပန်းကန်ပြားကွဲကလေးများ။
“ညီမလေး ငါ့ကို ထမင်းဖိုး တစ်မတ် ပေးစမ်း”
အလုပ်စားပွဲပေါ်ရှိ သူ ပေးသွားခဲ့သော ပန်းခြောက်နှင့် အံဆွဲတွင် တရိုတသေ သိမ်းထားမိသော ပန်းကန်ကွဲ ထုပ်ကလေးကို မြင်တိုင်းမြင်တိုင်း ကျွန်မ နားထဲတွင် ဒီအသံသာ ပဲ့တင်ထပ်လာတတ်ပါသည်။ ဒါပေမဲ့ သူကတော့ ကျွန်မဆီကိုတော့ မလာတော့ပါ။ တွေ့လည်း မတွေ့တော့ပါ။
“ငါ့အသည်းပန်းဟ၊ ငါ့အသည်းပန်း နားလည်ရဲ့လား”
ဒီအသံကိုတော့ ကျွန်မ အကြောက်ဆုံး ဖြစ်ပါသည်။ ဒီအသံမျိုးဟာ ကျွန်မ နားထဲမှာ ကြားယောင်လာပြီ ဆိုမှဖြင့် ကြက်သီးများ ထကာ နားကိုပင် ပိတ်ထားတတ်ပါသည်။ ဒါပေမဲ့ မရပါ။ အဲဒီအသံက ကျွန်မ အသည်းထဲက ပဲ့တင်ထပ်လာခြင်းမျှသာ ဖြစ်ပါသည်။
မှန်ပါသည်။ ကျွန်မသည် မိုးကောင်းကင် ဆန်သော လောကွတ်ကိုသာ အရေးယူခဲ့မိ၍ ရိုးတွင်းခြင်ဆီမှ လာသော စေတနာကို ဥပေက္ခာ ပြုခဲ့မိပါသည်။
တကယ်ဆိုတော့ အရူး အစ်ကိုကြီး၏ အသည်းပန်း သည်သာလျှင် ပကတိ သန့်ရှင်းဖြူစင်တော့သည် တကား။
▢ ပတ္တမြားခင်
📖 သွေးသောက် မဂ္ဂဇင်း
ဒီဇင်ဘာလ၊ ၁၉၅၂ ခုနှစ်
📖 ရွှေအမြုတေရုပ်စုံ မဂ္ဂဇင်း
ဒီဇင်ဘာလ၊ ၂ဝဝ၂ ခုနှစ်
