❝ ထုံနာစိုနာ စွဲခဲ့ဖူးသူများ ❞
( ဆင်ဖြူကျွန်းအောင်သိန်း )
နှင်းပဝါပါးသည် လေးဖက်လေးတန် ကာရံထား၏။ ပြာရီသော သည်ကန့်လန့်ကာ၏ ဟိုဘက်တွင် လူများ လှုပ်ရှား သွားလာနေကြ၏။
ဆေးလိပ်မီး တရဲရဲ၊ ချောင်းတဟွပ်ဟွပ်ဖြင့် မယ်ထွေးညို။ တဟင်းဟင်း တုန်ယင်သံဖြင့် ကျော်ဇံ။ သည်မျှကိုသာ ရီးဆေးရိုး သိသည်။ ရန်လုံသည် အမြီးကို ကုပ်၊ နားရွက်ကို ကပ်လျက် မီးဖိုနားဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာ၏။ တဖျစ်ဖျစ်တောက် လောင်နေသည့် မီးလျှံဝါဝါသည် ရန်လုံ အတွက် ပြေးကပ်ချင်စရာ ကောင်း၏။ ရင်ဘက်ကရော ကျောဘက်ကပါ ချမ်းလှပြီ။ ချမ်းသော်ငြား ရီးဆေးရိုး၏ မျက်နှာရိပ် မျက်နှာကဲကို ကြည့်ရဦးမည်။ သူ့ လက်တစ်ကမ်းတွင် ထင်းစတွေ ရှိသည်။ ကောက်ရိုက်မည်လော၊ မရိုက်ဘဲ ပါးစပ်ဖြင့်သာ ငေါက်မည်လော။
ရီးဆေးရိုးသည် ရန်လုံအား မငေါက်ပေ။ “အဲသည် ထင်းတုံးနားမှာနေ၊ မခါနဲ့နော်၊ ခါရင်တော့ အနာပဲ” ဟု ရေနွေးပန်းကန်ကို မြှောက်ပြသည်။ ရေ နွေးအပူဖြင့် ပက်သည်ဖြစ်စေ၊ အအေးဖြင့်ပက်သည် ဖြစ်စေ ခိုက်ခိုက်တုန်အောင် ချမ်းသော သည်ကာလတွင် တုတ်ဖြင့် ရိုက်သည်ထက် ဆိုးရွားလှ၏။ သံခနောက်ဖြင့် တည်ထားသော ‘တည်ကရား’ အဖုံးမှ အသံမြည်လာ၏။ ကရားအဖုံးလက်ကိုင်ဖုကို ရီးဆေးရိုး ဆွဲဖွင့်သည်။ အဖုံးကို မထိတထိ ပြန်တင် ထားသည်။ ရေနွေးအိုး ဆူပြီဖြစ်သဖြင့် လက်ဖက်ခြောက် လိုအပ်လာပြီ။ ကျောဘက်ရှိ မန်ကျည်းပင် ပင်ခြေသို့ ရီးဆေးရိုး နောက်ပြန်နှိုက်ပြီ။
ရှေးလွန်လေပြီးသောအခါက အလိပ်ငါးဆယ်ဝင် စီးကရက်ဘူးပင် ဖြစ်ခဲ့သလော၊ ဆေးဘူးပင် ဖြစ်ခဲ့ဖူးသလော။ ဇာစ်မြစ်ပျောက်အောင် မည်းတူးနေသည့် သံဘူးသည် မည်းနက်သော မြစ်ပျဉ်းကြားတွင် ကပ်နေ၏။ လက်ဖြင့် စမ်း၍ မရသောကြောင့် ရီးဆေးရိုး လှည့်ကြည့်၏။ အနက်ရောင် ရင်ခွင်ထဲရှိ ဘူးမည်းမည်းကို ရီးဆေးရိုး၏ သီဝေသောမျက်လုံးများ မတွေ့။ သို့သော် လက်ကောက်ဝတ် အထိ ဖိုသီဖတ်သီ ကျဆင်းနေသည့် ဘာဘူစောင်ဖြင့် တိုက်မိသည်။ လက်ဖက်ခြောက်ဘူးသည် အသံပေးကာ လိမ့်ကျလာ၏။
“ဘ... လက်ဖက်ခြောက်ဘူး ရှာနေပြန်ပြီ ထင်သဗျ”
မြေးကြီး မောင်ကိုကြီး။ သမီးကြီး မချောစိန်၏ သားဦး... သားကြီး။ တရှီးရှီး အသံပေးလျက်၊ ကလေးငယ် တစ်ယောက်ကို ရင်ခွင်သွင်းလျက် မီးဖိုဘေးသို့ ရောက်လာသည်။ သည်မျှ ခိုက်ခိုက်တုန် ချမ်းနေပါလျက်က ရှပ်အင်္ကျီလက်တိုကို ဝတ်ထားသည်။အကာအကွယ်ဟူ၍ ကျောပေါ်တွင် ပုဆိုးနွမ်း တစ်ထည်။
“လက်ဖက်ခြောက်ဘူးက ဘရဲ့လက်အောက်မှာ လေ”
ထန်းဖုံးဖတ် အတိုတစ်ခုကို ဆွဲထိုင်ရင်း မောင်ကိုကြီး ပြောသည်။
“ချမ်းတယ်... ချမ်းတယ်”
နွားတစ်အုပ် ပြေးလာဘိသို့ မြေနှင့် ဖနောင့်ထိသံ အုန်းအင်းထလျက် ကလေးတစ်အုပ် ပြေးလာ၏။ အငယ်ဆုံးမြေး ကျော်သူရနှင့် မြစ်များ ဖြစ်၏။ သည် လူအုပ်မှာလည်း အနွေးထည် မပါပေ။ ခါးကုန်းထားသည်။ လက်ပိုက်ပြီး လက်ဖျားများကို ချိုင်းကြားတွင် သွင်းထားသည်။ ကျော်သူရမှာ ရီးဆေးရိုး၏သား ကိုဘညိန်း၏ သားအငယ်ဆုံးဖြစ်သည်။ မြစ်များကား ကိုထွန်းရ၊ မချောစိန်နှင့် ကိုဘညိန်း၊ မလှမေတို့၏ နှစ်မိပေါက် မြေးများပေတည်း။ ရီးဆေးရိုးသည် လက်ဖက်ခြောက်ဘူးအဖုံးကို လှည့်နှဲ့ ဖွင့်နေရင်း မော့ကြည့်၏။
“ငါက နအုပ်ကြီး ပြေးလာတယ်ထင်တာ၊ လက်စသတ်တော့ ငါ့မြစ်တွေပါကလား” ဆိုကာ သွားမရှိသော သွားဖုံးကြီးတွေ ပေါ်အောင် ရယ်မောသည်။
“ကောင်းကောင်းထိုင်ကြ၊ မထိုင်နိုင်ရင် အခုကတည်းက သွားကြ”
ထန်းဖုံးဖတ်ကို ဖြတ်တောက်ထားသော ဖင်ထိုင်ခုံများ အသင့်ရှိသည်။ မြစ်များက တစ်ခုစီ ဆွဲယူကာ မီးဖိုကို ပတ်ဝိုင်းပြီး ထိုင်ကြသည်။ မျက်လုံးများသည် ဘိုးအေထံ တစ်လှည့်၊ ထန်းပင်မြစ်များထံ တစ်လှည့် ရက်ကန်းရှယ်၏။ ရီးဆေးရိုးသည် မိမိ မဝါးနိုင်ပါဘဲလျက် ထန်းပင်မြစ် အချောင်းနှစ်ဆယ်ခန့် အသင့် လုပ်ထားသည်။ ထန်းပင်မြစ်များသည် မီးဖိုကို ဝန်းပတ်လျက် ပြာပူထဲသို့ ခေါင်းစိုက်နေကြသည်။ ရီးဆေးရိုးသည် တည်ကရားကို ခွင်ပေါ်မှချပြီး လက်ဖက်ခြောက်ခတ်ရာက မြေးကြီးကို ငဲ့စောင်းကြည့်ရင်း မေး၏။
“ညတုန်းက ဟိုဘက်ရွာက ဆူဆူဆူဆူနဲ့ ကြားသလားလို့”
အဘိုးကြီးအို၏ နားမှာ ချွတ်ယွင်းခဲ့ပြီ။ တောင်မှ အသံကို မြောက်မှဟု ကြားလား ကြားတတ်၏။ သို့ကြောင့် “ကြားသလားလို့” ဟူသည့် အသုံးအနှုန်းကို သုံးခြင်းဖြစ်၏။
“ဟုတ်တယ်ဘ... ခဲပေါက်တာ”
ရီးဆေးရိုးမှာ ဟဲခနဲ ရယ်၏။
“မှောင်ထဲကနေပြီး ခဲနဲ့ပေါက်တဲ့ လူစွမ်းကောင်း အလုပ်တွေ ခေတ်မကုန်သေးဘဲကိုး”
“ကြားသွားလို့ လာဆဲနေပါဦးမယ် ဘရာ”
“အောင်မာ… ငါ့လာဆဲတော့ ငါ့မြေးတွေဖြစ်တဲ့ မင်းတို့က အမြီးကုပ်ပြီး ခေါင်းငုံ့ခံနေကြမှာလား၊ ဟင်း... ရွာညံ့မှာသာ ကျယ်ရဲတာပါကွာ”
ဒေါသကပ်ငြိသဖြင့် အသံသာမက လက်ပါတုန် သည်။ တုန်သည့်အတွက် ‘ငါ…. ဒေါသဖြစ်နေပါပေါ့ လား’ ရီးဆေးရိုး သတိမူမိသည်။
‘ဒေါသဟာ မကောင်းဘူး၊ ဖျောက် ဖျောက်’ ဟု ဆုံးမစိတ်ဝ င်လာပါလျက်က ဒေါသလှိုင်းများ ပုတ်ဖြစ်အောင် ပုတ်၏။
“အဲသည်ရွာမှာ ခေါင်းဆောင်ပြီး ခဲပေါက်နေတဲ့ အကောင်တွေဟာ အမျိုးယုတ် အမျိုးညံ့တွေကွ။ နောက်လူတွေ မသိလို့ သူတို့ ‘ထည်’ နေတာ။ ဟို တုန်းက သူတို့ရွာထဲမှာ ဆေးဖော်ကြောဖက် လုပ်သူ နည်းသကွ”
“ကဲပါ ဘရယ်၊ ဟိုမှာ.. ပါးစပ်တပြင်ပြင်နဲ့”
မောင်ကိုကြီးသည် မီးဖိုဝန်းကျင်ရှိ တူများ၊ တူမ များကို ရယ်ရယ်မောမော မေးငေါ့ပြ၏။ ကလေးတို့သည် ပြာပူအုံထားသည့် ထန်းပင်မြစ်များတွင် မျက်လုံးတွေ ကပ်ငြိနေကြ၏။
“အင်း…. သံယောဇဉ်တွေ ဒုက္ခတွေပါကလား”
ရီးဆေးရိုးသည် ရေနွေးကြမ်း သုံးပန်းကန်ကို တန်းစီပြီး ငှဲ့၏။ ကလေးတွေကို တစ်ယောက်စီ စေ့စေ့ ကြည့်ရင်း ထန်းပင်မြစ် တစ်ချောင်းစီ ဝေပေးသည်။ “ဘ” တို့ အိမ်သို့ သွားလျှင် တစ်ခုခု စားရမည်ဟု ကလေးတွေ သိသည်။ သည်အသိဖြင့် လာကြသည်။ ယခု မျှော်လင့်ချက် ပြည့်ပြီ။ ထန်းပင်မြစ် အခွံများမှာ အနေအထား မပျက်ပေ။ မည်းခြစ်နေခြင်းမရှိ။ သို့ရာတွင် လက်ဖြင့် ထိလိုက်သောအခါတွင်ကား ကျိုးကြေကုန်သည်။ ပြာပူထဲတွင် နပ်အောင် နူးအောင် နေခဲ့ရသဖြင့် ဖြစ်သည်။
ကလေးတို့သည် ထန်းပင်မြစ်ကို ဝမ်းသာအားရ တုတ်ဖြင့် ခြစ်သည်။ ဖွေးလွသော ထန်းပင်မြစ်အနံ့ တသင်းသင်းဖြင့် ပေါ်လာသည်။ လုံးသောဘက်တွင် အမြစ်တန်းလန်းနှင့် ခေါင်းရှိသည်။ သည်ခေါင်းကို ချိုးပြီးမှသာ အမြီးပိုင်းမှ ထက်ခြမ်းခွဲရမည်။ ကလေး အများစုမှာ စားချင်လှပြီ။ ခေါင်းကို ချိုးမနေနိုင်။ အမြီးပိုင်းမှ အပြေးအလွှားခွဲ၊ အလျင်အမြန် စိတ်ဖြာ၊ အတင်းချိုးပြီး ပါးစပ်ထဲ ပစ်ထည့်သည်။ အပူလောင် သည့်အတွက် ထွေးထုတ်ပြီးမှ ပါးစပ်ထဲ ပြန်ထည့်သူ ထည့်။ ရီးဆေးရိုးမှာ မြစ်များကို ခေါင်းတညိတ်ညိတ် ကြည့်ရင်း ပြုံးနေ၏။
“သတ္တဝါတွေ… သတ္တဝါတွေ၊ ဘုရားမှန်း တရားမှန်း မသိ၊ ဘုန်းကြီး ရဟန်းမှန်း မသိ၊ အပါယ်လေး ပါးမှာ အင်အားဖြည့်ဖို့ ရောက်လာကြတာပါကလား”
မောင်ကိုကြီးသည် ထန်းပင်မြစ် တစ်ချိုးကို ရင်ခွင် ထဲရှိကလေးကို ခွံ့ပေးနေရာက သူ့ဘအား ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်၏။
“ဘပြောပုံက ကြောက်စရာကြီးဗျာ”
ရီးဆေးရိုး ရယ်မော၏။
“မကြောက်ပါနဲ့ ငါ့မြေးရာ၊ မင်းဟာ အခု ကလေးနှစ်ယောက်အဖေ ဖြစ်နေပြီ။ ငါးပါးသီလ ရသလား”
ကိုယ်ကို ကျုံ့လျက် တွန့်သွားရာက “ဘာပြုလို့ မရရမှာတုံး ဘရဲ့၊ ရပါတယ်” ဟု မောင်ကိုကြီး ခေါင်းမော့ ဖြေသည်။
“ငါးပါးသီလကော ဆောက်တည်ရဲ့လား”
မောင်ကိုကြီး ထပြေးချင်သည်။ ဘသည် မိမိအား အကျဉ်းအကျပ်ထဲသို့ မောင်းပို့နေပါပြီကော။ မည်သို့ လုပ်ရပါမည်နည်း။ သို့စဉ်တွင် ကယ်တင်ရှင်ပေါ်လာ၏။ အမေကြီး။ ငါးစပ်စောင်ကြီးကို မြေကြီးတွင် အမြိတ်တွေ တရွတ်တိုက်လျက် ရီးကျီးဒန် ပန်းကန် တစ်ဖက် မုန့်ပေါင်း တစ်ဖက်ဖြင့် ရောက်လာလေသည်။ ဆီပန်းကန်ကို ဘ ရှေ့တွင် ချသည်။ မုန့်ပေါင်းကို ဘလက်ထဲသို့ ထည့်သည်။
“ဟိုဘက်ရွာလို့လည်း ကြားလိုက်ရဲ့၊ ခဲပေါက်တယ်လည်း ကြားလိုက်ရဲ့၊ ဟုတ်လား လူလေး”
ရီးကျီးဒန်သည် မြစ်များကြားတွင် တိုးဝှေ့ထိုင်ရင်း မောင်ကိုကြီးအား မေး၏။
“ဟုတ်တယ် အမေကြီး၊ မြင်းခေါင်းက ကောင်လေးနဲ့ လိုက်ပြေးသွားတဲ့ သဇင်ဦးတို့ အိမ်ကို ခဲနဲ့ ပေါက်တာ”
ရီးဆေးရိုးသည် အနည်းငယ် နွမ်းနေသော ငှက်ပျောဖက်ကို လက်ဝါးပေါ်တင်ကာ ဖက်တစ်ခြမ်းကို ဆွဲလှန်သည်။ ကျန်ဖက်တစ်ခြမ်းပေါ်တွင် တင်နေသည့် ငချိပ်မုန့်ပေါင်းသည် ပဲနံ့ တသင်းသင်းဖြင့် ပေါ် လာ၏။ ရီးဆေးရိုးက မုန့်ပေါင်းတစ်ဖဲ့ကို ဆီပန်း ကန်တွင် နှစ်ရင်း “ဖအေမျိုးရော၊ မအေမျိုးရော ယုတ်တဲ့ကောင်တွေပဲ။ ခေါင်းဆောင်ပေါက်တာ နေမှာပါ အေ” ဟု ဒေါသသံဖြင့် ဝင်ပြော၏။
“သည်ကလေးတွေနဲ့တော့ ခက်ပါသတော်၊ လက်လုပ်လက်စား မင်္ဂလာဆောင်ကို ခဲဖိုးတစ်ထောင့် တစ်မတ်တောင်းလို့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပေးနိုင်မှာတုံး”
ရီးကျီးဒန် ညည်းတွားသည်တွင် “ဘ မုန့်” ဟူ သည့် တောင်းသံများ ပေါ်လာသည်။ ရီးဆေးရိုးမှာ တစ်ဖွဲ့သာ စားရသေးသော မုန့်ပေါင်းကို မြစ်များသို့ ဖဲ့ရွဲ့ဝေငှရသည်။ တစ်ဝက်ကျော် ကုန်သွားမှ စေ့င၏။
“မြန်မြန်စားစမ်းပါတော် အရိုးမပါပါဘူး”
ရီးကျီးဒန် မနှစ်မြို့သံဖြင့် ပြောနေဆဲ၌ မောင်ကိုကြီးက ကြားဖောက်၏။
“နေပါဦး ဘရဲ့၊ မင်္ဂလာဆောင် ခဲပေါက်တာဟာ ဘတို့ ကာလသားတုန်းကကော ရှိတာပဲလား ဘ”
“ရှိပါသော်ကောကွာ၊ နို့ပေသည့်”
တစ်ဆက်တည်း မပြောနိုင်။ ရေနွေးကြမ်းဖြင့် မျှောချရသေး၏။
“နို့ပေသည့် အပျော်သဘောမျိုး ‘စတိ’ ပါပဲကွာ။ မိန်းကလေးရှင်ကလည်း “မင်းတို့ရဲ့နှမ အိမ်ထောင်ပြုတာ စောင့်ရှောက်ကြပါကွယ်” လို့ ကာလသားခေါင်းကို ခေါ်ပြောတာပဲကွ။ အဲ ပျော်ကြပါးကြစေ ဆိုပြီး ထန်းရည်တစ်အိုး ကြက်တစ်ကောင်၊ ဒါပဲကွ”
“ဘ ပြောတာက ကိုယ့်ရွာထဲက ယောက်ျားလေးနဲ့ ကိုယ့်ရွာထဲက မိန်းကလေးမင်္ဂလာဆောင်တာ မဟုတ်လား”
“မဟုတ်ပါဘူးကွာ၊ တို့ရွာထဲက အပျိုတွေကို ဘယ်သူမှ မယူရဘူး၊ ငါတို့ပဲ ယူမယ်ဆိုတဲ့သဘောနဲ့ အနိုင်ကျင့် လက်ဝါးကြီးအုပ်တာဟာ လူမိုက်ဝါဒပါ ဟ လူကလေးရ။ ကဲ တစ်ရွာသားတော့ ဟုတ်ပါရဲ့၊ တောင်းသလောက် မပေးနိုင်တာနဲ့ မပေါင်းရတော့ဘူးလား”
“အေးသီရဲ့ မင်္ဂလာဆောင် ခဲဖိုးအကြောင်း ပြောပါဦး အဖေကြီး”
ရီးကျီးဒန်က ထောက်ပေး၏။
“အလကားပါအေ”
“ဟိုဘက်ရွာကို အားကျနေတဲ့ လူတွေထဲမှာ တော့်မြေး မပါစေချင်လို့ တော်ရဲ့။ အေးသီအကြောင်း တော့် မြေးက တစ်ဆင့် ဖောက်သည်မချနိုင်ပေဘူးလား”
ရီးဆေးရိုးသည် ဖဲ့နေဆဲ မုန့်ကို အဖဲ့ရပ်ကာ မပြယ်သေးသော နှင်းမှောင်တိုက်ကို ငေးမောနေ၏။ အတန်ကြာမှ အသံထွက်လာ၏။
“ရှေးတုန်းက ခဲဖိုးနဲ့ ကနေ့ ခဲဖိုးဟာ တခြားစီကွ။ ဆီနဲ့ ရေလို ကွာတယ်။ ဘာကြောင့်တုံး ဆိုတော့ ကမ္ဘာဦး လူသားတွေက သူတော်စင်တွေကလားကွ။ သည်ထဲမှာ တစ်ယောက် နှစ်ယောက်က ဖောက်ပြီး လင်မယား ဖြစ်သွားကြတာကိုး။ သည်တော့ ကျန်တဲ့ လူတွေက ခဲနဲ့ ဝိုင်းပေါက်တာပေါ့။ လူရှေ့မရှောင် သူရှေ့ မရှောင် ထင်ပါရဲ့ကွာ”
“အိုတော်… တော်ကလည်း...”
ရီးကျီးဒန်မှာ မြေးထီးကို မကြည့်ရဲဟန်ဖြင့် မျက်လွှာချ၏။
“ခဲနဲ့ အထုခံရတဲ့ ယောက်ျား မိန်းမဟာ လူဝေး သူဝေး ထွက်ပြေးပြီး မနေရဲတဲ့အတွက် ခဲနဲ့ ထုတဲ့ လူတွေကို တောင်းပန်တယ်။ ဘယ်လို တောင်းပန်သတုံး ဆိုတော့ အမြင်မတော် မဖြစ်စေရပါဘူး၊ တဲအုံကနား အိမ်ရာထဲမှာ နေထိုင်ပါ့မယ်၊ ခဲနဲ့ မပေါက်ကြပါနဲ့ဆိုပြီး လက်ဆောင်ပစ္စည်းတွေ ပေးရာကအစ ခဲဖိုးဆိုတာ ပေါ်လာတာကလား”
“ကျွန်တော်တို့ အရှေ့တိုင်းသားတွေနဲ့ အနောက် နိုင်ငံသားတွေရဲ့ အိမ် လိုအပ်မှုချင်းဟာ တော်တော်ကွာတာပဲ ဘ”
သည်မြေးက ဆယ်တန်းအောင်ပြီးနောက် စာပေးစာယူပင် တက်ခဲ့ဖူးသူ။ အမေးအမြန်းလည်း ထူသူ၊ ဘိုးအေက အလွန်အထင်ကြီးသော မြေး။ ပညာဆုံးခန်းမတိုင်မီ အိမ်ထောင်ပြုရပါမည်လားဟု အိမ်အလာ မခံ၊ မောင်းထုတ်ခံရသူ။ ယခုမှ ရီးကျီးဒန်ကြောင့် ဘရှေ့သို့ လာရဲသည်မှာ မကြာသေး။ သည်မြေး၏ စကားကို ရီးဆေးရိုး တလေးတစားဖြင့် “အင်း... လုပ်ပါဦးကွ” ဟု ပြောမိလေ၏။
“အနောက်နိုင်ငံသားတွေ အိမ်နဲ့ တဲနဲ့ နေတဲ့ ရည် ရွယ်ချက်က အအေးဒဏ် ကာကွယ်ဖို့ ဘရ။ သူတို့ဆီက သိပ်အေးတာကိုး။ ဟော... ကျွန်တော်တို့ အရှေ့တိုင်းသား မြန်မာတွေ အိုးအိမ်တည်ဆောက်တာကျတော့ အရှက်အကြောက်တရားအတွက် ဆောက်ကြတာပါကလား ဘရဲ့”
“အေးပေါ့၊ ဟီရိသြတ္တပ္ပတရားဟာ လူမှာ အရေးကြီးတာပဲကွ။ ဟီရိသြတ္တပ္ပတရား မရှိတော့ဘူးဆိုရင် တိရစ္ဆာန်နဲ့ ဘာထူးမှာတုံး”
“ကဲပါတော်၊ အေးသီအကြောင်း လူကလေး သိ အောင်...”
ရီးကျီးဒန်က ထပ်မံ ပွဲတောင်းပြန်သည်။
“အင်း.. သည်လိုကွ လူကလေးရ၊ အေးသီ ဆိုတာ ‘ကုတင်ကြီးစု’ ကကွ။ အဲ... ကုတင်ကြီးစု ပျက်သွားတော့ ရမ်းဘိုကုန်းကို လာပေါင်းတာပေါ့ကွာ”
••••• ••••• •••••
ကုတင်ကြီးစုမှ လူများ ရွှေ့ပြောင်းလာသည့်အတွက် ရမ်းဘိုကုန်းသားများ ဝမ်းသာကြ၏။ ရွာတွင် အင် အားတိုးသည့်အတွက် ဖြစ်သည်။ သို့ဖြစ်ငြား အေးသီတို့ သားအဖတစ်တွေ ပြောင်းလာသည့်အတွက်မူ နှာခေါင်းရှုံ့ကြသည်။ ရှုံ့ပေမပေါ့။ ဆရာတော် ဦးအာစရ ရွာထဲသို့ ကြွလာလေသည်။ မည်သူ့အိမ်က မည်သို့ပင် ခရီးဦးကြိုစေကာမူ ဆရာတော် မဝင်။ အေးသီ မိဘများရှိသည့် မန်ကျည်းပင်အောက်သို့ ဝင်သည်။ ထရံစုတ်ပေါ်တွင် ခင်းပေးသော စောင်စုတ်ပေါ်တွင် ထိုင်သည်။ ဆရာတော် တစ်စုံတစ်ရာ မမေး။ သူ့အရိပ်ကို ခိုလျှင် သူ့ကို မေတ္တာပို့ရမည်ဟု အမိန့် ရှိကာ ပြန်ကြွသွားသည်။ သူသည် အေးသီ မိဘများ အတွက် တဲတစ်လုံး ဆောက်ပေးရန် လိုက်လံစုဆောင်း ခြင်းဖြစ်၏။ ဝါး သာမက တိုင် ရှိသည့် အိမ်မှမူ တိုင်ပါ အလှူခံ၏။
ဦးကျန်ကြီး ဖတ်သီဖတ်သီ ပြေးလွှားသည်ကို မြင်ရသောအခါ ဦးစံအေး၊ ဦးကံရ၊ ဦးပေါ၊ ဦးစော၊ ဦးမှတ်တို့ မနေသာ။ ထွက်လာရတော့သည်။ ဤသို့ဖြင့် နောက်တစ်နေ့နံနက်တွင် အေးသီတို့ အိမ်ဝိုင်းတွင်းသို့ ဝါးများ၊ သစ်များ ရောက်လာသည်။ မွန်းမတည့်မီပင် အမိုးအကာမဲ့ တဲတစ်လုံးပေါ်ပေါက်လာလေ၏။ တဲဆောက်နေချိန်တွင် ထန်းပင်တက်နိုင်သူက လေးထပ်ကျောင်းသို့ သွားသည်။ ဆရာတော် ထံတွင် ထန်းလေးငါးပင် စွန့်ပါဘုရားဟု လျှောက်တောင်းကာ ထန်းရွက်ချိုင်သည်။
သည်ထန်းရွက်များသည် မမိုး မကာရသေးသော တဲရှေ့သို့ နေ့တွင်းချင်း ရောက်လာသည်။ ထန်းရွက် ရောက်လာငြား မမိုးနိုင် မကာနိုင်သေး။ ခုံးနေသော ထန်းရွက်များ၊ ကြွနေသော ထန်းရွက်များကို ပိအောင် ပြားအောင် ဖိထားရသေးသည်။ ခုနစ်ရက်ခန့် ကြာ၍ အသားသေမှ မိုးနိုင် ကာနိုင်သည်။ ညှပ်၍ကာ၊ ဖိ၍ မိုးလိုက်သောအခါ နေချင့်စဖွယ် တဲသစ်ကလေး ပြီးစီးသွားလေ၏။
ထိုကဲ့သို့သော မိသားစုတွင် အေးသီ အမည်ရှိ အရွယ်ကောင်း မိန်းမပျိုကလေး ပါလာသဖြင့် ရမ်းဘို ကုန်းသား ကာလသားတွေ ပျော်စရာရှိ၏။ မြူးစရာ ရှိ၏။
စင်စစ်သော် မပျော်ကြပါ။ မမြူးကြပါ။ အေးသီ ခမျာမှာ ဥစ္စာအင်ခွင်သာ ချို့တဲ့သည် မဟုတ်။ ရုပ်ရည်လည်း ချို့တဲ့ရှာသည်။ ကာလသားများမှာ ‘အေးသီနဲ့ ညားရစေရဲ့’ ဟု ကျိန်တွယ်စရာ၊ ‘အေးသီနဲ့ ရရပါစေ’ ကျိန်ဆဲစရာ တစ်ခု တိုးလာလေ၏။
ရမ်းဘိုကုန်းသား ကာလသားတို့၏ အလိုအားဖြင့် သည်တစ်သက်တွင် အေးသီမှာ ဖူးစာရှင် တွေ့စရာ အကြောင်းမမြင်။ ငှက်ပျောတုံး ‘ပေါင်’ ရမှာပါ ဟူ၍သာ သဘောထားကြလေ၏။ သို့သော် ဆီးဆူးကို ဆီးချွန်၏။ ခံဆူးကို ခံချွန်၏။
“ဟေ့ကောင်တွေ ဟေ့ကောင်တွေ...အေးသီ ယောက်ျားယူတော့မလို့တဲ့”
ကာလသားခေါင်း ကိုသာဒွန်း၏ ပြောစကားကို ကြားရသူတိုင်း အံ့သြကြရ၏။ “အမယ်လေးဗျာ့” အော်မိကြ၏။
••••• ••••• •••••
ရွာလယ်ဝတ်ကျောင်း ခါးပန်းပေါ်တွင် တစ်ယောက်၊ ခါးပန်းအောက်တွင် တစ်ယောက်။ ကာလသားနှစ် ယောက် ပါးစပ် တဖြဲဖြဲ ကိုယ် တယိမ်းယိမ်း ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကိုပိတ်စသည် အိုးလုပ်ရန် ရွှံ့နင်းနေရာက ရောက်လာ၏။
ကိုအောင်မြသည် ရေခပ်ရန် ဖြောင့်ဖြောင့်မသွားဘဲ ‘ဆိုင်းထမ်း’ ကြီးကို ချထားခဲ့၏။ ကိုအောင်လှနှင့် ကိုပုသည် ချိုးအိမ်ကို အိမ်ပြန်မပို့နိုင်။ ဝတ်ကျောင်း ရှေ့သို့ လာစု၏။
“အေးသီ ယောက်ျားယူတော့မယ့်အကြောင်း ပြောနေတာပါကွာ”
ကိုဆေးရိုးသည် ညည်းတွားသံဖြင့်ပြောလိုက်ရာ ကိုပုသည် လက်ခုပ်လက်ဝါးတီးလျက် အော်ကြီးဟစ်ကျယ် ရယ်လေ၏။
“မင့် ပါးစပ်ကြီး ခဏပိတ်ထားကွာ။ အေးသီ အမေ ဒေါ်မယ်ကွန့်က ငါ့ကို ခေါ်ပြောတာကွ။ မင်းတို့ နှမ ယူမယ့် လူဟာ မင်းတို့ ညီပေါ့တဲ့။ ဝိုင်းဝန်းစောင့် ရှောက်ကြပါ သားတို့ရယ်တဲ့”
“မင်္ဂလာကြေး မတောင်းခဲ့ဘူးလား”
“ဘယ်ကကောင်နဲ့တဲ့တုံး”
“ဘယ်ကကောင် ဖြစ်ဖြစ်ပေါ့ကွာ၊ လူတော့ ဟုတ်မှာပါပဲ”
“သည်လိုမိန်းမကို ယူမယ့် လူလည်း ရှိသေးသနော”
တစ်ယောက်တစ်ပေါက် တွေ့ရာနှာမောင်း လျှောက်ပြောနေကြသဖြင့် ကိုသာဒွန်း ထဆဲ၏။
“ငါက ဘာဆက်ပြောရဦးမှာတုံး၊ တော်ပြီကွာ မပြောတော့ဘူး”
စိတ်ကောက်သံဖြင့် ခါးပန်းပေါ်မှ လျှောဆင်း၏။
“ကိုင်းပါကွာ၊ ဆက်ပြီး မိန့်တော်မူပါ”
“တောင်ပစ်ကုန်းကတဲ့၊ နာမည်က ငပိန်တဲ့”
“ဟုတ်ပေ့ကွာ.. ခေါ်ကောက်လာလာပြီး ကောက်ရိတ်နေတဲ့ကောင်ပဲ”
ကိုအောင်မြ ကြားဝင်ဖောက်သဖြင့် ကိုပိတ်စ ခြေဖြင့် ကျောက်၏။
“တော်တော်ကြာ ဆက်မပြောဘဲ နေပါဦးမယ်ကွ၊ ကိုင်း ပြောပြော”
“ကန်တော့ပွဲနဲ့ လာတောင်းမှာတဲ့၊ ရွာလူကြီး လေးငါးယောက် ဖိတ်ပြီး ရေနွေးကြမ်းနဲ့ ပဲလှော်ကြော်သုပ်နဲ့ ဧည့်ခံမယ်တဲ့။ သားတို့ လူငယ်တွေထုံးစံ ဘယ်လိုရှိသတုံးတဲ့”
“မင်္ဂလာမဆောင်ရင် သဘောမတူဘူး ပြောပါလားကွ၊ ဘယ့်နှယ် ကန်တော့ပွဲကလေးနဲ့ လာရတယ်လို့”
ကိုအောင်လှ၏ မကျေနပ်သံ။
“သဘောမတူရင် မင်း ယူမလား မေးတော့မှ ခွကျမှာ နင်မသိဘူး”
ကိုသာဒွန်း၏ ငေါက်ငမ်းတုံ့ပြန်စကားကြောင့် အုန်းခနဲ ရယ်မိကြလေ၏။
“မသိလို့ ပြောမိတာပါခင်ဗျာ၊ ဘွာတေး... ဘွာတေး”
ကိုအောင်လှက အငြိမ့်လူပြက်ဟန်ဖြင့် တိုင်ကို ပြေးဖက်လျက် ကြောက်ရွံ့ဟန်လုပ်ပြသဖြင့် ရယ်မောကြရပြန်စဉ် ကိုသာဒွန်းက စကားဆက်၏။
“ကျွန်တော်တို့ ကာလသားထုံးစံကတော့ ရွာထဲချင်း မင်္ဂလာဆောင်ရင်တော့ ဘယ်ရွေ့ဘယ်မျှ မသတ်မှတ်ပါဘူး။ တခြားရွာက ယောက်ျားကလေးနဲ့ ကိုယ့်ရွာက မိန်းကလေးဆိုရင်တော့...”
ကိုအောင်မြ၏ လုပ်ငန်းစဉ်ကို ကာလသားများက လက်ခုပ်တီးခြင်းဖြင့် အတည်ပြုလိုက်ကြသည်။ အေးသီ၏ မင်္ဂလာဆောင်နေ့သည် တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာ၏။
ဒေါ်မယ်ကွန့်သည် ကာလသားခေါင်း ကိုသာဒွန်းကို လိုက်လံကာ ရှာဖွေ၏။ ကိစ္စမှာ မင်္ဂလာကြေး အတွက် ထန်းရည်တစ်မြူမှ လေးမြူသို့ တိုးမြှင့်ပေးမည့်အကြောင်း သတင်းကောင်းပါးရန် ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် ကိုသာဒွန်းက ရှောင်နေသည်။ ဒေါ်မယ်ကွန့်သည် ကာလသားခေါင်းကို မတွေ့သဖြင့် ကျန် ကာလသားများထံ ချဉ်းကပ်ငြား “ကာလသားခေါင်းနဲ့ ပြောပါ” ဟု ခေါင်းရှောင်ကြသည်။ သာဒွန်းကိုလည်း ရှာမတွေ့။ မင်္ဂလာရက်လည်း ကပ်လာလေပြီ။ မတတ်သာသည့်အဆုံးတွင် ဒေါ်မယ်ကွန့်မှာ ဦးကျန်ကြီးထံ ပြေးကပ်ရလေ၏။
“လုပ်ပါဦး ကိုကျန်ကြီးရယ်၊ ကာလသားခေါင်းကို ရှာမတွေ့ဘူး”
ဦးကျန်ကြီးသည် ကာလသားအားလုံးကို ဆဲနိုင် ရိုက်နိုင်သူဖြစ်၏။ ဖြစ်သော်ငြား ကာလသားစည်း၊ ရပ်မိ ရပ်ဖစည်း ရှိသည်။ သူ့စည်းကို မဖောက်သင့် သဖြင့် ဦးစံအေး၊ ဦးကံရ၊ ဦးပေါ၊ ဦးစော၊ ဦးမှတ်တို့ထံ ပြေးပြီး တိုင်ပင်ရသည်။ ထိုအခါတွင် ကာလသားခေါင်း ရှောင်နေသည့် အကြောင်းရင်း ပေါ်လာတော့သည်။
“မင်းတို့ ပြောတာလည်း ဟုတ်ပါရဲ့၊ ကလေးတွေဘက်ကလည်း ဝင်ပြီး ကိုယ်ချင်းစာကြည့်ကြပါဦး။ မင်္ဂလာကြေးကို ထန်းရည် လေးမြူပဲ ရတယ်ဆိုတော့ လူကြားလို့မှ မကောင်း”
“လူကြားလို့ မကောင်းရင် လက်မခံနဲ့ပေါ့”
ဦးမှတ်၏ စာနာစကားကို ဦးကံရက ချေပသည်။
“သည်လို ပြောလို့ မဖြစ်ဘူးထင်တယ် ကံရရဲ့၊ သည်တစ်ရွာသားဆီက ဘာမင်္ဂလာကြေးမှ မယူဘဲ ထားပြီး တခြားတစ်ရွာသားကျမှ တောင်းလို့ကောင်းပါဦးမလား”
ဦးစံအေး၏ အပြောကိုကြားရသည်တွင် လူကြီးများ တွေသည်။ ဟင်းချသည်။ အတန်ကြာမှ ဦးကျန်ကြီး အသံထွက်၏။
“မျက်နှာမပျက်အောင် လုပ်ကြပါစို့ကွာ၊ ကလေးတွေကို ဖျောင်းဖျကြ၊ နားချကြပါ”
ပြောသာ ပြောရသည်။ ဦးကျန်ကြီး ကိုယ်တိုင်ပင် သူ့သား ဆေးရိုးကို ဖမ်း၍ မမိ။ သူ့သားကလည်း ဖအေနှင့် မျက်နှာချင်း မဆိုင်ရအောင် ရှောင်သည်။ ဖအေ အပြင်ထွက်သွားသည်ကို မြင်မှ အိမ်မှုဝန်တာများ လာလုပ်သည်။ ဖအေ ရှိနေလျှင်ကား ထမင်းသော်မျှ ပြန်၍ မစား။ ကြုံရာစား၊ ကြုံရာအိပ် လုပ်သည်။ မည်သို့ဖြစ်စေ အေးသီ၏ မင်္ဂလာကိစ္စကား ပြီးစီးသွားသည်။ သတို့သားဘက်မှ လူကြီးများသည် ကန်တော့ပွဲ တစ်ပွဲ၊ သင်ဖြူးတစ်လိပ်ဖြင့် လာကြသည်။ ဦးကျန်ကြီးတို့ ရွာမိရွာဖများက ရွာတံခါးဝမှ စောင့်ကြိုပြီး သတို့သမီးအိမ်သို့ ခေါ်လာခဲ့ကြသည်။ သာဒွန်း ဦးစီးသည့် ကာလသားများမှာ မည်သို့မျှ မတားဆီးနိုင်။ ရွာတောင်ဘက် သရက်တောထဲမှာသာ လက်သီး ဆုပ်နေ၊ အံကြိတ် တက်ခေါက်နေကြရလေ၏။
••••• ••••• •••••
သို့သော် သည်ရပ်သည်ရွာ၏ မင်္ဂလာဆောင်ထုံးစံမှာ ခုနစ်ရက်ပြည့်မှသာ သတို့သားသည် သတို့သမီးကို ခေါ်ယူသွားနိုင်၏။ သို့အတွက် သတို့သား၊ သတို့သမီးမှာ ကာလသားများ၏ လက်ထဲမှ မလွတ်သေး။
နေဝင်ရိုးရီတွင် ငပိန်သည် သတို့သမီးအိမ်သို့ လာသည်။ လာရာတွင် ရွာတံခါးမှ မဝင်။ ချောင်းရိုး အတိုင်း စုန်လာသည်။ ဆင်နီတောကို ခိုပြီး နောက်ဖေးဘက်မှ အိမ်ဝိုင်းထဲ ဝင်သည်။
သို့တစေ ကာလသားများက ဒက်ခနဲ သိသည်။ လက်ခေါက်မှုတ်သံသည် ငှက်ဆိုးထိုးသံကို တုပလျက် ဆင်နီတောထဲမှ ထွက်ပျံ၏။ ချက်ချင်းပင် အေးသီတို့ တဲပေါ်သို့ ခဲမိုးရွာ၏။ အုတ်နီခဲ ထက်ပိုင်း ကျိုးများ၊ ချောင်းကျောက် ကျောက်စရစ်ခဲများ အပြုံလိုက် အအုပ်လိုက် မိုးရွာသည်သို့ ကျ၏။ ထန်းရွက် အကြောတွေကျိုး၊ ထန်းရွက်အရွက်တွေ စုတ်ပြီး ခဲတွေ အိမ်ထဲကျ၏။ အခင်း ဝါးကြမ်းတွေ ကျိုး၏။ အကာတွေ စုတ်၏။ တစ်ရွာလုံး အထိတ်တလန့် ဖြစ်သည်။
“ချမ်းသာပေးကြပါ မောင်တို့ရယ်၊ မရှိလို့ မပေးတာပါ”
ဒေါ်မယ်ကွန့်၏ ငိုကြီးချက်မ တောင်းပန်သံသည် ခဲမိုးရွာသံ ကြားမှ သနားစဖွယ် ထွက်လာသည်။
“မောင်ကြီးတို့ရယ်၊ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ရှိခိုးပါ တယ်တော်”
မအေတစ်လှည့်၊ သမီးတစ်လှည့် ငိုယို အော်ဟစ် တောင်းပန်ငြား ခဲများကား အကျမရပ်။ ရေအိုးတွေ ကွဲကုန်သည်။ အိုးခွက်ပန်းကန်တွေ ကွဲကျေပြီ။
“လွှတ်စမ်း မိမယ်ကွန့်၊ ငါ့ကိုမ ဆွဲနဲ့”
ဦးရွှေပင်၏ အသံ။ ဓားဆွဲပြီး ထွက်သလော၊ တုတ်ဆွဲပြီး ထွက်သလော။ တစ်ခုခု ဆွဲပြီး အိမ်ထဲမှ ပြေးထွက်လာခြင်းဖြစ်မည်။ ဤသည်ကို ဒေါ်မယ် ကွန့် တားဆီးသဖြင့် အေးသီအဖေ ဦးရွှေပင် ဒေါသ တကြီး အော်ဟစ်ခြင်း ဖြစ်မည်။ စုစုပေါင်း ခဲလုံး ပေါင်းတစ်ရာခန့် ကျလာပြီးနောက် ရပ်စဲသွားသည်။ မီးစည်းကြီး တလက်လက်ဖြင့် ရွာခေါင်း ဦးသာဒင် ရောက်လာသည်။
“ကိုရွှေပင် မမယ်ကွန့်၊ ဘာတွေ ပျက်စီးသတုံး”
ရွာခေါင်း ထွက်သဖြင့် ရွာလူကြီးတွေ မနေရဲ။ ဦးစံအေး၊ ဦးကံရနှင့် ဦးမှတ်၊ ဦးကျန်ကြီးတို့ မီးတုတ် တလက်လက်ဖြင့် ရောက်လာကြသည်။
“ပျက်စီးတာတော့ မပြောနဲ့ ဦးသာဒင်ရေ၊ ရှိသမျှ ကုန်တာပါပဲ။ သို့သော်လည်း အမှုမလုပ်ပါနဲ့တော်။ ကျုပ်ကလည်း မတိုင်ပါဘူး၊ ရပ်ရွာထုံးစံ မဟုတ်လား”
ထိုကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပါမူ ခဲပေါက်သူမှာ သနားစရာ အလွမ်းမင်းသား ဖြစ်သွားပြီး၊ ဦးရွှေပင် ဒေါ်မယ် ကွန့်မှာ နစ်နာပျက်စီးပါလျက်နှင့် လူကြမ်းကုန်း သမား ဖြစ်သွားတော့မည်။ သို့ကြောင့် ဒေါ်မယ်ကွန့် က ပျာပျာသလဲ ကာဆီးဖာထေးခြင်း ဖြစ်၏။
သို့ရာတွင် အနီးအနား၌ ခဲသမား မရှိ။ ခပ်လှမ်းလှမ်းမှာသာ ရှိကြသည်။ ဒေါ်မယ်ကွန့်၏ မေတ္တာ စေတနာစကားကို မကြားကြ။ မီးစည်းမီးတုတ်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကိုသာ မြင်နိုင်သည်။ ရွာခေါင်းရော လူကြီးတွေပါ ပြန်သွားပြီ အထင်ဖြင့် တစ်ချီ တစ်မောင်း ထပေါက်ကြပြန်သည်။ သွပ်မိုးအိမ်ပေါ်သို့ ခဲကျသံအလား ဝုန်းဒိုင်းကြဲအောင် သည်တစ်ချီ ကျလာသော ခဲမိုးကား ကြေကွဲဖွယ်ဇာတ်ကို ခင်းတော့သည်။
“ဟဲ့ကောင်လေးတွေ၊ ဒါလောက် စော်ကားရ ဖျက်စီးရရင် မတော်သေးဘူးလား”
မီးတုတ်ငြှိမ်းပြီး စကားပြောနေသော ဦးစံအေး ထအအော်ဆဲ၌ ပါးပေါ်သို့ အုတ်ခဲကျိုးကြီး ကျလာ၏။ တုံးခနဲ အလဲတွင် ဦးကျန်ကြီး ပြေးပွေ့သည်။ ဦးကျန်ကြီးလည်း ပက်ခနဲ လန်သွား၏။
“အမောင်တို့ရယ် လူကြီးတွေ မပြန်သေးဘူး၊ ခဲမှန်ကုန်ပြီ တော်ကြပါတော့”
ဒေါ်မယ်ကွန့်သည် ခေါင်းပေါ်တွင် ဆန်ကော တစ်ချပ်အုပ်လျက် ကုန်းအော်သည်။ အိမ်နောက်ဖေး ချောင်းထဲဘက်မှ ပျံတက်လာသော ကျောက်ခဲသုံးလုံးသည် ဒေါ်မယ်ကွန့်ကို လှဲသိပ်ကြသည်။
“ယောက်ျားပီပီ ဓားချင်းယှဉ်ချင်တယ်ဟေ့။ သတ္တိ ရှိရင် လာခဲ့ကြဟေ့။ တစ်ယောက်နဲ့ ဆယ်ယောက် သူသေသေ ကိုယ်သေသေ”
ဦးရွှေပင်အား ဒေါ်မယ်ကွန့် မတားနိုင်။ တားရန် ဝေးစွ၊ ကြားပင် မကြားနိုင်ပြီ။ ခဲထိသဖြင့် သွေးအိုင်ထဲတွင် နစ်မျောနေပြီကိုး။
ခဲသမားများသည် ထန်းရွက်ခြောက်ပေါ်သို့ ခဲကျသံများကြားမှ စူးစူးဝါးဝါးအော်သံများကို ကြားနေရသည်။ သည်သို့ ခဲပစ်လျှင် သည်နှယ် အသံများ ပေါ်လာသည်မှာ မဆန်း။ သို့သော် ဘေးပန်းမှ မဆိုင်သော အသံများ ဝင်လာသည့်အခါ၌ ထူးဆန်း၏။ ခဲပစ်သော လက်များ တုံ့ဆိုင်းလေ၏။
“ဟဲ့ခွေးတွေ၊ မိမစစ်ဖမစစ်တွေ၊ ဘာမှ မဆိုင်တဲ့ ငါ့အဖေကို ထိပြီဟဲ့။ သေခြင်းဆိုးတွေ... မြွေပွေးကိုက်တွေ”
ဦးစံအေး၏ သမီးများသည် သူတို့အဖေကို ခဲမှန်သည် ကြားသဖြင့် ပြေးလာကြ၏။ ငိုယိုအော်ဟစ်ပြီး ပွေ့ချီကြ၏။ သမီးအငယ် မလှမျှင်သည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ဆဲရေးလေ၏။
“မိမစစ် ဖမစစ်တွေ၊ မိမဆုံးမ ဖမဆုံးမတွေ၊ ငါ့ အဖေက နင်တို့ကို ဘာလုပ်လို့ အခုလို လုပ်ရသတုံး။ သတ္တိရှိရင် ထွက်ခဲ့ကြဟဲ့”
လှမျှင်၏ အထက် လှရှင် ကလည်း ခါးထောက် လျက် ကုန်းအော်သည်။ သည်အသံကို ငပု ကောင်းစွာ ကျက်မိသည်။ သူ့အစ်မ၏ အသံ။ သူ့လက်ထဲက ခဲကို လက်လွှဲမြှောက်လျက် တန်းလန်းကိုင်ထားရင်းမှ နားစွင့်၏။
“သတ္တိ မရှိလို့ မှောင်ထဲက ပစ်တဲ့ မိမစစ် ဖမစစ် တွေ ဟဲ့၊ ဘာဖြစ်နေလို့ ငါ့အဖေကို ခဲနဲ့ ပစ်ရတာလဲ”
ငပု လက်ထဲမှ ခဲကို ပစ်ချသည်။ “အစ်မကြီး မိရေးအသံဟ” ဟု အော်သည်။
သည်အခိုက်မှာပင် မိရေး အောက် မိငေး၏ ဆဲသံက ခုနစ်သံတင်ပြီး ပျံဝဲလာပြန်သည်။ မိငေးကား အပြင်းထန်ဆုံး ဆဲရေးသံများကို သုံးစွဲသည်။ ငပုမှာ စလွယ်သိုင်းထားသည့် ခဲများကို ပုဆိုးထဲမှ သွန်ပစ်ပြီး ထွက်ပြေးတော့၏။ ဦးစံအေးမှာ အိမ်သို့ပြန်ရောက်နေပြီ။
ငပု အတွက် မြင်ရချက် ဆိုးသည်။ သူ့အဖေမှာ သွေးအိုင်ထဲတွင် မျက်နှာပျောက်နေ၏။ အဝတ်လဲပေးသူ ပေး၊ ရေဆေးသူ ဆေး၊ ဆေးဆရာ ပြေးပင့်သူက ပင့်။ မှောင်ထဲသို့ မျှော်ကြည့်ရင်း ကုန်းကာကုန်းကာ ဆဲသူဆဲ။
“အမယ်လေး အဖေရဲ့၊ အစ်မတို့ရေ ကျုပ်ကို သတ်ကြပါဗျာ့”
ငပုမှာ စိတ်မထိန်းနိုင်၊ မချုပ်နိုင်ပြီ။ မြင်ကွင်းက သူ့ရင်ကို ဆွဲခါသည်။ ဒူးထောက်ပြီး ဦးစံအေးအား ဖက်ငိုတော့သည်။
“ဟဲ့ မသာ၊ နင်အခု မိမစစ် ဖမစစ်တွေနဲ့ ပေါင်းပြီး ခွေးအလုပ်ကို လုပ်ခဲ့တယ်ပေါ့လေ၊ နင်.. နင်.. ခွေးဟဲ့”
လှမျှင်သည် မောင်အငယ်ဆုံး ငပုအား ဆံပင်ဆွဲပြီး ပါးကို ဘယ်ပြန်ညာပြန် ရိုက်လေ၏။
“ပြောပြော... နင်နဲ့အတူ ဘယ်သူတွေ ပါသတုံး၊ အကုန်လုံးကို ငါ့လက်နဲ့သ,တ်မယ်”
အစ်မတွေ ကြားမှ တစ်ယောက်တည်းသော မောင်။ ဖူးဖူးမှုတ် အလိုလိုက်ခံရသော မောင်ကလေး။ ယခု တွင်မူ မိငေး ကပါ ဝင်ပြီး ပယ်ပယ်နယ်နယ် ထုရိုက် ကန်ကျောက်နေပြီ။ သည်တွင် သတိရှိသူမှာ အကြီးဆုံး မိရေး။
“ညီမတို့ တိုးတိုး... တိုးတိုး”
ခဲပေါက်သော လူစုတွင် သူတို့မောင်ကလေး ပါဝင်ကြောင်းကို အရပ်က သိသွားမည်ကို မိရေး စိုးရိမ် ၏။ ရဲနှင့် သူကြီး အမှုချဲ့လျှင် ချဲ့သလောက် ဒုက္ခ ရောက်မည့်ကိစ္စ။ ဖအေ အနာတရဖြစ်ရရာတွင် သားက တရားခံအဖြစ် ပါရဦးမည်။ သို့တစေ မိရေး ဖုံးဖိ အုပ်ဆိုင်းလိုငြား သည်ကိစ္စမှာ မလုံခြုံပါ။
ဖော်သူမှာ ဆေးရိုး။ ဦးကျန်ကြီးမှာ အုတ်ခဲထက် ပိုင်းကျိုး အမှန်ခံရငြား သျှောင်စောင်းပေါ် တည့်တည့် ကျသဖြင့် ပက်လက်လန်ကာ လဲကျ၏။ ဦးခေါင်းခွံ ကြေမွလောက်သည်။ သျှောင်ထုံး ခံနေသဖြင့် အုတ်ခဲစွန်းသာ ရှသည်။ မူးမူးဝေဝေဖြင့် ဦးကျန်ကြီး ကုန်းထစဉ် ဦးစံအေး၏ သမီးများနှင့်အတူ ဆေးရိုး၏နှမ သက်ထွေး ပါလာသည်။
“ကိုရင်ဆေးရိုးရေ အဖေသေပြီ၊ အမယ်လေး.. အရပ်ကတို့ရေ၊ လူရမ်းကားတွေ သ,တ်လို့ ကျွန်မအဖေ သေပြီတော့”
အော်သံကို ဆေးရိုး မကြား။ သက်ထွေးသည် ဖအေကို ပစ်ထားခဲ့ပြီး ရွာလမ်းတစ်လျှောက် အော်လာ၏။ မယ်သက်စိုးလည်း သမီးငိုသံကြောင့် ရင်ဘတ် စည်တီး ပြေးလာသည်။ ငပု ထွက်သွားသဖြင့် ကျန်လူများ ခဲပေါက်ရပ်သည်။ ထိုအခါတွင်မှ “အမယ်လေး ကိုကျန်ကြီးရဲ့” ဟူသည့် မယ်ကြွယ်စိုး၏ အသံကို ဆေးရိုး ကြားသွားသည်။
“ဟင် … ကိုကျန်ကြီး ဆိုပါလား”
မောင်ဆေးရိုး ထိတ်ခနဲ ဖြစ်၏။ အုတ်ခဲပုံ ဘေးမှ ခွာ၏။ အိမ်သို့ တန်းပြီး ပြေးလာသောအခါ တစ်မျက်နှာလုံး သွေးရွှဲနေသော အဖေ။ ဆေးရိုးရင်ထဲမှာ နင့်ခနဲ ခံစားလိုက်ရပြီး ရင်ခေါင်းတစ်လျှောက် မီးတောက်ကြီး ပြေးလွှား၏။
“အဖေ... အဖေ”
ဆေးရိုးသည် ဖအေကို ပြေးဖက်၏။ သွေးစီး ကြောင်းများ အောက်မှ ဦးကျန်ကြီး၏ အကြည့်သည် ဒေါသဖြင့် ရဲရဲလောင်၏။
အဖေ့မျက်နှာမှ သွေးသည် ဦးခေါင်းမှ ယိုစီးခြင်းလော၊ မျက်နှာစုတ်ခြင်းလော၊ နဖူးကွဲခြင်းလော။ ဆေးရိုး မစူးစမ်း။ ဓားကို ပြေးဆွဲသည်။ အရူးသဖွယ် အော်သည်။
“ငါ့အဖေ တစ်ကိုယ်လုံး သွေးချင်းချင်းနီသလို နင် တို့ ဖြစ်စေရမယ်။ သာဒွန်း၊ ပိတ်စ၊ အောင်မြ၊ အောင်လှ၊ ငပု၊ စံဖေ၊ ကံကြီး၊ တောကျော်၊ စိန်ထွန်း...”
“ကိုရင်၊ ကိုရင် ဘာပြုလို့ သူများနာမည်တွေ ဆွဲထည့်နေတာတုံး”
နှမသက်ထွေး ပျာပျာသလဲ တားမြစ်၏။ မယ်ကြွယ်စိုးကလည်း “ဟဲ့... ကိုရင်၊ နင်ပါ ရောပြီး ပါသွားတော့မှာပဲ။ အမယ်လေး.. ငါ့နှယ်နော်” ဟု အံကြိတ်သံဖြင့် ညည်းသည်။
သန်းခေါင်ယံနှင့် အရုဏ်တက်ကာလ၏ ကြားမှ ရမ်းဘိုကုန်းသည် ငရဲပွက်သည်သို့ ရှိ၏။ ချောင်းဟိုဘက် ရုံးပင်ရပ်မှ ဆေးဆရာကို ပင့်လာကြရာ လူနာ သုံးယောက်ကို အရုဏ်တက်မှ ဆေးထည့်၊ ဆေးစည်း၍ ပြီး၏။ ထိုအချိန်တွင် လေးထပ်ကျောင်းမှ ကိုရင် တစ်ပါး ကြွလာ၏။ လူနာမေးရန် မဟုတ်ချေ။ ခဲသမားများနှင့် မိဘများကို ကျောင်းသို့ အမြန်လာ ရောက်ရန် ဆင့်ခေါ်ခြင်းဖြစ်ပေ၏။
ဘုန်းတော်ကြီး ဦးအာစရသည် အရုဏ်ဆွမ်း ဘုဉ်းပေးနေဆဲမှာပင် ခဲသတင်းကို ရ၏။ ခဲပေါက်သော ကာလသားအဖွဲ့တွင် မည်သူတွေ ပါဝင်ကြောင်းလည်း သိသည်။ သို့ကြောင့် ဆင့်ခေါ်ခြင်းဖြစ်သည်။
ဘုန်းကြီး ခေါ်သည် ဆိုကတည်းက ကျောကို အုပ် ရန် သားရေ ရှာရတော့သည်။ ရှာမည့်သာ ရှာသည်။ ခဲသမားတွေမှာ နှစ်ဆယ်ရွယ် အစိတ်ပိုင်း။ ခဲသမား၏ ဖအေမူ လေးဆယ်ရွယ်တွေ။ အရွယ်မည်မျှရင့်စေ၊ အသက်မည်မျှကြီးစေ ဆရာသည် ဆရာပင်ဖြစ်နေကာ ကျောင်းသားဘဝက နည်းတူ ကြောက်ရွံ့မြဲ ကြောက်ရွံ့၊ ရိုသေမြဲ ရိုသေကြ၏။ သည့်အတွက် “အခုလာခဲ့” ဆိုသည်နှင့်အညီ ချက်ချင်းရောက်လာကြ၏။
“မှောင်ထဲက နေပြီးတော့ သတ္တိကြီး တစ်ခွဲသားနဲ့ ခဲပစ်ခဲ့တဲ့ သူရဲကောင်းတွေ စီပြီး မှောက်လိုက်ကြစမ်းဟေ့”
ပေကတ်နေသူ မရှိ၊ လိမ်ညာသူ ငြင်းကွယ်သူ မရှိ။ ယိမ်းကသည့်နှယ် တစ်ညီတည်း ထိုးမှောက်ကြပုံမှာ သစ်တုံးတွေ စီထားဘိသို့။
ဆရာတော်သည် တံခါးကြားမှ ခေါင်းနီ ကြိမ်လုံးကြီးကို ဆွဲထုတ်သည်။ မှောက်နေသည့် တင်ပါးများ၊ ကျောများကို ကြိမ်ဖျားဖြင့် အသာအယာ တို့သွား၏။
“စံအေးနဲ့ ကျန်ကြီးသာ ခဲမမှန်ရင် တရားခံပေါ်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဟင် အခုတော့ ကိုယ့်သွေးကိုယ့်သားကို ထိတော့ သိတတ်လိုက်ကြတာ၊ ဖက်ငိုတဲ့ လူနဲ့၊ ဒေါသ ထွက်ပြီး ဓားကြိမ်း ကြိမ်းတဲ့ လူနဲ့၊ ဟုတ်လား ဟေ့... ငပု”
မေးလည်း မေး၊ ဖြန်းခနဲလည်း တင်ပါးပေါ်သို့ ကြိမ်ချက်ကျလာ၏။
“ဟိုဒကာမ ခဲမှန်တာ ဘယ်သူ”
“မယ်ကွန့်ပါတဲ့ ဘုရား”
“အေး … မယ်ကွန့်ခမျာ ဘယ်လောက်ထိ နာရှာမတုံး။ မင်းတို့အဖေတွေ နာသလို နာရှာမှာပါကလားလို့ နင်တို့ ကိုယ်ချင်းစာတရား မရှိကြတော့ဘူးလား။ ခဲဖိုး ပေးစရာမရှိလို့ မပေးတာဟာ အပြစ်လား။ ကိုယ်ချင်းစာရမှန်း၊ သနားရမှန်း မသိတာဟာ တိရစ္ဆာန်၊ ခွေး၊ ကြောင်၊ ကျွဲ၊ နွား၊ ကြက်၊ ငှက်တွေ၊ ကြည့်စမ်း... ဘယ်မှာ သနားတုံး၊ ဘယ်မှာ ကိုယ်ချင်း စာသတုံး”
ကြိမ်ဖျားဖြင့် မစို့မပို့ အသွားအပြန် လျှောက်ရိုက်ရင်း တစိမ့်စိမ့် ပြောနေရာက ဖြန်းခနဲ ရွှမ်းခနဲ အားထည့်ပြီး လူစေ့အောင် ရိုက်သည်။ တမောတညောင်း ရိုက်အပြီးတွင် စကားဆက်ပြန်သည်။
“ဦးအာစရ ကျောင်းထွက်ဟာ ယောက်ျားပီသ တယ်၊ သတ္တိရှိတယ်။ ဟဲ့... ဆေးရိုး၊ နင်ဘာကောင်တုံး၊ ယောက်ျားဟုတ်ရဲ့လား”
“ဟုတ်ပါသ ဘုရား”
“ယောက်ျားဖြစ်ပါလျက်နဲ့ မှောင်ထဲကနေ ခဲနဲ့ ပေါက်ရသလား။ နေ့ခင်းကြောင်တောင်မှာ ဘာပြုလို့ အိမ်ရှေ့ကနေပြီး မပေါက်သတုံး။ ကြောက်လို့၊ သတ္တိ မရှိလို့၊ ယောက်ျားမဟုတ်လို့ မဟုတ်လားဟင်”
ငုတ်တုတ်ထိုင်နေသော ဖအေများဘက်သို့ ဆရာတော် လှည့်မေးသည်။ မဖြေတတ်ကြပါ။ သို့အတွက် ဆရာတော်ကပင် ဖြေသည်။
“ကြောက်လို့။ ဘာကြောင့် ကြောက်သတုံး၊ ကိုယ် လုပ်တာ မမှန်လို့။ မှန်ရင် နေ့ခင်းနေ့လယ် မြင်မြင် ထင်ထင်မှာ ပြောင်ပေါက်မှာပေါ့။ ကိုင်း... ဦးအာစရ တပည့်ဖြစ်ပြီး မမှန်တာလုပ်တာ အပြစ်ရှိသလား၊ မရှိဘူးလား”
ခေါင်းတွေကို ကြိမ်များဖြင့်ခေါက်ပြီး မေးသည့် အတွက် “ရှိပါတယ်ဘုရား”ဖြေသံများ ပြိုင်တူ ထွက်လာသည်။ အဖြေ၏ အဆုံးတွင် ထွက်လာသောအရာကား ကြိမ်သံ။
“မမှန်ကန်တဲ့၊ မတရားတဲ့အမှုကို အုပ်ဖွဲ့ပြီးတော့ နိုင်လိုမင်းထက် မတရားလုပ်တဲ့ မိန်းမလျာတွေ၊ သည် မိန်းမလျာတွေ ရွာထဲမှာ မသောင်းကျန်းအောင် မထိန်းသိမ်း မကွပ်ညှပ်တဲ့ ဖအေတွေ ထစမ်း။ တစ်ယောက် တစ်တိုင် ဖက်ကြစမ်း”
သားများ၏ ထံမှ ကြိမ်သည် ဖအေများသို့ ကူးစက်သည်။
“ကြောက်ပါပြီ ဘုရား၊ နောက်နောင် သည်အမှုမျိုး မဖြစ်စေရပါဘူး ဘုရာ့” သာ အော်ရဲသည်။ တိုင်ကို ဖက်ထားသည့် လက်ကိုကား မဖြုတ်ရဲကြ။
“သည်အရွယ်ကြီးတွေရောက်မှ အရိုက်ခံရတာ ရှက်စရာကြီး ဘရာ”
ရီးဆေးရိုး အာဆွတ်နေစဉ်တွင် ထွက်ပေါ်လာသည့် မောင်ကိုကြီး၏ မှတ်ချက်။
“ဒါပေါ့ကွ၊ ရှက်အောင် လုပ်တာပဲပေါ့။ ဘုန်းကြီးခေါ်ပြီး မဆုံးမခင်ကတည်းက သားဆိုး အဖေ အဖြစ် ရှက်နေရာက ဆရာသမားက ခေါ်ပြီးရိုက်တော့ ပိုပြီးရှက်တယ်။ ဒါကို မြင်ရတဲ့ သားကလည်း ငါ့ကြောင့် ငါ့အဖေ သည်အရွယ်ကြီးနဲ့ အရိုက်ခံရပါကလားလို့ စဉ်းစားဆင်ခြင်မိရာက မဟုတ်တာကို ရှောင်ကြဉ်တော့တာပဲ လူလေးရဲ့”
ရီးဆေးရိုး၏ လက်ထဲမှ မုန့်ပေါင်း ကုန်ပြီ။ မီးဖို ပတ်ပတ်လည် ထိုးထားသော ထန်းပင်မြစ်များလည်း ပြောင်ပြီ။
ပုစုခရုမြစ်များသည် စားစရာ မျှော်လင့်ချက် မမြင်သဖြင့် တဖွဲဖွဲ ထကြ၏။ မြေးကြီးမူ မထသေး။ ရင်ခွင်ထဲရှိ ကလေးကို မုန့်ပေါင်းခွံ့နေရာက မေး၏။
“သည်ခဲပေါက်မှုဟာ ဒါနဲ့ပဲ ပြီးသွားရောလား ဘ၊ သူကြီးတို့ ဘာတို့က လာသေးလား”
ရီးဆေးရိုး အသံထွက်အောင် ရယ်မော၏။
“မင့်သူကြီးကမှ လက်ဆောင်ပေးနိုင်ရင်၊ ငွေပေးနိုင်ရင် လွတ်ဦးမယ်၊ ဆရာတော်ရှေ့ ရောက်ရင် လွတ်လမ်းမရှိဘူး။ ဒါကြောင့်လည်း ဦးအာစရ လက်ထက်တုန်းက သည်နားကရွာ သုံးရွာမှာ ဆဲတတ်တဲ့ လူတောင် မရှိဘူး”
“ကျုပ်မေးတာတော့ မဖြေဘဲနဲ့ ဘက လွှဲနေပြီ”
“အေး...ဟေ .. အေးအေး ၊ ဦးအာစရ ခေါ်ပြီး ဆုံးမလိုက်ပြီ ကြားရင် ဘယ်သူကြီး၊ ဘယ်ရဲမှ ထပ်မကွန့်ရဲဘူး လူလေးရဲ့။ မတော်တဆ သူကြီးကိုပါ ခေါ်ပြီး ရိုက်နေရင် ဘယ့်နှယ်လုပ်မတုံး”
မောင်ကိုကြီးမှာ တအံ့တသြဖြစ်ရကာ “ဒါလောက်တောင်ပဲလား” ဟု မေးသည်။ ဟု
“စလင်းမြို့ဝန် ကိုးကွယ်ခဲ့တဲ့ ဘုန်းကြီးပေကိုးကွယ့်။ ရွှေကျောင်းကြီးမှာ လှေကား လေးစင်းရှိသကွယ့်။ အရှေ့ဘက်လှေကားက ဆရာတော်၊ သမား တော်ကြီးတွေ ကြွလာတဲ့အခါမှာ သုံးတယ်။ ကျောင်းဒါယကာ မြို့ဝန် လာတဲ့အခါ တောင်ဘက်လှေကားက တက်တယ်။ အဲ အနောက်လှေကားက ဥပုသ် စောင့်ရအောင် လာတဲ့ ဒကာမတွေ တက်တယ်။ မြောက်ဘက်လှေကားက ဒါယကာတွေ၊ ကျောင်းသားကိုရင် တွေပေါ့လေ။ ဒါပေမဲ့ အင်္ဂလိပ်ရဲ့ အာဏာစက်ခိုင်မြဲ လာတာနဲ့အမျှ ဘုန်းကြီးတွေရဲ့ သြဇာလည်း မှိန်လာလိုက်တာ ဦးအာစရ ပျံတော်မူပြီး မကြာခင်မှာပဲ ကျောင်းပျက်သလို လူတွေလည်း ပျက်စီးလာလိုက်ကြတာ ကနေ့အချိန်မှာတော့ ကျောင်းဝိုင်း၊ ဘုရားဝိုင်းထဲမှာတောင် ဖိနပ်စီးကုန်ကြပါပကော”
သည်မျှ ရှည်လျားစွာ ပြောသော်ငြား မောင်ကိုကြီး အတွက် မေးစရာ မကုန်သေး။
“ကျုပ်တို့ရွာမှာ ခဲဖိုးနဲ့ ခဲပေါက်မှု ဘာကြောင့် မရှိတာတုံး ဘ”
“အဲသည် ကတည်းက ပပျောက်ခဲ့တာပဲ လူလေးရဲ့”
“ဒါဖြင့် ရွာချင်းကပ်နေတဲ့ ဟိုဘက်ရွာကျတော့ တစ်ထောင့်တစ်မတ်မှ မပေးနိုင်ရင် လူသ,တ်မလို ဖြစ်နေတာက ဘာကြောင့်တုံး အဘရာ..ကဲ”
“အဲသည်ရွာဟာလည်း ရှေးတုန်းက ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ပါတယ်”
အခိုးအလျှံထန်သည့် မီးဖိုလည်း အအေးဓာတ် ဝင်စပြုပြီ။ ပတ်ခြံဝိုင်းနေခဲ့သည့် နှင်းပြာပြာရီရီသည် ပါးလျားခဲ့ပြီ။ ရီးကျီးဒန်လည်း စောင်မြိတ်တွင် အမှိုက် တစ်ထွေးကြီးဖြင့် ထမင်းချက်ရန် ထသွားပြီ။ ရီးဆေး ရိုးမှာကား ယခုမှ ရေနွေးကြမ်းကို အရသာတွေ့သည်။
“ဒေါ်အေးသီရဲ့အမေ ဖွားမယ်ကွန့်ကော သေသွားသလား ဘ”
“သေတော့ မသေဘူးပေါ့ကွာ”
နေခြည်ပွင့်လာပြီ ဖြစ်သဖြင့် ရီးဆေးရိုး ထပြီး ဘာဘူစောင်ကြီးကို ခွာချသည်။
စောင်ကို တိုင်တွင် တင်ရင်းကမှ “မသေပေမယ့် မျက်လုံးတစ်ဖက် စောင်းသွားပြီး စကားလည်း မပီရှာတော့ပါဘူးကွာ” ဟု အဖြေပေးသည်။
“အဖြစ်ကတော့ ဘတို့ ကျွတ်မယ်ဆိုလည်း ကျွတ်လောက်ပါတယ်လေ”
“အေးပေါ့၊ ကိုယ်ကိုယ် တိုင်ခံရတော့မှ အလကား အလုပ်၊ အောက်တန်းကျတဲ့ အလုပ်ဆိုတာ သိတာကလား။ သိလို့ သိတဲ့လူက ပြောတာကို သဘော မပေါက်ချင်ကြဘူးကွ။ ဘတို့ခေတ်တုန်းက သည် ရွာမှာ ဘိုင်စကုပ် ကြည့်ဖူးသူ ဆိုလို့ ပိတ်စပဲ ရှိသကွ။ အခုများတော့ ဘီဒီယို ဟုတ်လား၊ အေး... အဲဒါ မကြည့်ဖူးတဲ့လူ မရှိသလောက် ဖြစ်နေပြီ”
ကလေး တအီအီ လုပ်သည့်အတွက် မောင်ကိုကြီး က ရီးဆေးရိုး နည်းတူ ထရပ်သည်။ ဘိုးအေကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း “သိချင်တာ တစ်ခု ကျန်သေးတယ် ဘရ” ဟု ဆိုသည်။
“ဘာသိချင်တာတုံး”
“ဒေါ်အေးသီလေ … သတို့သမီး၊ သူကော ခဲမှန် သေးလား”
“မထိဘူးဟ၊ သူ့ယောက်ျားရဲ့ ရွာကို ညတွင်းချင်း လိုက်သွားလေရဲ့”
“ကောင်းပါလေ့ ဘရာ၊ အကျည်းတန်ရတဲ့အထဲ ခဲမှန်လို့ ကိုယ်အင်္ဂါ ချွတ်ယွင်းမယ်၊ ခဲမှန်ပြီး မျက်နှာမှာ ဒဏ်ရာရမယ် ဆိုရင်တော့ သွားပါလေရော”
ရီးဆေးရိုး လေးလေးကြီး ရယ်သည်။
“အေးသီကို အရင်းခံတာ ဖြစ်ပေမယ့် အရေးကြီးတာက အေးသီ မဟုတ်တော့တဲ့ အတွက် ဘ မေ့သွားသကွာ”
▢ ဆင်ဖြူကျွန်းအောင်သိန်း
📖 ကိုဆေးရိုး ပေါင်းချုပ်
