❝ ပွဲပြီးတဲ့နေ့❞
▢ အဖြူရောင် ( ရွှေ )
ကျွန်မ နာမည် ယဉ်လေးခင်။ ကဲ-ဒါဆို ကျွန်မ ဘာနေ့သမီးလဲ ရှင်သိမှာ။
ဟုတ်တယ်ဟုတ်။ အင်း-အတိအကျ ပြောရရင်တော့ ကဆုန်လပြည့် ဗုဒ္ဓဟူးနေ့မှာ မွေးခဲ့တဲ့ ဗုဒ္ဓဟူးသမီးစစ်စစ်ပေါ့။ ရေကို မရောတာ။ ဗုဒ္ဓဟူးသမီးလို့ ပြောလိုက်တာနဲ့ “ရှူးရှူးဒိုင်းဒိုင်းသမား စိတ်မြန်လက်မြန်၊ ဒါပေမယ့် ပြီးတော့လည်း ပြီးတာပဲ” ဆိုတဲ့ မှတ်ချက်က တစ်ခါတည်း တွဲပါလာတတ်တာ။ ဟုတ်လည်း ဟုတ်ပါရဲ့။ ပြောလည်း ပြောချင်စရာ။ ကျွန်မက စိတ်မြန်လက်မြန်။ အဲ ... အဲ ... နောက်ပြီး ရှိသေးတာ။ “ဗုဒ္ဓဟူးဆိုတော့ တစ်နေ့ သုံးခါ ရူးပေါ့” တဲ့။ အတက်ကြမ်း၊ အကျကြမ်းတဲ့ စိတ်ကလေးကို ပညာသားပါပါ နှိပ်ကွပ်တဲ့စကားနေမှာပေါ့။ အဲဒါလည်း ဟုတ်တယ် ပြောရမှာပဲ။ ကျွန်မက စိတ်ဆိုးလွယ်တာကိုး။ စိတ်ဆိုးတဲ့ အချိန်များတော့ သူနိုင်၊ ကိုယ်နိုင် ဦးအောင် ပြောလိုက်၊ ဆိုလိုက်။ စိတ်ပြေတဲ့ အချိန်များကျတော့လည်း ရယ်လိုက် မောလိုက်ဆိုတော့ တစ်နေ့သုံးခါ ရူးတယ်ပြောခံရတာလည်း မလွန်ပါဘူး။
အဲဒီ ဗုဒ္ဓဟူးသမီးက ကိုယ့်စိတ်တိုင်းကျ ဗိုလ်လုပ်ချင်တာ။ ကြွက်တွေနဲ့ တွေ့မှပဲ အစွယ်ကို ကျိုးရော။ ဟုတ်ပ၊ ကြွက်ဆိုတဲ့ အကောင်ကလည်း အကောင်သာသေးတာ အင်မတန် ကူလီကူမာ များတော့ အဲဒီ အကောင်သေးသေး ကြွက်နဲ့ တွေ့မှ အင်မတန် အကောင်ကြီးပြီး အမြီးရှည်တဲ့ ဆင်ဆိုတဲ့ အကောင်ကြီး ဖင်ထိုင်ကျရော၊ ပက်လက်လန်ရော။
ယဉ်လေးခင် ဆိုတဲ့ ဗုဒ္ဓဟူးသမီး ကျွန်မမှာ အစ်မတစ်ယောက်ရှိတယ်။ ကြာသပတေးသမီး။ စည်းမဲ့ ကမ်းမဲ့နိုင်တဲ့ နေရာမှာတော့ ဘယ်သူ့မှ ဗိုလ်မထားဘူး။ အတွင်းစကား ပြောရရင် ရေဝတ်ချိုးတဲ့ ထဘီတောင် ခြေထောက်နဲ့ ခတ်ပြီး ကွင်းလုံးပုံထားခဲ့တာ။ ထမင်းစားတဲ့ အခါများ ထမင်းရော၊ ဟင်းရော ပန်းကန်လေးထဲ ပုံစား၊ ပြီးတာနဲ့ ကြောင်အိမ်အောက်ဆုံးထပ် ထိုးထည့်ခဲ့တာပဲ။ ပန်းကန်ဆေးတဲ့ ဘေစင်ပေါ်တောင် မတင်ဘူး။ ကျွန်မ အဖေကတောင် အချစ်ဆုံး သမီးကြီးရဲ့ဒဏ်ကို မခံနိုင်ဘူး။
“သူများ ဘုရင်မကြီးဖြစ်ရင် ခက်မယ်” တဲ့။
အစ်မကြီးကလည်း စီးပွားရှာတဲ့၊ ငွေဝင်တဲ့အလုပ်က လွဲရင် ကျန်တာ ဘာမှ စိတ်မဝင်စားဘူး။ သူ့အကြောင်း ပြောရင်း ပြောရင်း သူငယ်ငယ်က အဖြစ်ကလေး သတိရမိတယ်။ ကျွန်မတို့ ညီအစ်မက ခုတင်တစ်ခုတည်း အိပ်တာလေ။ တစ်ရက်တော့ ညဘက်ကြီး အိပ်နေရင်း ခုတင်ပေါ်က ပြုတ်ကျပါလေရော။ အံမယ် မချောက ခုတင်ပေါ်ပြန်မတက်ဘူး။ ကျတဲ့ နေရာမှာပဲ ကွေးကွေးလေး ဆက်အိပ် တာ။ မနက်လင်းတဲ့ အထိ။
အဲဒီ လို နာမည်ကောင်းတွေနဲ့။ ငွေရှာတဲ့ နေရာမှာ ဇွဲရှိသလောက် အိမ်တွင်းမှုတို့၊ သန့်ရှင်းရေးတို့များ ကိုယ်နဲ့မဆိုင်သလို အပျင်းကြီး၊ စည်းကမ်းမရှိတဲ့ အစ်မနဲ့ နှစ်ပေါင်း သုံးဆယ်နီးနီး ရန်ဖြစ်လိုက်၊ ပြန်ချစ်လိုက် နေခဲ့ကြတာပေါ့။
ဒါပေမယ့် အဲဒီတုန်းက မတည့်ဘူးဆိုတာ အစ်မနဲ့ မတည့်တာနော်။ “ကြာသပတေးသမီး” ကို မတည့်တာ မဟုတ်ဘူး။
အဲဒီလိုနဲ့ ဗုဒ္ဓဟူးသမီးက ကြာသပတေးသမီးကို သစ္စာဖောက်ပြီး အချစ်နောက် ကောက်ကောက်ပါ။ ‘ သူ့မှ မရရင်ကွယ် အဆိပ်သောက်သတ်သေမယ် ’ ဆိုတဲ့ အချိုးမျိုးနဲ့ အိမ်ထောင် ရေးနွံထဲ ပျော်ပျော်ကြီး ခုန်ဆင်းခဲ့ပါရော။ ကြာသပတေးသမီးနဲ့ ရန်ဖြစ်တတ်၊ အနိုင်ယူတတ်တဲ့ ဗုဒ္ဓဟူး သမီးက-
“နင့်ကို ချစ်လွန်းလို့ နင်နဲ့ တူတဲ့ ကြာသပတေးသားကို ရှာယူတာပါ” လို့ ပလီခဲ့သေးတာ။ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့တော့ အမျက်ပြေမလားလို့ ရွှေနားတော်သွင်း ဧချင်းကလေး ဆိုပြမိတာပေါ့။ ဇာတ်လမ်းက အဲဒီမှာ စတော့တာပဲ။ ယဉ်လေးခင် ပါးစပ်က “ကြာသပတေးသားသမီးတွေများ” လို့ ရောသောကောသော ပြောရလောက်တဲ့ ဇာတ်လမ်းပေါ့။ ကြာသပတေးသမီးနဲ့ တုန်းက အလုပ်မှာ စာရင်းဇယားတို့၊ ပေးစာတို့ဆိုရင် အစ်မကြီးက ပါးစပ်က ပြော၊ ကျွန်မက လိုက်ရေး။ ဘောပင်ကိုင်ရမှာ ပျင်းလို့တဲ့။ ပြီးတော့ အစ်မကြီး စာရေးရင် မလိုအပ်တဲ့ စကားလုံးတွေမှာ ဝစ္စနှစ်လုံးပေါက်တွေ ထည့်တာ။ ဥပမာ-ပြောရရင် ပဲး၊ ဘဲး၊ အဲဒါမျိုးတွေ။ ရေးချဆိုရင် နှစ်ခါထပ်ရေးတာ အောာင်၊ ကောာင်း၊ အဲဒီလိုပေါ့။ အံမယ် တကယ့်ကို ဝစ္စနှစ်လုံးပေါက်တို့၊ အောက်မြစ်တို့ ထည့်ရမယ့် နေရာမျိုးကျတော့ မထည့်ဘူး။ အဲဒီတော့ သူ စာရေးရင် အမြီးအမောက် မတည့်။ အဲဒီတော့ ကျွန်မကို ရေးခိုင်း။ ကျွန်မ အမျိုးသားကလည်း အစ်မကြီးနဲ့ တစ်ပုံစံတည်း၊ တစ်ထပ်တည်း၊ အံ့သြစရာ၊ စာလုံး ပေါင်းသတ်ပုံ မှားပုံမှားနည်းကအစ တစ်ထပ်တည်း။ စာရေးပျင်းပုံကလည်း အတူတူ။
တူလိုက်ပုံများတော့ ကြာသပတေးသမီး နှစ်ယောက်လုံး ညအိပ်အဝတ်အစား သီးသန့်မထားဘူး။ အပြင်က ပြန်လာရင် ထိုးလှဲ အိပ်ပစ်လိုက်တာပဲ။ ကျွန်မတို့ ပြင်ဦးလွင်က ခိုက်ခိုက်တုန်အောင် အေးတဲ့အချိန်တွေ များတာကိုး။ ကျွန်မက စိတ်ဆိုးပြီး အင်္ကျီလဲခိုင်းရင် ‘ လူ့ထက် ဘယ်ဟာမှ အဖိုး မတန်ဘူး ’ တဲ့။ အဲဒါလည်း တစ်သံတည်း။ တစ်ယောက် အသံ တစ်ယောက်ကြားလို့ ကူးချတာ မဟုတ် ဘူးနော်။ သူတို့ရဲ့ စရိုက်သဘာဝကိုက တစ်ထပ်တည်းဖြစ်နေတာ။ နောက် ဗေဒင်၊ လက္ခဏာ ဝါသနာပါတာ၊ အားရင် အိပ်ရာထဲ ကျောခင်းနေတာ၊ စာရေးပျင်းပြီး ကိန်းဂဏန်းတွေ ဦးနှောက်ထဲ ထည့်မှတ်ထား ဘယ်အချိန်မေးမေး ဒေါက်ခနဲ ဖြေနိုင်တာ၊ ဂဏန်းပေါင်းစက် မကိုင်ဘဲ ပါးစပ်က ပွစိပွစိပြီး စိတ်နဲ့ ပေါင်း နုတ်၊ မြှောက်၊ စား လုပ်တာ။ အပျင်းကြီးတာကနေ စည်းကမ်းမရှိတာထိ တစ်ထပ်တည်းမှ တစ်ထပ်တည်း။
ကျွန်မမှာ အံ့သြလွန်းလို့ အရင်တုန်းက အစ်မကြီးနဲ့ပဲ တစ်ယောက်ချင်း ရန်ဖြစ်ရတယ်။ အခုတော့ နှစ်ယောက် တစ်ယောက်ပေါ့။ သူတို့ကလည်း ထုံးစံအတိုင်း ကျွန်မ ဘာပြောပြော၊ ဘယ်လောက်ပြောပြော မသိသလို၊ မကြားသလို အပြုံးမပျက်တွေလေ။ အဲဒီတော့ စိတ်ဆိုးဆိုးနဲ့ “ကြာသပတေးသားသမီးတွေများ” ဆိုပြီး ပြောနေကျ။
ဒါပေမယ့် တကယ်တမ်း ကျတော့လည်း သူတို့က စီးပွားရှာတဲ့သူတွေ၊ ကျွန်မက အိမ်မှာ နေတဲ့သူ။ ဆင်ကြီး ဘယ်လောက်ကြီးကြီး လှစ်လှစ်မြည်တဲ့ ကြွက်ကို မမီနိုင်သလိုဘဲ။ သူတို့ အရှုပ်တွေ ကျွန်မက ဒိုင်ခံရှင်းပေးရတာ ချည်းပါပဲ။
အဲဒီ လိုနဲ့ ကျွန်မ သားဦးကိုယ်ဝန် မွေးရတော့မယ် ဆိုတော့ ဘယ်တော့မှ ကြာသပတေးသား သမီး မမွေးဘူးလို့ လူတိုင်းကို ပြောခဲ့တာပဲ။ အခု ပြန်တွေးရင် အခု ရယ်ချင်တယ်။ အဟုတ်။
ဗုဒ္ဓဟူးသမီး မွေးခါနီးလေ ကြာသပတေး သားသမီးနှစ်ယောက်က ဗေဒင်၊ ယတြာတွေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်လေ။ ဘယ်နေ့၊ ဘယ်ရက်ကို ခွဲမွေးမယ်။ မွေးမယ့်ဆရာဝန်ကို ဘယ်ပန်း ဆောင်ခိုင်း။ လူနာက ဘာအရောင်ဝတ်။ အိုး ... ရှုပ်ယှက်ခတ်အောင် တွက်ထားလိုက်ကြတာ။ တကယ်လည်း မွေးရော Due Date ထက် နှစ်ပတ်စော မွေးတော့ အပ်ထားတဲ့ ဆရာဝန်က ရန်ကုန်က ရောက်မလာသေးချိန်၊ ဗိုက်ကလည်း နာလှပြီ။ ရိုးရိုးပဲ မွေးဖြစ်လိုက်တယ်။
အံ့ဩစရာများ ပြောပါတယ်။ ခုနစ်ရက်၊ ခုနစ်နေ့ ရှိတာ ရာဟုပါ ထည့်တွက်ရင် ရှစ်နေ့ ရှိတဲ့အထဲ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ကြာသပတေးသားကလေးများ ဖြစ်ရသတဲ့။ ဆင်ကြီး ပက်လက်လန်တာပေါ့။ ကြာသပတေးသားသမီးတွေ အကျင့် မကြိုက်လို့၊ မခံစားနိုင်လွန်းလို့ ကိုယ်ဝန် စရှိပြီဆိုကတည်းက ဘယ်တော့မှ ကြာသပတေးနေ့ မမွေးဘူး ကြိမ်းလာခဲ့တာ ကြာသပတေးနေ့များ မွေးဖြစ်အောင် မွေးသေးသတဲ့။ ကြာသပတေးတွေ အောင်ပွဲခံတော့တာပေါ့။
လပြည့်ဝန်းကြီးလို ဝိုင်းစက်ဖောင်းအိနေတဲ့ သားကြီးကို ချစ်မဝ၊ ကြည့်မဝ၊ နမ်းမဝ၊ မသိစိတ်ရဲ့ ဟိုးထောင့်တစ်နေရာမှာတော့ ဖြစ်ရလေခြင်းလို့ ညည်းမိတုန်း။
ဒီလိုနဲ့ အင်အားကောင်းလာတဲ့ ကြာသပတေး သုံးယောက်ရယ်၊ သနားစရာ ဗုဒ္ဓဟူး တစ်ယောက်ရယ် ဘဝကြီးထဲ ဆက်လျှောက်လာခဲ့လိုက်တာ သားကြီး သုံးနှစ်ပြည့်ခဲ့ပေါ့။
အခုကျတော့ ပြောစရာ၊ လူတစ်ယောက် ထပ်တိုးတာပေါ့လေ။ သားကလေးကပါ နားမလည် ပါးမလည်နဲ့ ‘ သားက ကြာသပတေးသားနော် ’ တဲ့။ မအေလုပ်တဲ့ ကျွန်မကလည်း ထစ်ခနဲဆို ‘ ကြာသပတေးသားတွေများ ’ ပြောလို့ ကောင်းတုန်း။ သူတို့က ဝစီပိတ်ပိတ်ပြီး ကာယကံမြောက် ရှုပ်သမျှ မနေနိုင်တဲ့ ကျွန်မက အပင်ပန်းခံ ရှင်းလိုက်၊ သိမ်းလိုက်၊ မခံချိမခံသာ ပြောလိုက်ပေါ့။
ကျွန်မရဲ့ ကြွက်တွေကလည်း သားကလေး တမေ့တမော ကြည့်တတ်တဲ့ Tom & Jerry ထဲက ကြွက်ကလေးတွေနဲ့ မကွာမခြားပါပဲ။ သားကလေးက Tom & Jerry ကို မျက်စိမမှိတ်တမ်း မျက်တောင်မခတ်တမ်း ကြည့်ပြီးများ တဟားဟား အော်ရယ်နေရင် ကျွန်မက အလိုလိုနေရင်း နေမထိ ထိုင်မထိ ဖြစ်နေရတာ ။ ရင်ထဲမှာ အခုအခံ တစ်ခုရှိနေရင် ကိုယ်နဲ့ဆိုင်ဆိုင် မဆိုင်ဆိုင် ကိုယ့်ကို ပြောတာ ဟုတ်ဟုတ် မဟုတ်ဟုတ် တိုက်ဆိုင်တိုင်း ကိုယ်နဲ့ ယှဉ်ထိုးချိန်စက် အနေခက်တတ်တာ လူ့သဘာ၀ပဲ မဟုတ်လား။
ကိုယ်က ကြွက်တွေကို မကျေမနပ် အခံရှိပြီးသား ဆိုတော့ ဂလိုဘယ်လူလည်၊ အဲ ... အဲ ... ဂလိုဘယ်ကြွက်လည် Jerry ရဲ့ ဟားကွက်တွေ မြင်တိုင်း ထောမနာပြုမိတော့တာလေ။
၃ နှစ်သားကလေးက Jerry ကို အထင်ကြီး၊ အားကျ၊ ချစ်ခင်နေတာ မဟုတ်လား။ Jerry လုပ်သမျှတွေကို တဟားဟားနဲ့ သဘောကျတတ်နေတာဆိုတော့ သူ့ကို Jerry နဲ့ နှိုင်းယှဉ်တာကိုပဲ သူက သဘောအကျကြီး ကျနေတော့တာလေ။
“သားက Jerry ပေါ့နော် မေမေ”
“အဲဒါ သဘောကျစရာ မဟုတ်ဘူးသားရဲ့။ ကိုယ့်ရဲ့ လိုအင်ဆန္ဒအတွက် သူတစ်ပါးကို ဒုက္ခရောက်အောင် ချောက်တွန်းတယ်၊ အနိုင်ကျင့်တယ်ဆိုတာ နိုင်ငံကြီးသားစိတ်ဓာတ် မဟုတ်ဘူး။ လူဆိုတာ လူရယ်လို့ ဖြစ်လာမှတော့ ကိုယ့်တာဝန် ကိုယ်ယူရတာ။ ကိုယ့်တာဝန် သူများကို ယူခိုင်းတာတို့ မလုပ်ရဘူး သားရဲ့။ ‘ ကျီစားသန်က ရန်များ၏ ’ တဲ့။ သူတစ်ပါး မခံနိုင်တဲ့အထိ စတယ် နောက်တယ်ဆိုတာ အနိုင်ကျင့်ခြင်းတစ်မျိုးပဲပေါ့။ မေမေကတော့ Tom ကိုပဲ ကြိုက်တယ်။ Jerry လူလည်ကျတာတွေ မြင်ပြီး မုန်းလွန်းလို့”
ဘာမှ နားမလည်သေးတဲ့ သားကလေးကတော့ မျက်လုံးပြူးကြီးနဲ့ မော့ကြည့်နေရုံပဲပေါ့။ ယောက်ျားနဲ့ အစ်မကို စောင်းပြောချင်တာနဲ့ ဇာတ်လမ်းထဲ အာရုံရောက်နေတဲ့ သားလေးကို ဇွတ်အတင်း လက်ချာရိုက်နေမိတာ။ သားကလေးသာ ပြန်ပြောတတ်တဲ့ အရွယ်ဆိုရင် “မေမေ့နှယ် စကားများရန်ကော” လို့ ငြူစူမယ် ထင်ပါရဲ့။
မနေ့ကတော့ ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို စိတ်တုံးတုံးချပြီးတော့ကို ချလိုက်တော့တယ်။ ဘယ်တော့မှ ‘ ကြာသပတေးသားသမီးတွေများ ’ မပြောတော့ပါဘူးလို့။
ဖြစ်ပုံက ဒီလိုလေ။
သီတင်းကျွတ် နားရက်ဆိုတော့ ကျွန်မတို့ မိသားစု ကျိုက်ထီးရိုး ဘုရားဖူးထွက်ဖြစ်တယ်။ အလုပ်ကိစ္စ အရေးပေါ်လာတော့ ယောက်ျားက မလိုက်ဖြစ်ဘူး။ ပြင်ဦးလွင်ဈေးထဲက ဆိုင်နီးချင်းတွေနဲ့ တစ်လလောက်ကတည်းက ကြိုတိုင်ပင်ထားတဲ့ ခရီးဆိုတော့ ဖျက်လို့လည်း မဖြစ်။ ဒီတော့ ကျွန်မတို့ ညီအစ်မပဲ ဘုရားဖူးလိုက်ရတော့တာပေါ့။
ဘုရားကို ရောက်တာနဲ့ တည်းခိုခန်းမှာ ခဏနားပြီးမှ သားကလေး လက်ဆွဲ၊ ဘုရားရင်ပြင်တော်ပေါ်တက်၊ ဘုရားကို ရွှေသင်္ကန်းကပ်ချင်တာ။ ယောက်ျားသား ကြီးကြီးမားမား မပါတဲ့ ကျွန်မတို့ ညီအစ်မ ဘုရားလူကြီးကို အကူအညီ တောင်းပြီး ရွှေသင်္ကန်းကပ်ပေးဖို့ ပြောရတော့တာပေါ့။ ရွှေဆိုင်းတွေကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ယှက်ကိုင်အုပ်မိုး ဆုမျိုးစုံတောင်းပြီးမှ
“အဘရေ၊ သမီးကို ရွှေသင်္ကန်းလေး ကပ်ပေးပါဦး။ ဗုဒ္ဓဟူးထောင့်မှာ ကပ်ပေးပါနော် အဘ” ဆိုတော့ ဘုရားလူကြီးက မော့ကြည့်တယ်။ ဘာများ မှားပါလိမ့်ပေါ့လေ။ ဗုဒ္ဓဟူးသမီးက ဟိုခရီးဝေး ကနေ ဖူးခေါင့်ဖူးခဲ ဘုရားကို အရောက်လာပြီး ရွှေသင်္ကန်းကပ်တာ ဗုဒ္ဓဟူးထောင့်မှာပဲ ကပ်ချင်တာ ပေါ့။ ဘုရားလှူတယ် ဆိုပေမယ့် အတ္တကလေး အခြေခံထားတာကိုး။ ဘုရားလူကြီးက တုတ်တုတ်မှ မလှုပ်ဘူး။
“သမီးတို့က အမျိုးသားလည်း မပါလာလို့ပါ”
“မဟုတ်ပါဘူး၊ အဘက ဘုရားဖူးတွေကို ရွှေသင်္ကန်း ကပ်ပေးနေကျ သမီးက ဗုဒ္ဓဟူးထောင့်မှာ ကပ်ပါဆိုတော့”
“ဪ-သမီးက ဗုဒ္ဓဟူးသမီးလေ အဘရဲ့”
“မဟုတ်ဘူး ဗုဒ္ဓဟူးထောင့်က ကပ်လို့ မရဘူး။ ဗုဒ္ဓဟူးထောင့်က ချောက်ကြီး သမီးရဲ့။ မြေလေးက ဘာနေ့သားတုံး။ မြေးလေးမွေးနေ့ကပဲ ကပ်လိုက်လေ”
ကျွန်မဖြင့်လေ ဘာပြောလို့ ပြောရမှန်းကို မသိတော့ပါဘူး။
ဘာမှ မသိတဲ့ သားလေးက-
“သားက ကြာသပတေးသားနော် မေမေ”
“ဟာ.. ကောင်းတာပေါ့၊ ဘိုးဘိုး ကြာသပတေးထောင့်မှာ ကပ်ပေးမယ်နော် မြေးလေး”
ပြောပြောဆိုဆို ရွှေဆိုင်းတွေ ယူပြီး ကြာသပတေးထောင့်မှာ သွားကပ်ပေးတယ်။ ကျွန်မ အစ်မကို မော့ကြည့်လိုက်တော့ ရယ်ချင်စိတ်ကို အောင့်ထားပုံရတဲ့ အစ်မကြီးက သူ လှူထားတဲ့ ရွှေဆိုင်းတွေကို နောက်ကျော်ဘက်မှာ ဝှက်ကိုင်ထားရင်း-
“ငါ ဘာမှ မပြောရသေးဘူးနော်” တဲ့။
ဗုဒ္ဓဟူးတွေဟာ ကြာသပတေးတွေရဲ့ ငယ်နိုင်များ ဖြစ်နေလေရော့သလား မသိတော့ပါဘူး။
▢ အဖြူရောင် ( ရွှေ )
📖 ရွှေအမြူတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း
စက်တင်ဘာလ၊ ၂၀၁၁
