❝ ကမ္ဘာနှစ်ခု ❞
▢ သွန်းသက်နှင်း
၁
“တောင်တွေ ညိုလာပြီ...မယ်ကူး (အစ်မ) ငါတို့ ပြန်မှ ထင်တယ်”
ဥဒေါင်းတောင် တစ်ခိုမှာ တောင်ရိပ်တွေ ညို့မှိုင်းလာပြီဆို မိုးရိပ်ဆင်စပြုပြီလို့ ဒေသခံတွေ ယုံကြည်ကြပါသည်။ တဖျောဖျော တိုက်ခတ်နေသည့် လေတွင် မိုးငွေ့တွေ ကပ်ပါလာတာမျိုးကို ကျွန်မလည်း ခံစားမိပါ၏။ သို့သော် ကျွန်မ မပြန်ချင်သေး။
ဟိုးဝေးဝေးက အင်းလေးရေပြင်ကျယ်ကို ငေးမောရင်း တောင်ဘက်စွန်းစွန်းမှာ ခပ်ဝါးဝါး ဖူးမြော်နေရတဲ့ ဖောင်တော်ဦးဘုရားကို ဦးခိုက်မော်ဖူးရင်း ခဏဖြစ်ဖြစ် နေချင်ပါသေးသည်။ အင်းလယ် မကျတကျ သို့မဟုတ် မလှမ်းမကမ်း အင်းစပ်၌ ဆောင်း (ငါးဖမ်းသည့် ထောင်ချောက်) တစ်လုံးနှင့် ဆောင်းခုတ် (ရေပြင်ကို ဝါးလုံးဖြင့်ရိုက်၍ ဆောင်းထဲ ငါးဝင်အောင် ခြောက်လှန့်သည်) နေကြသည့် ငါးဖမ်းလှေလေးများ အပြာရောင် နောက်ခံနှင့်အပြိုင် လွင့်မြူးနေကြတဲ့ ငွေမင်ရောင် တိမ်သားတိမ်လိပ်များ... ။ အင်း ရေပြင်ကို ဘောင်ခတ်ငြိမ်သက်နေကြတဲ့ ညို့မှိုင်းမှိုင်းတောင်တန်းများ... ။ သည်မြင်ကွင်း။ သည်ဒေသ၊ သည်ရာသီဥတုတွေကို ကျွန်မ ချစ်သည် မောင့်ကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ပြီးသည့် နောက် ကျွန်မအတွယ်တာရဆုံး၊ အမြတ်နိုးရဆုံးဆို၍ သည်ဒေသနှင့် ရေမြေတောတောင်တွေပဲ ရှိနေတော့သည် မဟုတ်လား။
“နင် ...အအေးခံလို့ မရဘူးလေ မယ်ကူး။ နင် မိုးမိရင် မို့အို (အဘွား) ငါ့ကို ဆူလိမ့်မယ်”
အစ်မလို့ ခေါ်ပြီး နင်နဲ့ ငါနဲ့ ပြောနေတဲ့ မီးပုကို ကျွန်မ သဘောတကျ ပြုံးပြရင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ တဖျတ်ဖျတ် လွင့်နေတဲ့ အင်းထဘီအနားစကို စုကိုင်ဖုံး ဖိရင်း ကျွန်မကို ပူပန်နေတဲ့ မီးပုမျက်နှာလေးမှာ ရိုးသားဖြူစင်မှုက အထင်းသား ပေါ်လွင်လျက်...။ တကယ်တော့ မီးပုက ရွာကြီးဘန်းပုံဟု ခေါ်သော အင်းထဲရွာသူလေးပင်။ မီးပု၏ မိဘနှစ်ပါး စက်လှေ မှောက်၍ ကွယ်လွန်သွားသည့်အချိန်မှစ၍ မို့အိုက ခေါ်ယူမွေးစားထားခြင်းပင်။ မေးရိုးခိုင်ခိုင်၊ မျက်နှာပြားချပ်ချပ်နဲ့ အသားညိုကာ တောင့်တင်းသန်မာဟန်ရှိတဲ့ အင်းသူကလေး မီးပုမှာ ကျွန်မသွားလေရာ တကောက်ကောက်လိုက်ဖို့ မို့အိုက မှာကြားထားပုံရပါသည်။ လောကကြီးတစ်ခုလုံးတွင် တစ်ဦးတည်းသော မြေးမဖြစ်သူ ကျွန်မအား မို့အို က သံယောဇဉ်ကြီးရှာသည်။ ကျွန်မအနားမှာ မရှိစဉ် အဘွား၏ လက်ကသုံးတောင်ဝှေး ဖြစ်သော မီးပုသည်လည်း သူမနှင့် ဘဝတူဖြစ်သော ကျွန်မအပေါ် ချစ်ခင်ရှာပါသည်။ ဥဒေါင်းတောင်ကနေ အင်းလေးကန်ဘက် တသီးတခြား ထိုးထွက်နေတဲ့ သည်တောင်စွယ်လေးပေါ် ကျွန်မ လာချင်တယ်ဆိုတော့လည်း မညည်းမညူ လိုက်ပို့ပေးရှာသည်။ ခပ်ပြေပြေတောင်ဆင်းလမ်းကို ကျွန်မ ဆင်းဟန်ပြင်တော့ မီးပုက ကျွန်မလက်ကို ကပျာ ကယာ လာတွဲသည်။ ကျွန်မ အသာအယာ လက်ကာပြလိုက်ရင်း...
“ရတယ် မီးပု။ ကျွန်မဘာသာ ဆင်းလို့ရပါတယ်”
“မို့အိုက မှာထားတယ်လေ။ နင့်ကို ဂရုစိုက်ပါတဲ့။ နင် တစ်ခုခုဖြစ်ရင် မို့အို ငါ့ကို ဆူမှာပေါ့”
အို ... မီးပုရယ်။ ကျွန်မက တစ်ခုခု မဖြစ်တော့ဘူးတဲ့လား။ မီးပုတို့ ဂရုစိုက်နေတဲ့ ကြားကမှ ကျွန်မ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင်ရော။
အတွေးများကြောင့် ရင်အစုံသည် ဆူဝေလျက်။ မသိမသာ စူထွက်နေသော ဝမ်းဗိုက်ဆီသို့ လက်က အလိုလို ရောက်သွားသည်။ မလုံမလဲနှင့် မီးပုဆီသို့ ကြည့်လိုက်မိသော်လည်း မီးပုကတော့ ကျွန်မ အကြည့်ကို သတိပြုမိပုံမပေါ်။ ကျွန်မ သက်ပြင်းကိုသာ လေးတွဲစွာ ချလိုက်မိတော့သည်။
••••• ••••• •••••
၂
“မောင့်မှာ ကမ္ဘာနှစ်ခုရှိတယ် ဆိုပါစို့။ ကမ္ဘာတစ်ခုက ကျွန်မဆိုရင် နောက်ကမ္ဘာ တစ်ခုက မောင့်မေမေပေါ့။ ဘယ်လိုမှ စပ်ဟပ်လို့ မရနိုင်တဲ့ ကမ္ဘာနှစ်ခုကြားမှာ မောင်က ရပ်တန့်တွေဝေနေခဲ့တာ။ တစ်ခုခုကို ရွေးချယ်ရမယ်ဆိုရင် မောင့်မေမေ ရှိတဲ့ ကမ္ဘာကို ရွေးဖို့ ကျွန်မ တိုက်တွန်းရမှာပဲ။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ အမေရှိတဲ့ ကမ္ဘာဟာ သားအတွက် အလုံခြုံဆုံး၊ သားရှိတဲ့ကမ္ဘာဟာလည်း အမေ့အတွက် အပြည့်စုံဆုံး ဖြစ်နေလို့ပါပဲ။ ကျွန်မမှာ မောင် မရှိလည်း ပြည့်စုံပါတယ်လေ”
ဆတ်ခနဲ ပိတ်လိုက်မိသည် မျက်ဝန်းအစုံကြား မမျိုသိပ်နိုင်ဘဲ ယိုစီးကျနေသည့် မျက်ရည်များအား လက်ဖမိုးနှင့် ခပ်ကြမ်းကြမ်းသုတ်လိုက်ရင်း ဦးခေါင်းအား ခါယမ်းလိုက်သည်။
မောင်သည် မောင်ပီသစွာ တွေဝေငြိမ်သက်နေခဲ့ပြီး မိခင်ရှိနေသည့် ကမ္ဘာကိုသာ တိတ်တဆိတ် ရွေးချယ်သွားခဲ့ဟန်တူ၏။ မိခင်ဖြစ်သူအား မည်သည့်အခါမျှ အတိုက်အခံ မလုပ်ခဲ့၊ စိတ်အနှောင့် အယှက်မပေးခဲ့သော မောင့်အတွက် ကျွန်မသည် တစ်ခုတည်းသော အတိုက်အခံ၊ အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ခဲ့ရခြင်းကြောင့်လည်း မောင့်အား ကျွန်မ သနားအားနာလှပါသည်။ သည်သို့ဆိုလျှင် ကျွန်မ ဖွင့်ချပေးခဲ့သော လမ်းကြောင်းအား မောင် အသာတကြည် နင်းလျှောက်ထွက်ခွာသွားခြင်းကို ကျွန်မ ကြည်ဖြူခွင့်လွှတ်သင့်သည် မဟုတ်လား။ မောင်က မိခင်ရှိသော ကမ္ဘာတွင် လုံခြုံစွာ နေထိုင်၍ ကျွန်မက သား ရှိသော ကမ္ဘာတွင် ပြည့်စုံစွာ နေထိုင်နိုင်မည်။ အကယ်၍သာ မောင့်ရင်သွေးလေးအား ကျွန်မ လွယ်ပိုးထားရသည်ကို မောင် သိလျှင်ကော မည်သို့ ဆုံးဖြတ်လေမည်လဲ။
ဟင့်အင်း။ မောင် ဆုံးဖြတ်နိုင်မည် မထင်ပါ။ မောင်ဆုံးဖြတ်နိုင်ခဲ့လျှင်တောင် မောင့် ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ကျွန်မ လိုက်လျောနိုင်မည် မဟုတ်ခဲ့။
“ယောက္ခမက သဘောတူ ကြည်ဖြူခြင်းမရှိတဲ့ သတို့သမီးဟာ မင်္ဂလာ မရှိဘူး မယ်နန်းရဲ့။ မို့အိုတို့ ဆွေစဉ်မျိုးဆက် နှစ်ဖက် အမိအဖက သဘောတူ ကြည်ဖြူပြီး လက်ထပ်ခဲ့ကြတာချည်းပဲ။ ယောက္ခမက သဘောမတူရင် ပစ်ပယ်ထားတာမျိုး မဟုတ်ရင်တောင် အဲ့ဒီ သတို့သမီးဟာ မျက်နှာ အတော်ငယ်ရရှာတာ”
“အင်းသားတွေရဲ့ အလေ့လား မို့အို”
“အင်းသား အလေ့တော့ မဟုတ်ပါဘူး မယ်နန်းရယ်။ မို့အိုတို့ မျိုးရိုးအစဉ်အဆက် လိုက်နာခဲ့ကြရုံပါ”
“ဒါဆို မို့အိုတို့ မျိုးရိုးက ကံကောင်းတယ်လို့ ဆိုရမယ်။ ကိုယ်ချစ်၊ သူချစ်လည်း ဖြစ်ပြန်၊ မိဘအသိုင်းအဝိုင်းကလည်း သဘောတူ ကြည်ဖြူပြန် ဆိုတော့လေ”
“အင်း...မယ်နန်းက အင်းသားမျိုးရိုး ဆိုပေမယ့် အင်းထဲမှာ မကြီးပြင်းရဘဲ ဗမာပြည်မှာ အနေများတော့ မို့အိုက စိတ်ပူလို့ပါကွယ်။ အင်းသူ၊ အင်းသားအချင်းချင်းတော့ မျိုးရိုးအလေ့တွေ လိုက်နာကြ၊ တန်ဖိုးထားကြပါတယ်။ ဗမာပြည်က အမျိုး သားတွေနဲ့များ မယ်နန်း မေတ္တာမျှခဲ့ရင် မို့အိုတို့အလေ့လေးများ ပျက်သွားမယ် စိုးလို့ပါ”
မျက်ရည်ရစ်ဝဲလက်စရှိသော မျက်တောင်တွေကို တဖျတ်ဖျတ် ခတ်လိုက် သည်။ မို့အို စိုးရိမ်သည့်အတိုင်း ကျွန်မသည် ယောက္ခမ မကြည်ဖြူသည့် မင်္ဂလာ မရှိသော သတို့သမီး ဖြစ်ခဲ့ရပြီ မဟုတ်လား။
••••• ••••• •••••
၃
ဝေါ့ခနဲ ပျို့တက်လာသော အန်ချင်စိတ်ကြောင့် ရင်ဘတ်ကိုဖိ၍ အန်ထုတ်လိုက်သော်လည်း လေတချို့သာ တဝေါဝေါ အန်ထွက်ကုန်သည်။ တရိပ်ရိပ် မူးဝေနေသော ဦးခေါင်းကို ထူမတ်ရင်း ကျွန်မအား လှမ်းကြည့်နေသော မို့အို၏ မျက်ဝန်းမှုန်မှုန် တို့အား ရင်မဆိုင်ရဲစွာ ခေါင်းကို ပြန်ငုံ့ထားလိုက်သည်။
“မိုက်လိုက်တာ မယ်နန်းရယ်”
မို့အို၏ မချိတင်ကဲ ရေရွတ်သံနှင့် အတူ နောက်ကျောဆီသို့ သိုင်းဖက်လာသော အတွေ့ကို ခံစားမိလိုက်သည်။ ဖွာရာ ကြဲနေသော မို့အို၏ ဆံစဖြူဖြူတို့အား အကြောင်းမဲ့ ငေးနေရင်း မျက်ရည်တို့သာ တွေတွေစီးကျလာသည်။ ကျွန်မ ကျောပြင် ကို ပွတ်သပ်ရင်း နှစ်သိမ့်ဖို့ရန် ကြိုးစားနေသော မို့အိုကိုယ်တိုင် အံကို တင်းတင်း ကြိတ်လျက် တည်ငြိမ်ခြင်းငှာ တည်ဆောက်နေပုံကပင် ကျွန်မအား ပို၍ နာကျင်စေပါ သည်။
မို့အို ကြိုတင် ရိပ်မိနေခဲ့သည်လား။ မြို့ပြ၌သာ အနေများ ပျော်ရွှင်သော မြေးမသည် ကျန်းမာရေးမကောင်း၍ အနားယူရန် ဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် သွေ့ခြောက်နေသော ဆံစများ၊ ချိုင့်ဝင်ညိုမည်းနေသော နားထင်နားရင်းများ၊ အင်္ကျီဖားဖားကြီးများ ဝတ်ဆင်၍ မလုံ့တလုံ၊ မလုံမလဲ အကြည့်တို့ဖြင့် မဝံ့မရဲ ပြန်လာခြင်းအား တိတ်တဆိတ် အကဲခတ် လေ့လာနေခဲ့သည်လား။
“မို့အို ... နန်း ... နန်း မို့အို မဖြစ်စေချင်တဲ့ မင်္ဂလာမရှိတဲ့ သတို့သမီး ဖြစ်ခဲ့ရပြီ”
အစွမ်းကုန် ထိန်းချုပ်ထားပါလျက် တာကျိုးသလို ပြိုဆင်းလာသော မျက်ရည်များအား ကျွန်မ မတားဆီးလိုတော့။ မို့အို လက်မောင်းအား တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း တုန်ခိုက်ဆွေးမြည့်စွာ ငိုချလိုက်သည်။
“အို...မယ်နန်းရယ်။ မိခင်လောင်းတစ်ယောက်လောက် မင်္ဂလာရှိတဲ့မိန်းကလေး ရှိဦးမလားကွယ်။ အဲဒီလို မတွေးရဘူး နော်”
အားပေးနှစ်သိမ့်မှုသက်သက် စကားတို့အား မို့အိုသည် လေးဖင့်စွာဖြင့် တိုးတိုး ဆိုလေသည်။ မျိုးရိုးအစဉ်အလာကို အလေးထားခဲ့သော အဘွားအိုသည် မြေးဖြစ်သူ၏ မိုက်မဲမှုအား ဖုံးဖိနိုင်သလောက် ဖုံးဖိထားလိုဟန် ပေါ်၏။ ထို့နောက် ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုအား အခိုင်အမာချလိုက်ပုံနှင့်-
“မို့အိုတို့ ကျားတုံရွာကို ပြောင်းကြမယ်။ မီးပုရယ်၊ မယ်နန်းရယ်၊ မို့အိုရယ် အဲဒီမှာ သွားနေကြတာပေါ့”
ကျားတွဲရွာသည် ဥဒေါင်းတောင်ခြေရှိ ရွာများထဲမှ ရွာတစ်ရွာဖြစ်သည်။ ရှမ်း၊ ပအိုဝ်း၊ ဓနုနှင့် တောင်ရိုးလူမျိုးတို့ အများဆုံး နေထိုင်ပြီး တောင်ယာလုပ်ငန်းကိုသာ အဓိက လုပ်ကိုင်ကြသည်။ ရိုးသားအေးချမ်းသော လူမျိုးစုတွေမို့ ကျွန်မအကြောင်းကို မို့အို တွေးတောမိပုံရပါသည်။
ဦးခေါင်းသည် တရိပ်ရိပ်မူးဝေလျက် မို့အို၏ ပခုံးစွန်းကို မှီတွဲထားသည့်တိုင် မြင်ကွင်းတို့၏ ချာချာလည် မူးဝေခြင်းမှာ သက်သာမသွား။ ဖြူဆုတ်ဖျော့ဖတ်နေသော မျက်နှာအား မို့အို မြင်လျှင်-
“မယ်နန်း အိပ်ရာထဲ ခဏလှဲနေနော်။ မို့အို မီးပုကို ပြောပြီး ပြောင်းဖို့ရွှေ့ဖို့ လုပ်ဦးမှ”
ပြတင်းပေါက်မှ သွေ့သွေ့တိုက်ခတ်လာသော လေပြည်ကြောင့် အနည်းငယ် နေသာထိုင်သာ ရှိသွားသော်လည်း တလှပ်လှပ် တုန်နေသော ရင်အစုံသည် ပြေပျောက် မသွားပေ။ ဖြူဖျော့ကာ ပိန်လှီနေသော လက်ချောင်းတို့ဖြင့် ခပ်စူစူ ပူစပြုနေသော ဝမ်းဗိုက်အား ပွတ်သပ်ရင်း မောင့်မျက်ဝန်း တွေကို မြင်ယောင်မိပြန်၏။ တွေဝေပျော့ ညံ့သော၊ မိခင်ကို အားကိုးတွယ်တာလွန်းသော မျက်ဝန်းတို့သည် ကလေးတစ်ယောက်နှင့်မခြား ဖြူစင်ကြည်လင်နေသည်မှာ အပြစ်ဆိုဖွယ်ရာ မရှိဟု ထင်သည်။ ထိုမျက်ဝန်းတွေကြောင့်ပဲ မောင့်အပေါ် ကျွန်မ ယစ်မူးသာယာစေခဲ့သည် မဟုတ်လား။
••••• ••••• •••••
၄
“မောင့်မေမေက နန်းနဲ့ ဘာလို့ သဘောမတူတာလဲ။ နန်းက ဆင်းရဲလို့လား”
ကျွန်မ အမေးကြောင့် မောင် စိတ် မသက်မသာဟန် ပြုံးသည်။ ကျွန်မဆံစများအား ဆွဲယူနမ်းရှိုက်ရင်း ...
“တချို့အမေတွေက သူတို့သားကို ဘယ်မိန်းမနဲ့မှ သဘောမတူကြဘူး နန်းရဲ့။ အင်း...မောင့်မေမေက ပိုဆိုးမယ်နဲ့ တူတယ်”
“အတ္တကြီးလိုက်တာရော မောင်ရာ။ သူလည်း မောင့်ဖေဖေကို ယူပြီး မောင့်ကို မွေးလာတာ မဟုတ်ဘူးလား။ နန်းသာ အမေတစ်ယောက်ဆို နန်းရဲ့သားကို စိတ် မဆင်းရဲစေချင်ပါဘူး။ သူကြိုက်တဲ့သူကို ယူပစေပေါ့။ နန်း သဘောတူ ကြည်ဖြူပေးမှာ ပဲ။ တစ်သက်လုံး သိမ်းထားနိုင်တဲ့ အရာမှ မဟုတ်ဘဲကို”
ကျွန်မရဲ့ အပြောကို မောင်က သဘောကျစွာ ရယ်မောရင်း ကျွန်မနဖူးအား ဖွဖွ နမ်းသည်။ ဆောက်လုပ်ရေးကုမ္ပဏီတစ်ခု၏ လက်ထောက်အင်ဂျင်နီယာဖြစ်သူ မောင်နှင့် ထိုကုမ္ပဏီမှ စာရင်းကိုင် ကျွန်မတို့၏ ချစ်ခြင်းသည် ရိုးစင်းခဲ့ပါသည်။ ကုမ္ပဏီတစ်ခုတည်း အလုပ်လုပ်သူတွေမို့ နေ့စဉ် မြင်နေ၊ ကြားနေရာမှ သံယောဇဉ်တွေ တွယ်လာမိပြီး တစ်ဆင့်တက်ကာ ချစ်သူဖြစ်ခဲ့ကြသည်။
“မေမေ သဘောတူအောင် မောင် ကြိုးစားမှာပေါ့ နန်းရယ်။ နန်းကို မောင် မခွဲနိုင်ပါဘူး”
ကျွန်မကို ယစ်မှူးစွာ တမ်းတမ်းတတ မောင် ပြောလာလျှင် မောင့်အလိုကို မလွန်ဆန်နိုင်ဘဲ လိုက်လျောခဲ့ရသည့် အကြိမ်တွေ များလာသည်။ နှစ်ဦးစလုံး အဆောင်ငှားနေရာမှ တိုက်ခန်းတစ်ခန်းငှားပြီး အတူနေခဲ့မိသည်အထိ ကျွန်မ အရှက် အကြောက်မဲ့ မိုက်မဲခဲ့သည်ဟု ဆိုရမည်ပင်။
ဟုတ်သည်၊ ကျွန်မ မိုက်မဲခဲ့သည်။ မောင့်ကို ချစ်ခဲ့မိသည်က ပထမမိုက်မဲမှု၊ ကိုယ်ဝန်ရလောက်အောင် ပေါ့ဆခဲ့သည်က ဒုတိယမိုက်မဲမှု၊ တိုက်ခန်းသို့ မထင်မှတ်ဘဲ ရောက်လာကာ ကျွန်မအား ထိခိုက်နစ်နာအောင် စွပ်စွဲပြောဆိုပြီး မောင် ထိတ်လန့်ကြေကွဲအောင် ခြိမ်းခြောက်ပြောဆိုခဲ့သော မောင့်မေမေအား မုန်းတီးမိခြင်းသည် တတိယမိုက်မဲမှု။ မောင့်ရင်သွေးကို လွယ်ထားရပါလျက် နာကြည်းစိတ်ဖြင့် ဖွင့်မပြောဘဲ မောင့်ကို ထွက်သွားခွင့်ပေး လိုက်သည်ကရော အကြီးမားဆုံး မိုက်မဲမှု ဖြစ်ခဲ့လေသည်လား။
“ဝေါ့”
အိပ်ရာဘေးရှိ ထွေးခံကို ယူ၍ ဝေါ့ခနဲ အန်ချလိုက်သည်။ လေနှင့် ချွဲအရိအရွဲမှ လွဲ၍ မည်သည့်အရာမှ ထွက်မလာ။ အော်ကလီဆန်ကာ ပျို့တက်နေသော ရင်အစုံအား ဖိပေးထားရင်း မီးပုသည် အပြစ်တင်စကားကို တတွတ်တွတ်ပြောနေသည်။ အိပ်ရာနံဘေး ခုံပေါ်တွင် ချထားသည့် ထမင်းပန်းကန်မှာ အရာမယွင်းသောကြောင့်ပင်။
“နင် အစားအသောက် စားမှ ဖြစ်မယ်လေ။ အားရှိဖို့ လိုတာကို။ မစားနိုင်၊ မသောက်နိုင်ဆို ကလေး ဘယ်လို မွေးနိုင်မှာလဲ။ မယ်ကူး ကြောင့်တော့ ခက်ပါတယ်။ မို့အို ခု ရွာထဲ သွားတယ်။ သားဖွားဆရာမ သွားခေါ်တယ် ဆိုလား။ ပြန်လာလို့ ဘာမှ မစားထားတာ မြင်ရင် ငါပါ အဆူခံရမပေါ့။ ငါ့သနားရင် နည်းနည်းစားနော် မယ်ကူး”
“စားချင်စိတ် မရှိပါဘူး မီးပုရယ်။ မို့အို မလာခင် မြန်မြန် သိမ်းလိုက်နော်။ တော်နေကြာ မို့အို စိတ်မကောင်းဖြစ်နေမယ်”
“ဟော ...မို့အို ပြန်လာပြီ”
ခြံဝိုင်း ထဲဝင်လာသော မို့အိုကြောင့် မီးပုသည် ထမင်းဝိုင်းကို ကမန်းကတန်း သိမ်းဟန်ပြင်သည်။ မို့အိုနှင့် အတူပါလာ သော ဆရာမသည် ကျွန်မအား တစ်ချက် ကြည့်ရင်း...
“လူနာက ပိန်လိုက်ရန်ကော။ အားနည်းနေတာပဲ။ ဖြစ်နိုင်ရင် ညောင်ရွှေ ဆေးရုံကို သွားပါလား အဘွား။ ဆေးရုံတင် ဖို့လိုရင် ဆေးရုံတင်လိုက်ပါ။ အခုက ပုံမှန် ခံတွင်းပျက်တဲ့ပုံ မဟုတ်တော့ဘူး။ သွေးပေါင်ချိန်တွေလည်း အရမ်းကျနေတယ်။ ကျွန်မ ကိုယ်ဝန်ဆောင်အားဆေးနဲ့ ဆေးတစ်လုံး ထိုးပေးခဲ့မယ်။ ညီမကလည်း အားဖြစ်မယ့် အစာလေး ဝင်အောင် စားပေးနော်။ ကလေး ဖွံ့ဖြိုးသန်မာဖို့ရာ ညီမ အစားကောင်းကောင်း စားပေးမှရမယ်”
“ဆေးရုံသွားကြရအောင်နော် မယ်နန်း”
ကျွန်မလက်ကို ဖွဖွဆုပ်ကိုင်ရင်း တိုးတိုးပြောနေသော မို့အိုအား ငေးကာ ဦးခေါင်းကိုသာ ခပ်သဲ့သဲ့ ယမ်းပြလိုက်သည်။ စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေသော မို့အိုသည် ပို၍ အိုစာဟန် ပေါက်နေသည်။ ညို့မှိုင်းနေသော မျက်ဝန်းတို့တွင် မျက်ရည်ကြည်တို့ ဝေ့သီနေ၏။ သက်ပြင်းကို အခါခါရိုက်ရင်း တောင်း ပန်တိုးလျှိုးဟန် ပေါက်နေသည့် အကြည့်တို့ဖြင့် ကျွန်မကို ခပ်စူးစူး စိုက်ကြည့်နေပြန်သည်။
“နန်းကို ခွင့်လွှတ်ပါ မို့အိုရယ်။ နန်း ဆေးရုံလည်း မသွားချင်ဘူး။ နန်း လူတွေကို ကြောက်တယ်။ ကလေးအဖေ ဘယ်သူလဲ၊ ကလေးအဖေ မပါဘူးလားလို့ မေးကြလိမ့်မယ်။ နန်း ... နန်းလေ ”
••••• ••••• •••••
၅
“မယ်နန်း”
ခေါ်သံတို့သည် တောင်နံရံအဆင့်ဆင့်ကို ရိုက်ခတ်လာသလို ပဲ့တင်ထပ်ကာ နီးလာလိုက်၊ ဝေးသွားလိုက်နှင့် မပီမသ မညီမညာရှိလှသည်။ တဝုန်းဝုန်း၊ တဝေါဝေါအသံတို့သည် ဥဒေါင်းတောင်ထွတ်ဆီမှ တောင်ပြိုကျသည့် အသံလေလား။
ဥဒေါင်းတောင် တကယ် မပြိုဘဲ တောင်ပြိုသံကြားရသူသည် သေဆုံးတတ်သည်ဟု ကြားခဲ့ဖူးသည်။ ကျွန်မ သေဆုံးရတော့မည်လား။
ကျွန်မအတွက် သေခြင်းတရားက ဘာများ ထူးဆန်းနေလို့လဲ။
အလင်းနဲ့ အမှောင်ကြား ဆက်ထားသောကြိုးကလေးတစ်ချောင်းမျှသာ... ။ ကျွန်မ ဖမ်းဆုပ်ကိုင်ထားသလို လွှတ်ချလိုက်ဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေသော အရာ၊ အလင်းနှင့် အမှောင်ဟု ဆိုသော်ငြားလည်း မှိန်ဖျော့ဖျော့ အလင်းတန်းသည် အရှိန်သေစပြုနေ သော မီးတောက်တစ်စလို ချုပ်ငြိမ်းဖို့ရန် အားယူ၍ အမှောင်ထုသည်သာ ကြီးစိုးလု ခမန်း ဖြစ်နေသည်မဟုတ်လား။ အင်းသား သေလျှင် အင်းငါး ဖြစ်သည်တဲ့... ။ ကျွန်မကရော အင်းငါးလေး တစ်ကောင်အဖြစ် ပြန်လည်ပေါက်ဖွားလာမည်လား။
“မယ်နန်းရေ”
မို့အို၏ အသံသည် ကျွန်မအနား၌ ကပ်၍ ခေါ်နေပါလျက် အဘယ်ကြောင့် အဝေးကြီးမှ လာသလို တုန်ယင်တိုးသက်နေပါသလဲ။
ကျွန်မလက်ကို အုပ်မိုးဆုပ်ကိုင်ထားသော မို့အို၏ လက်အစုံသည် နွေးထွေးလွန်းလှသည်။
သို့မဟုတ် ကျွန်မကပဲ အေးစက်လွန်းနေသည်လား။
အိပ်ရာနံဘေး ဖွင့်ထားသော ပြတင်းပေါက်ဆီမှ စိမ့်ဝင်လာသော လေသည် အေးစက်၍ ရနံ့တစ်မျိုးမျိုး ပါဝင်နေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။
ပထမတော့ ချိုအီစွာ...၊ ထို့နောက် တဖြည်းဖြည်း ပြင်းရှလာသော ရနံ့ကြောင့် ကျွန်မ အသက်ရှူကျပ်လာ၏။ တံခါးပိတ်လိုက်ပါလား မီးပုရယ်။ နှုတ်ခမ်းတို့အား ကြိုးစား၍ ဖွင့်ဟကာ ပြောလိုက်သော်လည်း လေသံသဲ့သဲ့မျှပင် ထွက်မလာပေ။ ခါး အောက်ပိုင်း တစ်လျှောက်မှ တဆစ်ဆစ် ကိုက်ခဲမှုသည် အေးစက်ထုံကျင်ခြင်းသို့ ကူးပြောင်းစပြုလာသည်။
“အင်း”
ညည်းသံရှည်သဲ့သဲ့ဖြင့် ညည်းညူလိုက်သော်လည်း အသံသည် နှုတ်ဖျားမှ ထွက်မသွားဘဲ ခန္ဓာကိုယ်အကြိုအကြား မကျန် မြည်ဟိန်းရိုက်ခတ်ပြီးမှ တလွင်လွင် ပျောက်ဆုံးသွားပြန်သည်။ မျက်ဝန်းအစုံကို ဖွင့်လိုက်သည်။ မြင်မြင်သမျှ အရာတို့သည် အနီရောင် အစက်အပြောက်များ၊ အနက် ကျားကျားများ။
နောက် ကလေးငယ်၏ ရယ်သံသဲ့သဲ့။ ဟင့်အင်း .. ငိုသံလည်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။
မောင်ရေ...။ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသော မျက်ဝန်းကြည်ကြည်တို့သည် ကြည်လင်လာလိုက်၊ ဝေဝါးသွားလိုက်နှင့်။
ကျွန်မ ပါးစပ်ကို ဟကာ အသက် ပြင်းပြင်းရှူဖို့ ကြိုးစားလိုက်သည်။ ပြောချင်သည့် စကားလုံးတို့က နှုတ်ဖျားသို့ အလုအယက် တိုးဝင်လာခြင်းကြောင့် အသက်ရှူနှုန်းပင် တန့်သယောင် ဖြစ်သွားသည်။
“မောင်ရေ နန်းတို့ရဲ့ ဘဝနှစ်ခု အစား မောင်ရယ်၊ နန်းရယ်၊ သားလေးရယ် သုံးယောက်ပေါင်း ဘဝတစ်ခုတည်းကိုသာ နန်း ရွေးချယ်သင့်ခဲ့တာနော်။ အခုတော့ မင်္ဂလာမရှိတဲ့ သတို့သမီး၊ မင်္ဂလာမရှိတဲ့ မိခင်အဖြစ် နန်း အားလုံးကို နှုတ်ဆက်ရတော့မယ်။ မီးပုရေ အဲဒီပြတင်းပေါက်ကို ပိတ်ပေးစမ်းပါကွယ်။မို့အို မို့အိုရဲ့ မျိုးရိုးထဲမှာ နန်းက နောက်ဆုံးမျိုးဆက်၊ မျိုးရိုးအလေ့ကို မထိန်းနိုင်ခဲ့တဲ့ နောက်ဆုံး၊ နောက်ဆုံးပေါ့နော်။ အေးလှချည်ရဲ့။ အသက်ရှူ မဝတော့ဘူး မီးပုရယ်။ သားရေ မယ့်ကို ခွင့်လွှတ်ကွဲ့။ မယ့်မယ့် သားဆီ လာခဲ့မယ်၊ လာခဲ့မယ် လူလေးရေ”
▢ သွန်းသက်နှင်း
📖 မဟေသီ မဂ္ဂဇင်း
မေလ ၊ ၂၀၁၉
