ရွှေနွယ်

❝ ရွှေနွယ် ❞
  ( ပီမိုးနင်း )

မောင်သိန်း နှင့် မောင်ညိမ်းသည် ညီအစ်ကိုအရင်း ဖြစ်ကြသော်လည်း ငယ်စဉ်ကစ၍ သုကြိတ် နှင့် ဘာလီ ပမာ အမြဲ တစ်ယောက်နှင့် တစ်ယောက် ခိုက်ရန်ဖြစ်ပွား အခါများစွာ ဓားတပြက် တုတ်တပြက် ဖြစ်ကြလေ၏ ။

ကြီးပြင်း၍ လာကြသောအခါ၌ သာ၍ပင် ဆိုးလေ၏ ။ ညီဖြစ်သူ မောင်ညိမ်းမှာ လူကြီးလူကောင်း ပီသ၍ အများနှင့် သင့်မြတ်သည်ကို အစ်ကိုဖြစ်သူ မောင်သိန်းက မရှုစိတ်ဖြင့် မလိုမုန်းထား ဒီခွေးသားကို တစ်နေ့နေ့မှာ ဓားစာမကျွေးရလျှင် ငါ မသေသေးဘူးဟု အမြဲကြုံးဝါးလေ၏ ။

မောင်ညိမ်းမှာ အစ်ကိုဖြစ်သူ မောင်သိန်းနှင့်မှ တစ်ပါး မည်သူနှင့်မဆို သင့်မြတ်၏ ။ မောင်သိန်းမှာ တစ်ကမ္ဘာလုံးကို ရန်သူသဘောထား၏ ။ အကြောင်းမူကား သောက်စားယစ်မူး အပျော်ကြူး၍ ဆင်းရဲစုတ်နုပ် သမျှအတွက် ချမ်းသာသူ ဟူသမျှအပေါ်၌ ကလဲ့စားချေဖို့ရန် အမြဲကြံစည်၏ ။ ဆင်ကိုသ,တ်၍ ကျွေးလျှင်သော်မှ ကျေးဇူး မသိတတ်သော လူတစ်မျိုးဖြစ်ရာ ဆင်းရဲပြတ်လပ်သည့်အခါတိုင်း မောင်ညိမ်းက ကြည့်ရှုရသော်လည်း လိုချင်တိုင်း မရသည့်အခါ အိမ်ရှေ့မှ နေ၍ ဆဲဆိုခြင်း ၊ အိမ်ကို အတင်းတက်၍ ခေါက်တံခါးများကို ပေါက်ဆိန်နှင့်ပေါက်ခြင်းစသည့် နည်းမျိုးစုံဖြင့် ကျေးဇူးကို ဆပ်လေ့ရှိ၏ ။ လူဆိုးသူဆိုးများနှင့် ပေါင်းသင်းကာ ညီ၏ အိမ်ကို လက်ထောက်ချခြင်း စသည့် မကောင်းဆိုးရွားနည်းများမှာ ရပ်သိ နယ်သိ ဖြစ်လေ၏ ။ မောင်ညိမ်းမှာ စီးပွားဥစ္စာ အတော်အတန် ပြည့်ဝ၍ ကုံလုံသော မုဆိုးဖို ဖြစ်လေရာ သားသမီးလည်း မရှိသဖြင့် ရပ်ရွာ၌ မျက်နှာပွင့်၏ ။ သို့မျက်နှာ ပွင့်သလောက် မောင်သိန်း၏ မုန်းထားခြင်းကို ခံရ၏ ။

မောင်သိန်း၏ မယားဖြစ်သူ မရွှေနွယ်မှာ သနားကမား ပါးပါးလျားလျား ၊ ဖော်ဖော်ရွေရွေ ၊ သိမ်သိမ်မွေ့မွေ့  ၊ လင်ဆိုးမယား တဖားဖား နေရသည်ကို မြင်သမျှ လူတိုင်း သနား၏ ။ ဒီသတ္တဝါကြီး မသေသမျှ မရွှေနွယ် မှာ ဤဝဋ်ဒုက္ခမှ လွတ်ဖို့လမ်းမြင်ဟု အများက ပြောကြ၏ ။

ရွှေနွယ်နှင့် မောင်ညိမ်း မှာလည်း ငယ်စဉ်ကစ၍ လွန်စွာချစ်ခင်ရင်းနှီးသော သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်ခဲ့ကြရာ မောင်ညိမ်းမှာ ရွှေနွယ် အတွက် အမြဲ စိတ်မချမ်းသာ ဖြစ်ရရှာလေ၏ ။

သို့သော်လည်း ဖူးစာနတ်သည် လောက၌ အဆီအငေါ်မတည့်ဆုံးသော နတ်ဖြစ်လေရာ မစပ်မအပ်ရာကို စီမံခြင်း၌ ပျော်ပိုက်ဟန် ရှိလေ၏ ။ တကယ်ဆိုရင် ရွှေနွယ် နှင့် မောင်ညိမ်းတို့ နှစ်ယောက်မှာ တစ်ယောက် ကို တစ်ယောက် တကယ် ချစ်ကြသဖြင့် တွေ့ဆုံအောင် ဖန်တီး၍ ပေးဖို့သာ သင့်၏ ။ ဤကဲ့သို့ မဆီမဆိုင် လုပ်ဖို့ကား လားလားမျှ မသင့်ပေ ။ သို့သော်လည်း ဤအရာ၌ အထူးအာဏာရသူ ဖြစ်ရာ အယူခံ မရှိ ၊ သူ စီမံသမျှကို သတ္တဝါ ဟူသမျှ လိုက်နာရသဖြင့် နွေဦးပေါက်စ လရာသီမှာ ရွှေနွယ်နှင့် မောင်ညိမ်း ကောက်လှိုင်းပုံ တစ်ခု၌ ချစ်ခင်ကြည်ဖြူစွာ စကားပြောပြီး ရွာသို့ ရွှေနွယ် ပြန်၍အလာမှာ မောင်သိန်းက လေးကင်းဓားကို ပြပြီး လှည်းပေါ်ကို အတင်းအဓမ္မ တင်ဆောင်၍ သွားခဲ့လေရာ ထိုအခါမှစ၍ ရွှေနွယ် နှင့် မောင်ညိမ်းမှာ ကွေကွင်းပြီး မောင်ညိမ်းလည်း နောက်သုံးလအကျော်မှာ တောင်ရွာက မယ်ညှာနှင့် ခိုး၍ ပြေးရရှာပြီးနောက် သုံးနွေနှင့် သုံးမိုး ပေါင်းပြီး မယ်ညှာ မှာ ကွယ်လွန်အနိစ္စ ရောက်ခဲ့လေ၏ ။ ထိုအခါမှ စ၍ မောင်ညိမ်းမှာ လူပျိုကြီး လို နေခဲ့ခြင်းဖြစ်လေ၏ ။

ရွှေနွယ် အပေါ်၌ကား စိတ်မကုန် ၊ သည်အစ်ကိုနှင့်သာ ကွဲလျှင် သား တစ်ဖြာ ရစေတော့ ငါ့တူ ၊ ငါ့တူမ ကလေးတွေပဲဟု သဘောထားကာ လုပ်ကိုင်၍ ကျွေးချင်သောစိတ် အမြဲ ရှိလေ၏ ။ ရွှေနွယ် မှာလည်း နှုတ်ကပင် ဖွင့်၍ မပြောစေကာမူ မောင်ညိမ်း ကို မြင်ရသည့် အခါတိုင်း နှလုံးအိမ်တွင်းမှ ဘိုတို ဘိုတို ဟု သမင်လို အော်ဆိုမိလေ၏ ။ သို့သော်လည်း လူသာဓု မခေါ် ၊ နတ် သာဓု မခေါ် ၊ လူမုန်း ၊ နတ်မုန်း ၊ အညွန့်တုံးတို့ဘာဝ မောင်သိန်းမှာ သေဘို့ မဆိုထားဘိ ထန်းရေချိန် လွန်စွာ များသော ညများကို ကုန်လွန်သည့် နံနက်ခင်းများမှ တစ်ပါး ဘယ်အခါမျှ ဦးခေါင်းခဲသည် ၊ ဝမ်းနာသည်ဟု မကြားရ ။ ကျောက်တိုင် ၊ သံခဲ ၊ အဘယ်အခါမျှ မလဲနိုင်သော လူတစ်မျိုးဟု မှတ်ထင်ရလေ၏ ။

မောင်ညိမ်းမှာ ဇနီးသည် မယ်ညှာ ကွယ်လွန်ပြီး နောက် စိတ်လက် မချမ်းမသာ ဖြစ်၍ နေခိုက်မှာ မောင်သိန်းက ရွှေနွယ်အတွက် စိတ်မချ ။ တစ်နေ့သ၌ မောင်ညိမ်းနှင့် အချောင်ကိန်းဆိုက်လိမ့်မည်ဟု အမြဲ မသင်္ကာဖြစ်ပြီး အမြဲ ရန်လိုခဲ့လေ၏ ။ မောင်ညိမ်း အိမ်ရှေ့ကို ရောက်သည့်အခါတိုင်း ရွှေနွယ် နဖူးဆံစကို သပ်ရပ်အောင် သိမ်းသလား ၊ သပ်သလား ၊ ချောင်းဆိုးကာ အသံပစ်သလားဟု အကဲခတ်လေ ။ အခြားမှ အိမ်ကို ပြန်သည့်အခါ ရွှေနွယ် ပန်းပန်သလား ၊ သနပ်ခါး လိမ်းသလား ၊ ရွှေနွယ် ဘယ်ကို သွားသလဲ ၊ ဘယ်သူနဲ့ တွေ့သလဲ ဟူသော အကြောင်းများကို အမြဲစုံစမ်းလေ့ ရှိ၏ ။

သို့ဖြစ်လေရာ ဤအရာမျိုး၌ မသင်္ကာ၍ တွေးလေလေ အဟုတ် မှတ်ထင်ရလေလေ ဖြစ်တတ်သည့် ဓမ္မတာ သဘောတရားအတိုင်း တကယ် ယုံကြည်၍ လာလေရာ မောင်ညိမ်းကို ကိစ္စတုံး စီရင်ရန် လူဆိုးများနှင့် တိုင်ပင်လေ၏ ။ တိုင်ပင်ကြောင်း မောင်ညိမ်း သိသောအခါ မိခင် ဖြစ်သူ ဒေါ်လှကြီး က …

“ အမေ့သား ဒီလူမိုက်ကြီးနဲ့ ဝေးရာကို သွားပြီး နေမှ တော်မယ် ၊ အမေ မြင်ရ ကြားရမှာတွေကို ကြောက်လှချည်ရဲ့ ၊ စောစောက လွတ်အောင် ရှောင်ပါသားရယ် ၊ အမေ့သား တစ်ခုခု ဖြစ်ရင် သင်းလည်း ဒုက္ခဖြစ်မှာပဲ ၊ ဖြစ်ရင် အမေ စပ်ကြားက ရူးရလိမ့်မယ် ” စသည်ဖြင့် ပြောဆိုတောင်းပန်သဖြင့် အိမ်နှင့် ခြံကို ရောင်းချပြီး ဝေးရာသို့ သွားရရှာလေ၏ ။

သို့သွားပြီးနောက် သုံးလလောက် ကြာသောအခါ ကျိုက်လတ်မှ ကံလှရွာသို့ ရောက်၍ လာသော ဧည့်သည် တစ်ယောက်ထံမှ မောင်ညိမ်း ရေနစ်၍ သေဆုံးကြောင်း ကြားရလေ၏ ။

ထိုအခါ ဒေါ်လှကြီးနှင့် တကွ ဆွေမျိုးများ ရှိသမျှ ငိုကြွေးကြရာ မောင်သိန်း ကိုယ်တိုင်ပင် မျက်လုံးများကို ပုဆိုးခါးပုံစနှင့် နှစ်ကြိမ်သုံးကြိမ် သုတ်သည်ဟု မြင်ရသူများက ပြောကြလေ၏ ။

ရွှေနွယ် မှာကား တစ်စုံတစ်ရာမျှ မဖြစ်သလို ဟန်ဆောင်၍ နေရသော်လည်း ရင်ထဲ၌ကား မဖြစ်ဘဲ မနေနိုင်သဖြင့် မောင်သိန်း မမြင်သည့် အခါများ၌ မျက်ရည်ကို သုတ်ရရှာလေသတည်း ။

တစ်နေ့သ၌သော်ကား မီးဖိုချောင်၌ နေစဉ် ထမင်းချက်ရင်း မျက်ရည်သုတ်၍ နေခိုက်မှာ မောင်သိန်း ရောက်လာ၍ တွေ့ လေ၏ ။

နင် ဘာဖြစ်သလဲ ၊ လွမ်းနေသလား ၊ ဘာလားညာလား ဆူပူကြိမ်း မောင်းလေ၏ ။

“ မဟုတ်ပါဘူး ကိုသိန်းရဲ့ မီးခိုးလို့ပါ ”

“ ဘာ မီးခိုးရမလဲ ၊ ခါတိုင်း ဘာပြုလို့ မခိုးဘဲ ၊ ခုမှ ခိုးရတာလဲ ၊ နင့်လင်သေလို့ ” ဟု ပြောကာ မျက်နှာကို လက်နှင့် တအား ရိုက်နှက်လေ၏ ။

ထိုအခါမှ စပြီး မျက်လုံးနှစ်ဖက်စလုံးမှာ နီရဲလျက် မျက်စိရောဂါကို အပြင်းအထန် ခံစားရပြီးနောက် တိမ် သလ္လာများ စွဲကပ်ပြီး ခြောက်လလောက် ကြာသောအခါ လုံးလုံးကြီး အလင်းကွယ်၍ သွားရှာလေတော့သတည်း ။

မောင်သိန်း မှာကား မယားဖြစ်သူ မျက်စိကွယ် ကတည်းက စိတ်ညစ်သည် ဆိုပြီး ရှေးကထက် ပို၍ သောက်စားမူးယစ်လေ၏ ။

သို့ဖြစ်လေရာ ရွှေနွယ်မှာ မျက်စိအလင်းရောင် ပျောက်သော်လည်း မသက်မသာ ဆက်ကာသာ သောကအပူ တွေ့၍ နေရရှာလေ၏ ။

သို့နေရာ တစ်နေ့သ၌ အရေးကြီးသော ကိစ္စနှင့် အောက်ကိုသွားမည်ဟု ပြောပြီး ရွှေနွယ်ကို ၎င်း၏ ဆွေမျိုးများရှိရာ ဇလွန်မြို့သို့ ပို့ပြီး ထွက်၍ သွားလေ၏ ။

မယားကို ဇလွန်သို့ ပို့ရာ၌လည်း ကိုယ်တိုင် ပို့ခြင်း မဟုတ် ၊ မယားဘက်က ဆွေမျိုးများက ၎င်းကို ငြိုး၍ ထားသောကြောင့် အခြားမိန်းမ အဖော် တစ်ယောက်နှင့် ပို့လွှတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်လေ၏ ။

ရွှေနွယ် မှာ ဇလွန်မြို့၌ တစ်လမျှ နေပြီးနောက် အင်းစိန်မြို့အနီး ရွာတစ်ရွာမှာ ဓားပြမှု တစ်မှု ဖြစ်ပွားရာ၌ ရွာသားများက ခုခံသဖြင့် ဓားပြသုံးယောက် သေဆုံးကြောင်း ၊ သေသူသုံးယောက် အနက် တစ်ယောက်မှာ ငသိန်း ခေါ်သူ ဖြစ်ကြောင်း ၊ အသက်အရွယ်မှာလည်း မောင်သိန်း၏ အရွယ်လောက်ပင် ရှိကြောင်း ၊ သတင်းစာကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ဖတ်၍ ပြသဖြင့် ကြားသိရလေ၏ ။

ထိုအခါ အကြင်လင်နှင့် မယား ဖြစ်သည့်အတွက် အနည်းငယ် မျက်ရည်ကလေး စို၍ လာသော်လည်း ငါ ဝဋ်ကုန်ပြီ ၊ ကျွတ်ပြီ ၊ အေးပြီ ဟု စိတ်ကို ဒုန်းဒုန်းချလိုက် လေတော့သတည်း ။

သို့ပင် စိတ်အေး သွားသော်လည်း ရွှေနွယ်သည် ကွယ်လွန်သူ လင်ယောက်ျား အကြောင်းကို ပြောသည့် အခါတိုင်း စိတ်နာ မုန်းထားသော အမူအရာကို မပြ ။ သွားလေသူ ဟူသော စကားကို ပါးစပ်ဖျားကလေးမှ ကြားရလေ၏ ။

အကြောင်းမူကား လင်ဆိုးမယား တဖားဖား ၊ သားဆိုးအမေ တပေပေ ဟူသော စကားအရ ဆိုသောကြောင့်ပင် ခင်မင်တွယ်တာ စိတ်တစ်မျိုး ပေါ်ပေါက်မြဲ ဖြစ်လေ၏ ။

တဖြည်းဖြည်း အေးချမ်းစ ပြုလေ၏ ။ သို့သော်လည်း မျက်မမြင် ဒုက္ခိတ ဖြစ်၍ နေရှာသော ရွှေနွယ်မှာ ဆွေမျိုးများ၏ ကျွေးစာမွေးစာကို စား၍ နေရသူဖြစ်ရကား စိတ်လက် အဘယ်မှ ချမ်းသာရာရနိုင်ပါမည်နည်း ။

သို့ဖြစ်လေရာ မောင်ညိမ်းကို အခါခါ သတိရလေ၏ ။ သို့သော်လည်း မောင်ညိမ်း သေပြီး ဖြစ်သည့် အကြောင်းကို တွေးမိတိုင်း သက်မကြီး ချမိလေ၏ ။

မောင်ညိမ်း နှင့် ရွှေနွယ် မှာ ငယ်ချစ် ဖြစ်ကြ၏ ။ အကယ်၍သာ မောင်ညိမ်း ရှိရင် မျက်မမြင်ဒုက္ခိတကို ပစ်၍ထားမည် မဟုတ် ၊ ကြည့်ရှုမှာပဲ စသည်ဖြင့် တွေးလေ၏ ။ မျက်မမြင် ဖြစ်သော်လည်း ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် မဟုတ် ။ အတွင်းတိမ်မှာ မသိမသာ ကြောင်တောင်ပမာ ဖြစ်၍ နေလေ၏ ။

တစ်ခါတစ်ခါ၌လည်း သွားလေသူကို သတိရလျက် ဘယ်လိုများ သေပါလိမ့်မလဲ ၊ မချိမဆံ့များ ဖြစ်ပြီး သေရသလား ။ ဪ … လူမိုက်ကြီး ၊ လူမိုက်ကြီးရဲ့ ၊ အတူတူ နေစဉ်ကတော့လည်း သေစေချင်တာပဲ ၊ သေပြန်တော့လည်း ပူရသေးတာပဲ ၊ အဲလေ သေတာပဲ အေးပါတယ် ၊ အခုအနေများ မသေဘဲ ပြန်လာရင် ငါ့စိတ်မှာ ဘယ်လိုနေမလဲ စသည်ဖြင့် တွေးလေ၏ ။

သို့တွေးတောရာ၌လည်း အမှန်တကယ် ပြောရမည်ရှိချေက ပြန်၍ လာမှာကို စိုးရိမ်သလိုလို ဖြစ်လေ၏ ။ သို့ဖြစ်လေရာ သူ လာမယ့်အစား ကိုညိမ်းများ ပေါ်လာရင် အကောင်းသားပဲဟူ၍ တွေးလေ၏ ။

မောင်ညိမ်း နှင့် မောင်သိန်း မှာ ရုပ်ချင်း အတော် တူ၏ ။ အသံလည်းတူ ၊ ကိုယ်ဟန်လည်း မခြား ၊ အလုံးအရပ်မှာ နှစ်ယောက်စလုံး ကြီးကြီးထွားထွားတွေ ဖြစ်ကြ၏ ။ မောင်သိန်းမှာ နှုတ်ခမ်းမွေး မရှိ ၊ မတ်ဖြစ်သူ မောင်ညိမ်း မှာ နှုတ်ခမ်းမွေး ရှိသဖြင့် ဤခြားနားတစ်ချက် မှ တစ်ပါး ညီအစ်ကို နှစ်ယောက်မှာ မခြားမနား ဖြစ်သည်ကို ထောက်လိုက်သောအခါ မောင်ညိမ်း လာလို့ နှုတ်ခမ်းမွေး အရိတ်ခိုင်းလိုက်ရလျှင် မိမိယောက်ျား လူမိုက်ကြီး ဟာ လူကောင်း ဖြစ်လာသလို ဖြစ်မှာပဲဟု တွေးမိလေ၏ ။

တစ်ဖန် မောင်ညိမ်း သေကြောင်းကို တွေးမိပြီး စိတ်ပျက်ပြန်လေ၏ ။

မောင်ညိမ်းကား မလာနိုင် ၊ သွားလေသူ ကိုယ်တိုင် ပြန်၍လာမည် ဆိုလျှင် လာနိုင်ဖွယ်ရှိသေးသည်ဟု တွေး မိပြန်လေ၏ ။

အကြောင်းမူကား မောင်ညိမ်း သေကြောင်းကို ကိုယ်တွေ့ ဖြစ်သော လူတစ်ယောက်က ပြော၏ ။ သတင်းစာမှာမူ ကိုယ်တွေ့ မဟုတ်ပေ ။ နာမည်တူ လူတူတွေ များစွာ ရှိနိုင်လေသည် ။

ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ စိုးရိမ်ပြန်လာ၏ ။ မသေရင်တော့ ငါ့မှာ ဝဋ်ကျွတ်ဖို့ လမ်းမမြင်ဟု တွေးလေ၏ ။

ထိုကဲ့သို့ နေခိုက်မှာ ရွှေနွယ်သည် ငြူစူဆောင့်အောင့်သော ဆွေမျိုးများနှင့် မနေနိုင်သဖြင့် အမယ်ကြီး အဘိုးကြီး လင်မယားနှစ်ယောက်က ဆွေမတော် မျိုးမတော် မိမိတို့၏ ကြီးသော ပျဉ်ထောင်အိမ်အပေါ်ထပ်ကြီး တစ်ခုလုံးကို ပေးထားရုံမက အမြဲကုသိုလ်ဟု သဘောထားကာ ကျွေးမွေး၍ ထားကြလေ၏ ။ ၎င်း အမယ်ကြီးအို နှင့် အဘိုးကြီး မှာ သားသမီး မရှိ ၊ ရွှေနွယ်ကို သမီးလို သဘောထားကြလေ၏ ။

သို့ဖြစ်လေရာ ရွှေနွယ် မှာ ခိုကိုးရာမဲ့ ဖြစ်တော့မည် ဆဲဆဲ နေရာမှာ ကောင်းရာသို့ ရောက်၍ သွားလေသတည်း ။

ညတစ်ည၌ အမယ်ကြီး အဘိုးကြီးနှင့် စကားပြော နေခိုက်တွင် လူတစ်ယောက် မထင်မရှား ဝင်ရောက်၍ လာလေ၏ ။

အမယ်ကြီးနှင့် အဘိုးကြီးသည် ၎င်းလူ၏ မျက်နှာကို သေချာစွာ ကြည့်ကြလေ၏ ။ ကြည့်ကြသော်လည်း မှောင်မိုက်သဖြင့် သဲသဲကွဲကွဲ မမြင်ကြရချေ ။

ဘာကိစ္စလဲ မောင်ရင် ဟု အမယ်ကြီးက မေးလေ ၏ ။

မိန်းမတစ်ယောက် ဒီမှာ နေတယ် ကြားလို့ ရွှေနွယ်လေ ။

ထိုအသံကို ရွှေနွယ် ကြားလျှင်ကြားချင်း ရင်ထဲမှာ ဒိန်းခနဲဖြစ်၍ သွားလေ၏ ။ ငါ ဝဋ်မကျွတ်သေးပါကလား ဟူသော အသိသည် ဦးခေါင်းကို တူနှင့် ထုနှက်လိုက်သကဲ့သို့ ဝင်းခနဲ ပေါ်ပေါက်၍ လာလေ၏ ။

ဪ ... လူတူ နာမည်တူ မရှား ဆိုတာ အင်မတန်မှန်တာပဲဟု တွေးပြီး ကိုသိန်း ၊ ဪ ... ကိုသိန်း ၊ ကိုသိန်း ကျွန်မ သတင်းစာထဲမှာ ဖတ်ရလို့ ဒီဘဝဆိုးကြီးကိုတော့ အဆုံးသတ်သွားပြီ ၊ လူပါး ၊ လူနပ် ၊ လူလိမ္မာ လုပ်သွားပြီ ၊ ငါ့ကို မျက်မမြင် ဒုက္ခိတ ဖြစ်အောင် လုပ်ပြီး သူတော့ ကိုယ်လွတ် ရုန်းသွားပြီလို့ ကျုပ် အောက်မေ့နေမိခဲ့တယ် ၊ ကိုင်း တက်ပါတော် ၊ ဟောဒီက ကျေးဇူးရှင် မိဘနှစ်ပါးက ကြည့်ရှုထားကြပေလို့ အခုလို နေရတာပေါ့ဗျာဟု ရွှေနွယ်က ပြောလေ၏ ။

“ မင်းက သေစေချင်နေတာပေါ့လေ ၊ ဒီလိုဖြင့် သွားပြီး သေရတာပေါ့ ”

အမယ်ကြီး ။  ။ “ မဟုတ်ပါဘူး မောင်ရယ် ၊ သူ့ခမျာ ပါးစပ်ဖျားကလေးတင်ပါ ၊ “ သွားလေသူ သွားလေသူ ” ဆိုတဲ့ စကားကို တစ်နေ့မှာ အခါ နှစ်ဆယ်လောက် သုံးရှာပါတယ် ”

“ သာဓုဗျာ ၊ သာဓု ဒီအတိုင်း ဖြစ်ရင် ဘုန်းကြီးပါစေ ၊ အသက်ရှည်ပါစေ ၊ မျက်စိအလင်းကို မြန်မြန်ကြီးရပါစေ ”

ရွှေနွယ်မှာ မိဘအရင်းပမာ ဂရုစိုက်ရုံမက ငွေကုန် ကြေးကျခံ၍ ဆေးဝါးကုသသော အဘိုးကြီး အမယ်ကြီး တို့ကို အားကိုးပြုကာ ဤတစ်သက်မှာ ဒုက္ခိတ မျက်မမြင် ဖြစ်သော်လည်း ဆင်းရဲဒုက္ခ ဖြစ်ဖို့ မရှိ ၊ အေးချမ်းသာယာစွာ နေရတော့မည်ဟု အားကိုးပြု၍ နေဆဲမှာ ယောက်ျား ဖြစ်သူ မကောင်းဆိုးရွား ပေါ်ပေါက်၍ လာခြင်းသည် ဆင်းရဲဒုက္ခညွန်တွင်းသို့ ပြန်၍ရောက်အောင် ကံကြမ္မာ၏ ဖန်တီးခြင်းပေတည်းဟု ဆင်ခြင်ကာ များစွာပင် စိတ်မကောင်းဖြစ်၍ သွားလေ၏ ။

အဘိုးကြီး အမယ်ကြီးမှာ ပစ္စည်းဥစ္စာ ကြွယ်ဝသော်လည်း တစ်ယောက်အပေါ်၌သာ ကြည်ဖြူမည် ၊ နှစ်ယောက်အပေါ်မှာကား ကြည်ဖြူမည် မဟုတ် ၊ လင် ယောက်ျား အားကိုး ရှိလျက်နှင့်လည်း ကြည့်၍ ထားဖို့ မရှိဟု ရွှေနွယ် စဉ်းစားမိလေ၏ ။

မိမိယောက်ျားကို လုံးလုံး အားကိုးရမည်မှာလည်း ယခု ခဏပြန်တွေ့စမှာ အဘယ်လိုပင် ကောင်းဟန်ရှိစေကာမူ မကြာမီ မူလပြန်မည်ကား မလွဲအမှန် ဖြစ်သည်ကို ရွှေနွယ် သိလေ၏ ။

အရင်က သင်း အဘယ်မျှ ဆိုးစေကာမူ မျက်စိမြင်သဖြင့် ၎င်းကပင် အားမကိုးရသော်လည်း မိမိကိုယ်ကို အားကိုးနိုင်၏ ။ ယခုမှာကား အရင်ကလို ဆက်လက်ကာ ရိုင်းပျစော်ကား ညှဉ်းဆဲက လူအမှုများကို ပြုချေက မည်သူ့ကို အားကိုးရပါမည်နည်း စသည်ဖြင့် တွေးတောကာ ကြောက်ရွံ့လာ၏ ။

ထို့ပြင် ယခု မျက်မမြင် ဖြစ်ရခြင်းမှာ ၎င်း၏ လက်ချက်ကြောင့် ဖြစ်လေရာ ရွှေနွယ်မှာ ကြောက်သောကြောင့်သာ လက်ခံရ၏ ။ စင်စစ်မှာကား လက်ခံဖို့စိတ် မရှိနိုင်ပေ ။ ၎င်းအစား မောင်ညိမ်းများ ဤကဲ့သို့ သေရာက ပြန်၍ လာချေက အဘယ်မျှလောက် ခြားနားမည်ကို တွေးမိလေလေ စိတ်ထဲ၌ မခံချင်လေလေဖြစ်လေ၏ ။

ယခုမှာကား မကောင်းဆိုးရွားကြီးမှာတော့ ငါ့ကို နှိပ်စက်ဖို့ရာ သေရာက ပြန်၍ ရှင်လာ၏ ။ ငါ့ကို အရင်ကထက် ပိုမိုသနားပြီး အမှန်တကယ် ချစ်ချစ်ခင်ခင် ကြည့်ရှုပြုစုမည့် သူတော်ကောင်း ကိုညိမ်း မှာတော့ တကယ် သေရရှာလေခြင်းဟု တွေးကာ ယူကြုံးမရ ဖြစ်လေ၏ ။

ရှင် ဓားပြတိုက်ခဲ့တယ်လို့ ကြားပါကလားဟု ရွှေနွယ်က မျှော်လင့်ချက်ကလေးတစ်ခုနှင့် မေးလေ၏ ။ ထိုမျှော်လင့်ချက်မှာ အခြားမဟုတ် ၊ တကယ် ဓားပြမှု ရှိလျှင် တစ်နည်းနည်းနှင့် ပေါ်၍ ထောက်ဒဏ်တစ်ကျွန်း ကျမှာပဲ ၊ ကျလျှင် သင်းနဲ့ ကွဲရရဲ့ဟူသော မျှော်လင့်ခြင်း ဖြစ်လေ၏ ။

“ မဟုတ်ပါဘူး ၊ ငါလည်း သတင်းစာထဲမှာ ဖတ်ရလို့ မင်းစိတ်ပူနေမှာ စိုးပြီး ပြန်လာတာပါ ၊ နာမည်တူ လူတူ တစ်ယောက် ဖြစ်မှာပေါ့ ”

“ ရှင့်အမေဆီ ရောက်ပလား ”

“ မရောက်သေးဘူး ၊ မင်းဆီကို တိုက်ရိုက်လာတာပဲ ” ဟု အိပ်ရာ၌ ချစ်ခင်ယုယစွာ ဖက်လျက် နားနား ကပ်၍ ပြောလေ၏ ။

ရွှေနွယ်သည်ကား ၎င်း၏ ယုယခြင်းကို မခံချင်ဘဲလျက် ခံ၍ နေရလေ၏ ။

မခံချင်ကြောင်းကိုလည်း ၎င်းကိုယ်တိုင် သိဟန် ရှိလေ၏ ။ အကြောင်းမူကား အပေါ်ယံက ကိုင်တွယ်ယုယခြင်းမှ တစ်ပါး တစ်စုံတစ်ရာမျှ မပြုရ ။ အပါးကို လည်း များစွာမကပ် ခပ်ခွာခွာကလေး ကျောပေး၍ အိပ်လေ၏ ။

“ မင်း ငါ့ကို စိတ်နာသလား ”

“ မနာပါဘူး ၊ မတော်တဆ ဖြစ်တာပဲ ၊ ကျုပ်ကံနဲ့ ကျုပ်အကြောင်းပေါ့ ၊ အခုလို မျက်မမြင် ဒုက္ခသည် ဖြစ်နေ သူကို တိုးပြီး ဒုက္ခဖြစ်အောင် လုပ်မှာသာ စိုးတာပါပဲ ”

“ ငါသေတယ် ကြားတော့ မင်း ဝမ်းမသာလိုက်ဘူးလား ”

“ ဝမ်းမသာပါဘူး ၊ ကျုပ် သည်လောက် အငြိုးကြီးသူ မဟုတ်ပါဘူး ၊ ကျုပ် ကံပဲလို့ ကျုပ် ပြောထားပြီး မဟုတ်လား ”

“ အေးကွယ် ၊ နောက်ကိုလည်း ဆင်းရဲအောင် မလုပ်တော့ပါဘူး ၊ အရင်ကတော့ ဟိုအကောင်ရှိလို့ မသင်္ကာပြီး တမင်ရွဲ့လုပ်တာပါ ”

“ ရှင် ကြားသလား ”

“ ကျိုက်လတ်ကို ရောက်ခဲ့လို့ သေသေချာချာ ကြား ခဲ့တာပေါ့ ။ မဲဇာမှာ မိန်းမတစ်ယောက် အိမ်ကို အလည်သွားရင်း တခြားကာလသားတစ်ယောက်နဲ့ ရန်ဖြစ်သတဲ့ ။ အဲဒီကာလသားကျောကုန်းကို ဓားနဲ့ထိုးလို့ ပွဲချင်းပြီး သေသတဲ့ ။ သေသူက မျိုးကြီး ၊ ဆွေကြီး ၊ ပစ္စည်းပေါ ၊ မင်းပေါက် စိုးပေါက်တွေတဲ့ ၊ သူ့ကို မိရင် အစိုးရတောင် အပြစ်ပေးရမှာ မဟုတ်ဘူးတဲ့ ၊ သေသူဆွေမျိုးတွေရဲ့ လက်ချက်နဲ့ သေမလား ၊ ပုလိပ်ကြမ်းတိုက်လို့ပဲ မရှုမလှ ဖြစ်မလား ဆိုတာ ဘယ်သူမှ မပြောနိုင်ဘူးတဲ့ ၊ သည်လို ဖြစ်မယ့် အရေးကို မြင်ပြီး ညတွင်းချင်းထွက်ပြေးပြီး မြစ်ထဲကျသေတယ်လို့ ပြောကြတာပဲ ၊ တမင် ဆင်းသေတာလား ၊ မတော်တဆဘဲ ဖြစ်သလား မသိရ ၊ အလောင်းတော့ မတွေ့ရဘူးတဲ့ ၊ သူ့အင်္ကျီ ၊ ခေါင်းပေါင်း ၊ ဖိနပ်များ ကိုတော့ ကမ်းပါးမှာ တွေ့ရတယ်ပြောတာပဲ ၊ ငါ့အထင်တော့ ကြောက်ရွံ့ပြီး ရူးသွားတယ် ထင်တာပဲ ၊ အင်မတန် သူရဲဘော နည်းတဲ့အကောင် ၊ မရှောင်သာလို့ ဟိုကာလသားကို ကြောက်ကျွဲခတ်သလို လုပ်မိတာနဲ့ တူတာပဲ ”

ရွှေနွယ်သည် တစ်စုံတစ်ရာမျှ ပြန်၍ မပြောဘဲ မှောင်ထဲ၌ စို့၍ လာသော မျက်ရည်ကို သုတ်ရင်း လူကောင်း သူကောင်းများတော့ ကြံဖန်ပြီး ပျက်စီးရတာပဲ ၊ လူဆိုးလူယုတ်မာများတော့ သေပဲ မသေနိုင်ဘူးဟု ပြောလေရာ မောင်သိန်းက ဟဲဟဲဟု အသံထွက်အောင် ရယ်ပြီး အပါးသို့ကပ်ကာ ရွှေနွယ်ကို လက်တစ်ဖက်နှင့် ကိုင်ကာ ဆွဲယူလိုက်လေ၏ ။

နေပါ အိုက်လွန်းလို့ ဟု ပြောလျက် ရွှေနွယ်က တံတောင်ဆစ်နှင့် တွက်လိုက်လေ၏ ။

သို့သော်လည်း မတွေ့ဘဲ နေရသည်မှာ အတော်ကြာသဖြင့် ဒုက္ခိတဖြစ်လျက် ရုပ်မပျက်သော ရွှေနွယ် အပေါ်၌ ငမ်းငမ်းတက်ဖြစ်၍ လာသော ယောက်ျားသည် တံတောင်နှင့် တွက်ရုံမျှနှင့် နောက်သို့ မဆုတ် ။ တစောင်း နေသော ရွှေနွယ် ကို ပက်လက်ဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်ရာ ရွှေနွယ် မှာ လွယ်ကူစွာ လန်၍ သွားလေတော့သတည်း ။

နောက်ရက်များ မကြာမီ ကု,လားဆရာတစ်ယောက် ရွာကို ရောက်၍ လာသဖြင့် ရွှေနွယ်၏ မျက်လုံးများကို ခေါ်ပြရာ ယခုအတောအတွင်းမှာ ဆိုလျှင် ရနိုင်ကြောင်း ပြောသဖြင့် ဆရာကို အိမ်သို့ ပင့်၍ ကုသလေ၏ ။

ရွှေနွယ်၏ စိတ်၌ကား မိမိယောက်ျား မိမိကို ဤမျှလောက် ဂရုစိုက်သည်မှာ အကြောင်း တစ်စုံတစ်ခုကြောင့် စိတ်သဘော ပြောင်းလဲခြင်းပေပဲဟု တွေးတောလေ၏ ။ သို့တွေးမိသောအခါ ၎င်းအပေါ်  စိတ်နာသမျှ ပြေပျောက်သလို ဖြစ်၍ သွားလေ၏ ။

ကု,လားဆရာသည် မျက်စိကို ကုပြီး ဆေးစီး၍ ထားသည်မှာ တနင်္ဂနွေတစ်ပတ်သာသာ ကြာ၍ သွားပြီးနောက် ဆေးအဝတ်ကို ဖြေရမည့်နေ့ နံနက်ရောက်လာလေ၏ ။

ရွှေနွယ် မှာ ဖွင့်လျက် နေ၏ အလင်းကို မြင်ရမလား ၊ အမှောင်ကို မြင်ရမလားဟု တွေးလျက် ရင်ထဲမှာ တထိတ်ထိတ် ဖြစ်၍နေလေ၏ ။

စီးပတ်၍ ထားသော အဝတ်များကို တစ်ထပ်ပြီး တစ်ထပ် ဖြေရာ သိသိသာသာ လင်း၍ လာသည်ကို သိရသောအခါ အသည်းနှလုံးတွေ ဆွေ့ဆွေ့ ခုန်သကဲ့သို့ ဝမ်းသာလေ၏ ။ ကိုသိန်း ကျုပ်လောကမှာ ဘာမှ မကြောက်တော့ဘူး ၊ ရှင် အရင်ကလို ကျုပ်ကို နိုင်ချင်ရင် နေမယ် ထင်သလား ၊ ချက်ချင်း လင်ယူပြေးမှာ ၊ စမ်းဝံ့ရင် စမ်းပေတော့ ၊ အရင်ကလို လင်ဆိုး မယားတဖားဖား လုပ်၍ နေလိမ့်မယ်များ မထင်ပါနဲ့လေဟု ပြောသော စကားအဆုံးတွင် မိမိရှေ့ တည့်တည့်၌ ရပ်ကာ ပြုံးလျက် ကြည့်၍နေသော မောင်ညိမ်း၏ မျက်နှာကို တွေ့ရသဖြင့် ဝမ်းသာ၍ သွားပြန်လေ၏ ။

မောင်ညိမ်းမှာ နှုတ်ခမ်းမွေးကို ရိတ်ထားသဖြင့် မောင်သိန်း မဟုတ် ၊ မောင်ညိမ်း ဖြစ်ကြောင်း သိသာသော အမှတ်လက္ခဏာမှာ ပြုံးသည့်အခါ များစွာ သိသာသည့် အပြင် မောင်ညိမ်း၏ မျက်နှာ၌ ချစ်ဖွယ်ရာကောင်းသည်ဟု အများပြောကြသော အံသွားအတက်ကလေး တစ်ခုက အသေအချာ သက်သေခံလေ၏ ။

မောင်ညိမ်းလည်း ရွှေနွယ် အလင်းကို မြင်ရသည့် အတွက် အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာလှသဖြင့် တစ်ခါတည်း ခုတင်ပေါ်မှ ပွေ့ယူမြှောက်ချီလျက် ဘယ့်နှယ်လဲ မရွှေနွယ် ကြည်ဖြူတယ် မဟုတ်လား ၊ ဟိုငနဲကြီး မဟုတ်လို့များ ဝမ်းနည်းသလား ဟု ပါးချင်းကပ်ကာ မေးလေ၏ ။ ဝမ်းသာပါတယ် ဟု ရွှေနွယ် က ပြန်၍ ပြောကာမှ ခုတင်ပေါ်သို့ ပြန်၍ ချလိုက်လေ၏ ။

မောင်ညိမ်းသည် ဆရာအား ငွေကြေးပူဇော်ပြီး အဘိုးကြီး အမယ်ကြီးအားလည်း ရွှေနွယ်ကို ကြည့်ရှုထားသည့် အတွက် ကျေးဇူးတင်ကြောင်းများကို ပြောလေ၏ ။

အဖြစ်အပျက်ကို မေးကြည့်သောအခါ ဟို အကောင်ကြီးသေတာ အမှန်ပဲ ၊ ဒီသတင်းကို ကြားလို့ လာခဲ့တာပါ ဟု ပြောလေ၏ ။

“ နို့ ရှင်သေတယ် ဆိုတာကကော ”

“ အလကား သတင်းလွှင့်တာပါ ၊ တစ်မျိုးလုံး တစ်ရပ်လုံးကို စိတ်နာလို့ ၊ အမယ်ကြီးကလည်း အမြဲ ဟိုအကောင်ကြီးဘက်က ချည်းပဲ ၊ တစ်ခုခု ဖြစ်ရင် ဒီကိုသာ အဆိုးချတယ် ၊ တစ်ရပ်လုံးသိတဲ့ မကောင်းဆိုးရွားကြီးကိုတော့ သူက လူကောင်းကြီး လုပ်ထားတယ် ၊ သည်အတွက် သေတောင် မသွားဘူးလို့ သေခန်းဖြတ်ပြီး သေကြောင်း လူကြုံကို အပြောခိုင်းလိုက်တာပါ ”

“ နို့ အခုလို ကျွန်မကို တစ်ပတ်ရိုက်တာကတော့ ဘာအတွက်လဲ ”

“ ပျော်လို့ တစ်ကြောင်း ၊ စိတ်ကိုလည်း သိချင်လို့ပါ ၊ အခုတော့ သိပါပြီ ”

“ ဘာကို သိတာလဲ ”

“ ဟိုအကောင်ကြီး အပေါ်မှာ စိတ်ကုန်ကြောင်း သိပါပြီ ”

“ ဖြစ်မှဖြစ်ရလေ ကိုညိမ်းရယ် ၊ ဖွင့်ပြောလိုက်ပါတော့ ၊ ဖွင့်ပြောရင် ”

“ ဖွင့်ပြောရင် ဘာများ ထူးမှာလဲ ”

“ ထူးတာပေါ့ရှင် … ဖွင့်မပြောတော့ ဟိုအသေကောင်ကြီးမှတ်လို့ စိတ်မပါ့တပါနဲ့ ”

“ ဘာစိတ်မပါတာလဲ ”

“ ဘာဖြစ်ဖြစ်တော် … တကယ်တည်း သိချင်လိုက်တာ ”

“ အခု ဟိုအကောင်ကြီး မဟုတ်ကြောင်း သိပြီ မဟုတ်လား .. ကိုင်း ”

အတန်ကြာ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်နေကြပြီးနောက်

“ ဒီလိုဖြင့် ရှင့်အမေဆီ ဘယ်တော့ သွားမလဲ ”

“ မသွားပါဘူး စိတ်နာပါတယ်လို့ ပြောမှပဲ ”

“ သားဆိုးအမေ တပေပေ ဆိုတာလိုပေါ့ ကိုညိမ်း ရယ် ၊ မိဘဆိုတာ ဆိုးတဲ့ သားမှ ချစ်တာ ၊ အခုလည်း မရှိတော့ပါဘူး ၊ ကျွန်မ အပေါ်မှာတော့ အမယ်ကြီး အင်မတန် ကောင်းပါတယ် ”

“ ဒါတော့ သူချစ်တဲ့ သားရဲ့ မယားပေကိုး ၊ အခုတော့ ကောင်းပါဦးမလား ”

သူ မရှိတော့လည်း ရှိတဲ့ သားကို မဲချစ်ပြီး တစ်နည်းအားဖြင့် ကောင်းရဦးမှာပေါ့ဟု ပြောပြီး အတန်ငယ်ကြာစွာ စဉ်းစား၍ နေပြီးနောက် ရွှေနွယ်သည် ဦးခေါင်းကို ညိတ်ကာ ညိတ်ကာ အခုမှ စိတ်ချလက်ချ “ သွားလေသူ ” အစစ် ဖြစ်တော့တာပဲဟု ပြောလျက် ပြုံးလေ၏ ။

▢  ပီမိုးနင်း
📖 တက်လူလမ်းပြ
      ဇူလိုင် ၊ ၁၉၃၇ 

အပင်မှား သစ်ရွက်

❝ အပင်မှား သစ်ရွက် ❞
( နတ်စောင်း - ကျိုက်ထို )

စာချုပ်ကို စိုက်ကြည့်နေသော်လည်း ကျွန်မ အမြင်မှာ ဝေဝါးနေ၏ ။ အချိန်မီ လှမ်းပိတ်လိုက်သော်ငြား မျက်ရည် တစ်စက်က မျက်ဝန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့် ထွက်ခွာသွားသည် ။ ဘောပင်ကိုင်ထားသည့် တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်နေသော လက်ပေါ်  မျက်ရည်စက် ပြုတ်ကျသွားသည်ကို တရားသူကြီး မြင်သွားဟန်ရှိသည် ။

“ ကွာရှင်းမယ့် ကိစ္စကို နှစ်ယောက်စလုံး သေသေချာချာ စဉ်းစားဆုံးဖြတ်ပြီးကြပြီလား ”

မောင်က ဟုတ်ကဲ့ ဟု ခပ်သွက်သွက် ပြန်ဖြေသည် ။

မောင့်ဘက်ကို ကျွန်မ စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်တော့ မောင့်လက်ထဲက စာချုပ်၏ မောင့်နာမည် အပေါ်နားမှာ လက်မှတ်တောင် ထိုးပြီးနေလေပြီ ။ ကျွန်မ လက်ထဲက စာချုပ်နှင့် လက်မှတ် လဲထိုးဖို့ စောင့်ဆိုင်းနေသည့် မောင့်မျက်နှာမှာ ဒီလို အပြုံးမျိုး ကျွန်မနှင့်အတူ နေထိုင်သည့် ကာလအတွင်း ဘုရားစူး မမြင်ဖူးခဲ့ ။

ဤမျှလောက် မောင် စိတ်ပင်ပန်းခဲ့မှန်း ကြိုသိခွင့်ရခဲ့ပါလျှင် ကဗျာစာအုပ် မိတ်ဆက်ပွဲသို့ သွားခဲ့မိမှာ မဟုတ်ချေ ။ ထိုနေ့သည် ကျွန်မသူငယ်ချင်း ရိုးဂုဏ်၏ ကဗျာစာအုပ် မိတ်ဆက်ပွဲနေ့ ဖြစ်သည် ။

••••• ••••• •••••

အဲဒီနေ့ စာအုပ်မိတ်ဆက်ပွဲသို့ မောင်လည်း ရောက်လာခဲ့၏ ။ ကျွန်မ မျှော်လင့်ခဲ့သလို မောင် ရောက်လာသည့်အတွက် ကျွန်မ အပျော်တွေ မဖုံးနိုင် မဖိနိုင် ။ ထင်မှတ်မထားဘဲ ကျွန်မတို့စားပွဲ၏ ထိုင်ခုံ အလွတ်ဆီသို့ မောင့်ကို နေရာ လာချပေးသည့် သူငယ်ချင်း ရိုးဂုဏ် ကို ကျိတ်ပြီး ကျေးဇူးတင်နေခဲ့မိသည် ။

မောင်နှင့် ကျွန်မ မကြာခဏ ဆုံခဲ့ဖူးသည် ။ ကဗျာတွေကို ချစ်သော ၊ မြတ်နိုးသော ကျွန်မနှင့် ကဗျာဆရာ အပေါင်းအသင်း များသော မောင် ကဗျာစာအုပ်မိတ်ဆက်ပွဲလိုမျိုး ၊ ကဗျာဆိုင်ရာ ဆွေးနွေးပွဲလိုမျိုးများ၌ မကြာခဏ ဆုံမိကြသည်မှာ သိပ်တော့ မဆန်းချေ ။

မောင်နှင့် ကျွန်မ သိပ်ပြီး ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သည် မဟုတ်သော်လည်း မိတ်ဆွေအဆင့်တော့ ဝင်သည် ။ အွန်လိုင်း ပေါ်တွင်လည်း မကြာခဏ စကားပြောဖြစ်သည် ။ သို့သော် ကျွန်မ မောင့်ကို တိတ်တခိုး ချစ်နေခဲ့သည်ကိုတော့ မောင် မရိပ်မိခဲ့ ။

သူငယ်ချင်း ရိုးဂုဏ်၏ ကဗျာတွေကို ဂုဏ်ပြုရွတ်ဆိုကြသည့် ကဗျာဆရာများစွာတို့၏ ကဗျာရွတ်သံများကို မောင့်အနားမှ နေ၍ နားဆင်ခွင့် ရ၍လား မသိ ပို၍ ချိုမြိန်နေခဲ့သည် ။ မောင်နှင့် ကျွန်မ တူညီမှု တစ်ခုတော့ ရှိသည် ။ ကဗျာတွေကို ချစ်တတ်သော်လည်း ကဗျာတွေတော့ နှစ်ယောက်စလုံး မရေးတတ် ၊ ခံစားနှစ်သက်ရုံသက်သက် ။

စာအုပ်မိတ်ဆက်ပွဲ ပြီး၍ တော်တော်များများ ပြန်သွားကြသော်လည်း ကျွန်မ မောင့် အနားမှ မပြန်ချင်သေး ။ ကျွန်မကို မိန်းမသားမို့ ရိုးဂုဏ် က ပြန်စေချင်ခဲ့၏ ။ သူတို့ သူငယ်ချင်းများ အောင်ပွဲ အထိမ်းအမှတ် သောက်စား ကြဦးမည် ။

“ ဟိုလေ ကိုနှင်းသစ်ပင် က ဆယ်မိုင်ကုန်းဘက်မှာ နေတာ မဟုတ်လား ။ နွေရွက် လည်း ရှစ်မိုင်ဘက် ပြန်မှာဆိုတော့ ကိုနှင်းသစ်ပင် ကားနဲ့ လမ်းကြုံ လိုက်ခဲ့မယ်လေ ၊ ရတယ် မဟုတ်လားဟင် ။ဒီနေ့ နွေရွက် ကားမယူလာခဲ့လို့ပါ ”

“ ဪ ဟုတ်ကဲ့ ရတာတော့ ရပါတယ် ။ ဒါပေမဲ့လေ ဒီမှာက ...”

“ နွေရွက် စောင့်နေပါ့မယ် ”

ဤသို့ဖြင့် မောင့်အပါး အချိန်ရသရွေ့ ကျွန်မ ခိုကပ် နေခဲ့သည် ။ သူတို့ဝိုင်း သိမ်း တော့ ညရှစ်နာရီပင် ကျော်နေခဲ့ပြီ ။ အဲဒီညက မောင် တော်တော် မူးသွားခဲ့သည်ထင်၏ ။ ကားမောင်းဖို့ပင် မဖြစ်နိုင်တော့၍ မောင့်ကားကို ကျွန်မ မောင်းခဲ့ရသည် ။ အိမ်က ဒရိုင်ဘာဖြင့် မောင့် အိမ် အရောက် ပြန်မောင်းပို့ခိုင်းမည့်အကြောင်း ရိုးဂုဏ်ကို ပြောပြခဲ့သည် ။

သို့သော် လမ်းတစ်ဝက် ရောက်တော့ ကျွန်မ အတွေး တွေ ပြောင်းသွားသည် ။ မောင့်ကို ပိုင်ဆိုင်လိုသည့်စိတ်ဖြင့် ကားကို ဟိုတယ်တစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်မောင်းနှင်ခဲ့သည်ကို မူးပြီး အိပ်ပျော်နေသည့် မောင် လုံးဝ မသိခဲ့ပါချေ ။

မောင် အမူးပြေပြီး နိုးလာတော့ တုန်လှုပ်ချောက်ချားနေသည့် မောင့် အသွင်သဏ္ဌာန်ကို ကျွန်မ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခဲ့သည် ။

“ မဟုတ်ဘူး ၊ မဟုတ်ဘူး ။ ဒီကိစ္စ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး ။ ငါ ငါ ဘယ်လောက် မူးမူး အိုကွာ ငါ့အကြောင်း ငါ အသိဆုံး ။ မင်းကို ငါ စိတ်နဲ့ တောင် ပြစ်မှားမိမှာ မဟုတ်ဘူး ။ ဒါ မင်း မင်း သက်သက် ယုတ်မာတာ မဟုတ်လား ။ မင်းနဲ့ ငါ ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့နိုင်ဘူး ။ ဟင့်အင်း မဖြစ်နိုင်ဘူး ၊ မဖြစ်နိုင်ဘူး ”

“ ပြောရက်လိုက်တာ ရှင် ”

ကျွန်မ စိတ်မကောင်းစွာနှင့်ပင် မောင့်ကို လက်လွတ် မခံလိုသည့် စိတ်ဖြင့် မာယာ မျက်ရည်များ ခြွေချပစ်ခဲ့ သည် ။ အဲဒီနေ့က စပြီး မောင်၏ ကြည်လင်ဝင်းပသည့် မျက်နှာကို ကျွန်မ မမြင်ရတော့ချေ ။ မင်္ဂလာဦးနေ့မှ စ၍ ကျွန်မနှင့် လာမအိပ် ။ နေ့စဉ် နေ့တိုင်း တမှိုင်မှိုင်တတွေတွေ ဖြစ်နေသည့် မောင့်ကြောင့် မောင့်ကို ပိုင်ဆိုင်ရလျှင် ပျော်ရွှင်ရမည်ဟု ထင်ခဲ့မိသော ကျွန်မ မှားခဲ့ပြီလားဟု အတွေးစဝင်ခဲ့၏ ။

နေ့ရက် တော်တော်များ များ၌ အိမ်ပြင်ပမှာ ကားတစ်စီးဖြင့်သာ လည်ပတ်၍ မောင် အချိန်ဖြုန်းခဲ့သည် ။ တချို့ညများဆို အိမ်၌ပင် ပြန် မအိပ် ။ မေးကြည့်လျှင်လည်း သူငယ်ချင်းတွေနှင့် သွားအိပ်သည်ဟုသာ တိုတိုတုတ်တုတ် ဖြေတတ်သည် ။ အိမ်ထောင် ရေးသုခ ဆိုတာ ဘာလဲဟု ကျွန်မကိုယ် ကျွန်မ ပြန်မေးယူခဲ့ရသည် ။

ကျွန်မ မောင့်ကို ချစ်သည် ။ ချစ်ခဲ့သလောက် ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရဖို့ ကြိုးစားခဲ့သလို ပိုင်ဆိုင်ခွင့်လည်း ရခဲ့၏ ။ သို့သော် ရယူပိုင်ဆိုင်နိုင်ခြင်းနှင့် ချစ်ခြင်း၏ ပျော်ရွှင်မှုသုခ ဆိုတာ တိုက်ရိုက် အချိုးမကျမှန်း မောင်၏ ဖယ်ခွာရှောင်ကြဉ်မှုကြောင့် ကျွန်မ သိခဲ့ရသည် ။

တစ်နေ့ ထုံးစံအတိုင်း မောင် ညဉ့်နက်မှ ပြန်လာသည် ။ ပြီးနောက် သူ့အခန်းအတွင်းသို့ ဝင်သွားခဲ့သည် ။ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်၏ အိမ်ထောင်ရေး ပြဿနာကို မဖြစ်မနေ အဖြေရှာမယ်ဟု ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်ထားသည့် အတိုင်း မောင့်အခန်းအတွင်းသို့ လိုက်ဝင်သွားခဲ့သည် ။

ကျွန်မ ဝင်သွားတာ သိလောက်ပေမဲ့ မောင် ကျွန်မကို လှည့်မကြည့် ။ ပြတင်းတံခါးမှာ ရပ်၍ အပြင်ဘက်သို့ မောင် ငေးနေခဲ့၏ ။ ကျွန်မ မောင့်ကို အနောက်ကနေ သိုင်းဖက်လိုက်သည် ။ မောင် ပြန်မရုန်းခဲ့ ။

“ မောင့်ကို နွေရွက် အရမ်းချစ်တယ်မောင် ၊ နွေရွက်ကိုကြည့်ပါဦး ၊ နွေရွက် မလှလို့လားဟင် ။ နွေရွက်ကို ချစ်နေတဲ့ ကောင်လေးတွေ အများကြီး ရှိပါလျက်နဲ့ မောင့်ကို နွေရွက် ရွေးချယ်ခဲ့တယ် ။ မောင် လက်မခံနိုင်စရာ နွေရွက် မှာ ဘယ်လို အပြစ်တွေများ ရှိနေခဲ့လို့လဲ မောင်ရယ် ”

မောင့်ဆီမှ ရှိုက်သံတစ်ချက် ထွက်လာခဲ့သောအခါ ကျွန်မ အရမ်း တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည် ။ မောင့်ကို ဆွဲလှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မောင် မျက်ဝန်းမှ မျက်ရည်များ သွင်သွင်စီးကျနေသည်ကို ကျွန်မ တွေ့လိုက်ရသည် ။

ယောကျ်ားတန်မဲ့ မျက်ရည်ကျနေသည့် မောင့် ကို ကျွန်မ အရမ်း အံ့သြသွား ခဲ့သည် ။

“ ဟင် မောင် မောင်ငိုနေတယ် ။ ဘာကြောင့်လဲ ၊ ဘာကြောင့်လဲ မောင်ရယ် ။ ယောက်ျားတန်မဲ့ ငိုနေရလောက်အောင် နွေရွက်နဲ့ လက်ထပ်ခဲ့ရတာ မောင် ဒီလောက်တောင် စိတ်ထိခိုက် နေရတာလားဟင် ၊ ပြောစမ်းပါဦး မောင်ရယ် ”

မောင့် လက်မောင်းနှစ်ဖက်ကို ခပ်ကြမ်းကြမ်း ဆွဲလှုပ်ခါပစ်လိုက်တော့ မောင့် နှုတ်ခမ်းက မဲ့ပြုံး တစ်ချက် ထွက်ကျလာခဲ့သည် ။

“ ကောင်းပြီလေ မင်း အရမ်းသိချင်နေတော့လည်း ငါ ပြောပြရတော့မှာပေါ့ ။ ငါ့မှာ ငါ့အသက်လို ချစ်ရတဲ့ ချစ်သူ ရှိတယ် ”

“ ဘာ မောင့်မှာ ချစ်သူ ရှိတယ် ဟုတ်လား ၊ မဖြစ်နိုင် တာ ။ မောင့်မှာ ချစ်သူရှိတယ်လို့ နွေရွက် တစ်ခါမှ မကြားဖူးခဲ့ပါဘူး ”

“ မင်း မကြားဖူးဘူး ဆိုတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ် ။ မင်းမှ မဟုတ်ပါဘူး ၊ ငါတို့ ချစ်သူ နှစ်ဦးက လွဲပြီး ဘယ်သူကမှ မသိအောင် ဖုံးဖုံးဖိဖိ နေခဲ့ကြလို့ပဲ ။ အဲဒါ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါတို့ ချစ်ခြင်းဟာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လွယ်လွယ်ပေးသိလို့ မရတဲ့ ချစ်ခြင်းဖြစ်နေလို့ပဲ ။ ငါတို့ နှစ်ယောက်ဟာ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် အသက်လို ချစ်တယ် ။ ချစ်သူနဲ့ ကွေကွင်းရတဲ့ ဒုက္ခ ၊ မချစ်မနှစ်သက်သောသူနဲ့ ပေါင်းသင်းနေထိုင်ရတဲ့ ဒုက္ခ ဒါတွေကို မင်း မခံစားဖူးတော့ မင်း နားလည်မှာမဟုတ်ပါဘူး ။ ငါ့မှာ အဲဒီ ဒုက္ခ နှစ်မျိုးစလုံး တစ်ပြိုင်နက် ခံစားနေရတယ် ။ ဒါကြောင့် ငါ စိတ်ဆင်းရဲသောက ရောက်နေရတာပဲ ”

ကျွန်မ ခေါင်းထဲ ချာချာ လည် သွားခဲ့ရသည် ။ ကျွန်မ နှင့် အတူတူ နေထိုင်ရခြင်း သည် မချစ်မနှစ်သက်သော သူနှင့် နေထိုင်ရသော ဒုက္ခ ဖြစ်သည်တဲ့ ။ မောင့်မှာ အသက်လို ချစ်ရသောချစ်သူ ရှိနေခဲ့သည်တဲ့ ။

ကျွန်မချစ်သော မောင် စိတ်ဆင်းရဲစွာ ငိုကြွေးနေသည်ကို မြင်နေရသည့် ကျွန်မ ပျော်ရွှင်နိုင်မည်တဲ့လား ။ မောင်၏ ပျော်ရွှင်မှုတွေကို အရည်ဖျော်ချပြီး ကျွန်မ လိုချင်သော ဘဝကို အတင်း ပုံသွင်းရယူခဲ့သည့် ကျွန်မ တရားပါ၏လော ။ မောင် ကြေကွဲငိုကြွေးနေတာ ကျွန်မ မမြင်ရက်ခဲ့ပါ ။

“ မောင့်ကို တစ်ခုလပ် ဘဝအနေနဲ့ မောင့်ချစ်သူက ချစ်နိုင်ပါ့ဦးမလား ”

မောင် အဲဒီတုန်းက ကျွန်မကို ပြန်ကြည့်ခဲ့သည့် အကြည့် ကျွန်မ ဒီနေ့အထိ မမေ့နိုင်သေးပေ ။ ဝေခွဲရ ခက်စွာ အံ့သြနေသည့် အကြည့်မျိုး ။

“ ကောင်းပြီလေ ၊ မောင့် ချစ်သူကို အိမ်လာခိုင်းလိုက် ပါ ။ နွေရွက် သူနဲ့ စကားပြောကြည့်မယ် ။ မောင့်ကို သူ ချစ်နေသေးတာ မှန်ရင်တော့ မောင်တို့ နှစ်ယောက် စိတ်ချမ်းသာဖို့အတွက် နွေရွက် ကွာရှင်းပေးပါ့မယ် ”

“ ဟင် ဒါ ဒါတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး ။ သူ့ကို မင်းနဲ့ ပေးတွေ့ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး ”

“ ဘာလို့လဲ မောင် ၊ နွေရွက်တောင် ကွာရှင်းပေးဖို့ထိ စဉ်းစားပေးထားတာလေ ။ သူ မောင့်ကို ချစ်နိုင်သေးတာ မှန်ရင်တော့ လာတွေ့ရဲရ မှာပေါ့ ”

“ ကျွတ် ဟာကွာ ။ အိုကေလေ ၊ မင်း သူနဲ့ စကားပြောပြီးရင် ငါ့ကို ကွာရှင်းပေးမယ်ဆိုတာ တကယ် သေချာလား ”

မောင့် စကားကြောင့် ကျွန်မအသည်းတွေ ကျဉ်စက်နှင့် အတို့ ခံရသလို နာနာကျင် ကျင် ခံစားခဲ့ရသည် ။ကျွန်မ အသံကို အတတ်နိုင်ဆုံး မတုန်မိအောင် ထိန်းချုပ်ရင်း လေးလေးနက်နက် ပြန်ပြောခဲ့သည် ။

“ မနက်ဖြန် သူ့ကို လာခိုင်းလိုက်ပါ ။ နွေရွက် မောင့်ကို ကွာရှင်းပေးပါ့မယ် ”

ကျေနပ်သွားဟန် ရှိသည့် မောင့်မျက်နှာကို ကျွန်မ ဆက်ကြည့်နေနိုင်ခဲ့စွမ်း မရှိခဲ့ပါ ။ မောင့် အခန်းတွင်းမှ လှည့်ထွက်ခဲ့၏ ။

နောက်တစ်နေ့ ကျွန်မ ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားစွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည် ။ ပညာဂုဏ် ၊ အလှဂုဏ် ပြည့်စုံပြီးသား ကျွန်မကို ကျော်လွန်၍ အသက်လို ချစ်ရပါသည်ဆိုသော မောင့်ချစ်သူသည် ဘယ်လိုပုံမျိုးလဲဟု ကျွန်မ စိတ်ကူးနှင့် ပုံဖော်ကြည့်ခဲ့သည် ။ ကျွန်မ သူနှင့် ရင်ဆိုင်ဖို့ ပြောရမည့် စကားများကို ကြိုတင်စိတ်ကူးထားခဲ့သည် ။ အကယ်၍ မောင့် အပေါ် တကယ်ချစ်နိုင်သည် မှန်လျှင်တော့ မောင့်ကို ပေးထားသည့် ကတိအတိုင်း ကွာရှင်းပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားပြီးသားပါ ။

ခြံဝင်းထဲသို့ ကားဝင်လာသည့် အသံ ကြားသောအခါ မောင်က ကျွန်မ ရှိရာ ဧည့်ခန်း အတွင်းသို့ လာ၍ ကျွန်မ ဘေးခုံ၌ လာဝင်ထိုင်ပြီး ပြောသည် ။ သူ ရောက်လာပြီဟူ၍ ။ ကျွန်မ ခြေထောက်ကို တမင်တကာ ချိတ်ထားလိုက်ပြီး အကြည့်ကို လွှဲနေခဲ့လိုက်သည် ။ အရိပ်တစ်ခုက ကျွန်မ ရှေ့တည့်တည့် ဆိုဖာပေါ် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်ကို တည့်တည့် ကြည့်မနေခဲ့သော်လည်း မျက်လုံးထောင့်မှ လှမ်းမြင်ခဲ့လိုက်သည် ။

ပထမဆုံး စသုံးမည့် ထိုးစစ်စကားနှင့်အတူ တိုက်ပွဲဝင်ဖို့ မျက်နှာတည့်တည့် ပြန်ထားလိုက်သောအခါ ကျွန်မ တုန်လှုပ်မှုတွေက အလုံပိတ် အခန်းထဲ ပစ်ပေါက်လိုက်သည့် အသံတစ်ခုပမာ ပဲ့တင်ထပ်မှုပေါင်း များစွာဖြင့် ။

နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မောင့်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မောင်က လေးလေးနက်နက် ပြောသည် ။

“ ငါတို့ နှစ်ယောက် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် အသက်လို ချစ်ရပါတယ် ။ တစ်ခုလပ်ဘဝ ဆိုလည်း သူ ငါ့ကို ချစ်နေဦးမယ် ဆိုတာ ငါ ရဲရဲကြီး အာမခံပါတယ် ”

ဖြစ်နိုင်ခဲ့လျှင် အဲဒီတုန်းက သူတို့ အရှေ့၌ အမှုန်သေး သေးလေး တစ်မှုန်အဖြစ် ကျွန်မ လေထဲ လွင့်စဉ် ကွယ်ပျောက် သွားချင်မိခဲ့သည် ။ ထိုးစစ်ဆင်ရန် စီစဉ်အကွက်ချထားသည့် စကားလုံးတွေသည်လည်း မြေပြင်ပေါ် နားနေသည့် ငှက်အုပ်ကြားထဲသို့ ခဲလုံးဖြင့် ပစ်ပေါက်လိုက်သလို လွင့်စဉ် ထွက်ပြေးကုန်ကြ၏ ။

ကျွန်မ အားရအောင် ငိုကြွေးခဲ့ပြီးမှ စကားတစ်ခွန်းသာ ပြောနိုင်ခဲ့သည် ။

“ မောင့်ကို မနက်ဖြန် ကွာရှင်းပေးပါ့မယ် ”

••••• ••••• •••••

ထပ် မငိုမိအောင် အတတ်နိုင်ဆုံး အားတင်း၍ စာချုပ်ပေါ်  ကျွန်မ လက်မှတ် ရေးထိုးလိုက်သည် ။ ပြီး နောက် မောင့်လက်ထဲက စာချုပ်နှင့် လဲယူ၍ လက်မှတ် ထပ်ထိုးပေးလိုက်သည် ။ အရာအားလုံး ပြီးဆုံးခဲ့ပါပြီ ။ မောင်တို့ချစ်သူနှစ်ဦး အသက်ထက်ဆုံး ချစ်သွားနိုင်ပါစေ ဟုလည်း ရင်ထဲမှလှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ဆုတောင်း ပေးလိုက်သည် ။

တရားရုံးမှ အပြန်လမ်းသည် မောင်တို့ ချစ်သူနှစ်ဦး အတွက် လွတ်မြောက်ရာလမ်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည် ။ ကျွန်မ အဖို့တော့ အပျိုရည်မပျက်သေးသည့် တစ်ခုလပ်မိန်းမသား တစ်ဦး မငိုမိအောင် ထိန်းထားရသည့်  အားတင်းထားရာ လမ်းပင် ။ တစ်စောင်စီ ခွဲဝေ ယူလာသည့် ကျွန်မ လက်ထဲမှ ကွာရှင်းစာချုပ်ကို ပြန်ဖြန့် ကြည့်မိတော့ အသိသက်သေ နေရာ၌ ဝင်၍ လက်မှတ်ရေးထိုးထားသည့် မောင့်ချစ်သူ၏ နာမည်ကို အမှတ်မထင် သွားကြည့်မိသည် ။

မောင့်ချစ်သူ၏ နာမည်မှာ မောင်မြတ်စိုး ဖြစ်ပါသည် ။

⎕ နတ်စောင်း ၊ ကျိုက်ထို ၊
📖ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံ မဂ္ဂဇင်း
     ၂၀၁၇ ၊ ဇွန်

ကြေကွဲခြင်း အဘိဓာန်

❝ ကြေကွဲခြင်း အဘိဓာန် ❞
( ဆင်ဖြူကျွန်းအောင်သိန်း )

ယမန်နေ့ညက မစို့မပို့ မိုးရွာထားသည့် အရှိန်ကြောင့် ယနေ့နံနက် အရုဏ်ဦးတွင် အိုက်စပ်စပ်ကြီး ဖြစ်နေသည် ။ မကျီးဒန်က ပြေကျနေသော ထဘီအထက်ဆင်ဖြင့် မျက်လုံးကို ပွတ်လိုက်ပြီး ကိုယ်တွင် ရင်ရှားလိုက်သည် ။ ပြီးလျှင် သစ်စေးကိုင်ထားသော ပခြုပ်နက်ကလေးထဲမှ ပွတ်ခုံ ၊ ပွတ်တံနှင့် မီးစာကို ယူပြီး တချောက်ချောက် ခတ်လိုက်၏ ။ မှို့တွင် မီးစွဲလာသော အခါ ဆေးလိပ်တိုကို ကူးလိုက်သည် ။ သည်ကမှ တစ်ဖန် မီးဖိုကို မီးမွှေးရမည် ။

“ ကိုဆေးရိုး ... ကိုဆေးရိုး ”

မီးမွှေးပြီး ရေနွေးအိုး တည်ထားခဲ့ကာ မကျီးဒန်က လာရောက်နှိုးနေခြင်းဖြစ်သည် ။

“ ကိုဆေးရိုး .... ထတော့လတော် ”

“ အေးပါဟ ”

“ အေးပါဆိုရင် ထ ... ”

“ ဟေ ... မောင်ဆေးရိုး ၊ ဟေ့ .. ဆေးရိုးတို့ ၊ ကျီးဒန်တို့ ထကြပါဦးဟ ”

မကျီးဒန်က ကိုဆေးရိုးကို မရမက လှုပ်နှိုးနေခိုက်တွင် အနောက်ဘက်အိမ်မှ ကိုဘအုန်း၏ အော်ဟစ်ခေါ်ငင်သံက ထွက်ပေါ်ဝင်ရောက်လာသဖြင့် မကျီးဒန်က ခပ်ကြမ်းကြမ်းကလေး အော်၍ နှိုးလိုက်ရ၏ ။

“ ကိုဆေးရိုး ... ကိုဆေးရိုး ၊ ကိုဘအုန်း ခေါ်နေတယ် ”

“ ဟေ ... မောင်ဆေးရိုး ထစမ်းပါဦးကွာ ၊ ကိုဘအုန်း နွားတွေ မရှိတော့ဘူးကွ ”

မီးစည်မီးခွက်နှင့် တုတ် ၊ ဓား ၊ လှံတံများ ကိုင်ဆောင်လာသော လူတစ်စုမှာ ကိုဆေးရိုးတို့ တဲရှေ့သို့ ရောက်လာပြီး လှမ်းခေါ်လိုက်သံဖြစ်၏ ။ ကိုဆေးရိုး ကလည်း ပုဆိုးကို ကပျာကယာ ပြင်စည်းလိုက်ပြီး ပုဆိုးတစ်ထည်ကို ခေါင်းပေါင်းကာ အိပ်ရာဘေးရှိ ကိုင်းခုတ်ဓားမကြီးကို ဆွဲယူထွက်လိုက်သွားလေသည် ။

ရမ်းဘိုကုန်း တစ်ဝိုက် ရွာနီးချုပ်စပ်များတွင် နွားသူခိုး ပူနေသည်မှာ ကြာပါပြီ ။ ရွာတိုင်းရွာတိုင်းတွင် ဆူးစည်းကို ထူအောင် ကာရံပြီး ကင်းစောင့်များလည်း ရှိသည့်ပြင် လယ်သမားတိုင်း လယ်သမားတိုင်းမှာလည်း နွားကို လုံခြုံအောင် စောင့်ရှောက်နေသည့် ကြားထဲမှ ခိုးယူသွားခြင်းကို ခံလိုက်ရပေသည် ။

“ လင်းကြက်တွန်ပြီးခါမှတောင် ကျုပ်ကိုယ်တိုင် ဆင်းပြီး နွားတွေကို အစာကျွေးပါသေးတယ်တော် ၊ ဟီး .. နွားတွေကို အစာကျွေးပြီး ရေနွေးတည်ပြီးတော့ ကိုဘအုန်းကို နှိုးတာပါပဲ ။ ကိုဘအုန်း အောက်ကို ဆင်းတော့ နွားတွေကို မတွေ့တော့ဘူးတော့် ”

နွားတင်းကုပ်အတွင်း မီးရောင်အောက်တွင် ကိုဘအုန်းမယား မဆွဲမိ က ဝိုင်းအုံလာသော အိမ်နီးချင်းများကို တိုင်တည်ပြောဆိုကာ ငို၍နေ၏ ။ မဆွဲမိ မှာ ဟောက်ပက်နေသော မျက်လုံးအိမ်အတွင်းမှ ညိုညစ်သော  ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာသည့် မျက်ရည်များကို ထဘီနှင့် သုတ်ပစ်လိုက်ရင်း ကပိုကရိုကျလာသော ဆံပင်များကို လက်နှင့်သပ်ကာ နောက်သို့ လှန်ချလိုက်၏ ။

“ သိပ်လည်း ပူမနေပါနဲ့ဦး ဆွဲမိရယ် ၊ ခုနကတုန်းမှ ညည်း တွေ့သေးရင် ဒီနွားတွေ ဘယ်ကိုမှ ဝေးဝေး မရောက်သေးပါဘူး ။ လိုက်မယ့်လူတွေကလည်း လေး ငါးစု ခွဲပြီး လိုက်တာပဲ ”

“ ငါတော့ မထင်ပါဘူး အေးညွန့်ရယ် ၊ ဒီရွာနီးချုပ်စပ်မှာ ပျောက်သွားလေသမျှ နွားတွေဟာ ဘယ်တုန်းကများ ပြန်တွေ့တယ်ကြားဖူးသလဲ ။ မပျောက်နဲ့ ၊ ပျောက်ရင် အဆုံးချည့်ပဲ ”

မဆွဲမိ ကတော့ စိတ်နှလုံးကို ဒုံးဒုံးချလိုက်ပြီးဖြစ်သည် ။ ဟုတ်လည်း ဟုတ်၏ ။ သူခိုး ဆိုတာကလည်း အင်မတန် ဉာဏ်များသည် ။ အရှေ့ဘက်ကို ခြေရာချပြီး အနောက်ဘက်သို့ သွားတတ်၏ ။ အနောက်ဘက်ကို ခြေရာပြပြီး တောင်ဘက်သို့ လှည့်ကာ အနောက်ကို ပြန်လာသည့်အခါလည်း ပြန်လာတတ်သည် ။ ဘယ်သူကမျှ ကံသေကံမ မလိုက်တတ် ။ တွေ့လိုတွေ့ငြား ရမ်းဆလို့သာ လိုက်ကြရခြင်းဖြစ်သည် ။ စွတ်စွတ်ရွတ်ရွတ် တိုးမိ၍ ပြန်လည်ရရှိခဲ့သည်ဆိုတာက ရှားပါးလှပေ၏ ။

“ ကိုင်း .... ထစမ်းအေ ၊ ဆွဲမိ ... လာ အိမ်ထဲကို သွားရအောင် ”

အိမ်နီးချင်းမိန်းမများက ဖျောင်းဖျ ခေါ်ငင်သဖြင့် ထလိုက်သွားရသော်လည်း မဆွဲမိ၏ အသည်းမြွှာကား ဖြာဖြာစိပ်၍ ကွဲနေပြီဟု ဆိုရလောက်အောင် သောကမီး မောက်လျှံနေလေသည် ။ သည် နွားသာ အဖော် ၊ သည် နွားသာ သခင် ၊ သည် နွားသာ ထမင်းအိုး အဖြစ် အားထားနေရသော မဆွဲမိ အဖို့မှာ နွား မရှိလျှင် ငတ်ကိန်း ဆိုက်ရတော့မည်ပင် ။ သည် နွားနှင့် တောတက်၍ ထင်းခုတ်ရသည် ။ အိုးလုပ်ဖို့ မြေကို သည်နွားနှင့်ပဲ သယ်ပိုးဆောင်ယူရသည် ။ ထင်းခုတ်သွားရန် အဖော် မရှိသေးလျှင် သည် နွားနှင့် ကုန်စည်ပို့ဆောင်ရသော ကြေးငွေနှင့် ဈေးသုံးဖို့ရပြန်သည့်ပြင် အဓိကဖြစ်သော လယ်ကို သည်နွားနှစ်ကောင် မရှိလျှင် ဘာနှင့် လုပ်ကိုင်ရပါမည်လဲ ။

နွားသူခိုး ဆိုတာကလည်း ကိုဘအုန်းတို့ ၊ ကိုဆေးရိုးတို့လို လယ်သမားတွေသာ အဖြစ်များကြသည် ။ အရင်းအနှီး ဆို၍ တစ်ချင်ရွေးသားမျှပင် မရှိသော လယ်သမားများအဖို့ လယ်ခွန် နှစ်ဆ သီးစားခ ဆိုရုံ နှင့် ပြီးပြည့်စုံလာကြသည် မဟုတ် ။ နိုင့်ထက်စီးနင်း ခေါင်းပုံဖြတ် လုယူသော မြေရှင်၏ ကြာညောင်းစွာ နှိပ်စက်ခဲ့သည့် ဒဏ်ရာက ပျောက်ခြင်းမရှိသေးသည့်ပြင် နာလန်မျှပင် မထူနိုင်သေးချေ ။ သို့စဉ်တွင် မြေရှင်၏ အကူအမမှ ကင်းကွာခဲ့ရရာ အရင်းမဲ့ခဲ့ရသည် ။ ရန်သူပင် ဖြစ်သော်လည်း ရန်သူ၏ အကူအညီကို မရသောအခါ ကျပ်တည်းမှုတစ်မျိုးနှင့် ထပ်မံ ရင်ဆိုင် ရပြန်သည် ။ လက်သိပ်ထိုး၍ ကြေးကြီးကြီးနှင့် ချေးငှား ရသော ကြွေးမြီနှင့် အသစ်အသစ် ပေါ်ပေါက်လာသော ခေါင်းပုံဖြတ်များအောက်တွင် ထူးမခြားနားသော ဘဝ၌သာ ကျင်လည်နေရဆဲပင် ရှိသေး၏ ။ ထို့ပြင် အမဲသား ဆိုတာမျိုးက အမှုမီး လှုပ်ရှားနေသေးလျှင် အခြောက်လှန်းထားနိုင်သည့်ပြင် အခင်း ဖြစ်ရာနေရာမှ အဝေးသို့ ပြောင်းရွှေ့ရောင်းချနိုင်သည် ။ ခက်ခဲခြင်းတော့ မရှိပါ ။ နွားကို ခိုးယူရရှိဖို့သာ လိုပါသည် ။ လူ သုံးလေးယောက် ရှိလျှင် နွားတစ်ရှဉ်းကို ခိုးယူနိုင်သည့်အပြင် ငွေရကလည်း လွယ်ကူ၏ ။ စလင်းမြို့အနီးရှိ ရွှေတွင်းတူးတောကြီးမှာ ခိုးလာသော နွားများကို သိုဝှက်ထားရာ ၊ သတ်ဖြတ်ရာ အရပ် အဖြစ် သတင်းကြီးလှ၏ ။ လူအင်အား နည်းနည်းနှင့် နွားပျောက်ရှာသူများသာ ရွှေတွင်းတူးတောသို့ ဝင်မိလျှင် လူအဖြစ်နှင့် ပြန်မထွက်ရဘဲ အမဲသားတွဲ အဖြစ် နှင့်သာ ပြန်ထွက်ရတော့သည် ။ နွားခိုး၍ သ,တ်ရခြင်း၌ အရသာတွေ့သူများမှာ ဤမျှ ရဲတင်းလွန်းလှ၏ ။

ယခုလည်း မဆွဲမိ အဖို့မှာ ကြက်သောက်သော ရေကဲ့သို့သာ မှတ်ယူလိုက်ပြီးဖြစ်သည် ။ သို့ တစ်ထစ်ချ ယူဆထားလိုက်သောကြောင့်သာ မချိတင်ကဲ ပူပန်ရခြင်းဖြစ်ပေရာ နှမ်းကြဲ အပြီး ပျိုးခင်းထွန်စ အချိန်တွင် မည်သူက လာရောက် ပေးကမ်းမည့် ငွေကြေးကို မျှော်လင့်စရာရှိ၍ မပူပန်ရပါမည်နည်း ။ စင်စစ်သော်ကား လက်ကို ရိုက်ချိုးရုံသာမက ထမင်းအိုးပါ မှောက်သည်ဟု ဆိုရပေမည် ။

“ ဆွဲမိရေ .... တို့တော့ ရှားတောဘက်က နေပြီး ခြေရာဖြတ်ခံတာပဲဟ ။ ဒီလမ်းကသာ သူခိုးသွားရင် ညက ရွာထားတဲ့ မိုးနဲ့ ခြေရာခံလို့လွယ်တာပေါ့ဟ ။ ဒါပေမဲ့ အမှူးရွာ တောင်ဘို့ကိုသာ ကျော်သွားရော ၊ ခြေရာ မတွေ့ဘူးဟ ”

နေထန်းတစ်ဖျားခန့်တွင် ရောက်ရှိလာသော ကိုသာဒွန်းတို့ တစ်သုတ်နှင့် မရှေးမနှောင်းပင် ကိုကျော်ဦးတို့ အသိုက်ပါ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြသည် ။ သူတို့ကလည်း ခြေရာခံ၍ မရခဲ့ပေ ။ ညနေ နေဝင်ရီတရောတွင် ကိုဘအုန်းနှင့် ကိုဆေးရိုးတို့ အသုတ်ပါ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြသည် ။ လူတိုင်းပင် ချွေးသံအရွှဲသားနှင့် နုံးခွေပန်း ဟိုက်လာကာ ခြေပစ်လက်ပစ် ဖြစ်ကုန်ကြသည် ။ သူတို့၏ မသာယာသောမျက်နှာကို မြင်ရခြင်းအားဖြင့် မျှော်လင့်ချက် ကင်းပြီ ဖြစ်ကြောင်းကို သိလိုက်သော မဆွဲမိ မှာ ချုံးပွဲချ၍ ငိုတော့သည် ။

“ ဘယ့်နှယ်လဲဟေ့ ... မောင်ဘအုန်း ”

“ အင်း ... ကျုပ်တော့ စိတ်လျှော့လိုက်ပါပြီဗျာ ”

“ အို ... တဖြည်းဖြည်း စနည်းနာရင် တွေ့တန်ကောင်းပါရဲ့ကွာ ၊ စိတ်လျှော့တာက အလျင်လိုလှချည့်လားကွ ”

သတင်းလာမေးသော ဘကြီးစိန်က ကိုဘအုန်းကို နှစ်သိမ့်စကား ပြောကြားလိုက်ပြီး “ ဘယ့်နှယ်လဲကွ ၊ ပြောစမ်းပါဦး မောင်ဆေးရိုးရ ” ဟု ကိုဆေးရိုးဘက်သို့ လှည့်လိုက်ပြန်၏ ။

“ အခုအကောင်တွေဟာလည်း ခါတိုင်း ခိုးနေကျ အကောင်တွေပဲ ထင်တယ်ဗျ ။ ဒီပြင် ရွာတွေမှာလည်း ရွာ့ပြင်စည်းရိုးက နေပြီး ဖောက်ဝင်တာဆိုတော့ ဒီမှာလည်း ဒီလိုပဲဗျ ”

“ အေးဟေ့ ... ဟုတ်တယ် ၊ ဒါပေမဲ့ကွာ ငါ့အထင်တော့ ရွာခံလက်ထောက် ရှိတယ် ထင်တယ်ကွ ”

“ ဒါကတော့ ဘယ်သူ အမှန်ပြောနိုင်မလဲ ၊ ရှိချင်လည်း ရှိမှာပေါ့ ၊ မရှိချင်လည်း မရှိဘူး ”

ကိုဆေးရိုးက မသေချာသည့် အကြောင်းအရာ ဖြစ်နိုင်သည့် အချက်အလက်များနှင့် ဖြည့်စွက်လိုက် ပြန်ပြီး

“ ဒီလိုဗျ ... ဘကြီးစိန်ရဲ့ ၊ ကျုပ်တို့ လူသိုက်က အလယ်တံခါးက ထွက်တယ် ။ ကိုဘအုန်းတို့က စည်းရိုး အဖောက်ခံရတဲ့နေရာက စပြီး ခြေရာခံပြီး လိုက်တယ်ဗျ ။ တောင်ဘက် ထန်းတောထဲ ကျတော့ ဆေးရိုးရေ ၊ ဖိုးထွန်းရေ နဲ့ ကိုဘအုန်းတို့ လူသိုက်က လှမ်းခေါ် တော့ကို ။ အဲဒါနဲ့ ကျုပ်တို့က မိများ မိသလားလို့ အားရပါးရ သွားလိုက်တာ ၊ လက်စသတ်တော့ ကိုယ်တော်တွေက လူချင်းပေါင်းပြီး သွားဖို့ ခေါ်တာကိုးဗျ ။ ခိုးသွားတဲ့အကောင်တွေကလည်း ရဲတင်းလိုက်တာ ၊ တကယ့် လှည်းလမ်းကြောင်း ဖုံဖုံကလေးမှ သွားသဗျား ၊ ဘေးက ဖုန်မရှိတဲ့ မြေမာက မသွားဘူး ”

“ လူခြေရာက ဘယ်နှယောက်ရာလဲဗျ ကိုဆေးရိုး ”

“ ခြေရာကတော့ သုံးယောက်ပဲကွ ”

ရှားတောဘက်သို့ လိုက်သော လူသိုက်ထဲမှ သိန်းမောင်ကို လှည့်၍ အဖြေပေးပြီး ၊ ကိုဘအုန်း ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည် ။

ကိုဘအုန်းမှာ ယိုင်နဲ့သော တဲတိုင်ကို မှီကာ လဲ့လဲ့စင်သော မိုးပြာသို့ စိုက်ကြည့်နေသည် ။ ကိုဘအုန်း၏ စိတ်က ကူးချင်ရာကို ကူးနေမည် ။ သွားချင်ရာသို့ သွားနေမည် ။ သူတစ်ပါး နွားကိုပဲ ပြန်ခိုးရမလား ၊ ဓားပြပဲ တိုက်ရမလား ၊ နွားသူခိုး ဟု မိမိ မသင်္ကာသမျှ လူတွေကိုပဲ လိုက်သ,တ်နေရမလား ။ ကိုယ်ပဲ ကြိုးကြိုးကုတ်ကုတ် လုပ်ပြီး နွားအစား ရှာရမလား ။ တွေးချင် သလို တွေးနေပေလိမ့်မည် ။ သတိလက်လွတ်နေပေသည် ။ သူ့အာရုံက လဲ့ရည်စိုလွင့် မိုးကို လင့်နေရှာကြသည် ။ သူ၏ နှမ်းခင်းမှ နှမ်းပင်ပေါက် ကလန့်တင် ( ကန့်လန့်တင် ) ကလေးတွေဆီသို့ ရောက်၍ပဲ နေသလား ။ ကိုဘအုန်းက အသက်မဲ့သူ ကဲ့သို့ ငြိမ်သက်လွန်းလှတော့သည် ။ ကိုဘအုန်းကို ကြည့်ပြီး ကိုဆေးရိုးမှာ ဟင်းခနဲ ဆို့နင့်ငင်ကျပ်သော သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ရှိုက်ချလိုက်မိသည် ။

“ ခက်တယ်ဗျာ ... ခက်တယ် ”

ခိုကိုးစရာမဲ့သော သူတို့၏ ဘဝဝယ် မှီတွဲခိုကိုးရာကား ဆိတ်သုဉ်းလှပါဘိ၏ ။ လကွယ်ည၏ သန်းခေါင်ယံပမာ မိုက်မှောင်မွန်းပိတ်လှသော ခံစားရချက်မှ လင်းလက်သော ရောင်ခြည်ကို ရှာဖွေ၍ မရအောင် မိုက်မှောင်လှတော့၏ ။ သို့မို့ကြောင့်ပင် အရှုံးပေးသော အသံက ထွက်ပေါ်လာရ၏ ။

“ ကဲလကွာ ... ဆက်စမ်းပါဦး ”

ဘကြီးစိန်က ငြိမ်နေသော ကိုဆေးရိုးကို လှုပ်လိုက်မှ

“ အဲဒီ လှည်းလမ်းကြောင်းမှာ ချသွားတဲ့ ခြေရာ အတိုင်းကို သွားလိုက်တာ ထန်းတောထဲက ထွက်ပြီး ရှားပင်လယ် ၊ တောင်ပို့လယ်ကို ဖြတ်ပြီး မြောင်းပေါင် ပေါ်ကို တက်သွားပါရော ။ ခွာရာတွေကတော့ ခပ်သွက်သွက် နှင်သွားတာကို တွေ့ရတာပဲဗျ ။ မြောင်းပေါင်ပေါ်အတိုင်း ဆွဲသွားလိုက်တာ ဟင်းခုပ်ပင်ကို ရောက်တော့ အရှေ့လယ်ထဲ ဆွဲချသွားပြီး ခြေရာတွေ့ တစ်ချက် ပျောက်တစ်ချက်နဲ့ မွန်းတည့်လောက် ကျတော့ မင်းတဲရွာနားမှာ ခြေရာပျောက်သွားပြန်ပါရောဗျို့ ။ အဲဒါနဲ့ စမ်းတဝါးဝါးလိုက်လိုက်ကြတာ

ကြက်သကြိုင့် ရွာနားက မကျီးတောစပ်မှာ ခြေရာပြန် ပေါ်လာတာနဲ့ အားရ ဝမ်းသာဖြစ်ကြပြီး ဆက်လိုက် ကြပြန်ပါရော ။ တစ်ခါ ခြေရာက အနောက်ဘက်ကို ကွေ့သွားလိုက်တာ လယ်ကွက်တွေ ထဲမှာ ခြေရာ ပျောက်သွားပါရော ။ ရွာတွေထဲ ဝင်စုံစမ်း ၊ တောတန်း တွေ လျှိုတွေကို မွှေနဲ့ ဒီတင်ပဲ လမ်းပြတ်ခဲ့ရတာပါပဲ ဘကြီးစိန်ရယ် ”

ဟိုက်မောလျော့နည်းသော အသံဖြင့် ကိုဆေးရိုး က စကားစ သိမ်းလိုက်၏ ။ တစ်ဝိုင်းလုံးမှာလည်း ထန်ပြင်းသော သက်မချသံက လွှမ်းခြုံသွားတော့သည် ။ ပြီးလျှင် စကားဝိုင်းမှာ တိတ်ဆိတ်သွားကာ အတွေး ကိုယ်စီနှင့် ငေးမောနေကြသည် ။

“ ဟေ့ ... ဘိုနီတို့ ၊ ဖြူစူးတို့ရဲ့  ၊ အမျှဟဲ့ ... အမျှ ၊ နင်တို့တစ်တွေ ကောင်းရာမွန်ရာ ရောက်ကြပါစေဟဲ့ ”

တိတ်ဆိတ်ငိုင်ငိုက်နေသော ဝိုင်းမှာ မဆွဲမိ၏ ခုနစ်မောင်း တင်၍ ငိုလိုက်သံကြောင့် လှုပ်ရွသွားသည် ။

“ သားကြီးတို့ရေ ၊ နင်တို့ မရှိရင် ငါတို့ ဘယ်သူ့ကို ခိုင်းရဦးမှာလဲဟ ။ ဘိုနီရေ ၊ နင်တို့ စားတဲ့ နွားစာခေါင်းကို နင့်ချိုကြီးနဲ့ တဂွမ်ဂွမ် ခတ်လှည့်ပါဦးဟ ... ဟီး ”

ဘိုနီ မှာ ရွှေနီခေါ် အနီရင့်ရောင်ဖြစ်သည် ။ ကလေးကျင့် ကလေးကြံလည်း အင်မတန်ကြံတတ်သည် ။ နွားစာခေါင်းထဲတွင် အစာကုန်နေပါလျက်နှင့် နောက်ထပ် ထည့်မပေးလျှင် နွားစာခေါင်းကို ချိုနှင့် ခတ်၍ အသံပေးလေ့ ရှိ၏ ။ ဘိုနီ၏ အသံကို ကြား၍ လူဆင်းလာလျှင် မျက်လုံးကြီးကို အစွမ်းကုန် ပြူး၍ ဘယ်နွားကမှ မလုပ်စဖူးသော အကျင့်ဖြင့် ဂူးဂူးဟု ခေါင်းကို ညိတ်ကာ ညိတ်ကာ ခေါ်တတ်၏ ။ တစ်နည်းဆိုသော် စကားဖြင့် ပြောပြခြင်းပင် ဖြစ်လေသည် ။ ဒါကြောင့်ပင် မဆွဲမိမှာ ရင်သပ်အံ့သြ၍ ဘိုနီကို ချစ်ရ၏ ။

“ အမယ်လေးဟဲ့ ... သားသား ... သားက အမေ့ ကို ခေါ်တယ်လား ဟင် ... တတ်လှချည့်လား ”

မဆွဲမိကသာ သားဦးအမေလို ဘာမျှ ပြန်မပြောတတ်သေးသော သားနှင့် ဖက်၍ စကားပြောသကဲ့သို့ ဘိုနီ ကိုလည်း အူလှိုက်သည်းလှိုက် ချစ်သော ဝေဒနာက ဖြစ်ပေါ်လာရသည် ။ ပြီးတော့ ဆွမ်းစားခေါင်းလောင်း ထိုးချိန်ကျပါလျက်နှင့် သူ့ကို ထွန်ထဲက မဖြုတ်ပါလျှင် ခေါင်းသွက်သွက်ခါအောင် ယမ်း၍ ယမ်း၍ ပြသည် ။ နောက်မှ လူကိုလည်း ပြန်ကြည့် ပြန်ကြည့် လုပ်နေတော့၏ ။ ဤသို့ဆိုလျှင် ဘိုနီကို နွားပျင်း နွားပါးဟု ထင်ရချေတော့မည် ။ သို့ရာတွင် ဘိုနီ ကား နွားပါး နွားလိမ္မာသာ ဖြစ်၍ နွားပျင်းတော့ မဟုတ်ပါ ။ မရမက ကုတ်ကတ်တက်ရမည့် နေရာမျိုး ဆိုလျှင် ဘိုနီတို့ ခေါင်းမဖော်တော့ပြီ ။ စိုက်၍ ကုန်း၍ ဆွဲတော့သည် ။ “ သားရေ ... နောက်ကို လှည့်လှည့် ကြည့်မနေနဲ့ကွာ ၊ ကနေ့တော့ နေမြင့်တယ်ဟေ့ ” ဟု ကိုဘအုန်းက ပြောလိုက်လျှင် ဘိုနီ မှာ နောက်ကို လုံးဝ ပင် မကြည့်တော့ ။ လူစကားကိုပင် နားလည်ဟန် ရှိတော့သည် ။ ဒါတွေကြောင့်ပင် မဆွဲမိ က သား သား သားနှင့် ချစ်ရသည် ။ ယခုမူ ပို၍ မချိတင်ကဲ အသည်း ကွဲရတော့၏ ။

ဘိုနီ၏ အဖော်မှာ အလှည့်ဘက်မှ စာဥရောင် ဖြူစူးပင်ဖြစ်တော့သည် ။ ဖြူစူး က ဘိုနီလို မခရာတတ် သော်လည်း သူ့နေရာနှင့်သူ လိမ္မာသောကြောင့် ချစ်ရ ပြန်သည် ။ သူ့ကို လွှတ်ထားခိုက်တွင် တဲအပြင်ဘက် မီးဖိုမှာ ထမင်းအိုး ၊ ဟင်းအိုးကို ကျီးလှန်လျှင် လိုက်၍ ဝှေ့သည် ။ ပိုပြီးတော့ သနားစရာကောင်းတာ တစ်ခုက လှည်းထမ်းပိုးကြီး ထွန်ထမ်းပိုးကြီးတွင် ထမ်းပိုးကြိုး မပတ်မိ ၊ ထမ်းပိုးကျစ် မတပ်ဘဲ သူ့ကို မောင်းပါက ပခုံး နှင့် ထမ်းပိုးကို လွတ်မသွားအောင် ရုန်းတတ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည် ။ လယ်တွေ ရိတ်ပြီး သိမ်းပြီး၍ နွားများ လွှတ်ချိန်ဆိုလျှင် ချုံတန်းတောအုပ်တစ်လျှောက်တွင် သိုဝှက်ထားသော ထန်းရည်အိုး စိမ်ရည်အိုးများကို လိုက်လံရှာဖွေ၍ ဖြူစူးက သောက်တတ်သည် ။ နွားများအဖို့ စိမ်ရည်နှင့် ထန်းရည်က ဆေးတစ်ပါးပင် ဖြစ်သောကြောင့် ဖြူစူး၏ ပါးစပ်မှာ မွှေးကြိုင်သော ရနံ့ရှိ၏ ။

ကြာတော့လည်း ထန်းရည်သမားများက ညည်းလာတော့သည် ။ ရွာထဲမှာ ထားလျှင် ယစ်မျိုးဘက်က ရှာဖွေ ဖမ်းဆီးမည့် ရန်ကြောင့် ရွာပြင်မှာ ထားပြန်တော့ ဖြူစူးကြီးက သောက်ပစ်သည် ။ ဖြူစူးကြီး ရှာမတွေ့ အောင် လုပ်ထားသည့် ကြားထဲကပင် ဖြူစူးကြီးက တွေ့၍ သွားသောအခါ အသောက်သမားတွေ ကျွက်ကျွက်ရိုက်ကြတော့သည် ။ ကိုဘအုန်းက ဖြူစူးကြီး၏ ထန်းရည်ဖိုး ၊ စိမ်ရည်ဖိုးကို လိုက်လံ လျော်ရ ၊ တောင်းပန်ရဖန်များလာသောအခါ ဖြူစူးကို အိမ်မှာပင် ထားတော့သည် ။ သည်လိုထားသည့် ကြားထဲမှ တစ်ညတွင် ကြိုးကို ချိုနှင့် ရစ်ကာ ဖြတ်ပြီး ဖြူစူးကြီး ပျောက်သွားရာ ကိုဘအုန်း မှာ တစ်ညလုံး ဒေါင်းတောက်အောင် ရှာသော်လည်း မတွေ့  ။

“ ဟ ... မောင်ဘအုန်း ”

“ ဗျိုး ... ”

“ မင်းကောင် အသောက်သမားကြီး မောင်ချစ် ကောက်ရိုးပုံ ဘေးမှာ လဲနေတယ်ဟ ။ သွားကြည့်ချေဦး ”

တစ်ညလုံး လိုက်လံရှာဖွေခဲ့ရသော သားငမိုက် အတွက် ခုမှ စိတ်အေးတော့သည် ။

“ ကိုဘအုန်း ၊ တစ်ညလုံး ခင်ဗျားအကောင်ကြီး လုပ်သွားပြန်ပြီဗျ ၊ အုန်းတောထဲက ဆွဲလာတဲ့ ထန်းရည် နှစ်မြူ ကုန်ရော ”

“ ဟေ့ ... ဘအုန်း ၊ ငါ ထန်းလျက် သုံးပိဿာ ထည့်ထားတာ ။ မြို့ထဲကမှာတဲ့ အရက်ချက်ဖို့ဟာ အခု မင်းအကောင်ကြီး သောက်သွားတာ တက်တက် ပြောင်ပါရောလားကွ ”

ရွာ၏ အနောက်ဘက် ချောင်းတိမ်ရှိ ယာများ ၊ ကိုင်းတောများ အတွင်းနှင့် ရွာအရှေ့ဘက် တောတန်း တစ်လျှောက်မှ စိမ်ရည်အိုးများကို တစ်ညလုံးလည်၍ သောက်ပစ်သော ဖြူစူး၏ ဒဏ်ကို ကိုဘအုန်း ခံရတော့သည် ။

“ ခင်ဗျားတို့ပဲ ကြည့်သွားကြပါတော့ဗျာ ၊ သူ့ကို အိမ်မှာ ချည်ထားတာဗျ ၊ ညက လူခြေတိတ်လောက်ကျမှ ကြိုးကို ဖြတ်ပြီး ထွက်သွားတာ ၊ ဟောဟိုမှာ .. ”

ကိုဘအုန်းက သက်သေခိုင်လုံစွာနှင့် အများ ကျေနပ်အောင် ပြလိုက်ရသည် ။ ဖြူစူးမှာ ဘယ်မျှပင် သောက်သောက် လဲစရာ အကြောင်း မရှိသော်လည်း ပဒိုင်းစေ့ကို လှော်၍ ခတ်ထားသော အိုးတစ်လုံးကို သောက်မိ၍သာ မူးလဲရခြင်းဖြစ်၏ ။ ပဒိုင်းစေ့ လှော်၍ ထောင်းခတ်ထားသောအရည်ကို သောက်မိလျှင် လူများမှာ ရူးသော်လည်း နွားအဖို့မှာ မူးရုံသာ ရှိသည် ။ မဆွဲမိ မှာ သားဖြစ်သူ ယစ်ထုပ် အနားတွင် တစ်နေ့လုံး ထိုင်၍ ကြည့်နေပြီး ပါးစပ်မှလည်း တတွတ်တွတ် မြည်တွန်တောက်တီးနေ၏ ။

“ ကိုင်း ... သောက်ဦးလေ ၊ ခုတော့ ဘာတတ်နိုင်သေးလဲ ၊ ကောင်းတယ်မဟုတ်လား ။ ကစော်သမား ၊ အရက်သမား ၊ ခုမှ မျက်လုံးကြီး ပြူးပြူးနေသလား ဟင် ”

ဒီလို မဆွဲမိက ဆိုပြန်တော့လည်း ဖြူစူးကြီးမှာ မဆွဲမိ ပြောတာကို နားလည်ဘိသည်သို့ မျက်လုံးကြီးကို လှန်ကာ လှန်ကာ ကြည့်နေ၏ ။

“ ဟေ ... ဖြူစူးရဲ့ ၊ ထန်းရည်တွေ ၊ စိမ်ရည်တွေကို ခိုး ခိုးသောက်လှည့်ပါဦး ... ဟီး ”

တအိအိ ရှိုက်ရင်းမှ ဖြူစူး အကြောင်းကို ပြန်လည် တွေးတောမိသဖြင့် မဆွဲမိက ဟစ်၍ ငိုလိုက်သည် ။ ကွေကွင်းရသည်၏ နောက်ပိုင်းတွင် စွဲမက်စရာ အတိတ်ကြောင်းကို ထားရစ်ခဲ့သူအဖို့ ပိုမိုကြေကွဲရ ၊ တသ နှမြောမိရသည် ။ မဆွဲမိက ဟစ်၍ ငိုလိုက်ပြီး တဟင်းဟင်း မြည်ကာ တစ်ချက်တစ်ချက် ရှိုက်နေသည် ။

“ ဟေ ... ဒါလောက်လည်း ပူပန်မနေပါနဲ့ဟာ ၊ ကံအကြောင်းတရားလို့သာ အောက်မေ့လိုက်ပေတော့ ဆွဲမိရာ ”

ဒါပဲ ။ ကံကိုချည်း ပုံချနေသဖြင့် စစ်ဘီလူး၏ ပါးစပ်မှ ငြိမ်းချမ်းရေး ကဲ့သို့ အနှစ် ကင်းမဲ့လာတော့သည် ။ တန်ဖိုးသည် ကင်းမဲ့၍ အနက်သည် မထင်တော့ ။ ကျက်မှတ်ထားပြီး စာတစ်ပုဒ်ကို ရွတ်ဆို သကဲ့သို့ ပေါ့ပျက်လာရ၏ ။ ကံ ကံမှ တစ်ပါး အခြား လက်သည်ကို ရှာဖွေ၍ မမြင်တတ် ၊ မတွေ့တတ်ကြ ။ အမှန်မှာလည်း ယုတ်သွမ်းသော လူ့ဆက်ဆံရေးကို ထင်မြင်သုံးသပ်နိုင်လောက်သည်အထိ မရင့်ကျက်ကြသေး ။ ရင့်ကျက်အောင်လည်း မည်သူကမျှ မပြသ မပို့ချကြ ။

ဤဆင်းရဲမွဲငတ်သော လူတန်းစား၏ ထူးကဲသော ဆေးဖက်ဝင်ပုံကို သိသည့်သူများက ဖြားယောင်း လှည့်ပတ်တိုင်းသာ ခံနေကြရသည် ။ လာခဲ့ ဆိုလျှင် လာတတ်သည် ။ သွားဟဲ့ ဆိုလျှင် သွားတတ်၍ ၊ အော်စမ်းဆိုလျှင် အော်တတ်ကြပါ၏ ။ စားကျက်တွင်း သို့ထုတ်မောင်းသော နွားအုပ်ဟူ၍ သဘောထားသော ကရုဏာရှင်တို့က ဒါ့ထက်ပို၍ ညွှန်ပြခြင်းလည်း မရှိ ။ ညွှန်ပြလိုသော စေတနာလည်း မရှိရကား သူတို့အဖို့ ကံတစ်ခုကိုသာလျှင် တရားခံ အဖြစ် မြင်နိုင် ကြခြင်းမှာ ဆန်းပါသလော ။ ဤရက်၏ နောက်ပိုင်းတွင်မူ ကြော့ကြမ်းစွာ ဆုံစည်းတတ်သော အဖြစ်များ က ဆိုးရွားလှပေသည် ။ လက်ကသုံးတောင်ဝှေး အားကိုးရသည့် နွားကြီးနှစ်ကောင် ပျောက်ဆုံးခဲ့သဖြင့် မဆွဲမိ မှာ တမှိုင်မှိုင်နှင့်သာ ရက်တို့ ကုန်ဆုံးခဲ့ရကာ ဝါဦး အမီ သပိတ်ရောင်းနိုင်ရန် အားခဲထားသမျှတို့သည် အလဟဿ ဖြစ်ကုန်ရသည် ။ နင်းနယ်ထားသော ရွှံ့စေးများမှာ နွားရေတွင်းဝယ် ခြောက်ကပ်ကုန် ကြသည် ။

ထွင်းပြီးခါစ အိုးများမှာ နေပူထဲတွင် အသွေ့လွန်ပြီး ကွဲအက်နေလေပြီ ။ ပုတ်လက်စ အိုးများမှာလည်း နောက်ထပ် ပုတ်၍ ရတော့မည် မဟုတ် ။ လုပ်လျက် တန်းလန်းနှင့် သွေ့ သယောင်း ကုန်ကြ၏ ။ အိမ်နီးနားချင်းများက ထမင်းဟင်း လာရောက်ပေးပို့ ၊ ချော့မော့ ကျွေးမွေးကြသော်လည်း မဆွဲမိ၏ ရင်ဝယ် ဟာ၍ နေ၏ ။ ထမင်းကို သူ မသိပေ ။ မကျီးဒန်တို့ တစ်တွေက သူတို့ တတ်သမျှ မှတ်သမျှဖြင့် ကံကို ပြကာ တရားချကြ၏ ။

ခုနစ်ရက်တိုင် ကြာခဲ့၏ ။ ပူပန်ခြင်း၏ အဟုန်သည် မဆွဲမိ၏ ခန္ဓာတွင် ထင်ဟပ်လာသည် ။ မျက်ကွင်းတို့သည် ဟောက်ပက်နက်ရှိုင်းလျက် ၊ ပါးရိုးတို့သည် ချွန်ထွက်ငေါနေ၏ ။ နေ့၏ မှတ်တိုင် နေခြည်သည် ပြုစဖြစ်လာ၏ ။ မဆွဲမိ မှာ အိပ်ရာထက်ဝယ် ပက်လက်ကလေး နေရာမှ ထထိုင်ပြီး နွားတင်းကုပ် ဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည် ။

“ ဘိုနီတို့ ၊ ဖြူစူးတို့ရေ အမျှ .. အမျှ ”

မျက်ရည်တို့သည် လျှံကျယိုစီးလာကာ ခွက်ဝင် နေသော နားထင်ချိုင့်မှ ပါးရိုးပေါ်သို့ လိမ့်ကျလာ၏ ။

“ ဆွဲမိရေ... နင်တို့ နနီကြီး ပြန်လာပဟေ့ ၊ ဟော ... ဟုတ်တယ်ဟ ၊ ဆွဲမိ နနီ ... နနီ ”

“ အမယ်လေး ... သား သား ဘိုနီ ”

ဘိုနီမှာ နွားစာခေါင်းတွင်းဝယ် ခြောက်ကပ်နေသော ကောက်ရိုးစင်းများကို လျှာစောင်းထိုးကာ လျက်နေရာမှ မဆွဲမိ၏အသံကြောင့် မော့ကြည့်လိုက် သည် ။ မဆွဲမိက ဘိုနီ၏ လည်ပင်းကို ပြေး၍ ဖက်လိုက်ရာ ဘိုနီက အစာတောင်းစဉ်တုန်းက အသံမျိုးဖြင့် တဂူးဂူး မြည်လိုက်သည် ။

ကိုဘအုန်းတို့ နွားနီကြီး လွတ်ပြေးလာသည် ဟူသော သတင်းကြောင့် ရွာထဲမှ လူများ ပြေးလွှားရောက်ရှိလာကြသည် ။ မဆွဲမိ ကမူ ကွေကွင်းခဲ့ရသော သားငယ်အား ပိုက်ဖက်လျက် ပါးပြင်နှင့် ကြင်နာစွာ ဖိကပ်ထားရင်း လက်မှာ လည်ပျဉ်းသားကို ပွတ်သပ်ပေးနေသည် ။ သတင်းမေးရန် ရောက်ရှိလာသော လူများမှာ နွားတင်းကုပ်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာကြ၏ ။ မဆွဲမိ က သူတို့ကို မမြင် ။ အားထားရသော သားကြီး၏ လည်ပင်းကို ပွတ်ပေးရင်းမှ ပခုံးပေါ်သို့ လက်က ရွေ့လျားလာကာ တဖြည်းဖြည်း ခေါင်းပေါ်သို့ ရောက်လာသောအခါ ဘိုနီက ခေါင်းကို ယမ်းပစ်သဖြင့် ငုံ့ကြည့် လိုက်မိ၏ ။ ဟုတ်သည် ၊ ဘိုနီ၏ ချိုကြားမှ စီးဆင်း လာသော သွေးတို့သည် နှာပေါ်မှ တစ်ဆင့် မြေပေါ်သို့ ကျလာသည် ။ မဆွဲမိ၏ လက်တွင်လည်း သွေးစတို့ စွန်းကျံနေ၏ ။

“ အမယ်လေး ... ဖြစ်ရလေခြင်း ဘိုနီရဲ့ ... ”

မဆွဲမိက ဟစ်၍ ငိုလိုက်စဉ်မှာပင် ဘိုနီ မှာ မချိမဆံ့ တစ်ချက် အော်၍ လဲကျသွားတော့သည် ။ မဆွဲမိ မှာ ဘိုနီ၏ လည်ပင်းပေါ်သို့ ပစ်လှဲချကာ ရှိုက်၍ ရှိုက်၍ ငိုနေသည် ။

“ မထူးတော့ပါဘူးဗျာ .. ကံအကြောင်းတရားပေါ့ ”

ဘယ်အချိန်က ရောက်လာမှန်း မသိသော ကိုဘအုန်း၏ အာလေးလျှာလေးသံကြောင့် မဆွဲမိ မော့ကြည့်လိုက်၏ ။

“ ဒီနွားဟာ ဝေးဝေးပဲ ရောက်သွားသလား ၊ နီးနီး မှာလားတော့ မသိဘူးကွ ၊ ဒါပေမဲ့ ဒါလောက်ကြီးတဲ့ ဒဏ်ရာနဲ့ ပြေးလာနိုင်တာကို ထောက်ရင် နှစ်တိုင်သုံးတိုင်ပဲ ဝေးရမယ်ကွ မောင်ဘအုန်းရ ”

လဲကျနေရာမှ မျက်ဖြူကြီး လန်နေသော ဘိုနီကို အုံကြည့်နေရာမှ ကိုထွန်းကျော် က ထင်မြင်ချက် ပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည် ။ ဘိုနီ ကမူ မျက်လုံးအိမ်အတွင်းမှ မျက်ရည်များ ပြည်လျှံလိမ့်ဆင်းလာလေသည် ။

“ တတ်နိုင်ရင် လုပ်ကြပါဦး တော်တို့ရယ် ”

မဆွဲမိက လူအုပ်ကြီးကို မော့ကြည့် အကူအညီ တောင်းရာ

“ မရတော့ပါဘူး ဆွဲမိရာ ၊ ကံပဲပေါ့ ”

ဟုတ်ပါပြီ ။ ကုစားလို့ မရတော့ပါပြီ ။ မဆွဲမိ၏ သည်းလှိုက်အူလှိုက် ချစ်ရသော ဘိုနီက သူ့သခင်ရှိရာသို့ မချိမဆံ့ဒဏ်ရာကြီးနှင့် ပြေးလွားရောက်ရှိလာကာ ခေါင်းချလိုက်ပါပြီ ။ အသက်ရှူခြင်းသည် ရပ်ဆိုင်းလျက် မျက်ရည်တို့ ပြည်လျှံလိမ့်ဆင်းလာလေသည် ။ မမြင်ကွယ်ရာတွင် ဖြစ်ပျက်သွားတာကမှ ဖြေသိမ့်ပေသေး၏ ။ ယခုမူ မရောက် ရောက်အောင် ပြေးလာပြီးကာမှ မရှုမလှ သေဆုံးသွားရခြင်းမှာ မဆွဲမိ အဖို့ ရူးလုမတတ်ပင် ဖြစ်ရ၏ ။ အိမ်မှန်းရာမှန်း သိတတ် လိမ္မာခြင်းကပင် ပိုမို ကြေကွဲစရာ ဖြစ်ရပေသတည်း ။

▢  ဆင်ဖြူကျွန်းအောင်သိန်း
📖 ကိုဆေးရိုး ပေါင်းချုပ် 

ငါ့ကို မတို့နဲ့

❝ ငါ့ကို မတို့နဲ့ ❞
    ( ပီမိုးနင်း )

ဤဝတ္ထု၏ နာမည်သည် သမ္မာကျမ်းစာမှ ရရှိသော လက်တင်စကားတစ်လုံး ဖြစ်၏ ။ ယေရှုသည် သင်္ချိုင်းမှ ပြန်၍ ထရာ ၊ မေရီ - မက်ဒါလင် ခေါ် မိန်းမယုတ်ဘဝမှ သူတော်ကောင်း ဖြစ်လာသူ မိန်းမနှင့် အတွေ့တွင် ယေရှုက “ ငါ့ကို မထိနှင့် ” ဟု ဆို၏ ။ ရီဇော၏ ဆိုလိုရင်းကား ထိုသဘောနှင့်မတူ ကွဲပြားလေသည် ။ ထိုခေတ်အခါ၌ ဖိလစ်ပိုင် ကျွန်းသားများ၏ အခြေအနေမှာ လွန်စွာ ဆိုးညံ့၍နေ၏ ။

သို့ ဆိုးညံ့၍ နေခြင်းမှာ အခြားကြောင့် မဟုတ် ။ မည်သူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ပြုပြင်ပြောင်းလဲခြင်းကို မပြုနိုင် ဟူသော အယူကြောင့် ဖြစ်၏ ။ ဖိလစ်ပိုင် မျိုးချစ်သူရဲကောင်း ရီဇော သာလျှင် ပြုပြင်ဝံ့သော သတ္တိအစွမ်း နှင့် အရည်အချင်း ရှိခဲ့လေသည် ။ သို့ဖြစ်လေရာ “ ငါ့ကို မတို့နှင့် ” ဟူသော စကားသည် ထိုဆိုးညံ့သော အခြေအနေတို့က ပြုပြင်ခြင်း မခံလိုသဖြင့် ပြောသောအနေနှင့် ရီဇော အသုံးပြုသော နာမည် ဖြစ်လေသည် ။

ထိုဝတ္ထုကို ယခု မြန်မာပြန်ဆိုလိုက်ခြင်းသည် ရီဇော ရေးသော ဝတ္ထုရင်းကို တိုက်ရိုက် ပြန်ဆိုခြင်း မဟုတ် ။ ရီဇော၏ အတ္ထုပ္ပတ္တိကို အင်္ဂလိပ်ဘာသာဖြင့် ရေးသော ရှားလပ်စ် အက်ဒွပ်ရပ်ဆယ်သည် ထိုအတ္ထုပ္ပတ္တိကျမ်း၌ ရီဇော ရေးသော ထိုဝတ္ထုကို အကျဉ်းချုပ် ထည့်သွင်း ဖော်ပြလိုက်ရာမှ ယခုတစ်ဆင့် မြန်မာပြန်ဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်လေသည် ။ သို့ဖြစ်လေရာ ဤ ယခုတစ်ဆင့် ပြန်ဆို ရာ၌ ရီဇော၏ အတ္ထုပ္ပတ္တိကို ရေးသော ဆရာ၏ ထင်မြင်ချက်များနှင့် မှာကြားချက်များ ရောနှောပါဝင်၍ နေသည်ကို သတိနှင့် ဖတ်ကြရပေမည် ။

ဤဝတ္ထုသည် ဂျွန်ကရီဇော့စ်တိုမိုအီဘာရာခေါ် ဖိလစ်ပိုင်လူမျိုး ယောက်ျားပျို၏အကြောင်း ဖြစ်လေသည် ။ ၎င်း၏ ဖခင်သည် ကြွယ်ဝသူ တစ်ယောက် ဖြစ်သဖြင့် ဖိလစ်ပိုင်ကျွန်းကို အုပ်စိုးသော အုပ်ချုပ်သူ စပိန် လူမျိုးများ၏ လေးစားဂရုပြုခြင်းကို အထူးခံရသူ တစ်ယောက် ဖြစ်လေသည် ။ ဖိလစ်ပိုင်လူမျိုးများအပေါ်၌ လည်း များစွာ သြဇာရှိသူ ဖြစ်လေသည် ။ ဂျွန်သည် ငယ်ရွယ်စဉ်ကပင် ဥရောပတိုင်းသို့ ပညာသင် သွားခဲ့ လေသည် ။ ကြွယ်ဝသော ဖိလစ်ပိုင်လူမျိုးမှန်က မိမိတို့၏သားများကို ဥရောပတိုင်းသို့ ပညာသင်လွှတ်လေ့ ရှိကြသည် ။

အကြောင်းမူကား ဥရောပတိုင်း၌ ပညာသင်ကြားရခြင်းသည် ကြီးပွားခြင်း၏ အကြီးဆုံးသော နည်းလမ်း ဖြစ်လေသည် ။ ဥရောပတိုင်း၌ ဂျွန် ရှိနေစဉ် ၎င်း၏ ဖခင်သည် လွန်စွာဆိုးသွမ်းစော်ကား တန်ခိုးလည်း ကြီးမားလျက် မျက်ကြုတ်ရန်လိုအားကြီးသော ရသေ့ရဟန်း တစ်ယောက်နှင့် ခိုက်ရန်ဖြစ်မိလေ၏ ။ ခိုက်ရန်အချင်း ဖြစ်ပွားခြင်းမှာ မြေမှုနှင့် ပတ်သက်လေ၏ ။

ရသေ့ရဟန်း ဆိုသည်မှာ ဘုရင်ဂျီဘုန်းကြီး ရိုးရိုး မဟုတ် ။ အထူး တရားကျင့်ရသော ဂိုဏ်းလေးဂိုဏ်း အနက် တစ်ဂိုဏ်းအပါအဝင် ဖြစ်သော ရဟန်းတစ်မျိုးကို ဆိုလို၏ ။ ထိုဂိုဏ်းလေးဂိုဏ်းမှာ စင်စစ်အားဖြင့် တကယ့် သူတော်သူမြတ်များဟု အထင်ခံကြရလေရာ အခြား ရိုးရိုး ဘုရင်ဂျီဘုန်းကြီးများ ၊ သာသနာပိုင် ဂိုဏ်းအုပ် ဂိုဏ်းချုပ်များကိုမူ လောကီ ရဟန်းဟု ခေါ်လေ့ရှိကြလေသည် ။

အကြောင်းမူကား ထိုရဟန်းများမှာ အဆိုပါ လေးဂိုဏ်းဝင် လောကုတ္တရာ ရဟန်းများလောက် တရား သဖြင့် သာသနာ ပြန့်ပွားရေး အလုပ်ကိုသာ ရိုးရိုးလုပ်ကြသူများ ဖြစ်ကြလေသည် ။ သို့ဖြစ်လေရာ တရားကျင့် ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သော ရသေ့ရဟန်း ( ဝါ ) လောကုတ္တရာ ရဟန်းများမှာ သူတော်သူမြတ် အဖြစ်နှင့် လွန်စွာ တန်ခိုးကြီးကြလေသည် ။

တန်ခိုးကြီးသလောက် ဖောက်ပြန်ကာ ထိုရသေ့ ရဟန်းမှာ ဆိုးယုတ်၍ နေလေ၏ ။ ၎င်းတို့နှင့် အချင်း ဖြစ်ခြင်းများမှာလည်း အများအားဖြင့် မြေမှု ၊ မြေခွန် ၊ မြေခမှုများ ၊ တံစိုး လက်ဆောင်စားမှုများနှင့် ၎င်းတို့ကို မရိုမသေမှုများနှင့် ပတ်သက်မြဲ ဖြစ်တတ်လေသည် ။

ထိုရသေ့ရဟန်းများမှာ တရားကျင့် ပုဂ္ဂိုလ်များ ဖြစ်ရာ အပိုင်စားရသော မြေများ ရှိသဖြင့် ထိုမြေများကို ချခြင်း ၊ ငှားခြင်းများဖြင့် ပစ္စည်းဥစ္စာ ကြွယ်ဝကြလေရာ သာလွန်၍ ဘုန်းကြီးကြပြန်လေသည် ။

၎င်းတို့နှင့် အချင်းဖြစ်သူတို့မှာ ခုခံခြင်း တစ်စုံတစ်ရာ မပြုနိုင် ။ ရပ်ရွာဒေသမှ နှင်ထုတ်ခြင်းကိုသော် လည်းကောင်း ခံကြရ၏ ။ သေသည့်တိုင်အောင် အမျိုးမျိုးသော နည်းတို့ဖြင့် နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းခြင်းများကို သော်လည်းကောင်း ခံကြရလေရာ ၎င်းတို့၏ ကလဲ့စားချေခြင်းသည်လည်း လွန်စွာမှ လျင်မြန်ထက်မြက် စူးရှမြဲ ဖြစ်လေ၏ ။

၎င်းတို့ အုပ်ချုပ်ရသော နယ်များ၌ ၎င်းတို့ကို တစ်စုံတစ်ယောက် မရိုမသေ ပြုသည့်အခါ အများ မှတ်အောင် ဆုံးမလေ့ ရှိ၏ ။ ထိုဆုံးမခြင်းကား ပြစ်မှုတစ်ခုခုကို ဆင်ကာ အပြစ်ဒဏ်ပေးခြင်းဖြစ်ရာ အပြစ် မရှိသူ များစွာတို့မှာ အသက်သေဆုံးကြရလေသည် ။ အခါများစွာ သ,တ်ပြီး ကိုယ်ကို မြှုပ်၍ ခြေ ၊ လက် ၊ ဦးခေါင်းများကို မြို့ရွာ လူမြင်ကွင်းများ၌ ချိတ်ဆွဲ၍ ထားလေ့ရှိကြလေသည် ။

အီဘာရာ၏ ဖခင်နှင့် အချင်းဖြစ်ပွားသော ရဟန်း ကောင်း Father Damaso ဖာသာ ဒမာစိုး ခေါ်သူ ဖြစ်လေရာ အီဘာရာ မှာ အပြစ် မရှိဘဲလျက် ထောင်အကျဉ်း ခံရလေ၏ ။ ထောင်ထဲ၌ ထိုအမှုကို မစစ်မဆေးဘဲ ၎င်းအား ကြာမြင့်စွာ ချုပ်နှောင်၍ထားရာ တဖြည်းဖြည်း သား၏ နာမည်ကို တမ်းတရင်း ကိုယ်စိတ် ချုံး၍ သေဆုံး ရရှာလေ၏ ။ ( ဤကား တကယ့် အတ္ထုပ္ပတ္တိကို မှီ၍ ရေးသော ဝတ္ထု ဖြစ်လေ၏ ။ )

ဥရောပတိုင်း စပိန်ပြည်မှ ဂျွန် ပြန်၍ လာသော အခါ ဖခင် သေဆုံးကြောင်းကို သိလေ၏ ။ သို့သော်လည်း မတရားသဖြင့် သေရကြောင်း စိုးစဉ်းမျှ မသိရှာသဖြင့် ဖာသာဒမာစိုး ကို ကြည်ညိုလျက်ပင် ရှိလေ၏ ။ ဂျွန် လည်း ဥရောပတိုင်းမှ ပြန်၍လာရာ၌ မိမိ၏ တိုင်းပြည်နှင့် အမျိုးသားများမှာ ကောင်းမွန်သော အုပ်ချုပ်ခြင်းကို ရကြသဖြင့် ကြီးပွားတိုးတက်ကြတော့ မည်ဟု ယုံကြည်ကိုးစား၍ လာခဲ့၏ ။

သို့သော်လည်း ဆိုးရွားမှုတွေကို တစ်မျိုးပြီး တစ်မျိုး သိမြင်၍လာရ၏ ။ မိမိ၏ ဖခင် သေဆုံးရခြင်းမှာလည်း မတရား သေဆုံးရခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိစပြုလေ၏ ။ ထိုအခါ ဖခင် အတွက်ရော ၊ အမျိုးသား အတွက်ရော ပူပင်ခြင်းသည် ဂျွန်၏ စိတ်နှလုံးမှာ တောင်ကြီး ပိသလို ဖြစ်၍ လာလေ၏ ။ သို့သော်လည်း ဖာသာဒမာစိုး၏ အကြောင်းကိုကား မသိရသေးချေ ။

ဖိလစ်ပိုင်ကျွန်း၏ ဆိုးဝါးသော အခြေအနေတို့သည် အမျိုးမျိုးဖြစ်၍ နေလေ၏ ။ ထိုအခါ၌ ဆင်းရဲသော မိန်းမ တစ်ယောက် ရှိ၏ ။ ၎င်း၏ နာမည်ကား ဆီဇား ဟု ခေါ်၏ ။ ၎င်း၏ ယောက်ျားမှာ လူဆိုးလူမိုက် အသောက်သမား ဖြစ်၏ ။

၎င်းလင်ဆိုး၏ ရိုက်နှက်နှိပ်စက်ခြင်း ၊ ဖြုန်းတီးခြင်းများကို အမြဲ ခံ၍နေရ၏ ။ ၎င်းမှာ ယာဇီလီအို နှင့် ကရစ်စပင် ခေါ် သားကလေး နှစ်ယောက် ရှိ၏ ။ ထိုကလေး နှစ်ယောက်မှာ မနီးမဝေး ရွာတစ်ရွာ ဘုန်းကြီးကျောင်း၌ ခေါင်းလောင်းထိုးခြင်း ၊ တံမြက်လှည်းခြင်း စသည့် အခိုင်းအစေ အလုပ်များကို လုပ်၍နေလေ၏ ။

ညတစ်ည၌ ကလေးများ အိမ်ကို အလည်လာကြလိမ့်မည်ဟု သိရသဖြင့် မိခင်ဖြစ်သူသည် သားကလေးများ ကြိုက်တတ်သော ဟင်းလျာနှင့် ထမင်းကို ချက်ပြုတ်၍ ထား၏ ။ ထိုညစာမှာ မိမိ ကိုယ်တိုင် စိုက်သော ခရမ်းချဉ်သီးကို အိမ်နီးချင်းထံမှ တောင်း၍ ရသော တောဝက်သားခြောက် ၊ တောဝမ်းဘဲပေါင် တစ်ပေါင် ၊ မိမိကိုယ်တိုင် ရှာသော ငါးကလေးများ ၊ မိမိ ကိုယ်တိုင် ကြိတ်ဖွပ်သော ဆန်ဖြူထမင်း ဖြစ်ရာ မိမိ ကိုယ်တိုင်မှ မစားရက်ဘဲ သားကလေးများ ရောက်မှ အတူစားမည်ဟု စောင့်၍ နေ၏ ။

ထိုအခိုက် အမူးသမား လင်ယောက်ျား ရောက်၍လာပြီး အားရပါးရာ စားရာ ဆီဇာ မှာ မိမိကိုယ်တိုင် အစားခံရသကဲ့သို့ နာကျင်လေ၏ ။ စား၍ ဝသောအခါ အမူးသမားသည် သားကလေး နှစ်ယောက် အကြောင်းကို မေးဖော်ရ၏ ။

ထိုအခါ ဆီဇာမှာ ကျေနပ်လျက် ငါ့သားကလေး နှစ်ယောက် ဝလျှင် တော်ပြီ ၊ ငါ ညစာ မစားတော့ပြီဟု စိတ်ကို ပိုင်းလိုက်လေ၏ ။ အကြောင်းမူကား ကျန်ရစ်သော ညစာမှာ သုံးယောက်စာအတွက် မလောက်ကြောင်း တွေ့ရှိရလေ၏ ။

ကလေးများကား မပေါ်လာ ။ လင်ယောက်ျားလည်း အပျော်အပါး ထွက်၍ သွားလေ၏ ။ ထိုည၌ ကရစ်စပင် မှာ ကျောင်း၌ တစ်စုံတစ်ရာ ပျောက်သဖြင့် ဘုန်းကြီးက ခိုးမှုနှင့် စွပ်စွဲပြီး ပျောက်သောအရာကို ပြန်၍ မပေးလျှင် အသေသ,တ်မည်ဟု ပြော၏ ။ မိခင် ဖြစ်သူ အိမ်၌ မျှော်၍ နေစဉ် လေမုန်တိုင်းကျသဖြင့် သူငယ်ကလေး နှစ်ယောက်မှာ ခေါင်းလောင်းကို မရပ်မနား ထိုး၍ နေရလေ၏ ။ ခေါင်းလောင်းသံသည် မိုးကြိုး လျှပ်စစ်ကို ကွယ်ကာသည်ဟု အများအယူ ရှိကြလေ၏ ။

သို့ခေါင်းလောင်း ထိုးနေခိုက်တွင် ကျောင်းစောင့်သူ တက်၍လာပြီး ခေါင်းလောင်းကို ကောင်းကောင်း မထိုးဘူးလားဟု ပြောကာ အပြစ်ဒဏ်ပေးပြီး ကရစ်စပင် ကို ထပ်မံ၍ ခိုးမှုနှင့် စွပ်စွဲပြန်၏ ။ ဘာဇီလီအို ကို ခေါင်းလောင်း စင်ပေါ်၌ သော့ခတ်၍ ထားလေ၏ ။

ဘာဇီလီအိုသည် မိမိ၏ အစ်ကို အော်လျက် ပါသွားသည်ကို အသံကြားသဖြင့် သိရ၏ ။ မည်သူ့ နောက်သို့ ပါ၍ သွားသည်ဟု မသိရ ။ အော်သံ တဖြည်းဖြည်း ဝေးပြီး ပျောက်သွားသည်ကိုသာ ကြားလိုက်ရ၏ ။ ထိုအခါ ခေါင်းလောင်းကြိုးကို ဖြုတ်ပြီး ပြတင်းပေါက်မှ ထိုကြိုးဖြင့်ဆင်း၍ အိမ်သို့ ပြေးလာခဲ့လေ၏ ။ ကရစ်စပင် ကား မပေါ်လာတော့ပေ ။ ခိုးမှုနှင့် အသက်တိုင်အောင် သေနတ်ဖြင့် ဆုံးမခြင်းကို ခံရလေ၏ ။

နောက် သုံးလေးရက်လောက် ကြာသောအခါ အမှုထမ်းများသည် ဆီဇာ ထံသို့ ရောက်လာကြလေ၏ ။ ကရစ်စပင် ခိုးမှုအတွက် မိခင် ဆီဇာကို ဖမ်းပြီး လမ်းများ ပေါ်၌ အတင်းဆွဲခေါ်၍ သွားကြပြီးနောက် ထောင်ထဲကို ချကြလေ၏ ။ သားအကြီး သေဆုံးကြောင်း ဆီဇာသည် ထောင်၌ နေစဉ် သိရ၏ ။

ထောင်မှ လွတ်သောအခါ စိတ်နောက်၍ သွားလေ၏ ။ အိမ်ကို မပြန်ဘဲ ထင်ရာကို သွား၍ နေလေ၏ ။ သားငယ် ဘာဇီလီအို လိုက်၍ ရှာရာ တွေ့သောအခါ ဆီဇာသည် သားကို မမှတ်မိဘဲ ရန်သူ မှတ်ထင်ကာ ပြေး ၏ ။ သားက လိုက်၍ ဖမ်း၏ ။ နောက်ဆုံး၌ မိပြီးသွား၏ ။ ရင်ခွင်၌ အသက်ပျောက်၍ သွားလေ၏ ။

အီဘာရာ၏ အဖြစ်အပျက်သည် ဤ တကယ့် အတ္ထုပ္ပတ္တိနှင့် ယှဉ်၍ သွားလေ၏ ။

ဂျွန်သည် ဖခင် အဘယ်နည်းနှင့် သေသည့် အကြောင်းကို တဖြည်းဖြည်း သိ၍လာ၏ ။ မတရား သေရုံမက သင်္ဂြိုဟ်ထားသော အီဘာရာ၏ အလောင်းကိုပင် ဒါမာစိုး၏ အမိန့်အရ တူးဖော်၍ ရေထဲသို့ ပစ်လိုက်ကြောင်းကိုလည်း သိရ၏ ။

သို့သော်လည်း ထိုအရေး၌ ဖာသာဒါမာစိုး အဘယ်နည်း အဘယ်ပုံ ပါဝင်သည်ကို လည်းကောင်း ၊ မိမိ ကိုယ်တိုင်ကိုလည်း အလားတူ ပြုဖို့ရန် ဖာသာဒါမာစိုး ကြံ၍နေသည်ကို လည်းကောင်း သေချာစွာ မသိသေးပေ ။ အကြောင်းမူကား ဖခင် အီဘာရာ၏ အဖြစ်အပျက်ကို တစ်နေ့သ၌ သား သိလိမ့်မည် ၊ သိလျှင် ကလဲ့စားချေလိမ့်မည် ။ မသိမီက ၎င်းကို သုတ်သင်မှ ဖြစ်မည်ဟု ဒါမာစိုး အကြံပြု၍ ထားလေ၏ ။

ရီဇောသည် စပိန်လူမျိုး၏ အုပ်ချုပ်ခြင်း အောက်၌ မိမိ၏ အမျိုးသား ကြီးပွားလိမ့်မည်ဟု တစ်ရံရော အခါ၌ မှတ်ထင် ယုံစားခဲ့မိ၏ ။ သို့အတွက် စပိန်အစိုးရ၏ လက်အောက်မှာပင် အမျိုးသား ကြီးမြင့်ရေးဆိုင်ရာ အလုပ်များကို လုပ်ဖို့ ကြံစည်ခဲ့၏ ။ ရီဇောသည် ထိုအကြံများကို ဂျွန်၏ ဦးခေါင်းထဲသို ထည့်၍ ပေးလေ၏ ။ ပေးပုံကား ... 

ဂျွန်သည် ထိုအခါ၌ မိမိ၏ အမျိုးသားများ အသိ အလိမ္မာ မရှိ ။ မှောင်အတိ ကျ၍ နေသည်ကို သိလေ၏ ။ ပညာရေးမှာလည်း တကယ့် ပညာကို ထိထိရောက်ရောက် ပေးသော ပညာရေး မဟုတ်ချေ ။ ကျောင်းဆရာကြီး တစ်ယောက်နှင့် ဂျွန် အတွေ့မှာ ထိုအခြေအနေ တို့ကို အောက်ပါ စကားများဖြင့် သိရလေ၏ ။

ဆရာကြီးမှာ တပည့်ကျောင်းသား ဘယ်လောက် များပါသလဲဟု ဂျွန်က မေး၏ ။

စာရင်း အရတော့ ၂ဝဝ ကျော် ရှိတာပဲ ။ တတ်တဲ့ ကျောင်းသားကတော့ အစိတ်လောက် ရှိပါတယ် ။

ဘယ်လိုဖြစ်လို့လဲ ။

ဆရာကြီးသည် ဝမ်းနည်းစွာ ဦးခေါင်းကို ခါလျက် ကျုပ်တို့လို ဆင်းရဲတဲ့ ကျောင်းဆရာများမှာ အခက်အခဲ အမျိုးမျိုးနဲ့ တွေ့ နေရပါတယ် ။ အထင်အမြင် သေးခြင်း ခံရတဲ့ အပြင် အခြား သြဇာအာဏာတွေကိုလည်း ကြောက်ရပါတယ် ။ ကျောင်းတက်ဖို့ နေရာမှာလည်း အခုလို ဘုန်းကြီး ရထားထားတဲ့ နေရာ နံဘေးမှာ ကျဉ်းကျဉ်းကျပ်ကျပ် နေရာကလေးများ ၊ အသံကျယ်ကျယ် စာအံကြပြန်လျှင်လည်း ဘုန်းကြီးက ဆူတယ်ညံတယ် ဆိုပြီး ကျွန်တော့် ကိုပင် ကြိမ်းမောင်းတာပဲ ။ သည်လို အခြေအနေမျိုးမှာ တပည့်များရော ၊ ဆရာရော ဘာမှ မသင်နိုင်ဘူးဟု ဆရာကြီးက ပြောလေ၏ ။

ဘုန်းကြီးမှာ အခြား မဟုတ် ၊ ဖာသာဒါမာစိုးပင် ဖြစ်လေ၏ ။ ထိုဘုန်းကြီးသည် ဆရာကြီးကို အမြဲ စော်ကားနေသူ ဖြစ်လေ၏ ။ ဆရာကြီးက ဆက်လက် ပြောသည်မှာ -

“ ကျုပ် လခကလေးကလည်း မဖြစ်စလောက် အဲဒီ မဖြစ်လောက်တဲ့ လခကလေးကို မြို့တော် သွားပြီး ထုတ်ဖို့ရန်မှာ ဘုန်းကြီးလက်မှတ် ပါရသေးတယ် ။ သူက လက်မှတ် မပေးရင် မထုတ်ရဘူး ။ သူ့မှာ သာသနာ ကလည်း သူ့ဘက်က ၊ အစိုးရရော ပြည်သူကရော သူ့ဘက်က သူ ပြောသမျှ လိုက်နာယုံကြည် ကြရတာပဲ ။ ဘယ်သူ မဆို သူ့ထံမှာ မျက်နှာရဖို့ ကြိုးစား ကြရတာ ။ သည်တော့ သူ စော်ကားတိုင်း ခေါင်းငုံ့ပြီး ခံရတော့ တာပဲ ။ မခံရင် သည်အလုပ်ကလေး ပြုတ်မှာကိုး ။ မခံနိုင်လို့ သူနဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက် လုပ်ရင် ကျုပ်ကို အားလုံးက ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချကြမှာပဲ ။ ပညာရေးမှာ ဘာအကျိုးမှ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး ”

“ ကျုပ်ကို စပိန်လူမျိုး၏ ရန်သူ ။ သာသနာပ လူဆိုးလူယုတ် ထောင်လွှားစော်ကားသူလို့ ဆိုကြလိမ့်မယ် ။ ကျောင်းဆရာ ဆိုတာ ပညာတတ်ဖို့လည်း မလိုတော့ပါဘူး ။ စိတ်အားထက်သန်ရင်လည်း အလကားပါပဲ ။ ခေါင်းငုံ့ပြီး ခံနိုင်မှ အလုပ်ကျေပွန်သူ ဖြစ်တာ ။ ကျုပ်မှာ သည်အရပ်သား ဖြစ်တယ် ။ မိခင် တစ်ယောက် ကိုလည်း ပြုစုရသေးတယ် ။ ကိုယ်တိုင် နေရေးစားရေး ကလည်း ရှိတာကိုး ။ သည့်အတွက် လှိုင်းပုတ်ရာပါတဲ့ အသေကောင်လို မိမိကိုယ်ကို စွန့်လွှတ်ပြီး ထားရတော့တာပဲ ”

“ ကျုပ် ကျောင်းသားကလေးများကိုလည်း စာသင်ရာမှာ ရိုက်နှက် မသင်ချင်ဘူး ။ ရိုက်နှက်သင်ရင် ပညာကို မုန်းကြမှာပဲ ။ ပညာကို ချစ်အောင် ကြိမ်ကို မသုံးဘဲ ကြိမ်လုံးကို သိမ်းထားတယ် ။ သည်တော့ ဘုန်းကြီးက မင်း ကျောင်းသားများကို ဖျက်ဆီးမဲ့အကောင် ၊ ဝတ္တရား မကျေပွန်တဲ့ အကောင်တဲ့ ။ ပညာကို သွေးနဲ့ ပေးမှ ရတာလို့ ဆိုပြီး ရိုင်းစိုင်းတဲ့ ရှေးခေတ်စကားတွေကို အခိုင်အမာ လုပ်ပြီး ပြောတယ် ”

“ ရှေးဟောင်းဆိုရင် ကောင်းရတော့မယ် ဆိုတာ ကျနေတာပေါ့ ။ သည်အတွက် ကြိမ်ကို မသုံးရင် အလုပ်ပြုတ်အောင် ဆိုင်ရာကို စာရေးမယ် ပြောလို့ ပညာကို ချစ်အောင် လုပ်ရာမှာ အခုတစ်ဖန် မုန်းအောင် ကြိမ်လုံးကို သုံးရပြန်တယ် ”

“ သည့်အတွက် ကျောင်းမှာ စိတ်လက် ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နဲ့ သင်ကြရမယ့်အစား သောကပရိဒေဝနဲ့ သင်ကြရတာမို့ ကျောင်းသားတွေလည်း လျော့ကုန်တာပဲ ”

“ ကျောင်းသားများလည်း နားမလည်တဲ့ စာတွေကို ကြက်တူရွေးလို ပင်ပန်းကြီးစွာ ကျက်ကြရတယ် ”

ဤကား ထိုအခါ သမယ၌ ရှိသော ဖိလစ်ပိုင် ပညာရေး အခြေအနေတည်း ။

ထိုအခါ ဂျွန်အီဘာရာက စိတ်မပျက်ပါနဲ့လေ ဟူ၍သာ ပြောကာ အားပေးရလေ၏ ။

ထို့နောက် ဂျွန်သည် ကောင်းမွန်သော ကျောင်း အဆောက်အအုံကို ဆောက်လုပ်လှူဒါန်းမည်ဟု စိတ် အကြံပြုလေ၏ ။

ကျောင်း အုတ်မြစ်ချဖို့နေ့ ရောက်သောအခါ ထို အခမ်းအနားကို ဂျွန် ကိုယ်တိုင် ဆောင်ရွက်ဖို့ရှိရာတွင် မထင်ရှားသူ တစ်ယောက်ထံမှ သတိပေးစာ တစ်ခုကို ရလေ၏ ။ ထိုစာမှာ ဂျွန်၏ အသက်ကို ရန်ရှာ၍နေသူ ရှိသည် ။ သတိထား ဟူသော စာ ဖြစ်လေ၏ ။

ထို သတိပေး စကားကို ဂျွန်သည် အမှတ်မဲ့ထား သော်လည်း အုတ်မြစ်ချသောအခါ၌ တူး၍ ထားသော မြောင်းထဲသို့ မိမိကိုယ်တိုင် ဆင်းရသောအခါ သတိပြုမိလေ၏ ။ အပေါ်သို့ မော်၍ ကြည့်မိလေ၏ ။ သို့ကြည့်ရာ အုတ်မြစ်ကျောက်မှာ မိမိ၏ ဦးခေါင်းတည့်တည့် အပေါ် ၌ ဆွဲ၍ထားသည်ကို မြင်ရသဖြင့် သတိနှင့် နေ၏ ။

သို့နေခိုက်တွင် သစ်သားအက်ကွဲသံကို ကြားရလေ၏ ။ ခဏအတွင်း အုတ်မြစ်ကျောက်ကြီး ပြုတ်၍ကျ၏ ။ သို့သော်လည်း ဂျွန်မှာ လျင်မြန်စွာ ရှောင်နှင့်သဖြင့် ဘေးမှ ထွက်၍ သွားလေ၏ ။

ထိုအုတ်မြစ်ချပွဲပြီး၍ ညစာစားပွဲ ကျင်းပကြရာ၌ ဖာသာဒါမာစိုးသည် ရှားသော ဧည့်သည် ဖြစ်လေ၏ ။ ဒါမာစိုးသည် ဂျွန်ကို သေကြောင်းကြံရာ မအောင်မြင်သည့်အတွက် ထိုညစာစားပွဲမှာ အလွန်ဒေါသဖြစ်ပြီး ဂျွန်၏ ကွယ်လွန်သွားသောအကြောင်းနှင့် ပတ်သက်၍ အဘယ်လိုမျိုးမှ ခံနိုင်ဖွယ်ရာ မရှိသော စကားတစ်ခွန်းကို ပြောလိုက်၏ ။

သို့ပြောလိုက်သောအခါ ဂျွန်သည် ဒါမာစိုး၏ လည်ကို ထ၍ညှစ်ပြီး ထိုးလိုက်ရာ ဒါမာစိုး လဲကျလေ၏ ။ ဂျွန်သည် အသေလုပ်တော့မည်ပြုရာ အခြား ဧည့်သည်များ ကြက်သေသေ၍ နေကြလေ၏ ။ သို့အတွက် ကပ္ပတိန် တီယာဂို၏သမီး မာရီကလာရားသည် ဝင်၍ ဖျဉ်လေ၏ ။ ၎င်းမိန်းမပျိုကား ဂျွန်၏ ရည်းစား ဖြစ်သဖြင့် ဂျွန် စိတ်ပြေ၍ သွားလေ၏ ။

သို့သော်လည်း တန်ခိုးကြီးသော ရဟန်း သူတော် သူမြတ်ကို စော်ကားမိသည် ။ ဂျွန်၏ အကြီးအကျယ် ပျက်စီးခြင်း ဖြစ်လေ၏ ။ ထိုပြစ်မှုထက် ကြီးသော ပြစ်မှု မရှိတော့ပေ ။ သာသနာ၏ကိုယ်စား အာဏာတန်ခိုး ကြီးမားသူ ရဟန်းတော်ကြီးကို ရန်ပြုခြင်းသည် မပြောဝံ့ လောက်အောင် ကြီးမားသော ပြစ်မှု ဖြစ်လေ၏ ။

ထိုနေ့၌ ဂျွန်သည် သာသနာမှ သပိတ်မှောက်ခြင်းကို ခံရလေ၏ ။ ထိုအပြစ်ဒဏ်သည် သက္ကရာဇ် ၁ဝဝဝ အတွင်း ဥရောပတိုက်တွင် ရှိခဲ့သော အခြေအနေမျိုး၌ ခံကြရသော သပိတ်ဒဏ်မျိုးနှင့် ခြားနားခြင်း မရှိချေ ။ ထိုအခြေအနေကား သာသနာမှ သပိတ်မှောက်ခံရသူများထက် ခံစားရသော ကြောက်မက်ဖွယ် ဆိုးရွားသော အခြေအနေ ဖြစ်လေသည် ။

၎င်းကို ကုဋ္ဌနူနာစွဲသူထက် ပိုမို၍ ရွံရှာသော ကပ္ပတိန် တီယာဂိုးသည်လည်း မိမိနှင့် ဂျွန် အဆက်အသွယ် မရှိရအောင် ပိတ်ပင်တားမြစ်လေ၏ ။ ၎င်းသည် စည်းစိမ် ဥစ္စာနှင့် တန်ခိုးရှိလျက် အုပ်စိုးသော စပိန်လူမျိုး အလိုတော်ရိ ဖြစ်၏ ။ အသိအလိမ္မာဉာဏ် အသိအမြင် မရှိဘဲ ပစ္စည်းဂုဏ်နှင့် မော်မောက်သော အလကားလူစား ဖြစ်၏ ။

မြန်မာပြည်၌ ယခုအခါ ရှိကြသော ရှေ့တွင် ဟိန်းဟောက်ကွယ်ရာ ဒူးထောက် အလိုတော်ရိ အမျိုးအစား ဖြစ်လေ၏ ။ ၎င်းသည် စပိန်နှင့် ပတ်သက်သမျှကို အမြဲကြီးကျယ်သည်ဟု ပြောဟော ၊ စပိန်ယောင် ပြေးလျက် အထက်တန်းစား၍နေသော ဖိလစ်ပိုင် အညံ့စား တစ်ယောက် ဖြစ်လေ၏ ။ ထိုကဲ့သို့သော အညံ့စား အဖြစ်မျိုးထက် အောက်ခံလူမျိုး ပညာမဲ့သော ဓနရှင်သည် အခြားသူများထက် ပိုမို၍ ရောက်တတ်လေ၏ ။

ထိုမျှလောက် ဆိုးရွားသော ခေတ်အခါ၌ ဂျွန်နှင့် မာရီယာကလာရားတို့၏ အချစ်မှာ မွှေးကြိုင်သောအချစ် ဖြစ်လေ၏ ။ ၎င်းတို့ ငယ်စဉ်က အတူတူ ကစားခဲ့ကြ၍ အတူတူ တစ်ပြိုင်တည်း ကြီးခဲ့ကြ၏ ။ ဂျွန်သည် စပိန်ကို ၇ နှစ်သွား၍ နေခိုက်မှာ မိမိချစ်သူသည် သစ္စာမဖောက် ။ တစ်နေ့နေ့၌ မာရီယာနှင့် ထိမ်းမြားရမည်ကိုသာ မျှော်၍ နေ၏ ။

မာရီယာ၏ ဖခင်သည်ကား ထိုမျှော်လင့်ချက်တွေကို အကုန် ခြေဖြင့် ချေဖျက်လိုက်ရုံမက လီနာရက် ခေါ် စပိန်လူမျိုးကလေး တစ်ယောက်နှင့် ထိမ်းမြားရန် စီမံလေ၏ ။ ထိုစပိန်လူမျိုးသည် ဖာသာဒါမာစိုး ဆောင်ကြဉ်း ၍လာသောသူ ဖြစ်လေ၏ ။ မာရီယာက အတန်တန် ခုခံငြင်းဆန်သော်လည်း မရ ။ ၎င်းနှင့် ထိမ်းမြားဖို့ရန် သေချာ၍ သွားလေ၏ ။

ဤအတွင်း ဘုရင်ခံချုပ်အသစ် ရောက်၍လာလေ၏ ။ ထိုဘုရင်ခံချုပ်မှာ ဂျွန်၏ ဖခင် ဘီဘာရာကြီး၏ မိတ်ဆွေဟောင်းကြီး ဖြစ်လျက် စိတ်သဘော ကောင်းသူလည်း ဖြစ်လေ၏ ။ ဖိလစ်ပိုင်ကျွန်း၌ ရသေ့ရဟန်းများ၏ စော်ကားခြင်းများကို နှိမ်နင်းလိုသောစိတ် ရှိသူ ဖြစ်၏ ။ သို့သော်လည်း နှိမ်၍ မရချေ ။ မိမိ မိတ်ဆွေ၏ သားကိုကား ၎င်းသူတော်သူမြတ်များ၏ ရန်မှ လွတ်အောင် ကြိုးစားမည်ဟု ကြံကာ လောကီရဟန်းဂိုဏ်းချုပ် ဆရာတော်ကြီးနှင့် တိုင်ပင်ကာ ဂျွန် အပေါ်၌ မှောက်၍ ထားသော သပိတ်ကို လှန်အောင် လုပ်၍ ပေးလေ၏ ။ ၎င်းဂိုဏ်းချုပ်နှင့် ရသေ့ရဟန်းများမှာ ကောင်းစွာ မသင့်ချေ ။

သို့ပင် သပိတ်လှန်သော်လည်း ကပ္ပတိန် တီယာဂိုး သည် ဖာသာဒါမာစိုးကို စော်ကားသော ဂျွန် အပေါ်၌ အခွင့်မလွှတ်နိုင် ။ တင်းမာ၍သာ နေလေ၏ ။ သူတော်သူမြတ်များသည် သပိတ်ထက် ဆိုးသော အပြစ်ဒဏ်ကို ပေးရန် ကြံ၍နေကြလေ၏ ။

တီယာဂိုးသည် မိမိ၏သမီးကို လီနာရက်နှင့် ထိမ်းမြားရေး အောင်မြင်ဖို့ရန် ဘုရားကို မီးပူဇော်ခြင်း ၊ မီးအိုးမီးပန်း ဖောက်ခြင်း ၊ ဆုတောင်းခြင်း စသည်တို့ဖြင့် ကြိုးစားလေ၏ ။

ဖိလစ်ပိုင်ထုံးစံမှာ မိန်းမပျိုများသည် လူကြီးမိဘ သဘောတူသူကို မငြင်းမဆန်ဘဲ ယူကြရ၏ ။ မာရီယာ မှာကား ကိုယ်တိုင် အကြီးအကျယ် မကျန်းမာသဖြင့် ထိမ်းမြားခြင်းကို မပြုရဘဲ နေလေ၏ ။

ထိုကဲ့သို့ မကျန်းမမာ ဖြစ်နေကြောင်းကို ဂျွန်အား သတင်းပေးပို့သူမှာ အေးလီးယား ခေါ်သူ ဖြစ်လေ၏ ။ အေးလီးယားသည် ထိုဝတ္ထု၌ အချုပ် ဖြစ်လေ၏ ။

ကျောင်း အုတ်မြစ်ချစဉ်က ဂျွန်အား သတိပေးသော သူသည် အေးလီးယား ပင် ဖြစ်လေ၏ ။ ၎င်းအား ဂျွန်သည် တစ်ရံသောအခါ၌ မိကျောင်းဘေးမှ ကယ်ခဲ့ဖူး လေ၏ ။ ၎င်းသည် သမ္ဗာန်သမား ဖြစ်သော်လည်း ပညာအရည်အချင်းနှင့် ပြည့်စုံသဖြင့် အလုပ်နှင့် မမျှအောင် အထက်တန်းစားစိတ် ရှိလေ၏ ။

ဤဝတ္ထု၌ ၎င်း၏ ဇာစ်မြစ် ပေါ်ပေါက်သည့်တိုင်အောင် အနည်းနည်း ပါဝင်ခဲ့လေ၏ ။ ၎င်းမှာ ထိုခေတ် သမယ၏ ဆိုးဝါးရက်စက်ခြင်းများကို များစွာ တွေ့ကြုံ ခံစားရသဖြင့် မိမိ၏ လူမျိုး၏ ဆင်းရဲဒုက္ခများ အကြောင်းကို အမြဲဆင်ခြင်ကာ တိတ်တဆိတ် မရပ်မနား အနည်းနည်း လှုပ်ရှားခြင်းများကို ပြု၍နေသူ ဖြစ်လေ၏ ။

ရီဇောသည် မိမိ ပြောဆိုလိုသော လှုပ်ရှားခြင်း စကားများကို ၎င်း အေးလီးယား နှုတ်သို့ သွင်း၍ ပေး၏ ။ ဤဝတ္ထု၌ ဤသူကား အဆူသမား ဖြစ်လေ၏ ။

၎င်းပြောသော အောက်ပါ အဖြစ်အပျက်များမှာ အမှန်ဖြစ်လေ၏ ။ ထိုအဖြစ်အပျက်များမှာ သက္ကရာဇ် ၁၉ဝဝ အတွင်းမှာ ဖိလစ်ပိုင်ကျွန်း၌ အမှန်တကယ် ဖြစ်ပျက်ခဲ့၏ ။ သို့သော်လည်း အမျိုးတစ်ဆက်ခန့် အတွင်း၌ ပြောင်းလဲခြင်းများ ဖြစ်၍ နေသည်ကို တွေ့ရှိရသူတို့ကား မယုံနိုင်အောင် ရှိပေလိမ့်မည် ။ ထိုထက် ဆိုးသော အရာများလည်း ဖြစ်ခဲ့လေသည် ။

သို့ဖြစ်ခြင်းမှာ အခြား ယဉ်ကျေးသော တိုင်းပြည်များ မသိမမြင်နိုင်အောင် ချောင်ကျ၍ နေခြင်းနှင့် ငါ့မင်းငါ့ချင်း အုပ်စိုးခြင်းများကြောင့် ဖြစ်လေ၏ ။

  ▬  အေးလီးယား၏ အတ္ထုပ္ပတ္တိ

နှစ်ပေါင်း ခြောက်ဆယ်ခန့်အခါက ကျွန်ုပ်၏ အဘိုးသည် မနီလာမြို့တော်ရှိ စပိန်ကုန်တိုက်ကြီး တစ်ခုတွင် စာရင်းကိုင်လုပ်ခဲ့ရာ တစ်နေ့သ၌ ကုန်တိုက်ကြီးကို မီးလောင်ရာ အကြီးအကျယ် ပျက်စီးလေ၏ ။ ကုန်တိုက်မှ သူဌေးအိမ် ၊ သူဌေးအိမ်မှ အခြား အဆောက်အအုံများသို့ မီးကူးလေ၏ ။

မီးရှို့သူ မပေါ်သဖြင့် ကျွန်ုပ်၏ အဘိုးကို မတရား စွပ်စွဲကြရာမှ အဘိုးမှာ ဆင်းရဲသူဖြစ်၍ ရှေ့နေကောင်း မငှားနိုင်သဖြင့် အပြစ်ရ၏ ။ ထိုအပြစ်မှာ မြင်းနောက်မှ ချည်၍ အဆွဲခံရပြီး လမ်းထောင့်များ၌ ကြိမ်ဒဏ်အပေး ခံရသော ဒဏ် ဖြစ်၏ ။ လူစုလူဝေးများကား တပျော်တပါး လိုက်၍ ကြည့်ကြ၏ ။

ကျွန်ုပ်၏ ပျိုရွယ်နုနယ်သော အဘွားသာ ကြင်နာသူ ရှိလျက် မစွန့်မခွာဘဲ လိုက်ပါ၍သာ နေလေ၏ ။ အခါများစွာ မဟာကရုဏာတော်၏ အရှင်ဖြစ်သော ထာဝရဘုရား ကျောင်းတော်များ အနီး၌ ကြိမ်ဒဏ်အပေး ခံရလေသည် ။

သို့ အပြစ်ဒဏ်ခံရသဖြင့် မြောမေ့၍ နေသောအခါကျမှ ချမ်းသာရာရလေ၏ ။ သေလျှင် ကောင်းဖို့ ရှိ၏ ။ သို့သော်လည်း မသေ ။ ထိုအခါ၌ ကျွန်ုပ်၏ အဘွားမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေလေ၏ ။ အဘွားသည် မမာမကျန်း ဖြစ်၍နေသော လင်ယောက်ျားကို ပြုစုရင်း ကလေးအတွက်ရော ၊ လင်မယား နှစ်ယောက်အတွက်ရော တစ်အိမ်ပြီး တစ်အိမ် တောင်းရမ်းရ၏ ။ တောင်းရမ်းသော်လည်း မရ ။ မည်သူကမျှ အလုပ်လည်း မပေး ၊ မီးရှို့သော လူဆိုး တစ်ယောက်၏ မယားကို မည်သူမျှ မယုံမကြည် ။ ထိုအခါ အဘွားမှာ ပျိုရွယ်သူ ဖြစ်သည့်အလျောက် ပြည့်တန်ဆာ အလုပ်ကို လုပ်ရလေ၏ ။

ထိုစကားကို ဂျွန် ကြားသောအခါ ထိုင်ရာမှ ဒေါသနှင့် ထလေ၏ ။

အေးလီးယားက စကားဆက်၍ ပြောသည်ကား ဒေါသ မဖြစ်နှင့် သူတို့မှာ ထိုအခါ၌ အရှက်ကို မသိနိုင်ကြတော့ဘူး ။ အရှက်ဆိုသည်မှာ ၎င်းတို့နှင့် မဆိုင်ဟု ဆိုလောက်သော နိမ့်ကျသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်၍ နေကြပြီ ဖြစ်၍နေပါသည် ။ ထိုနောက် ဆက်၍ ပြောသော အတ္ထုပ္ပတ္တိမှာ -

လင်ယောက်ျား ကျန်းမာသောအခါ လူထဲမှာ မနေနိုင်သဖြင့် သားအမိ သားအဖ သုံးယောက် တောထဲ တောင်ထဲကို သွားပြီးနေကြ၏ ။ မည်သူကမျှ မကြင်နာ မသနား ။ ၎င်းတို့ကလည်း လောကကြီး တစ်ခုလုံးကို မုန်း၍ နေ၏ ။ မိန်းမမှာ ကလေးမွေး၏ ။ မွေးသော ကလေးမှာ ကံကောင်းထောက်မသဖြင့် သေ၏ ။

ထို့နောက် မိန်းမဖြစ်သူ မကျန်းမာခိုက်မှာ ယောက်ျား ဖြစ်သူသည် စိတ်ပျက်၍ လည်မှ ကြိုးတပ်ပြီး ဘဝကို အဆုံးသတ်လေ၏ ။ ၎င်း၏ အလောင်းသည် သားအကြီးကလေး၏ ရှေ့၌ ပုပ်ပျက် ယိုယွင်းခြင်းသို့ ရောက်၏ ။ ၎င်း သားအကြီးကလေးမှာလည်း မကျန်းမမာသော မိခင်ကိုပင် ကောင်းစွာ မပြုနိုင် ၊ မစုနိုင်သေးသော အရွယ် ဖြစ်လေ၏ ။

နောက် လူများ သိသောအခါ ထိုမိန်းမသည် လင်ကို သတ်သော မိန်းမဖြစ်သည်ဟု စွပ်စွဲကြ၏ ။ လူဆိုးမယား ၊ ပြည့်တန်ဆာမ အဘယ်ပြစ်မှုမျိုးကို မပြုဝံ့ဘဲ ရှိမည်နည်း ဟူ၍ ပြောကြ၏ ။ မိန်းမက ငြင်းသော်လည်း မရ ။ ငိုလျှင် အမူလုပ်သည် ၊ ဘုရားကို တိုင်တည်လျှင် ဘုရားကို လိမ်သည် စသည်ဖြင့် စွပ်စွဲကြ၏ ။

သို့သော်လည်း ထိုအခါ၌ ကိုယ်ဝန် ရှိနေပြန်သဖြင့် ကလေး မျက်နှာမြင်ပြီးမှ ကြိမ်ဒဏ်ပေးကြလေ၏ ။ ကလေးမှာ ကျန်းမာသောကလေး ဖြစ်လေ၏ ။ ကလေးမျက်နှာ မြင်ပြီး၍ နှစ်လအကြာမှာ စိတ်ကျေနပ်လောက်အောင် အပြစ်ဒဏ်ကို ပေးကြလေ၏ ။

မိခင်ပျိုမှာ ကလေးနှစ်ယောက်နှင့် အခြားတစ်နယ်သို့ ပြေးရ၏ ။ သားအကြီးမှာ ငယ်စဉ်က အဖြစ်အပျက်များကို မှတ်မိသဖြင့် စိတ်နာပြီး လူဆိုးဓားပြ ဖြစ်၍ သွား၏ ။ ထိုအခါ ဘာလပ်ဟူသော ၎င်း၏ နာမည်ကို ကြားသမျှ လူတိုင်း ကြောက်ရွံ့ရ၏ ။ သားအငယ်မှာ နူးညံ့သိမ်မွေ့သူ ဖြစ်သဖြင့် မိခင်နှင့်အတူ နေ၏ ။ ၎င်းမှာ နူးညံ့သိမ်မွေ့ သောကြောင့် မီးရှို့သော သူ၏ သား မဟုတ်တန်ရာ အခြားသူ တစ်ယောက်ယောက်နှင့် ရသော သားဖြစ်ရာ၏ဟု အများ မှတ်ထင်ကြ၏ ။ လူအများ စွန့်ပစ်သော အစုတ်များကို ဝတ်၍ တော၌ ရသမျှသော အစာကို စားရ၏ ။

တစ်နေ့သ၌ မိခင် တောထဲသို့ မှိုနုတ်သွားရာ ပြန်မလာသဖြင့် သားငယ်သည် လိုက်လံ၍ ရှာရာ တစ်ခုသော နေရာ၌ ပက်လက်လဲ၍ သေနေသော မိခင်၏ အလောင်းကို တွေ့ရလေ၏ ။ အလောင်းမှာ မျက်လုံးကြောင်တောင် ပွင့်၍ နေသဖြင့် ထိုမျက်လုံးများနှင့် တည့်ရာနေရာကို ကြည့်ရာ သစ်ကိုင်းတစ်ခုမှာ ချိတ်၍ ထားသော ခြင်း တစ်ခုကို မြင်ရသဖြင့် သွား၍ကြည့်ရာ အစ်ကို ဓားပြ၏ ဦးခေါင်းဖြစ်၍ နေသည်ကို တွေ့ရှိရလေ၏ ။

၎င်း၏ ကိုယ်မှာ မြေမြှုပ်ခံရပြီး အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများမှာ ထိုကဲ့သို့ လူများမြင်အောင် အဆွဲခံရလေ၏ ။ ကာလံသာ မှ ဆန်တိုတောမား ခေါ် အရပ်ကို သွားသူ တို့သည် အရွက်အခက် ၊ အသီးအပွင့် မသီးသော သစ်ပင်တစ်ပင်ကို တွေ့နိုင်ကြ၏ ။ ထိုသစ်ပင်သည် ထိုဦးခေါင်း ချိတ်၍ထားသော အပင် ဖြစ်လေ၏ ။

ညီဖြစ်သူကား အေးလီးယား၏ ဖခင် ဖြစ်လေ၏ ။ ၎င်းသည် စိတ်သဘော နူးညံ့သိမ်မွေ့သဖြင့် ၎င်း၏ အကြောင်းကို မသိသူမှန်က ချစ်ခင်ကြ၏ ။ တစ်ကိုယ်တည်း ရောက်ရာပေါက်ရာကို သွားရာ တာယာဘား ခေါ်သော အရပ်၌ သူဌေးတစ်ယောက်၏ အိမ်၌ အလုပ်သမား ဖြစ်၍နေလေ၏ ။

သို့ အလုပ်လုပ်ရင်း စုဆောင်းရာ ငွေရင်း အနည်းငယ် ရလေ၏ ။ ၎င်းမှာ ငယ်ရွယ်သူဖြစ်ရာ မိမိ၏ မိဘများ အကြောင်းကို မည်သူမျှ သိမည် မဟုတ် ။ ကြီးပွားအောင် ကြိုးစားဖို့သာ ရှိတော့သည်ဟု မျှော်လင့်ကိုးစား၍ နေလေ၏ ။ သို့နေခိုက်တွင် လူကုံထံ သမီးတစ်ယောက် နှင့် ချစ်ကြိုက်လေ၏ ။ သို့သော်လည်း မတော်တဆ အတိတ် အဖြစ်အပျက်များ ပေါ်လျှင် ခက်ချေရဲ့ဟု စဉ်းစားကာ မိန်းမပျိုအား မိမိကို ယူရန် မပြောဝံ့ဘဲ နေလေ၏ ။ သို့နေခိုက်တွင် ယဉ်ပါးမိသည့်အတွက် မိန်းမပျို၏ ဂုဏ်ကို ငဲ့ညှာကာ မိမိကို ယူရန် မရမက ပြောရလေ၏ ။

အကြင်လင်နှင့် မယား အဖြစ်သို့ ရောက်ကြသောအခါ မျိုးရိုးကို စစ်ရာတွင် အဖြစ်အပျက် ပေါ်ပေါက် သဖြင့် ၎င်းသည် တရားစွဲခံရလေ၏ ။ ခုခံခြင်းကို မပြု ။ အမှန်အတိုင်း ပြောပြဝန်ခံလိုက်သဖြင့် ထောင်ဒဏ် အပြစ်ပေးခံရလေ၏ ။ မိန်းမမှာ ယောက်ျားကလေး တစ်ယောက်နှင့် မိန်းကလေး တစ်ယောက် အမြွှာဖွား၏ ။ ယောက်ျားကလေးမှာ အေးလီးယား ပင် ဖြစ်လေ၏ ။ မိခင်လည်း သေဆုံးလေ၏ ။

ထိုအခါ အမြွှာမောင်နှမ နှစ်ယောက်မှာ အဘိုး ဖြစ်သူနှင့် နေကြရလေ၏ ။ အဘိုးမှာ ကြွယ်ဝသူ ဖြစ်သဖြင့် လယ်ယာမိုးမြေ ပစ္စည်းဥစ္စာတို့နှင့် ချမ်းသာစွာ နေကြရလေ၏ ။

အေးလီးယား မှာ ဂျီဇွစ်ကောလိပ်၌ ပညာသင်ရ၏ ။ နှမ မှာ ကွန်ကောဒီးယား ကောလိပ်မှာ ပညာသင်ရ၏ ။ ကျောင်းမှ ထွက်ကြသောအခါ လယ်ယာ အလုပ်ဖြင့် ရိုးရိုး နေထိုင်ရန် စိတ်ကူးကြလျက် အဘိုး၏ ပစ္စည်းများကို အမွေခံယူကြလေ၏ ။

၎င်းတို့မှာ ချမ်းသာစွာ နေကြလေ၏ ။ နှမမှာလည်း ၎င်းချစ်သော ယောက်ျားပျို တစ်ယောက်နှင့် ထိမ်းမြားမည့်ဆဲဆဲ ရှိနေလေ၏ ။

တစ်ရံရောအခါ၌ အေးလီးယားသည် ဆွေမျိုး တစ်ယောက်နှင့် ငွေစကားများရာ ၎င်းဆွေမျိုးက ၎င်းအား မျိုးရိုးဇာတိ မစင်ကြယ်ကြောင်း ထုတ်ဖော်၍ ပြောလေ၏ ။ ထိုအခါ၌လည်း အဘိုးအို တစ်ယောက်သည် မောင်နှမ နှစ်ယောက်ထံ အစေခံဖြစ်၍ နေ၏ ။ ထိုအဘိုးအိုသည် အခြား အစေခံများက ပြောင်လှောင် ပြောဆိုကြသည့်အခါ မျက်ရည်နှင့် ညည်းတွား၍သာ နေ၏ ။

အေးလီးယား ပြောသမျှ ဆိုသမျှတို့ကို သည်းခံလျက် ၎င်းတို့ထံမှ မစွန့်မခွာဘဲ နေ၏ ။ အချင်းဖြစ်သော ဆွေမျိုးသည် ၎င်းအဘိုးကြီးကို သက်သေအဖြစ်နှင့် ရုံးသို့ ခေါ်၍ စစ်ဆေးရာ အမှန်အတိုင်း ပေါ်ပေါက်လာ လေ၏ ။ ထိုအဘိုးကြီးကား အခြားမဟုတ် ။ ၎င်းတို့ မောင်နှမ၏ ဖခင် ဖြစ်လေ၏ ။ ၎င်းအဘိုးကြီးသည် သားသမီး နှစ်ယောက်အတွက် ရတက်မအေးလှသဖြင့် အသက်တို၍ သွားရာ အေးလီးယားသည် ထိုအတ္ထုပ္ပတ္တိကို ၎င်း အဘိုးကြီး၏ နှုတ်မှ ကြားသိရလေ၏ ။

မောင်နှမ နှစ်ယောက်မှာ သင်္ချိုင်းဟောင်းမှ တူးဖော်၍ ရသော အသိုးအပုပ်တို့ဖြင့် ထပ်မံ လွှမ်းအုပ်ခြင်းကို ခံရသကဲ့သို့ ဖြစ်၍ နေကြရရှာလေ၏ ။ နှမဖြစ်သူ၏ ရည်းစားသည်လည်း နှမ၏ ရှေ့၌ပင် အခြား မိန်းမ တစ်ယောက်ကို ယူ၍ သွားလေ၏ ။ တစ်နေ့သ၌ နှမ ပျောက်၍ သွား၏ ။ လိုက်လံစုံစမ်းသော်လည်း မတွေ့ရပေ ။

နောက် ခြောက်လလောက် ကြာ၍ အင်းရေများ လျှံလျက် လယ်များမှာ ရေလွှမ်းမိုးစဉ် သတင်းတစ်ခုကို ကြားရလေ၏ ။ ထိုသတင်းကား ရင်ဘတ်မှာ ဓားစိုက်လျက်နေသော မိန်းမပျိုတစ်ယောက်၏ အလောင်းကို လယ်ပြင်၌ တွေ့ရသည် ဟူသော သတင်းဖြစ်လေ၏ ။ ရုပ်ပုံသဏ္ဌာန်ကို စုံစမ်းရာ ၎င်း၏ နှမပင် ဖြစ်၍နေသည်ကို သိရလေ၏ ။ အလောင်းကို မည်သူမျှ လာ၍ မယူဟု ကြားရလေ၏ ။

ထိုအခါမှစ၍ အေးလီးယားသည် လေလွင့်လျက်နေလေ၏ ။

အေးလီးယားသည် ထိုအကြောင်းကို ပြောပြီး ဆိတ်ငြိမ်စွာ သမ္ဗန်ကို ခတ်၍ နေလေ၏ ။

အေးလီးယား သည်ကား ဂျွန်ကို ပြည်သူ့ခေါင်းဆောင် အဖြစ်နှင့် စပိန်လူမျိုး၏ အုပ်ချုပ်ခြင်းကို အကြမ်းနည်းဖြင့် တိုက်ခိုက်ဖြိုဖျက်စေရန် ဆန္ဒရှိ၏ ။

ဂျွန်ကား အကြမ်း မလုပ်ဘဲ အမျိုးသားအား အသိဉာဏ် အလိမ္မာကို ပေးခြင်းဖြင့် လွတ်မြောက်ခြင်းကို ရစေဖို့ရန် ကြံလို၏ ။

၎င်းတို့ နှစ်ယောက် အချေအတင် ပြောသော စကားများသည် တိုင်းပြည်၏ အသံနှင့် ကောလိပ်ပညာသံ နှစ်သံ ငြင်းပုံနှင့် တူ၏ ။ ရီဇော၏ စိတ်၌လည်း ထိုအတိုင်း ဖြစ်ကာ အကြမ်းနည်းဖြင့် တော်မလား ၊ အနုနည်းနှင့် တော်မလား ဆိုသော ဆင်ခြေနှစ်ရပ်သည် အတိုက်အခံ ဖြစ်၍နေလေ၏ ။

ထိုအတွင်း ရသေ့ရဟန်းများသည် ဂျွန်ကို မကောင်း ကြံလျက် နေကြ၏ ။ သူပုန်မှု သင့်အောင် ကြံ၍ နေကြ၏ ။ ဂျွန်မှာ အပြစ် မရှိသော်လည်း ထိုအခါ၌ အဖမ်းခံရချေက လွတ်ဖို့ လမ်း မရှိတော့ပေ ။

အေးလီးယားသည် ထိုကဲ့သို့ ရဟန်းများ ကြံ၍ နေကြောင်း ဂျွန်အား ပြော၍ ပြ၏ ။

ထိုဝတ္ထု နောက်ဆုံး အခန်း၌ ဂျွန်သည် မာရီယာကလာရား၏ ပြတင်းပေါက်သို့ သမ္ဗန်နှင့် တိတ်တဆိတ် သွား၍ နှုတ်ဆက်ပြီး ထွက်ခွာသောအခန်း ဖြစ်လေရာ အတော်ပင် ကြေကွဲလောက်သော အခန်း ဖြစ်လေ၏ ။

ဂျွန် အပေါ်၌ ကျရောက်နေသော သူပုန်မှုမှာ မာရီယာကလာရား အား လွန်ခဲ့သော ၇ နှစ် အခါက ပေးခဲ့သော စာတစ်စောင်၌ ပါရှိသော စကားအနည်းငယ်ကြောင့် ဖြစ်လေ၏ ။ ထိုစကားများမှာ ဖိလစ်ပိုင်ကျွန်း အုပ်ချုပ်ခြင်း အခြေအနေနှင့် ပတ်သက်၍ မကျေမချမ်းသော စကားများ ပါရှိလေရာ မာရီယာသည် ထိုစာကို ရဟန်းများအား တမင် ပြသည်ဟု ဂျွန်သဘော ရရှိလေ၏ ။

မာရီယာကမူကား မိမိကို ပိုး၍နေသော ဆီးလဗျား ခေါ် ရသေ့တစ်ယောက် ထိုစာကို ခိုးယူသွားသည်ဟု ပြောလေ၏ ။ ၎င်းရဟန်းကလည်း မာရီယာသည် ကပ္ပတိန် တီယာဂိုး၏သမီး မဟုတ် ၊ ဖာသာဒါမာစိုး၏ တိတ်တိတ်ပုန်း သမီး ဖြစ်ကြောင်း ပြော၍ပြလေ၏ ။

ထို့နောက် မာရီယာမှာ ထိုအကြောင်းနှင့် ပတ်သက်၍ အပြစ်ကင်းကြောင်း သိရသောအခါ သမ္ဗန်နှင့် ပါစစ်မြစ်ကို ဆန်၍ ပြေးလေ၏ ။ သမ္ဗန်သမားမှာ အေးလီးယား ပင် ဖြစ်ရာ ထိုအခါတွင် အေးလီးယားသည် မိမိ အဘိုး၏ အတ္ထုပ္ပတ္တိကို ပြော၍ပြဟန် တူလေ၏ ။

သို့ပြေးရာ အစောင့်တပ်သားများသည် သမ္ဗန်များ နှင့် လိုက်ကြလေ၏ ။ အေးလီးယားသည် သမ္ဗန် ပေါ်မှ လှိမ့်၍ ဆင်း၏ ။ တပ်သားများသည် သေနတ်နှင့် ပစ်လျက် လိုက်ကြ၏ ။ အေးလီးယားကို ဂျွန်ဟု မှတ်ထင် ကြ၏ ။ နောက်ဆုံး၌ ပြေးသူ ရေထဲသို့ နစ်မြှုပ်သွားသည်ကို တပ်သားများ တွေ့ ကြရပြီး ရေထဲ၌ သွေးကို မြင်ရသည် ဟူ၍ ပြောကြလေ၏ ။

၎င်းနောက် တပ်သားများသည် သူပုန် ဂျွန်အီဘားရား မှာ ရေထဲတွင် သေနတ်ဒဏ်ရာနှင့် သေပြီဟု သတင်း လွှင့်ကြလေ၏ ။ ထိုသတင်းကို ကြားရသောအခါ မာရီယာကလားရား သည် သီလရှင်ကျောင်းသို့ ဝင်ကာ သီလရှင် လုပ်လေတော့သတည်း ။

   ▣   ကမ္ဘာကျော် ဖိလစ်ပိုင် မျိုးချစ်ခေါင်းဆောင် ဒေါက်တာ ဟိုဆေးရီဇော် ရေးခဲ့သော “ Noli Me Tangere ” ကို ပြန်ဆိုထားခြင်း ဖြစ်သည် ။

▢  ပီမိုးနင်း
📖 တိုးတက်ရေး မဂ္ဂဇင်း
      အမှတ် ၇၁
      ဖေဖော်ဝါရီ ၊ ၁၉၃၇ 

အပင်ပေါ် ကျတဲ့ အရိပ်

❝ အပင်ပေါ် ကျတဲ့ အရိပ် ❞
           ( ကိုစက်ဖေ )

ဘလေးက ကျွန်တော့်ကို မြင်တော့ အားရဝမ်းသာ ဖြစ်သွားပုံရသည် ။ ခုံရှည်ပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်ရာမှ ခြေထောက် ချလိုက်ပြီး မှောက်ထားသည့် ရေနွေးခွက်ကို ဖြည့်ရင်း ကြို၏ ။ ရာသီဥတုမှာ အတော်ပူသည် ။ ဘလေး၏ အပေါ်ပိုင်းမှာ ဗလာကျင်းလျက် ။ စွပ်ကျယ်အရာကြီးက အသားညိုညို ပေါ်တွင် အထင်းသား ။

“ ဖိုးသုခ ၊ မောင် ပြန်လာတာ အတော်ပဲကွာ ။ ကိစ္စတစ်ခု ခိုင်းစရာ ရှိတယ် ”

“ ဘလေး ကလည်းဗျာ .. ထိုင်တောင် မထိုင်ရသေးဘူး ၊ ခိုင်းမယ်ကြံတယ် ။ ဘယ်တုန်း ကတည်းက တွေးထားလဲ မသိပါဘူး ”

ပါးစုန့်ကြီးတွေ ပေါ်အောင် ပြုံးတော့ ဘလေး၏ ပွေးမျက်လုံးကလေးများ ပိတ်သွား၏ ။ ယပ်တောင် တလွှားလွှား ၊ ရေနွေးခွက် တကားကားနှင့် ချွေးတွေ ရှိ နေပေမဲ့ ဘလေးမှာ အပြုံးမပျက် ။ ဘလေးနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ခုံမှာ ဝင်ထိုင်ရုံသာ ရှိသေးသည် ။

“ မောင့်ကို ခိုင်းတာ အရေးကြီးလို့ပါကွာ ၊ ကိုကျီးဆီ ထောင်ဝင်စာ သွားတွေ့ စမ်းပါဦး ။ ခြေထောက်ကို ထယ်စူးထားလို့ ဘလေး မသွားနိုင်ဘူး ။ သူ အမှုရင်ဆိုင်နေရတုန်းက ရောက်ပေမဲ့ ထောင်ကျ ကတည်းက တစ်ခါမှ မရောက်ဖြစ်ဘူးကွ ။ သူ့မယား မဘိန်လည်း ပေါ်မလာတော့ ဘလေး စိုးရိမ်တာပေါ့ ”

ဘလေးက ဦးကျီး အပေါ် သွေးမတော် သားမစပ် စိုးရိမ်ရှာသည် ။ ဦးကျီး ဆိုတာ စာလို ရေးလျှင်ဖြင့် ဦးကြီးလို့ ရေးရမည် ။ သူ့မယား ဒေါ်ဘိန်ကို ရေးလျှင်လည်း ဒေါ်ပိန်ဟု ရေးရမည်သာ ။ ရေးတော့ အမှန် ဖတ်တော့ အသံ ။ ဦးကျီးတို့လင်မယားနှင့် ဘလေးမှာ ကစားဖက်တွေဟု သိရသည် ။ ငယ်ပေါင်း ဆိုတော့လည်း ခင်ရှာမည် ။ ဦးကျီး ထောင်ကျသွားရသည်မှာ နည်းသည့်အမှု မဟုတ် ။ ဓားပြမှု ဖြစ်သည် ။ ပေါင်းတည် ၊ ပေါက်ခေါင်း နှင့် ပြည်မြို့နယ် သုံးခု ဆုံရာ တြိဂံနေရာလေးတွင် မိုးကြိုးပစ်ရွာ ရှိ၏ ။ ထိုရွာလေးသည် မြို့နယ် သုံးခုလုံးနှင့် မလှမ်းမကမ်း နေရာတွင်ရှိ၏ ။ လမ်းပန်း မပေါက်သဖြင့် သွားရလာရ ခက်ခဲသည် ။ ဘလေး ခပ်ငယ်ငယ်က ထင်းတိုက် ၊ သစ်ခုတ် သွားနေကျနေရာ ။ ယခုတော့ ဘာတောမျှ မကျန်တော့ကြောင်း ကြားရသည် ။ ဘလေး အိမ်သို့ အိမ်လည် လာစဉ်က ဦးကျီးကို မြင်ဖူးသည် ။ လူပုံ ခပ်အေးအေးနှင့် တပြုံးပြုံးသာ နေတတ်သည် ။ နာမည်ကြီး ဓားပြ တစ်ယောက်ဟု ထင်ရက်စရာ မရှိ ။ ဘလေးက အထူးဧည့်သည်တော် တစ်ယောက်လို ဧည့်ခံနေပေမဲ့ အရီးလေး ဘွားရီ မျက်စိမျက်နှာ ပျက်နေပုံကို အမှတ်ရမိ၏ ။

“ အရီးလေးရော ဘယ်သွားလဲ ဘလေး ”

“ တောင်ပိုင်းမှာ ဝက်ပေါ်လို့ သွားဝယ်တယ်လေ ။ ထောင်ဝင်စာ သွားတွေ့ ရင် အကြော်အလှော်လေး ပါသွားအောင်လို့ ဘလေးရယ် အဝယ် ခိုင်းလိုက်တာ ။ မောင် အိမ်မှာ ထမင်းစားလေ ။ မောင့်အရီးလေး ပြန်လာရင် … ဝက်ဝမ်းတွင်းသား ချက်လိမ့်မယ် ”

“ နေပါစေတော့ ဘလေးရာ ။ အစ်မ ( အမေ ) က သူ ချက် တာကို အရင် မစားရင် စိတ် ကောက်လိမ့်မယ် ။ အိမ်ပြန်ဦးမယ် ဘလေး ၊ ထောင်ဝင်စာကို ဘယ်တော့ သွားပေးရမှာလဲ ”

“ နက်ဖြန်ခါကွ ၊ စောစောလာခဲ့ ”

ဘလေးကို နှုတ်ဆက်ပြီး ထွက်လာခဲ့သည် ။ ဦးကျီး၏ သတင်းစကားများကို ဘလေးဆီမှ အမြဲလိုလို ကြား ရတတ်သည် ။ ဦးကျီးက လူ ပုံ အေးသလောက် မူးလာလျှင် သွေးဆိုးလွန်းသည် ။ ဦးကျီး ငယ်ငယ်က ထန်းရည်မူးမူးနှင့် ဆွမ်းဆန်ခံ ကြွလာသည့် ဆရာလေး တစ်ပါးကို နှောင့်ယှက်ပုံမှာ စာတင်လောက်၏ ။ ထန်းပင်ပေါ်မှ ဆင်းလာပြီးလျှင် ဆရာလေးကို ဓားနှင့် ထောက်သည် ဆို၏ ။ ထိုစဉ် ကျော်ကြားလှသည့် မေဆွိ၏ “ ဟုတ်ကဲ့ ကိုကို ” သီချင်းအား ဆရာလေးကို အဆို ခိုင်း၏ ။ သည်အတိုင်း မဆိုခိုင်း ၊ စာသားပြင်ကာ ဆိုခိုင်း၏ ။ အသက်အန္တရာယ် ကြောက်လှသဖြင့် ဆရာလေး ခမျာ မျက်ရည်စက်လက်နှင့် ဆိုရရှာသည် ။ ဦးကျီးက တိုင်ပေးသည် ။ “ ကိုကို မကြိုက်ဘူး ကတုံးမတုံးနဲ့ဆို ” ဟု တိုင်ပေးလျှင် ဆရာလေးမှာ “ ဟုတ်ကဲ့ ကိုကို ” ဟု ဟာမိုနီ လိုက်ပေးရသည် ။ ရပ်ရွာကလူတွေ ကြောက်ကြောက်နှင့် ဝိုင်းတားမှ ဆရာလေးမှာ သက်သာရာ ရရှာ၏ ။ နောင်တွင် မိုးကြိုးပစ်ရွာဆီ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်များ ကြွရောက်သည်ဟု မကြားရတော့ ။ လူမိုက် ကြီးလာတော့ ဓားပြဖြစ်သည် ။

မိုက်ဂုဏ်ကလည်း ရွာနီးချုပ်စပ်မက ထင်ရှားစေမည့် အကြောင်းရင်းကလည်း ရှိသည် ။ တစ်ခါက လက်ပံရှည်သို့ ကြက်တိုက် သွားကြသည် ။ ဦးကျီး၏ ကြက် အသာရလာသဖြင့် တစ်ဖက် ရွာက ညစ်သည် ။ ဦးကျီး အကြောင်းကို ကောင်းစွာ မသိသဖြင့် ရန်စလာကြသည် ။ ထိုစဉ် ဖင်ခုထိုင်ထားသည့် အုတ်ခဲကို လေထဲသို့ မြှောက်ကာ ခြေနှင့် ကန်ချိုးပြ၏ ။ နောက်တော့ လက်ဆ ၊ ခြေဆ ပြင်းလာကာ တစ်ကိုယ်တော် ဓားပြတိုက်သည် ။ လူဆိုး ၊ လူတေ များလွန်းသော အရပ် ဖြစ်သည့် အလျောက် တပည့်တပန်းလည်း တဖြည်းဖြည်း များလာ၏ ။ ပုံမှန် ဓားပြမှု သာမက ထမင်းထုပ် လုလည်း ဦးကျီး၏ အမည်ကို သုံးကြသည် ။ ကြက်တွေ ၊ ဝက်တွေ လုလျှင်လည်း “ ဆရာကျီးတပည့်ကွ ၊ ဘာမှတ်လဲ ” ဟု ကြိမ်းလိုက်လျှင် အလိုလို နောက်ဆုတ်သွားသည်အလျောက် ဦးကျီး၏ သတင်းကား တစ်စထက် တစ်စ မွှေးလာခဲ့တော့သည် ။ အသေးအမွှား ကိစ္စများကို ဦးကျီး အကုန်အစင် သိနိုင်မည် မထင် ။ သို့သော် ကိစ္စ တစ်ခု ပေါ်တိုင်း ဦးကျီး၏ အမည်မှာ သင်းကျန်နေခဲ့လေသည် ။

အထူးသဖြင့် ဦးကျီးအား ဖမ်းရန်လာသည့် ရဲနှစ်ဦးအား ဦးကျီး၏ တပည့်များက အဖွဲ့လိုက် ရိုက်နှက်ကာ လက်နက် လုထားလိုက်သည့် ဖြစ်ရပ်နောက်တွင် ဦးကျီးသည် ဟိုးဟိုးကျော် ဓားပြကြီး တစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့သည် ။

နောက်ဆုံး မြို့နယ်ရဲများ ဝိုင်းမှ ဦးကျီး အဖမ်းခံရသည် ။ တပည့်တပန်း ဆယ်ဦးလောက်မှာလည်း ပြေးသူ ပြေး ၊ မိသူ မိ ၊ ထက်ဝက် လောက်တော့ ထောင်ကျကုန်၏ ။ မနက်ဖြန်ခါတော့ ဘလေးကိုယ်စား သွားတွေ့ ရပါဦးမည် ။ မှတ်မိချင်မှ မှတ်မိပါလိမ့်မည် ။ ကျွန်တော်နှင့် မှတ်မှတ်ရရ နှစ်ကြိမ်သာ ဆုံဖူးထား၏ ။ ဓားပြကြီးမို့ ရွံ့သဖြင့် ခပ်ဝေးဝေးကသာ ကြည့်ဖူးသည် ။

ပြည် ထောင်ကို ရောက်တော့ သူလို ကိုယ်လို ထောင်ဝင်စာ တွေ့မည့် သူတွေက တန်းစီနေ၏ ။ ဟိုလျှောက်လွှာ ၊ သည်ထောက်ခံချက် ဖြည့်နေရသဖြင့် နံနက် ဆယ်နာရီဝန်းကျင်ရောက်မှ တွေ့ ခွင့်ရသည် ။ ထောင်ဘူးဝ ဘေးရှိ အခန်း တစ်ခုတွင် တွေ့ခွင့်ရသည် ။ လူချင်း မထိရ ။ ကြားမှာ သံဆန်ခါတစ်ချပ် ခြားထားသည် ။ အနီး ဝန်းကျင်တွင် ကျွန်တော် ကဲ့သို့ ထောင်ဝင်စာ လာတွေ့သူ ငါးဦးကို တွေ့ရသည် ။ တစ်ဦးနှင့် တစ်ဦး နီးလွန်းသဖြင့် ဘာပြောပြော အကုန်ကြား နေရ၏ ။ အနီးမှာ ထောင်ကျ ကောင်လေး တစ်ဦးကို မိခင် ဖြစ်သူက လာတွေ့ပုံရသည် ။

“ ငိုမနေစမ်းနဲ့ ၊ လူကြားထဲမှာ ကျက်သရေကို မရှိဘူး ။ အမေ့ကို လူတွေ ဝိုင်းကြည့်နေတာ မရှက်ဘူးလား ဟမ် ။ ပြီးတော့ ဘာမှ မပါဘဲ ကျုပ်ကို လာတွေ့တော့ရော ဘာထူးမှာလဲ ။ အထဲမှာ ဝက် မရှိရင် သေဖို့ပဲရှိတယ် ”

“ နောက်တစ်ခါ ပါအောင် ယူခဲ့ပါမယ်ဟယ် လူလေးရယ် ၊ အဆင်ပြေလား အမေ သိချင်လို့ပါ ”

သားအမိနှစ်ယောက် ပြောနေသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် အတော်လေး နှုတ်ဆိတ်နေမိ သည် ။ “ အထဲမှာ ဝက်မရှိ ရင် ” ဆိုသော စကား နားမလည်မိ ။ ကျွန်တော့်ထက် နည်းနည်း ငယ်ပုံရသော ကောင်လေးမှာ စကားပြော ရိုင်းလှသည် ။

“ ဝက်ဆိုတာ ပိုက်ဆံကို ပြောတာ ကောင်လေး ၊ ခါးပိုက်နှိုက်စကားကွ ။ ဒါနဲ့ မင်းက ကိုလေးသာအေးရဲ့ တူ မဟုတ်လား ”

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ဦးကျီး ရောက်လာ၏ ။ မြင်ရတော့ အနည်းငယ် အံ့သြမိသည် ။ အသားတွေ ဖွေးလျက် ဝဝဖြိုးဖြိုးနှင့် သက်သောင့်သက်သာ ရှိပုံရသည် ။ မြင် ဖူးသည့် အပြုံးမျက်နှာမှာ မပြောင်းလဲ ။ တစ်ဖက်က ပြောနေသည့် ကောင်လေး အသံ ဆိတ်သွားသည် ။ ကောင်လေးသာမက အနီး ဝန်းကျင်မှ စကားပြောနေ သည့် ထောင်ကျများ အား လုံးလိုလို တိတ်သွားသဖြင့် ဦးကျီးမှာ အရှိန် တစ်ခုခု ရှိနေပုံပင် ။

“ ကျွန်တော့်ကို ဘလေး သာအေးက လွှတ်လိုက်လို့ပါ ။ ဝက်သားကြော်နဲ့ ပိုက်ဆံ ပါ ပေးလိုက်တယ် ။ ထောင်ဝန်ထမ်းတွေကို အပ်ထားပါ တယ် ”

“ ကိုလေးက ဘယ်လောက် ထည့်ပေးလိုက်လို့လဲ ”

ဘလေးကို တရင်းတနှီး ကိုလေးဟု ခေါ်ပုံရ၏ ။

“ ငါးထောင်ပါခင်ဗျ ”

“ ငါးထောင် ထည့်ပေးရင် ငါ့ဆီကို လေးထောင်ပဲ ရောက်လိမ့်မယ် ။ ပြီးတော့ ထောင်ထဲမှာ ပိုက်ဆံကိုင်လို့ မရတော့ ကော်ဖီမစ် အထုပ် လေးဆယ်ပဲ ရမှာကွ ။ အထဲ မှာ ကော်ဖီက ပိုက်ဆံပဲ ။ ထောင်ထဲကို ပိုက်ဆံပို့ချင် ရင် လွှဲခ ၂ဝ ရာခိုင်နှုန်းပေးရတယ် ။ ဓားပြဆီက ဆက် ကြေး ကောက်တာပေါ့ကွာ ” ဟု ပြောဆိုရင်း သဘောကျ ဟန်နှင့် တဟဲဟဲ ရယ်နေ သေး၏ ။

“ ငါ နေကောင်းတဲ့ အကြောင်းနဲ့ အခက်အခဲ မရှိတဲ့အကြောင်း ကိုလေးကိုပြောလိုက်ပါကွာ ၊ ငါ လွတ်ရင်လည်း လာတွေ့ပါဦးမယ် ”

စကားသိပ်မပြောလိုသဖြင့် တွေ့ချိန် ဆယ့်ငါးမိနစ် မကုန်ခင်မှာပင် နှုတ်ဆက်ပြီး ပြန်လှည့်လာခဲ့သည် ။ သည် အသိုင်းအဝိုင်းကြီးက စိတ် ပျက်စရာ ကောင်းလှ၏ ။ လူ အချင်းချင်း ကြည့်သည်ကပင် နံနက်စောစော ကျောက်ခဲကို ခလုတ်တိုက်မိ သကဲ့သို့ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာ ကောင်းလှသည် ။ ဘလေးကတော့ ဘယ်ရေစက်ရယ်မသိ ၊ သည်လူကို အတော် ခင်မင်ရှာ၏ ။

ကျွန်တော် ဘွဲ့ရပြီး နောက် ပညာရေးလောကတွင် အခြေချ အလုပ် လုပ်ဖြစ်သဖြင့် နယ်ကို တစ်နှစ်လျှင် တစ်ကြိမ်လောက်သာ ပြန်ဖြစ်သည် ။ ခွင့်ရက်ကလေးများ လုကာ ပြန်ရသဖြင့် ကြာကြာလည်း မနေနိုင် ။ အစ်မနှင့် အဖေ့ကို ပို အချိန်ပေးရသဖြင့် ဘလေးတို့ အတွက် အရင်လို အချိန် မပေးနိုင် ။ ပညာရေး ဝန်ထမ်းဘဝနှင့် တာဝန်ကျရာ ပြောင်းရသဖြင့် ဘလေးတို့နှင့် အလှမ်းဝေးခဲ့ရသည် ။ ၁ဝ နှစ်ခန့် ကြာမှ ပေါက်ခေါင်း မြို့နယ်ရှိ ရွာထောင်သို့ ပြောင်းမိန့်ကျခဲ့သဖြင့် ဝမ်းသာအားရပင် အထုပ်လေး ဆွဲကာ ပြန်လာခဲ့ရသည် ။ အစ်မနှင့် အဖေကတော့ ပျော်ရှာသည် ။ ရွာကို ပြန်ရောက်တော့ ဘလေးမှာ ကောင်းကောင်း မမာ ။ လယ်လည်း မလုပ်နိုင်တော့သဖြင့် လယ် ငှားထားလိုက် ရသည် ။ ပေါက်ခေါင်းက ဝယ်လာသည့် ဣစ္ဆိတံ မုန့်ကလေး သွားကန်တော့တော့ ယခင်ကတိုင်း ပြုံးပြုံးကြီး ကြို ရှာသည် ။ သားထောက် သမီးခံ ကလည်း မရှိသဖြင့် ကျွန်တော့်ကို သားအရင်း ဖွယ် ချစ်ခင်ရှာသည် ။

ဘလေးမှာ အိုစာလှပြီ ။ လေဖြန်းထားသဖြင့် လမ်း ကောင်းကောင်း မလျှောက်နိုင် ။ စကားပြောလျှင် မနည်း နားထောင်ရသည် ။ သို့သော် ဘလေးမှာ ချို့တဲ့ဟန် မရှိ ။ လုပ်နိုင်ကိုင်နိုင်စဉ်ကပင် မဝယ်နိုင်သည့် အပေါ်စက် အောက်စက်များ အိမ်ပေါ်သို့ ရောက်နေသည် ။ အရီးလေး မှာလည်း အသက်ကြီးမှ ရွှေဆွဲကြိုး ဗိုက်ခေါက်ထိနှင့် ကိုးရိုးကားရား နိုင်လှသည် ။

“ အောင်မယ် ၊ ဘလေးတို့ ကြည့်ရတာ ပြေလည်နေပုံပဲဗျာ ။ အရီးလေးလည်း အသက်ကြီးမှ ပါတိတ်ထဘီ ကျပ်ချွတ်နဲ့ တယ်လှနေပါလား ” ဟု မေးရာ အရီးလေး က မဖြေ ။ ပြောင်းဖူးဖက်လိပ်ကို ဖွာရင်း တစ်ဖက်သို့ ပြုံးပြုံးကြီး လှည့်သွားလေ၏ ။

“ ကိုကျီးကို မှတ်မိသေးလား မောင် ”

အဆက်အစပ် မရှိ မေး သဖြင့် နားဝေတိမ်တောင် ဖြစ်ရသည် ။ အတန် စဉ်းစားပြီးမှ အမှတ်ရသည် ။

“ ဪ … ဘလေး ပြောတာ ဟိုလူ မဟုတ်လား ၊ ဓားပြလေ ။ ကျွန်တော်တောင် ထောင်ဝင်စာ သွားပေးရသေးတယ်လေ ဘလေးရဲ့”

“ အေးကွ ၊ မောင် ပြောတာ ဟုတ်တယ် ၊ ကိုကျီး အခု ဓားပြ ဟုတ်တော့ဘူး ။ ထောင်က ထွက်ပြီး ပြောင်းလဲသွားတယ်ကွ ။ အရင်အလုပ်တွေလည်း မလုပ်တော့ဘူး ။ အတော်လည်း ကြီးပွားနေတယ် ”

ကျွန်တော်က ကျောင်းဆရာ ။ လူတစ်ယောက် ပြောင်းလဲသွားသည်ဟု အသံကြားလျှင် အလိုလို ဝမ်းသာ၏ ။

“ တကယ်လား ဘလေးရာ ၊ ကြားရတာ ယုံတောင် မယုံဘူး ”

“ မောင်ကလည်း ဘာ မယုံစရာ ရှိလို့လဲ ။ အခု ဘလေးကို အဲဒီ ကိုကျီးပဲ တစ်လ ဆန်တစ်အိတ်နဲ့ ငွေတစ်သိန်း ထောက်တယ်လေ ။ ဘလေး အလုပ် မလုပ်လည်း စားစရာ ရှိပြီ ။ မောင့်လုပ်စာ မျှော်လို့ကတော့ ဒီလို ဖြစ်လာမှာကို မဟုတ်ဘူး ”

ဘလေး ပြောတော့ ကျွန် တော် စိတ်မကောင်းဖြစ်ရ သည် ။ ကျွန်တော် ရသည့် လစာကို မည်မျှပင် ခြိုးခြံစေကာမူ တစ်လ ငါးသောင်းပို ရန် မလွယ် ။ အစ်မနှင့် အဖေကို ရောက်သလောက် ပေးဖြစ်သော်လည်း ဘလေးနှင့် အရီးလေး အတွက် မုန့်ပဲမှ လွဲ၍ မရောက်ဖြစ် ။ မရောက်နိုင် ။

“ ဘလေးရယ် ၊ အဲဒီလိုတော့ မပြောနဲ့ဗျာ ။ ကျွန်တော့်မှာ ကွမ်း ၊ ဆေးတောင် မသုံးဘဲ ချွေတာလိုက်ရတာ ။ တစ်လတစ်လ ဘယ်လောက်မှလည်း မပိုဘူး ။ ရွာခံတွေက ထမင်းကျွေးလို့ လစာနည်းနည်း ပိုတာ ။ ကျောင်းဆရာပဲ ဘလေးရာ ။ မြေဖြူကလည်း စားမရဘူး ။ ပြီးတော့ ဘလေးတို့ပဲ ကျောင်းဆရာ ဖြစ်စေချင်လွန်းလို့ ဒီလမ်းကို တွန်းလွှတ်ခဲ့တာ ဟုတ်ဘူးလား ”

အရီးလေးက မနေသာ၍ ထင်၏ ။ ကျွန်တော့်ဘက်ကို လှည့်ရင်း ပြောသည် ။ ဣစ္ဆိ တံ မုန့်ထုပ်လေးကို ချက်ချင်း စားတော့မယောင် ပြုသည် ။ အထုပ်တော့ မဖြေသေး ။

“ မောင် ကတော့လေ ငယ်ငယ်က အတိုင်းပဲ ။ မင်း ဘလေးက ချစ်လို့ စ , နေတာပါ ။ ကြည့်ပါဦး ၊ မျက်ရည်တွေ ဝိုင်းလို့ ။ ငါတို့ သုခမောင်ရဲ့ အလုပ်ကလေးက ပိုက်ဆံ မရပေမဲ့ ကလေးတွေကို ပညာသင်ပြီး ပြုပြင်ပေးတဲ့ အလုပ် မဟုတ်လား ကိုသာအေးရဲ့ ။ တော် လုပ်တာနဲ့ ကျုပ်တို့ ကလေး စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေပြီ ”

ဘလေးက အိမ်နံရံကို အားပြု ထ , ရင်း ကျွန်တော့် အနီးမှာ လာထိုင်သည် ။

“ ဘလေးက စ , တာပါ မောင်ရယ် ”

လူကြီးတွေမှာ အသက် သုံးဆယ်အရွယ် ကလေးကြီးအား ချော့နေရပုံကို တွေးမိသဖြင့် အပြောင်းအလဲ ဖြစ်စေရန် အာရုံပြောင်းရသည် ။

“ ဦးကျီး ဘာလုပ်လို့ ချမ်းသာလာတာလဲ ဘလေး ရဲ့ ” ဟု မေးလိုက်သဖြင့် ဘလေးလည်း ဖြေစရာ ရသွားပုံပင် ။

“ ဒီလိုကွ ၊ ထောင်ကျနေ ကတည်းက ကိုကျီးရဲ့ မိန်းမ မဘိန်ဟာ ပြောင်ပြောင်ရောင်ရောင် ဖြစ်လာတယ် ။ ပြောသံ ကြားရတာတော့ ကိုကျီးဟာ ထောင်ထဲမှာ ငွေရှာနိုင်တယ် ဆိုပဲ ”

“ ထောင်ကျပါတယ် ဆိုမှ ဘယ်လို ငွေရှာလို့ ရမှာလဲ ဘလေးရယ် ”

“ မင်းမှာလည်း ကျောင်း ဆရာ လုပ်နေပြီး တော်တော် အ , ပါလားဟ ။ ထောင်ထဲ ရောက်တော့လည်း ကိုကျီးက လူမိုက် ဆက်လုပ်တာပေါ့ ။ အချုပ်ထဲမှာလည်း တန်းစီး ချက်ချင်း ဖြစ်တာပဲ ။ သူ့ ဇကလည်း မသေးဘူးလေကွာ ။ ထောင်ထဲ ရောက်တော့လည်း ဝင်တဲ့ နေ့မှာပဲ တန်းစီးလုပ်တဲ့ ကောင်ကို နှံလိုက်တယ် ။ မကြာပါဘူး ၊ သူ့တပည့်တွေပါ ထောင်ကျတော့ အဖွဲ့ လိုက်ကြီး ဖြစ်သွားတယ် ။ ဝင်လာတဲ့ကောင်တွေကို နွှာတာပေါ့ကွာ ။ ပိုက်ဆံ မပေးရင် ၊ လူသစ်တွေကို နည်းအမျိုးမျိုး နဲ့ ပညာပေး ။ ထောင်တွင်း ဓားပြ ဆက်တိုက်တာပေါ့ ။ သူက ရတဲ့ ပိုက်ဆံနဲ့ မိန်းမ ဆီ ပြန်ပေးတယ်လေ ။ မဘိန် တို့များ ကံကောင်းချက် ။ ထောင်ကျနေတဲ့ ယောက်ျား ရဲ့ လုပ်စာ စားရတယ်ကွာ ။ ထောင်အာဏာပိုင်တွေ အတွက်လည်း ကိုကျီးက ရွှေဥ တစ်နေ့ တစ်လုံး ဥတဲ့ ငန်းကြီး လုပ်ပေးတာပေါ့ ”

“ ဒါနဲ့ ဘလေး ပြောတော့ အရင် အလုပ်တွေ မလုပ်တော့ဘူးဆို ။ အခုပဲ လူကောင်း ဖြစ်နေပြီဆို ”

“ အေး .. လူကောင်း ဖြစ်မဖြစ်တော့ မသိပါဘူးကွာ ။ ထောင်က ပြုပြင်ပေးလို့ ပြောင်းသွားတာတော့ အမှန်ပဲ ။ ကိုကျီးက စုမိဆောင်းမိ အတော်လေး ဖြစ်လာတော့မှ ထောင်က လွတ်လာတာ ။ ဒါတောင် သူက မထွက်ချင်လို့ ထောင်သက်တမ်းတိုးတဲ့ အနေနဲ့ လူရိုက်မှုတွေ ဘာတွေ လုပ်သေးတယ် ။ အပြင်မှာ နေရင် စီးပွားလမ်းက ဒီလောက် ဖြောင့်ချင်မှ ဖြောင့်မှာလေ ။ ကိုကျီး အပြင် ရောက်တော့ သူ့မိန်းမက ကားတွေ ဘာတွေ ဝယ်ပြီးနေပြီ ။ နွားတွေလည်း ဝယ်ထားလိုက်တာများကွာ အကောင် ရာချီလို့ ။ လယ်တွေလည်း မနည်းကြီး ပိုင်သွားတယ် ”

“ ဒါဖြင့် အခု မိုးကြိုးပစ် မှာပဲ ဦးကျီး နေတာပေါ့ ဘလေး ”

“ အေးကွ ၊ မိုးကြိုးပစ်မှာ သူဌေး ဖြစ်နေတယ် ။ ရွာနဲ့ ပေါက်ခေါင်းကို ဆွဲတာ သူ့ ကားတွေချည်းပဲလေ ။ ရွာက ဥက္ကဋ္ဌ ဦးဖိုးသာခေါင် ဆုံးတော့ သူက ရွာဥက္ကဋ္ဌ ဖြစ် လာတယ်ကွ ”

ဘလေး ပြောပုံအရ ကျောင်းတံခါးတွေ ပိတ်ပြီး ထောင်တံခါးတွေ ကျယ်ကျယ် ဖွင့်ရမည့်ပုံပင် ။ အိမ်ပြန်ခါနီး နှုတ်ဆက်တော့ အရီးလေးက ထိုင်လျက်သားက ပြန်နှုတ်ဆက်သည် ။ မုန့်ထုပ်လေးကို တစ်ဖက်က ကိုင်ထားပြီး အားသည့်လက် တစ်ဖက်က ဝှေ့ကာ နှုတ်ဆက်သဖြင့် ရွှေဆွဲကြိုးကြီးက တလှုပ်လှုပ်ဖြင့် မုန့်ထုပ်ကလေးကို ထိပ်ပုတ်ခေါင်းပုတ် လုပ်နေလေ၏ ။

⎕ ကိုစက်ဖေ
📖ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံ မဂ္ဂဇင်း
     စက်တင်ဘာ ၊ ၂၀၁၉

ခါးကျိုးနေသော တံတားကလေး

❝ ခါးကျိုးနေသော တံတားကလေး ❞
( လင်္ကာရည်ကျော် )

( ၁ )

၁၉၇၆ ခုနှစ်

စက်ဘီးကလေးကို ခဲလုံး ထူပြောသော တာရိုးလမ်း ပေါ်မှ နုန်းမြေနုညက်သော ရပ်ကွက်တွင်း သွားလမ်းသို့ သူ ကွေ့ချလိုက်သည် ။

သည်ရပ်ကွက်က ကွက်သစ် ။

သူနေသည့် ရွာက မြို့မတဲကြီးကုန်းရွာ ။ ရွာ ဟု ပြော သော်လည်း မြန်အောင်မြို့သို့ ဆိုက်သည့် ဟင်္သာတ လော်ကယ်ရထားက သူတို့ ရွာထိပ် ဝေဠုဝန်ဘုန်းကြီးကျောင်းနားမှာ ဆိုက်တာ ဖြစ်၍ မြန်အောင်မြို့နှင့် ဆက်လုနီးပါး ဖြစ်သည် ။ သူတို့ ရွာနှင့် မြန်အောင်မြို့ကို ဆက်ပေးထားတာက သည်ကွက်သစ် ဖြစ်သည် ။

သူတို့ ရွာကို ကားဝင်၍ မရ ။ လှည်းလမ်း ခပ်ကျယ်ကျယ် ရှိသော်လည်း ရွာထိပ် ဝေဠုဝန်ဘုန်းကြီးကျောင်း ကို ပတ်၍ ဝင်လာရမည့် လမ်းပေါ်မှာ ဝါးရုံတောက ထူထပ်စွာပိတ်ဆီး၍ နေသည် ။ လှည်း ပတ်ဝင်သည့် လမ်း ကတော့ နွေဆိုလျှင် သဲ ၊ မိုးဆိုလျှင် နုန်းမြေ ထူလွန်းသဖြင့် ကားဘီး မရုန်းနိုင် ။ တစ်ရွာလုံးမှာလည်း ကား မပြောနှင့် ဆိုင်ကယ်တောင် တစ်စီးမှ မရှိတာ ဆိုတော့ စိတ်ပူစရာ မလို ။

ကွက်သစ် ထဲမှာလည်း ရှိပုံမပေါ် ။

ကွက်သစ် တစ်ခုလုံး မြေသားလမ်းချည်းသာဖြစ်သည် ။ အဲသည်ကနေ တာရိုးကို ကျော်ပြီး မြန်အောင်မြို့ ထဲ အဝင်လမ်းကျမှ ကတ္တရာကို စတွေ့ ရမည် ။ အဲသည် ကတ္တရာလမ်းကလည်း လှည်းတက် မောင်းတာက ခပ်များများ ဆိုတော့ နွားချေးတွေ ထာဝရ ပြန့်ကျဲနေသည် ။

သူက ၉ တန်း ဖြေထားသော ကျောင်းသားကလေးပါ ။ အသက်က ၁၄ နှစ် ။ တကယ်တော့ သူနေတာ ရန်ကုန်မြို့မှာဖြစ်သည် ။ ရန်ကုန်မှာသာ နေလျှင် သူ စက်ဘီး စီးတက်စရာကို အကြောင်း မရှိ ။

သို့သော် သူက မြန်အောင်သားလည်း ဖြစ်နေပြန်သည် ။

သူ့အဘိုးက မြို့မ တဲကြီးကုန်းကျေးရွာ၏ သူကြီး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည် ။ သူ့အဖေက သူကြီးသား ဖြစ်သော်လည်း ဒုတိယကမ္ဘာစစ် အတွင်းမှာ ကြီးပြင်းရသူမို့ အထက်တန်း ပညာ သင်ခွင့် မရလိုက် ။ ငယ်ငယ်ကလေးနှင့် တပ်ထဲဝင်ပြီး စစ်သား ဖြစ်လာသည် ။ အဲသည်နောက် တိုက်ပွဲ ထူးချွန်သဖြင့် အရာရှိ ဖြစ်လာသည် ။

သူ့မမွေးခင်ကလေးမှာ ပါလီမန်အစိုးရနှင့် တပ်မ တော်ကြား တင်းမာမှုတွေ စဖြစ်လာတော့ အိမ်မှာ တစ်ယောက်တည်း နေခဲ့ရမှာ ချောက်ချားနေသော သူ့ အမေက သူ့အဖေ၏ ဇာတိမြို့ မတဲကြီးကုန်းရွာမှာ သူ့ကို လာမွေးတော့ သူ မြန်အောင်သား ဖြစ်လာသည် ။

ပြီးတော့ သူက ရွာမှာ နေနေသည့် အဒေါ် အပျိုကြီး၏ အသည်းကျော် ဖြစ်လာသည် ။ သည်တော့ ရန်ကုန် မှာ အနေ ကြာလင့်ကစား ကျောင်းပိတ်ရက်တွေမှာ သူ ဒီရွာကလေးမှာ လာနေလေ့ ရှိသည် ။

ဒါနှင့်ပဲ သူ စက်ဘီး စီးတတ်သွားရော ။

ကွက်သစ်မှာ လမ်းတစ်လမ်းနှင့် တစ်လမ်းကြား အိမ်နှစ်လုံး ကြားမှ ဖြတ်ကူးသော ဖြတ်လမ်းကလေး နှစ်ခု ရှိသည် ။ အဲသည် နှစ်ခုကို ဖြတ်လျှင် လမ်းမကြီးဆီကို စောစော ရောက်တာ သူသိသည် ။ အဲသည် ဖြတ်လမ်းက လေးတွေကို သိဖို့ သူ အိမ်အလုံးရေကို ရေတွက်စရာမလို ။ အာရုံနှင့် သိသည် ။ သည်နေရာ ရောက်လျှင် ညာကွေ့ချလိုက် ။ တံတောင်လောက်သာ ရှည်သော သစ်သားပြားကလေး လေးပြားကို သီထားသည့် တံတားကလေးပေါ် ဖြတ်မိသည် ။ တံတား ဆိုတာကလည်း ဗွက်ရှိ၍ သာချထားတာ ။ တကယ်တော့ တံတောင် ပတ်လည်လောက်ရှိ တာပါ ။ အဲဒါကို ဖြတ်မိလျှင် သူ လမ်းမမှားဘူး ဆိုတာ သေချာသည်ပေါ့ ။ နောက် ဘယ်ဘက်ကွေ့၍ မြေလမ်းကလေးအတိုင်း ခဏဆက်နင်း ။ ညာထပ် ကွေ့ချလိုက် ။ နောက်ထပ် အဲသလို တံတားကလေး တစ်ခုနှင့် ဖြတ်လမ်းတွေ့မည် ။ စောစောက တံတားနှင့် မတူတာ တစ်ခု တည်း ။ တတိယမြောက်သစ်သားချောင်းကလေးက ကျိုးနေသည် ။ ခါးကျိုးနေသော တံတားကလေးပေါ့ ။

••••• ••••• •••••

( ၂ )

၁၉၈၆ ခုနှစ်

မမျှော်လင့်ဘဲ ဆယ်တန်းကို ထူးချွန်စွာ အောင်ပြီး သူ ဆေးကျောင်း တက်ခွင့်ရခဲ့သဖြင့် ရွာဆီ သိပ်မပြန်ဖြစ် တော့တာ ဆယ်နှစ်ကြာခဲ့သည် ။ ကြားထဲမှာ ညီဝမ်းကွဲ နာရေးကြောင့် ရောက်သေးသော်လည်း စက်ဘီး မစီးဖြစ် ။

သည်တစ်ခေါက်တော့ ဆရာဝန် ဖြစ်ခါစ နယ်အနှံ့ အပြား လျှောက်သွားရခါနီးကလေးဖြစ်၍ ရွာမှာ သုံးလေးရက် နေကာ စက်ဘီး လျှောက်စီးဖြစ်သည် ။

အံ့ဩစရာ ကောင်းတာက ဘာမှ မပြောင်းလဲတာပါ ။ မြို့ကလည်း ဒီအတိုင်း ၊ ရွာကလည်း ဒီအတိုင်း ၊ ကွက်သစ်ကလည်း ဒီအတိုင်း ။ ရွာထိပ်ကနေ သူတို့အိမ် အထိ အိမ်ဆယ်လုံးလောက်ပဲ လျှပ်စစ်မီး ရတာတောင် ပြောင်းလဲ မသွား ။

ကွက်သစ်ထဲကို ဖြတ်၍ သူစက်ဘီး စီးတော့လည်း ဘယ်သူမှ လမ်းညွှန်စရာ မလို ။

ခါးကျိုးနေသော တံတားကလေးပင် သည်အတိုင်း ။ ဆိုရှယ်လစ်စနစ် အောက်တွင် ဆယ်စုနှစ်ပေါင်း များစွာ အိပ်မောကျနေသော မြန်အောင်မြို့နှင့် သူ့ ရွာကလေးကို သူ သနားပါသည် ။

လူတွေကသာ သနားဖို့ ကောင်းသေး ။

စပါးပေါ်လျှင် အစိုးရဒိုင်ကို အစိုးရ ဖြတ်သည့် ဈေးနှင့် သွင်းနေရသော လယ်သမားတို့ ဘဝမှာ သူမွေးခါစ တော်လှန်ရေးကောင်စီက ဝါဒဖြန့် ထုတ်ဝေသော လမ်းစဉ်ဂျာနယ် ထဲက ပါသည့်စာသား “ ကျောမွဲတို့ ဘဝမှ ပြောရဲသည့် ဘဝသို့ ရောက်ပြီ ” ဆိုသည့် စကားနှင့်တော့ ပြဒါး တစ်လမ်း သံတစ်လမ်း ။

အလယ်အလတ်တန်းစားဟု သမုတ်သည့် စာရေးစာချီ ၊ ပညာတတ်များ ပင်လျှင် နေပူကျဲတဲကြီးတွင် ခါးကျိုးနေသော တံတားကလေးကို ဖြတ်၍ စက်ဘီးနင်း ပြီး လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်ကို နှစ်ယောက်ခွဲ သောက်နေကြရရှာလေသည် ။

••••• ••••• •••••

( ၃ )

၁၉၉၆ ခုနှစ်

ဘဝမှာ မမျှော်လင့်တာတွေ အများကြီး ထပ်ဖြစ်သည် ။

ပထမစစ်ဗိုလ် ။

နောက် အရပ်ဘက် ဆရာဝန် ။

နောက် ဘွဲ့လွန် သင်တန်းသား ။

နောက် အထူးကုဆရာဝန် ။

မကြာခင် နိုင်ငံခြားပါ ပညာတော်သင် သွားရတော့ မည် ။ ဟိုခေတ်က စကားနှင့် ပြောလျှင် ဘိလပ်ပြန် ဆရာဝန် ဖြစ်ခါနီး ဆဲဆဲပေါ့ ။ လူကတော့ အိမ်ထောင်ကျပြီး ဇနီး ၊ သမီးနှင့် သားတို့ကို သူတို့ဇာတိမြို့ ပြန်ပို့ထားရသည်အထိ စီးပွားရေး ၊ လူမှုရေး အခြေအနေတွေ ချည့်နဲ့၍ နေသည် ။

စစ်အစိုးရခေတ် မှာလည်း လယ်သမားနှင့် ပညာတတ် လူလတ်တန်းစားတို့ နာလန်မထူနိုင်ကြသေး ။

တိုင်းပြည် မှာတော့ ချမ်းသာသူတွေ အများကြီး ပေါ်လာသည် ။ ကမ္ဘာ့နံပါတ် ချိတ်သူတွေတောင် ရှိလာသည်ဟု ဆိုသည် ။ နိုင်ငံ့ခေါင်းဆောင် တစ်ဦးက အဲသည် လူတွေ၏ စီးပွားရေး လုပ်ငန်းတွေကို လက်ညှိုးထိုးပြ၍ တိုင်းပြည် တိုးတက်လာပြီ ဟု သက်သေထူသည် ။ မြန်အောင် မှာတော့ အဲဒါမျိုး တစ်ယောက်မှ မရှိပါ ။

မြန်အောင်မြို့ကလေးကတော့ ဘာမှကို မပြောင်းလဲ ။

သူက ဝေဠုဝန်ဂိုဏ်းချုပ် ဆရာတော်အဖြစ် ရွေးချယ် တင်မြှောက်ခံရသည့် ဘိုလေးဘုန်းကြီး ရန်ကုန်မှာ လာဆေးကုပြီး ပြန်တာကို စောင့်ရှောက်ရင်း လိုက်လာ တာပါ ။

တစ်ညပဲ အိပ် ဖြစ်သော်လည်း စက်ဘီး တစ်ပတ်တော့ ထွက်စီးဖြစ်သည် ။

အံ့သြစရာ ။

သူတစ်ချက်မှ လမ်းမမှား ။

အိမ်တွေ ၊ လမ်းတွေ ဘာမှ ပြောင်းလဲ မသွား ။ သစ်ပင်တွေ ကတော့ သိသိသာသာ နည်းသွားသည် ။

နေက ပို၍ ပူလာသည် ။

ကွက်သစ် ထဲကို ဖြတ်တော့ တံတားကလေး နှစ်ခုက အရင်အတိုင်း ။ ဒုတိယတံတားကလေးကလည်း ခါးကျိုးနေမြဲ ။

••••• ••••• •••••

( ၄ )

၂၀၀၉ ခုနှစ်

နောက် ၁၃ နှစ် အကြာမှာ သူ့ဘဝ တော်တော် ပြောင်းလဲခဲ့ပြီ ။ စီးပွားရေးက အရင်နှင့် စာလျှင် မဆိုးတော့ သော်လည်း မိသားစုကတော့ ခွဲနေနေရတုန်း ။

ဘွဲ့တွေ အများကြီး ရပြီး ပါမောက္ခကြီး တစ်ဦးတော့ ဖြစ်နေပြီ ။ သို့သော် မြေလတ်ဒေသတွင် အသစ်ဖွင့်သည့် တက္ကသိုလ်ကို ပို့ထားခံရတာ သုံးနှစ်ကျော်ပြီမို့ ဆိုင်ကယ်စီး ဘဝက တက်မလာသေး ။

အထူးခြားဆုံး တိုးတက်မှုကတော့ သူတစ်သက်လုံး ဖြစ်ချင်ခဲ့သည့် စာရေးဆရာဘဝ ရောက်ခဲ့ပြီး ပထမဦးဆုံး ဝတ္ထုရှည်က အမျိုးသားစာပေဆု ရခဲ့ခြင်းပဲ ဖြစ်သည် ။

မွေးရပ်မြေကတော့ ဂုဏ်ယူကြရှာသည် ။ သည်နှစ်မှာ မြန်အောင် ကို ပြန်လာ၍ စာပေ ဟောပြောပေးဖို့ သူ့ကို ဖိတ်သည် ။

မြို့၏ တစ်ခုတည်းသော ရုပ်ရှင်ရုံမှာ ဟောရမတဲ့ ။

အဲသည်မှာ သူ့တစ်သက် ဘာအပြောင်းအလဲမှ မရှိခဲ့ဘူးဟု ထင်သည့် မြို့ကလေး၏ ပြောင်းလဲမှု တစ်ခုကို သူ သတိထားမိသွားသည် ။

ရုပ်ရှင်ရုံ မရှိတော့တာပါ ။

အဲသည် ရုပ်ရှင်ရုံက သူ ငယ်ငယ်က တစ်ပတ်တစ်ခါ ကားသစ်လဲတိုင်း သွားကြည့်နေကျ ရုပ်ရှင်ရုံပါ ။ ယခု ဒီအတိုင်း ပိတ်ထားသတဲ့ ။ ဘာကားမှလည်း မပြတော့ဘူးတဲ့ ။

အဲဒါက လွဲလို့တော့ မြို့ကလေးက ဒီအတိုင်းပါပဲ ။ သစ်ပင်တွေတော့ တစ်ပင်မှ မရှိတော့ ။ နေကြီးက ချစ်ချစ်တောက် ပူ၍ ကတ္တရာလမ်းတွေပင် ပျော်နေ အိနေသည် ။

သူ့အသက်က ငါးဆယ်နီးနီး ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း အစဉ်အလာ မပျက် သူစက်ဘီး ပတ်စီးသည် ။

တစ်ချက်မှ လမ်းမမှား ။

ခါးကျိုးနေသည့် တံတားကလေးကလည်း ရှိနေမြဲ ။

••••• ••••• •••••

( ၅ )

၂၀၁၄ ခုနှစ်

သူ့အသက်က ငါးဆယ် ကျော်ခဲ့ပြီ ။

သူ့ဘာသာရပ်မှာ တာဝန် ထမ်းဆောင်ဆဲ ဝန်ထမ်း ဆရာဝန် အားလုံးထဲမှာ အမြင့်ဆုံး အဆင့်လည်း ရောက်ခဲ့ပြီ ။

လူလတ်တန်းစား ဘဝက မတက်နိုင်သေးသော်လည်း နေရေး ၊ စားရေး ၊ ကလေးတွေ ပညာရေးတို့ကို ပူပင်နေရမျိုး မရှိတော့ ။

တာဝန်တွေကတော့ ဖိစီးလာသည် ။

မွေးရပ်မြေကို မရောက်နိုင်တော့ ။

၂ဝဝ၈ ဖွဲ့စည်းပုံ အခြေခံဥပဒေ အရ မြန်အောင် က ဧရာဝတီတိုင်းဒေသကြီး အစိုးရ လက်အောက်ကို ရောက်သွားသည် ။

ဦးလေးတွေ အဒေါ်တွေက ရှိနေဆဲမို့ သတင်းတွေကတော့ ကြားရသည် ။ ကြားရသည်ဆိုတာက ဘာမှ မပြောင်းလဲတာကို ကြားနေရတာပါ ။

ဒေသကြီးအစိုးရတွေ ပေါ်လာသော်လည်း ဒေသတွေ တိုးတက်ရေးကို ဗဟိုအစိုးရက လုပ်နေတာလား ၊ အဲသည် အစိုးရတွေက လုပ်နေတာလား သူ သေသေချာချာ မသိ ။ သေချာတာက သူ အနောက်နိုင်ငံများမှာ လေ့လာခဲ့သည့် ဖက်ဒရယ်လို မျိုးတော့ မဟုတ်သေးဘူး ထင်သည် ။

သူ့ ရွာက လယ်သမားရွာ ။ ခုထိလည်း ကားမဝင် နိုင်သေး ။

ဧရာဝတီတိုင်း နေရာ တချို့မှာတော့ လယ်သမားတွေ ၊ အင်းသမားတွေ ဆီက မကျေနပ်သံတွေ ကြားနေရသည် ။ မြေတွေ ၊ ရေတွေ အသိမ်းခံရသတဲ့ ။ နောက်တော့ ဝန်ကြီးချုပ်က ရှင်းပေးသည် ကြားရသည် ။ သူလည်း စစ်ဗိုလ်ဟောင်းပဲတဲ့ ။ သို့သော် လယ်သမားတွေနှင့်တော့ သဟဇာတ ဖြစ်ဟန် တူသည် ။ နောက်တော့ ဗဟိုအစိုးရ မှာ ပြည်ထောင်စုဝန်ကြီး ဖြစ်သွားသည် ။ နောင် အဖမ်းခံရသည်တဲ့ ။ အလွဲသုံးစားမှုတဲ့ ။ နောက်တော့ နိုင်ငံတော်ကို အကြည်ညိုပျက်စေမှုပါ ပါသွားလေသည် ။

မြန်အောင်နှင့် မြို့မတဲကြီးကုန်းရွာက လူတွေဘဝ ကတော့ ဒုံရင်းသာ ။ ခေတ်အဆက်ဆက်မှာ ဘာမှ တိုးတက်လာခဲ့တာ မရှိ ။ သူ့ ဒေသက ရုပ်ရှင်မင်းသား တစ်ယောက် ၊ ဆရာဝန်စာရေးဆရာ တစ်ယောက် ထွက်တာလောက်ကို ဂုဏ်ယူ၍ တသသ ပြောနေကြရရှာသည် ။

သူလည်း မရောက်ဖြစ်တော့ ။

ရောက်ဖြစ်လျှင်တော့ စက်ဘီး ပတ်စီးဖြစ်ဦးမည် ။

လမ်းတွေလည်း မှတ်မိနေဦးမည်ဟု သူ ယုံကြည်သည် ။

ခါးကျိုးနေသော တံတားကလေးလည်း ရှိနေဦးပါလေ ။  ။

⎕  လင်္ကာရည်ကျော်
📖 ကလျာ မဂ္ဂဇင်း
     ၂ဝ၁၅ ၊ ဇန်နဝါရီလ