❝ မင်္ဂလာလက်ဆောင် ❞
( ပီမိုးနင်း )
“ ရှင် ဘာကို အလိုရှိသလဲ ။ မြန်မြန်ပြောပါ ။ လူတွေ မြင်တာ မကောင်းပါဘူး ” ဟု ညိုညိုတုတ်တုတ် ၊ ရုပ်ရည်မလှ ၊ ခွကျကျ ဝတ်ဆင်သော အသက်လေးဆယ်ခန့် ရှိသူ၏ မျက်နှာကို ကြည့်ကာ မေးလေ၏ ။ ထိုလူ၏ မျက်နှာမှာကား ချဉ်ချဉ်ခါးခါး မျက်နှာထား တင်းတင်း ၊ အောင်မြင်နိုင်နင်း အရေးသာခြင်း၏ အသွင်ကို ဆောင်လေ၏ ။ ယောပုဆိုးအနက်မှာ ဟောင်းနွမ်းလှသဖြင့် မမည်းမပြောင် ဘုတ်ထိုင်းထိုင်း အရောင်ရှိလေ၏ ။ သက္ကလပ်အင်္ကျီ ရင်စေ့အနက်မှာလည်း ထို့အတူ ထိုင်း မှိုင်းမပြောင် ဖြူဝါရောင် ဖက် ၊ မှိုကွက်တွေ ပေါ် ပခုံးပေါ် မှာ ဖာ၍ ထားသော အရာအကွက်ကို သိသာစွာ မြင်ရလေ၏ ။ ခေါင်းပေါင်းမှာ အဖြူထက်တွင် တင်ရိုက်သော ပန်းကွက်ပန်းပြောက်များ ကွက်ပျောက်ကာ ဟိန္ဒူဒရဝမ်ကု,လားများ ဆင်မြန်းသော ညစ်နွမ်းသည့် ဒိုတီရောင် ပြေး၍ နေလေ၏ ။ ကျားပါးစပ် ဖိနပ်အဝါသစ်ရွက်ခြောက်ရောင်မှာ ဘေးဘက်တွင် ဖာရာအကွက် တစ်ကွက်စီ ရှိလေ၏ ။
အင်္ကျီမှာ ရင်စေ့ကြယ်သီးတွေ အကုန် တပ်သဖြင့် ရှပ်အင်္ကျီ အဘယ်မျှလောက် စုတ်ပြတ်သည်ကို မသိရ ။ လက်ဖျားများနှင့် လည်ပင်းမှာ ဖွာထ၍ နေသည်ကို သိမြင်နိုင်လေ၏ ။ နှုတ်ခမ်းတွဲတွဲ သွားကြဲကြဲတို့မှာ သွားဖုံးမှ ပြုတ်ထွက်၍ ပြေးဖို့ရန် အားယူကာ ခြေလှမ်း ပြင်၍ နေသည်နှင့် တူလေ၏ ။ ဦးထုပ်နှင့်တူ ခပ်စူစူ ဝမ်းဗိုက်နှင့် ကျောက်ပေါက် မထူမပါး မျက်နှာကြီး ဝိုင်းပြားပြားမှာ ပျဉ်ထောင်သို့ ပစ်ကပ်၍ ထားသော ရွှံ့ကို ထင်စေမြင် စေသည့် သဏ္ဌာန် ဖြစ်လေ၏ ။ ရိုးပြတ်နှင့် တူသော နှုတ်ခမ်းမွေးပြည့်စုံသည့် နှုတ်ခမ်းထူထူနီနီမှာ လှုပ်လှုပ်ရှားရှား စကားပြောသည့်အခါ အမွေးထောင်ထောင် တွန့်ခါတွန့်ခါ သွားသည့် ခူကောင်တစ်မျိုး၏ သဏ္ဌာန် ကို ဆောင်လေ၏ ။
ထိုမျက်နှာသည် မလှသော မျက်နှာဖြစ်၏ ။ သို့ သော်လည်း မုန်းစရာမျက်နှာမျိုး၌ မပါဝင်ချေ ။ သိန်းမေ သည် မျက်နှာကိုမြင်တိုင်း မိမိကို သရဲခြောက်သည်ဟု မှတ်ထင်ခဲ့၏ ။ သို့သော်လည်း ၎င်းကို လွယ်ကူစွာ ငြင်းဆန်ရှောင်ရှား၍ မရ ။ ၎င်းမျက်လုံးများ၌ နိုင်နင်းအောင် မြင်သူ၏ အရှိန်အဝါလက္ခဏာသည် သိသာထင်ရှား လေ၏ ။ သိန်းမေမှာ အသက် နှစ်ဆယ်ခန့်မျှ ရှိ၍ လွန်စွာ ချောမောလှပ ယဉ်ကျေးနုနယ်သော အသွင်ရှိလေရာ ၎င်းတို့နှစ်ယောက် ပန်းဆိုးတန်းနှင့် ဒါလဟိုဇီလမ်း ထောင့်မှာ ရပ်ကာ စကားပြောကြသည်ကို မြင်ရသူတို့၏ စိတ်၌ ပန်းရွှေလိပ်ပြာနှင့် စွပ်ဖား အဘယ်ကိစ္စနှင့် တွေ့ကြုံစကားပြောကြရပါလိမ့်မလဲဟု တွေးဖွယ်ရာ ရှိလေ၏ ။
“ ပြောပါရှင့် ၊ ဘာကို အလိုရှိသလဲ ၊ လူတွေ မြင်ကုန်ပြီ ”
“ လူတွေ မြင်တာကို မင်းကပဲ ရှက်ရသေးသလား ၊ ငါလို သူဌေးတစ်ယောက်နဲ့ စကားပြောတာ လူမြင်ရင် ဘာဖြစ်သလဲ ”
“ ရှင့်ကို အခု ရုပ်ပုံမျိုးနဲ့ မြင်ရသူဟူသမျှ ဘယ်သူကမှ သူဌေးလို့ မထင်ဘူး ၊ ရှင့်လို ကော်စီးနဲ ကပ်တစ်ရာ ၊ မစားရက် မသုံးရက် စုကြရင် ဘယ်လူမဆို ဌေးမှာပေါ့ ”
“ အေး စုတိုင်း မဌေးဘူး ၊ ရတိုင်းလည်း မကြွယ်ဝဘူး ၊ လိမ်လိမ်မာမာ ပစ္စည်းကို ထိန်းတတ်မှ ဌေးတာ ၊ ငါ့မှာ မှားလို့ မကုန်ဘူး ။ လူမိုက်မှ မှားလို့ ကုန်တာ ”
“ တော်ပါ … တော်ပါ ၊ ရှင် အလိုရှိတာသာ ပြောပါ ။ ကျွန်မ သွားစရာ ရှိသေးတယ် ။ အခု လေးနာရီခွဲတော့မယ် ” ဟု လက်ပတ်နာရီကို ကြည့်ကာ ပြောလေ၏ ။
“ ငါကလား ၊ ငါ လိုချင်တာ ပြောရမလား ။ လောကမှာ ငါလိုချင်တာ နှစ်ခုပဲ ရှိတယ် ။ တစ်ခုက ငွေ ၊ တစ်ခုက နင့်ကို ။ အခု နင့်ကို ငါ မရလို့ ဟိုက်ကွတ်ရုံးစာရေးကြီး ရသွားမှ ၊ ငါ ဘာလိုချင်စရာ ရှိတော့မှာလဲ ။ ငါ ပေးခဲ့တဲ့ ငွေတိုးရော ၊ အတိုးရော အရင်းရော တစ်ထောင် အခု ချက်ချင်း လိုချင်တာပေါ့ ”
“ လိုချင်ရင် ရှင်မရဘူး ၊ ကျွန်မမှာလည်း ငွေ တစ်ထောင် မရှိဘူး ”
“ ဟိုက်ကွတ်စာရေးကြီးကတော် တစ်ယောက်လုံးမှာ ငွေတစ်ထောင်ကို လက်ဖြောက်တီး ခေါ်ရုံနဲ့ မရနိုင်ဘူးလား ”
“ မရနိုင်ဘူးရှင့် ၊ ငွေလည်း တစ်ထောင်ထိအောင် အတိုးမတက်ဘူး ”
“ တက်ချင်သလောက် တက်နိုင်တယ် ၊ ငါ့ငွေမှာ ငါ တိုးချင်သလောက် တိုးနိုင်တာပေါ့ ”
“ အခု ကျွန်မမှာ ငွေတစ်ရာတောင် မရှိဘူး ”
“ ရှိအောင် ကြံရမပေါ့ ၊ စာရေးကြီးကတော်ရဲ့ ”
“ ယူတုန်းကတော့ အင်မတန် သဘောကောင်းတယ် ၊ အခု ပေးဖို့ကျတော့ စကားမှ ကောင်းကောင်း မပြောချင်ဘူးလား ၊ စာချုပ် မရှိလို့ မပေးဘဲ နေရင် ဖြစ်မယ် အောက်မေ့သလား ၊ စာရေးကြီးကတော် မသိန်းမေ ”
“ ရှင် ကျွန်မကို ကြိုက်လို့ ငွေတစ်ရာကို နောက်ပိုး ကြေးပေးတာ မဟုတ်လား ”
“ အနို့ အမိကကော ဟိုတုန်းက ဒီသူဌေးမင်းကို မကြိုက်ဘူးလို့ ဆိုနိုင်သလား ”
“ မင်း ကြိုက်လို့ ပေးရတာ ငါကြိုက်လို့ ပေးရတာ မဟုတ်ဘူး ”
“ အလိုလေးရှင် ... ရှင့်လို ဖွတ်ရုပ်ကြီးကို ကျွန်မက ကြိုက်ရမယ်လား ။ ကျွန်မ ရှင့်ကို နောက်ချေးပိုး တစ်ကောင်လောက်တော့ ချစ်လေမလား မသိဘူး ”
“ တကယ် ၊ မင်းကလေ ဒီမျက်နှာကို မင်းကများ မကြိုက်ရဘူးရယ်လို့ ရှိရသေးသလား ” ဟုပြောကာ ခုတ်ပြီးစ ကိုင်းတောနှင့် တူသော မရိတ်ရသေးသော မေးစေ့ကို သိန်းမေ၏ နှာခေါင်းနှင့် ထိလုခမန်း မော့ကာ ကပ်ကာ ရှေ့တိုးကာ ပြောလေ၏ ။
“ ဟိုတုန်းက ကျွန်မမှာ ပိုက်ဆံ တစ်ပြားမှ မရှိ ၊ အိမ်လခ ပူ ၊ အမေကလည်း အသည်းအသန် မမာ ၊ ဆေးဖိုးမှ မရှိလို့ ကျွန်မရှင့်ကို ချစ်ဟန်ကြိုက် ဟန်ဆောင်ပြီး ရေးလိုက်တဲ့ စာပါ ။ ရှင်က ရှင့်ကို ကျွန်မ တကယ်ကြိုက်တယ် ထင်ပြီး ငွေတစ်ရာကို ပေးတာ မဟုတ်ဘူးလား ”
“ ထားလိုက်ပါတော့လေ ၊ သို့သော်လည်း အဲဒီစာကို ငါဆုတ်ပစ်လိုက်တယ်လို့ ထင်မိတယ် ။ အခုကတော့ ငါ့ကို ပစ်ပယ်ပြီး စာရေးကြီးနဲ့ ညားတော့ နင့်ကို ငါ ဘယ်လို ညှဉ်းရမလဲလို့ ကြံဆဲမှာ နင့်ကံပဲ ထင်ပါရဲ့ ၊ သေတ္တာထောင့်မှာ နင်ရေးတဲ့စာကို ငါတွေ့ရတယ် ။ ဟောဒီမှာ မြင်ရဲ့လား ၊ အချစ်စာမို့ ရိုရိုသေသေ ချိပ် တံဆိပ်နဲ့ အသင့် ထည့်ထားတယ် ။ ဟောဒီမှာ မြင်ရဲ့လား ” ဟု ပြောကာ အင်္ကျီအတွင်းအိတ်ထဲမှ စာအိတ် တစ်အိတ်ကို ထုတ်၍ ပြလေ၏ ။ ထိုစာအိတ်မှာ စာအိတ် ဝါကြင့်ကြင့်အရောင် ဖြစ်လေ၏ ။
“ ဒီစာကို ရှင် ဘာလုပ်မလဲ ”
“ ငွေတစ်ထောင်ကို ယနေ့ည မရရင် နက်ဖြန်ခါ လူတစ်ယောက် ဒီစာကို နင့်လင်စာရေးကြီး လက် အရောက် ပို့လိမ့်မယ် သိပလား ။ အဲဒီတော့ စာရေးကြီးကတော် ရာထူးပြုတ်ကရော မဟုတ်လား ။ စာရေးကြီး ကတော်ရာထူး ပြုတ်တော့မှ သူဌေးကတော် လုပ်ပါရစေလို့ လာပြီး လျှောက်ရင် ( နိုးဘေကင်စီ ) ဗျာ့ ။ နေရာ မလစ် ဘူး သိပြီလား ” ဟု အောင်မြင်သောသူ၏ အမူအရာနှင့် ပြောလေ၏ ။
သိန်းမေ၏ မျက်လုံးများသည် ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့် ဝိုင်း၍လာလေ၏ ။ သူဌေး၏ မျက်နှာကို စိုက်ကာ မျက်တောင် မခတ်ဘဲ ကြည့်၍ နေလေ၏ ။ ဒီမကောင်းဆိုးဝါးကြီးဟာ ငါ့အား အကောင်းကြံတော့မည် မဟုတ် ။ ဧကန် ဒိဋ္ဌ မဟုတ်တကယ် မကောင်းဖြင့် ကြံတော့မှာပဲ ။ မရတဲ့ အမဲကို သဲနဲ့တော့ ပက်တော့မှာပဲ ။ ငါ ဘယ်လို လုပ်ရပါ့မတုန်း ။ ငါ ဒီမကောင်းဆိုးဝါးကြီးနဲ့ ပတ်သက်မိတာ မှားခြင်းကြီး မှားတော့တာပဲ ။ ငွေတစ်ထောင် မပေးရင် ဧကန္တ ငါ့ကို ဒုက္ခရှာတော့မှာပဲ စသည်ဖြင့် တွေးကာ ရေနစ်သူလို ဖြစ်စပြုလေ၏ ။
“ နင့်ကို နင့်လင် စာရေးကြီးက ခြောက်ပစ်ကင်း ထင်နေတယ် ။ အခု သူဌေးမင်းနဲ့ မကင်းပါကလား ။ သူဌေးမင်း ကိုဘသင်း ဟာ ငါ့ထက် စွမ်းပါကလား ။ ငါ၏ အချစ်ဆုံးသော ပန်းသဇင်ခိုင်မကလေးဟာ သူဌေး ဦးဘသင်း လက်ထဲမှ ကျလာတာပါကလား ဆိုတဲ့ အချက်တွေကို ကွက်ခနဲ ကွက်ခနဲ တွေးပြီး အသည်းနာ သလောက် နင့်ကို မဲမှာတွေကို မုန့်တီဟင်းလို အကွင်း အကွင်း ငါ မြင်လွန်းလို့ သနားတော့ သနားလိုက်ပါရဲ့ မသိန်းမေ ၊ သို့သော်လည်း ချင်းစိမ်းနဲ့ မိဿလင် သူကမှ မကြင်တာ ငါက ကြင်နာဖို့ ရှိသလား ။ လောကမှာ အချစ် အရသာ ချိုချိုကလေးကို မခံစားရရင် အမုန်းအရသာ ချဉ်ငံစပ်ရှား ခါးသက်သက်၏ အရသာကို လှလှကြီး ခံစားတော့မယ် ဆိုတဲ့ စိတ်နဲ့ သနားပါလျက် လုပ်ရတော့မှာပဲ ၊ အမိုက်မကလေးရဲ့ ”
“ ရှင် တစ်ဖက်သားကို ဆင်းရဲဒုက္ခ ဖြစ်အောင် လုပ်ရလို့ ဘာကျေးဇူး ရှိမှာလဲရှင့် ။ ရှင့်မှာ အဆီအသား တိုးမှာလား ။ ကျွန်မယောက်ျားကကော ရှင့်စာကို အယူရှိမှာတဲ့လား ။ ရှင်လို သူဌေးကို ကျွန်မယောက်ျား စာရေးကြီးက အိမ်ပေါ် တက်လာရင် ခြေနဲ့ ကန်ချလိုက်မှာပေါ့ ။ ပိုက်ဆံ ရှိတိုင်း အဖိုးတန်တယ် ထင်သလား ”
“ အဖိုးတန်တာ မတန်တာ အသာကလေးထား လိုက်ပါ ။ မင်းတို့ လင်မယား ပျော်ပျော်ပါးပါး စံစားနေတာကို စိတ်ညစ်အောင် ငါ ညှင်းရရင် ကျေနပ်တာပဲ ။ သည့်အတွက် ဒီစာကို အခုည ငွေတစ်ထောင်နဲ့ ဝယ်ပြီး နင်ကိုယ်တိုင် နင့်လက်နဲ့ မီးရှို့ ပစ်လိုက်ပြီ ဆိုတဲ့ အသိနဲ့ အခုည စိတ်ချလက်ချ ပျော်ပျော်အိပ်မလား ။ သို့မဟုတ် တစ်ညလုံး တထိတ်ထိတ်တလန့်လန့်နဲ့နေပြီး နံနက် မိုးလင်းတော့ အိပ်ပေါ်က ကျောကော့ပြီး ဆင်းမလား ။ ကြိုက်ရာကို အမိ ရွေးချယ်နိုင်တယ် ။ ကိုင်း ဆိုလဗျာ ။ ငါ့မှာလည်း ကိစ္စတွေရှိတယ် ။ အချိန်ဟာ ရွှေငွေလို့ မှတ်ပါ ။ တစ်စက္ကန့်ကို ရွှေတစ်ဆယ်သားနဲ့ မလဲဘူး ”
“ ရှင် တကယ် ပြောနေတာလား ၊ ကျွန်မ ငွေ တစ်ထောင် ဘယ်မှာ ရှာလို့ ရမလဲ ၊ ကိုဘသင်းရဲ့ ” ဟု ငိုမဲ့မဲ့ မျက်နှာနှင့် ပြောလေ၏ ။
“ တကယ်ပေါ့ ကလေးမရယ် ၊ ဘာပြုလို့ အချိန်ကုန်ခံပြီး တွေ့ကရာတွေ ပြောနေရမှာတုန်းကွဲ့ အမိုက်မရဲ့ ၊ သူဌေးကတော် မဖြစ်ထိုက်တဲ့ စာရေးကတော်အစစ် အမိုက်မရဲ့ ”
“ ရှည်မနေပါနဲ့ရှင် ၊ ကျွန်မ သွားပါ့မယ် ။ ဘယ်လူကမှ မတားပါဘူး ။ သွားနိုင်ပါတယ် ။ သို့သော် အဲဒီစာ ကလည်း သွားမှာပဲ ”
သိန်းမေသည် မသွားနိုင်ဘဲ ကြိုးနှင့် တုပ်ကာ အဆွဲခံရသလိုဖြစ်၍ နေလေ၏ ။ သိန်းမေသည် ဤသတ္တဝါ မကောင်းဆိုးဝါးကြီးကို ငါ တောင်းပန်လို့လည်း ရမည် မဟုတ် ၊ အသနားခံ၍လည်း ဖြစ်မည် မထင် ။ ကိုဘသင်း၏ စိတ်သည် တစ်စုံတစ်ရာကို လုပ်မည်ဟု ကြံစည်သည့်အခါ တကယ် ဖြစ်အောင် လုပ်တတ်သော အလေ့ရှိသည်ကို သိလေ၏ ။ သို့ဖြစ်သောကြောင့် ကြီးစွာ အခက်ကြုံ၍ နေရှာလေတော့သတည်း ။ မိမိ၏ လက် ၌ ငွေတစ်ထောင် မရှိ ။ အဘယ်မှာ သွား၍ ခိုးရမည်နည်း ။ မိမိစာရေးကြီးနှင့် ညားသော အခါကျမှ တူမကို အသိအမှတ်ပြုကာ ဦးကြီး တစ်ယောက်က လက်ဖွဲ့သော လက်ဝတ်လက်စား ငါးရာဖိုးခန့် ရှိ၏ ။ ထိုမှတစ်ပါး မိမိ၏ လင်ယောက်ျားစာရေးကြီး အသိ ။ နှစ်ယောက် စုဆောင်း၍ ထားသော ငွေခြောက်ရာခန့်ရှိ၏ ။ တိတ်တဆိတ် ယူရမည်မှာ သိန်းမေ၏ စိတ်၌ လွန်စွာဝန်လေး၍ နေ၏ ။ နောင် အဘယ်ပုံ ပြန်၍ ဖြည့်ဆပ်ရမည်ကို လည်း တွေးကြံ၍ မရချေ ။ သို့ဖြစ်၍ ကိုဘသင်းကို အတန်တန် တောင်းပန်ရလေ၏ ။ တောင်းပန်သော်လည်း မရ ။ တောင်းပန်လေလေ အားရှိပါးရှိ ပျော်ပျော် ရွှင်ရွှင် ညှင်းချင်စိတ်ပေါ်ပေါက်လေလေ ဖြစ်သည်ကို သိန်းမေ သိလေ၏ ။ သို့ဖြစ်လေရာ ပေးပါမည်ဟု ဝန်ခံ လိုက်ရရှာလေသတည်း ။
“ ဘယ်အချိန် ဘယ်နေရာ ” ဟု ကိုဘသင်းက မေးလေ၏ ။
“ ည ၉ နာရီခွဲအချိန် ဆူးလေဘုရား ” ဟု သိန်းမေက ချိန်းလေ၏ ။
ကိုဘသင်းက “ ဒါလောက်နဲ့ မသေချာဘူး ၊ ည ၉ နာရီနှင့် မိနစ် သုံးဆယ် ။ ဆူးလေဘုရားတောင်ဘက် စောင်းတန်းလှေကား တတိယအထပ် ၉ နာရီနှင့် မိနစ် သုံးဆယ် တည့်တည့်မှာ မတွေ့ရလို့ တစ်မိနစ်နှင့် နောက်ကျရင် နောက်နေ့နံနက် လင်မယား နှစ်ယောက် ကြည်ကြည်ဖြူဖြူ မျက်နှာချင်းဆိုင် လက် ဖက်ရည် သောက်နေသည့် အခါကျမှ စာအိတ်ကို လူ လွှတ်၍ပို့မည် ” ဟု အသေအချာ ပြောလေရာ နှစ်ယောက် သဘောတူခွဲ၍ လာခဲ့ကြလေသတည်း ။
••••• ••••• •••••
မသိန်းမေသည် အိမ်ကို အမြန်ပြန်လေ၏ ။ သေတ္တာထဲမှာ ငွေစက္ကူ ရှိသမျှကို သူ ရေတွက်ရာ ခြောက်ရာနှင့် ကိုးဆယ်ကျပ်ရှိသည်ကို သိရ၏ ။ ငါးရာ တိတိကို ယူပြီးနောက် စိန်လက်စွပ် ၊ စိန်နားကပ် ၊ စိန်လက်ကောက် စသည်များကို ယူပြီး အစေခံလင်မယား နှစ်ယောက်နှင့် ခဲအိုဖြစ်သူ ကိုမြဘူး အား “ ကျွန်မ သူငယ်ချင်းမ တစ်ယောက် အသည်းအသန် မမာလို့ သွား ကြည့်ဦးမယ် ။ ကိုချစ်ဖေ လာရင် နည်းနည်း ညဉ့်နက်လိမ့်မယ်လို့ ပြောလိုက်ပါ ” ဟု မှာပြီး သိုးမွေးစောင်အညိုလေးကို ခြုံကာ အိမ်ပေါ်မှ ဆင်း၍သွားပြီး မိမိ၏ မောင် သာဒွန်းဦး ထံ ပြေး၍ သာဒွန်းဦးနှင့် အတူ ချစ်တီးတိုက်သို့ သွားကြလေ၏ ။ ထိုအခါ ၆ နာရီသာသာလောက် ရှိလေ၏ ။ ၈ နာရီခွဲ ၉ နာရီအချိန်လောက်မှာ သိန်းမေမှာ ငွေစက္ကူ အထပ်ကြီးကို ရင်၌ပို က်ကာ သာဒွန်းဦးနှင့် အတူ အိမ်သို့ တစ်ဖန် ပြန်လေ၏ ။ စာရေးကြီးပြန်၍ မလာသေးသည်ကို သိသဖြင့် “ လူမမာ အတော်သဲနေသည် ” ဟု ပြောကာ အထက်နည်းအတိုင်း မှာပြီး လန်ချားနှင့် လာကြလေ၏ ။
သို့သွားလာရာ၌ မသိန်းမေ သတိထားမိသော အရာမှာ တံခါးများပိတ်လျက် တံခါးတရုတ်ကပ် ကလေးများသာ ဖွင့်သော မြင်းရထားတစ်စင်း ဖြစ်လေ၏ ။ ထိုမြင်းရထားသည် ၎င်းတို့၏ နောက်ကို တကောက်ကောက် လိုက်ခဲ့လေ၏ ။ သာဒွန်းဦး၏ အိမ်ကို သွားသော အခါ၌လည်း ထိုမြင်းရထား နောက်က လိုက်လာကာ ၊ အိမ်သို့ ပြန်သောအခါ၌လည်း ထိုမြင်းရထား လိုက်ပါ၏ ။ သို့ဖြစ်လေရာ သိန်းမေနှင့် သာဒွန်းဦးမှာ များစွာ ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့ခြင်း ဖြစ်လေ၏ ။
နောက်ဆုံး၌ ၉ နာရီခွဲခါနီး ဆယ်မိလောက် ကြာရာ ဘားလမ်း နှင့် ဒါလဟိုဇီလမ်းထောင့်သို့ ရောက်ကြသောအခါ ထိုမြင်းရထားပေါ်မှ မိန်းမကြီး တစ်ယောက် ဆင်း၍ လာလေ၏ ။ ထိုမိန်းမကြီးသည်ကား ပုပုတိုက်တိုက် ညိုညိုသေးသေး ၊ ထက်ထက်လျင်မြန်သူ၏ အသွင်အပြင် များစွာ ထင်ပေါ်လေ၏ ။ ၎င်းမိန်းမကြီးကို သိန်းမေ မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်၍ နေပြီး “ အလို ဒေါ်ညိုပါကလား ၊ ဘာကိစ္စလဲ ၊ ရှင် ကျွန်မတို့ နောက်ကို တကောက်ကောက် ဘာဖြစ်လို့ လိုက်တာလဲ ” ဟု သိန်းမေက မေးလေ၏ ။
“ ဪ … စာရေးကြီးကတော်ပါကလား ၊ အဒေါ် က လူမှားလို့ ၊ အဒေါ့်တူမ တစ်ယောက် အိမ်ကို ပြန်မလာဘူး ၊ ဒါကြောင့် စာရေးကြီးကတော်ကို အဒေါ့်တူမ ထင်ပြီး စုံထောက်လုပ်နေတာပါ ။ တလွဲ မထင်ပါနဲ့ စာရေးကြီးကတော် ၊ ဒါထက် သူဌေးကိုဘသင်းနဲ့ ယနေ့တွေ့တယ် မဟုတ်လား ”
“ ဟင် အဒေါ် ဘယ်ပုံ သိတာလဲ ၊ ဟုတ်ကဲ့ တွေ့တယ် ”
“ သူနဲ့ ဘာဖြစ်တာလဲ ။ စာရေးကြီးကတော်နဲ့ သူနဲ့ ဘာစကားများတာလဲ ”
“ ဘာမှ စကားမများပါဘူး ။ တခြားကိစ္စ တစ်ခု အကြောင်း ပြောကြတာပါ ”
“ အင်း … ဘယ်လောက် ရခဲ့သလဲ ”
“ ဘာလဲ အဒေါ် ”
“ ပေါင်ခဲ့တာလေ ၊ ကြွေးဆပ်ဖို့လား ”
“ ဟင် … အဒေါ် ဘာဖြစ်လို့ ဒါတွေကို သိရတာလဲ ”
“ ဪ … အရေးတကြီး ချစ်တီးတိုက်ကို သွားတယ် ဆိုကတည်းက အရေးကြီးတယ်ဆိုတာ စဉ်းစားဉာဏ် မလိုပါဘူး စာရေးကြီးကတော်ရဲ့ ”
“ ဟုတ်ကဲ့ ... နည်းနည်းပါးပါး ကိစ္စကလေးရှိလို့ပါ ။ ကျွန်မ သွားပါဦးမယ် အဒေါ် ၊ အဒေါ့်တူမ အကြောင်း ကြားရတာ စိတ်မကောင်းဘူး ။ ကျွန်မ သွားပါဦးမယ် ”
“ ဟုတ်ကဲ့ .. စာရေးကြီးကတော် ၊ အဒေါ်လည်း လိုက်ရှာရဦးမယ် ” ဟု ပြောပြီး မြင်းရထားပေါ် ပြန်၍ တက်မည် ပြုလေ၏ ။ သိန်းမေလည်း ဝါးတစ်ရိုက်ခန့် ဝေး၍ သွားလေ၏ ။ ထိုအခါကျမှ မိန်းမကြီးသည် မြင်းရထားပေါ်ကို မတက်သေးဘဲ သိန်းမေ၏ နောက်ကို ပြေး၍ လိုက်ပြီး “ စာရေးကြီးကတော် တစ်ဆိတ် နေပါဦး ၊ အဒေါ် ပြောစရာလေး တစ်ခုရှိလို့ ” ဟု အော်၍ ပြေးရင်း အပါးကို ရောက်လေ၏ ။
သိန်းမေသည် လက်ပတ်နာရီကို ကြည့်ကာ “ အရေးကြီးလို့ အဒေါ် ကျွန်မ သွားပါရစေ ၊ ဘာအကြောင်းလဲ ”
“ ဒီလိုပါ စာရေးကြီးကတော်ရဲ့ ၊ အဒေါ့်အိမ်က လူကို သိတယ် မဟုတ်လား ” ဟု သိန်းမေ၏ သိုးမွေးစောင် နှင့် သိန်းမေ၏ ရှန်သားအင်္ကျီလက်ကို ကိုင်ကာ ပြောလေ၏ ။
“ ဟုတ်ကဲ့အဒေါ် သိပါတယ် ၊ ကျွန်မ ကိစ္စကလေး အရေးကြီးလို့ သွားပါရစေ ။ ဘာဖြစ်သလဲ ”
“ ဒီလို စာရေးကြီးကတော်ရဲ့ ၊ လွန်ခဲ့တဲ့ သောကြာနေ့က စနေမြင်း ပွဲအတွက် ငွေမရှိတာနဲ့ တူမကလေး လက်ကောက်သုံးရံကို သွားပြီး ပေါင်တာကလား ”
“ ဪ .. ဪ.. ဟုတ်ကဲ့ ၊ ကျွန်မ သွားပါဦးမယ် အဒေါ် ။ မြင်းနိုင်သလား ၊ ကျွန်မ သွားဦးမယ် အဒေါ် ” ဟု သိုးမွေးစောင်နှင့် အင်္ကျီလက်ကို ကိုင်ထားသော လက်ချောင်းများကို ကိုင်ကာ ဖယ်လေ၏ ။ ထိုနောက် နာရီကို ကြည့်ပြန်ရာ ကိုးနာရီနှင့် မိနှစ်နှစ်ဆယ်ကျော်ခန့် ရှိသည်ကို တွေ့ရလေရာ သိန်းမေမှာ မျက်နှာပျက်လျက် မောပန်းသလို အသံရော လက်များရောတုန်၍ လာလေ၏ ။ အကြောင်းမူကား ကိုဘသင်းသည် တစ်စုံတစ်ရာကို လုပ်မည်ဆိုလျှင် တကယ် လုပ်တတ်၍ ချိန်းချက်ခြင်း မှာ စကားလွန်စွာ မှန်သူ တစ်ယောက်ဖြစ်၍ အခြားသူများကိုလည်း မိမိကဲ့သို့ စကားမှန်မှ သဘောကျတတ် ကြောင်း ၊ သိန်းမေ ကောင်းစွာ သိလေ၏ ။ သို့ဖြစ်လေရာ မျက်နှာ လွန်စွာ ပျက်လျက် ၊ လွှတ်ဖို့ရန် ပါးစပ်က ပြော ၊ လက်ကလည်း ရုန်းလေ၏ ။ နာရီကိုလည်း ကြည့်လေ၏ ။
“ ဒီလိုပါ စာရေးကြီးကတော်ရဲ့ လက်ကောက်ကို ပေါင်ပြီး မြင်းလောင်းတော့ ရှုံးတာပေါ့ ၊ စာရေးကြီးကတော်ရဲ့”
“ ဪ .. အင်း ၊ ဘာပြုလို့ လောင်းရတာတုန်း အဒေါ်ရယ် ၊ ကျွန်မ သွားဦးမယ်နော် .. ဟုတ်ကဲ့ ကိစ္စ အရေးကြီးလို့ပါ ”
“ နေပါဦး စာရေးကြီးကတော်ရဲ့ ၊ ဒါနဲ့ပဲ တူမကလေးက စိတ်ဆိုးတာပေါ့ ။ စိတ်ဆိုးပြီး ဗြိတိသျှဘားမားက “ လူ့ဘဝ ” ဆိုလား ၊ အဲဒီဇာတ်ကားကို ( နေပါ ဦး စာရေးကြီးကတော်ရဲ့ တကတဲ အရင်လိုလိုက်တာ ၊ စကားမှ မဆုံးသေးဘူး ) အဲဒါနဲ့ ဘာကား ဆိုတယ် ။ ခုတင်က ပြောတာ အဲဒီကားကို ကြည့်ချင်တယ်ဆိုပြီး ထွက်သွားတယ် စာရေးကြီးကတော်ရဲ့”
“ ဪ .. ဟုတ်လား ၊ အင်း ကျွန်မ သွားဦးမယ် အဒေါ် ၊ ဟိုမှာ ချိန်းထားလို့ပါ ။ နာရီနီးနေပြီ ” ဟု ငိုတော့မည့် မျက်နှာနှင့် မဲ့ကာ ပြောလေ၏ ။ နာရီကို ကြည့်လိုက် သောအခါ ကိုးနာရီနှင့် မိနစ်သုံးဆယ် တိ၍ နေသည်ကို တွေ့ ရလေလျှင် “ ကျွန်မ သွားတော့မယ် အဒေါ် ” ဟုပြော ကာ အတင်းရုန်း၍ သွားလေရာ အင်္ကျီသိုးမွေးစောင်ရော စုတ်ပြတ်၍ သွားလေ၏ ။
မောင်နှမနှစ်ယောက်သည် ဆူးလေဘုရားတောင်ဘက်လှေကားသို့ အရောက် အမြန်ပြေးကြလေ၏ ။ ရောက်သောအခါ နှစ်ယောက်သား မောဟိုက်လျက် လှေကားနံရံကို မှီကာ ပင့်သက်ရှူ၍ နေကြရလေ၏ ။
တစ်စုံတစ်ယောက်ကိုမျှ မမြင်ရချေ ။ “ ဦးဘသင်း ... ဦးဘသင်း ” ဟု သိန်းမေက ခေါ်လေ၏ ။ ပြန်၍ထူးသော အသံကို မကြားရချေ ။ သာဒွန်းဦးက မမလေး ဘာဖြစ်တာလဲ ။ ဘယ်လူ့ ခေါ်တာလဲ ။ မမလေး ဘယ့်နှယ် လုပ်တာလဲ ၊ တစ်မျိုးလုံး အရှက်ကွဲကုန်အောင် လုပ်မလို့ လား ။ ကိုကိုနဲ့ ဘာဖြစ်လို့လဲ ၊ ဘယ်က ကိုဘသင်းလဲ ။ လင်ငယ်နောက် လိုက်မလို့လား ” စသည်ဖြင့် မေးလေ၏ ။
သိန်းမေသည် သာဒွန်းဦး၏ စကားများကို မကြားရချေ ။ ကိုဘသင်း ၊ ကိုဘသင်း ဟူ၍သာ အထပ်ထပ် အတန်တန် ခေါ်ရင်း ဘုရားပေါ်ကို လည်းကောင်း ၊ အောက်ခြေရင်း အနီးအပါး နေရာများကို လည်းကောင်း ၊ ဝိုင်းဝိုင်းလည်အောင် ကြည့်လေ၏ ။ နောက်ဆုံးမှ အေးအေး အခုမှ ပေါ်လာသကိုး ၊ တယ်တော်တယ် ၊ ဟောဒီမှာ မရတော့ဘူးလို့ မှတ်လိုက် ၊ နက်ဖြန်ခါမှ ” ဟု ပြောကာ စာအိတ်ကို လက်၌ ကိုင်လှုပ်ကာ ပြပြီး ဦးခေါင်းကို ပုတ်သင်ပမာ ညိတ်ကာ ညိတ်ကာ သိန်းမေကို မချိုမချဉ် မျက်နှာနှင့် ကြည့်ပြီး ဦးခေါင်းကို မော့လျက် အခြားသို့ လှည့်ပြီး စတိုင်ထွားထွားနှင့် စာအိတ်ကို အင်္ကျီအိတ်ထဲသို့ ပြန်၍ ထည့်ပြီး တုတ်ကောက်ကို ဝင့်ကာ လက်မောင်းများကို ကွေးပြီး ဖောင်းပွသော ကိုယ်လုံးကြီးနှင့် အဆမတန် လျင်မြန်သော ခြေများနှင့် ဘုရားပေါ်မှ ပြေးဆင်းကာ အောက်သို့ ရောက်သောအခါ ဖိနပ်ကို လက်မှ လွှတ်ချကာ ခြေ၌ စွပ်ပြီး နောက်ကို လှည့်ကြည့် လှည့်ကြည့်နှင့် လက်များကို ကွေးလျက် တုတ်ကောက်ကို ဝင့်ကာ တောင်ဘက်သို့ သွက်သွက်ကြီး သွားလေ၏ ။ သိန်းမေက “ ကိုဘသင်း ၊ ကိုဘသင်း နေပါဦးရှင့် ၊ ရှင် ဘယ့်နဲ့လူလဲ ” စသည်ဖြင့် အော်ကာ အပြေးကလေး လိုက်လေ၏ ။
သာဒွန်းဦးက သိုးမွေးစောင်ကို လိုက်၍ ဆွဲရင်း “ အစ်မလေး … ဘယ့်နှာလဲ ၊ ချောချာလှလှ လူလည်း မဟုတ် ၊ လူကောက် ဘုတ်ပွကြီးပါကလား အစ်မလေးရဲ့ ။ ဘယ့်နှာလဲ အမယ်လေး ရှက်စရာကြီး ၊ အစ်မလေး စဉ်းစဉ်းစားစား လုပ်နော် ။ အစ်မလေး ဆေးမိပြီ ထင်တယ် ။ နေပါဦး အစ်မလေးရဲ့ မလိုက်ပါနဲ့ ၊ ကိုကိုမျက်နှာကို ထောက်ပါဦး ၊ အစ်မလေး လိုက်သွားရင် ကိုကို ကျွန်တော့်ကို အလိုတူ အလိုပါလို့ ဆိုပြီး ကြိမ်းမှာ မမလေးရဲ့ ” စသည်ဖြင့် တတွတ်တွတ် ပြောရင်း လိုက်လေ၏ ။ သိန်းမေသည်ကား ၎င်း၏ စကားများကို မကြားရချေ ။ နောက်သို့ လှည့်ကြည့် လှည့်ကြည့်နှင့်သွားသော ကိုဘသင်းကိုသာ ခေါ်ရင်း လိုက်လေရာ အချို့သော လူများက ရပ်ကာ ကြည့်၍ နေကြပြီ ။ လင်မယား စိတ်ဆိုးပြီး လင်က ထွက်သွားတာနဲ့ တူပါတယ် စသည်ဖြင့် ပြော၍ သွားကြလေ၏ ။
ထိုည သိန်းမေမှာ တစ်ညလုံး အိပ်၍မ ပျော်ဘဲ နေလေ၏ ။ နံနက်မိုးလင်းလျှင် အဘယ်ပုံ ဖြစ်ပျက်မည့် အရေးတွေကို တွေးတောထင်မြင်ကာ တစ်ညလုံး ငရဲခံ၍ နေရလေ၏ ။ လင်းအားကြီးအချိန်၌ အနည်းငယ် အိပ်ပျော်၍ သွားရာ မိမိကို ကိုဘသင်းက အိမ်ပေါ်မှ အတင်း ဆွဲ၍ချသည်ဟု အိပ်မက်လေ၏ ။ အိပ်ရာမှ နိုးသောအခါ ငါ့ဟာ အိပ်မက်ပါကလား ဟု သိကာ အမောပြေ၍ သွားပြီးနောက် စာအိတ်ကို ကိုင်ကာ ပုတ်သင်လို ခေါင်းညိတ်သော ကိုဘသင်းကို ထင်မြင်ရပြန်လေ၏ ။ ထိုအခါ ရင်ဝကို ကျောက်ပြားကြီး လာ၍ ဖိသလို ဖြစ်ကာ နစ်မွန်းခြင်း ဝေဒနာကို ခံစားရလေသတည်း ။
သိန်းမေသည် အိပ်ရာမှ ထသောအခါ ချည့်နဲ့ယိမ်းယိုင်သလိုဖြစ် ၍နေလေ၏ ။ မျက်တွင်းများ ကျ၍ နေလေ၏ ။ စာရေးကြီးက သိန်းမေ၏ ပခုံးနှစ်ဖက်ကို ကိုင်ကာ မျက်နှာကို သေချာစွာ ကပ်ကာ ကြည့်ပြီး “ သိန်း ဘာဖြစ်သလဲ ၊ နေမကောင်းဘူးလား ” စသည်ဖြင့် မေးကာ နဖူးကို စမ်းသပ်၍ ကြည့်ပြီး ဆေးဆိုင်ကို သွားဖို့ ပြောလေ၏ ။
“ ကျွန်မ ဘာမှ မဖြစ်ဘူး ။ ညက အိပ်မပျော်ဘူး ။ ကျွန်မ လူမမာ သွားကြည့်ရာမှာ လက်ဖက်တွေ စားမိလို့ ထင်ပါရဲ့ ၊ လက်ဖက် စားတိုင်း ဒီလိုချည်း ဖြစ်တယ် ” ဟု ပြောလေ၏ ။
မကြာခင် စားပွဲ၌ လက်ဖက်ရည် ပြင်၍ ပြီးလေ ၏ ။ သိန်းမေမှာ ကိုဘသင်း၏ ခြိမ်းခြောက်သော စကားများကို ကြားယောင်လျက် ပန်းရောင်စာအိတ်ကိုသာ ထင်မြင်၍နေသဖြင့် လွန်စွာကြောက်ရွံ့လျက် လက်ဖက်ရည်ကိုမှ သောက်ရမှန်း မသိဘဲ နေလေ၏ ။ အိမ်ရှေ့၌ မြင်းရထားသံ လန်ချားသံ ကားသံ ကြားရတိုင်း ထိတ်လန့်လျက် ကိုကင်း ကြောင်သူလို ဖြစ်၍ နေလေ၏ ။
သို့ လက်ဖက်ရည် သောက်၍ နေခိုက်မှာ တံခါးခေါက်သံကို ကြား ရလေ၏ ။ သိန်းမေ၏ ရင်ထဲမှာ ဒိန်းခနဲ ဖြစ်၍ သွားလေ၏ ။ ပထဝီမြေကြီးသည် မိမိ၏ ခြေဖဝါးအောက်မှ ရွေ့လျားကာ မိမိကို ဘဝဂ်လဟာပြင်ထဲသို့ လောင်းချတော့မည့် ဟန်ပြင်သလို စိတ်၌ မှတ်ထင်လေ၏ ။
“ ဒေါက်ဒေါက် ” ဟု လျင်မြန်ထက်သန်သော ခေါက်သံကို ထပ်၍ ကြားရပြန်၏ ။ သိန်းမေမှာ ကြောက်ရွံ့သော မျက်နှာကို လူမြင်မှာ စိုးသောကြောင့် ခေါင်းငုံ့ကာ လက်ဖက်ရည်ကို မွှေ၍ နေလေ၏ ။ ဖြစ်လိုရာ ဖြစ်စေတော့ ခံတော့မည် ဟူသောစိတ်ကို ဒုန်းဒုန်း ချ၍ ထားလေ၏ ။
အတန်ငယ် ကြာလျှင် အစေခံက တံခါးကို ဖွင့်၍ ပေးရာ လူတစ်ယောက် ဝင်ရောက်၍ လာပြီး လင်မယား နှစ်ယောက်ကို လှမ်း၍ ကြည့်လေ၏ ။ သိန်းမေသည် ဘီလူးသဘက် မက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်ဟု မှတ်ထင်ရသော ထိုလူ၏မျက်နှာကို တစ်ချက်မျှ မော်၍ ကြည့်ပြီး တစ်ဖန် ခေါင်းငုံ့၍ နေလေ၏ ။
ထိုလူသည် စားပွဲ အနီးသို့ ရောက်၍လာပြီး လက်ကို စာရေးကြီးဘက်သို့ လှမ်းလိုက်လေရာ သိန်းမေ၏ မျက်လုံးများသည် မျက်ဖြူလန်ကာ ကြည့်မိလေ၏ ။ အဘယ်သို့သော အရာကို မြင်ရပါသနည်း ။
ထိုသူ၏ လက်မှ ပန်းရောင်စာအိတ်သည် စာရေးကြီး၏ လက်သို့ ရောက်လေ၏ ။ သိန်းမေ၏ မျက်နှာမှာ အသွေးရောင်အကုန်အစင် ဆုတ်ယုတ်ပြီး တစ်အိမ်လုံး ချာချာလည်၍ သွားလေ၏ ။ သိန်းမေသည် လုံးလုံးကြီး မြောမေ့၍ သွားလေတော့သတည်း ။
ထို့နောက် နဖူး၌ အေးသောအရာ တစ်ခုကို သိရလေ၏ ။ လျင်မြန်စွာ ပြောဆိုလှုပ်ရှားကြသော အသံများကို ကြားရ၏ ။ မိမိကိုယ်ကို ဘာဖြစ်မှန်း မသိ ။ အားလုံးကုန် မေ့လျော့၍ သွားလေ၏ ။ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ စာရေးကြီးသည် ပြုံးရွှင်သောမျက်နှာနှင့် မိမိကို ပွေ့ပိုက်ယုယ၍ နေသည်ကို လည်းကောင်း ၊ စာရေးကြီး၏ လက်၌ စက္ကူများကိုလည်းကောင်း မြင်ရလေ၏ ။ “ သိန်းရဲ့ သတိရပြီလား ၊ အင်မတန်ထူးဆန်းတဲ့ စာနဲ့ ဟောဒီမှာ မြင်ရဲ့လား ” ဟု စက္ကူများကို လှုပ်၍ ပြလေ၏ ။ သိန်းမေသည် အံ့အားသင့်၍ နေလေ၏ ။ ထိုအခိုက် တွင် စာရေးကြီးက “ နားထောင် သိန်းရဲ့ ” ဟု ပြောကာ အောက်ပါအတိုင်း စာကို ဖတ်လေရာ သိန်းမေမှာ တထိတ်ထိတ်နှင့် နားထောင်ရလေ၏ ။ ထိုစာမှာကား ...
ချစ်နှမ …
နှမကို သုံးနှစ်တိုင်တိုင် မောင်ကြီး မျှော်လင့်ခဲ့၏ ။ သို့သော်လည်း နှမက ချစ်တုံ့ မပြန်ခဲ့ပါ ။ သို့သော်လည်း မောင်ကြီး၏ အချစ်မှာ ချစ်တုံ့ မပြန်သည့် အတွက် ဟိုက်ကွတ်ရုံးစာရေးကြီးနှင့် ဖူးစာရေစက် ဆုံကြပြီဟု ကြားသိရသောအခါ မိမိ အချစ်ဆုံးသော နှမသယ်ကလေးမှာ သုခချမ်းသာခြင်း၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ပါပေသည်ဟု ဆင်ခြင်ကာ ကိုယ်ပင် မဟုတ်၍ နှမြောလှသော်လည်း နှမကလေး၏ ချမ်းသာခြင်းအတွက် ကြီးစွာဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်ပါသဖြင့် အစစ်အမှန် အချစ်တို့မည်သည်မှာ အမုန်းဝင်ရန် လမ်း အခွင့်နေရာမရှိ ။ ကောင်းမြတ်သန့်ရှင်းသော အချစ်စစ် ဖြစ်ခြင်းကို သိသာစေဖို့ရန် ရည်ရွယ်ကာ ဤမင်္ဂလာဆောင် ငွေနှစ်ထောင်ကို နှမသည်ကလေးနှင့် ညီမောင် စာရေးကြီးအား ကလဲ့စားချေကာ ချီးမြှင့်လိုက်ရာ ကြည်ဖြူစွာ လက်ခံလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ပါကြောင်း အသက်ရာကျော်ရှည်စွာ သုခချမ်းသာ ဖြစ်ကြပါစေသော် ။
“ မှတ်ကရော ... ကိုင်း ”
သင်း
သိန်းမေ၏ ဖြူဖျော့သော မျက်နှာမှာ နီဝင်းတောက်ပ၍ လာလေ၏ ။ စာရေးကြီး၏ လည်ကို တွယ်ဖက်ကာ ထူ၍ထပြီး စာပေးလာသူကို ပြုံးလျက် ကြည့်ကာ “ သူဌေးမင်း ကိုဘသင်းလို စိတ်သဘော မြင့်မြတ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်သာ တွေ့ ဖူးပါတယ်ရှင် ။ အဲဒီ တစ်ယောက်ဟာ တခြားသူ မဟုတ် ။ သူဌေးမင်း ကိုယ်တိုင် ပါပဲ ။ အဲသည် အတိုင်းသာ အကြောင်းပြန်လိုက်ပါ ။ ကျွန်မတို့ နောက်မှ စာရေးလိုက်ပါဦးမယ် ။ ဒါပါပဲ ” ဟု ပြောလိုက်လေ၏ ။ စာပေးလာသူ ပြန်၍ သွားသောအခါ စာရေးကြီးက “ စစ်စီတယ်လို့ နာမည်ရတဲ့ သူဌေး ဦးဘသင်းပဲလား ” ဟု မေးလေရာ သိန်းမေက ဟုတ်ကြောင်း ပြန်၍ ပြောလေလျှင် သိန်းမေကို ပွေ့ယူကာ မျက်နှာချင်း နီး၍ထားလေသတည်း ။
နောက်တစ်နေ့ သိန်းမေသည် ဒေါ်ညိုနှင့် တွေ့လေ၏ ။ ဒေါ်ညိုက သိန်းမေ၏ လက်ကို ကိုင်ကာ “ ဟိုနေ့ညကအေ့ ၊ သူဌေးကိုဘသင်းက ညည်းကို ကိုးနာရီခွဲ ပြီးသည် တိုင်အောင် လမ်းမှာ စောင့်ဖမ်းပြီး စကားပြောရမယ် ဆိုလို့ ငါက တွေ့ကရာတွေ ဖန်တီးပြီး ပြောရတာအေ့ ၊ ဒါ ဘာဖြစ်လို့လဲ ” ဟု မေးလေ၏ ။
“ ဟင် … ဪ ဟုတ်လား ၊ အင်း ... ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာလည်း အဒေါ် ဘာတွေ လာပြီး ဘာကြောင့် ပြောနေပါလိမ့်မလဲလို့ ကျွန်မလည်း တွေးတာပဲ ။ ဪ ... သိပြီ သိပြီ ။ ဪ … ဒါကြောင့်ကိုး ”
▢ ပီမိုးနင်း
📖 သူရိယ မဂ္ဂဇင်း
စက်တင်ဘာ ၊ ၁၉၃၂
