❝ ကိုဆေးနီ ❞
( ပီမိုးနင်း )
လှိုင်ပုကျော် ၊ မောင်မောင်မြင့် စသည်ဖြင့် ပုဂ္ဂိုလ် သုံးပါးကို တစ်မည်တည်း သမုတ်သော အလေ့သည် ယခုခေတ်ကာလ နိုင်ငံရေးအလုပ်များ ပေါ်ပေါက်သည် မှ အစပြုခြင်း မဟုတ် ။ မြန်မာပြည်၌ နိုင်ငံရေး မပေါ်မီ ရှေးအခါကပင် ထိုကဲ့သို့သော သုံးဦးစပ် နာမည်မျိုး ထွက်ပေါ်ခဲ့ကြလေသည် ။ သို့ သုံးဦးစပ် ပေါ်ပေါက်သော နာမည်များတွင် ကျော်ထွန်းစံ ဟူသော နာမည် ဖြစ်လေသည် ။ မသိသူတို့က နာမည်ကို ကြားလျှင် နာမည်၏ တစ်ဦးတည်းသော ပိုင်ရှင်သည် ရခိုင်လူမျိုးပေလားဟု တွေးထင်ကောင်း တွေးထင်ပေလိမ့်မည် ။ စင်စစ်မှာကား ထိုနာမည်မှာ တစ်ဦးတည်းပိုင်ရှင် ဆိုးလ်ပရော်ပရီ တော့ မရှိ ။ ထိုအခါ သမယ၌ ရန်ကုန်မြို့တွင် အထူးထင်ရှားသော ဉာဏ်သမားကြီး သုံးပါး၏ နာမည်ဖြစ်လေရာ ထိုသုံးပါးသည်ကား ဘကျော် ၊ ဘထွန်း ၊ ဘစံ ဖြစ်ကြလေ၏ ။ ၎င်းသုံးယောက်သည် အမြဲ သားနားစွာ ဝတ်ဆင်ကြသဖြင့် ၎င်းတို့ကို မြင်သူတို့သည် ဝတ်လုံကို သော်လည်းကောင်း ၊ အရာရှိ တစ်ယောက်ကို သော် လည်းကောင်း ၊ သူဌေးပွဲစား တစ်ယောက်ယောက်ကို သော်လည်းကောင်း မြင်သည်ဟု မှတ်ထင်တတ်ကြလေ၏ ။ ၎င်းတို့၏ အလုပ်သည်ကား ဝတ်လုံအရာရှိ သူဌေးပွဲစားတို့၏ အလုပ်ထက် ကြီးမားလျက် လျင်မြန် သော ဉာဏ်ဖြင့် အသက်မွေးကြသော ပါတနာ သုံးဦးစပ် ဉာဏ်သမား အလုပ် ဖြစ်လေ၏ ။
၎င်းတို့သည် လွန်စွာ စည်းလုံးကြ၏ ။ တစ်ယောက် ခေါင်းကို တစ်ယောက် နင်း၍ ဆင်းသော တစ်ဝမ်းတွင်းပေါက် လောက်စာအလား မြင်းလုံးများသော်မှ ဇလားသို့ အကျမှာ ကွေကွင်းကွဲကွာ တစ်ဦးနှင့် တစ်ဦး ဝေးခြင်း အဖြစ်သို့ ရောက်နိုင်လေ၏ ။ ၎င်းနိုင်ငံကျော်ပုဂ္ဂိုလ် သုံးဦးတို့ကား ကြံရေးစည်ရေး ဉာဏ်၌ အသက်မွေးခြင်း အရေး၌ မကွဲမကွာ ပါရမီဖြည့်ဖက်အလားကဲ့သို့ ဖြစ်ကြလေ၏ ။
သို့စည်းလုံးရိုင်းပင်းခြင်းဖြင့် ၎င်းတို့၏ ဉာဏ်အား ၊ ဝီရိယအား ၊ လိမ်လည်ကောက်ကျစ်ခြင်း၌ အရေးကြီးဆုံးသော အရည်အချင်းဖြစ်သည့် ဥဋ္ဌာနသမ္ပဒါ ခေါ် နိုးကြား ထကြွလုံ့လဥဿာဟအား အစွမ်းသတ္တိတို့သည် အဘယ်မျှပင် ကြီးမားစေကာမူ နှဲသမား၏ ပမာလို တစ်ခါတစ်ခါ ပေါက်လုခမန်း ပူပြီး အခါများစွာမှာ ချိုင့်ဝင် ၊ ပိန်ချုံး ၊ သွားလုံးလုံး မရှိ သွားဖုံးအတိပြီးသော ပါးကဲ့သို့ ဖြစ်ကြလေ၏ ။ ပေါ့ပါးပေါ်လွင်သော ဉာဏ် သက်သက်ဖြင့် အသက်မွေးသူတို့၏ အစဉ်အလာ ဓမ္မတာအတိုင်း ထိုကဲ့သို့ ပိန်ချိုင့်သော အခါက ပူဖောင်းသော အခါထက် ပို၍ များသော်ငြားလည်း အဝတ်အစား ဂိုက်စတိုင် ထွားခြင်းနှင့် ပြောင်လက်ခြင်းမှာ မှေးမှိန် သေးသိမ်ခြင်း မရှိ ။ အဘယ်မျှပင် ဝမ်းချောင်စေကာမူ ခါးပြောင်အောင် အထူးဂရုစိုက်သူများ ဖြစ်ကြလေ၏ ။ အောက်ပါ အတ္ထုပ္ပတ္တိမှာ ထိုကဲ့သို့ ချောင်ပြောင် ပိန်ဟောက်သော အခါမျိုးတွင် ဖြစ်ပွားသော အတ္ထုပ္ပတ္တိပေတည်း ။
လန်ချားပေါ်၌ ခေါင်းချင်းရိုက်ကာ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး တိုင်ပင်လာကြလေ၏ ။
ကျော် ။ ။ “ အသားဖြူဖြူတဲ့ သူငယ်ချင်းရဲ့ ပိန်ပိန်ပါးပါးရှည်ရှည်လို့ ပြောတယ် ။ အခုအနေဆိုရင် အသက်သုံးဆယ်ကျော်ကလေးလောက်ပဲ ရှိမယ်တဲ့ ”
ထွန်း ။ ။ “ ပြောသလိုတော့ ။ ရုပ်လည်း တော်တော် ဖြောင့်ပုံပဲ ။ ဒါကြောင့် ကောင်မကြီး အခုလို စွဲနေတာပဲ ”
“ ထန်းပလပ် နတ်ရုပ်ထင် ဆိုတဲ့ စကားလည်း ရှိသေးတယ် သူငယ်ချင်းရဲ့ ။ သို့သော်လည်း အရင်ကထက် ပိုပြီး လှချင်လည်း လှနိုင်တာပဲ ။ နည်းနည်းပါးပါး ရုပ်ဆိုးတာ ဆင်းရဲတဲ့ အခါမှာ ကျချင် ကျတတ်တာမျိုး ၊ ဆယ့်ခြောက်နှစ် အရွယ်လောက်က ကွဲသွားတယ် ဆိုတော့ ငယ်ရုပ်ကို ပြန်မှတ်မိဖို့ မနည်းကြီး ခက်တာပဲ ။ အခြား အမှတ် ရှိမှ သိနိုင်မှာ ”
“ အမှတ်ကတော့ ဆေးနီပဲ ။ လည်ပင်းတစ်ဖက် တစ်ချက်မှာ ဇော်ဂျီရုပ်တဲ့ ၊ ရင်အုံနှစ်ဖက်မှာတော့ ဘီလူး တဲ့ ။ ပြီး တစ်ကိုယ်လုံးမှာတော့ ရဲနေတာပဲတဲ့ ။ ထိုးကွင်းက ဒူးကျစိမ်းလို့တဲ့ ။ တင်ပါးနှစ်ဖက်မှာတော့ နောက်ဘက်က ကျားနေတယ် ပြောတယ် ။ ခြေသလုံးမှာတော့ ကြောင်အဆင်းအတက် တစ်ဖက်တဲ့ ။ မျက်လုံးက ခပ်ကြောင်ကြောင်လို့ ပြောတယ် ။ ဆံပင်နည်းနည်း ကောက်သတဲ့ ။ ကိုင်း မင်း ဘယ့်နှယ့် သဘောရသလဲ ။ ငါတို့အကောင်နဲ့တော့ ကိုက်နေတာပဲ ”
“ အေး အကုန်တူတာပဲ ။ ထိုးကွင်းနဲ့ ဆေးနီ မရှိတာ တစ်ခုပဲ ။ အသားအရေ ၊ အရပ်အမောင်း ၊ မျက်လုံး ကြောင်ပုံ ၊ ဆံပင်လိမ်ပုံ ၊ အစစအရာရာမှာ အကုန်တူတာ ပဲ ။ အဲဒီ ဆေးနီနဲ့ ထိုးကွင်း မရှိတာ ခွကျနေတယ် ”
“ အင်း ... ခွမကျတောင် ဒို့အကောင်က မူချင်မူနေဦးမှာ သူငယ်ချင်းရဲ့ ၊ ကောင်မကြီးက တော်တော် အရုပ်ဆိုးတာ ”
“ သိပ်မဆိုးပါဘူး သူငယ်ချင်းရဲ့ ။ အသားကလေး တစ်ခု ဖျက်နေတာပါ ။ မျက်ခမ်းကလေး နည်းနည်း စပ်တယ် ။ အသားကလေးက မည်းတာပေါ့လေ ။ ကျောက်ပေါက်မကလေးလည်း ရှိပါရဲ့ ။ ဒီလောက်တော့ အရုပ် မဆိုးသေးပါဘူး ”
“ ဟင် ... ခြေထောက်ခွင်ခွင် တင်ချိတ်ချိတ် လည်ကုပ်တိုတိုနဲ့ ဒါထက် အရုပ်ဆိုးရင် သရဲရှိတော့မှာပဲ ”
“ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူငယ်ချင်းရယ် ။ ငွေငါးသောင်းကျော် ရှိတယ်ကွယ့် ။ ဘဏ်မှာ ထားတဲ့ အသားတင် ငွေသား ၊ လယ်မြေ ၊ ခြံ ၊ တိုက် ၊ လက်ဝတ်လက်စားတွေကို ထားလိုက်ဦး ။ ကိုယ်တို့ လူက ဆေးနီနဲ့ ထိုးကွင်း မရှိလို့ ပေါ့ ။ ရှိများရှိရင် ဒါထက် ကော်မဲ့အပေါက် ဘယ်မှာ ရှိဦးမှာလဲ ။ တစ်နေ့လာနိုး တစ်နေ့လာနိုးနဲ့ မျှော်ပြီး အခု အထိ လင်မယူဘဲ စောင့်နေတာ ထောက်ကြည့် ။ ကိုယ်တို့ လူကို ပြလိုက်ရရင် ချက်ချင်းငြိပေါ့ သူငယ်ချင်းရဲ့ ။ ငါတို့လည်း တစ်သက် အေးရောပဲ နောက်ဆက်ပြီး သည် အလုပ်ကို လုပ်ဖို့တောင် လိုမှာ မဟုတ်ဘူး ။ ကြိုးတွေ ၊ ဂျင်တွေ ၊ ဖဲထုပ်တွေကို မြစ်ထဲပင် ပစ်ချပြီး အရင်းအနှီး သောင်းလေးငါးခြောက်ထောင်နဲ့ အစုစပ် ငါ စိတ်ကူး ထားတဲ့ ကျော်ထွန်းစံလီမိတက်ကြီး ဖွင့်ပြီး စိပ်ပုတီးကလေး ဘာကလေးနဲ့ နေဖို့ ရှိတော့တာပဲ ”
“ နို့ ဒီကောင်မကြီးတော့ကော ”
“ သူ့လည်း မတရားလုပ်လို့ ဘာတော်မလဲ သူငယ်ချင်း ရဲ့ ၊ သူ့တော့ ဘစံနဲ့ အတည်ပေါ့ ”
“ ဟိုအကောင်က ယူမှ ဖြစ်မှာ ။ ကောင်းကောင်း ပေါင်းရင် တော်ပါရဲ့ ။ မပေါင်းတော့ အခက်သားပဲ ”
“ အို .... ဒီလို နားပါးချရတာပေါ့ ။ အရုပ်ဆိုးလို့ မကျေနပ်ရင် အချောအလှကလေးတွေ အများကြီးပါ ။ တစ်လ အစိတ်သုံးဆယ် ပေးထားရတာပေါ့ ။ ငါ စီမံပေး နိုင်ပါတယ် သူငယ်ချင်းရယ် ။ မင်း အကောင် ငါ့စကားကို နားမထောင်ရင် ခွေ း ဖြစ်မှာပေါ့ ”
“ အမယ် မင်း ပြောနေလိုက်ကျတာ ဖြစ်ပဲ ဖြစ်ပါစေဦး ။ ထိုးကွင်းနဲ့ ဆေးနီက အရေးကြီးတာ ။ ပြီးတော့လည်း မိန်းမက ယူဦးမှ ”
“ ဘယ့်နှယ် မယူဘဲ နေရမှာလဲ သူငယ်ချင်းရဲ့ ။ ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ်က ကွဲသွားတဲ့ လင်တစ်ယောက်လုံး ပြန်လာတာ ။ မယူဘဲ နေနိုင်ပါ့မလား သူငယ်ချင်း ရဲ့ ။ ဒီလို ကြံမယ် ။ ထိုးကွင်းဆရာ မြန်မြန်ရအောင် ရှာမယ် ။ ဘစံကို ထိုးကွင်းထိုးမယ် ”
“ မဖြစ်ပါဘူး ထင်ပါတယ် သူငယ်ချင်းရယ် ။ အင်မတန် အသည်းကြောင်တဲ့ အကောင် သူငယ်ချင်းရဲ့ ”
“ ဖြစ်ရမယ်ကွာ ။ ငါ ဖြစ်အောင် လုပ်မယ် ။ ဒါ တစ်ခု လိုတာပဲ ။ ကောင်မကြီးကတော့ သူ့လင် ဖြစ်တယ်ဆိုတာ ယုံရင် မငြင်းဘူး ဧကန်ပဲ ”
“ သူ့လင်နဲ့ ဘယ်လို ကွဲပုံတဲ့လဲ ။ ငါ သေသေချာချာ မမှတ်မိလို့ ပြောစမ်းပါဦး ”
“ ဒီလို သူငယ်ချင်းရဲ့ ။ သူတို့ ခိုးပြေးကြသတဲ့ ။ နောက် ပြန်အပ်တော့ ယောက္ခမများက သဘောမတူလို့ ရန်ဖြစ်ကြသတဲ့ ။ မခံချင်အောင် ပြောတာ ၊ ဆိုတာပေါ့လေ ။ ဒါနဲ့ ထွက်သွားတယ် ပြောတာပဲ ။ ယောက်ျား ကတော့ စိတ်မကုန်ဘူးလို့ ပြောတာပဲ ။ မခံချင်လို့ သွားတာတဲ့ ။ ထွက်မသွားမီ ညမှာ လင်မယား နှစ်ယောက် တော်တော်ပဲ ... အေးကွယ် ၊ ဒါတွေ ထားလိုက်ပါ ။ ငါ ကြားရတာတော့ လှေပျက်ပြီး သေတယ်လို့ ကြားတာပဲ ။ ကောင်မကြီးကတော့ မယုံဘူး ။ သူ့လင်ကို မြင်ယောင် နေတယ်လို့ ပြောတယ် ။ အခုတစ်လော သာပြီး မြင်သတဲ့ ။ အခုအနေများ ထိုးကွင်းဆရာကောင်းကောင်း ရရင် ထီပေါက်တာပဲ ”
သို့ပြောရင်း အိမ်သို့ ရောက်ကြလေရာ အိမ်ပေါ်သို့ ပြေးတက်ကြပြီးလျှင် အိပ်ပျော်၍နေသော ဘစံ၏ ခြေသလုံးကို ကိုင်လှုပ်ကာ ဘကျော်က နှိုးလေ၏ ။
“ ဟေ့ .. အောင်မယ် ၊ စည်းစိမ်တော် ကြီးလိုက်တာ သူဌေးမင်းနှယ် ။ ထပါဦး ခင်ဗျား ။ တိုင်ပင်စရာ ရှိလို့ပါ ။ အလုပ် ပေါ်ပြီ ။ ထထ ”
ဘစံသည် လူးလှိမ့်သမ်းဝေ လက်ခြေဆန့်ပြီး ‘ အလန့်တကြား ဘာလဲ ’ ဟု ပျာယီးပျာယာ အဝတ်များကို လဲ၍နေသော အဖော်နှစ်ယောက်ကို တစောင်း လှည့်ရင်း ကြည့်၍နေလေ၏ ။
“ ထပါဦးကွယ့် ၊ လူများဖြင့် သွားလိုက်လာလိုက် ကြံလိုက်စည်လိုက်ရတာ မင်းကတော့ စည်းစိမ်ယစ်နေ ” ဟု ပြောကာ ဘကျော်သည် ခုတင်အစွန်း၌ ထိုင်လေ၏ ။
“ ကိုင်း .. ဘာအလုပ်လဲ ” ဟု ပြောကာ ဘစံသည် ငေါက်ခနဲ ထ၍ ထိုင်၏ ။
“ ဒီလိုသူငယ်ချင်း ၊ မိန်းမတစ်ယောက် လင်နဲ့ကွာတာ အနှစ်နှစ်ဆယ် ကျော်ပြီ ။ ညားပြီး ကွဲတာပဲတဲ့ ။ အခု သူ့စိတ်က သူ့လင် ပြန်လာလိမ့်မယ်လို့ မျှော်တုန်းပဲ ။ လင် မယူဘူး ။ အမွေတွေ အများကြီးရတယ် ။ လိုချင်တဲ့ ဝတ်လုံတွေ ၊ ရှေ့နေတွေ ၊ စာရေးစာချီတွေ ၊ ဘီအေတွေ မွမွကြဲနေတာပဲ ။ ဘယ်သူ့ကိုမှ မယူဘူး ။ ပြောတဲ့အတိုင်းဖြင့် သူ့လင်ဟာ မင့်ရုပ်မျိုးပဲ ။ သည်တော့ မင်း ယိုးဒယား က ပြန်လာတဲ့ သူ့လင် ဆိုပြီး သွားပြီး ငွေငါးသောင်း ခြောက်သောင်းကို တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်ပြီး သုံးပစ်ဖို့ လိုတာပဲ ။ သူကတော့ သူ့လင်သား ပြန်လာရင် ယူမယ် ။ တခြားလူ ဆိုရင် သိကြားလာတောင် မယူဘူးထဲက ။ ကိုင်း ... ဒါ မင်းတစ်ခုပဲ သစ်တစ်ပင်ကောင်း ငှက်တစ်သောင်း မှီရတယ် ။ ဘယ့်နှယ် သဘောရသလဲ ။ ငွေကွငွေ ကျပ်ပြား ဖြူဖြူနော် ”
“ ဟင် ... ငါ အဟုတ် အလုပ်များ ပေါ်သလားလို့ လက်စသတ်တော့ မဖြစ်နိုင်တာကြီး လာပြော ။ သွားပါကွယ် ငါ့ဘာသာ ငါ အိပ်နေတာ ” ဟု ပြောပြီး အိပ်ရာထဲ ပြန်၍ လှဲချလေ၏ ။
“ ဘာကြောင့် မဖြစ်ရမှာတုန်းကွယ့် ။ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဝတ်ဆင်ပြီး ငါ ပြန်လာပြီဟေ့ မင်း အခုတောင် ယောက်ျား မယူသေးဘဲကိုး ။ မင်း ရှိမှ ရှိပါဦးမလားလို့ ငါ အောက်မေ့ခဲ့ရတယ် ။ ဘယ့်နှယ် ညာနှယ် ပြောပြီး အိမ်ပေါ်တက် လင်လုပ်ရုံ ရှိတာပဲ ။ ဒါထက် လွယ်တဲ့ အပေါက် ထမင်းထုပ်နဲ့ လည်ရှာလို့ တွေ့မှာလား ။ ကုသိုလ်ကံဆိုတာ တစ်သက်မှာ တစ်ခါပေါ်တာ ။ နှစ်ခါ မလာဘူး ။ လှံထမ်းလာတာသာ မြင်ရတာ ”
“ ဒီလိုသာဖြစ်ရင် တစ်မြို့လုံး သူ့လင်တွေချည်း ဖြစ်နေမှာပေါ့ကွယ် ”
“ ဖြစ်နိုင်လို့ ပြောတာပေါ့ကွယ့် ။ သူ့လင်နာမည်က ကိုရွှေကျော် တဲ့ ။ အဖေအမေ ဆွေမျိုးဉာတိ အကိုင်းအခက် အဆက်တွေနဲ့ သူတို့ အရင်က အခြေအနေတွေကို ငါ အကုန် စုံစမ်းပြီးပြီ ။ မင်း မှတ်မိအောင် လေးငါးရက် ကျက်မှတ်ဖို့ ရှိတာပဲ ။ မင်း ကျက်ဖို့ စကားတွေကို ငါ ရေးပြီး ပေးမယ် ကိုရွှေလှော် ရဲ့ ။ အဖေက ပုလိပ် အမေက မကြုတ် တဲ့ ။ သားချင်းပေါက်ဖော် တစ်ယောက်မှ မရှိဘူး ။ အခု သူတို့လည်း သေကုန်ကြပြီ ။ အဘိုးအဘွားတော့ အဘိုးက လွှထောင် ဦးချက်ကြီး တဲ့ ။ အဘွားက ဒေါ်ရှမ်း တဲ့ ။ အလုံမုံရွာ က ဆင်းလာကြသတဲ့ ။ အခု မင်းမိန်းမ နာမည်က မရွှန်း တဲ့ ။ သူ့မောင် ကိုသာညို က တစ်ကျွန်းမှာ သေသတဲ့ ။ မင်း ယောက္ခမ ယောက်ျားသူ က ဦးစံဖဲ တဲ့ ။ အရင်က မုန့်ဟင်းခါး ထမ်းရောင်းတယ် ။ မိန်းမကြီးက ဒေါ်ပုလဲ ။ နောက် ကျောင်းအမ ဒေါ်ပုလဲ ဆိုတာ ပုစွန်တောင်ပိုင်းက ဘယ်သူ့မေးမေး သိတယ် ။ ဟိုအရင် သာရဝေါ ဦးဥက္ကံသ ဆရာတော် ဈာပနပွဲတော် မှာ ရောဂါဖြစ်ပြီး နှစ်ယောက်စလုံး ထုံးအိုင်ထဲမှာ နေရစ် ခဲ့ကြရသတဲ့ ။ သည့်နောက် မင်းမိန်းမ ပစ္စည်းတွေနဲ့ ကျန်ရစ်ပြီး ဆရာတော် ဦးကိတ္တိမာလာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဆရာတော်ကြီးရဲ့ မယ်တော် ဒေါ်ညှက်ပု က ကြည့်ရှု စောင့်ရှောက်ထားရသတဲ့ ။ သူ့မိဘ ရှိစဉ်တုန်းကတော့ ဆရာတော်ကြီးရဲ့ ပစ္စည်းလေးပါး ဒါယကာတွေကိုး ။ ဒေါ်ညှက်ပု ကလည်း ဒေါ်ပုလဲ နဲ့ ညီအစ်မလို အင်မတန် ချစ်ခင်ရင်းနှီးတာကလား ။ အခု ဆရာတော်ကြီးလည်း ပျံတော်မူပြီ ။ ဒေါ်ညှက်ပု တော့ စစ်ကိုင်းမှာ ဥပုသ်သီတင်း နဲ့ နေတယ်လို့ ပြောတာပဲ ။ မင်းမိန်းမက စရိတ်ထောက် နေသတဲ့ ။ ဒါလောက်တော့ မင်း မှတ်နိုင်မှာပေါ့ ။ မင်း ဒိုင်ယာရီထဲမှာ ငါ ရေးထားမယ် ။ ဒါတော့ အရေးမကြီး ဘူး ။ ဒါလောက် ပြောနိုင်ရင် အမယ်လေး ကျုပ် လင်ကြီး ရဲ့ ဆိုပြီး ဖက်ထားမှာ ။ လွှတ်တောင် လွှတ်မှာ မဟုတ် ဘူး ။ မင်း ယိုးဒယားမှာ ဖြစ်ပျက်တာတွေကတော့ လွမ်းအောင် အာဝဇ္ဇန်း ရှိသလောက် ပြောတိုင်း ဖြစ်တာပေါ့ သူငယ်ချင်းရဲ့ ”
“ ငါ ထွက်ပြေးတာ ဘယ်နှစ်ခုနှစ်ကလို့ ပြောမလဲ ”
“ ခုတွေ နှစ်တွေ ဘယ်သူက မှတ်နေမှာတုန်းကွယ့် ။ ဟို မောင်သန့် မထခင် တောင်ငူ မြတ်စောညီနောင် ဘုရားပွဲက အပြန် တပေါင်းလလောက်ထဲမှာလို့ ပြောတာပဲ ”
“ ဒါပဲလား ”
“ ဒါရှိတာပဲ ။ ရုပ်လည်း တူပြီကွယ် ။ အဖြစ်အပျက်လည်း မှန်ပြီကွယ် ။ အသက်အရွယ်လည်း ကိုက်လို့ ။ ကိုင်း .. ဘာလိုသေးလဲ ။ နည်းနည်း လုပ်စရာလေး တစ်ခု ကျန်တာပဲ ”
“ ဘာလဲ ”
“ နည်းနည်းပါးပါး ဆေးနီကလေး ၊ ဘာကလေး ထိုးကွင်းမင်ကြောင်ကလေး လိုတာပဲ ”
“ အောင်မယ် ၊ ငါ့အသား အမေမွေးထား အကောင်းသားနဲ့ မင်းက ဂဠုန်ဖြစ်အောင် လုပ်မလို့လား ။ ငါ ကလည်း လေးဆယ်ကျော်ကွယ့် ”
“ မင်းကို ဘယ်သူကမှ လေးဆယ်ကျော်တယ်လို့ မပြောဘူး ။ ဆေးကလေး တစ်စက်နှစ်စက် ဘာဖြစ်သလဲ ။ မင်းတို့လို အသားဖြူမှာ ပိုတောင် လှသွားသေးရဲ့ ”
“ ဘယ်မှာ ထိုးရမှာလဲ ”
“ လည်ပင်းမှာ နည်းနည်း ၊ ရင်ဘတ်မှာ နည်းနည်း ၊ ပေါင်ကလေး ဒူးကလေး ၊ တင်ပါးဆုံကလေး နည်းနည်းစီ ဒါပဲ ။ ပြီးရင် မင်းငွေလေးငါးသောင်း သွားပြီး သုံး ၊ ဒါထက် လွယ်တာ ဘာရှိသေးသလဲ ”
ဘစံသည် စိတ်ကို မနိုင်သဖြင့် ဆိတ်ငြိမ်စွာ စဉ်းစား၍ နေလေရာ အသားကို စုတ်နှင့် စိတ်ထဲ၌ ထိ၍ စမ်းကြည့် ရာ ကြက်သီးထ၍ သွားလေ၏ ။ ထို့နောက် နှစ်ယောက်သား ဘစံအား အမျိုးမျိုး နားချကြရာ ဘစံ သဘောတူ လိုက်ရလေ၏ ။ ထိုအခါ ဘကျော် ရေး၍ ထားသော ဇာတ်လမ်းအစီအစဉ်ကို ( ဘိုင်ဟတ် ) နှုတ်တိုက် ကျက်ရလေ၏ ။ စာကျက်၍ အစမ်းစာမေးပွဲ လုပ်ကြရာ ဘစံ သည် ( အော်နာ ) နှင့် အောင်မြင်လေ၏ ။ နောက်ဆုံး၌ ဟင်္သာတဒိစကြိတ်တောနယ် သမ္ဘရာတိုင်း ခေါ်သော အရပ်မှာ ဦးထွန်းဝင်း ခေါ်သော ထိုးကွင်းဆရာကို တစ်ပေါင်လျှင် နှစ်ကျပ်ခွဲ ။ အသွားအပြန် စရိတ်ပေး၍ ခေါ်ယူရရှိလေ၏ ။ ဆေးနီဆရာကိုမူ ဘုန်းကြီးကျောင်း တစ်ကျောင်း၌ ရှာဖွေရရှိကြလေ၏ ။ ရှေးဦးစွာ လည်ပင်း ၌ ဆေးနီကွက်ထိုးရာ ဘစံမှာ မျက်လုံးမျက်ဆန်ပြူးပြီး အံကြိတ်ကာ ခံရလေ၏ ။ ထို့နောက် ရင်ဘတ်မှာ တစ်ကွက်မှ နှစ်ကွက် တိုးမှန်းမသိတိုး၍ ဆွယ်ကြရာ ကျောရောရင်ရော ဆေးနီပြည့်၍ သွားလေ၏ ။ ထိုနည်းအတိုင်း ထိုးကွင်းကိုလည်း တစ်ကွက်မှ နှစ်ကွက် ထိုးမှန်းမသိ ထိုးလေရာ တစ်လကြာမှ စုတ်ဒဏ်မှ နာလန်ထလေ၏ ။ အသက်အတော်ကြီးမှ ပြင်းထန်စွာခံရသော စုတ်ဒဏ်ကြောင့် ဘစံမှာလည်း အသည်းအသန် ဝေဒနာ ဖြစ်ခဲ့လေရာ အဆုတ်သို့ ထိခိုက်ပြီး ( နမိုးနီယား ) နှင့် မသေရအောင် ဆေးရုံကြီးသို့ တက်၍ ကုကြရလေ၏ ။ ဆေးရုံမှ ဆင်းသောအခါ ဆေးနီမင်ကြောင်များ အကုန် မကွာသေးသဖြင့် တစ်လလောက် ဆက်လက်၍ စောင့်ကြရလေ၏ ။ နောက် ဆေးများ ကွာ၍ ကောင်းစွာ ကျန်းမာသောအခါ ဘကျော်က မိန်းမထံ သွားဖို့ရန် အဆိုကို တင်သွင်းလေ၏ ။ ဘထွန်းက လျင်မြန်စွာ ထောက်ခံလေ၏ ။ ဘစံက ကန့်ကွက်လေ၏ ။ ကန့်ကွက်ခြင်း အကြောင်းပြချက်မှာ အခြားမဟုတ် ။ ဤအကြံ၌ သုံးယောက် ပါတနာ ရှိသည့်အနက် မိမိ တစ်ယောက်တည်းသာ အပင်ပန်းခံရကြောင်း ၊ အကြောင်းမူကား ဆေးနီဆေးနက် အထိုးခံရခြင်း ၊ အသက်တော်တော်ကြီးမှ ခံစားရသော ဒဏ်ချက်ကြောင့် နမိုးနီယားရောဂါဖြစ်ခြင်း ၊ သို့ဖြစ်ခဲ့ရာ ယခုမှာ နာလန်ထရုံမျှ ရှိသေးခိုက်မှာ မိန်းမချက်ချင်း ယူရလျှင် ထိုကဲ့သို့ မိန်းမယူခြင်း၏ ဒဏ်သည် စုတ်ဒဏ် ထက် ပိုမို ကြောက်မက်ဖွယ်ဖြစ်ဖို့ရှိခြင်း ၊ မိန်းမကို ယူရခြင်း၌ မိမိ၏ လွတ်လပ်ခြင်းကို ငွေနှင့် ရောင်းစားရသဖြင့် နစ်နာခြင်း စသည့် အချက်များ ဖြစ်လေ၏ ။ ထိုအကြောင်းပြချက်များနှင့် ဘစံက အတန်တန် ခုခံ ငြင်းဆန်သော်လည်း ချယ်ယာမင် ဖြစ်သူ စုတ်ဆရာက ( ကားစတင်းဘုတ် ) ဖြင့် ဘကျော်၏ အဆိုကို ထောက်ခံ လိုက်ရာ အဆိုအောင်မြင်သဖြင့် နေ့ရက်ကြာစွာ မဆိုင်းဘဲ မိန်းမထံ သွားကြလေ၏ ။
လမ်း၌ အဘယ်ပုံ ပြောရဆိုရမည် ၊ ဘယ်ပုံဆေးနီ များကို မြင်အောင် ပြမည် ၊ ရင်ဘတ်က ဆေးနီကို မြင်ရ အောင် ပူအိုက်၍ ရှပ်အင်္ကျီ ကြယ်သီးများ ဖြုတ်၍ ပြရမည် စသည်ဖြင့် ဘကျော်က သင်လေ၏ ။ ဘစံက “ နို့ တင်ပါးဆုံမှာ ကျားနေတဲ့ ထိုးကွင်းကို မြင်အောင် ဘယ့်နှယ် လုပ်ရမလဲ ” ဟု မေးရာ အကြံရခက်၍ နေလေ၏ ။ ထိုအခါ ဘထွန်းက “ မပူနဲ့ ငါက ခွစကားပြောမယ် ။ မင်းက ဒေါသဖြစ် ၊ ငါက ထိုးပြီးခွတော့မယ် ။ သည်တော့ မင်းက နားရင်းအုပ် ၊ ငါက ထပြီး ခါးတောင်းကျိုက် ပြီးတော့ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ထိုးမယ် ။ ဘယ့်နှယ် လဲ ။ ဟန်မကျဘူးလား ” ဟု ဘထွန်းက ပြောလေ၏ ။
ကျော် ။ ။ “ အေး ဟုတ်ပြီ ၊ ပထမဦးဆုံး လည်ပင်းနဲ့ ရင်ဘတ်က ဆေးနီတွေ မြင်တော့ သူ့စိတ်မှာ ယီးတီးယားတား ဖြစ်နေလိမ့်မယ် ။ ဒီအတွင်းမှာ တင်ပါးက ကွက်ကျားကို မြင်တော့မှ အမယ်လေး ကျွန်မ ယောက်ျား ပါပဲ ။ အမယ်လေး ကိုရွှေလှော်ရဲ့ လို့ ဆိုပြီး တင်ပါး လိုက်ဖက်မှာ ။ ဟန်ကြလိုက်လေ သူငယ်ချင်းရယ် ။ ငါ့ မျက်လုံးထဲ အခုတောင် မြင်နေတာပဲ ” ဟု ပြောပြီး လက်ခုပ်လက်ဝါး တီး၍ ရယ်ကြလေ၏ ။ ထိုအကြံကိုလည်း အတည်ပြုလိုက်ကြလေ၏ ။
မကြာမီ မိန်းမ၏ အိမ်သို့ ရောက်ကြလေ၏ ။
“ ဪ ... ကိုဘကျော်တို့ပါကလား ။ ဘယ်က လာကြတာလဲ ”
ကျော် ။ ။ “ ဟောဒီက ကျုပ်တို့ မိတ်ဆွေတစ်ယောက် စင်ကာပူက ရောက်လာလို့ ရန်ကုန်မြို့ လိုက်ပြရင်း ဆိုတာလို အခု လမ်းကြုံတာနဲ့ ဝင်လာကြတယ် ”
“ ဪ ... မောင်ကြီးက စင်ကာပူကလား ။ ရန်ကုန်မြို့ကို မရောက်ဖူးဘူးလား ”
“ ရန်ကုန်သားပါပဲ ။ သို့သော်လည်း ထွက်သွားတာ နှစ်ပေါင်း ကြာလှပါပြီ ။ ရှေးဦးပထမ ဘန်ကောက်ကို သွားပါတယ် ။ နောက် စူမတ္တရား ၊ ဂျာဘား ၊ မာလက်ကား ၊ တိုညို နှံ့နေတာပါပဲ ။ အခု နောက်ဆုံး စင်ကာပူမှာ သုံးနှစ်ကျော်ကျော် နေပြီးမှ ကိုယ့်ရပ်ကိုယ့်ရွာ လွမ်းလွမ်း ရှိတာနဲ့ ပြန်လာခဲ့တာပါ ” ဟု လည်ပင်းက ဆေးနီကို လက်ကိုင်ပဝါနှင့် သုတ်ကာ ရင်ဘတ်က ရှပ်အင်္ကျီ ကြယ်သီးများကို ဖြုတ်ပြီး ပါးစပ်နှင့် မှုတ်ကာ လက်ကိုင် ပဝါနှင့် ယပ်လေ၏ ။ မိန်းမက ယပ်ယူ၍ ပေးပြီး ဘစံ၏ မျက်နှာကို ကြည့်လျက် “ ဪ ... ဪ အင်း ... အင်း ။ ကိုယ့်ရပ်ကိုယ့်ရွာ ဆိုတော့ အောက်မေ့တာပေါ့ ။ နို့ စင်ကာပူမှာ ဘာအလုပ်များ လုပ်သလဲ ” ဟု မေး၏ ။
“ ပွဲစားလုပ်ပါတယ် ”
ဘထွန်း ။ ။ “ ခင်ဗျားတို့ စင်ကာပူမှာ ဘာပေါသလဲ ”
“ ဒူးရင်း ၊ မင်းကွတ် ၊ အုန်းကြက်မောက် ၊ အမွှေး အကြိုင် အမျိုးမျိုးပေါ့ ခင်ဗျာ့ ။ စင်ကာပူအကြောင်း ခင်ဗျား တစ်ခါမျှ မကြားဖူးဘူးလား ”
“ မကြားဖူးလို့ မေးတာပေါ့ဗျာ ။ ခင်ဗျားက ကျုပ် ထက်လည်း နယ်အတော် နှံ့ခဲ့တဲ့ လူပါ ” ဟု မူးယစ်သော မျက်နှာအမူအရာမျိုးနှင့် ပြော၏ ။
“ ခင်ဗျား မူးနေတယ် ထင်တယ် ”
“ ကျုပ် မူးတာ ခင်ဗျားနဲ့ ဘာဆိုင်သလဲ ”
“ ဆိုင်လို့ မဟုတ်ပါဘူးဗျား ”
“ မဆိုင်ရင် ခင်ဗျားက ဘာလို့ မူးသလေး ဘာလေး ပြောရသလဲ ” ဟု ပြောကာ ထိုးမလို အမူအရာနှင့် ထလေ၏ ။
“ ကျုပ် အခုတော့ တစ်ပြည်သားပါ ။ သို့သော်လည်း ကြောက်မယ် မထင်ပါနဲ့ ” ဟု ပြောပြီး ထလေ၏ ။
“ မကြောက်ရင် ခင်ဗျားက ” ဟု ပြောကာ ဘထွန်း က ပြေး၍ ထိုးလေ၏ ။ ဘစံက ခုခံလေ၏ ။ မကြာမီ ခါးတောင်းကျိုက်ကြ၏ ။ ဘစံ၏ တင်ပါးက မင်ကြောင် ကွက်ကျားကို အားလုံး ကြည့်၍ ပြုံးရယ်ကြလေ၏ ။ ထို့နောက် ဝိုင်း၍ ဖျဉ်ကြလေ၏ ။ သို့သော်လည်း တင်ပါးက ထိုးကွင်းကြောင့် မရွှန်း မှာ တစ်စုံတစ်ရာ ထူးခြားသော အမူအရာ မရှိသည်ကို အံ့သြခြင်းနှင့် စဉ်းစားရင်း သုံးယောက်သား ဆိတ်စွာနေကြလေ၏ ။
မရွှန်းက ပြုံးလျက် ဘစံကို ကြည့်ကာ “ ရှင့်ကို မြင်တော့ ကျွန်မ ယောက်ျား သွားသတိရတယ် ။ ဆေးနီတွေနဲ့ ရှင့်လိုပါပဲ ။ ရှင့်ရုပ်မျိုးပါပဲ ။ အခုအနေ ရှိရင် ရှင့်လို နေမှာပဲ ။ ထိုးကွင်းကလည်း တူလိုက်တာ ကျွန်မယောက်ျားက တော်တော် အသည်းကြောင်တာရှင့် ။ တင်ပါးအပြည့်တောင် အထိုးမခံနိုင်ဘူး ရှင့်လိုပဲ ။ သူ့မှာ ခူနာဖြစ်လို့ လက်မကလေး တစ်ခု ဖြတ်ပစ်ထားရတယ် ။ လက်မကလေး တစ်ခုပဲ မတူတာ ရှိတာပဲ ။ ကျွန်မယောက်ျားလည်း စိတ်ညစ်ပြီး ထွက်သွားတာ အခု သတင်းမကြားတာ ကြာလှပြီ ” ဟု ပြောလေ၏ ။
ထိုအခါ ကျော်ထွန်းစံ ကုမ္ပဏီလီမိတက်မှာ အတန်ငယ်ကြာစွာ စကားပြောပြီး အိမ်သို့ ပြန်ကြရာတွင် အဟုတ်တကယ်အစစ် လက်ဝှေ့ပွဲကို ကျင်းပကြလေ၏ ။ ဘကျော် နှင့် ဘစံမှာ နှာခေါင်းသွေး ထွက်ပြီးမှ လက်ဆွဲ နှုတ်ဆက်ကြပြီး အလုပ်ပျက်သမျှ အစားကြေစေဖို့ရန် တခြား အထွေထွေတို့ကို အလကားမနေဘဲ မနားမနေ ကြံစည်ကြ ၊ ကြိုးပမ်းခြင်း ပြုကြရလေသတည်း ။ ဘစံ မှာလည်း ထိုနေ့က စပြီး ကိုဆေးနီ ဟူသော နာမည်ကို ရ၍ နေလေ၏ ။
▢ ပီမိုးနင်း
📖 သူရိယရုပ်စုံသတင်း
အတွဲ ၃ ၊ အမှတ် ၁၆
ဇူလိုင် ၁၇ ၊ ၁၉၃၂
