သင်္ကြန်အောင်သွယ်

 

❝ သင်္ကြန်အောင်သွယ် ❞
           ( ပီမိုးနင်း )

မောင်ဖေသည် ရန်ကုန်မြို့ ၊ ပုဇွန်တောင် အရပ်မှ ထွက်သော ဘတ်(စ်)ကား တစ်စင်းကို တက်လိုက်ရာ ဘတ်(စ်)ကားပေါ်သို့ ရောက်လျှင်ရောက်ချင်း တောက်ပသော သဏ္ဌာန်တစ်ခုကို ဝင်းခနဲ မြင်ရလေ၏ ။ မြင်မိသော မျက်လုံးနှစ်လုံးတို့သည်ကား ပျဉ်ထောင်ကို ပစ်၍ စိုက်သော မြားနှစ်စင်းပမာ သဏ္ဌာန်အပေါ်၌ စူးစိုက်ကာ ကပ်၍ တန်းလန်းကြီး နေကြလေ၏ ။ သို့ဖြစ်သောကြောင့် ထိုသဏ္ဌာန်မှ တစ်ပါး မည်သည့် အရာကိုမျှ မမြင်ဘဲ နေလေ၏ ။ ၎င်းသဏ္ဌာန်သည်ကား ဖြူစင်တောက်ပ နံနက်ခင်းနေရောင်တွင် မှန်ရောင်ထသော ရှန်သားအင်္ကျီ ဖြစ်လေသတည်း ။

ထိုရှန်သားအင်္ကျီကို ဖောက်၍ မြင်ရပြန်သော အရာသည်ကား ဇာဘော်လီ အပြောက်အကွက်များ ဖြစ်လေ၏ ။ ထိုဇာဘော်လီကို ဖောက်၍ မြင်ရသော အရာမှာ တိမ်ပန်းရွှေဝါး နုစွာအသား၏ တုန်တုန်ယင်ယင် လှုပ်ရှားခြင်း ဖြစ်လေ၏ ။ အကြောင်းမူကား ဘတ်(စ်) ကားသည် အမြန်သွား၍ နေလေသတည်း ။ ရူပါရုံသည်ကား မောင်ဖေကို သတိထားဟန် မရှိ ။ ရှေ့တည့်တည့် ပြတင်းပေါက်ကိုသာ ကြည့်၍ နေလေ၏ ။ ၎င်းကို အမှတ်တမဲ့ ကြည့်လျှင် အတွင်း၌ ရွှေဝါရည်ပွင့်သော ဥဿဖရားတုံးနှင့် တူလေ၏ ။ အလွန်တရာ အရည်လည်လျက် အရှေ့ဘက်မှ ဆင်းသော နေရောင်သည် ထိုသဏ္ဌာန်ကို ထုတ်ချင်းခပ် ဖောက်၍ သွားသည်ဟု မှတ်ထင်လောက်အောင် ကြည်လင်လေ၏ ။

၎င်း၏ ဆံထုံးမှာ မကျစ်မလျစ် ကပ်ပြောင်ချော တင်း၍ မနေ ။ ကပိုကရိုကြီးလည်း မဟုတ် ၊ နေရောင် ထွင်းသွားသော အရှိန်၌ လွင့်ကာလွင့်ကာ လှုပ်ရှား ကစားတိုင်း သက်တံရောင် တောက်သော ဆံနွယ်ကလေးများဖြင့် ဝေဆာလျက် အလှ၏ တန်ခိုးရောင်ခြည် ထွက်သလို တစ်ချက်တစ်ချက် ပြိုးခနဲပြက်ခနဲ နေလေ၏ ။ အသက်အရွယ်မှာ ၁၈ နှစ်ခန့် ရှိသော ထိုရူပါရုံ မိန်းမပျိုကလေးသည် ဘတ်(စ်)ကားပေါ်၌ မိမိ အပြင် တစ်ယောက်တည်းသာ ပါရှိသော မောင်ဖေကို တစ်ချက်မျှ ကြည့်ပြီး မောင်ဖေ၏ မျက်လုံးအရှိန်များကြောင့် ယားကျိကျိ ဖြစ်သလို မနေသာမထိုင်သာ လှုပ်ရှားပြီး မိမိ ရှေ့တည့်တည့်ရှိ ပြတင်းပေါက်ကိုသာ စိုက်ကာ ကြည့်၍ နေလေ၏ ။

ကားပေါ်၌ လူတစ်ယောက်မျှ မတက်ချေ ။ ထို နံနက်သည်ကား သင်္ကြန်အကြတ်နေ့ နံနက်ခင်း ဖြစ်လေ၏ ။

ကောင်းကင်သည် လွန်စွာ ကြည်လင်၏ ။ လောက ဓာတ်တစ်ခုလုံး သစ်လွင်၍ နေလေသည်ဟု မောင်ဖေ၏ စိတ်၌ မှတ်ထင်ရလေ၏ ။ အဝေးအနီးမှ ကြားရသော အိုးစည်သံ ၊ ဒိုးပတ်သံ ၊ တီးသံမှုတ်သံတို့သည် ကြည်လင်သော လေပြင်၌ ဝေလျှံနေကြလေ၏ ။ အားလပ်သော မောင်ဖေ၏ စိတ်သည် ကြောင့်ကြလွတ်ကင်း စိတ်အာရုံ လွန်စွာရှင်းသော ငှက်၏ တောင်ပံကို ရသလို ပေါ့ပါး ကြွမြောက်၍ နေလေသတည်း ။ ထိုမျှလောက် ကြည်လင်သော စိတ်နှင့် ထိုမျှလောက်သော ရူပါရုံသည် နေရောင် နှင့် အကျွမ်းဝင်သလို သင့်မြတ်ခြင်း ဖြစ်လေရာ ကြည်လင် သော စိတ်မှာ တောက်လျှံခြင်း ဖြစ်၍ လာလေ၏ ။

မောင်ဖေ၏ စိတ်၌ ထိုမျှလောက် လှသော ရူပါရုံကလေးကို သူတစ်ပါး မြင်မှာပင် စိုးသကဲ့သို့ ဖြစ်လေရာ စပယ်ယာနှင့် ဒရိုင်ဘာများ သိကြချေက ၎င်းကို ဘတ်(စ်)ကားပေါ်မှ နှင်၍ ချချင်ကြပေလိမ့်မည် ။ အကြောင်းမူကား ၎င်း၏ စိတ်ထဲ၌ ဘတ်(စ်)ကားပေါ်ကို မည်သူမျှ မတက် ပါစေနှင့်ဟု ဆုတောင်း၍ နေလေ၏ ။

သို့သွားရာ အတန်ကြာသောအခါ ယောက်ျား ၊ မိန်းမ တစ်စု တက်၍ လာကြလေ၏ ။ ထိုလူစုမှာ စုတ်နုတ် ညစ်ပေသော အလုပ်သမားများ ဖြစ်သဖြင့် မောင်ဖေ သည် ၎င်းတို့နှင့် လွတ်အောင် ရှောင်လိုက်ရာ ထိုလှပ သော မိန်းမပျိုလေး၏ ရှေ့တည့်တည့်သို့ ရောက်၍ သွားလေ၏ ။

ထိုအခါ၌ ၎င်း၏ မျက်လုံးများသည် မက်လုံးတွေ ဖြစ်၍ သွားကြလေ၏ ။ အကြောင်းမူကား ထိုမျက်လုံးများမှ အပေါ်ရှန်သားမှ ဒေသစာရီ လှည့်ကာ ဘတ်(စ်)ကား လှုပ်တိုင်း လှုပ်ရှားနေသော ညီညာဖြောင့်စင်း တင်းရင်းပြည့်ဝ အိအိကလေးတွေဟု မှတ်ထင်ရသော ပေါင်များပေါ်သို့ တင်၍ ထားသော လက်ချောင်းကလေးများ၏ လှပညက်ချော မက်မောလောက်ခြင်း အပေါ်၌ မက်လုံးစိုက်၍ နေကြလေတော့၏ ။ သို့ဖြစ်သောကြောင့် ဆူးလေဘုရားမှာ ဆင်းမည် အကြံနှင့် ဘတ်(စ်)ကားပေါ် သို့ တက်ခဲ့သော မောင်ဖေမှာ ဆူးလေမြတ်စွာကို မမြင် ၊ ကိုယ်တော်ပင် လုံးလုံး ပျောက်ကွယ်သလို ဖြစ်သောကြောင့် ခရီးလွန်၍ လာခဲ့သဖြင့် စပယ်ယာက လာ၍ သတိပေးသောအခါ ပိုက်ဆံတစ်ပြား ထပ်၍ ပေးရလေ ၏ ။ အကြောင်းမူကား ရူပါရုံစားပွဲထိုင်၍ နေရသော ဘောဇဉ်အရသာမှာ ဤအခါ အထူးခြားဆုံး ဖြစ်နေလေသတည်း ။

ဘတ်(စ်)ကားသည် ဆူးလေဘုရား အနောက်ဘက် အနား၌ အတော်ကြာကြာလေး ရပ်၍ နေလေ၏ ။ ကြည့်မြင်တိုင် ၊ ကြည့်မြင့်တိုင် ၊ လမ်းမတော် ၊ မော်တင် ဟု အထပ်ထပ် အော်သော စပယ်ယာ၏ အသံကိုမျှ မောင်ဖေ မကြားဘဲ နေလေ၏ ။

ထိုအခါ အိုးစည်သံ ၊ ဒိုးပတ်သံတွေ တိုး၍ ကျယ်လေ၏ ။ မောင်ဖေသည် လှပသော သူငယ်မလေးကို ကြည့်ရင်းကြည့်ရင်း ၎င်း၏ မျက်လုံးများ၌ အကြောက် ဝင်၍ လာလေ၏ ။ မျက်လုံးများသည် ကျယ်၍ လာလေ၏ ။ အခြား ဘတ်(စ်)ကားစီးသူ အလုပ်သမားများ နှင့် မိန်းမနှစ်ယောက်သည်လည်း ထိုမိန်းကလေးကို ကြည့်ကြလေ၏ ။ သို့သော်လည်း မောင်ဖေ၏ မျက်လုံး ပြောင်းပုံမှာ အတော် ထင်ရှားသဖြင့် မောင်ဖေကို စိုက်၍ ကြည့်ကြပြန်လေ၏ ။

သူငယ်မလေးသည် မောင်ဖေ မိမိကို ဂရုစိုက်ကာ ကြည့်၍ နေသည်ကို သိလေ၏ ။ ၎င်း၏ ထက်သန်သော ကြည့်ခြင်းသည် ခါးကို ကလိသလို ဖြစ်လေ၏ ။ သို့ဖြစ်၍ မကြာခဏ နေရာကို ပြင်၍ ထိုင်လေ၏ ။ မောင်ဖေကိုလည်း မကြာမကြာ လျင်မြန်သော မျက်လုံးဖြင့် ရိပ်ခနဲ ရိပ်ခနဲ ကြည့်မိ၏ ။ ကြည့်သည့် အခါတိုင်း မောင်ဖေ၏ မျက်လုံးများကလည်း ရိပ်ခနဲ ရိပ်ခနဲ ရှောင်လေ၏ ။ ရှောင်သည့် အခါတိုင်းလည်း သူငယ်မလေးက သိလေ၏ ။ သို့ဖြစ်သောကြောင့် ဒီလူဟာ ရုပ်ရည်ကလေး အချောသားနှင့် အကြည့်ရဲလိုက်တာ တကတဲမှပဲ ဟူသော အမူအရာမျိုးနှင့် တစ်ခါနှစ်ခါ စတိုင်ပါပါ မျက်နှာကို မော့ကာ မောင်ဖေအား မျက်နှာ တည့်တည့်မပေး ၊ ဒရိုင်ဘာ၏ နောက်စေ့ကို ခပ်စောင်းစောင်း ကြည့်လေ၏ ။ မောင်ဖေ၏ မျက်လုံး၌ ပြောင်းလဲစွာ ထက်သန်ပြူးပြဲ ကြောက်ရွံ့ပုံ ပေါ်၍ လာသော အခါ၌ ကောင်မကလေးက တစ်ခါ ကြည့်မိရာတွင် အမယ်လေး ဟင်း ဒီလူ ဘယ့်နှယ်ပါလိမ့်ဟု ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သဖြင့် နေရာ ပြင်၍ ထိုင်ပြန်လေ၏ ။ ဘတ်(စ်)ကား လည်း စ၍ ထွက်ပြန်လေသတည်း ။

မောင်ဖေသည် လွန်စွာ မနာလို၍ နေလေ၏ ။ ထိုမျှလောက် လှပသော မိန်းကလေး၏ တောက်ပသော ကိုယ်ခန္ဓာကို အလုပ်သမားများ၏ မျက်လုံးတွေ ထိုးဖောက်စူးရှစွာ ကြည့်သည်ကို မခံမရပ်နိုင်သလို ဖြစ်လေ၏ ။ မိန်းမပျိုကလေးသည် ၎င်းကို တစ်ဖန် ကြည့်လေရာ တစ်စုံတစ်ရာ ပြောချင်သလိုလို အမူအရာကြောင့် မောင်ဖေ၏ မျက်နှာ ပြောင်း၍ သွားလေ၏ ။ မိန်းကလေးက ဘယ့်နှယ်လူနဲ့ တွေ့နေရပါလိမ့်ဟု တွေးကာ ချာခနဲ လှည့်၍ ဈေးဘက်၌ စုဝေးကခုန်ကြ ရန်ဖြစ်သူတို့ကို လှမ်း၍ ကြည့်လေ၏ ။

ထိုအခါ မောင်ဖေက ၎င်းကို စိုက်ကာ မပြုံးတပြုံး စဉ်းစားပြုံး ပြုံးပြီး ဦးခေါင်းကို ညင်သာစွာ ညိတ်လျက် မလေးစားချင်တော့ပြီ ဖြစ်သော အမူအရာမျိုးနှင့် ဈေးဘက်၌ ရှိသော လူစုစုကို လှမ်း၍ ကြည့်နေလေ၏ ။ မိန်းကလေးကို ဆက်၍ ကြည့်ပြန်လေ၏ ။ ဘတ်(စ်) ကား ထွက်စ ပြုလေ၏ ။

မောင်ဖေသည် ဘာမပြော ညာမပြော မိမိ၏ သက္ကလတ်အင်္ကျီကို ချွတ်ပြီး လက်နှင့်ကိုင်ကာ ထိုင်ရာမှ ထပြီး မိန်းကလေး၏ ပေါင်ပေါ်ကို တင်၍ ပေးလိုက်လေ၏ ။

မိန်းမပျိုက ၎င်းကို စိတ်ဆိုးသော မျက်နှာနှင့် မော်၍ ကြည့်လေရာ မောင်ဖေ စိတ်ထဲ၌ တိုး၍ ချစ်စရာ ကောင်းသည်ဟု အောက်မေ့လေ၏ ။ မိန်းမပျိုသည် ပေါင်ပေါ်၌ ရှိသော မောင်ဖေ၏ အင်္ကျီကို မြွေဆိုး မြွေဟောက်ကို ကြည့်သလို ကြောက်ရွံ့မုန်းထား ရွံရှာသော မျက်နှာထားနှင့် ငုံ့ကိုင်ကြည့်ခိုက်မှာ အင်္ကျီမှ ရေမွှေးနံ့ကို ရလေ၏ ။ သက္ကလတ်အင်္ကျီမှာလည်း အလွန် အဖိုးတန်မည့် အင်္ကျီ ဖြစ်သည်ကို သိလေ၏ ။ သို့သော်လည်း ကင်းခြေများ ဖားပြုတ်တောက်တက်ကို လက်နှင့် မထိ ဝံ့သလို ဖြစ်သည့်အလား လက်ကလေးများနှင့် ကိုင်ဖယ်တော့မလို လုပ်ပြီးမှ မထိမကိုင်ဘဲ လက်ကလေး နှစ်ဖက် မြှောက်ကာ ၎င်းအင်္ကျီကို ကြည့်ရာမှ မောင်ဖေ၏ မျက်နှာကို မော့ကြည့်ပြီး မျက်မှောင်ကုတ်ကာ ရှင် ဘာလဲ ၊ ရှင့်လူကို ဘာမှတ်လို့လဲ ။ ရှင့်သားမယား မှတ်လို့လား ။ ရှင့်အင်္ကျီကို ကျွန်မ ခြေနင်းဖတ်ထဲ တွန်းချပစ်လိုက်မယ် ဟု သာယာချစ်ဖွယ်သော အသံကလေးနှင့် ပြောလေ၏ ။

မောင်ဖေသည်ကား ပြုံးလျက် ကြည့်ပြီး မေးငေါ့ကာ ပခုံးပေါ် တင်ထားလိုက်ပါဟု ပြောသော အမူအရာမျိုးကို ပြလေ၏ ။

အလို ခက်နေပါပြီ ။ ဘယ့်နှယ်လဲရှင့်ဟင် ဟု မျက်နှာ နီလျက် ဒေါသနှင့်ပြောပြီး အင်္ကျီကို ပေါင်ပေါ်မှ ပျာပျာသလဲ လက်နှင့် ဖယ်၍ ချလိုက်၏ ။ ထို့နောက် အလုပ်သမားများ ဘက်သို့ မိန်းမပျိုက လှည့်ကာ ဟုတ်တယ်ရှင့် ၊ ဘယ့်နှာလည်း မသိဘူး ။ သိလည်း မသိဘဲနှင့်ဟု ပြောလေ၏ ။

မောင်ဖေသည်ကား မျက်နှာမပျက် ပြုံးလျက်ပင် အင်္ကျီကို ကောက်ကာ ဖုန်များကို လက်နှင့် ပုတ်၍ ခါပြီး အင်္ကျီကို မိမိ၏ ပေါင်ပေါ်၌ တင်ကာ ရှေ့သို့ ကိုင်းလျက် ဒူးပေါ်ရှိ အင်္ကျီကို ဖိကာ တံတောင်ဆစ် တင်၍ မေးထောက်လျက် နေလေ၏ ။ သစ်လွင်လှပသော ပန်းဆီ ရှပ်အင်္ကျီ မှာ မောင်ဖေ၏ ယဉ်ကျေးခန့်ညားခြင်းကို သာလွန် ထင်ပေါ်စေလေ၏ ။ မိန်းမပျိုကလေးသည် ၎င်းကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင် ။ ကြည့်သည့်အခါ မျက်လုံးချင်း ဆိုင်မိသဖြင့် မျက်နှာကို နံဘေးသို့ လှည့်လိုက်ရလေ၏ ။ အလုပ်သမားများသည်လည်း တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် နှစ်ယောက်စလုံးကို အကဲခတ်လျက် ကြည့်နေလေ၏ ။

ဒိုးပတ်သံ ၊ အိုးစည်သံတို့သည် နီး၍ လာလေ၏ ။ ကိုယ်နှင့် မျက်နှာမှာ ဆေးရောင်အမျိုးမျိုး ခြယ်လျက် ကွေး၍ နေအောင် ကသူတို့ကို ကုန်ဈေးတန်းဘက်နား၌ တွေ့ရလေရာ အားလုံးစိုက်၍ ကြည့်ကြ၏ ။ ဘတ်(စ်) ကားသည် ရှေ့သို့ လွန်၍ သွားလေ၏ ။ ကသူတွေ ကိုသာ ဆက်လက်၍ ကြည့်ကာ ဘတ်(စ်)ကားပေါ်၌ ပါ၍ သွားကြလေသတည်း ။

ရွှီးရွှီးရွှတ်ရွှတ် ဗြန်း ၊ ဗွမ်း မည်းမိုက်မှောင်ဝေမှောင် ကျ၍ သွားလေ၏ ။ ဘတ်(စ်)ကားလည်း သုံးချောင်းထောက်သွားရာမှ ကဆုန်စိုင်းလေ၏ ။ မျက်လုံးများကို ပွတ်ကြ၍ အလင်းရကြသောအခါ သိမ်ကြီးဈေး အလွန်တွင် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်မိကြပြန်၏ ။ မောင်ဖေသည် အစကလို ရှေ့ရှေ့ကို မကြည့်ဝံ့တော့ ချေ ။ အကြောင်းမူကား သူငယ်မကလေးမှာ ဖုံးလို့ မလုံ ၊ ဖိလို့ မလုံ ရှန်သားအင်္ကျီတည်း ဟူသော အမှေးအကာ ကွယ်ပျောက်ပြီး ဇာဘော်လီနှင့် အတွင်းသား အနှစ် ဝင်းဝင်းကလေးများသာ ကျန်ရှိတော့လေရာ မောင်ဖေ ကြည့်လည်း မကြည့်ဝံ့ ။ မကြည့်ဘဲလည်း မနေနိုင် ။ တစ်ချက် ကြည့်လိုက် ၊ ချာခနဲ ဖြစ်သွားလိုက် ၊ တစ်ချက် ကြည့်လိုက် ဦးခေါင်းလည်၍ သွားလိုက်နှင့် မငြိမ်မသက် ဖြစ်၍ နေလေသည် ။ နှလုံးအိမ် အင်ဂျင်စက်မှာ ဂေါ်ရင်ဂျီ ကု,လားဆိုင်းတီး၍ နေလေသတည်း ။ ဘတ်(စ်)ကားကလည်း ရပ်၍ နေလေ၏ ။ ကားပေါ်က အလုပ်သမားတွေ ကောင်မကလေးကို ကြည့်ကြသည်ကို လည်းကောင်း ၊ ဘတ်(စ်)ကား အနီး ကပ်ကာ အပြင်မှ ကြည့်ကြသည်ကို လည်းကောင်း မောင်ဖေ မြင်ရလေရာ မျက်နှာနီလျက် ဒေါသထွက်လေ၏ ။ ထိုကဲ့သို့ မဖြစ်မီကပင် ထို မိန်းကလေးအား လူသူ မြင်မှာ စိုးခဲ့လေရာ ဤကဲ့သို့ ဖြစ်သော အခါ၌ကား မိမိ၏ မျက်လုံးများမှ တစ်ပါး အခြားသော မျက်လုံး ဖြစ်တာကို မခံမရပ်နိုင် ၊ အသည်းဆိုင် အကြိုအကြားမှာ ကျွဲနှင့်ကျား ဝင်၍ စစ်ကစားသလို ဖြစ်၍ နေရှာလေတော့သတည်း ။

စပယ်ယာကလေးက မောင်ဖေအား မျက်စပစ်၍ ပြပြန်၏ ။ မျက်စပစ်သည်ကို မိန်းကလေးလည်း မြင်လိုက်၏ ။ အလုပ်သမားတွေ မိမိကို ကြည့်ကြသည်ကိုလည်း မိန်းကလေး သိလေ၏ ။ သို့ဖြစ်၍ ရှက်ကိုး ရှက်ကန်း လက်ပိုက်ကာ တွန့်လိမ်လှုပ်ရှားလျက် နေရှာလေ၏ ။ သို့တွန့်လိမ်လှုပ်ရှားလေလေ နဂိုအလှ ငါးရံ့ ကိုယ်ကလေး၏ ခိုင်ခံ့သောအလှ ထင်ရှားလေလေ ဖြစ်ရာ မောင်ဖေမှာ သာ၍ မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်ပြီး မျက်စပစ်၍ ပြသော စပယ်ယာကလေးကို မင်းက ဘာလဲညာလဲ စသည်ဖြင့် ခြေနှင့် ကန်တော့မလို ခက်ထန်စွာ မာန်ဖီလျက် ဟိန်းဟောက်လိုက်လေရာ အလုပ်သမားတွေပါ ဖိန့်ဖိန့်တုန်လျက် မျက်နှာပိုးသတ်၍ နေကြလေ၏ ။ ကောင်မလေးသည်ကား အားငယ်သော မျက်နှာ သနားစရာ အမူအရာ ဂိုက်စတိုင်ကို ကြည့်လျက်နေလေ၏ ။ သို့နေခိုက်တွင် သူငယ်မမှာ မူလရှိရင်းစွဲ စိတ်မာန်တွေ ပပျောက်ကာ ၎င်း၏ ရင်ခွင်သို့ ဝင်၍ ပုန်းခိုချင်သော ကလေးလေးလို ဖြစ်၍ သွားလေ၏ ။ သူ ဟိန်းလိုက်တဲ့ အသံက ကေသရာဇာခြင်္သေ့အသံကြီးပါကလားဟု အောက်မေ့ကာ ချီးမွမ်းစ ပြုလေ၏ ။ ရှေ့ပထမ၌ မောင်ဖေက ကြည့်၏ ။ ယခုမှာကား မောင်ဖေမှာ စိတ်ဆိုးသော အမူအရာနှင့် မျက်နှာလွှဲကာ မိမိ၏ ဒူးပေါ်၌ ရှိသော သက္ကလပ် အင်္ကျီကို ကိုင်ကာ ဆုပ်ကာ နေလေ၏ ။ ကားသည် အမြန် သွားလေ၏ ။ မိန်းကလေးမှာ ချမ်းစ ပြုလေ၏ ။ ရေပက်သမားတွေ ထပ်၍ သဲကြလေ၏ ။ မိန်းမပျိုလေးမှာ လက်ပိုက်၍ မလုံ ၊ ရင်အုံမှာ တုန်တုန်ယင်ယင် နေသည်ကိုမှ ပြည့်ဝသော လက်မောင်းကလေးနှင့် ကွယ်၍ မရနိုင်အောင် ဖြစ်၍ နေသည်ကို မောင်ဖေ၏ လျင်မြန်သော မျက်လုံးသည် သေသေချာချာ မကြည့်ဘဲ သိလေ၏ ။ မိန်းမပျိုလေးသည်ကား မောင်ဖေ၏ ဒူးပေါ်၌ ရှိသော သက္ကလတ်အင်္ကျီကိုသာ ကြည့်ကာ မေးရိုက်၍ လာလေ၏ ။ ဘတ်(စ်)ကားက အတော် မြန်သဖြင့် လေဟပ်ချမ်းစ ပြုလေသတည်း ။

လမ်းမတော်ဘက်သို့ ရောက်သောအခါ လူစုများကို တွေ့ရပြန်၏ ။ မောင်ဖေသည် စိတ်ဆိုးသော အမူအရာနှင့် မိန်းမပျိုလေးကို တစ်ဖန် ကြည့်ပြီး -

“ ကောင်းတယ် ၊ ဘယ့်နှယ် နေသလဲ နောက်က ပြတင်းပေါက်ကို ပိတ်ပါလား ” ဟု ဒေါသနှင့် ပြောလေ၏ ။

“ ကျွန်မ အစကတည်းက ပိတ်လို့မရဘူး ” ဟု မိန်းမကလေးက အားငယ်စွာ ငိုသံပါတော့မလို ပြော၏ ။ ထိုအခါ မောင်ဖေသည် မိမိ၏ အပါး၌ ရှိသော အလုပ်သမားကို ခင်ဗျား ဟိုဘက်တိုးဟု ပြောပြီး မိမိလည်း ထ၍ မိန်းမပျိုကလေး၏ ပခုံးကို ကိုင်ကာ ခေါ်ပြီး မိမိ၏ နေရာနံဘေး၌ ထိုင်စေ၏ ။ ထို့နောက် သက္ကလတ်အင်္ကျီကို မိန်းမပျိုကလေး၏ အပေါ်၌ လွှမ်း၍ ပေးလေရာ မိန်းမကလေးသည် ငြိမ်၍နေလေ၏ ။

“ မင်း ဘယ်ကလဲ ”

“ ကျွန်မ ကြို့ပင်ကောက်က ”

“ ဘယ်ကို သွားမလို့လဲ ”

“ ကျွန်မ အစ်မတစ်ယောက် ဆီကို လာတယ် ”

“ မင်း အစ်မ ဘယ်မှာလဲ ”

“ ရေကျော်မှာ ရှိတယ် ကြားလို့ လာတာပဲ ။ အခုတော့ ကြည့်မြင်တိုင် ပြောင်းသွားတယ် ပြောလို့ ”

“ ဘာပြုလို့ တစ်ယောက်တည်း လာသလဲ ”

“ ကျွန်မ မိထွေးနဲ့ မနေချင်လို့ ”

“ အခု ရန်ကုန်မှာ ဘာလုပ်သလဲ ”

“ ကျွန်မ အလုပ်လုပ်မှာပဲ ။ ဒီနှစ်ပဲ ကျွန်မ ကြို့ပင်ကောက်ကျောင်းမှာ ခုနစ်တန်း အောင်တယ် ”

“ နို့ အလုပ်ရပါ့မလား ”

“ မသိဘူး ၊ ကျွန်မ အစ်မယောက်ျားက ရေဝန်ဘက် မှာ လုပ်တယ် ။ အခု မမာလို့ အခွင့် ယူနေတယ် ကြားတာပဲ ”

“ အဲဒါမှ အခက် ။ ကြည့်မြင်တိုင် ဘယ်အရပ်မှာတဲ့လဲ ”

“ ကျွန်မ မေးသွားရမှာပဲ ”

ဘတ်(စ်)ကားသည် မဂိုလမ်း ( ယခု ရွှေဘုံသာလမ်း ) နားသို့ ရောက်သွားလေ၏ ။ မောင်ဖေ၏ မျက်နှာမှာ ကြောင့်ကြသောစိတ် ဝင်၍ လာပြန်လေ၏ ။ ကျွန်မ မေးသွားရမှာပဲ ။ အဲဒါ ဒုက္ခပဲဟု ပြောပြီး စပယ်ယာ အား ပိုက်ဆံထပ်၍ ပေးရပြန်လေ၏ ။ ထို့နောက် ဆိတ်ငြိမ်စွာ လိုက်ပါ၍ သွားကြလေရာ ကြည့်မြင်တိုင် သို့ ရောက်ကြလေ၏ ။

မီးရထားရုံအနီး ကားပေါ်မှ ဆင်းကြလေ၏ ။

“ ရှင်က ဘယ်ကို သွားမလို့လဲ ”

“ ငါ့အင်္ကျီ အဆုံးမခံနိုင်လို့ လိုက်လာတာပဲ ။ အလုံ မှာ ဆင်းဖို့ ” ဟု ပလီ၍ ပြောလေ၏ ။

ဒီလိုဖြင့် ကျွန်မဟု ပြောကာ အင်္ကျီကို ကျောမှ ဖြုတ်ခွာမည် ပြုရာ ရင်ဘတ်သည် ဝင်းခနဲ ဖြစ်၍ သွားလေ၏ ။ လမ်းကြမ်းပိုးတွေ ရပ်ကာ ၎င်းတို့ နှစ်ယောက်ကို ဂရုစိုက်သော မျက်လုံးများနှင့် ကြည့်ကြလေ၏ ။

“ နေပါစေကွယ် ၊ ကိုင်း .. အိမ်အထိပဲ လိုက်ပို့ပါ့မယ် ။ အစကတည်းက မင်း ငါ့ကို တလွဲ မထင်ရင် ခုလို ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး ။ တခြား အဝတ်လဲဖို့ မပါဘူးလား ”

“ ကျွန်မ ဘာမှ မယူခဲ့ရပါဘူး ။ တိတ်တိတ် ပြေးလာရလို့ ” ဟု ညှိုးငယ်စွာ ပြောလေ၏ ။

ထိုနေ့ လိုက်၍ ရှာကြရာ ဘယ်မှာမှ မေး၍ မရကြချေ ။ နေလည်း အတော် စောင်း၍ သွားလေ၏ ။

မကြာမီ ကားကြီးတစ်စီး ထိုးဆိုက်၍ လာလေ၏ ။ ထိုကားပေါ်မှ အသားဖြူဖြူ  ၊ နှုတ်ခမ်းမွေးကားကား ၊ အသံ ပြာလဲ့လဲ့နှင့် ဒေါသကြီးစွာ စကားပြောသော ပုဆိုးရှည်နှင့် ယောက်ျားကြီး တစ်ယောက် ။ ၎င်းအပြင် အခြား ယောက်ျား ခပ်ရွယ်ရွယ် တစ်ယောက် ဆင်း၍ လာကြသည်ကို မြင်ကြရလေ၏ ။

မိန်းမပျိုကလေးသည် ၎င်းတို့ကို မြင်လျှင် မြင်ချင်း အမယ်လေးဟု အော်ကာ ပြေးလေ၏ ။ ထိုအခိုက် သင်္ကြန်မိုး ရွာ၍ လာလေ၏ ။ မောင်ဖေသည် ဘာမသိ ညာမသိ မိန်းမပျိုကလေး၏ နောက်ကို ပြေး၍ လိုက် လေ၏ ။ ယောက်ျားနှင့် ၎င်း၏ အဖော်သည်လည်း ပြေး၍ လိုက်ကြလေ၏ ။ ဟဲ့ဟဲ့ တင်တင် မပြေးနဲ့ ၊ နင့်ကို ဘယ့်နှယ်မှ မလုပ်ဘူး ။ ဟေ့ ... ဟိုမောင်ရင် ဟု ယောက်ျား ကြီးက အော်လေ၏ ။ အော်သော်လည်း တင်တင်သည် ပြန်၍ မကြည့် ။ အတွင် ပြေးလေ၏ ။ မိုးသည် သည်း၍ လာလေ၏ ။ ယောက်ျားကြီးမှာ ပုဆိုးပြုတ်လျက် ခါးနောက်မှာ တန်းလန်းကြီး လူကိုလိုက်သော မြွေပမာ လိုက်ပါလေ၏ ။ ယောက်ျားကြီးမှာ ဘောင်းဘီတို အခံ ရှိသောကြောင့် ပုဆိုးပြုတ်သည်ကိုမှ မသိချေ ။ ၎င်း၏ အဖော်သည် ပုဆိုးကို ကောက်ယူ၍ ပေးလေရာ ယောက်ျားကြီး ပြန်၍ ဝတ်လေ၏ ။ ထိုအခိုက်တွင် ခြံတစ်ခု၌ ရှိသော လူမရှိသော တိုက်ခံအိမ်ကြီး တစ်ခုသို့ ရောက်သွားကြလေ၏ ။

ထိုတိုက်မှာ တံခါးတွေ အကုန် ပိတ်၍ ထားလေ၏ ။ ၎င်းတိုက်ကို လှည့်ပတ်၍ ပြေးရာ နောက်ဖေး အပေါက် တစ်ခုမှာ ကြေးအိုးတိုက်၍ နေသော ဒရမ်ဝမ် ကု,လားတစ်ယောက်ကို တွေ့သဖြင့် မောင်ဖေသည် ကု,လားအား ငွေတစ်ကျပ် ပေးပြီး တိုက်ထဲသို့ ပြေးဝင်ကာ တံခါးကို အတွင်းမှ မင်းတုပ် ချလိုက်ပြီး နှစ်ယောက်သား အခန်းငယ်ကလေး တစ်ခုမှာ ရှိသော ကု,လားကြီး ခုတင်ပေါ်၌ တစ်ယောက်၏ ခါးကို တစ်ယောက် ဖက်ကာ မောဟိုက် နားစွင့်၍ နေကြ၏ ။

မကြာမီ ကျောက်စရစ်ခဲပေါ်၌ နင်း၍ လာသော ခြေသံများကို မိုးသံနှင့် ရော၍ ကြားရလေ၏ ။ ထိုအခိုက်တွင် မိန်းမပျိုကလေးမှာ အအေးမိသဖြင့် မီးယပ်ချမ်း ထလျက် မေးခိုက်ခိုက် တုန်လေ၏ ။

အမယ်လေး အမယ်လေး ချမ်းလှချည်ရဲ့ဟု ပြောပြီး မောင်ဖေ အပါး အတင်းတိုး၍ ကပ်၏ ။ မောင်ဖေက နားနားကပ်ကာ တိုးတိုးပြော ၊ တိုးတိုးပြော ရောက်လာကြပြီဟု ပြောရင်း နူးညံ့ပျောင်းအိသော ကိုယ်ကလေး အေးအေးကို တင်းစွာ ပွေ့ယူလျက် ရင်ငွေ့ဖြင့် နွေးအောင် ပြုလုပ်လေ၏ ။ ဟီး ဟီး ဟီး ဟီး ခိုက် ခိုက် ခိုက်ခိုက် မြည်ကာ မိန်းမပျိုလေးမှာ မသက်မသာ ဖြစ်ပြီး လည်တိုင် ရှင်းရှင်းကလေးမှာ ပျော့ခွေကာ မောင်ဖေ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် မျက်နှာကို မှီတင်၍ ထားလေ၏ ။ အကယ်၍များ မိုးမသည်းချေက ညည်းသံကို အပြင်မှ ကြားရဖို့ ရှိလေ၏ ။ အဘိုးကြီးက ကု,လားအား ချွတ်ကရီး ချွတ်ကရား နိမ်းအာယားဟေး ဟု မေးလေ၏ ။

ကွန်းချွတ်ကရီးဆပ် နိမ်းအာအား ၊ ဟမ် နိမ်းမာလိုဆပ် ဟု ကု,လားက ပြန်ပြောလေ၏ ။

တွန်နိမ်းဒေခါးကျားဟေ ၊ ထွန်မူသာဝါဒလိုလ တားဟေး ဒီမိုးကလည်းဗျာဟု ပြောပြီး ကု,လားလို ကြိမ်းလေ၏ ။

ကု,လားသည်ကား ကြေးအိုးနှင့် အဘိုးကြီး၏ မျက်နှာကို ပေါက်ချင်သလို ကြည့်လေရာ အဘိုးကြီးက တစ်ဖန် ပျော့ပျောင်းသော အသံနှင့် ဟမ်ပိုက်ဆံဒေးကား ဘာဘူ တဆိတ် ဘိုလိုးဘာတူ ဘာလူးဟမ်း ပိုက်ဆံ ဒေးကား ဘာဘူ ဆလန်ဘာဘူ ချွတ်ကရီး ဟားမာရာ ဟေ့ .. သမီး ဘယ့်နှယ် ခေါ်သလဲ ပြောလိုက်စမ်းပါလကွယ်ဟု ကု,လားကို ပြောရာမှ မိမိ၏ အဖော်ကို လှမ်း၍ ပြောလေ၏ ။

မောင်ဖေသည် ထိုစကားကို ကြားသဖြင့် ကြိတ်ကာ ရယ်ရလေ၏ ။ အသံ မထွက်အောင် မနည်း ကြိုးစားရလေ၏ ။ မိန်းမပျိုလေးကိုလည်း နွေးအောင် ပွေ့ရလေ၏ ။

ကု,လားသည်ကား စကား ပြန်မပြောဘဲ ထ၍ သွား လေ၏ ။ အဘိုးကြီး၏ အဖော်က ဟိုဘက် ကူးပြေးကြတယ် ထင်ပါတယ်ဟု ပြောပြီး စည်းရိုးကို ဖြတ်ကျော် သွားကြလေ၏ ။

အတန်ကြာသောအခါ မိုးစဲလေ၏ ။ မောင်ဖေ သည် လွှား၍ ထားသော ကု,လားဒိုတီ နှစ်ထည်ကို ယူကာ ရော့ ... အဝတ်စိုတွေနဲ့ နေရင် မင်း နွေးမှာ မဟုတ်ဘူး ။ မင်း ဒုက္ခဖြစ်လိမ့်မယ်ဟု ပြောကာ ပေးလေ၏ ။ တင်တင် သည် ခိုက်ခိုက်တုန်လျက် ဒိုတီကို ပွေ့ကာ မောင်ဖေ၏ မျက်နှာကို မော့၍ ကြည့်လေ၏ ။

မောင်ဖေ ရိပ်မိသဖြင့် နောက်သို့ ချာခနဲလှည့်၍ အတန်ကြာသောအခါ -

“ ပြီးပလား ”

“ နေပါဦးရှင် ဟီး ... ဟီး ... ဟီး ... ဟီး ”

နောက် အတန်ကြာ၍ ထိုကဲ့သို့ နေပြီး -

“ ပြီးပလား တင်တင် ”

ဟုတ်ကဲ့ဟု ပြောလေ၏ ။ မောင်ဖေ လှည့်၍ ကြည့်လိုက်သောအခါ တင်တင်မှာ ဒိုတီတစ်ထည်ကို ဝတ် ၊ တစ်ထည်ကို ခြုံလျက် ဆံကျစ်ရသေ့မလေး ဖြစ်ကာ အထူးပိုမို၍ ချစ်စရာကောင်း၍ နေသောကြောင့်လား မသိရ ။ အချမ်းမပျောက် တုန်လျက် ရှိသေးသောကြောင့်လား မသိရ ။ မောင်ဖေသည် အပါး၌ ထိုင်ကာ ပွေ့ယူလိုက်လေ၏ ။

ထိုအခိုက် ဒေါသနှင့် သောင်းကျန်းရေရွတ်ကာ ပြန်၍ လာကြသော အဘိုးကြီးနှင့် ၎င်းအဖော်၏ အသံများကို ကြားရလေ၏ ။ ၎င်းတို့သည် တိုက်အနီး၌ မရပ်တော့ဘဲ ခြံထဲမှ ထွက်ကြပြီးနောက် အတန်ကလေး ကြာသောအခါ ကားစက်နှိုးပြီး ထွက်သွားသော အသံကို ကြားရသဖြင့် စိတ်ချရသော်လည်း အတန်ကြာစွာ အသံ မပြုဝံ့ဘဲ ငြိမ်၍သာ နေကြလေ၏ ။ တင်တင် မှာလည်း အချမ်းပျောက်၍ သွားလေတော့သတည်း ။

မင်း အဖေလားကွယ့် ၊ တစ်ယောက်က ဘယ်သူလဲဟု မောင်ဖေက မေးလေရာ တင်တင်က ယောက်ျားကြီးမှာ မိမိ၏ ဖခင် အငြိမ်းစားသူကြီး ဖြစ်ကြောင်း ၊ တစ်ယောက်မှာ မိမိ အစ်မကြီးရဲ့ ယောက်ျား မြေတိုင်း အင်စပက်တော် ဖြစ်ကြောင်း မိမိ၏အစ်မ သေသဖြင့် ဖခင်နှင့် မိထွေးက မိမိအား ထိုလူနှင့် ပေးစားဖို့ စီမံကြသဖြင့် မိမိမှာ ပြေး၍ လာကြောင်း ပြော၍ ပြလေရာ မောင်ဖေက -

ဒီလိုဖြင့် ပြန်လည်း မပြန်နဲ့တော့ ။ မင်း အစ်မကို လည်း ရှာဖို့ မလိုတော့ဘူး ။ မင်း အစ်မက အရင်းလားဟု မေးလေ၏ ။

ဝမ်းကွဲ ဖြစ်ကြောင်း တင်တင်က ပြောလေ၏ ။

ကိုင်း ... ဒီလိုဖြင့် မင်း ဒီလို ရိုးသားဖြောင့်မတ်တဲ့ မျက်နှာကို ယုံရဲ့မဟုတ်လား ဟု ပြောကာ မျက်နှာချင်း ထိလုခမန်း ကပ်၍ မေးလေ၏ ။ တင်တင်သည် အားငယ်သော မျက်နှာထားနှင့် မောင်ဖေ၏ မျက်နှာကို မှေးမှေးကလေး စူးစိုက်ကာ ကြည့်၍နေ၏ ။ ထိုအခိုက်တွင် မောင်ဖေသည် ခုတင် ပေါ်မှ သမံတလင်း ပေါ်သို့ ဒူးထောက်လျက် ကျပြီး တင်းပြည့်အိကြွသော တင်ပါးကလေးများကို လက်နှစ်ဖက်စလုံးနှင့် ရစ်ပတ်ကာ လက်မောင်းများ၏ စက်ဝိုင်း၌ အမိယူလျက် တင်တင်၏ ပေါင်ပေါ်သို့ ဦးခေါင်းကို ငဲ့တင်ပြီး တင် အထက်တန်း ရှေ့နေ ကတော်လေး ဖြစ်ရမှာကို နိမ့်ကျတယ်လို့ သဘော မထားရင် ဘယ်ကိုမှ ပြေးဖို့ စိတ်မကူးပါနဲ့တော့ ဟု ပြောလေ၏ ။

တင်တင်သည် ပင့်သက်ရှူကာ မျက်နှာ နီမြန်းလျက် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်၍ နေပြီးမှ မောင်ဖေ၏ မျက်နှာကို စူးစိုက်စွာ ကြည့်ပြီး ကျွန်မဖြင့် မကြံတတ်အောင် ရှိတော့တာပဲ ။ ကျားသနားမှ နွားချမ်းသာရမယ့် အဖြစ်မျိုးကို ရောက်နေတော့တာပါပဲ ဟု ပြောလေ၏ ။ မောင်ဖေသည် ခုတင်ပေါ်သို့ ပြန်၍ ထိုင်ကာ ကျား မဟုတ်ပါဘူး ။ နာမည်ကျော် ဘီအေ ဘီအယ်လ် ရှေ့နေ တစ်ယောက်ပါ ။ တင်တင် ချမ်းသာပါစေမယ် ။ ကျားလို စားရုံ သဘောထားတာ မဟုတ်ပါဘူး ။ တင်တင် မောလှပြီ ။ တုံးလုံးပက်လက်ကလေး တစ်ရေးတစ်မော မှေးချင်တယ် ထင်ပါရဲ့ ဟု ပြောရင်း ကလေးလို ယုယကာ အိပ်ရာ၌ သိပ်သလို သိမ်မွေ့စွာ ပွေ့ယူ၍ ကြိုးခုတင် ပေါ်တွင် တင်တင်ကို လှဲပြီး သိပ်လိုက်လေသတည်း ။

အတန်ကြာသောအခါ တံခါးမှ ထုသံ ကြားသဖြင့် မောင်ဖေ သွား၍ ဖွင့်ပြီး ကု,လားအား ငါးကျပ်တန် စက္ကူ တစ်ချပ်ကို ပေးလေ၏ ။ ထို့နောက် ငါးကျပ်တန် တစ်ချပ် နှင့် စားစရာ သောက်စရာများ အဝယ်ခိုင်းလေ၏ ။ အတန်ကြာသောအခါ မုန့်သေတ္တာ ၊ အမဲသား ၊ ငါးသေတ္တာများကို စားကြရင်း ဒရဝမ်ကု,လားနဲ့ ပြောဆိုကာ ထိုအိမ်ကို ငှား၍ နှစ်ယောက်တည်း အတည်ကျ နေကြလေရာ ရာသက်ပန် မြဲပေတည်း ။

▢  ပီမိုးနင်း
📖 ဗန္ဓုလဂျာနယ်
      အတွဲ ၃ ၊ အမှတ် ၂
      ဧပြီ ၁၀ ၊ ၁၉၃၂

ရွှေရင်ငွေ့

 ❝ ရွှေရင်ငွေ့ ❞ 

   ( ပီမိုးနင်း )

မင်းအကောင် မသေတောင် မရှုမလှ ခံရမှာပဲ ။ သေရင်လည်း ငါတို့မှာ ဒဏ်ရိုက်ရုံ ။ မိုက်ပြစ် နည်းနည်းပါးပါး ပေးရုံပဲ ရှိမယ် ။ ကြိုးတို့ ၊ တစ်ကျွန်းတို့တော့ လွတ်မှာပဲဟု ဖိုးမြက ပြောလေရာ အဖော် တစ်ယောက်က ဘယ်လိုနည်းမျိုးလဲဟု မေးလေ၏ ။

အခြား အဖော် တစ်ယောက်ကလည်း ဘယ်လို နည်းမျိုးနဲ့ ဖြစ်ဖြစ် ဒီအကောင်ကို သုတ်သင်ရတော်ပြီ ။ တကယ်ဆိုတော့ ဒီအကောင်ဟာ တစ်ရပ်သားကွယ့် ။ ကောင်းမှန်းဆိုးမှန်း သိရတာလည်း မဟုတ်ဘူး ။ ဒီရွာမှာ မင်းတို့ ငါတို့တွေ ရှိရက်သားနဲ့ ဒီကောင်မက ဒီတစ်ရပ်သား စာရေးယောင်ယောင် အကောင်ကိုမှ ရွေးကောက်တယ် ဆိုတာ မင်းတို့ငါတို့ အတွက် အင်မတန် ရာဇဝင် ရိုင်းတာပဲ ။ သည်တော့ ဘယ်နည်းနဲ့ မဆို ဒီအကောင်ကို သုတ်သင်မှ ဖြစ်မယ် ။ ခင်မြင့် ကိုတော့ မင်းတို့ငါတို့ အထဲက ကံကောင်းသူ ရပေစေ ။ ဘယ်သူရရ ကိစ္စ မရှိဘူး ။ ဒီတစ်ရပ်သား ခွေးသား မရရင် တော်တာပဲ ။ ကိုင်း ဘယ်လို စီရင်မလဲ ။

မင်းတို့ အေးအေးသာ နေကြ ။ သင်္ကြန်အခါ ကျရင် သိရစေ့မယ် ။ အခု အတောအတွင်းမှာ သူ့ကို အရောတဝင် ချစ်ကျွမ်းဝင် ဟန်ဆောင်ပြီး ခေါ်တာ ပြောတာပေါ့ ။ ငါ့မှာ နည်းရှိပါတယ် ။ သင်း ဘာခံနိုင်မလဲ ။ မင်းလူ ငါတို့လောက် အားခွန်ဗလ ပြည့်တာ မဟုတ်ဘူး ။ ပိန်ပိန်ပါးပါးရယ် ။ အသက်ကလည်း သုံးဆယ်ကျော်ကျော်တော့ ရှိမှာပဲ ။ ဒီကောင်မကလည်းကွယ် ။ ဒီအကောင်ဟာ သူ့ထက် ဆယ်နှစ်လောက်တောင် ကြီးမှာကွယ့် ။ ဒါကြီး မက်နေတာ ။ ငါက သိပ်အံ့သြတာပဲဟု ဖိုးမြ ပြောလေ၏ ။

မြို့မသားကိုးကွယ့် ။ ရုပ်ကလည်း တော်တော် ဖြောင့်တာကိုး ။ မိန်းမ ဆိုတာ ရုပ်ကို မက်တာမျိုးပဲ ။ နောင်ခါကျမှ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နှာခေါင်း ရှိလို့သာ မရှိရင် ဟု တစ်ယောက်က ပြောလေ၏ ။

မောင်သန်းဖေ သည် ထိုမြို့ငယ်ကလေးသို့ တစ်ရပ်မှ လာရောက် လည်ပတ်နေထိုင်သော ဧည့်သည် ဖြစ်လေရာ ထိုမြို့သို့ အလာတွင် ခင်မြင့် နှင့် မီးရထား ပေါ်မှာ အသိ ဖြစ်ခဲ့၍ ချစ်ကြိုက်ခဲ့သောကြောင့် ရုတ်တရက် မပြန်သေးဘဲ ထိုအရပ်တွင် ဆက်လက်၍ နေခိုက် ဖြစ်လေ၏ ။

ခင်မြင့်သည် ထိုမြို့ ထိုအရပ်၌ ဂုဏ်အရှိဆုံး ၊ အချောဆုံး မိန်းမ လုံးကြီးပေါက်လှ ဖြူဖြူစင်စင် ဖြစ်လေ၏ ။ ၎င်းကို တစ်ရပ်လုံး ဝိုင်း၍ ပိုးပန်းကြလေရာ တစ်ရပ်သား သန်းဖေမှာ ရန်သူတွေ ဝိုင်း၍ နေလေ၏ ။

သန်းဖေနှင့် ခင်မြင့်သည် မီးရထားပေါ်၌ သိခဲ့ကြပြီးနောက် အချစ်၏ မျိုးစေ့ကို စတည်ခဲ့လေရာ ထိုမျိုးစေ့ကို တိုးတက်သန်မာစေသော အကြောင်းတစ်ခု ထပ်မံ ပေါ်လာခဲ့သည်မှာ များမကြာခဲ့သေးချေ ။ ထိုအကြောင်းသည်ကား အောက်ပါအတိုင်း ဖြစ်လေသတည်း ။

အဆိုပါ ဖိုးမြ နှင့် အဖော်များ စည်းဝေးတိုင်ပင်ခြင်း မပြုမီ တစ်လကျော်ခန့် အခါက ညဉ့်ဦးယံ အချိန်တွင် ခင်မြင့်တို့၏ အိမ်ရှေ့၌ ရှိသော ရေတွင်း၌ သန်းဖေသည် မိမိ တည်းနေသော အိမ်သား သူငယ် တစ်ယောက်နှင့် ရေချိုး၍ နေလေ၏ ။ ထိုသူငယ်က ရေဆွဲ၍ သန်းဖေကို လောင်းပေးလေ၏ ။ ဖိုးမြ နှင့် ၎င်းအဖော်များသည်လည်း ထိုအခိုက်တွင် ရေတွင်း၌ပင် ရေချိုး နေကြလေရာ သားနားချောမောလျက် နုနယ်သောအသွင် ရှိသဖြင့် မိမိ၏ ရေကိုမျှ မိမိကိုယ်တိုင် ဆွဲ၍ မချိုးသော အင်္ဂလိပ် ကျောင်းဆရာလေး အပေါ်၌ အလိုလို မရှုဆိတ်နိုင်အောင် ရှိကြလေ၏ ။ သို့မရှုဆိတ်ရာတွင် အိမ်ပေါ်၌ စက်ချုပ်၍ နေသော ခင်မြင့် ကလည်း ထိုအင်္ဂလိပ် ကျောင်းဆရာလေးကိုသာ မကြာမကြာ ဂရုစိုက်၍ ကြည့်သည်ကို ဖိုးမြ နှင့် ၎င်း၏ အဖော်များ မြင်ကြရသောအခါ သာလွန်၍ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ကြလေ၏ ။

ထိုအခါ လသာလျက် ချမ်းအေးသော လေသည် အနောက်တောင်ဘက်မှ ထက်သန်စွာ ဝှေ့တိုက်၍ နေလေ၏ ။

မောင်သန်းဖေလည်း စေတနာရှိသော သူငယ်လေးက ရေကို များစွာ ဆွဲ၍ ပေးသဖြင့် အားရပါးရ ဖွားဖွားကြီး ချိုး၍ နေရာမှ အညောင်းသမား ဖြစ်သဖြင့် ခိုက်ခိုက်တုန်အောင် ချမ်း၍ လာလေ၏ ။

သို့ ချမ်း၍ လာသည်ကို မသိသော သူငယ်လေးသည် ရေကိုသာ ထပ်မံ၍ လောင်းလေရာ ချမ်းလှသဖြင့် မေးရိုက်မေးဝဲနှင့် ညည်းရလုခမန်းသော်လည်း စိတ်ကို တင်းကာ ချုပ်လေ၏ ။ သို့ချုပ်သော်လည်း မရ နောက် ရေတစ်ပုံး ထပ်၍ လောင်းတော့မည် အပြုတွင် မောင်သန်းဖေ သည် မခံမရပ်နိုင် အသည်း အူ အရိုး အတွင်းက ချမ်း၍ လာသဖြင့် ခြုံစရာ ထွေးစရာ ဟူ၍လည်း တစ်စုံတစ်ရာမျှ မရှိသောကြောင့် အမလေးခင်ဗျာ လုပ်ကြပါဦး ၊ ချမ်းလှချည်ရဲ့ ဟု အော်ပြီး အိမ်တံစက်မြိတ်သို့ အတင်း ပြေးလေရာ ခင်မြင့် စက်ချုပ်နေရာ အနီးသို့ ရောက်၍ သွားလေလျှင် နဂိုကပင် ဂရုစိုက်၍ နေသော ခင်မြင့်သည် အဖြစ်အပျက်ကို မြင်လေရာ ကပျာကယာပင် စောင်တစ်ထည်ကို လွှမ်းခြုံပတ်ရစ်ရုံမက ခိုက်ခိုက်တုန်၍ နေသော မောင်သန်းဖေ၏ ကျောကို လက်တစ်ဖက်နှင့် ကြင်နာစွာ ဖက်ကာ အိမ်ပေါ်သို့ တွဲတင်၍ လာပြီး မိမိ မောင် တစ်ယောက်၏ လုံချည် အသွေ့ တစ်ခုကို ပြေးယူ ၍ ပေးလေ၏ ။

ခင်မြင့်၏ မိခင်နှင့် အစ်မ ညီမများသည်လည်း သနားကြသဖြင့် ပျာလောင်ခတ်၍ နေကြလေ၏ ။ 

ခင်မြင့်မှာ ချင်းရည် ၊ ကွမ်းရွက်ရည် တည်ရပြုတ်ရ သုံးနှစ် ကျော်ကျော် ပေါင်း၍ နေသော လင်အတွက် ကိစ္စများသလို အရေးကြီး၍ နေလေ၏ ။ မောင်သန်းဖေမှာ ဤအချမ်းရောဂါသည် အေးသော အခါများ၌ ဤကဲ့သို့ ဖြစ်ပေါ်ပြီး စောင်ခြုံသည့်အခါ ခဏအတွင်း ပျောက်လေ့ ရှိသော်လည်း ခင်မြင့်ကလေး၏ ပြုစုခြင်းကို ခံရခြင်း၌ အရသာထူးလှသဖြင့် တဟီးဟီး ဆက်လက်၍ ချမ်းကာ မေးဝဲမေးရိုက် မေးဒရန့်ပါပါ ၊ ကိုသာဗျော ၊ ကိုသာဇံ ၊ ဆရာကွန်းကြီးတို့ မသာအောင် တခိုက်ခိုက် ဆက်ကာ မီးယပ်ချမ်း ထလျက် တဟီးဟီး ညည်းလေရာ ကြင်နာတတ်သော အိမ်သားများ ဝိုင်း၍ ကိုင်တွယ် ပြုစုကြလေ၏ ။ ထိုပြုစုကြသော များစွာသော လက်တို့၏ အထဲ၌ ခင်မြင့်ကလေး၏ လက်သည် ရောညှပ်ကာ ရင်ကို လည်းကောင်း ၊ နဖူးကို လည်းကောင်း ၊ လက်ဖျား ခြေဖျားများကို လည်းကောင်း ကိုင်ဆုပ်လာသည့်အခါ သန်းဖေ၏ ရင်ထဲမှာ တဖိန်းဖိန်း ရှိန်းသဖြင့် မှိန်းမှိန်းကလေး ခံ၍ နေလေသတည်း ။

ခင်မြင့်သည် အပါး၌ ပုဆစ်တုပ်ကာ ပန်းကန်လေးကို ကိုင်လျက် ချင်းနှင့် ထန်းလျက် ကြိုသော ပူနွေးသော ရေကို ဇွန်းကလေးနဲ့ တိုက်လေ၏ ။ တိုက်ရင်း မိမိ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်၏ ။ မိမိ၏ နွေးသော ကိုယ်ကလေးနှင့် သန်းဖေ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကိုင်းညွတ်ကာ ရင်ဘတ်ချင်း ထိလုခမန်း ဖြစ်အောင် တစ်ဖက်၌ မလုံတလုံ ဖြစ်နေသော စောင်ကို ဖုံး၍ပေးလေ ။ ထိုကဲ့သို့ ပြုသည့်အခါ ဟီးခနဲ ခပ်ကြမ်းကြမ်း တုန်လိုက်သဖြင့် ခင်မြင့်လည်း ဖက်လုခမန်း ဖြစ်အောင် လက်မောင်းတစ်ဖက်နှင့် ဖိကာ ကိုင်လိုက်လေ၏ ။ သန်းဖေမှာ ထိုကဲ့သို့ ပြုသည့်အတွင်း လှုပ်ရှားရင်း ခင်မြင့်၏ ပြည့်ဝသော တင်ပါးကလေးကို လက်တစ်ဖက်နှင့် ထိမိလေရာ တစ်ကိုယ်လုံး အကြောလျှောက်ကာ ဒေါပေါက်၍ သွားလေ၏ ။ သန်းဖေမှာ နွေးသော မွေ့ရာပေါ်တွင် အချမ်း ပျောက်သည့်တိုင်အောင် နေရရှာလေ၏ ။

ဖိုးမြနှင့် အဖော်များလည်း ခင်မြင့် ပြုမူပုံကို များစွာ မသက်သာသဖြင့် အဘယ်မျှလောက် ပိုမို၍ ဂရုစိုက်ဦးမည်ကို သိမြင်ရအောင် မောင်သန်းဖေကို ဂရုတစိုက်ဟန်နှင့် အိမ်ပေါ်ကို တက်၍ ကြည့်ကြလေ၏ ။ မောင်သန်းဖေ မှာ အချမ်းပြေသောအခါ ကျွန်တော် ဒီလိုပဲ ဖြစ်တတ်ပါတယ် ခင်ဗျာ ။ စောင်မခြုံရဘဲ ဆယ့်ငါးမိနစ်လောက် ဆက်ပြီး အခုလို ဖြစ်ရင် ဧကန် သေမှာပဲဟု ပြောလေ၏ ။

အိမ်သားများလည်း ကော်ဖီပူပူ ဖျော်၍ တိုက်ကြလေ၏ ။ ထို့နောက် အတန်ကြာစွာ စကားပြောပြီး ပြန်၍ လာရာ မောင်သန်းဖေအား တစ်အိမ်လုံးက မကြာမကြာ လာရောက် လည်ပတ်ရန် မှာလေရာ မောင်သန်းဖေမှာ ဝမ်းသာအားကြီးလှသဖြင့် ခြေနှင့် မြေကြီး ထိသည်ကိုမျှ သတိမရ ပျော်ရွှင်စွာ တည်းခိုသော အိမ်သို့ ပြန်လေ၏ ။ ဖိုးမြနှင့် အဖော်များမှာမူ ကြီးစွာသော ရန်ညှိုးကို ထိုအခါက စ၍ ထားကြလေ၏ ။ သို့သော်လည်း မောင်သန်းဖေ ပြန်၍ သွားသောအခါ တစ်ရပ်သား ဘာမှန်း မသိ ၊ ညာမှန်း မသိ ညည်းဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက် အရေးယူ ရသလဲ စသည်ဖြင့် ခင်မြင့်ကို ဝိုင်း၍ အပြစ်တင်ကြလေရာ ခင်မြင့် မှာ နေစရာနေရာ မရှိအောင် ဖြစ်လေသတည်း ။

ထို့နောက် ဖိုးမြတို့ လူစုက သားပုပ်လေလွင့် ပြောကြသဖြင့် တစ်ရပ်သားကို ဤမျှလောက် အရေးယူရ မလားဟု ကဲ့ရဲ့ကြသောကြောင့် ခင်မြင့်၏ မိဘများမှာ အရှက်ရလျက် ခင်မြင့်နှင့် မောင်သန်းဖေမှာ တရစ် ဝဲဝဲနှင့်သာ နေရရှာလေ၏ ။ ခင်မြင့် မှာလည်း ထိုနေ့မှ စ၍ အိပ်ရမှန်း မသိ စားရမှန်း မသိ သောကမီးညှိစ ပြုလေသတည်း ။

ခင်မြင့်၏ မိခင်နှင့် အစ်မ မဆင့်မှ စ၍ ဆွေမျိုး ပေါက်ဖော်တို့မှာ မောင်ဖား လူပျို မရှိကြသဖြင့် မောင်သန်း ကို မြင်လျှင်မြင်ချင်း မောင်ကလေး ဖြစ်ပါတော့ ၊ တူကလေး ဖြစ်ပါတော့ အောက်မေ့ကာ မေတ္တာစူးကြသော်လည်း ရပ်ရွာ၏ ထင်မြင်ချက်ကို ဖီလာ မပြုဝံ့သောကြောင့် ခင်မြင့်ကို ချုပ်ချယ်၍ ထားရလေရာ ခင်မြင့်မှာ သန်းဖေ တည်း၍ နေသော အိမ်ရှေ့ ခပ်လှမ်းလှမ်း မြင်သာသည့် ရေတွင်းမှာ အမြဲရေခပ်ရင်း တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် မြင်ရအောင် ကြိုးစားရုံမှ တစ်ပါး နီးစပ်အောင် တစ်စုံတစ်ရာ မလုပ်နိုင်ချေ ။ သန်းဖေ မှာလည်း အနောက်ဂေါယာ နေရီဆင်းသည့်အခါ ဆံတောက် အချောကညှာ ရေကြည်တွင်းမှာ ရွှေလည်စင်းအောင်သာ ရှုမျှော်ရလျက် လက်ရိပ်ကို ပြကာ စာကလေးကို ထောင်မြှောက်ကာ ရင်ဘတ်ကလေးကို ပုတ်ကာ နှုတ်ခမ်းကလေးကို လှုပ်ကာ ရူပါရုံ ဝိုင်ယာလက်ဖြင့် သက်သာခွင့်ကိုသာ ရှာရလေတော့သတည်း ။

သင်္ကြန်အခါ ဆိုက်ရောက်၍ လာလေ၏ ။ အကြို ၊ အကြတ် ၊ အတက်နေ့ လွန်မြောက်၍ သိကြားမင်း ဆေးတံကို မေ့သောနေ့၏ ညဉ့်အချိန် လယ်ကွင်းထဲတွင် ဖိုးမြနှင့် အဖော်များ ကမကထပြုလျက် အကျွေးအမွေးတွေနှင့် ရေလောင်းပွဲကြီးကို ပြုလုပ်၍ နေလေ၏ ။

ထိုပွဲမှာ ကျွေးမွေးပြီးနောက် လူများကို ဖမ်းပြီးလျှင် တိုင်မှာ အင်္ကျီမရှိဘဲ ကပ်ချည်လျက် ရေလောင်းကာ ယပ်ခတ်၍ ကစားခြင်း ဖြစ်လေရာ လွန်စွာ ကြမ်းတမ်းသော ကစားနည်း ဖြစ်လေ၏ ။ မိန်းမ ၊ ယောက်ျားမရွေး ဖမ်းဆီးကာ တိုင်မှာ ချည်လျက် ယပ်ခတ်၍ ကစားကြလေ၏ ။ အိုးစည်သံ လင်းကွင်းသံများမှာ ဆူညံ၍ နေလေ၏ ။

ထို ရေလောင်း ၊ ယပ်ခတ်ပွဲကို မောင်သန်းဖေ သွား၍ ကြည့်နေရာ ညဉ့်ဆယ်နာရီခန့် ရှိ၍ လူများ ပြန်ကြသောအခါ မောင်သန်းဖေ တစ်ယောက်သာ ဖိုးမြတို့နှင့် ကျန်ရစ်လေ၏ ။ အကြောင်းမူကား ဖိုးမြတို့ လူစုက မောင်သန်းဖေကို မပြန်ရအောင် မရမက ဆွဲ၍ ထားကြလေ၏ ။

ကြည့်သူများ အားလုံး ပြန်ကြ၍ မောင်သန်းဖေ တစ်ယောက်တည်း ကျန်သောအခါ ဖိုးမြက မောင်သန်းဖေ ကို ကြည့်ပြီး ရယ်မောလျက် ဪ ... ကိုသန်းဖေတော့ ရေမကန်တော့ ရသေးပါလား ။ ဟုတ်ပြီ ဟေ့ ။ ကိုင်း ... ခင်ဗျား နောက်ဆုံးပဲ ။ လာလာ ။ ခင်ဗျားလည်း ကျုပ်တို့ မြို့ကို အမှတ်တရ ဖြစ်သွားအောင် ကန်တော့ရမှာပေါ့ ဟု ပြောပြီး ရယ်မော ပြောဆိုလျက် သန်းဖေကို ဝိုင်း၍ ဖမ်းကြလေရာ သန်းဖေမှာ တောင်းပန် ရုန်းပြန်ရင်း အင်္ကျီများ ချွတ်ပြီး မကြာမီ တိုင်၌ ကပ်ချည်ပြီး ဖြစ်လေ၏ ။

စိတ်မဆိုးနဲ့ ကိုသန်းဖေ ခင်ဗျား အမြင်သားပဲ ။ ခုတင်က ဘယ်လို ကစားကြတယ် ဆိုတာ ခင်ဗျား မြင်တယ် မဟုတ်လား ။ ဒါ ကျုပ်တို့ အရပ်ထုံးစံဗျ ။ ချစ်ရင် ဒီလိုပဲ ကစားကြတယ်ဟု ရယ်မောကာ ပြောပြီး သန်းဖေ၏ ပခုံးပေါ်မှ ရေကို ညင်သာစွာ လောင်းချလေ၏ ။ လေသည် အတော် ပြင်းထန်စွာ ဝှေ့တိုက်၍ နေလေ၏ ။ ထိုအထဲတွင် တစ်ယောက်က ဆန်ကော နှင့် စ၍ ယပ်ခတ်လေ၏ ။

ထိုကဲ့သို့ ပြုလုပ်ရာ ရေသုံးပုံးခန့် လောင်းမိသော အခါ အညောင်းသမား ကျောင်းဆရာလေးမှာ မေးရိုက်၍ လာသဖြင့် ကိုဖိုးမြ လွှတ်ပါခင်ဗျာ ၊ ကျုပ် မခံနိုင်ဘူး ။ ချမ်းလာပြီ ၊ လွှတ်ပါ ကျုပ် သေလိမ့်မယ်ဟု တုန်တုန်ယင်ယင်နှင့် ပြောလေ၏ ။

အားလုံး ရယ်မောကြလျက် အောင်မယ် ဆရာ့နှယ်ဗျာ အသည်းကြောင်လိုက်တာ ရေလောင်းတာနဲ့ သေရမယ်လို့ ကြားမှ မကြားဖူးပါကလား ဆရာရယ် ။ မညာပါနဲ့ ချစ်တဲ့မိတ်ဆွေမို့ ရေနဲ့ ကန်တော့တာပါ ။ ကိုင်း ... ဖိုးစိုင် ယပ်လကွာ ။ ဘထွန်းက လောင်းလေ ဟု အော်လေ၏ ။

ဖိုးမြ၏ လူများသည် ရယ်မောဆူညံ ကခုန်မြူးထူးကာ ရေလောင်း ယပ်ခတ်လေရာ သန်းဖေ၏ အော်သံ တောင်းပန်သံမှာ ယင်းတို့၏ အသံများကို ထွင်းဖောက်ခြင်းငှာ မစွမ်းနိုင်ဘဲ တခိုက်ခိုက် တုန်ချမ်း အူအသည်း တွေ ပရမ်းပတာ ဖြစ်၍ လာလေ၏ ။

မောင်သန်းဖေမှာ မချိမဆန့် ဖြစ်၍လာလေ ရေလောင်းသူတို့မှာ မြူးထူးပျော်ရွှင် အော်ဟစ်ရယ်မောလေလေ ဖြစ်လေ၏ ။

သန်းဖေသည် တောင်းပန်သော်လည်း အကျိုး မရှိ ။ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ အသွေးတွေ ဆုတ်စပြုလေ၏ ။ အော်ဟစ်ခြင်းကို မပြုနိုင်တော့ချေ ။ ဖိုးမြနှင့် အဖော်များသည်ကား သန်းဖေကို ပြောင်လှောင် ပြောဆိုကာ အောင်မယ် ဆရာလေးက တယ်အမူကောင်းတာကိုးဗျ ။ ဘယ့်နှယ့် ဒီလောက်တောင် ချမ်းရသလားဗျ ။ နွေဥတုမှာ ကျတဲ့ သင်္ကြန်ပါဗျာ ။ ဆောင်းဥတုမှာ ကျတဲ့ သင်္ကြန် မဟုတ်ပါဘူး ။ ခေါင်းကို မော့စမ်းပါဦးလေ ။ ကျောက်ကျောနဲ့ ရေခဲအေးအေးကလေး သောက်လိုက်ပါဦး စသည်ဖြင့် ပြောကာ မချိမဆံ့ ဖြစ်၍နေသူကို ယပ်ခတ်သူက ခတ် ၊ ကျောက်ကျော တိုက်သူက တိုက်ကြလေ၏ ။ မောင်သန်းဖေ မှာမူ ချမ်းအားကြီးသဖြင့် မျက်လုံးတွေ ပြာလျက် တစ်စုံ တစ်ရာကိုမှ မမြင်ရတော့ချေ ။ ခေါ်သံအော်သံတို့ကို ပထမဦးစွာ ကြားရ၏ ။ နောက် တဖြည်းဖြည်း အသံများကို မကြားရတော့ချေ ။ သန်းဖေမှာ သေမင်း၏ နယ်စပ်သို့ ကပ်၍ လာလေ၏ ။

ထိုအခိုက်တွင် မိန်းမသုံးယောက် လာကြရာ ခင်မြင့် သည် ၎င်းတို့ အထဲတွင် သက္ကလတ် စောင်ကလေးကို ခြုံလျက် ပါ၍ လာလေ၏ ။

သန်းဖေကို ရေလောင်းနေကြသည်ကို မြင်ရသောအခါ ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်ပြီးလျှင် “ ရှင်တို့ ဘယ့်နှယ် လုပ်ကြတာလဲ ။ ကိုသန်းဖေ တစ်ခုခု ဖြစ်ရင် ရှင်တို့ပဲ ကိုသန်းဖေ ၊ ကိုသန်းဖေ ။ အမလေး ကိုသန်းဖေ သေပါပြီတော့ ။ လာကြပါဦး ကြည့်ပါဦး ” ဟု အော်ဟစ်ကာ ပြော၍ ဖက်၏ ။ မိန်းမအဖော်များသည်လည်း ချည်နှောင်၍ ထားသော ကြိုးများကို ဖြေကြလေ၏ ။ အသေလို ဖြစ်၍ နေသော မောင်သန်းဖေ၏ ကိုယ်သည် ခင်မြင့်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ရောက်သွားလေရာ ခင်မြင့်သည် မိမိ၌ ပါသော စောင်နှင့် မောင်သန်းဖေကို ပိုက်ထွေးယုယခြင်း ပြုရရှာလေသတည်း ။

မောင်သန်းဖေ သတိရ၍ လာသောအခါ ထွေးနွေးသော အိပ်ရာထဲတွင် ခင်မြင့်က လက်မောင်းကလေးကို ကိုင်ကာ နှိပ်ဖျစ်လျက် နေသည်ကို မြင်ရလေသတည်း ။ ကိုသန်းဖေ ဟု သာယာစွာ လေသံကလေးနှင့် ခေါ်သည်ကို ကြားသဖြင့် နံဘေးကို ကြည့်လိုက်ရာ မိမိ၏ ပေါင်ပေါ်၌ လက်ကို တင်ကာ ကိုင်ဆုပ်သလို လုပ်၍နေသော ခင်မြင့်ကို မြင်ရသောအခါ မယုံနိုင်အောင် ရှိလေ၏ ။

ကျုပ် ဘယ့်နှယ် ဒီကို ရောက်တာလဲ မခင်မြင့် ဟု ခင်မြင့်၏ ချောမွေ့သော လက်ကလေးကို မိမိ၏ လက်ဖြင့် ကိုင်ဆုပ်ကာ မေးလေရာ လက်ကို မရုပ်သိမ်းဘဲ ခင်မြင့်က ကိုသန်းဖေ နေကောင်းပလားဟု ပြုံးရွှင်စွာ နားနားကပ်ပြီး မေးလေ၏ ။ ခင်မြင့်၏ နွေးသော ရင်ငွေ့သည် သန်းဖေ၏ ရင်ဘတ်ကို လာ၍ ဟပ်လေ၏ ။ 

ထို့နောက် သန်းဖေသည် ဆက်လက် စဉ်းစားလေရာ အဖြစ်အပျက်ကို သတိရလေလျှင် အတိုင်းမသိ ကျေးဇူးတင်လျက် အမယ်လေး မခင်မြင့်ရဲ့ ကျုပ်မှာ မခင်မြင့် ကယ်တဲ့ အသက်ပဲ ရှိတော့ပါကလား ဟု ပြောကာ ခင်မြင့်၏ ပခုံးနှစ်ဖက်ကို လှမ်းကိုင်ကာ မိမိ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ဆွဲ၍ တင်လိုက်လေသတည်း ။ အတန်ကြာ နှစ်ယောက်သား ယဉ်ပါး၍ သွားလောက်အောင် ရင်နှင့် ပါး ထိ၍ နေကြလေသတည်း ။

ထိုအခိုက် ဤအတွင်းခန်း၌ မည်သူမျှ မရှိ ။ ခင်မြင့်၏ ခက်ထန်ကြွပ်ဆတ်သော အစ်မကြီး မဆင့်၏ အသံကို အပြင်ဘက်၌ ကြားရလေ၏ ။ ထိုအသံကား - 

မအေပေးတွေ သင်းတို့ ပိုးမရလို့ ကောင်ကလေးကို မကောင်းကြံတာ ၊ မကောင်းကြံလို့ မသေတော့ အခု သားပုပ်လေလွင့် ပြောနေကြတယ် ။ ငါ့ညီမကို ငါ ဘယ်သူနဲ့ ပေးစားပေးစား ဘာဖြစ်သလဲ ။ ဒီရွာသား အုတ်ကြားမြက်ပေါက်တွေက လွဲရင် တစ်ရပ်သား မကဘူး ။ သူတောင်းစား တင်ပါး အဝတ်ကပ်ပြီး ပေးစားမယ် ။ ဘာဖြစ်သေးသလဲ ၊ မယ်ဆင့်တဲ့ ။ သိရဲ့လား ။ ဘယ်လိုကောင်မ မှတ်သလဲ ။ ယနေ့ကစလို့ မောင်သန်းဖေ မှာ မှဲ့တစ်ပေါက် စွန်းရင် မအေပေးတွေ သိရရောမယ် ။

စသည်ဖြင့် ကြိမ်းဝါးသော စကားများ ဖြစ်ကြလေ သတည်း ။

ထိုအခါ အားတက်သော မောင်သန်းဖေ နှင့် ခင်မြင့် မှာ တအား ပွေ့ဖက်လျက် အချစ်ငွေ့ အချစ်သက်တွေကို ပစ်စလက်ခတ် အရမ်းထုတ်၍ နေကြလေသတည်း ။

 ▢  ပီမိုးနင်း

📖 ဗန္ဓုလဂျာနယ်

      အတွဲ ၁ ၊ အမှတ် ၃၀

      ဧပြီ ၈ ၊ ၁၉၃၁

ပိတောက်အဖူး စောဦးတတ်သည်

 

❝ ပိတောက်အဖူး စောဦးတတ်သည် ❞ 
( ဆောင်းဝင်းလတ် )

ပြာနှမ်းနှမ်း ကမ်းရိုးတန်းကို လွမ်းစရာကောင်းလောက်အောင် အမြင့်ပေ ၁၂,ဝဝဝ ကောင်းကင်ယံထက်ဆီမှာ တွေ့မြင်ရဖို့ နာရီပိုင်းလောက်သာ လိုတော့သည့် အချိန်တွင် လေယာဉ်၏ အရိပ်အယောင်ကို စီအိုနှင့် ကျွန်တော် မျှော်ငေးရင်း မင်္ဂလာဒုံလေဆိပ် နားနေဆောင်အတွင်း ထိုင်ခုံတန်းကလေးမှာ ယှဉ်တွဲ ထိုင်နေမိကြကာ ရှေးဟောင်းနှောင်းဖြစ် တစ်ပိုင်းတစ်စတို့ကို ဟိုမှသည်မှ ပြန်တွေးဆကာ ပြောနေကြသည် ။

စီအိုကား ကျွန်တော့် ဆရာသမားဟောင်း တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သလို ညီရင်းအစ်ကို လိုလည်း ခင်မင်ခဲ့ရကာ တစ်ချိန်တစ်ခေါက် သင်္ဘောတစ်စီးတည်းတွင် တာဝန် အတူတကွ ထမ်းဆောင်ခဲ့ရသော ကျွန်တော်တို့ ရေယာဉ်၏ Comanding Officer အကြီးအကဲကို လည်း ဖြစ်ပေ၏ ။

ကျွန်တော်တို့ လိုက်ပါရမည့် လေယာဉ်ကို ကွင်းထဲတွင် အရိပ်မမြင်ရသေး ။ ကျွန် တော်နှင့် အတူတကွ မြို့ထားဝယ် ဆီသို့ အရောက်သွားဖို့ ဟန်ပြင်နေကြသည့် အဖော်မွန် ငါးဦးကား ဧည့်ဆောင်စားသောက်ဆိုင်ကလေး ဆီမှ ကော်ဖီနှင့် မုန့်များ မှာယူ ဝမ်းဖြည့်နေကြရာက တူမငယ် တစ်ဦးက ကျွန်တော့်အတွက် ကော်ဖီခွက်ကလေး လာပေးသည် ။

“ စီအို အခု စတေရှင်မန်နေဂျာ အနေနဲ့ တာဝန်ယူထားရတဲ့ ကမ်းလွန်ရေနံရှာဖွေရေး ကုမ္ပဏီနာမည်ကို ဘယ်လို ပေးထားလဲ စီအို ” ဟု ကျွန်တော် မေးတော့ စီအိုမိုးမြင့်က ပရီမီယာအွိုင်းလ် မြန်မာကုမ္ပဏီ ဟု ပြောပြပါသည် ။ ထိုရေနံစင်ကြီး ရှိရာသို့ ထားဝယ်မြို့မှ တစ်ဆင့် မကြာခဏ သွားရကြောင်းလည်း ပြောပြပါသည် ။ စီအိုကား ကျွန်တော့်ထက် အသက်အရွယ်အားဖြင့်ပါ ကြီးမြင့်သော ဂုဏဝုဒ္ဓိ အရ ရိုသေလေးစားရမည့်သူ ဖြစ်သဖြင့် ကျန်းမာရေး ဂရုထားဖို့ ကျွန်တော်က ပြောဘော့မှ သတိရဟန်ဖြင့် ...

“ အေးကွ ကိုယ်က အချိန်မှန် အိပ် ၊ အချိန်မှန် စားပြီး သတိထားပါတယ် ။ ခုတောင် မောင်ရင် ပြောမှ သတိရတော့တယ် ။ ဆေးသောက်ရဦးမယ် ” ဟု ဆိုကာ အားဆေး ဟု ထင်ရသည့် ဆေးတစ်မျိုးကို သူ့ခရီးဆောင် အိတ်ထဲမှ ထုတ်ပြီး သောက်ရေတစ်ခွက် ယူဖို့ စားသောက်ဆိုင်ကလေးဆီသို့ ထွက်ခွာသွားပါ၏ ။

စီအို ဆေးသောက်နေသည်ကို ကျွန်တော် လှမ်း၍ ငေးကြည့်နေမိသည် ။ ဆိုင်ကလေး၏ ကောင်တာ တစ်နေရာတွင် ပန်းစိုက်အိုးကလေးနှင့် ဝေအောင် စိုက်ထိုးထားသော ပိတောက်ပန်းများကို တွေ့တော့ ရုတ်တရက် အံ့အားတသင့် ဖြစ်မိ၏ ။ စောစီးစွာ ပိတောက်တွေ ပွင့်နေပြီလားဟု စေ့ငုလိုသဖြင့် ထိုင်နေရာမှ ထကာ အနီးကပ် သွားကြည့်လိုက်တော့မှ သင်္ကြန်ကို တင်ကြို ရင်ဖိုစရာ ဆင်ယင်ထိုးစိုက်ထားသော ပန်းအလှပညာရှင် တစ်ဦးတစ်ယောက်၏ စိတ်ကူးမြောက် လက်ရာ ပန်းစက္ကူ ပိတောက်ဝါ စိတ်ကူးဆန်း ဆန်းလေး ဖြစ်နေမှန်း သိသဖြင့် ပြုံးလိုက်မိပါ၏ ။ အတုလို့ဖြင့် သူ့ကို မဆိုရက်ပါပေ ။ တကယ်လည်း ခွဲခြားမရ တူလှပေသည် ။

“ စီအို ဘာဆေးသောက်တာလဲ ” ဟု ကျွန်တော် သူတစ်ပါး၏ ကိုယ်ရေးကိစ္စမို့ မမေးမိသော်ငြား ထိုင်ခုံကို ပြန်ရောက်ပြီး စကားဆက်ကြတော့ စီအိုနှင့် သက်တူရွယ်တူ မျှပင် ရှိလိမ့်မည်ဟု ထင်ရသည့် ကျွန်တော့်၏ ငယ်ဘဝကျောင်းတုန်းက ဆရာမ တစ်ဦး အား ဆရာကန်တော့ပွဲနေ့က အမှတ်တရ ကျွန်တော် လက်ဆောင်ပါးခဲ့မိသည့် အားဆေးဘူးကလေး အကြောင်း ပြောပြမိသည် ။

“ ဒိန်းမတ် Pharma Nord Aps နဲ့ အဆက်အသွယ် ရှိတဲ့ မိတ်ဆွေဆရာဝန်လေး တစ်ယောက်ဆီက ရတာနဲ့ အဲဒီ Super Bio - Quinone Q 10 Capsules ဆေးဘူးကလေး ဆရာမကို လက်ဆောင်ပေးရင်း ကျွန်တော် ကန်တော့ခဲ့တာပါ ၊ ဆရာမက ဆေးဘူးလေး ကို ကြည့်ပြီး ဝမ်းသာလွန်းလို့ မျက်ရည်တွေ ဝဲနေတယ် ။ ကျွန်ဘော့်ကို စိန်ဂျွန်းကျောင်းမှာ တုန်းက အင်္ဂလိပ်စာ သင်ပေးတဲ့ ကျေးဇူးရှင် ဆရာမပါ ၊ သူ့မှာက သွေးတိုးရောဂါ ရှိတော့ Neuhumral Viscrislriction သွေးကြောလေးတွေ ကျဉ်းပြီး နှလုံးက တဖြည်းဖြည်း ညှစ်အား နည်းလာတာလို့ ပြောထားဖူးတာ ကျွန်တော် သိထားတော့ ဒီဆေးဘူးလေး ကန်တော့လိုက်ရတာ ကျွန်တော့်အတွက် ကုသိုလ်ပါပဲ ။ ကုသိုလ် ရလိုက်သလိုပါပဲ ” ဟု ပြောပြတော့ စီအိုက ပြုံးရိပ်တွေ ဝေကာ သာဓု ခေါ်ပါသည် ။

“ ဪ ... အဲဒီဆေး ကိုယ်မြင်ဖူးတယ် ။ ကိုယ်တို့ ကုမ္ပဏီက ပင်လယ်ထဲမှာ ပင်ပင်ပန်းပန်း အလုပ်လုပ်နေတဲ့ ဒိန်းမတ်က အင်ဂျင်နီယာတစ်ယောက် အဲဒီဆေး သောက်တာ မြင်ဖူးတယ် ။ အလုပ်ပင်ပန်းတဲ့ လူတွေ ၊ နှလုံးရောဂါသည်တွေ ၊ အားကစားသမားတွေနဲ့ လည်ပင်းကြီးရောဂါ ရှိတဲ့ လူတွေလည်း သောက်ကြတယ်လို့ အဲဒီအင်ဂျင်နီယာက ကိုယ့်ကို ပြောဖူးတယ် ။ သူတို့ ဒိန်းမတ်က ထုတ်တဲ့ ဆေးပဲ မဟုတ်လား ။ ကိုယ် အခု သောက်တာက အားဆေးမဟုတ်ပါဘူး ။ မနက်က ခပ်စောစော ရေချိုးလာလို့ အအေးမိပြီး ဖျားမှာ စိုးတာနဲ့ ကြိုတင်ပြီး နှာစေးချောင်းဆိုးပျောက်ဆေးပြားလေး သောက်ထားတာပါ ” ဟု စီအိုက ပြောတော့ သူနှင့် ကျွန်တော် တနင်္သာရီကမ်းမြှောင်ဒေသထဲက “ ဘောင်းတောင် ” အမည်ရှိ ပင်လယ်ရွာကလေး တစ်ရွာမှာ တန်ကေးခေါ် ငါးဖမ်းသင်္ဘော တစ်စီးတည်းအတူ မနက် စောစောတွင် ရွာထဲက ရေတွင်းမှာ ရေချိုးရင်း နှစ်ယောက် ဆုံတတ်ခဲ့ပုံကို ပြန်လည် မြင်ယောင်မိ၏ ။

ဘောင်းတောင်ရွာကလေး ၊ ရေလုပ်ငန်းရှင်များ အားထားရာ ရွာကလေး ။ ထိုစဉ် သမယက မူလတန်းကျောင်းလေးမှာလည်း ကျောင်းသား များပြီး ဆရာ ၊ ဆရာမက တစ်ယောက်လား ၊ နှစ်ယောက်လား ၊ မှတ်မိသေးသည် ။ ထိုရွာသို့ ပထမဦးဆုံး ရေယာဉ်အဝင် မှာ ကျွန်တော် အဟောက် ခံရတာ ။ ယောာက်တာက စီအိုမဟုတ် ။ ပဲ့ထိန်း ကိုပျားကြီးက ဟောက်တာ ဟိန်းတာ ။

“ ဟေ့လူ စက်ခန်းထဲက ခဏ တက်ကြည့်ပါဦး ။ သင်္ဘောက လိပ်တစ်ကောင် လောက်တောင် မပြေးတော့ဘူး ။ နည်းနည်းပါးပါးလည်း စက်ရှိန် တင်ပေးဦးမှပေါ့ဗျ ။ တော်ကြာ ရေကျချိန် မိပြီး သောင်တင်သွားရင် ဒုက္ခ ” ဟု ဒေါသတကြီး ငုံ့ပြီး လာပြောနေသော ကိုပျားကြီး၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ သနားစဖွယ် ကျောက်ပေါက်မာသက်သက်ကို ကျွန်တော် မော့ကြည့်ခဲ့ဖူးသည် ။ စီအို ကတော့ ခပ်အေးအေးပင် ဘာမှ မပြောဘဲ ပဲ့စင်မှာ ရှိနေခဲ့သည် ။ ကျွန်တော်က ကိုပျားကြီးကို ဘာမှ ပြန်ပြီး Complaint မလုပ်ခဲ့ ၊ မတုံ့ပြန်ခဲ့ ။ ဖြစ်ပုံက ရွာအဝင်နီးခါမှ ကျွန်တော်၏ အင်ဂျင်စက်ထိပ်က ရေအေးလှည့်ပတ်ဆုံ Water Coling Systern Circulation Pump နှစ်လုံးအနက် တစ်လုံး၏ အောက်ခြေ အထိုင် Fundalin ကို ထိန်းထားသည့် ဝက်အူ Bolts and Nuts လေးချောင်းမှ နှစ်ချောင်းမှာ သံချေးစားကာ ပြတ်ထွက်သွားပြီး အင်ဂျင်ထပ်လည်ဘီး Pulley ကို ဆက်သွယ်ထားသော သားရေခါးပတ်ကြိုး V Belt ကြီးက ပြုတ်ပြီး လွင့်ထွက်သွားရာ ကျွန်တော့်မှာ မလွှဲသာ၍ စက်ရှိန် လျှော့ချလိုက်ရခြင်းဖြစ်၏ ။ စက်ရှိန် တင်ထားလျက် ရေဆူမှာ စိုး၍ဖြစ်သည် ။ အရေးပေါ်အခြေအနေမို့ လတ်တလော စက်မရပ်ဘဲ ရွာတံတားသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ရောက်အောင် သွားပြီး စက်ရပ်ချိန်ကျမှ ပန့်အထိုင်ကို ပြန်ပြင်မည်ဟု ကျွန်တော်က စိတ်ကူးထားဆဲ ကိုပျားကြီးက ဘုမသိ ဘမသိ စက်ခန်းဝအထိ ဆင်းလာကာ ငုံ့ကြည့်ပြီး အော်ဟစ်ငေါက်ငမ်းဟောက်ဟိန်းနေသဖြင့် ကျွန်တော်လည်း ဘာမျှ ရှင်းပြမနေတော့ဘဲ ဘောင်းဘီအိတ်ထဲမှ စီးကရက်ဘူး ထုတ်ကာ တစ်လိပ် မီးညှိရှိုက်ဖွာ လိုက်မိသည် ။

ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ပဲ့စင်ဆီ ပြန်တက်သွားမှ ကျွန်တော့်စိတ်ကူး ...

“ ဪ .... လူရိုးလူဖြောင့်ကြီး ၊ တာဝန်ဝတ္တရား ကျေပွန်တဲ့ ပဲ့ထိန်းကြီး ၊ ပဲ့နင်းကြီး ၊ လူဖြောင့်စိတ်တိုကြီး ” ဟု သူ့ကို သည်းခံနားလည်ခွင့်လွှတ်နေမိသည် ။ သူက ကြာရှည် အတေးအမှတ် အာဃာတသမား မဟုတ် ၊ ဒေါသကြီးလည်း ခဏ ။ လောကသဘော အရ အထက်နှင့် အောက်ကြား အတွန်းအတိုက် အဖိအဖော့ အဖွသမား အမျိုးအစား မဟုတ် ။ ထို့ကြောင့် ကျွန်တော် သူ့ကို သည်းခံသည် ။ သူလည်း ကျွန်တော့်မှာ ချို့ယွင်းချက် ရှိသည့် အခါများတွင် ကြာတော့ သည်းခံတတ်လာသည် ။ အပြန်အလှန်ပင် ။ တစ်ခါ က ကျွန်တော်တို့ သင်္ဘော တနင်္လာသာရီမြို့ကလေးသို့ အရောက် ကောက်ကာငင်ကာ ပဲ့နင်းကိုပျားကြီး တစ်ယောက် ဆေးရုံပြစရာဝေဒနာတစ်ခု ပေါ်ပေါက်ထလာသည့်အခါ အဆိုပါ တိုက်နယ်အဆင့် ဆေးရုံကလေး ဆီသို့ ကျွန်တော်ပင်လျှင် သူ့ကို အဖော် အဖြစ် လိုက်ပါ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ရဖူးသည် ။ သင်္ဘောမှ သူပြောင်းသွားတော့ တစ်ယောက်နှင့် တစ်ယောက် ခင်ခင်မင်မင် လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ နှုတ်ဆက်ခဲ့ကြရသည် ။ သင်္ဘောတစ်စင်း၏ ကျွန်တော်တို့လို စက်ခန်းသမား ဆိုသည်က ပင်လယ်ထဲမှာ မြစ်တွေ ၊ ချောင်းတွေ ထဲမှာ စာဖတ်ဖို့ အချိန်က သိပ်မရ ။ ထို့ကြောင့် စာအုပ်တွေ အစား ‘ လူ ’ တွေကို ဖတ်ခဲ့ရသည် ။ မတစ်ထောင်သားတွေ ကြား ‘ လူ ’ ဆိုသည့် စာမျက်နှာများကို စိတ်ဝင်တစား အကဲခတ် ဖတ်ရင်းက အဇ္ဈတ္တ ၊ ဗဟိဒ္ဓ မျိုးစုံနှင့် ကြုံခဲ့ရသည် ။ အငြိုးအတေး ကလဲ့စားစိတ် ကြီးမားသူ ၊ လတ်တလော ဒေါသကြီးပြီး စိတ်ထဲတွင် အကျိတ်အခဲ အတေးအမှတ် မထားတတ်သူ ၊ ပျော်တတ်ပါးတတ် ခွင့်လွှတ်စာနာတတ်သူ ၊ ခပ်တည်တည် မှုန်တေတေ နေတတ်သော်လည်း ရင်ထဲက စိတ်ရင်းနူးညံ့မွန်မြတ်သိမ်မွေ့သူ ၊ အရက်မူးလျှင် တစ်ခါတစ်ရံ သတိလက်လွတ် ထင်ရာမြင်ရာလုပ် ၊ သွေးဆိုးတတ်သော်လည်း လူယုတ်မာ မဟုတ်သူ ။ ပင်ကို အခြေခံ စိတ်ထားအရ ရိုးစင်းအေးဆေးပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်တတ်သူ ။ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲ လောဘသက္ကာရ အတ္တစိတ် ကြီးမားသူ ၊ ဘုရားတရား အမှန်တကယ် ရိုသေကိုင်းရှိုင်းနိုင်သူ စသဖြင့် လူတွေကို ဖတ်ရင်း လူ့စာမျက်နှာတွေ ကြားထဲမှာ မထင်မှတ်ဘဲ ဇာတ်ကောင် တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ရဖူးပြီ ။

ကျွန်တော်ဆိုသည့် ပုထုဇဉ်လူသား တစ်ဦး အပေါ်မှာလည်း ဖတ်ရှုအကဲခတ် ဆုံးဖြတ်သတ်မှတ်သူတွေက အသင်္ချေအနန္တ  ၊ ကျွန်တော့်ကို ချစ်ကြသည် ၊ ခင်ကြသည် ၊ သည်းခံကြသည် ၊ ခွင့်လွှတ်ကြသည် ။ ထို့အတူ ကျွန်တော့်ကို မုန်းကြသည် ၊ နာကြည်းကြသည် ။ ပြစ်တင်ရှုတ်ချကြသည် ၊ စွန့်လွှတ်ခွဲခွာကြသည် ၊ ဝေဖန်ကြသည် ၊ စာကို မဖတ် ၊ လူကို ဖတ် ကြရင်း သည်လိုနှင့်ပင် ဘဝခရီးကား မပြီးဆုံးသေးပေတကား ။ အပြောင်းအလဲတွေကလည်း ဘဝမှာ များလှပါဘိ ။ စီအို နှင့် ကျွန်တော် သည်ပင်လျှင် တစ်ချိန်က လုပ်ငန်းတွေ နှင့်မတူသော ကွဲပြားခြားနား ဘဝ ဝမ်းစာရှာသမားတွေ ဖြစ်နေကြကာ ခုမှသာ ခရီးသွား ဟန်လွှဲ ပြန်ဆုံစည်းကြရခြင်းဖြစ်သည် ။ တကယ်တမ်းကျတော့ ဘဝ ဆိုတာ ခဏ ဆိုမှ ၊ ခဏလေးသာရယ် ။ ပျံသန်းချိန် မိနစ် ၈ဝ ဆိုသော ထားဝယ် - ရန်ကုန် လေယာဉ်ခရီးဝယ် မြေပြင်သို့ ဆင်းအသက် လက်ပြနှုတ်ဆက်ကာ မိမိ တာဝန်ရှိရာသို့ အသီးသီးအသက ခြေလှည့်ကြ ခွဲခွာကြရပေဦးမည်တကား ။

ရေခဲရေ အေးအေး တစ်ခွက်မျှ သောက်ချင်လာသဖြင့် အရောင်းဆိုင်လေး ရှိရာသို့ လျှောက်လာခဲ့သည် ။ ကောင်တာစားပွဲပေါ်ရှိ ပန်းစိုက်အိုးငယ်တွင်မူ နွေကြိုသည့် ရွှေအိုရောင် စက္ကူပိတောက်ခက်လေးတွေက လှလို့ ဝေလို့ ။

စက္ကူပန်းရယ်လို့
စိတ်ကြမ်းကြီးနဲ့ မဆိုချင် ။

ရွှေအိုငယ် ပိတောက်ရယ်က
ဘယ်မေပျို မြတ်နိုးကာ
စိုက်ထိုးထားပါလိမ့်
ရိုးသားသူ ပန်းချစ်ခြင်းပေပဲ
ရင်ထဲထိ စိမ့်အီ ...

စသည်ဖြင့် အံ့အားတသင့် ကျွန်တော့် နှလုံးသား၌ လှိုက်ဝေ့ကာ ငေးနေဆဲ ..

အတုအပ ဆိုကာ
ဒုက္ခမဝေငှရင် လှစမြဲပေမို့ ဆိုသည့် ကဗျာအတွေး နွေးခနဲ ထပ်ဆင့်အဝင် တေးသံရှင်တစ်ဦးက ကျွန်တော့် နောက်မှ အသံပြုလာသဖြင့် လှည့် အကြည့်တွင် သိကျွမ်းခင်မင်ဖူးသူ လေဆိပ်ဝန်ထမ်း အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ပြီး ဝမ်းပန်းတသာ နှုတ်ဆက် လိုက်ရသည် ။ သူမ တာဝန်ကျသည့် နေရာမှာ ဟိုတစ်ဖက် အဆောက်အအုံတွင် ဖြစ်သည်ဟု ဆိုပါ၏ ။ “ ဒီဘက်ကို ကိစ္စတစ်ခုနဲ့ ခဏ လာရင်း မြင်လိုက်လို့ ” ဟု သူမက ပြုံး၍ ပြောရင်း သောက်ရေကို ခပ်ဖြည်းဖြည်း သောက်နေသည့် ကျွန်တော့်အား ခရီးစဉ်ကိစ္စ မေးရာ စာပေဟောပြောပွဲ ဖိတ်ကြားထား၍ ကျွန်တော် အပါအဝင် ကဗျာစာပေ အနုပညာရှင် ငါးဦး ကြည်ကြည်နူးနူး ခရီးထူးဖြစ်ကြောင်း ပြောပြလိုက်ရသည် ။

“ အပြန်ကျ အချိန်ရရင် တို့အလုပ်လုပ်တဲ့ နေရာကို ဝင်ခဲ့ဦးနော် ” ဟု သူက ဖိတ်မန္တက ပြု၍ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်မိသည် ။ သူလည်း ကျွန်တော့်လိုပင် အရောင်းဆိုင်လေး၏ ကောင်တာပေါ်တွင် တင်ထားသည့် စက္ကူပိတောက်ခက်လေးတွေကို မြင်ဟန် တူပါ၏ ။ ပြုံးရိပ်တွေ ဝေလာရင်းက

“ တကယ် ကဗျာဆရာမလေး ဖြစ်ချင်ပြီး ငယ်ငယ်တုန်းက စိတ်ကူးတွေ ယဉ်ခဲ့ရတာက တို့ပါ ။ ကြီးလာတော့ တကယ် ဖြစ်သွားတာက မင်း ... ” ဟု လက်ညှိုးလေး ထိုးပြီး ကျွန်တော့်ကို ပြောပါသည် ။ ဝေ့ခနဲ ရယ်ကျဲကျဲလေး လုပ်ပြီး စီးကရက်သောက်ချင်လာသော်ငြား လေအေးစက်များ ဖွင့်ထားမည် ထင်၍ မျိုသိပ်ရင်းက ...

“ ဟုတ်ပါ့ဗျာ ၊ အလုံနော်မန်ကျောင်းလမ်းမှာ မင်း နေဘုန်းက သင်္ကြန်တွင်းကြီး သူများ ပျော်လို့ မပျော်နိုင် ရည်းစားနဲ့ စိတ်ကောက်ပြီး မှိုင်နေတဲ့ မင်းကို စိတ်ဆိုးပြေအောင် ကလေးတွေ အပျင်းပြေ မိုးပေါ်တင်လွှတ်တဲ့ လေပူဖောင်း ရောင်စုံလေးတွေ စုချည်ပြီး အဲဒီမနက်ခင်း ဦးဦးဖျားဖျား ပွင့်တဲ့ အလုံလမ်းဘူတာ ခုံးဆင်းထိပ် ပိတောက်ပင်ကြီးက ရလာတဲ့ ပိတောက်ခပ်သေးသေး တစ်ခက်ကို အပ်ချည်ကြိုးမှာ သီပြီး မင်းအိပ်ခန်းပြတင်းပေါက်ဘက်ရောက်အောင် လမ်းမပေါ်က ရေတွေ စိုရွှဲနေတဲ့ ကိုယ်က လွှင့်တင်ပေးလိုက်တဲ့အကြောင်း မင်းတို့ ကျောင်းနှစ်ပတ်လည်မဂ္ဂဇင်းမှာ စိတ်ဆိုးပြေတဲ့ အထိမ်းအမှတ်နဲ့ ကိုယ့်အတွက် မင်း ရေးတဲ့ ကဗျာလေး သိပ်သတိရစရာပဲကွာ ။ ဘယ်လောက် သတိရတတ်လဲ ဆိုတာ နောက်မှ အလွတ် ရွတ်ပြမယ် ။ ခုတော့ အချိန်မှမရတာ ” ဟု ခပ်ရွှင်ရွှင် ခပ် နောက်နောက် ရောက်တတ်ရာရာတွေ ပြောနေမိလိုက် ခိုက်မှာပင် နားနေဆောင်တွင်းဆီက “ ထားဝယ်ခရီးသည်များ ... ထားဝယ်ခရီးသည်များ ” ဆိုသည့် သတိပေးသံလေး ကြားလိုက် ရ၏ ။ Boarding Pass လက်မှတ်အရ ကိုယ့်ထိုင်ခုံမှာ ကိုယ် ထိုင်ပြီးစ လေယာဉ်က စက်သံ စတင်မြည်ဟည်းချိန်တွင် စောစောက သူ့ကို နှုတ်ဆက်ကာ ကသုတ်ကယက် လေယာဉ်ကွင်းပြင်ကျယ်ကြီးဘက် Exit ထွက်ပေါက်ဘက်မှ မထွက်လာမီ ကပျာကသီလေး မေးလိုက်သော သူ့စကား တစ်ခွန်းကို ရင်ဖိုလှိုက်လှဲ ဖျတ်ခနဲ သတိရမိလိုက်၏ ။

“ ထားဝယ်ညမှာ မင်း ဘာအကြောင်း ပြောမှာလဲဟင် ” တဲ့ ။

ကျွန်တော့် အတွေးထဲတွင် စီကာစဉ်ကာ ရှိပြီး ဖြစ်လေ၏ ။ ငယ်ငယ်က သူမတို့နှင့် တစ်လမ်းတည်း နေသူ ကျွန်တော့်အဘိုး ဆရာဝန်ကြီးက ကိစ္စတစ်ခုခု မခိုင်းမီ ကျွန်တော့်ကို ဦးစွာပထမ ဥပမာဥပမေယျတို့ဖြင့် ဆုံးမစကား ပြောကြားတတ်ပုံ ၊ လောကကြီးသုံးပါးတွင် သည်းခံမှု ၊ ဇွဲလုံ့လဝီရိယရှိမှု အတွက် လက်တွေ့ရော သွယ်ဝိုက်၍ပါ အစဉ်တစိုက် အလေ့အကျင့် ကြိုတင် Well Train လုပ်ပေးခဲ့ပုံ ။ အဘိုး၏ ကျေးဇူးကို ဦးစွာပထမ နားလည်သဘောပေါက်ခြင်း မရှိသော်ငြား ကာလများ ရှည်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သည်းခံခြင်း သဘောသကာယကို အတန်အသင့် နှလုံးပိုက်ကာ ဇွဲ လုံ့လ ဝီရိယ ဖြည့်စွက်လျက် စာပေအနုပညာလမ်း ခရီးကြမ်းကို မနားတမ်း ကြိုးပမ်းလျှောက်လှမ်းခဲ့ရပုံနှင့် ဧည့်ပရိသတ်များ ကြားထဲမှာလည်း စာကဗျာ အရေးအသား ဝါသနာထုံသူများ ရှိပါက အဆိုပါစိတ် ကလေး ရင်ထဲနွေးအောင် ထွေးပွေ့ရင်း အောင်မြင်မှုပန်းတိုင် လှမ်းကိုင်နိုင်ကြပါစေဟု ဆုတောင်းရင်း နိဂုံးကမ္ပတ် အဆုံးသတ်ဖို့ ကျွန်တော် တွေးထားပြီး ဖြစ်၏ ။

လေယာဉ်ပေါ်တွင်ကား စီအိုနှင့် ကျွန်ဘော် ထိုင်ခုံချင်း မတူကြပေ ။ မှန်ပြင်တင်း ထူထူ အလုံပိတ်ထားသည်မှ ငုံ့ကြည့်ရသည့် အမြဲစိမ်းလန်းဒေသ တနင်္သာရီရိုးမကြီးအား မှုန်ပျပျ မြင်ရသည်ကမူ အတူတူပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည် ။

မိုးကောင်းသော ပင်လယ် ၊ မိုးရေတို့ဖြင့် ပြည့်ဖြိုးသော တောတောင်ဒေသက ကောင်းကင်ကြီး၏ အောက်မှာ တကယ့်ကို ပြာနှမ်းနှမ်း ။

ကော်ဖီနှင့် မုန့်တွေ လေယာဉ်မယ်လေး လိုက်လံဝေငှချပေးနေဆဲ၌ တစ်ဖက် ခုံတန်းမှ စီအိုနှင့် ကျွန်တော် ဝေ့ဝဲလှမ်းကြည့်မိသည် ။ ပစ္စက္ခသမယဝယ် တစ်ဦးက ကမ်းလွန် ရေနံ မန်နေဂျာ ၊ တစ်ယောက်က စာပေသမား ဘဝမို့ ပြန်လည်၍ အတူတကွ ရောက်ခွင့် မကြုံနိုင်ကြတော့သော ဟိုးခပ်ဝေးဝေး ခပ်နိမ့်နိမ့် အောက်ဆီက ဘောင်းတောင်ရွာကလေး၏ နွေဦးမိုးရေနှူးစ ပိတောက်ညတချို့ကို လွမ်းတတ်မည် ဆိုလျှင်လည်း တိမ်ယံထဲမှာပဲ လွမ်းကြရပေဦးတော့မည် ၊ ဟုတ်ပေ၏ ။ အမြဲစိမ်းလန်းသော သစ်တောတို့သည် ပိတောက်အဖူး စောဦးတတ်ပေသည် တကား ။

▢  ဆောင်းဝင်းလတ်
📖 မဟေသီ မဂ္ဂဇင်း
      ဧပြီ ၊ ၂၀၁၂

အမျက်ဆူး

 

❝ အမျက်ဆူး ❞
     ( ရဲသျှမ်း )

[ ၁ ]

ကျွန်တော့် ဒုရုံပိုင်ချုပ် ရုံးခန်းလေးထဲကို ဝင်လာတဲ့ သူ့ကို ကျွန်တော် ချက်ချင်းပဲ မှတ်မိလိုက်ပါတယ် ။ ကျွန်တော် ရုံပိုင်လေးဘဝက တွဲလုပ်ခဲ့ဖူးတဲ့ ရုံပိုင်ကြီးပဲလေ ။ ကျွန်တော် ဘယ်လိုမှ မေ့နိုင်မှာ မဟုတ်ပါ ။

“ ကျွန်တော် အငြိမ်းစား ရုံပိုင်ကြီးပါ ။ ပြည်ကို ဒီနေ့ထွက်မယ့် ရထားလက်မှတ် လေးစောင်လောက် ကူညီပါ ။ ကျွန်တော် ကတော့ ဝယ်မစီးတော့ဘူး ။ ဒီအတိုင်း ပြောစီးပါ့မယ် ”

သူ ကျွန်တော့်ကို မမှတ်မိဘူးလား ။ သူ မမှတ်မိတာကိုပဲ ချော်လဲရောထိုင်လိုက်ရမလား ။ ဒါမှမဟုတ် အတိတ်ကို နှိုးဆွ နှုတ်ဆက်လိုက်ရမလား ။

“ ရုံပိုင်ကြီး ထိုင်ပါဦး ။ ကျွန်တော် အဆင်ပြေအောင် စီစဉ်ပေးပါ့မယ် ”

သူ တန်းလျားလေးပေါ် ထိုင်နေချိန်မှာ သူ့ သွင်ပြင်ကို ကျွန်တော် အသေးစိတ် လေ့လာနေမိပါ တယ် ။ သူ တော်တော့်ကို နွမ်းလျ အိုစာနေပါပြီ ။ ကျွန်တော့်ကိုတော့ သူ မှတ်မိဖို့ ကောင်းပါတယ် ။ တစ်ဘူတာတည်းမှာ လနဲ့ချီ အတူ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ဖူးသူ တစ်ယောက်ကို မေ့လျော့သွားတာ ကျွန်တော် နားလည်ရ ခက်နေပါတယ် ။ တကယ်ပဲ မမှတ်မိတော့တာလား ၊ မမှတ်မိချင်ယောင် ဆောင်နေတာလား သူမှပဲ သိမှာပါ ။ အခုတော့ သူ ကျွန်တော့်ကို မမှတ်မိဘူးလို့ပဲ ကောက်ချက်ချရတော့မှာပါပဲ ။ သူ မမှတ်မိတော့ပေမယ့် သူနဲ့ ကျွန်တော့် ဆက်နွယ်မှု အားလုံးကိုတော့ ကျွန်တော်က အသေးစိတ် မှတ်မိနေပါတော့တယ် ။

••••• ••••• •••••

လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၂ဝ ခန့်က တိတိကျကျ ပြောရရင် ၁၉၉၃ ခု ၊ ဇွန်လမှာ တောင်ပေါ်ဒေသ ရထားလမ်းရဲ့အစ မြေပြန့်ဘူတာလေးမှာ ကျွန်တော် ဒုရုံပိုင် အဖြစ် ခေတ္တ တာဝန်ထမ်းဆောင် နေရပါတယ် ။ အမြဲတမ်း တာဝန်ကျ ဒုရုံပိုင်က ရထား မတော်တဆမှုနဲ့ ရာထူးက ရပ်စဲထားရတဲ့ အတွက် ကျွန်တော်က ဘူတာကြီး ကနေ လာဆင်းပေးရတာပါ ။ ရုံပိုင်ကြီးက အခု ကျွန်တော့်ရှေ့ တန်းလျားလေးပေါ် ထိုင်နေတဲ့ သူပါပဲ ။

အဲဒီအချိန်က အောင်ပန်း - ပင်လောင်းလမ်း ဖောက်နေချိန်မို့ ကျွန်တော် တာဝန်ကျ ဘူတာလေးမှာ သံလမ်းတွေ အပြောင်းအရွှေ့လုပ်ရပါတယ် ။ သင်္ဘောကြီးတွေနဲ့ ရောက်ရှိလာတဲ့ သံလမ်းတွေကို ရန်ကုန် ကနေ မြေပြန့်တွဲတွေနဲ့ ကျွန်တော်တို့ ဘူတာလေးကို ရောက်လာပါတယ် ။ အဲဒီ သံလမ်းတွေကို တောင်ပေါ် တွဲလို့ ခေါ်တဲ့ ဘရိတ်ကိရိယာ အပြည့်အစုံ တပ်ဆင် ထားတဲ့ တွဲပေါ် ပြောင်းတင်ရပါတယ် ။ တောင်ပေါ်တွဲ အဆင်သင့် မဖြစ်ပေးတဲ့အခါ မြေပေါ် ပုံရပါတယ် ။ ဘူတာရှေ့မှာ ‘ သစ်ကွင်း ’ လည်း လုပ်ထားတာမို့ ကုမ္ပဏီအသီးသီးက သစ်လုံး မျိုးစုံလည်း စုပုံထားပါတယ် ။ မြေပြန့်တွဲ ပေါ်က သံလမ်းတွေ ချပြီးတဲ့ အခါ သစ်လုံးတွေ ပြန်တင်ပြီး တစ်ခေါင်းချိတ် ( စက်ခေါင်း အပိုင်ထား/ သစ်တင်တွဲ အားလုံး ချိတ်ဆွဲ ) နဲ့ ထွက်ခွာရတာ ဖြစ်ပါတယ် ။

ဒီတော့ ဘူတာလေးက အရမ်း အလုပ်များပါတယ် ။ အလုပ်များသလို အဘက်ဘက်ကလည်း အဆင်ပြေလှပါတယ် ။ သံလမ်းတွေ တင်ထားတဲ့ မြေပြန့်တွဲတွေ ဘူတာကို ရောက်လာတာနဲ့ သစ်လုံးတင်တဲ့ ကလပ်လို့ ခေါ်တဲ့ ဂဏန်းလက်မ စက်ယန္တရားကြီးတွေနဲ့ သံလမ်းတွေ တွဲပြောင်း ( သို့မဟုတ် ) မြေပုံရပါတယ် ။ ဒီအခါမှာ သံလမ်းတင် တွဲပေါ်က ဇင်တုံး အဖြစ် အသုံးပြုတဲ့ ဇလီဖားတုံးအဟောင်းတွေ တစ်တွဲကို ၁၂ တုံးခန့် ပါလာတတ်ပါတယ် ။ ရုံပိုင်ကြီးနဲ့ စောစောက ရာထူးရပ်စဲ ခံထားရတဲ့ ရုံပိုင်လေးတို့ ကိုယ်တိုင် အပြင် မိသားစုတစ်စုလုံး ဖားတုံးတွေကို အလုအယက် ထမ်းပိုးပြီး အိမ်ကို သယ်ကြပါတယ် ။ သံလမ်းအလုပ်သမားတွေ ၊ ဝန်ထမ်းငယ် ဖြစ်တဲ့ လမ်းခွဲကိုင်တွေက ငေးကြည့်နေရလောက်အောင်ကို အလုအယက် အော်ဟစ် သယ်ယူကြတာပါ ။ ကျွန်တော်ကတော့ ဘူတာလေး ထဲမှာ တစ်ဖက်တစ်ချက်က ရောက်လာမယ့် ရထားတွေ အတွက် လမ်းရှင်း အပေးအယူ လုပ်ရင်း အလုပ်တွေနဲ့ ရှုပ်ထွေး နေတတ်ပါတယ် ။ သူတို့ ဖားတုံးလုပွဲကြီး ပြီးပြီ ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်က ရောက်ရှိလာတဲ့ သံလမ်း အရေအတွက် တွဲနံပါတ် တစ်တွဲချင်း တိုက်ဆိုင် စစ်ဆေး လယ်ဂျာသွင်း ၊ တောင်ပေါ် ပြန်တင်တဲ့ တွဲနံပါတ်နဲ့ သံလမ်း အရေအတွက် စာရင်း လုပ်တော့လည်း အားလုံးကို ကျွန်တော် လုပ်ရတာပါပဲ ။ အဲဒီအချိန်မှာ ရုံပိုင်ကြီးက ဖားတုံး ထမ်းရလို့ အမောဖြေနေတာပါ ။ အညာဒေသမို့ ဇွန်လရဲ့အပူချိန် ပြင်းထန်လွန်းတော့ သူ့ခမျာ မောရှာမှာပါပဲ ။ မြေပြန့်တွဲတွေကနေ သံလမ်းတွေ ချပြီးတဲ့အခါ သစ်လုံးတွေကို ကလပ်ကြီးတွေနဲ့ ပြန်တင်ပြီး ရန်ကုန်ကို ( အဲဒီကနေ သင်္ဘောကြီးတွေဆီ တင်မှာပါ ) တစ်ခေါင်းချိတ် သစ်လုံးရထားကြီး ထွက်ခွာဖို့ စီစဉ်ရပါတယ် ။ တွဲတွေကို လမ်းခွဲကိုင် နှစ်ယောက်နဲ့ ဖွဲ့ဆင် ၊ ပုံမှန်ရထားတွေ အန္တရာယ်ကင်း ၊ ကြန့်ကြာမှု မရှိအောင် ဆောင်ရွက်နဲ့ ကျွန်တော် မနားတမ်း လှုပ်ရှားနေချိန်မှာ ရုံပိုင်ကြီးက သစ်ကုမ္ပဏီဝန်ထမ်းတွေကို အိမ်ပေါ် ခေါ်ထားပြီး တန်ဆာဆွဲပါတယ် ။ သစ်လုံး တန်ဆာဆွဲတာကို သူက အိမ်ပေါ်မှာ လုပ်ပါတယ် ။ ဘူတာထဲမှာ မလုပ်ပါ ။

“ ရုံပိုင်လေးရာ တစ်တွဲကို တန်ဆာတစ်စောင် ဆွဲရတာ ၁၆ တွဲ ဆိုတော့ လက်ကို အံသေရော ။ အလကားပါဗျာ ။ ဘောလ်ပင်မင်ကုန် ၊ ကာဗွန်ကုန်တာပဲ အဖတ်တင်တယ် ”

ကျွန်တော် ရယ်နေလိုက်ပါတယ် ။ ကုမ္ပဏီက လူတွေနဲ့ ကျွန်တော် သစ်လုံး တင်နေတဲ့ အချိန်မှာ စကားပြောဖူးပါတယ် ။ သူတို့က ဘူတာဝန်ထမ်းတွေကို Service အနေနဲ့ တစ်တွဲတစ်ထောင် ပေးထားတယ်လို့ ဆိုပါတယ် ။

ရာထူး ရပ်စဲခံရတဲ့ ရုံပိုင်လေးကလည်း ညနေ ငွေစာရင်းပိတ်ချိန်မှာ ဘူတာကို တက်လာပြီး နေ့စဉ် ဝင်ငွေစာရင်းကို လှန်လှောကြည့်ရှုပါတယ် ။ အဲဒီအခါမှာ ရုံပိုင်ကြီးက ပျာပျာသလဲ ဖြစ်နေတတ်ပြီး နောက်တော့လည်း သူတို့ချင်း ရယ်လို့မောလို့ ချစ်ကြည်ရေးရ ပြေလည်သွားပါတော့တယ် ။

ကျွန်တော်က ဘူတာကြီး ကနေ ဘူတာလေးကို ခေတ္တ လာဆင်းရတာမို့ စားအိုးစားခွက် မပါ ၊ ပါဦးတော့လည်း ချက်ပြုတ်စားဖို့ အဆင် မပြေပါဘူး ။ ဒါ ကြောင့် ရန်ကုန် - ရွှေညောင် ရထားနဲ့ ကျွန်တော့် ဇနီးသည်က ထမင်းချိုင့် ထည့်ပေးတတ်ပါတယ် ။ အဲဒီ ရထားက ဘူတာလေးမှာ မရပ်ပါဘူး ။ ဂါတ်ဗိုလ်ကြီးက ထမင်းချိုင့်ကို တွဲလောင်းချ ရမ်းပြတာကို ကျွန်တော်က ဆီးဖမ်းရတာပါ ။ တစ်ရက်ကျတော့ ရန်ကုန် ရထားက တော်တော် နောက်ကျပါတယ် ။ နေ့လယ် ၂ နာရီလောက် အထိ ဘူတာကြီး ကိုတောင် မရောက်သေးပါဘူး ။ ကျွန်တော် နေ့လယ်စာ တော်တော် လွန်နေပါပြီ ။ တောဘူတာလေး ဖြစ်တာမို့ ဝယ်စားစရာ ဆိုင်လည်း မရှိပါ ။ ကားလမ်းဘက်မှာ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေး ရှိပြီး မနက်ခင်း တစ်ချိန်လေးသာ ဖွင့်တာမို့ ကျွန် တော့်မှာ ဗိုက်ဆာဆာနဲ့ ငြိမ်ကုပ် နေရပါတယ် ။ ဒီအချိန်မှာ ရုံပိုင်ကြီး ခေါင်းအုံးတစ်လုံး ပိုက်ပြီး ဘူတာထဲ ဝင်လာပါတယ် ။

“ ရုံပိုင်လေး ထမင်းချိုင့် ရောက်ပြီလား ”

“ ရထား မလာသေးဘူး ။ ကျွန်တော်တော့ အူလိမ် နေပြီဗျာ ”

“ အင်း အင်း ၊ အိမ်ထဲက အရမ်းပူတယ်ဗျာ ။ ဒါကြောင့် ဘူတာထဲ အိပ်မလို့ ဝင်လာတာ ”

ကျွန်တော် တန်းလျားလေးပေါ် လှဲနေရာက အလိုက်တသိ ထပေးလိုက်ရပါတယ် ။ ကျွန်တော် တစ်ညလုံး တာဝန်ထမ်းဆောင်ထားတာမို့ သက်သောင့်သက်သာ အနားယူဖို့ လိုအပ် နေပေမယ့် တစ်ခုတည်းသော တန်းလျားလေး ပေါ်ကနေ စိတ်လက်ပေါ့ပါးစွာပဲ ဖယ်ရှားပေးနိုင်လိုက်ပါတယ် ။ အဲဒီနေ့က ရထား ညနေ ၆ နာရီလောက်မှ ရောက်လာတာမို့ နေ့လယ် စာနဲ့ ညစာ ပေါင်းစားလိုက်ရပါတယ် ။ ကျွန်တော် အံ့သြတာက သူ ကျွန်တော့်ကို ထမင်းတစ်နပ် ကျွေးဖို့ စိတ်မကူးနိုင်တာကိုပါပဲ ။ ဟန်ဆောင်ပြီးတော့တောင် ပဋိသန္တာရစကား မဆိုပါ ။ သူ ထမင်းကျွေးလည်း ကျွန်တော်က စားမှာလည်း မဟုတ်ပါ ။ သူတို့ က အမဲသားကို စုံစုံမက်မက် စားနေတာကို ကျွန်တော်က သိနေပါတယ် ။ ဘူတာကို လာရောင်းတဲ့ အမဲသားသည် ဆီက သူတို့ နေ့စဉ် ဝယ်တာ မြင်နေရတာကြောင့် လည်း ဖြစ်ပါတယ် ။

ဒီလိုနဲ့ပဲ ဘူတာလေးမှာ နေ့နေ့ညည နှစ်လကျော် အလုပ်ဆင်းပြီး လမ်းဖောက်ရေး စီမံကိန်း ပြီးတဲ့ အခါ ဘူတာကြီး ဆီကို ကျွန်တော် ပြန်ရပါတယ် ။ ဘူတာလေးဆီကို နောက်ထပ် ဒုရုံပိုင်အသစ် ထပ်ရောက်လာလို့ပဲ ဖြစ်ပါတယ် ။ ကျွန်တော် မှတ်မိနေတာက သံလမ်းတွဲပေါင်း ၁၅ဝ ကျော်မို့ သစ်လုံးတွဲလည်း ၁၅ဝ ကျော် တင်ပို့ပေးနိုင်လိုက်တာပါပဲ ။

နောက်တစ်လလောက် ကြာပြီးတဲ့အခါ ဘူတာလေးရဲ့ အမင်္ဂလာ သတင်းတွေကို မကြားလိုဘဲ ကြားနေရပါတယ် ။ ရုံပိုင်ကြီးရဲ့ ခယ်မလေးက ဘူတာရှေ့ သစ်ကွင်းမှာ ရုံပိုင်ကြီးရဲ့ သမီးငယ်လေးကို ထိန်း ရင်း သစ်လုံး ပြိုကျပိပြီး ပွဲချင်းပြီး သေသွားတာပါ ။ ရုံပိုင်ကြီးရဲ့ သမီးလေး ကတော့ ကံကောင်းထောက်မစွာ လွတ်သွားပါတယ် ။

နောက်ရောက်လာတဲ့ ဒုရုံပိုင်က ရာထူးရပ်စဲ ခံရတဲ့ ရုံပိုင်လေးကို ဘူတာလုပ်ငန်းတွေ ဝင်ရောက် မစွက်ဖက်ဖို့ တားဆီးတာမို့ ရုံပိုင်ကြီးမှာ လက်ရှိ ရုံပိုင်လေးနဲ့ သူ မလွန်ဆန်နိုင်တဲ့ ရာထူးရပ်စဲ ခံထားရတဲ့ ရုံပိုင်လေး ကြားမှာ ဗျာများနေတော့တာပါပဲ ။ ရာထူး ရပ်စဲခံရတဲ့ ရုံပိုင်လေးကလည်း ဘယ်လို အညှာ ကိုင်ထားလဲ မသိပါ ။ သူ့ခမျာ မရုန်းသာ မဖယ်သာနဲ့ သောက ခြေရာတွေ ထပ်နေတယ်လို့ ကဗျာဆန်ဆန် ဆိုရမှာပါပဲ ။

နောက်ထပ် ကြားရတာက သူ့တတိယဇနီး ( ပထမ ၊ ဒုတိယတွေက ဘယ်ဆီ ရောက်နေလဲတော့ မသိပါ  ။ ) ဆေးရုံတက်ရတာပဲ ဖြစ်ပါတယ် ။ ပုသိမ်မှာ ဆေးရုံတင်တာမို့ သူ အမြန်သွားရောက်ဖို့ တိုင်းအရာရှိတွေဆီမှာ မရမက ခွင့်တောင်းပါတယ် ။ ဒီအချိန်မှာ လက်ရှိ ရုံပိုင်လေးကလည်း ရာထူးတိုးမြှင့် ဖြေဖို့ မန္တလေးကို ရောက်နေပါတယ် ။ မဖြစ်မနေ ခွင့်ပေးရမယ့် ကိစ္စ ဖြစ်နေတာကြောင့် တိုင်းရုံးက သူ့ကို ခွင့်ပေး ပြီး ကျွန်တော့်ကို ခေတ္တ သွားရောက်ဆင်းဖို့ လွှတ်ပါတယ် ။ ကျွန်တော့်မှာ ဘူတာကြီးကနေ ညဂျူတီ အပြီး မနားရဘဲ ဘူတာလေးဆီ ထွက်လာရတော့တာပေါ့ ။ ကျွန်တော် ဘူတာ ရောက်တော့ သူ အထုပ်အပိုး ပြင်ဆင်ပြီး ရထားကြုံတောင် မစောင့်ဘဲ ကားကြုံနဲ့ ဘူတာကြီးဆီ လိုက်သွားပါတယ် ။ မနက် ရထားနဲ့ ရန်ကုန် ဆင်း ၊ ရန်ကုန်ကမှ ပုသိမ်ကို ခရီးဆက်ရမှာလို့ ဆိုပါတယ် ။

ကျွန်တော် ဘူတာလေး ရောက်ပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ဘူတာကြီးဆီ ကနေ သစ်လုံးတင်ဖို့ တွဲလွတ် ရထားလာဖို့ လမ်းရှင်းတောင်းပါတယ် ။ တွဲလွတ် ရထားက အနည်းဆုံး ၁၅ တွဲလောက်ပါမယ် ။ သစ်လုံးတွေ တင်ပြီးရင်တော့ ... ။ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ကျွန်တော် ထိတ်ခနဲ ဝမ်းသာသွားတာပါ ။ ကျွန်တော့် အလှည့်မှာတော့ ဘူတာဝန်ထမ်း အားလုံး မျှတစေရမယ်လို့ စိတ်ကူးဖဲ ရိုက်နေမိပါတယ် ။ သစ်လုံးတင်ဖို့ တွဲလွတ် ရထားကြီး ဘူတာလေးဆီ ဝင်လာချိန်မှာ ကျွန် တော် တက်ကြွစွာပဲ တွဲစာရင်းတွေ မှတ်နေလိုက်ပါ တယ် ။

ဟောဗျာ ၊ နောက်ဆုံးတွဲမှာ သူ ၊ ရထားရပ်တော့ အိတ်ကြီး ဆွဲလျက် ဘူတာထဲ ဝင်လာပါတယ် ။ ဘာများ ကျန်ရစ်ခဲ့လို့ ပြန်ယူတာလဲ ။ ဒါမှမဟုတ် ခွင့်မသွားဖြစ်တာလား ။ ကျွန်တော့်မှာ ပဟေဠိတွေနဲ့ ပြည့်သိပ်ကျပ်ခဲနေပါပြီ ။

“ ရုံပိုင်ကြီး ဘာဖြစ်လို့လဲ ”

“ မနက်ဖြန်မှ ခွင့်သွားတော့မယ် ။ ရုံပိုင်လေး ပြန်ပါ ။ မနက်ဖြန် စောစောလေး ပြန်လာပေးပါ ”

ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်အောင်ကိုပဲ ဆွံ့အသွားပါတယ် ။ တိုင်းရုံးက ခွင့်ပေးဖို့ ခက်ခဲနေချိန်မှာ ဇနီးသည် အသည်းအသန် ဖြစ်နေလို့ ဆိုပြီး သည်းသည်းလှုပ်လှုပ် ခွင့်တင်သူတစ်ယောက်က ခုတော့ဖြင့် သစ်လုံးတင် ရထားကြီးလည်း ရောက်လာရော ခွင့်တစ်ရက် နောက်ဆုတ်လို့ သွားပါတယ် ။ ကျွန်တော် သူ့စိတ်ကို ဖတ်မိလိုက်ချိန်မှာ လောဘ ဆိုတာကြီးက ထုထည်အပြည့် စီးစီးပိုးပိုး နေရာယူနေတော့တာပါ ။

••••• ••••• •••••

[ ၂ ]

ကျွန်တော် လက်မှတ်ရုံကို ဖုန်းဆက်ပြီး သူ့အတွက် လက်မှတ်စီစဉ်ပေးပါတယ် ။ အထက်တန်း လက်မှတ် စီစဉ်ပေးတာကို လက်မခံပါ ။ ရထားခ မတတ်နိုင်ဘူး ၊ ရိုးရိုးတန်းပဲ စီစဉ်ပေးပါ ၊ သူ့အတွက်တော့ ပြောစီးမယ်လို့ ဆိုပါတယ် ။

“ ရုံပိုင်ကြီး အတွက် ကျွန်တော် လက်မှတ် ဝယ်ပေးလိုက်ပါ့မယ် ။ ဒီအတိုင်း မစီးပါနဲ့ ။ ပြောစီးလို့လည်း မရပါဘူးဗျာ ”

သူ့မျက်နှာ ကွက်ခနဲ ပျက်သွားပါတယ် ။

“ ရပါတယ် ဝယ်စီးရုံပေါ့ဗျာ ”

သူ သိပ်တော့ ကျေနပ်ပုံ မရပါ ။

ကျွန်တော် သူ့ကို စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်ပြီး

“ ရုံပိုင်ကြီးနဲ့ ကျွန်တော် အောင်ပန်း - ပင်လောင်းလမ်းသစ် သံလမ်းစီမံကိန်းမှာ တစ်ဘူတာတည်း နှစ်လလောက် အတူ ဆင်းဖူးတယ်လေ ။ မမှတ် မိတော့ဘူးလား ”

သူ ကျွန်တော့်ကို မကြည့်ဘဲ ခေါင်းယမ်းပါတယ် ။

“ ကျွန်တော့်ကို မမှတ်မိဘူး ဆိုရင် ကိုချစ်သောင်း ကိုတော့ မှတ်မိသေးလား ”

“ ဟာ .. သိပ်မှတ်မိတာပေါ့ ။ အတူတူ လက်တွဲခဲ့တာပဲလေ ”

အို ... ကျွန်တော့် အံ့အားသင့်မှုက ဟိုးထိပ်ဖျားဆီ ရောက်သွားတော့တာပါပဲ ။

တာဝန်ပေါ့လျော့ ရာထူး ရပ်စဲခံထားရပြီး သူ့ ကဲ့သို့ပဲ ကျင့်ကြံနေထိုင်တဲ့ ၊ သူ မရှောင်လွှဲနိုင်တဲ့ ရုံပိုင်လေး ကိုချစ်သောင်း ကိုတော့ သူ့ရင်ထဲ ၊ နှလုံးသားထဲ စွဲနေတဲ့ပုံပါပဲ ။ သူ့ကို လုံးဝပြဿနာ မရှာ ၊ အခွင့်အရေး ဆိုတာကို မသိကျိုးကျွံ နေခဲ့ပြီး လုပ်ငန်းတာဝန် တစ်ခုတည်းပဲ အာရုံ ထားခဲ့တဲ့ ကျွန်တော့်ကို သူ အမျက်ရှိပုံ မရပါ ။ ဒါကြောင့်လည်း ကျွန်တော်ဟာ သူ့ ရင်ထဲမှာ မရှိတာကြောင့် မမှတ်မိတာလို့ ထင်းခနဲ နားလည်လိုက်ချိန်မှာ ... ။

ကျွန်တော်ကတော့ သူနဲ့ ပတ်သက်လို့ အသေးစိတ် မှတ်မိနေပြန်ပါရော ။ သေချာပါပြီ ။ ကျွန်တော့် ရင်ထဲမှာ အမျက်ဆူးကလေး စူးစူးနစ်နစ် အခု ထက်ထိတိုင် ရှိနေခဲ့တာ နေမှာပါလေ ။

▢  ရဲသျှမ်း
📖 ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း
      အောက်တိုဘာလ ၊ ၂၀၁၀

ဖြန့်ထွက်သူများ

 

❝ ဖြန့်ထွက်သူများ ❞ 
( ကိုငြိမ်း - မန္တလေး )

( ၁ )

◾ဖြန့်ထွက်ခြင်း ဆေးလိပ်မီးခိုးများ

“ ဧည့်သည် ခေါ်တော့ဟေ့ ” ဟူသော စကား အဆုံးတွင် ယောက်ျားစီး ဖိနပ်နှစ်ဖက် တဖြန်းဖြန်း ရိုက်ခတ်သံများ ဆက်တိုက် ပေါ်ထွက်လာပြီး အမှောင်ထဲတွင် စုန်းတောက်စားနေ သကဲ့သို့ မီးပွားမီးစက်များ ဖွားခနဲ ဖွားခနဲ ဝှေ့ယမ်း လက်ပနေသည်ကို ‘ ဘမြ ’ က အေးစက်စက်ပင် ကြည့်နေမိတော့၏ ။ ဘမြ အတွက်တော့ ထိုမြင်ကွင်းမျိုးသည် ရိုးအီနေသော မြင်ကွင်းမျိုးသာ ဖြစ်၏ ။ ရင်ခုန်စရာ မကောင်း ။ သည်လုပ်ငန်းကလေးကို ဘမြ အမေ ဦးစီးစဉ် ဘမြ ကလေး ဘဝကပင် သည်မြင်ကွင်းမျိုးကို ရင်းနှီးခဲ့ပြီးသား ။ အခုတော့ အမေက အနားယူခဲ့ပြီ ။ သို့သော် သည်လုပ်ငန်းကို ဘမြ၏ အစ်မကြီးကပင် ဦးကိုင် အဖြစ် ဆက်၍ လုပ်ကိုင် နေပေပြီ ။ အမှောင်သည် ဘမြနှင့် အတူ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးကိုပါ ငုံထားလျက်ပင် ရှိသေးသည် ။ တစ်ခါတစ်ရံတော့ အမှောင်၏ ထွေးထုတ်လိုက်သော အချိန်ထိပင် ဘမြ တစ်ယောက် ထိုနေရာတွင် ဆေးပေါ့လိပ် တဖွားဖွားနှင့် ထိုင်နေမိသည့် အခါမျိုးပင် ရှိတတ်ပါသေးသည် ။ ဘမြက လူသိနည်းသော ချောင်းကလေး တစ်ချောင်း၏ ချုံသာသာ ညံပင်ကလေးများ အောက်မှာ ဝါးပက်လက် ကုလားထိုင် တစ်လုံးဖြင့် ထိုင်နေခြင်း ဖြစ်သည် ။ ဘမြ၏ ရှေ့မှာတော့ သူတို့၏ ဆင်းရဲသား ရပ်ကွက်မှ လမ်းကျဉ်းကလေး ။ လမ်းကျဉ်းကလေး၏ တစ်ဖက်မှာတော့ ဘမြတို့အိမ် ။ ရပ်ကွက်ကလေးက “ ချောင်းတစ်ဖက် အိမ်တန်းတစ်ဖက် ” ဆိုသော ရပ်ကွက်မျိုးကလေးပင် ။ ဘမြတို့ ရပ်ကွက် အိမ်တန်းကလေး ကတော့ တောင်မြောက် အတန်းကလေး ဖြစ်ပြီး ဘမြတို့ အိမ်၏ မြောက်ဘက် ဆယ်အိမ် အကျော်လောက် မှာတော့ အတန်အသင့် ကျယ်သော အရှေ့အနောက် လမ်းကလေး ရှိသည် ။ ထိုအရှေ့အနောက် လမ်းကလေးမှာ အရှေ့ ဘက်မှ နံပါတ် ၇ လမ်းမကြီးဆီ ရောက်သော လမ်းကလေးပင် ၊ ထိုနံပါတ် ၇ လမ်းမကြီး ပေါ်မှာတော့ အထပ်များသော တိုက်တာအဆောက်အဦကြီးများ ရှိသည် ။

ယခင်ကတော့ ထိုလမ်းမကြီး၏ နေရာသည် ဘမြ တို့ ရပ်ကွက်၏ အူကြောင်း နေရာပင် ဖြစ်ခဲ့ဖူးသေးသည် ဟုပင် ယုံနိုင်စရာအကြောင်း မရှိတော့ ၊ စပ်၍ မရအောင် အ , ဟ ကြီးလှ၏ ။ အူကြောင်းဟောင်းကလေးပေါ်တွင်တော့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းကြီးတွေ အမည် စုံသလို အသားအရောင်တွေ ကလည်း ထွေပြားမြားမြောင် ၊ နှုတ်အသံထွက်တွေ ကလည်း အသံ စုံလင်လှပေသည် ။ ဒေသအရောင် ၊ ဒေသအသံထွက်များကိုတော့ ဘမြတို့ ရပ်ကွက် အစွန်ကလေးမှာသာ မြင်ရကြားရနိုင်လေသည် ။

သို့သော် ဘမြတို့ ရပ်ကွက်မှ အရှေ့အနောက်လမ်း နှင့် ထိုနံပါတ် ၇ လမ်းတို့ ဆုံရာ နေရာလေး တရုတ်မန်ကျည်းပင်ရိပ်ကိုတော့ ဘမြတို့ ရပ်ကွက်က လူများ အသုံးချရာ နေရာကလေး အဖြစ် ဆက်၍ အသုံးပြုနေခွင့် ရသေးသဖြင့် တစ်နည်းအားဖြင့် ကျေးဇူးတင်စရာဟု ဆိုသော် မှားမည် မဟုတ်ပေ ။ ထိုလမ်းဆုံလေး နေရာကို ဘမြတို့ ရပ်ကွက်က လူများက ညပိုင်းတွင်သာ အသုံးပြုပေသည် ။ ထိုလမ်းနှစ်လမ်း၏ အဆုံထောင့် မှောင်ရိပ်တွင် ရပ်ကွက်ဟောင်း ထဲမှ လူတစ်စု အမြဲပင် ရှိတတ်ပါသည် ။ သူတို့သည် ဘမြတို့ ရပ်ကွက်လုပ်ငန်း၏ “ ဧည့်ကြိုလမ်းပြများ ” ဖြစ်၏ ။ သို့သော် ထိုအုပ်စုထဲ တွင်တော့ ဘမြ မပါပေ ။

ဘမြသည် ဆေးပေါ့လိပ် မီးခိုးကို အားရပါးရ ဖွာရှိုက်ရင်း သူ့ကိုယ်တွင် သီးနေသော ခြင်များကို မီးခိုးဖြင့် မှုတ်ချ ရှင်းလင်းပစ်လိုက်သည် ။ ပြီးတော့ ဧည့်သည် ခေါ်နေသော သူ့အစ်မကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည် ။ သူ့ အစ်မသည် ယောက်ျားစီးဖိနပ် ( သူ့ဖိနပ် ) ကို စီးကာ လမ်းကျဉ်းပေါ်တွင် နောက်ပြန် လမ်းလျှောက် နေသည်ကို ဘမြ တွေ့ရသည် ။ ယင်းသို့ နောက်ပြန် လမ်းလျှောက်ရင်း ကပင် လက်တစ်ဖက်စီ၌ ခွဲ၍ စုကိုင်ထားသော အမွှေးတိုင်များကိုလည်း ဝှေ့ယမ်းလျက်ပင် ရှိသည် ။ အမှောင်ထဲတွင် မီးပွင့် ၊ မီးစက် ၊ မီးပွားများ ခုန်ပေါက် ဖြန့်ထွက်လျက် ၊

ဘမြသည် သူ့အစ်မ၏ ဧည့်ခေါ်နေပုံကို ကြည့်ရင်းမှ သူ့အမေ ရှိရာသို့ မျက်လုံးက ရောက်သွားပြန်သည် ။ သူ့အမေကလည်း ဝါးပက်လက်ကုလားထိုင်ဖြင့် လူသူ မမြင်ရာ အရိပ်မှာပင် ထိုင်နေသည် ။ အမေက မမာမကျန်း ဖြစ်နေသူ ဖြစ်ပါသည် ။ လောကဓံ၏ ဒဏ်က သူ့အမေကို ဖိကုပ်ထားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည် ။ အမေ၏ ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်း အချို့ကိုပင် ရက်ရက်စက်စက် ခြွေပစ်ခြင်း ခံရရှာသူ ဖြစ်ပါသည် ။

ထိုစဉ်မှာပင် “ ဧည့်သည် လာပြီ ၊ ဧည့်သည် ဧည့်သည် ” ဟု အစ်မထံမှ အသံကို ဘမြ ကြားလိုက်ရသည် ။ ရမ္မက်ကို ထိုင်စောင့်နေသော နတ် ရှိသည်ကိုပင် ဘမြ ယုံရ မလိုပင် ဖြစ်သွားလိုက်သေး၏ ။ မြောက်ဘက် ၊ အရှေ့အနောက် အဝင်လမ်းမှာ ထိုးလာသော မီးရောင်ကိုလည်း ဘမြ တွေ့ရသည် ။ “ ဆိုင်ကယ်ပါအေ ” အမေ့ဆီက ထွက်လာသော အသံ ။ အမေက သမ္ဘာရှိသူမို့ မီးရောင် မြင်ရုံဖြင့် ကား ၊ ဆိုင်ကယ် ခွဲတတ်သူ ။ အမေ ပြောသည့် အတိုင်းပင် မြောက်ဘက်လမ်းမှ ဆိုင်ကယ် တစ်စင်း ကွေ့ ဝင်လာသည်ကို ဘမြ တွေ့ရသည် ။ ဆိုင်ကယ်က လူနှစ်ယောက် စီးလာခြင်းဖြစ်သည် ။ ထိုသူကောင်းသား နှစ်ယောက်က အစ်မ ထံတွင် ဈေးစုံစမ်းသည် ။ ယင်းနောက် အစ်မက ပစ္စည်းပြရန် အတွက် အမေဝ အား ... “ အမေဝ တစ်အုပ်စု ထုတ်ခဲ့ ” ဟု လှမ်းပြောလိုက်ပါသည် ။ အမေဝ သည် မလှမ်းမကမ်းတွင် ရပ်နေရာမှ အိမ်ပုကလေးများ အများကြီး ရှိသော ဝင်းကျယ်ကြီး အတွင်းသို့ ဝင်သွား၏ ။ အမေဝ မှာ လွန်ခဲ့သော အနှစ် နှစ်ဆယ်လောက်ကတော့ ‘ မိဝေ ’ အဖြစ် ရောင်းတမ်းဝင်ခဲ့သူ ဖြစ်သော်လည်း ယခုတွင်မူ အမေဝသည် ကလေးမများ၏ ထမင်းချက် လုပ်ငန်းနှင့် အဝတ်အစားများ လျှော်ဖွပ် ၊ မီးပူတိုက် စသော လုပ်ငန်းများကို လုပ်ကိုင်ပေးနေသူ ဖြစ်သည် ။ ကလေးမလေးတွေကလည်း သူ့ကို ‘ အမေဝ ၊ အမေဝ ’ နှင့် ချစ်ကြပေသည် ။ ကလေးမတွေ စိုလျှင် အမေဝ စိုသည် ။ အမေ စိုသည် ။ အစ်မ စိုသည် ။ ဘမြ လည်း စိုပါသည် ။

ဘမြသည် အမေဝ ကို ကြည့်ပြီး ‘ မိဝေ ’ နှင့် ‘ အမေဝ ’ ဆိုသော စီးပွားရေးဆက်သွယ်ပုံ သဘောတရားကို တွေးမိခြင်း ဖြစ်သည် ။ အမေဝ ကြောင့် ထိုအတွေးမျိုး တွေးတတ်လာခြင်း ဖြစ်သည် ။ သူ တွေးပုံက မီးခိုး ထွက်တဲ့ နေရာ မီးရှိတယ် ဆိုတဲ့ အတွေးမျိုး ထက်တော့ သာပါသည် ။

ထိုစဉ်ပင် အမေဝ ထုတ်လာသော တစ်အုပ်စုဝင် ကလေးမ တစ်စု တန်းစီ ရပ်နေသည်ကို ဘမြ ခပ်ဝါးဝါးပင် လှမ်း၍ မြင်လိုက်ရတော့သည် ။ အစ်မက ကလေးမလေးတွေကို တစ်ယောက်ချင်းစီ မျက်နှာမှ ခြေဖျားအထိ လက်နှိပ်ဓာတ်မီးဖြင့် ထိုးထိုးပြသည် ။ ထိုအုပ်စုမှာ အသက်နှစ်ဆယ် ၊ အစိတ် ဈေးတူသော အုပ်စု ဖြစ်သည် ။ ဝတ်စားဆင်ယင်ထားပုံများက ခေတ်ပေါ် ဖက်ရှင်များချည်း ဖြစ်သည် ။ သူတို့ မျက်နှာလေးတွေပေါ် လက်နှိပ်ဓာတ်မီးရောင် ရောက်လာတိုင်း မျက်လုံးတွေ တဖျပ်ဖျပ် စကားပြောကြသည် ။ အပြုံးတွေ ပွင့်သွားပုံကလည်း ဓာတ်လှေကား တံခါးတွေ ပွင့်သွားပုံများနှင့် တူလှသည် ။ လျောခနဲ ၊ လျောခနဲ ။ သူ့ ခေါ်ပါ ၊ ငါ့ ခေါ်ပါ ဆိုသော ဘာသာစကားများ ၊ အပြုံးများ ဖြစ်သည် ။ သူကောင်းသား နှစ်ယောက်က မကြိုက်သေးဟု ပြော၍ နောက်ထပ် အုပ်စုကို အမေဝက ထုတ်ပြရပြန်သည် ။ ပထမအုပ်စုထက် ပိုငယ်သော အုပ်စု ဖြစ်သည် ။ သူကောင်းသားများက ခေါင်းခါပြန် ။ အမေဝ သည် ထပ်ထုတ်ပြန်သည် ။ ပို၍ အပျံစားအုပ်စု ဖြစ်သည် ။ သူတို့ အကြည့်က ချောကလက်နှင့် ယိုးဒယားသကြားလုံး ရောင်းသော ကောင်မလေးကို ကြည့်ပုံမျိုးနှင့် တူ၏ ။ ရောင်းသူ ကောင်မလေးကို ‘ လူ ’ အဖြစ် မမြင်တော့ဘဲ ချောကလက် သကြားလုံး အဖြစ် မြင်ကာ အခုပင် စက္ကူပတ်တွေ ခွာတော့မှာလား ထင်ရ၏ ။ သည်အုပ်စုမှာတော့ သူတို့ ရွေးလို့ ရသွားပြီ ဖြစ်ပါသည် ။ အကြိုက် ရသွားသောအခါ ခေါ်သွားမည့် နေရာကို အစ်မက မေးသည် ။ ဒါကလည်း အကြောင်း ရှိပေသည် ။ အချို့ နေရာများသည် ငွေရသည်နှင့် မကာမိဘဲ ပြဿနာတွေ ပြန်ပါလာတတ်သည် ။ လူလွတ် လူငယ်များ စုစုဝေးဝေး ရှိပြီးသား နေရာမျိုးကိုတော့ အစ်မက သူ့ကလေးမတွေကို မထည့် ။ အထူးသဖြင့် ကိုယ့်ဘာသာ ခေါ် ၊ ကိုယ့်ဘာသာ ပြန်ဖမ်းပြီး ငွေညှစ်သော လူတန်းစားမျိုး ကိုတော့ အစ်မ သိပ်ကြောက်သည် ။ အဲသလို ရာဇဝင် ရှိသော ရပ်ကွက်မျိုးဆို အစ်မက ဘယ်တော့မှ မထည့် ။ ပြဿနာ မဖြစ်ဖူးသော နေရာ ဆိုလျှင် ထည့်သည် ။ တည်းခိုခန်းကို ခေါ်လျှင်တော့ ကလေးမ၏ မှတ်ပုံတင် ကတ်ကို ထုတ်ပေးသည် ။ အလုပ်က ပြန်လာလျှင် မှတ်ပုံတင် ပြန်အပ်ရသည် ။ ဒါက အစ်မ၏ လုပ်ပုံလုပ်နည်းများပင် ဖြစ်သည် ။

ထိုသူကောင်းသား နှစ်ယောက် အဆင်ပြေ သွားပြီး နောက် နောက်ထပ် ဆိုင်ကယ် သုံးစင်း ၊ ကား နှစ်စင်းနှင့် ဧည့်သည်တော်များ ရောက်လာကြသေး၏ ။ အများဖြင့်တော့ အဆင်ပြေသွားကြသည်ကို ဘမြ တွေ့ရသည် ။ အစ်မ ထံတွင် ရွေးကျ အနည်းငယ်သာ ရှိတော့သည် ။ ထိုအခါ အစ်မက ဘမြဖိနပ် ယူကာ တဖြောင်းဖြောင်း ရိုက်ပြန်သည် ။ ပြောင်းပြန် လမ်းလျှောက်ရင်း အမွှေးတိုင်များ ဝှေ့ယမ်းပြန်သည် ။ ထိုအခါ မှောင်ရိပ်ထဲတွင် ထိုင်နေသော အမေက အမေဝကို လှမ်းပြီး အမိန့်ပေးသံ ဘမြ ကြားရပြန်၏ ။ “ ဟေ့ မဝ ၊ ဘုရင်ခံ မလိုချင်ပေါင် ဆိုတဲ့ ကောင်မတွေ ဒီထုတ်ခဲ့စမ်း ” ဟု ပြောသောအခါ အမေက ရွေးကျ ကောင်မလေးတွေကို အမေ့ရှေ့ ခေါ်လာသည် ။ ထိုအခါ ကလေးမတွေ၏ ပါးများ ဖြူစေကုန် တော့သည် ။ သည်ကလေးမတွေ ပေါင်တွင်းကြောကို ကောင်းကောင်း အလိမ်ခံရတော့မည်မှန်း ဘမြ သိ၏ ။ “ ညည်းတို့ လုပ်စားနေတာ ဘာလဲ ” ဟု မေးမည် ။ အမူအရာနှင့် မျက်လုံး အထားမတတ်ပုံကို ပြောရင်း “ ညည်းတို့က နှပ်ညှစ်တောင် လှအောင် မညှစ်တတ်ဘူး ” ဟု ပြောမည် ။ ပြီးတော့ “ ညည်းတို့ နှပ်ညှစ်လိုက်ရင်လည်း အဝတ်ဆုတ် ဖြဲတဲ့ အသံမျိုးချည်းပဲ ” ဟု ပြောမည် ။ အသံက မတိုးမသက် ။ လေမျှဉ်းမျှ မဟုတ် ။

ဘမြ ထံမှ ဆေးလိပ်မီးခိုးများ ဖြန့်ထွက်သွား၏ ။

••••• ••••• •••••

( ၂ )

◾ဖြန့်ထွက်ခြင်းသန္ဓေ
 
မိဝေ .... အမေဝ ဆိုသော စီးပွားရေး ၊ စီးပွားရေး ဆက်စပ်ပုံ သဘောတရားဖြင့် လူဖြစ်လာသော ဘမြ သည် လေးတန်းပင် မအောင်မြင်ခဲ့သော်လည်း ယခုတော့ လမ်းထိပ်က စာအုပ်အငှားဆိုင်မှာ တစ်ခါတစ်ရံ ရောက်တတ်နေပြီ ဖြစ်ပါသည် ။ သိုင်းစာအုပ်များ ခေတ် ကုန်လာပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဘမြ အတွက်ကား ခေတ်မကုန်နိုင်သေးပေ ။ ဘမြ ကား ဘာအလုပ်မျှ လက်ကြော တင်းသူ မဟုတ် ။ အမေနှင့် အစ်မတို့ လုပ်စာကိုသာ ထိုင်စားသူ ။ ဘမြတို့ မိသားစုတွင် စာဖတ်တတ်သူ ဆိုလို့ ဘမြ တစ်ယောက်သာ ပါသည် ။ ထိုအချက်ကလေးကပင် ဘမြ၏ စိတ်ကို အတော်အတန် ပြုပြင်ပေးနိုင်ခဲ့ပေသည် ။ အမေနှင့် အစ်မကို ဂျာနယ်များမှ မှုခင်းသတင်းတိုလေးတွေ ဖတ်ပြနေသော အချိန်တွင် ဘမြသည် သူ့ ကိုယ်သူ စာတတ်ပေတတ်ကြီး ဖြစ်သည်ဟု စိတ်ထဲတွင် ထင်နေတတ်သူ ဖြစ်သည် ။ ထိုအထင်ကလေးကပင် ဘမြကို ထိန်းကွပ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည် ။ သူ့ကိုယ်သူလည်း စာတတ်ပေတတ်ပီပီ ဆင်ခြင်တုံတရား ရှိသူဟု အထင်ခံချင်သူ ဖြစ်သည် ။ ထို့ကြောင့် ဘမြ အသက်နှစ်ဆယ် ရှိပြီ ဖြစ်သော်လည်း အရက်မသောက် ၊ မိန်းမလိုက်စားခြင်းဆိုသော သူ့အတွက် အလွန် လွယ်ကူသည့် ကိစ္စမျိုးကိုပင် ဘမြ ဆင်ခြင်နိုင်ပေသည် ။ သူ့ရပ်ကွက် အတွင်းမှာ မဟုတ်ဘဲ အခြားရပ်ကွက် သွားရောက် ပျော်ပါးလေ့ ရှိမရှိ ကိုတော့ ဘမြ ကိုယ်တိုင်သာ သိမည့်ကိစ္စ ဖြစ်ပါသည် ။ မည်သို့ပင် ဆိုစေ ထိုမျှလောက် အသိဉာဏ်ကလေးကိုပင် ချီးကျုးသင့်လှပေပြီ မဟုတ်လား ။

ဘမြ ကား ရပ်တန့်နေသူ မဟုတ် ၊ တစ်ဆင့်ပြီး တစ်ဆင့် ဖြန့်ထွက်လိုသူသာ ဖြစ်ပါသည် ။ သူ၏ မိ‌ဝေ - အမေဝ သဘောတရားသည် သူ သိုင်းစာအုပ် ငှားဖတ် နေသော စာအုပ်အငှားဆိုင်ကလေးကြောင့်ပင် ပို၍ တစ်ဆင့်တက် ခိုင်မာလာခဲ့ပြီ ဖြစ်ပါသည် ။ ဤသို့ တစ်ဆင့် တက် ခိုင်မာလာခဲ့သည်ကလည်း သူ ဖတ်သော စာပေနှင့် မဆိုင်ဘဲ စာအုပ်အငှားဆိုင်ကလေး၏ စီးပွားရေးချဲ့ထွင် လာမှုကြောင့်ဟု ဆိုမှ မှန်ပေလိမ့်မည် ။ ဒီလို အငှားဆိုင်ကလေးမှာ မူလက စာအုပ်အငှားဆိုင် သက်သက် ၊ ထိုမှ စာအုပ်အဖုံးချုပ်လုပ်ငန်းကို တွဲလုပ်လာသည် ။ အစတွင် ကိုယ့်စာအုပ် ကိုယ် ချုပ်သော်လည်း နောင်တွင် သူများ အပ်သည့် စာအုပ်များကိုပါ အချုပ် လက်ခံလာသည် ။ စီးပွားဖြစ် စာအုပ်ချုပ်လုပ်ငန်း ဆိုတော့ စက္ကူဖြတ်သော ဓားစက် စတာတွေ လုပ်ရတော့သည် ။ ဝယ်ရတော့သည် ။ ချုပ်ရုံတင် မဟုတ် ၊ အဖြတ်ပါ လက်ခံလာတော့သည် ။ ရုံးသုံး စာရွက်စာတမ်းများ ၊ ဘောက်ချာများ ၊ သည့်နောက် မိတ္တူကူးစက် ၊ ကွန်ပျူတာ .. ။ စာအုပ်အငှားဆိုင်လေး၏ အဆက်အစပ် မှန်မှန် ဖြန့်ထွက်သွားပုံမှာ တိတ်တိတ်ပုန်း ဖြစ်ခဲ့သည် မဟုတ်ဘဲ ဘမြ၏ မျက်စိအောက်မှာပင် ပေါ်တင်ကလေး ဖြစ်သွားခြင်း ဖြစ်သည် ။

မိဝေ - အမေဝ သဘောတရား ဘမြ တွင် ခိုင်မာစ , ပြုပြီ ။ သူတို့ရပ်ကွက် အူကြောင်းဟောင်းကလေးပေါ်က နံပါတ် ၇ လမ်းမကြီးပေါ်မှာလည်း မိဝေ - အမေဝ လို သဘောတရားများက ဘမြ၏ အသိဉာဏ်ကို ရက်ရက်စက်စက်ပင် ဖွင့်ပေးလျက် ရှိကြပေပြီ ။ မူလ ကြက်မွေးသော ကြက်ခြံက ကြက်စာ အရောင်းဆိုင်ပါ တိုးဖွင့်သည့် အပြင် နောင်တွင် ကြက်များ အတွက် ဆေးနှင့် အားဆေးများ ရောင်းသော ဆိုင်ပါ တိုး၍ ဖွင့်ပြီး ဖြန့်ထွက်ကြပြီ ၊ မူလက အုတ် ၊ ထုံး ၊ သဲ ၊ ကျောက် ၊ ဘိလပ်မြေ ၊ ယင်းမှ မျက်နှာကြက်ပွတ်လုံး ၊ ကွန်ကရစ်ပိုက်လုံး ၊ နောက် သံချည်သံကွေး ၊ အိမ်ဆောက်ပစ္စည်း တိုး၍ ဖြန့်ထွက်ကြသည် ။

ထိုလမ်းမကြီး ပေါ်မှာပင် သကာရည် လှောင်သော ဂိုဒေါင်ကြီး နှစ်လုံးရှိသည် ။ ပိုင်ရှင် နှစ်ဦး ၊ တစ်ဦးသော ပိုင်ရှင်သည် သကာရည်ကို လှောင်ပြီး သကာရည် ရောင်းရာမှ သကာရည်ကို တခြား မရောင်းတော့ဘဲ ကိုယ်ပိုင် သကြားချက်စက်ရုံ ထောင်တော့သည် ။ ဤသို့ ဖြန့်ထွက်သည်ကို အခြား သကာရည် ဂိုဒေါင်ပိုင်ရှင်က ပြုံးသည် ။ သကာရည်က သကြားမှာ လမ်းဆုံးသွားပြီဟု ထိုသူက ယူဆသည် ။ ဒုတိယ ဂိုဒေါင်ပိုင်ရှင် ကတော့ ဘမြ၏ မိဝေ - အမေဝ သဘောတရားကို ပို၍ သဘောပေါက်ပုံ ရသည် ။ ပထမ သကြားဆရာ ကဲ့သို့ သကာရည်ကို အခြေ မခံ ။ သကာရည်ကို ဗဟိုမှာ ထားပြီး ကြံစိုက်သည် ။ ကြံမှ သကာရည် ၊ သကာရည်မှ တစ်ဆင့် သကြားထက်ပို၍ အဆင်ပြေမည့် အရက်ချက်စက်ရုံကြီးများကို တည်ထောင် ဖြန့်ထွက်လိုက်တော့သည် ။

ဘမြ ကိုယ်တိုင်လည်း သိုင်းခေတ် ကုန်ပြီး စီးပွားရေး မဂ္ဂဇင်းအချို့ကို ပြောင်း၍ ဖတ်တတ်လာပြီ ဖြစ်သည် ။ ဘမြ၏ တိုးတက်ပြောင်းလဲလာခြင်းပင် ဖြစ်သည် ။ ဘမြ စီးပွားရေးမဂ္ဂဇင်းတွင် ရေးနေသော စာရေးဆရာများ ကိုလည်း အထင်ကြီးတတ်လာပြီ ဖြစ်သည် ။ ထိုစာရေး ဆရာကြီးများ၏ ကျေးဇူးကြောင့်ပင် ဘမြ၏ တွေးခေါ်ပုံများလည်း ဖြန့်ထွက်လာပြီ ဖြစ်ပါသည် ။ သကာရည် ဂိုဒေါင်ပိုင်ရှင် နှစ်ဦး၏ စီးပွားရေး အမြင်များကိုလည်း ဘမြ ခွဲခြားသုံးသပ်ပြနိုင်ပေပြီ ၊ သကာရည်ကို အခြေခံ ထား၍ သကြားတွင် လမ်းဆုံးသွားသော စီးပွားရေး ပညာရှင်သည် မိဝေ - အမေဝ သဘောတရားကို ပုံတူ ကူး၍ တိုးတက်မှု ရပ်တန့်သွားခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဘမြ မြင်သည် ။ တစ်ဖက်ထဲသို့ ဆန့်၍ ဆန့်ထွက်သွားခြင်းမျိုး ဖြစ်သည် ။ ဒုတိယ စီးပွားရေးပညာရှင်ကတော့ မိဝေ - အမေဝ သဘောတရားကို နှစ်ဖက် ဖြန့်ထွက် စဉ်းစားတွေး ခေါ်နည်းဖြင့် ပို၍ အောင်မြင်သူ ဖြစ်လာရသည်ဟု ဘမြ လက်ခံသည် ။ ပြန့်အောင် ဖြန့်ထွက်ခြင်းမျိုး ဖြစ်သည် ။

ဘမြသည် မိဝေ - အမေဝ ကို ဗဟိုထား၍ ဖြန့်ထွက် တွေးနည်းဖြင့် အရက်ချက်စက်ရုံများ ဖြစ်အောင် တွေးခေါ် လုပ်ဆောင်ပြသော ပုဂ္ဂိုလ်ကျော်အား လေးစား အထင်ကြီးမိသည်မှာ အမှန် ။ သို့သော် အလုပ်လက်မဲ့ ၊ ကျောင်းပညာ လေးတန်းအောင်သည့် ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကဲ့သို့ ဖြန့်ထွက်လာနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း ဘမြ သိ၏ ။ သို့သော် လုပ်ငန်းများ အဆက်အစပ် ရှိပြီး လုပ်ငန်းချင်း အပြန်အလှန် အကျိုးပြုလျှင် အောင်မြင်နိုင်မည် ဆိုသည့် သဘောတရား ကတော့ ဘမြ အတွက် မမှိတ်မသုန် ယုံကြည်ပြီး ဖြစ်သည် ။

လေးတန်းကျောင်းသား ဘမြသည် သူ့မျက်လုံးများ ခဏ ကျဉ်းမြောင်းပြီးနောက် မျက်ခုံးမွေးများကို နှစ်ကြိမ် ၊ သုံးကြိမ်မျှ ပင့်လိုက်ချလိုက် လုပ်ရင်း သူ့ယုံကြည်မှု အတွက် နည်းနည်းပဲ ‘ တွေ ’ လိုက်သည် ။ ပြီး ပြုံး၏ ။ ဘမြ နှင့် ဘမြ စိတ် ခြေနှစ်လှမ်း သုံးလှမ်းစာ မပေးတဝေးကို လွင့်နေရာမှ ဘမြ က ဘမြ ရှေ့သို့ တစ်လွှားခန့် ခုန်၍ ပြန် ရောက်လာသော အခါ ဘမြ အနေဖြင့် ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ချပြီးပြီ ဖြစ်ကြောင်း ဘမြ ကိုယ်တိုင် ဖျက်ခနဲ သိလိုက်တော့၏ ။ ဘမြ စီးပွားရေး လုပ်မယ် ။ အဟုတ် ၊ အခု ဘမြ က ပါးစပ်အလုပ် မရှိတိုင်း ‘ ရေ ’ သွားကြားထိုး နေရသည့် ဘမြမျိုး မဟုတ် ။ အမေနှင့် အစ်မကိုလည်း သူ့အတွက် စီးပွားရေးလုပ်ငန်း တစ်ခု ထူထောင်ပေးဖို့ ပြောရဦးမည် ။ ထိုအခါ သူတို့လည်း ဝမ်းသာကြမည် ၊ သူတို့ထံမှာ ခါတိုင်းလို လက်ဖြန့်စရာလည်း လိုတော့မည် မဟုတ် ။ ထိုအခါ ဘမြသည် ရွေးကျကလေးမတွေကို သူ့အမေ ပြောလေ့ရှိသော စကားကို ပြန်၍ သတိရလိုက်သည် ။ အမေက “ ဟေ့ ... မဝ ... ဘုရင်ခံ မလိုချင်ပေါင် ဆိုတဲ့ ကောင်မတွေ ဒီထုတ်ခဲ့စမ်း .. ” ဟု ဆိုလေ့ ရှိပါသည် ။ “ ဟုတ်ကဲ့ အမေ ၊ စီးပွားဖြစ်မယ် ဆိုရင် ဘာအလုပ် လုပ်ရလုပ်ရ ၊ ဘမြ က ဘုရင်ခံတွေ ဘာတွေ လုပ်ရမှ မဟုတ်ပါဘူး ”

••••• ••••• •••••

( ၃ )

◾ဖြန့်ထွက်ခြင်းရောဂါ

ယောက်ျားစီး ဖိနပ်နှစ်ဖက် တဖြန်းဖြန်း ရိုက်ခတ်သံများ ဆက်တိုက် ပေါ်ထွက်လာပြီးနောက် အမှောင်ထဲတွင် စုန်းတောက်စားနေသကဲ့သို့ မီးပွားမီးစက်များ ဖွားခနဲ ဖွားခနဲ ဝှေ့ယမ်းလက်ပ နေသည်ကို အမေက အေးစက်စွာပင် ကြည့်နေ၏ ။

ဘမြ မရှိပါ ။ အမေဝ ကတော့ ထမင်းချက် ၊ လျှော်ဖွပ် ၊ မီးကြွေတိုက် လုပ်ငန်းအပြင် နောက်ထပ် ဖြန့်ထွက်မှု အဖြစ် ကလေးမများ အတွက် သနပ်ခါးသွေးသော လုပ်ငန်းကိုပင် တိုးချဲ့ လုပ်ကိုင်နေပေပြီ ။ ဘမြ အစ်မကတော့ ယောက်ျားစီး ဖိနပ်ကို စီး၍ နောက်ပြန် လမ်းလျှောက်တုန်း ၊ လက်နှစ်ဖက်ထဲမှ စုခွဲ ကိုင်ထားတဲ့ အမွှေးတိုင်တွေ ဝှေ့ယမ်းနေတုန်းသာ ။ ယင်းသို့ ပြုလုပ်နေရင်းကပင် ဘမြ အစ်မသည် စဉ်းစားလျှက် ရှိ၏ ။

“ ဒီနေ့ ဘာနေ့မို့လဲ ၈ နာရီ ကျော်ပြီ ၊ ဈေးဦး မပေါက်သေး ။ ဒီလို ကိစ္စအတွက် ရက်ရာဇာ ၊ ပြဿဒါး ရှိလို့လား ၊ ဘယ်လို ဖြစ်ပါလိမ့် ”  ဟု တွေးနေမိ၏ ။

အမေ စိတ်တိုစ , ပြုပြီ ။ အမေ့ထံမှ စိတ်တိုမှုများ ဖြန့်ထွက်၍ “ မဝ လာစမ်း ” ဟု အမေက ခေါ်လိုက်သည် ။ မအီမသာ ဖြစ်နေသော အမေ့မျက်နှာကြီးက ရင်ပြည့်ရင်ကယ် ဖြစ်နေသဖြင့် လေချဉ်တက်ရန် တပင်တပန်း ကြိုးစားနေသူနှင့် တူလှသည် ။ အမေဝ ရောက်လာသောအခါ အမေက လူလဲ၍ ‘ ဧည့် ’ ခေါ်စေပြန်သည် ။ ထိုအခါ အစ်မ ဆီမှ ယောက်ျားစီး ဖိနပ်သည် အမေဝ , ဆီသို့ ရောက်လာ ပြန်သည် ။ ထို့နောက် ဖိနပ်သံ တဖြန်းဖြန်း ပြန်၍ မြည်လာပြန်သည် ။ ပြီးမှ ယောက်ျားစီးဖိနပ် စီးကာ နောက်ပြန် လမ်းလျှောက်ရင်း အမွှေးတိုင်ရနံ့များကို ဖြန့်ထွက်စေကာ အမေဝ က ဧည့်သည် ခေါ်ပြန်တော့သည် ။

ထိုအချိန်တွင် မြောက်ဘက် ၊ အရှေ့အနောက်လမ်း ဆီမှ ဆိုက်ကားဘဲလ် တီးသံ တစ်ချက်နှစ်ချက်လောက် အမေ ကြားလိုက်ရသည် ။ ခဏအကြာ ဆိုက်ကား တစ်စီး ကွေ့ဝင်လာသည် ကိုလည်း အမေ တွေ့လိုက်ရသည် ။

ပြီးတော့ ဆိုက်ကားက အမေ ထိုင်သောနေရာနှင့် အမေ အလုပ်လုပ်သော နေရာကြားတွင် ကျွီခနဲ မြည်အောင် ရပ်သွားတော့၏ ။ ဆိုက်ကားပေါ်က ဧည့်သည် နှစ်ယောက် ဆင်းလာသည် ။ ဆိုက်ကား နင်းသူကတော့ ဆိုက်ကား ပေါ်မှာပင် ရှိနေတုန်း ။

ထိုဆိုက်ကားဆရာ ကလည်း လုပ်ငန်းဆင့် စီးပွားရေး သဘောတရားကို သဘောတူသူပင် ဖြစ်ပါသည် ။ ယခု သူ ခေါ်လာသော ဧည့်သည်များ ကိုလည်း ယခင် လမ်းထောင့် တရုတ်မန်ကျည်းပင် ဧည့်ကြို နေရာမှ ခေါ် လာသည် မဟုတ် ။ မြို့တွင်းရှိ လူချမ်းသာ ရပ်ကွက်တစ်ခုမှ ခေါ်လာသော ဧည့်သည်များ ဖြစ်သည် ။ ဆိုက်ကားဆရာလေးမှာလည်း သူ့ ဧည့်ကြိုမှုလုပ်ငန်းကို ဖြန့်ထွက် လိုက်သူပင် ဖြစ်သည် ။

အမေက ဆိုက်ကား နင်းလာသူ ဘယ်သူဘယ်ဝါ မသိသေး ။ ထိုအချိန်တွင် ဆိုက်ကားနင်းသူက ဆေးလိပ် သောက်ရန် ဂက်စ်မီးခြစ်ကို ခြစ်လိုက်မှ ဆိုက်ကားနင်းသူ၏ မျက်နှာကို အမေက သဲသဲကွဲကွဲ မြင်လိုက်ရတော့၏ ။ ထိုအခါ အမေ့ထံမှ အချစ်တွေ ဖြန့်ထွက်သွားတော့၏ ။

“ ဘမြ ... ဘမြ ... ငါ့သားကြီး ”

▢  ကိုငြိမ်း ( မန္တလေး )
📖 ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း
      ဖေဖော်ဝါရီ ၊ ၂၀၁၆

နေပျော်တဲ့ ဘဝ

 ❝ နေပျော်တဲ့ ဘဝ ❞

ပခုက္ကူမြို့မှာ နေထိုင်တဲ့ ဦးလွင်အောင် ရဲ့ အသက်က ၈ဝ ကျော်ပါပြီ ။ ဒါပေမဲ့ ကျန်းမာ သန်စွမ်းတယ် ။

ကောင်းတူဆိုးဖက် ပေါင်းသင်းလာခဲ့တဲ့ သူ့ဇနီး ဒေါ်ညွန့်ရီက နှစ်နှစ် ကျော်ကပဲ ဆုံးပါးသွားတယ် ။ သူ့ ငယ်ဘဝမှာ လူမှန်း မသိတတ်ခင် ကတည်းက သူ့မိဘနှစ်ပါး ဆုံးပါးခဲ့တယ် ။ ဦးလွင်အောင်က ဘဝ အခက်အခဲတွေရဲ့ အထီးကျန်မှုတွေကို ရင်ဆိုင်တတ်နေပါပြီ ။

ဦးလွင်အောင်က ပခုက္ကူမြို့က အထင်ကရ ဘုရားတစ်ဆူ ဖြစ်တဲ့ သီဟိုရှင် ဘုရားကြီး ဂေါပကအဖွဲ့ နာယက လုပ်နေတယ် ။ သူ ကိုယ်တိုင်ကလည်း စာရေးဆရာ တစ်ယောက် ဖြစ်တာမို့ အချက်အလက် စုဆောင်း မှတ်တမ်းတင်တာ ဝါသနာ ပါတယ် ။ စေ့စပ်တယ် ။ ဘုရားကို လာရောက် ဖူးမြော်သူတွေကို ဦးလွင်အောင်က ကျကျနန ရှင်းပြတတ်တယ် ။

ဘဝကို ကျေနပ် ပျော်ရွှင်စွာ ဖြတ်သန်းနေတဲ့ ဦးလွင်အောင်ကို ပခုက္ကူမြို့က သူ့ နေအိမ်ကို ကျွန်တော် သွားရောက်တွေ့ဆုံပြီး သူ့ဘဝ အကြောင်းတွေ စကားစမြည် ပြောဖြစ်ပါတယ် ။

“ စစ်မဖြစ်ခင် pre war တုန်းက အမေ့အမေ ၊ အမေကြီးက မြို့တစ်မြို့မှာ တစ်ကျောင်းတည်း ရှိတဲ့ အချိန်တုန်းက ညောင်ဦးမြို့မှာ ကျောင်းအုပ်ဆရာမကြီး ၊ ကျွန်တော့်ကို မီးဖွားရင်း အမေက မီးတွင်းထဲမှာ ဆုံးတယ် ” 

“ ဒါဆိုရင် အမေ့ကို မမြင်လိုက်ရဘူးပေါ့ ” 

“ အမေ့ကို ဒီဓာတ်ပုံပဲ မြင်ဖူးတယ် ”

ဦးလွင်အောင်က မြန်မာဆန်ဆန် ကျက်သရေရှိတဲ့ အမျိုးသမီး တစ်ယောက်ရဲ့ ဓာတ်ပုံကို ကျွန်တော့်ကို ပြတယ် ။

“ အဖေ့ဘက်က ပန်းထိမ်မျိုး ၊ ကျွန်တော့်ကို အဖေ့ ဘက်က ခေါ်မွေးစားတယ် ၊ ကျွန်တော် ခုနစ်နှစ်သား လောက်မှာ အဖေ ကွယ်လွန်တယ် ”

“ အဖေ့ကိုလည်း မြင်ဖူးတယ် ဆိုရုံ မြင်ဖူးတာပေါ့ ၊ ကိုယ့်ကို ဘယ်သူက ဆက်ပြီး မွေးမြူလဲ ”

“ အဖေ့နှမ ဒေါ်လှရင် ၊ သူက အပျိုကြီး ၊ ဆိတ်တို့ နွားတို့ မွေးပြီး နို့တိုက် မွေးမြူခဲ့တာ ”

မိဘမဲ့ တစ်ယောက်ရဲ့ ခံစားမှုကို ကျွန်တော် မေးပါတယ် ။

“ ကျွန်တော် လူမှန်း သိတတ်ခါစမှာ ကျွန်တော်တို့ တိုက်နဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် တိုက်က ကျွန်တော်နဲ့ အသက်အရွယ်တူ သူငယ်ချင်း မောင်မောင် ဆိုတာက မနိုင်နိုင်ရာ ကိုင်တဲ့ သဘောနဲ့ ငါ့မှာ အဖေ ရှိတယ် ၊ အမေ အမေ ရှိတယ် ၊ မင့်ရှိလား မေးတယ် ၊ ကျွန်တော် ငိုပြီး အိမ်ပြန်လာတာပေါ့ ”

ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ခံစားမှုကို ကျွန်တော် စာနာနားလည်နိုင်ပါတယ် ။ 

“ ကျွန်တော့်အဘ ၊ အဖေ့အဖေ ဦးကျော်လှက ဘာကြောင့် ငိုတာလဲ မေးတယ် ၊ ကျွန်တော်က ပြန်ပြောပြတော့ ငါ့ကို အဖေခေါ် ၊ မင့်အမေကြီး ဒေါ်ရွှေပု ကို အမေခေါ်လို့ ပြောတယ် ” 

“ မိဘမေတ္တာ ငတ်တာ ရှိသလား ”

“ ငတ်တာပေါ့ ၊ အမိမဲ့ အဖမဲ့ နေခဲ့ရတာ ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့် ဦးလေး ဦးဘိုးရီနဲ့ တစ်အိမ်တည်း နေရတာ ၊ သူက စည်းကမ်း သိပ်ကောင်းတယ် ၊ စာကျက်ချိန် စာကျက် ၊ ဆော့နေရင် တွေ့တဲ့နေရာ စီးလာတဲ့ ဖိနပ်နဲ့ ချွတ်ရိုက်တာ ၊ သူ့ ကျေးဇူးကြောင့် ကျွန်တော် ဒီအခြေအနေ ရောက်လာတာ ၊ ဦးဘိုးရီက ကျွန်တော့် ကျေးဇူးရှင်ပါ ”

“ ငယ်စဉ်က ပညာ သင်ယူခဲ့ရတာလည်း ပြောပါဦး ”

“ ဒုတိယကမ္ဘာစစ် မဖြစ်ခင်မှာ ကျောင်းစနေတယ် ၊ စစ်ဖြစ်တော့ ကျောင်းပိတ် သွားတယ် ၊ စာမတတ်လိုက်ဘူး ”

ဦးလွင်အောင်က ရယ်မောတယ် ။

“ ညောင်ဦး ငှက်ပစ်တောင် ဘုန်းကြီးက ကျွန်တော့် အဘရဲ့ အစ်ကို တော်တယ် ၊ လက်ထောက် ဦးပဉ္ဇင်းတွေကလည်း အမျိုး ၊ သူတို့ဆီ ရောက်မှ စာသင်ရတယ် ”

ဦးလွင်အောင်က ပျဉ်ချပ်မှာ အိုးမဲခဲမှုန့်ကို ထမင်းရည်နဲ့ ဖျော်သုတ်ပြီး သင်ပုန်းလုပ် ၊ ကန့်ကူဆံနဲ့ ရေးခဲ့ရပုံကို ပြောပြပါတယ် ။ 

“ စစ်ပြီးတော့ ကျောင်းဆက် တက်ရလား ”

“ တက်ပါတယ် ၊ ၁၉၅၄ ခုနှစ်မှာ ရန်ကုန် ကံဘဲ့ ဆရာအတတ်သင် တက်တယ် ၊ ကျောင်းဆင်းလာတော့ ကျွန်တော်က ညောင်ဦးမှာ အလုပ်ရမယ် ထင်တာ ၊ မရဘူး ၊ ပခုက္ကူက အမှတ် ( ၂ ) အထက်တန်းကျောင်း မှာ အလုပ် စဝင်တယ် ” 

“ ဘယ်ရာထူးနဲ့လဲ ”

“ ကျွန်တော်က ပန်းချီကို Specialize ( အထူးပြု ) ယူခဲ့တော့ Drawing Master ခေါ်တာပေါ့ ၊ ပုံဆွဲဆရာ ဖြစ်တယ် ၊ တစ်ရက် ခြောက်လ ၁၉၅၅ မှာ အလုပ်ဝင်တယ် ”

“ ညောင်ဦးဘက် ပြန်ပြီး အပြောင်းအရွှေ့ မကြိုးစားဘူးလား ” 

“ ၁၉၅၈ ခုနှစ်မှာ ပခုက္ကူက ဦးဘမှင် နှမ အငယ်ဆုံး ဒေါ်ညွန့်ရင်နဲ့ အိမ်ထောင်ကျတယ် ၊ ပြောင်းတော့ ပြောင်းတယ် ၊ ပခုက္ကူမှာပဲ ၊ ၁၉၅၉ ခုနှစ်မှာ ပခုက္ကူ နာရီစင်နားက ကျောင်း ၊ ပြီးတော့ ၁၉၆၂ ခုနှစ်မှာ မြင်သာ ဆန်တန်းက မြန်မာ တစ်နိုင်ငံလုံး ပထမရတဲ့ ကျောင်းကို ရွှေ့ရတယ် ။ ၁၉၆၃ - ၁၉၆၄ မှာ ရေစကြို အထက်တန်းကျောင်းကို ရောက်သွားတယ် ”

“ ရာထူးတိုးသလား ”

ဦးလွင်အောင်က ရယ်ပြီး မတိုးပါဘူးလို့ ဖြေတယ် ။

“ ၁၉၆၇ ခုမှာ ဗဟိုနိုင်ငံရေးသိပ္ပံ အလုပ်သမားရေးရာ သင်တန်း သွားတက်ပြီး ပခုက္ကူက အလယ်တန်းကျောင်း တစ်ကျောင်းကို ပြန်ပြောင်းရတယ် ၊ ၁၉၇၂ ခုနှစ်မှာ နာမကျန်းပင်စင် ယူလိုက်ရပါတယ် ” 

“ ပင်စင် မယူခင် ကတည်းက စီးပွားရေး ထူထောင်ထားသလား ” 

ဦးလွင်အောင် ရယ်မောတယ် ။

“ သိတဲ့အတိုင်းပဲ ၊ အစိုးရဝန်ထမ်းလစာ ဆိုတာ မလုံလောက်ဘူး ၊ ကျွန်တော့်အစ်ကို ( ယောက်ဖ ) ဦးဘမှင် ၊ ဦးဘလွင် တို့က စီးပွားရေးထဲ ဆွဲသွင်းကြတယ် ၊ ဦးလွင်အောင်နဲ့သားများ အိမ်သုံးဆေး ရောင်းဝယ်ရေးဆိုင် ၊ စားသောက်ကုန် ဆိုင်တစ်ဆိုင် ၊ စက်ဘီးနဲ့ ယာဉ်အပိုပစ္စည်းဆိုင် ဆိုင်သုံးဆိုင် ဖွင့်တယ် ၊ ကျွန်တော့် အိမ်ရှင်မ ကလည်း စီးပွားရေး ဝါသနာပါတယ် ၊ ရက်ကန်း ထောင်တယ် ၊ နောက်ကျ ဆိုင်လုပ်ငန်းကို အိမ်ရှင်မရယ် ၊ သားသမီးတွေရယ် ဝိုင်းလုပ်ကြတာ ”

“ ကားလုပ်ငန်းလည်း တွဲလုပ်သေးတယ် မဟုတ်လား ”

“ သားအလတ်ကောင် မောင်မောင်က ကားဝါသနာ ပါတယ် ၊ ပခုက္ကူ - မန္တလေး ကြယ်တံခွန်လိုင်း ထူထောင်တယ် ၊ နောက် ရန်နိုင်မင်း ကားလိုင်း ထပ် ထောင်တယ် ၊ နှစ်သင်းလုံးမှာ ကျွန်တော်က ဥက္ကဋ္ဌ လုပ်တယ် ”

“ ကားလုပ်ငန်း အကြောင်း ပြောပြပါဦး ”

ဦးလွင်အောင်က ရယ်ပြန်တယ် ။

“ ကားလုပ်ငန်းက ကုသိုလ်တော့ရ ၊ ဝမ်းတော့ မဝပါဘူး ” 

“ အဆင်ပြေလို့ တစ်လိုင်းက နောက်တစ်လိုင်း ထပ်ထောင်တာ မဟုတ်ဘူးလား ”

“ ကြယ်တံခွန်ကို ရုန်းနိုင်အား ကောင်းလို့ ကျွဲကြီးလို့ ခေါ်ကြတယ် ၊ ကုန်တင်နိုင်တယ် ၊ ကြယ်တံခွန်က မြတ်သမျှ ရန်နိုင်မင်း ရှုံးတာနဲ့ ကုန်တာပဲ ” 

“ ကားလုပ်ငန်း စိတ်ချမ်းသာစရာလည်း ပြောပါဦး ”

“ မြစ်ကို ဇက်နဲ့ ကူးရတဲ့ အချိန်တုန်းက ပခုက္ကူနဲ့ မအူကြား သူခိုးဓားပြနဲ့ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန် အလွန်ဆိုးတဲ့ နေရာမှာ ကားက ပျက်ရော ၊ ကားပေါ်မှာ ယောနယ်က ဘုန်းကြီးသုံးပါး ပါတယ် ၊ ညကျ ကားရှေ့ မီးဖို ၊ အမျိုးသမီးတွေက ကားပေါ်အိပ် ၊ ဘုန်းကြီးတွေက ပရိတ်ရွတ်တယ် ၊ တစ်ခေါ်လောက် ဝေးတဲ့ ထန်း လျက်ဖိုက နောက်မနက်ကျ ဆွမ်းလာကပ်တယ် ”

“ ဘဝရဲ့ အပြောင်းအလဲ အချိုးအကွေ့ ဘယ်အချိန်မှာ ဖြစ်လဲ ”

“ ပင်စင်ယူတာ ၁၉၇၂ ၊ ဆိုင်တွေ ဖွင့်ပြီး ဈေးပေါ် ရောက်ကတည်းက ကျွန်တော့်ဘဝ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲ သွားတာပဲ ” 

“ အဲဒါ ဘာကြောင့်လဲ ”

“ အခြေခံ Foundation ကောင်းလို့ပဲ ၊ ကျွန်တော့် အစ်ကိုတွေ ၊ ကျွန်တော်က ယောက်ဖ လို့တောင် မခေါ်ဘူး ၊ အစ်ကိုတွေ ၊ သူတို့ကို မှီပြီး စီးပွားရေးက တက်လာတာ ၊ သာမန် ကျောင်းဆရာလူထွက်ကနေ သူတို့ရဲ့ စီမံကွပ်ကဲမှု ၊ အကြံဉာဏ် ကူညီပံ့ပိုးမှုကြောင့် တစ်ရှိန်ထိုး တက်သွားတာ ”

“ ဘဝက အမျိုးမျိုး စုံလာခဲ့တယ် ၊ ကျေနပ်တဲ့ ဘဝက ... ” 

“ စာရေးဆရာ ဘဝပဲ ”

ဦးလွင်အောင်က စာပေလုပ်သားအဖွဲ့ဝင် ကတ်တွေကို ပြပါတယ် ။ လွင်အောင် ၊ ပညာရေး ဆိုတဲ့ အမည်နဲ့ အသိအမှတ်ပြု ကတ်တွေကို စာပေအဖွဲ့ ဥက္ကဋ္ဌတွေ ဖြစ်တဲ့ ကိုဆောင်း ၊ လယ်တွင်းသားစောချစ် တို့ လက်မှတ် ထိုးထားတယ် ။  

“ စာပေဟာ ကျွန်တော့် အတွက် အသက်လို့ပဲ ပြောရတော့မှာပေါ့ ” 

သူ့ဇနီး ဆုံးသွားတာ နှစ်နှစ်ရှိပြီ ဖြစ်တယ် ။ အထီးကျန်သလား မေးပါတယ် ။

“ ကျွန်းသားပေါ်မှာ သံရိုက်ထားတာ ပြန်နုတ်ရင် လွယ်တယ် ၊ ပိတောက်သားထဲ ရိုက်ထားတဲ့ သံကျ အစွဲနာနေတယ် ၊ တော်တော်နဲ့ နုတ်ပစ်လို့ မရဘူး ၊ လွယ်လွယ် ပြောရင် လွမ်းတယ်ပေါ့ ၊ အစားထိုးတာမှ အပ ဖြေဖျောက်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး ၊ နောက်အိမ်ထောင် ပြောတာ မဟုတ်ဘူးနော် ၊ တရားနာတာတို့ ၊ စာဖတ်တာတို့နဲ့ ကုစားနေတယ် ”

 ⎕ ကျော်ရင်မြင့်

📖ဘဝဇာတ်ခုံ စုစည်းမှု - ၈

ပခုက္ကူ ဦးဘမှင်

 

❝ ပခုက္ကူ ဦးဘမှင် ❞

ဧရာဝတီမြစ် အနောက်ခြမ်းမှာ ပခုက္ကူ ဦးဘမှင် ရွှေဆိုင်ကို မသိသူ မရှိသလောက်ပါပဲ ။ သိက္ခာသမာဓိနဲ့ နာမည်ကောင်းကို ထူထောင်ထားလို့ ဦးဘမှင် အသက် ၉ဝ အထိ ရွှေဆိုင်ရဲ့ လုပ်ငန်းတွေ တစိုက်မတ်မတ် အောင်အောင်မြင်မြင် ဆက်လက် တည်ရှိနေပါတယ် ။

ပခုက္ကူမြို့ကို ရောက်ခိုက်မှာ ဘဘမှင်ရဲ့ အိမ်ကို ကျွန်တော် သွားရောက်ပြီး သူ့ဘဝ ၊ သူ့လုပ်ငန်းကို ထူထောင်လာခဲ့ပုံတွေ မေးတယ် ။

“ ကျွန်တော်က ပန်းထိမ် မတောက်တခေါက် တတ်တယ် ၊ တအားကြီး မတတ်ဘူး ”

ရွှေဆိုင်လုပ်ငန်းတွေနဲ့ အလွန်အောင်မြင်နေသူက ပန်းထိမ် မတောက် တခေါက်ပဲ တတ်တယ်လို့ ဆိုတယ် ။ ကျွန်တော် ကတော့ ဘဘရဲ့ စကားကို ကောက်ပြီး သူ ရိုးဖြောင့်တယ်လို့ မှတ်ချက်ချလိုက်မိပါတယ် ။

ဘဘဦးဘမှင် အနေအထိုင် ကလည်း ရိုးတယ် ။ ပခုက္ကူထွက် ချည်ထည် အင်္ကျီကိုပဲ ဝတ်ဆင်ထားပြီး အမြင် ရိုးတယ် ။ ကျွန်တော် သူ့အိမ်ကို ရောက်တော့ ည ၈းဝဝ နာရီ ရှိနေပြီ ။ ဘဘဦးဘမှင်က ဒီဗွီဘီရုပ်မြင်သံကြား သတင်း ကြည့်နေတယ် ။ ဒါကို မြင်တော့ အသက် ၉ဝ အထိ ခေတ်ကို မျက်ခြည်မပြတ် သူလို့ ကျွန်တော် အကဲဖြတ်ထားပါတယ် ။

ပန်းထိမ် မတတ်ဘဲ ဘာကြောင့် ရွှေဆိုင်လုပ်ငန်းတွေ အောင်မြင်တာလဲ ။

“ ကျွန်တော်က ဘာဝါသနာ ပါသလဲ ဆိုတော့ ရောင်းတာဝယ်တာ စီးပွားရေး တအား ဝါသနာပါတယ် ၊ ကျွန်တော် ငယ်စဉ် ကျုံပျော်မှာ နေတုန်းက ကျွန်တော့်အစ်ကို ကိုချစ်မောင်က ပန်းထိမ် လုပ်တယ် ၊ လက်ရာ ကောင်းတယ် ၊ ယောက်ဖ ကိုရွှေက ရွှေဆိုင် ထွက်တယ် ၊ ကျွန်တော်တို့က ပန်းထိမ် ဝင်လုပ်တာပေါ့ ၊ ဒါကြောင့် ပန်းထိမ် အနည်းအပါး တတ်တာ ၊ အရောင်းအဝယ် ဝါသနာ ပါတော့ ကျွန်တော်က ချည်ထုပ်တွေ ဝယ်ပြီး ရောင်းတယ် ၊ ထန်းဖူးတွေ ဝယ်ပြီး ရောင်းတယ် ။ တိုင်းပြည်က မငြိမ်းချမ်းဘဲ ကရင်နဲ့ ဗမာနဲ့ တိုက်ပွဲတွေ ဖြစ်ကြတယ် ၊ ဗမာစစ်တပ်က ကျည်ဆန်က ပေါတော့ စွတ်ရွတ် ပစ်တာ ၊ ရွာထဲမှာ ခေါင်းပေါ် ကျည်ဆန်တွေ ဝဲနေတာ ၊ နေဖို့ထိုင်ဖို့ မကောင်းတော့တာနဲ့ အသက် ၂ဝ ကျော်မှာ တူမလေး တစ်ယောက် လက်ဆွဲပြီး ကျုံပျော်က ထွက်လာခဲ့တယ် ၊ ကျွန်တော့်မှာ လုပ်သေနတ်တစ်လက်လည်း ပါတယ် ”

မငြိမ်းချမ်းတဲ့ ဒေသမှာ လုပ်သေနတ်တွေလည်း ပေါမှာပဲ ။ သေနတ် တစ်ဖက် ၊ တူမ တစ်ဖက် လက်ဆွဲပြီး ရှောင်တိမ်းလာသူ တစ်ယောက်ရဲ့ အသွင်ကို ကျွန်တော် စိတ်ကူးကြည့်တော့ အမေရိကန် ကောင်းဘွိုင်ရုပ်ရှင်ကားထဲက မြင်ကွင်းတွေနဲ့ တူသလိုလို တွေးမိပါတယ် ။

“ ကျုံပျော် ကနေ ရေကြည် ၊ ရေကြည် ကနေ ငသိုင်းချောင်း ၊ ငသိုင်းချောင်း ကနေ ဟင်္သာတ ရောက်တယ် ၊ ဟင်္သာတမှာ ကျွန်တော့်ယောက်ဖ ဦးရွှေ ဆိုတာ ရှိတယ် ၊ သူက ကြောက်တတ်တယ် ၊ သူကလည်း ပခုက္ကူကို ပြေးတယ် ၊ ပခုက္ကူမှာ ကျွန်တော့်နှမ တစ်ယောက် ရှိတယ် ၊ ဒေါ်လှညွန့် တဲ့ ၊ ကျွန်တော်လည်း ကူးတို့သင်္ဘော နဲ့ ပခုက္ကူ လိုက်လာတယ် ”

“ ပခုက္ကူ ရောက်တော့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းဖို့ ဘာတွေ လုပ်သလဲ ”

“ ကျွန်တော့်ယောက်ဖ ဦးရွှေက ပခုက္ကူမှာ ရွှေဆိုင် ထွက်တယ် ၊ ကျွန်တော်က သူ့ကို ကူကက်ရောင်းရင်း ပန်းထိမ်လည်း ဝင်လုပ်ရင်း ကျွန်တော်လည်း ရွှေဆိုင်ထွက်ဖို့ စိတ်ကူးတယ် ”

“ ငွေ အရင်းအနှီး လိုမှာပေါ့ ”

“ ကျွန်တော့် လက်ထဲမှာ ပိုက်ဆံက မရှိပါဘူး ၊ ကျွန်တော့်အစ်ကို ကိုချစ်မောင်က ပိုက်ဆံ ကျပ် ၆၀ဝ ၊ ကျွန်တော့်အစ်ကို ကိုဘလွင်က ၆ဝဝ ပေး တယ် ၊ ရေချိုးခြံထောင့်က ကွမ်းယာဆိုင်လို ဆိုင်ကလေးကို တစ်လ ၁၂ ကျပ်ခွဲနဲ့ ငှားပြီး ရွှေဆိုင် ထွက်တယ် ”

“ ရွှေထည် ဘယ်သူတွေ လာဝယ်သလဲ ”

“ ကျွန်တော်နှမ မလှညွန့်က ဂျပန်ခေတ်မှာ မီးသွေးကန်ရွာဘက်ကို စစ်ပြေးဖူးတယ် ၊ သူတို့က ပခုက္ကူ လာပြီး မြင်းစာ ၊ နွားစာမြက်ထုံးတွေ လာလာ ရောင်းတယ် ၊ မြက်ထုံးရောင်းပြီး အပြန်မှာ ရွှေဝယ်ပြန်တာ ”

ရွှေဆိုင်က ကွမ်းယာဆိုင်လို ဆိုင်သေးသေး ။ ဝယ်တဲ့သူတွေက တောရွာက မြက်ထုံး ရောင်းပြီး ဝယ်တာ ။ သူ့ပရိသတ်နဲ့ သူတော့ အံကျနေမှာပါပဲ ။

“ သူတို့က ရွှေလက်စွပ် ၊ လက်ကောက်သေးသေးပါးပါးလေးတွေ ဝယ်တာ ၊ ကျွန်တော်က သူတို့ ဝယ်နိုင်အောင် လုပ်ထားရတာပေါ့ ၊ ဆိုင်ထွက်ခါစက ပခုက္ကူက ဘယ်လိုဟာမျိုးတွေ ကြိုက်တတ်မှန်းလည်း ကျွန်တော် မသိဘူး ၊ ညနေကျ သူများဆိုင်တွေမှာ ရောင်းတာ လိုက်ကြည့်တယ် ၊ သူများတွေ မလုပ်တဲ့ သေးသေးကွေးကွေးလေးတွေ လုပ်ရောင်းတယ် ၊ ကျွန်တော့်မှာ ရွှေလည်း သိပ် များများစားစား ရှိတာ မဟုတ်ဘူး ”

“ ကွမ်းယာဆိုင်လို ဆိုင်လေးနဲ့ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ရောင်းနေခဲ့တာလဲ ”

“ သုံးလေးနှစ် ကြာတယ် ၊ အဲဒီအချိန်မှာ ပခုက္ကူ ၊ စည်ပင်က ဆိုင်ခန်းတွေ ရောင်းမယ်ဆိုတော့ ကျွန်တော်က စာရင်းပေးလိုက်တာပေါ့ ၊ ဈေးအရှေ့ဘက် ထောင့်ဆုံးဆိုင် ရတယ် ”

“ ပိုကောင်းသွားတာပေါ့ ”

“ လေးငါး ခုနစ်နှစ် ရှစ်နှစ်လောက် ရောင်းလိုက်တော့ ပစ္စည်းလေး တော်တော်များလာပြီ ၊ တစ်စတစ်စ တိုးတက်လာတယ် ၊ ဈေးအနောက်ဘက်တန်းမှာ အစိုးရက ဆိုင်ခန်းတွေ လေလံပစ်တော့ ကျွန်တော် ဝင်ဆွဲတယ် ၊ ကျပ် ၅ဝဝဝ နဲ့ ရတယ် ”

“ ဆိုင်ခန်းထဲ ငွေတွေ ဝင်သွားတော့ လုပ်ငန်းလည်ပတ်ရေးမှာ မထိခိုက်ဘူးလား ”

“ မထိခိုက်ဘူး ၊ နှစ်ပေါင်းက ကြာလာတော့ လုပ်ငန်းက တိုးတက်လာပြီ ”

“ ပန်းထိမ် သိပ်မတတ်ဘဲ ရွှေဆိုင် ဘယ်လို တိုးတက်လာလဲ ”

“ ခိုင်းဖို့ ပြုဖို့ ပညာကတော့ ကျွန်တော့် ဝမ်းထဲ ရှိပြီးသားပေါ့ ”

စီမံခန့်ခွဲမှု တတ်ကျွမ်းတာက ကြီးပွားကြောင်းပဲလို့ ကျွန်တော် ကောက်ချက်ချမိတယ် ။

“ ပန်းထိမ်ဖိုက ငါးဖို ၊ ခြောက်ဖို့လောက် ရှိတယ် ၊ ညနေ အလုပ်သိမ်းရင် ဖိုတွေ လှည့်ပြီး အပ်တယ် ၊ မန္တလေးလည်း အပ်တယ် ၊ ပခုက္ကူနဲ့ မတူတဲ့ လက်ရာမျိုး အတွက် မန္တလေးက ပန်းထိမ် သုံးလေးဖိုကို အပ်တယ် ”

“ သူများ ဖိုတွေကို အပ်ရတော့ ရွှေအရည်အသွေး မရိုးမသား မဖြစ်အောင် ဂရုစိုက်ရမယ် ထင်တယ် ၊ သူတို့က မမှန်မကန် လုပ်ရင် ကိုယ့်ဆိုင်ကို ထိခိုက်မယ် ”

“ မလုပ်ဝံ့ကြဘူး ၊ ကျွန်တော် မအပ်ရင် အလုပ်မရဘူး ၊ ပြီးတော့ အပ် ကတည်းက ကျွန်တော်က ရွှေပေးပြီး အပ်တာ ၊ ပေးတဲ့ ရွှေကို စံနဲ့ အပ်တာ ၊ ပြန် သိမ်းတော့လည်း အပ်တဲ့စံနဲ့ ပြန်တိုက်တယ် ၊ ကျွန်တော်က ငယ်ငယ်က ပန်းထိမ် လုပ်ခဲ့တော့ ရွှေ နားလည်တယ် ”

ရောင်းချတဲ့ ရွှေအပေါ် အရည်အသွေး အာမခံနိုင်အောင် ကြိုးပမ်းခဲ့ပုံတွေကို ဦးဘမှင်က ပြောပြတယ် ။ ရွှေပန်းထိမ်လုပ်ငန်း လုပ်သူ များစွာ ရှိပေမယ့် သူ့ဆိုင်က နှစ်ပေါင်း ၆ဝ ကျော်လောက် ခိုင်ခိုင်မာမာ တည်တံ့နေတယ် ။ ကျွန်တော်က ရေရှည်တည်တံ့ အောင်မြင်ခြင်းရဲ့ အဓိကက ဘာလဲလို့ မေးတယ် ။

“ အဓိကကတော့ ရိုးသားခြင်းပဲ ”

သူ့ရွှေဆိုင် အမည်ကို ဦးဘမှင်ရွှေဆိုင် လို့ပဲ အမည်ပေးထားတယ် ။ သိင်္ဂီရွှေစင်တို့ ၊ ဇမ္ဗူရာဇ်ရွှေစင်တို့ စတဲ့ တခြား အမည် တစ်ခုခု မပေးဘူး ။ ဘာကြောင့်လဲ ။

“ နာမည်က အရေးကြီးတယ် ၊ ကျွန်တော့်နာမည်ကို ရိုးရိုးသားသား တည်ဆောက်လာခဲ့တာ ၊ ကျွန်တော့်နာမည်ကို ထူထောင်လာခဲ့တာ နှစ်ပေါင်း ၆ဝ လောက် ရှိသွားပြီ ၊ နာမည်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာပေါ့ ”

“ ရွှေဆိုတာ တန်ဖိုးကြီးတယ် ၊ တိုင်းပြည်က တရားဥပဒေ မစိုးမိုးချိန်မှာ ဓားပြတိုက်တာတို့ ကြုံရဖူးလား ”

“ ရန်ကုန်မှာ ကြုံဖူးတယ် ၊ ရွှေက များလာပြီ ၊ ပခုက္ကူမှာတင် ဖြုန်းမကုန်တော့ ရန်ကုန် သွားရောင်းတယ် ၊ တော်လှန်ရေးကောင်စီ လက်ထက်ပေါ့ ၊ ရွှေ ငါးဆယ်သား ရောင်းပြန်လာတာ ၊ သူတို့က ရိပ်မိပုံရပါတယ် ၊ ရွှေရောင်းလို့ ရတဲ့ ငွေတွေနဲ့ အတူ ကျွန်တော့်ကို ကားပေါ် ဆွဲတင်သွားတယ် ၊ သာကေတတံတားဘက် ခေါ်သွားပြီး ပိုက်ဆံတွေ လုယူပြီး လူကို ထားပစ်ခဲ့တယ် ”

ကျွန်တော်တို့ စကားပြောနေတဲ့ အနီးမှာ ဘဘဦးဘမှင်နဲ့ ဇနီး ဒေါ်သန်းမြ ကလည်း အတူ ထိုင်နေတယ် ။ ရွှေငါးဆယ်သား ရောင်းရငွေတွေ အလုခံရတဲ့ အဖြစ်အပျက်ကို ဖြည့်စွက်ပြီး ပြန်ပြောပြတယ် ။

“ အဲဒီလိုဖြစ်ပြီး ရန်ကုန်က ပြန်လာတာက သီတင်းကျွတ်လဆန်း ၁၃ ရက် ၊ ပခုက္ကူမှာက ၁၃ ရက်က စပြီး ဘုရားပွဲ ရှိတယ် ၊ သမီးကြီးက ဘုရားပွဲ လှည့်ရာမှာ မိဖုရားကြီးလုပ်ဖို့ အရွေးခံထားရတာ ၊ သမီးကြီးက ဖေဖေ ပြန်လာပြီ ၊ ဖေဖေက အိတ်လည်း မပါဘဲလို့ ပြောတာ ကျွန်မက ကြားလိုက်တယ် ”

ရွှေငါးဆယ်သား ဆိုရင် ခုကာလ ပေါက်ဈေးနဲ့ဆို ကျပ်သိန်း ၃၅ဝ လောက် တန်ကြေးရှိတာ ။ သမီးက ဘုရားပွဲမှာ တကယ့် နေရာကောင်းက ပွဲဝင်ဖို့ စီစဉ်ထားတာ ။ ဇနီးတစ်ယောက် အနေနဲ့ ဒေါ်သန်းမြ ဘယ်လို ခံစား ဖြေရှင်းသလဲ ကျွန်တော် သိချင်တယ် ။

“ သူက အလုခံရတာ မပြောဘူး ၊ ငွေတွေကို သူ့ယောက်ဖက ကား ဝယ်ချင်လို့ ချေးယူထားလိုက်တယ်တဲ့ ၊ ပိုက်ဆံ ယူထားတာ ထားလိုက်ပါတော့ ၊ အိတ်က ဘာကြောင့် မပါတာလဲ တွေးတယ် ၊ သူ့မျက်နှာကလည်း ထူးခြားနေတယ် ၊ ဒါကြောင့် သူ ရေချိုးနေတုန်း သူနဲ့ ခရီးအတူ သွားခဲ့သူ တစ်ယောက်ဆီ သမီးကို သွားမေးခိုင်းတော့ အဖြစ်မှန် သိရတယ် ”

ဒေါသူပုန်ထတော့မှာလား ကျွန်တော် နားစွင့် နေပါတယ် ။

“ ကျွန်မက ဘုရား ဘုရား ၊ ပစ္စည်းပဲ ယူလို့ တော်ပါသေးရဲ့ ၊ ပစ္စည်း ယူပြီး လူမသ,တ်တာ တော်ပါသေးရဲ့ ၊ ပစ္စည်း ဆိုတာက လူရှိရင် ပြန်ရှာလို့ ရတယ်လို့ ”

ဘဘရဲ့ဇနီး ဒေါ်သန်းမြရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထား ကိုလည်း လေးစားမိတယ် ။ သူ့ခင်ပွန်းသည်ကို ငွေကြေးထက် သူ တန်ဖိုးထားတယ် ။ တချို့ ဇနီးမောင်နှံတွေက အိမ်ထောင်ဖက်ကို ပစ္စည်းလောက် တန်ဖိုး မထားနိုင်ဘဲ ဒေါသမီး တောက်လောင်ကြတာတွေကို တွေ့ဖူးပါတယ် ။

“ လုယူသွားတဲ့ သူတွေကိုလည်း လူသ,တ်မသွားလို့ ကျေးဇူးတင်တယ် ၊ သူတို့လည်း ဒီငွေတွေနဲ့ လူကောင်းဖြစ်ကြပါစေလို့ မေတ္တာပို့တယ် ၊ လူအန္တရာယ် မဖြစ်ခဲ့တာကိုပဲ ကျေးဇူးတင်နေတယ် ၊ အဲဒီတုန်းကသာ လူသ,တ်လိုက်ရင် ကျွန်မတို့ ဒီအခြေအနေ ဘယ်နေရမှာလဲ ”

“ ဘုရားပွဲမှာ လှူစရာတွေ ၊ ဘုရားပွဲလှည့်တော့ မိဖုရား လုပ်ရမှာတွေ လုပ်ဖြစ်သေးလား ”

“ လုပ်ပါတယ် ၊ လာတဲ့ ဧည့်သည်တွေကို ခေါက်ဆွဲတို့ ၊ မုန့်ဟင်းခါးတို့ ကျွေးနေကျ ကျွေးတယ် ၊ သမီးကြီးကလည်း ဘုရားလှည့်ရာ မိဖုရားလုပ်တယ် ၊ ဣန္ဒြေ မပျက်ဘူး ၊ ဘယ်သူမှ ကျွန်မတို့ ဖြစ်တာ မသိဘူး ၊ ဖြစ်ပြီးသားဟာက တစ်ကဏ္ဍလေ ”

လောကဓံကို သူတို့ မိသားစု ရင်ဆိုင်ခဲ့ကြပုံက ချီးကျူးစရာ ဖြစ်ပါတယ် ။

“ လုယူခံလိုက်ရတဲ့ ဟာတော့ မရပါဘူး ၊ ဒါပေမဲ့ ရောင်းရင်းဝယ်ရင်း တစ်စတစ်စ ပြန်ထူထောင်လာခဲ့ကြတာပဲ ”

“ အဲဒီ တစ်ကြိမ်ပဲလား ”

ဘဘဦးဘမှင်က သူ့အဖြစ်ကို ပြန်ပြောပြတယ် ။

“ နောက်တစ်ခါ ဖြစ်သေးတယ် ၊ အဲဒီတုန်းက ရန်ကုန်က ရွှေရောင်းပြီး အပြန် ၊ မြင်းခြံရထားကို မီးရထားအိပ်စင်မှာ စီးလာရင်း ကျွန်တော် အိပ်ပျော်နေတုန်း ငွေတွေ ခိုးယူသွားတာ ခံရတယ် ”

“ ကံနိမ့်လို့ ခံရတာပဲ ဆိုပြီး ဗေဒင်မေး ၊ ဘုန်ကြီးဆွမ်းကပ် လုပ်သေးလား ”

“ ကျွန်မက ဗေဒင်တွေ ၊ နတ်တွေ နည်းနည်းမှ ဝါသနာမပါဘူး ။ အရင်က ကျွန်မတို့က လုပ်ခဲ့လို့ ပြန်ခံရတာ ၊ ခု ကျေသွားပြီ ”

လို့ ဒေါ်သန်းမြက ဖြေပါတယ် ။

ဦးဘမှင်ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကောင်း ထဲမှာ သူတစ်ကိုယ်တည်း ကြီးပွား ချမ်းသာဖို့ မလုပ်ဘဲ အသိုင်းအဝိုင်း တစ်ခုလုံးကို ဆွဲတင်တာလည်း ပါဝင်တယ် ။ ကျွန်တော်က အဲဒါကိုလည်း မေးပါတယ် ။ သူက စီးပွားရေး စိတ်ဝင်စားပေမယ့် သားသမီးတွေကို ပညာတတ်တွေ ဖြစ်အောင် သင်ပေးတာလည်း မေးတယ် ။

“ ကျွန်တော်က လေးတန်းပဲ တတ်တာ ၊ ကိုယ် ပညာ သိပ် မတတ်တော့ သားသမီးတွေကို ပညာတတ်စေချင်တယ် ၊ ကိုယ်ကလည်း တတ်နိုင်လာတော့ ပညာသင်ပေးတာပေါ့ ”

“ ကိုယ့်ဘဝကိုယ် ပြန်ကြည့်တော့ ကျေနပ်သလား ”

“ ကျေနပ်ပါတယ် ၊ အဓိကကတော့ ကိုယ့်မိသားစုကို ပြည့်ပြည့်စုံစုံ ချမ်းချမ်းသာသာနဲ့ လူတစ်လုံး သူတစ်လုံး ဖြစ်အောင် ထူထောင်ပေးနိုင်ခဲ့တာကို ကျေနပ်ပါတယ် ”

⎕ ကျော်ရင်မြင့်
📖ဘဝဇာတ်ခုံ စုစည်းမှု - ၈

စမ်းသလား

 

❝ စမ်းသလား ❞
     ( ပီမိုးနင်း )

“ အိုင်ဆေး ကိုမောင်ခင် ၊ အဘိုးကြီးတော့ အင်မတန် သဘောကောင်းပုံ ရတယ် ။ အပြောအဆို အင်မတန် ယဉ်ကျေးတာပဲ ” ဟု မောင်စိန်က ပြောလေ၏ ။

“ အပြောအဆို ယဉ်ကျေးတာက အလကားအပို ၊ ခင်ဗျား ကြပ်ကြပ် ဂရုစိုက်ဖို့ ရှိတယ် ။ ခင်ဗျားက လူသစ် ၊ ကျုပ်တို့ကတော့ သူ့အကြောင်းကို သိပြီး ဖြစ်နေလို့ ပြောတာ ” ဟု မောင်ခင်က ပြောလေ၏ ။

မောင်ခင်နှင့် မောင်စိန်သည် ချစ်ခင်သော ကျောင်းနေဘက် သူငယ်ချင်း နှစ်ယောက် ဖြစ်ကြလေ၏ ။ မောင်ခင် မှာ ဦးသာအိုး ကုမ္ပဏီ၌ လူဟောင်း ဖြစ်၏ ။ မောင်စိန်မှာ ဆယ်တန်းအောင်ပြီးနောက် အလုပ်မရ ခိုကိုးရာလည်း မရှိ ။ ရောင်လည် ၊ ရောင်ပတ် ဖြစ်၍ နေရာမှ မောင်ခင်က အဘိုးကြီးအား ပြောပြီး အလုပ်သွင်း၍ ထားသူ ဖြစ်လေ၏  ။

စိန် ။  ။ “ ပြောစမ်းပါဦး သူငယ်ချင်းရဲ့ ၊ ဘယ်လို အကြောင်းလဲ ”

ခင် ။  ။ “ ငါ သူ့ဆီ ရောက်စက သတင်းစာတိုက် ကြော်ငြာ သွားပြီး အပေးခိုင်းတယ် ။ စာမှာ ငွေငါးဆယ် နှစ်လအတွက် တင်ကြိုပေးတဲ့အကြောင်း ပါလာတယ် ။ ငွေကို ကြည့်တော့ ခြောက်ဆယ် ဖြစ်နေတယ် ။ ဒါမျိုးနှင့် ဘာရမလဲ သူငယ်ချင်းရဲ့ ၊ နဂိုက အင်မတန်ရှင်းတဲ့ လူကို လာပြီး စမ်းတာကလား ၊ ငါက ငွေတစ်ဆယ်ကို သူ့ ပြန်ပေးလိုက်တာပေါ့ ။ သည်ကတည်းက စပြီး အားလုံး ပုံလွဲတာပဲ ”

စိန် ။  ။ “ သည်လိုလား ၊ ရှေးအဘိုးကြီးကိုး ၊ ခု ကာလ တက်လူတွေကို ရှေးနည်းနှင့် စမ်းလို့ ဘာရမလဲ ”

ထိုအတွင်း ဆိုင်၌ ခိုင်းစေသော ဖိုးလှခေါ် သူငယ်ကလေးသည် ၎င်းတို့ နှစ်ယောက်ဆီသို့ တူရူလျက်လာပြီး သူဌေး ခေါ်နေကြောင်း မောင်စိန်အား ပြောလေ၏ ။ မောင်စိန် ထွက်၍ သွားလေ၏ ။ မောင်ခင်သည် နယ်မှ လာသော ပစ္စည်းများ ၊ စာများကို ရှင်းလင်း၍ နေလေ၏ ။

သူဌေးသည် မောင်စိန်အား မိမိ၏ စားပွဲနှင့် ယှဉ်လျက်နေသော စားပွဲငယ်ကလေး တစ်ခုမှာ ထိုင်စေပြီးနောက် အလုပ်အကြောင်းကို ပြော၍ ပြလေ၏ ။

“ ဦးအလုပ်က အနယ်နယ် အရပ်ရပ်မှာ ရှိတဲ့ ကိုယ်စားလှယ်များ ၊ ဖောက်သည်များနှင့် စာပေးစာယူ အများကြီး လုပ်ရတယ် ။ စာပေးစာယူ အလုပ်မှာ ပေါ့ရင် သိသိသာသာ အလုပ်လျော့တာပဲ ။ မောင်ခင်က မင်း စာရေးကောင်းတယ်လို့ အများကြီးပဲ ပြောတယ် ။ သို့သော်လည်း စာရေးတဲ့ အပြင် ဗွီပီပီ အလုပ်များကိုလည်း မင်း ကိုင်ရလိမ့်မယ် ။ မင်း ရေးရမယ့် စာများ ဗွီပီပီနဲ့ ပို့တဲ့ ပစ္စည်းများ အကြောင်းနှင့် အများကြီး ပတ်သက်လိမ့်မယ် ” ဟု ပြောပြီး “ ဟောဒီစာကို ဖတ်စမ်း ၊ ဖတ်ပြီးရင် မင်း သဘောနှင့် သည်လူ ကျေနပ်အောင် ပြန်စာတစ်ခု ရေးစေချင်တယ် ။ ဆယ်မိနစ်နှင့် ပြီးရမယ် ” ဟု ပြောရင်း စက္ကူ ၊ တစ်ရွက်ကို စာများ ထဲမှ ယူပြီး မိမိ၏ အနီးရှိ အမှိုက်ခြင်းထဲသို့ ချလိုက်ရာ ချသော စက္ကူအောက်၌ အခြားစာရွက် ကပ်၍ ပါသွားသည်ကို မောင်စိန် မြင်လိုက်လေ၏ ။ သို့ အဘိုးကြီးသည် မောင်စိန်၏ မျက်နှာကို လျင်မြန်စွာ မျက်စောင်းထိုး၍ ကြည့်လိုက်လေ၏ ။

ထိုအခိုက် မောင်ခင်သည် အရေးကြီးသော စာတစ်စောင်ကို သူဌေးအား လာ၍ ပေးလေ၏ ။ မောင်စိန်သည် ထိုအခါ၌ သူဌေး အရေးခိုင်းသော စာကို ငုံ့လျက် ရေး၍ နေလေ၏ ။ သူဌေးလည်း မောင်ခင် ပေးလာသော စာကို ဖတ်၍ နေလေ၏ ။ မောင်ခင်သည်ကား သူဌေး နောက်နား၌ ရပ်ကာ စက္ကူစုတ်ခြင်းကို ကြည့်၍ နေလေ၏ ။

သို့ဖတ်၍ ပြီးသောအခါ သူဌေးသည် မောင်ခင်ကို မော့၍ ကြည့်ပြီး “ ကောင်းပြီ ” ဟု ပြော၍ ဦးခေါင်းကို ညိတ်လိုက်လေ၏ ။ မောင်ခင်လည်း အခန်းထဲမှ စိတ်လက် လေးလံသော အမူအရာနှင့် ထွက်၍ သွားလေ၏ ။ သူဌေးလည်း ၎င်းစာကို မောင်စိန်အား ပေးပြီး တနင်္ဂနွေ နှစ်ပတ် ဆိုင်းရင် ဒီလူ လိုချင်တဲ့ စက်ကို ဆက်ဆက် ရနိုင်ကြောင်း ၊ တခြားမှာ မဝယ်ဘဲ တနင်္ဂနွေ နှစ်ပတ်လောက်သာ စောင့်ဖို့အကြောင်း ၊ စောင့်မှာဖြင့်ရင် စာတစ်စောင်နှင့် စရန်ငွေ သုံးပုံတစ်ပုံ ပို့လိုက်ဖို့ အကြောင်းကို ပြန်စာရေး လိုက်စမ်း ၊ ဖောက်သည် တစ်ယောက်နှင့် ဆက်မိရင် မလွတ်အောင် လုပ်ဖို့ဟာ စာသာ ဖြစ်ကြောင်းနှင့် ပြောပြီး ထွက်၍ သွားလေ၏ ။

အဘိုးကြီးသည် ထွက်၍ သွားပြီး ထိုအပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားသော လှေကားကို တက်လေ၏ ။ ထိုလှေကားမှာ မောင်စိန် စာရေးနေသော အခန်းတွင်းကို ကောင်းစွာ မြင်နိုင်သော အပေါက်ငယ် တစ်ခုသည် နံရံမှာ ရှိလေ၏ ။ သူဌေးသည် ထိုလှေကားနံရံမှ ကြည့်လေ၏ ။ သို့ကြည့်ရာ စက္ကူစုတ်ခြင်းကို မြင်ရလေ၏ ။ မောင်စိန်ကိုကား မမြင်ရပေ ။

အတန်ငယ်ကြာမှာ ကြည့်မိသောအခါ မောင်စိန် စာရေးရာမှ ထပြီး မိမိ၏ သူဌေး စားပွဲသို့ လာသည်ကို မြင်လိုက်ရလေ၏ ။ တစ်ကိုယ်လုံးကို မမြင်ရ ။ အပေါ်ပိုင်း တစ်ဝက်ကိုသာ မြင်ရခြင်း ဖြစ်လေ၏ ။

ထို့နောက် မောင်စိန်သည် မိမိ စာရေးသော စားပွဲငယ် ဘက်သို့ ပြန်၍ သွားသည်ကို မမြင်ရ ။ ခြေသံကို ထောက်သဖြင့် အခန်းပြင်သို့ ထွက်၍ သွားသည်ကို သိရလေ၏ ။

သူဌေးသည် ဆက်လက်၍ ကြည့်လေ၏ ။ သို့ ဆက်လက်၍ ကြည့်ရာ တစ်ဖန် အခန်းထဲသို့ ပြန်၍လာသော ခြေသံကို ကြားရပြီး စက္ကူခြင်းထဲသို့ နှိုက်သော လက်တစ်ခုကို မြင်ရလေ၏ ။ ထိုလက်မှာ ရှပ်အင်္ကျီ ဝတ်၍ ထားသော လက် ဖြစ်လေ၏ ။ ရှပ်အင်္ကျီမှာ လက်မာ ဖြစ်လေ၏ ။

မောင်စိန် စာရေးနေစဉ်က အပေါ်မှာ ပိုးအင်္ကျီ ဖြစ်၍ ရှပ်လက်မာဖြစ်သည်ကို အဘိုးကြီး သတိထားလိုက်မိလေ၏ ။ နောက်တစ်နေ့ အလုပ်တိုက်သို့ မောင်စိန် လာသောအခါ မောင်ခင်ကို မတွေ့ရ ။ မေးမြန်းစုံစမ်း သောအခါ မောင်ခင်မှာ သူဌေး၏ အမိန့်အရ ပဲခူး ကိုယ်စားလှယ်ထံ ယနေ့ချက်ချင်း မီးရထားနှင့် လိုက်၍ သွားရကြောင်း သိရလေ၏ ။

မောင်ခင်သည် အလုပ်ကို လွန်စွာ ကြိုးစားသဖြင့် အရာရာ၌ ယုံကြည်လွှဲအပ်ခြင်းခံရသူ ဖြစ်လေ၏ ။ အလုပ်ဆင်းချိန်မှာ အခြား စာရေးများထက် တစ်နာရီ ၊ နှစ်နာရီ နောက်ချန်၍ ဆင်းလေ့ ရှိ၏ ။ အလုပ်တက် ရာ၌ အခြား စာရေးများထက် တစ်နာရီ ၊ နှစ်နာရီ ပို၍ စောလေ့ ရှိ၏ ။ သို့ဖြစ်လေရာ ထိုနေ့မှာ အစောကြီး တိုက်သို့ ရောက်အလာမှာ မိမိ၏ စားပွဲပေါ်၌ ပဲခူးကို သွားရန် အမိန့်စာကို တွေ့ရသဖြင့် ချက်ချင်း ထွက်၍ သွားခြင်း ဖြစ်လေ၏ ။

မောင်စိန်သည် မိမိ၏ စားပွဲသို့ ရောက်သောအခါ စာတစ်စောင်ကို တွေ့ ရလေ၏ ။ ထိုစာ၌ လုပ်ကိုင်ပုံများ ကျေနပ်ဖို့ မရှိကြောင်း ၊ သို့အတွက် အခြားမှာ အလုပ် ရှာဖို့အကြောင်း ၊ အလုပ် တခြားမှ ရလျှင် ဝမ်းသာလိမ့်မည် ဖြစ်ကြောင်းများနှင့် အဘိုးကြီး၏ လက်မှတ် ပါရှိလေ၏ ။

ထိုအခါ မောင်စိန်မှာ မျက်နှာ ညိုမည်း၍ သွားလေ၏ ။ ထို့နောက် ဒေါသဖြစ်လေ၏ ။ ထို့နောက် မိမိ၏ စားပွဲ၌ ထိုင်ကာ စာတစ်စောင်ကို ရေးခြစ်ပြီး စာအိတ်ထဲ၌ ထည့်၍ သူဌေး၏ နာမည်ကို စာအိတ်ပေါ်တွင် ရေးလေ၏ ။ ထိုစာကို သူဌေး၏ စားပွဲပေါ်၌ တင်၍ ထားပြီး ခြေကို ပြင်းပြင်းနင်းလျက် ထွက်၍ သွားလေတော့သတည်း ။

သို့သွားရင် ခက်ပြီ အဘယ်မှာ အလုပ်ရပါမည်နည်း ။ ယခု ရခဲ့ပြီး ယခု စွန့်ခဲ့ရသော အလုပ်မှာ လခ ခြောက်ဆယ်အပြင် အလုပ်ကို နားလည်ပြီးနောက် ထိုအလုပ်မျိုးကို ကိုယ်တိုင် လုပ်လျှင် ကြီးပွားနိုင်သော လမ်း ရှိသည့် အလုပ် ဖြစ်လေ၏ ။ ယခုလို ရှားပါးသော ခေတ်အခါ၌ ထိုအလုပ်မျိုးကို အဘယ်မှာ ရှာ၍ ရပါမည် နည်း ။ အလုပ်မှာ စာပေးစာယူ အလုပ်ဖြစ်ရာ မိမိ၏ ဝါသနာနှင့်လည်း သက်ဆိုင်လေ၏ ။ သို့သော်လည်း ကုန်သည် စာပေးစာယူ အလုပ်ကို မလုပ်ဖူးသောကြောင့် အဘိုးကြီး အဘယ်အချက်မှာ မကျေမနပ် ဖြစ်နေသည် တွေး၍ မရပေ ။ တကယ်ဆိုလျှင် အမှားညွှန်ပြ၍ အသစ် ရေးခိုင်းချေက မဖြစ်ဖို့ မရှိပေ ။ သို့ပါလျက် တစ်ချက်လွှတ် ယခုလို အလုပ်မှ ထုတ်ပစ်ခြင်းသည် စကတည်းက မလိုချင်ဘဲလျက် မောင်ခင်ကို အားနာပြီး အလုပ် လက်ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိသာလေ၏ ။ မောင်စိန် မှာ ထိုအကြောင်းအရာများကို တွေးရင်း မျက်ရည်များ လည်၍ လာလေ၏ ။ မစော သိလျှင် ဝမ်းနည်းမှာပဲ ။ မစောမှာ အလွန်ရင်းနှီး၍နေသော မောင်နှမလို မက ချစ်ခင်သူ ဖြစ်၍ မောင်စိန် အလုပ်ရသဖြင့် သိရသော အခါ လွန်စွာဝမ်းသာပြီး ပေါက်၍ နေသော ပိုးခြေအိတ် ဖနောင့်ကို ဖာ၍ ပေးလိုက်သူ ဖြစ်လေ၏ ။ မောင်စိန် သည် ထိုနေ့ညနေ၌ မစော ထံသို့ မသွားဘဲ မိမိ၏ အခန်းကို ပြန်လေ၏ ။ ထိုအခန်းမှာ အလုပ် မရှိသော လူပျို ခြောက်ယောက် စု၍နေသော အခန်း ဖြစ်လေ၏ ။

မိမိနှင့် အတူ နေသော အဖော်များကလည်း မောင်စိန် အတွက် ဝမ်းသာ၍ နေကြရာ ပထမ လခထုတ်လျှင် တရုတ်ပင်လယ်မှာ ခြောက်ယောက်စလုံး တစ်စုတစ်ဝေး ပျော်ပွဲစားကြဖို့ တိုင်ပင်၍ ထားကြလေ၏ ။

မောင်စိန်မှာ ၎င်းတို့အား အဘယ်ပုံ မျက်နှာပြရမည် မသိ ပြန်၍ သွားရာ အခန်းပြတင်းပေါက်မှ ပြူ၍ ထွက်နေသော ကု,လားမောင်ကြီးနှင့် ပါတူးခေါ် တရုတ်ကပြားကလေးကို မြင်သောအခါ နောက်သို့ လှည့်ကာ မပြန်သော ခရီးကို သွားချင်သကဲ့သို့ ဖြစ်လေ၏ ။

သို့သော်လည်း စိတ်ကို တင်းလျက် သွားရလေ၏ ။ လှေကားသို့ ရောက်သောအခါ ၎င်းတို့ နှစ်ယောက် လှေကားထိပ်မှ ကြိုလျက် “ အိုင်ဆေး ဘယ့်နှယ်လဲ ၊ ယနေ့ ဟိုတယ်သွားဖို့ အခွင့်ယူလာခဲ့တယ် မဟုတ်လား ၊ မှန်းစမ်း ” ဟု အိတ်များကို နှိုက်၍ စမ်းကြလေ၏ ။

“ မရသေးပါဘူးဗျာ ၊ နေမကောင်းလို့ ခွင့်တောင်းလာတာပါ ” ဟု ပြောပြီး အိပ်ရာကို သွားလေရာ အပ်ဘဒူလာက “ ကိုယ့်လူက တယ်ရှော်တာကိုး ” ဟု ညည်းလျက် အခန်းနံရံ မှီကာ မျောက်ထိုင် ထိုင်လျက် လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်၍ နေလေ၏ ။

နောက်တစ်နေ့ မောင်ခင်သည် အလုပ်တိုက်သို့ ရောက်၍ မောင်စိန်ကို မတွေ့ ရသောအခါ သူဌေးနှင့် စကားပြောရင်း မောင်စိန် စားပွဲကို မကြာမကြာ ကြည့်လေ၏ ။

သူဌေး ။  ။ “ မင်း လူလား ၊ ငါ အစကတည်းက သိတယ် ။ ဟန်မကျဘူး ဆိုတာ သည့်အတွက် အခြားမှာ အလုပ်ရှာဖို့ ပြောလိုက်တယ် ”

မောင်ခင်သည် အံ့အားသင့်၍ နေလေ၏ ။

“ ဘာဖြစ်လို့လဲ ဦးရဲ့ ၊ ဘာအပြစ်ရှိသလဲ ”

“ မနေ့က ငါ စက္ကူခြင်းထဲကို တစ်ဆယ်တန်စက္ကူ တစ်ချပ်ကို တခြား စာရွက်နှင့် အတူ ထည့်လိုက်တာ သူ မြင်တယ် ။ ပြီးတော့ ငါ အမှတ်တမဲ့ ကြည့်နေတယ် ။ သူ ဒီငွေစက္ကူကို ခြင်းထဲ နှိုက်ယူပြီး ထွက်သွားတယ် ။ တကယ်ဆိုရင် ငါ မတော်တဆ ချမိကြောင်း သူ သိရမယ် ။ သိရင် သည်လို မလုပ်သင့်ဘူး ။ သူခိုးကလေးပဲ ။ ငါ့တိုက်မှာ သူခိုးကို မထားဘူး ”

ထိုအခါ မောင်ခင်သည် စားပွဲအောက်၌ ကျ၍ နေသော စာအိတ် တစ်အိတ်ကို မြင်သဖြင့် ကောက်၍ ယူလေရာ မောင်စိန်၏ လက်ရေးဖြင့် ရေးထားသော သူဌေး၏ နာမည်ကို မြင်သဖြင့် သူဌေးအား ထိုစာကို ပေးလေရာ သူဌေးသည် ဖွင့်၍ ဖတ်လေ၏ ။ ထို့နောက် မောင်ခင်အား ပေးပြီး “ မြင်ရင် သည်ငွေစက္ကူ ဘယ်မလဲ ၊ ပြန်ပေးပါလား ” ဟု ပြောလေ၏ ။

မောင်ခင်သည် စာကို ဖတ်လေရာ အောက်ပါ အတိုင်း တွေ့ရလေ၏ ။

ဦးမင်း ခင်ဗျား ...

မနေ့က ခြင်းထဲကို ငွေစက္ကူတစ်ချပ် ဦး ထည့်လိုက်သည်ကို မြင်ရပါသည် ။ ယနေ့ ထိုငွေစက္ကူကို မတွေ့ရ သောအခါ ကျွန်တော်၏ သူငယ်ချင်း ကိုခင်မောင် ကတော့ ဦးဟာ စာရေးအသစ်များကို စမ်းတတ်တယ်လို့ ပြောပါသည် ။ သည့်အတွက် ဤအကြောင်းကို ဦး အား စာရေးပြောကြားလျှင် ကောင်းလိမ့်မယ် မှတ်ထင်ပါသည် ။
            “ စိန် ”

မောင်ခင်သည် စာကို ကိုင်မြှောက်လျက် သူဌေး၏ မျက်နှာအနီးသို့ စာကို ကပ်ကာ ပြပြီး “ သည်ငွေတစ်ဆယ် ဟာ ကျွန်တော် ယူတာပါ ။ ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်း မဟုတ်ပါဘူး ” ဟု ပြောလေ၏ ။

သူဌေးမှာ များစွာ အံ့အားသင့်၍ သွားလေ၏ ။

“ ဪ… မင်းလား ၊ အခုမှ ဖွတ်ထွက်တာပေါ့ ၊ မင်းသည်လို အရာရာမှ ငါယုံလို့ လွှဲထားတာ ။ အခုပုံတော့ မင်း ထင်သလို လုပ်နေတာပေါ့ ”

“ ဦးတို့ ရှေးလူကြီးဉာဏ်တွေ ရိုးကုန်ပြီ ၊ ကျွန်တော် ယူတာ ။ ကျွန်တော့် အတွက် မဟုတ်ဘူး ။ ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းမှာ ငွေကြေး အသုံး လိုနေခိုက်မှာ ဦး စမ်းမှန်း မသိဘဲ ငွေစက္ကူကို ယူမိမှာ စိုးလို့ ။ ကျွန်တော်က ယူပြီး ဟိုနေ့ကပဲ ငွေစာရေးထံ အပ်လိုက်ပြီ ။ မယုံ မေးကြည့်ပါ ” ဟု ပြောလေ၏ ။

သူဌေးမှာ မျက်နှာမဲ့၍ သွားပြီး ချာခနဲလှည့်၍ ထွက်သွားလေ၏ ။

နောက်တစ်နေ့ နံနက် ( ၉ ) နာရီအချိန် အလုပ်သွားမည့် ဟန်ကို ဆောင်ကာ အိမ်ပေါ်မှ အဆင်းတွင် မောင်ခင် နှင့် တွေ့လေ၏ ။

မောင်ခင်သည် မောင်စိန်၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ကိုင်ကာ “ အိုင်ဆေး ၊ ဘယ်ကို ပြေးမလို့လဲ ။ ရော့ ... ခင်ဗျား ကျုပ်ကို အလုပ်ဝင်တဲ့ နေ့က စရန်ငွေ သုံးဆယ် ပြောပေးပါလို့ ပြောထားတာ ” ဟု ပြောကာ ငွေစက္ကူ သုံးချပ် ထုတ်၍ ပေးလေ၏ ။

ထိုအခိုက် အပ်ဘဒူလာနှင့် အဖော်များ လှေကားပေါ်မှ ကျွမ်းတလိမ့်ထိုးလျက် ဆင်းလာကြလေ၏ ။

မောင်စိန်က “ နေကြပါဦး ၊ ကိုရင်တို့ရဲ့ ။ ဒီမှာ မေးပါရစေဦး ” ဟု ပြောရာ မောင်ခင်က အကျိုးအကြောင်းကို အဖော်များ အားလုံးအား ပြော၍ပြလေရာ အဖော်များ အားလုံးတို့မှာ အံ့အားကြီးသင့်၍ နေကြလေ၏ ။

▢  ပီမိုးနင်း
📖 ဆယ်သန်း ဂျာနယ်
      အတွဲ ၂ ၊ အမှတ် ၁၆
      မေ ၊ ၁၉၃၆