ကျွန်မ၏ သတင်းစာ ကြော်ငြာများ

❝ ကျွန်မ၏ သတင်းစာ ကြော်ငြာများ ❞
              ( ယုဒါ )

ယနေ့ သတင်းစာ မလာသေးပါ ။ အချိန် အတော်ကြာ နောက်ကျ နေပြီ ဖြစ်၏ ။ သတင်းစာပို့သမား ကောင်လေးက လိုသည် ထက်ပို၍ ပြုံးပြပြီး ‘ အစ်မ စောင့်နေတာ ကြာပြီလား ’ ဟု မေးလိမ့်မည် ထင်သည် ။ သူ့ အမေးကို ဖြေဖို့ ကျွန်မ စိတ်ပါမှာ မဟုတ်ပါ ။ သတင်းစာ၌ ရွှံ့ဗွက်များ ပေကျံနေတာ တွေ့လျှင်မူ အသံမာမာဖြင့် ဟောက်ပစ်လိုက်ဖို့ စိတ်ကူးရှိ၏ ။ မိုးတွင်း၌ သတင်းစာ မကြာခဏ ပေရေလာတတ်သည် ။

အိပ်ခန်းတွင်း စာရေးစားပွဲ၌ ညီမလေး စာရေးနေ၏ ။ သူ၏ စာရေးစားပွဲ ပေါ်တွင် ကျွန်မ၏ ဒိုင်ယာရီ စာအုပ်များ ရှိသည် ။ စားပွဲထိပ်ရှိ သစ်သားစင်ကလေးပေါ် တွင် ကောင်လေး တစ်ယောက်၏ ဓာတ်ပုံကို ဒေါက်ပါသော ကနုတ်ပန်းကွပ် မှန်ပေါင် အတွင်းထည့်၍ ထောင် ထား၏ ။ ထိုကောင်ကလေးသည် ညီမလေး၏ ချစ်သူ ဖြစ်၏ ။ သူမ၏ အိမ်ထောင်ဘက် ဖြစ်လာနိုင်သူ ဖြစ်၏ ။ အတိအကျ မဆိုနိုင်သေး ။ အရာရာသည် လျင်မြန်စွာ ဖြစ်ပျက် ပြောင်းလဲနေ၏ ။

အမေသည် ဖိတ်စာ တစ်စောင်ကို စိတ်ဝင်တစား ဖတ်နေ၏ ။ မင်္ဂလာဆောင် ဖိတ်စာ ဖြစ်ဖို့ များပါသည် ။ ဒီနေ့ အဖို့ အမေ့ နားချ စကားတွေကို အချိန် အတော်ကြာ ကြားရဦးမှာ သေချာ၏ ။ ကျွန်မ လုံးဝ စိတ်မဝင်စားသော ယောက်ျားတို့၏ ကောင်းခြင်း အဖြာဖြာကို ချီးကျူးဂုဏ်တင် ပြောပေလိမ့်မည် ။ ‘ ညည်း ဦးနှောက်ထဲမှာ သူများ အကြောင်းတွေပဲ ပြည့်နေတယ် ၊ ကိုယ့် အကြောင်း ကိုယ်လည်း ဦးနှောက်ထဲ ထည့်ထားစမ်းပါဦး ’ ဟု အမေ ပြောပေဦးမည် ။

အမေသည် အမေ ပီသစွာပင် သမီး ဖြစ်သူ၏ အိမ်ထောင်ရေးကို အထူး အလေးထား နေပေ၏ ။ ကိုယ့် ခြေထောက်ပေါ်မှာ ကိုယ် ရပ်တည်နိုင်လျက် သူစိမ်း ယောက်ျား တစ်ယောက်၏ ဝေယျာဝစ္စ ဒုက္ခတို့ကို ခံ၍ အပူမရှိ အပူရှာရမည့် ကိစ္စကို အမေက နေ့ရှိသရွေ့ တိုက်တွန်းနေချေ၏ ။ တစ်ခါတစ်ရံတော့လည်း အမေ့စကားကို နားထောင်ဖို့ ကျွန်မ ကြိုးစားကြည့်ပါသေးသည် ။ သို့သော် ကျွန်မ ဦးနှောက်ထဲ၌ အမေ တိုက်တွန်းနေသည့် ယောကျ်ားတွေက တစ်ရက် ပြည့်အောင် နေသည် မရှိ ။

ညီမလေး ကတော့ ‘ မမကြီး အချစ်ကို မတွေ့ သေးလို့ပါ ’ တဲ့ ။ အသက် ၃၅ နှစ် ရှိပြီ ဖြစ်တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် ဆီကို အချစ် ရောက်လာဦးမှာတဲ့လား ။ ဒါထက် စဉ်းစားပါဦး ။ ဟိုး လွန်ခဲ့သည့် ဆယ်ကျော်သက်ရွယ် ကာလများဆီက အဖြစ်အပျက်တွေကို ။ ယောက်ျားများ အပေါ်၌ ကျွန်မ စိတ်ဝင်စားမှု ရှိခဲ့ မရှိခဲ့ ။ လုံးဝ မရှိခဲ့တာတော့ မဟုတ် ။ ရှိခဲ့ဖူးပါ၏ ။ သို့သော် ရည်းစားစာ ပေးခံရ၍ သို့မဟုတ် စကားလိုက် ပြောခံရ၍ အရှက်နှင့် အကြောက် တွဲကာ ရင်ခုန်ခဲ့တာမျိုးသာ ဖြစ်၏ ။ အသက်ကလေး ရလာတော့ ရှက်လန့် ကြောက်ရွံ့တာပင် မရှိတော့ဘဲ ကျွန်မ အပါး ချဉ်းကပ်လာသည့် ယောက်ျားတို့ အပေါ် ရယ်စရာ အဖြစ်သာ သဘောထားမိလာ၏ ။ ဥပမာ - ကျွန်မကို ချစ်ကြောင်း ကြိုက်ကြောင်း ပြောကာ အသည်းအသန် ( သူတို့ ပုံစံအရ ) ဖြစ်ခဲ့ဖူးသော ယောက်ျား တစ်ယောက်ကို တခြား မိန်းမ တစ်ယောက်နှင့် အတွဲ အဖြစ် တွေ့ ရသော အခါမျိုး၌ ကျွန်မ အလွန် ရယ်ချင်မိတတ်၏ ။ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ် နေသော ယောက်ျား တစ်ယောက်ကို ဖြစ်စေ ၊ ကျွန်မ ကို မမြင်ဟန်ဆောင်သွား သော ယောက်ျား တစ်ယောက်ကို ဖြစ်စေ မရရအောင် နှုတ်ဆက် လိုက်ဖို့ ကျွန်မ စိတ်ဝင်စားပါ၏ ။ ယောက်ျားတို့သည် တစ်ခါတစ်ရံ အလွန် ရယ်စရာ ကောင်းတတ်၏ ။

စင်စစ် ကျွန်မသည် ယောက်ျား တစ်ယောက် အပေါ်  ခြင်တစ်ကောင် လောက်မှ စိတ်ဝင်စား ကြည့်လို့ မရခဲ့ ။ ယောက်ျား တစ်ယောက်ကို ပြေပြစ်နူးညံ့စွာ စကားပြော တုံ့ပြန်ဖို့ ထက် ပျံသန်းနေသော ခြင်တစ်ကောင်ကို အမိအရ ရိုက်သ,တ်လိုက်ဖို့ကို ကျွန်မ ပို၍ စိတ်ဝင်စား၏ ။ ကျွန်မသည် တဝီဝီ အသံပေးနေသော ခြင်များကို ဖြစ်စေ ၊ နားခိုစရာ တစ်ခုခုမှာ ရပ်နားနေသော ခြင်များကို ဖြစ်စေ လက်ဝါးနှင့် ဖြန်းခနဲ မြည်အောင် အသေရိုက်သ,တ် လိုက်ဖို့ ဝန်လေးတတ်သူ မဟုတ်ပါ ။ အလကားနေရင်း ထိုင်၍ ခြင်သ,တ်နေတတ်သူလည်း ဖြစ်၏ ။

“ ငရဲတော့ ကြီးတော့မှာ ပါအေ ၊ အသက်ပေါင်း ဆိုတာ မရေနိုင်တော့ပါဘူး ။ ညည်းကိုတော့ ငါ အံ့သြတယ် ။ အပျိုကြီး လုပ်မယ့် လူဟာ ငရဲကြောက်ရတယ် ” ဟု အမေက ပြောတော့ ...

“ ခြင်သ,တ်လို့ ငရဲကြီးမယ့် သူတွေ ငရဲပြည်မှာ ဆုံပါ့ ဦးမလား အမေရဲ့ ” ဟု ကျွန်မ ပြန်စသောအခါ အမေ ပို၍ ဒေါသ ထွက်လေ၏ ။ အမေ့ ပြောပုံက အပျိုကြီးတွေက ဘာမှ မလုပ်ရဘဲ အလကား နေရင်း ငရဲကျတော့ မလိုလို ။

ခြင်များကို ဖြန်းခနဲ ဖြန်းခနဲ ( သေစေလိုသည့် ဆန္ဒဖြင့် ) ရိုက်သ,တ်လေ့ရှိသော ကျွန်မ သည် ခြင်မှ လွဲ၍ ဘာကောင်ကိုမှ မသ,တ်ဖူးခဲ့ပါ ။ စင်စစ် ယင်မှ တစ်ဆင့် ကျရောက် တတ်သော ရောဂါ ၊ အန္တရာယ်တို့မှာ ခြင်ထက် လျော့ပေါ့သည် မဟုတ်ချေ ။ ယင်၏ ပေါက်ဖွားနှုန်းက ခြင်ထက် နည်းပါးသည့် အတွက် ( သို့ ) ယင်၏ ပျံသန်းမှုက ခြင်ထက် လျင်မြန်သည့် အတွက် ယင်များ သက်သာရာ ရနေတာ ဖြစ်နိုင်၏ ။ လူ ဆိုတာက ကိုယ့်ကို သိသိသာသာ ထိပါးစော်ကား လာလျှင် အလွယ်တကူ တုံ့ပြန်တတ်သူ မဟုတ်ပါလား ။ တစ်ခုတော့ ပြောစရာ ရှိသည် ။ ခြင်တစ်ကောင်ကို မသ,တ်ဘဲ နေလျှင် ငွေတစ်ရာ ရမည်ဆိုက သတိကြီးစွာ ထား၍ ကျွန်မ ခြင်မသ,တ်ဘဲ နေနိုင်မည်လား မဆိုနိုင်ပေ ။ ဥပုသ် စောင့်သော နေ့များ၌မူ ကျွန်မ ခြင်မသ,တ်ပါ ။

ညီမလေးမှာ ချစ်သူ ရှိသည် ၊ သူမမှာ ချစ်သူ ရှိခြင်းအတွက် ကျွန်မ ကန့်ကွက်စရာ မရှိပါ ။ နည်းနည်းတော့ ပြောစရာ ရှိသည် ။ သူမ၏ ချစ်သူ သည် သူမ၏ အိမ် ထောင်ဖက် ဖြစ်မည် ဆိုပါက ကျွန်မ မျှော်လင့်သော အရည်အချင်း ရှိဖို့လို၏ ။ ဒါလည်း ပြောနေရမည့် ကိစ္စ မဟုတ်ပါ ။ အဘယ့်ကြောင့် ဆိုသော် ညီမလေးသည် ကျွန်မထက် ပို၍ ဂုဏ်မက်သူ ဖြစ်၏ ။

ညီမလေးက စာရေးခြင်း အလုပ်ကို ဝါသနာ ကြီးသည် ။ ကျွန်မက သတင်းစာ ကြော်ငြာ ဖတ်ရသည့် အလုပ်ကို ဝါသနာကြီးသည် ။ ကျွန်မ ၏ သတင်းစာ ကြော်ငြာများသည် ညီမလေး အတွက် ဝတ္ထုများ ဖြစ်၏ ။ သတင်းစာ ကြော်ငြာများသည် ကျွန်မ အတွက် အဖော်များ ဖြစ်၏ ။ ယောက်ျား တစ်ယောက်၏ မျက်နှာ အဓိပ္ပာယ် ဖတ်ရသည်မှာ သတင်းစာကြော်ငြာ တစ်ပုဒ် ဖတ်ရတာလောက် ပျော်မွေ့စရာ မကောင်းလှပါ ။ ယနေ့ အထိ မည်သည့် ယောက်ျား တစ်ယောက် ကိုမှ သတင်းစာ ကြော်ငြာ တစ်ပုဒ်ထက် ပို၍ ကျွန်မ စိတ်မဝင်စားမိသေး ။

ကျွန်မသည် အံ့ဩစရာ ကောင်းလောက်အောင် မှတ်ဉာဏ် ကောင်းသူ တစ်ယောက် ဖြစ်၏ ။ ထက်မြက် သွက်လက်စွာ ဉာဏ်ကောင်းခြင်းမျိုး မဟုတ်ပါ ။ စွဲမြဲခိုင်မာစွာ မှတ်ဉာဏ်ကောင်းခြင်း ဖြစ်၏ ။ ဥပမာ - ဟိုး လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ပေါင်း သုံးဆယ်လောက်က သူငယ်ချင်း တစ်ဦး ကျွန်မတို့ အိမ်သို့ အလည် လာစဉ်က ဝတ်ဆင် ထားသော အဝတ်အစား ပုံသဏ္ဌာန်နှင့် အရောင်ကို တိတိကျကျ သိနေတာမျိုး ၊ မူလတန်းကျောင်းသူ ဘဝက တစ်နှစ်လောက် သာ တွဲခဲ့ရသည့် သူငယ်ချင်း တစ်ယောက် အမည်ကို မမေ့မလျော့ သိနေတာမျိုး ။ ဒါတင်မကသေး ၊ လုံးဝ အဆက်အသွယ် မရှိသည့် ငယ်သူငယ်ချင်း တစ် ယောက်၏ ဘဝဇာတ်ကြောင်းကို သိနေတာမျိုး ။ ကဲ .. ဒီလောက်ဆိုလျှင် ကျွန်မ မှတ်ဉာဏ် ကောင်းသည်ဟု လက်ခံနိုင်ကြပါပြီလား ။

ကျွန်မသည် စကားများများ ပြောတတ်သော မိန်းမတစ်ယောက် ဖြစ်သည် ။ သို့သော် သူတစ်ပါး မပြောလိုသည့် အကြောင်းအရာ တစ်ခုကို မေးမြန်းစပ်စုဖို့ ဝါသနာ မပါသလို ကျွန်မ ပြောလိုသည့် စကားကို လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ နားမထောင်လိုသူတို့ကို စကားသုံးခွန်း ပြည့်အောင် ပြောချင်တတ်သူ တစ်ယောက် မဟုတ်ပါ ။

လိမ်ညာတတ်သူတို့ ဖြစ်စေ ၊ ကြွားဝါ ဟန်ဆောင်တတ်သူ တို့ကို ဖြစ်စေ အကွက်ကျကျ စကားထောက် လိုက်ဖို့နှင့် အတိုက်အခံ စကားပြောဖို့ ဝါသနာ ကြီးပါသည် ။ ကျွန်မသည် အငြင်းအခုံ ဝါသနာပါသူ တစ်ယောက်လည်း ဖြစ်နိုင်၏ ။ တစ်ယူသန် တစ်ဖက်သတ် ငြင်းခုံဖို့ ဝါသနာ မပါပါ ။ ကျွန်မ မှားမှန်း သိလျှင် ဘယ်လို လူမျိုးထံ၌ဖြစ်စေ တောင်းပန်ဝန်ခံရန် ဝန်မလေးတတ်ပါ ။ အမှန်တရားကို ကျွန်မ မြတ်နိုးပါသည် ။

ကြွားဝါတတ်ကြသူများ ထဲ၌ ကျွန်မလည်း ပါဝင်ချင် ပါဝင်မည် ။ လူတို့သည် ( တော်တော်များများ ) ကြွားဝါတတ်ကြသူများပင် ဖြစ်၏ ။ သို့သော် အလွန်အမင်း ကြွားဝါတတ်ကြသူများ စာရင်းတွင် ကျွန်မ မပါ ဝင်ပါ ။ သတင်းစာကြော်ငြာတို့တွင် လူတို့၏ ကြွားဝါမှု မျိုးစုံကို ထင်ထင်ရှားရှား တွေ့ နိုင်သည် ။ ကျွန်မသည် သတင်းစာ ကြော်ငြာ ဒိုင်ယာရီတို့ကို စပ်စပ်စုစု လေ့လာနေသူတစ်ဦး ဖြစ်သည် ။

အမေသည် ကျွန်မ လုပ်ရပ်များကို ပြစ်တင် ဝေဖန်လေ့ မရှိသော်လည်း တစ်ခါတစ်ရံ၌မူ ‘ အံ့သြပါရဲ့အေ ၊ ညည်းကို ဒီအလုပ် လုပ်ဖို့ ဘယ်ဌာနကများ ခန့်ထားတာလဲ ’ ဟု စိတ်ချဉ်ပေါက်စွာ မေးတတ်၏ ။ ညီမလေး ကမူ ကျွန်မ ပြောသမျှ ရာဇဝင်တို့ကို စိတ်အား ထက်သန်စွာ နားထောင် တတ်သူ ဖြစ်လေ၏ ။ ဤ လောက၌ ကျွန်မအား လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ချီးကျူးတတ်သူမှာ ညီမလေးသာ ဖြစ်လေသည် ။

“ မမကြီးရယ် ၊ ညီမလေး ဖြင့် အံ့ရောပဲ ။ မမကြီး ကလေ အရမ်းကို မှတ်ဉာဏ် ကောင်းတာပဲ ။ ကြည့်ပါဦး မမကြီးသာ သတိ မထားမိရင် ဒါ ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ ၊ တကယ့် ဝတ္ထု တစ်ပုဒ်ပါပဲလား ”

အဲသလို ရင်သပ်ရှုမော ပုံစံမျိုးဖြင့် ကျွန်မကို ချီးကျူး စကား ဆိုလေ့ရှိ၏ ။ ညီမလေးသည် စာရေးဆရာမ ပေါက်စလေး ဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ အရာရာကို ဝတ္ထု တစ်ပုဒ်ဟု ထင်မြင်ယူဆလေ့ ရှိ၏ ။ သူမ ရည်းစား ထားခြင်းသည်ပင် ဝတ္ထုတစ်ပုဒ် ရေးနေခြင်း ဖြစ်သည်တဲ့ ။ ညီမလေး သည် ကျွန်မ၏ အကောင်းဆုံး စကားပြောဖော် ဖြစ်၏ ။ သတင်းစာ ကြော်ငြာများ သည် ကျွန်မအတွက် အသင့်တော်ဆုံး စိတ်ငြိမ်ဆေးများ ဖြစ်၏ ။

သတင်းစာကြော်ငြာတို့မှ လူတို့၏ ဒိုင်ယာရီကို စိတ်ဝင်စားဖူးကြပါရဲ့လား ။ ကျွန်မသည် ခပ်ကြောင် ကြောင် မိန်းမ တစ်ယောက်လည်း ဖြစ်ချင် ဖြစ်မည် ။ ခု လောလောဆယ် ညီမလေး ကို ပြောပြစရာ ဇာတ်လမ်း ကောင်း တစ်ပုဒ် ရှိသည် ။ ဘယ်လို ပုံစံဖြင့် ဝတ္ထု ရေးရမည် ဆိုတာတော့ ညီမလေးက ကျွန်မထက် ပိုသိနိုင်၏ ။ နေပါဦး ၊ ဒီနေရာမှာ တစ်ခု ပြောစရာ ရှိသေး၏ ။ ညီမလေး၏ ဝတ္ထု အောင်မြင်ခဲ့လျှင် တရားစွဲမည့်သူများ ပေါ်လာဦးမှာလား ။ ဒါဆိုလျှင်တော့ တိုက်ဆိုင်မှု သက်သက်သာ ဖြစ်ပါသည် ။ စိတ်ကူးယဉ်ဇာတ်လမ်းသာ ဖြစ်ပါသည်ပေါ့ ။ ဤမျှ ရိုးစင်းသော စာတန်းဖြင့် ညီမလေး၏ ကင်းလွတ်ခွင့်ကို ကာကွယ်လို့ ရသည်ပဲ ။

အမှန်တရားတွေကို ဖော်ထုတ်ရမည် ။ ဒါလည်း မဖြစ်သေး ။ အမှန်တရားနှင့် စိတ်ကူးယဉ်ဇာတ်လမ်းတို့ ပေါင်းစပ်ခါမှ ညီမလေး အတွက် ဝတ္ထုကောင်း တစ်ပုဒ် ဖြစ်လာနိုင်၏ ။ တစ်ခါတစ်ရံ အမှန်တရားတို့သည် လူကို ထိခိုက်ရှနာ စေတတ်၏ ။

ကျွန်မ၏ သတင်းစာ ကြော်ငြာ ဒိုင်ယာရီတို့ကို စိတ်ဝင်စားမှု ရှိပါက အနည်းအကျဉ်း ပြောပြချင်ပါ၏ ။ ဘယ်လောက် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းသည် ဆိုတာ ဆန်းစစ်ကြည့်ပါလေ ။ ကဲ .. စိတ်ဝင်စားစရာ ဇာတ်လမ်းလေး တစ်ပုဒ်ကို စတင် ရင်ခုန်ကြည့်စို့ရဲ့ ။

၁၉၉ဝ ခုနှစ်၏ နေ့ တစ်နေ့၌ ဘာမှ မထူးခြားသော လက်ထပ် ပြီးစီးခြင်း ကြော်ငြာ တစ်ခုကို တွေ့ ရ၏ ။ အမျိုးသား၏ နာမည်သည် သာမန်နာမည် မဟုတ်သော ခပ်ဆန်းဆန်း အမည် တစ်ခု ဖြစ်၏ ။ ( ကျွန်မသည် နာမည် လှလှဆန်းဆန်းများကို စိတ်ဝင်တစား သတိထား တတ်သူ ဖြစ်၏ ။ ) ထို့ကြောင့် ထိုကြော်ငြာကို စတင်၍ ဖြတ်ယူ သိမ်းဆည်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည် ။ ၁၉၉၄ ခုနှစ်၏ နေ့တစ်နေ့၌ လက်ထပ်မင်္ဂလာ ကျေးဇူးတင်လွှာ ဆိုသော ကြော်ငြာ တစ်ပုဒ်ကို ကျွန်မ ဖတ်လိုက်ရ၏ ။ အမျိုးသားသည် ၁၉၉ဝ ခုနှစ်က လက်ထပ်ခဲ့သူသာ ဖြစ်၏ ။ သူသည် ပထမ အမျိုးသမီးနှင့် ကွာရှင်းပြီးစီးခြင်း ကြော်ငြာကို သတင်းစာ၌ မထည့်ခဲ့ပါ ။ ၁၉၉၄ ခုနှစ်၏ နေ့ တစ်နေ့ ၌ပင် ( ထိုကြော်ငြာနှင့် သုံးလခြား ) မွေးနေ့ ဆုတောင်း တစ်ခု ပါလာခဲ့၏ ။ ပထမ အမျိုးသမီး နှင့် သားသမီး နှစ်ယောက်က ချစ်ဖေဖေ ဟု ကင်ပွန်းတပ်ကာ ထည့်လိုက်သော မွေးနေ့ဆုတောင်း တစ်ခု ဖြစ်၏ ။ ထို့နောက်တော့ ကွာရှင်းပြီးစီးခြင်း ဟူသော ကြော်ငြာ တစ်ပုဒ်ကို ဆက်တိုက် ဆိုသလို ဖတ်လိုက်ရ၏ ။ ဒုတိယ အိမ်ထောင်နှင့် ကွာရှင်းပြီးစီးခြင်း ဖြစ်လေသည် ။ ၁၉၉ဝ ခုနှစ်မှ ကြော်ငြာ အပါအဝင် ထို ကြော်ငြာအားလုံး ကျွန်မ ၏ သတင်းစာ ဒိုင်ယာရီ ထဲတွင် ရှိနေ၏ ။ ကဲ ... ဒါဆိုလျှင် စိတ်ဝင်စားစရာ ဇာတ်လမ်းလေး တစ်ပုဒ် ဖြစ်ပြီ မဟုတ်လား ။

ကျွန်မသည် သတင်းစာကြော်ငြာတို့ကို စနစ်တကျ ဖတ်မှတ် သိမ်းဆည်း စုဆောင်း တတ်သူ ဖြစ်၏ ။ သတင်းစာ ကြော်ငြာတို့တွင် လူတို့၏ ကြွားဝါမှု နှင့် လိမ်လည်မှု မျိုးစုံကို တွေ့ ရတတ်၏ ။ ကျွန်မ သည် ကြာမြင့်သော နှစ်များစွာက ရှိခဲ့ဖူးသော ဇာတ်လမ်း တစ်ပုဒ်ကို မှတ်မှတ်ရရ ဖော်ထုတ်နိုင်သူ ဖြစ်၏ ။ ‘ ဆွေမျိုးစပ်တော်လှသူ ’ ဟု အမေက ခပ်ငေါ့ငေါ့ ချီးကျူးတတ်ပါ၏ ။

နောက်ထပ် ဇာတ်လမ်းလေး တစ်ပုဒ် လောက် ရှာဖွေ ရင်ခုန်ကြရအောင် ။ ၁၉၈၉ ခုနှစ်က စတင်သော ဇာတ် လမ်းလေး တစ်ပုဒ် ဖြစ်၏ ။ နှစ်ဦး သဘောတူ လက်ထပ် ပြီးစီးခြင်း ဟူသော ရိုးရှင်းသည့် ကြော်ငြာ တစ်ပုဒ်ကို ကျွန်မ ဖြတ်ယူ သိမ်းဆည်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏ ။ ထိုကြော်ငြာ ပါပြီး တစ်လ အကြာတွင် လက်ထပ်ခြင်း သဘောမတူပါ ဆိုသော ကြော်ငြာကို သတို့သား၏ မိဘများမှ ထည့်ခဲ့၏ ။ နှစ်နှစ်ခန့် ကြာသောအခါ အမျိုးသား ရုတ်တရက် ကွယ်လွန်သွား၏ ။ အမျိုးသမီး၏ လွမ်းဆွတ်သတိရခြင်း ကြော်ငြာများကို လစဉ် တွေ့လာရ၏ ။ ပြီးတော့ သုံးလ တစ်ခါ ၊ ခြောက်လ တစ်ခါ ထည့်သည်ကို တွေ့ ရ၏ ။ နှစ်နှစ်နှင့် လေးလ ကြာသောနေ့တွင် အမျိုးသမီး၏ ဒုတိယအကြိမ် လက်ထပ်ပြီးစီးခြင်း ကြော်ငြာကို တွေ့ ရတော့၏ ။ ထို ကြော်ငြာ အားလုံး ကျွန်မ ၏ သတင်းစာ ဒိုင်ယာရီ ထဲတွင် အစီအရီ ရှိနေပါသည် ။ ဘဝသည် တိုတောင်းလှသော အချိန် အပိုင်းအခြား အတွင်း ဖြစ်ပျက်ပြောင်းလဲ နေသည်သာ မဟုတ်ပါလား ။

ကျွန်မနှင့် တွေ့ဆုံ သိကျွမ်းခြင်း လုံးဝ မရှိသော အသိုင်းအဝိုင်း မျိုးစုံမှ သူတို့သည် ကျွန်မအား စကားများစွာ ပြောလျက် ရှိနေ၏ ။ လှပသော ၊ ချစ်စဖွယ်ကောင်းသော အသုံးအနှုန်းတို့ဖြင့် ထုံမွှမ်းထားသော ကြော်ငြာ တစ်ပုဒ်ကို ဖတ်ရရုံမျှဖြင့် ထိုသူတို့၏ စိတ်ထား ဇာတိ အမှန်ကို ဝေဖန်ပိုင်းခြား လို့ မှန်သည်ချည်း မဟုတ် ။ တစ်ခါတစ်ရံ လူတို့သည် အံ့ဩစရာ ကောင်းလောက်အောင် ဟန်ဆောင် လုပ်ကြံတတ်သေး၏ ။ များသောအားဖြင့် ထို လူတို့သည် လူချမ်းသာ အသိုင်းအဝိုင်းမှ ဖြစ်လေ၏ ။

ကျွန်မသည် အလုပ်မရှိ အလုပ်ရှာတတ်သူ လည်း ဖြစ်နိုင်သည် ။ သို့သော် ကျွန်မ အလုပ်ကို သူငယ်ချင်းများက လွန်စွာ စိတ်ဝင်စားကြ၏ ။ ကျွန်မ အိမ်သို့ လာလည်တိုင်း ‘ ဟေ့ ... မင်း ရဲ့ မှတ်တမ်းကြီး ပြစမ်းပါဦး ၊ ဇာတ်လမ်း ဘယ်နှစ်ပုဒ် တိုးနေပြီလဲ ၊ ရှင်းတမ်း ထုတ်ပြပါဦး ’ ဟု ပြောကာ ကျွန်မစာအုပ်များကို စိတ်ပါဝင်စားစွာ ဝိုင်းဝန်း ဖတ်ရှုလေသည် ။ ကျွန်မက သူတို့အနား၌ ထိုင်ကာ သူတို့ မေးသမျှ ဖြေကြား ရှင်းလင်းပေးရ၏ ။

တကယ်တော့ သူတို့သည် လည်း ပုံမှန် သတင်းစာ ဖတ်ကြသူများသာ ဖြစ်၏ ။ သို့သော် သူတို့က ကျွန်မလို စပ်စုသူတွေ မဟုတ်သည့် အတွက် ကြော်ငြာ တစ်ပုဒ်၏ နောက်ဆက်တွဲ ဇာတ်လမ်းများကို သတိ မထားမိတော့ ။ ကျွန်မကမူ စိတ်ဝင်စားသမျှ ကြော်ငြာအားလုံးကို အစီအစဉ်တကျ နေရာပေးကာ ဖြတ်ညှပ်ကပ် လုပ်ထားတတ်သူ ဖြစ်သည့် အတွက် လောကဇာတ်ခုံ ပေါ်က ဇာတ်လမ်းစုံကို ရနေ၏ ။ ဇာတ်လမ်း တစ်ပုဒ် ဖြစ်သွားသော အခါ ညီမလေး နှင့်အတူ ၊ သူငယ်ချင်းတွေနှင့်အတူ ထိုစာအုပ်ကို ဝိုင်းဖတ်ရတာ အလွန် ရင်ခုန်ပျော်ရွှင်ဖို့ ကောင်းလေ၏ ။

ကျွန်မ၏ ဒိုင်ယာရီ စာမျက်နှာများက သူငယ်ချင်းမများ၏ အငြင်းအခုံ ပြဿနာတို့ကို ခိုင်မာတိကျသော အဆုံးအဖြတ် ဖြင့် ဖြေရှင်းပေးနိုင်ခဲ့ခြင်းများလည်း ရှိ၏ ။ ဥပမာ - ကျွန်မ သူငယ်ချင်းမ အသည်းအသန် ကြိုက်နေ ၊ ခိုက်နေသော အဆိုတော် တစ်ယောက် ကိစ္စ ။ သူငယ်ချင်းမက ထို အဆိုတော်ကို အိမ်ထောင် မရှိဟု အခိုင်အမာ ငြင်းဆို၏ ။ တခြား သူငယ်ချင်းများကလည်း ‘ မကြားမိပါဘူး ၊ ငယ်ငယ်လေး ရှိပါသေးတယ် ဟု ထောက်ခံချက် ပေး၏ ။ ကျွန်မက ပိုင်နိုင်စွာ ပြုံးရယ်ပြီး “ အေးပါ .. အေးပါ ၊ အဲဒီ ငယ်ငယ်လေးကို ပြပါ့မယ် ။ သူ့ မိန်းမ ဘယ်သူ ဆိုတာ ” ဟု ပြော၍ သတင်းစာ ဖြတ်ပိုင်းလေး တစ်ခုကို ပြန်လည် ရှာဖွေပြလိုက်၏ ။ လွန်ခဲ့သည့် ငါးနှစ်လောက်က သူတို့ သတိ မထားမိခဲ့သော လက်ထပ်ပြီးစီးခြင်း ကြော်ငြာ တစ်ခု ။ သူငယ်ချင်းမ ထခုန်ကာ အံ့သြတကြီး အော်ဟစ်လေ၏ ။

“ အမယ်လေး … သေလိုက်ပါတော့ကွာ ”

“ ကြည့်စမ်း ကြည့်စမ်း ၊ သူ့ကိုယ် သူ လူပျိုလိုလို ဘာလိုလိုနဲ့  ၊ ကလေး ဘယ်နှယောက် ရပြီလဲ မသိဘူး ” 

“ အဲဒီလို မပြောနဲ့လေကွယ် ၊ ကျွန်တော် လူပျိုပါလို့ သူက ပြောနေတာမှ မဟုတ်ဘဲ ။ ရှင်တို့ ဘာသာ လိုရာဆွဲ တွေးနေကြတဲ့ဟာ ”

တစ်ယောက် တစ်ပေါက် ဆူညံစွာ ငြင်းခုံကြပြီး နောက် ကျွန်မတို့ အားလုံး ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောမိကြ၏ ။ ‘ တော်တော် မှတ်ဉာဏ် ကောင်းတဲ့ မိန်းမ ၊ သူ ပဲ သတိရတယ် ။ အသိမ်းအဆည်းလည်း ကောင်းပါပေရဲ့ ’ ထိုသို့ပင် တစ်ခါတစ်ရံ၌ ကျွန်မ ဖြတ်တောက် သိမ်းဆည်းထားသော ကြော်ငြာတို့သည် အလွန် အရေးပါသော ပျော်ရွှင်စရာများ ၊ အဆုံးအဖြတ်များ ဖြစ်သွားတတ်၏ ။

အထူးသဖြင့် နာရေးကြော်ငြာတို့ တွင်လည်း လူ့ သမိုင်းကြောင်း များစွာ ပါဝင် နေတတ်၏ ။ လူတစ်ယောက် သေဆုံးပြီး ခါမှ နောက်ဆက်တွဲ ပေါ်ပေါက် လာသော ဇာတ်လမ်းတွဲများလည်း ရှိသေးသည် မဟုတ်လား ။ ရံဖန်ရံခါ ကြော်ငြာ အချို့၌ အဖြတ်အတောက် မှားယွင်းမှုကြောင့် တလွဲတချော် ဖြစ်သွားတာ မျိုးလည်း ရှိသေး၏ ။ ကျွန်မလို ဆွေမျိုး စပ်တော်သူ တစ်ယောက် အဖို့ ပြဿနာ မရှိသော်လည်း သာမန်ကာ လျှံကာ ဖတ်သွားသူမျိုး အတွက် မှားယွင်းမှု ဖြစ်တတ်လေ၏ ။ ဥပမာ - ပုဒ်မ တစ်ခု ခံရမည့် အစား မျဉ်းတို တစ်ခု ခံမိသွားသည့် အတွက် အဓိပ္ပာယ် လွဲမှား သွားခြင်းမျိုး ။ မလိုအပ်သည့် ပုဒ်မ တစ်ခု ချလိုက်ခြင်းကြောင့် မှားယွင်းသွားတာမျိုး ။

ကျွန်မကမူ မည်သည့် ကြော်ငြာမျိုးကို မဆို စိတ်ဝင်စားစွာ ဖတ်လေ့ ရှိသည့်အတွက် မပြီးနိုင် မစီးနိုင် အပြန်အလှန် ကြော်ငြာ နေသော ကြော်ငြာမျိုးကို ပို၍ စိတ်ဝင်စားတတ်၏ ။ သတင်းစာကြော်ငြာတို့ကို ကျွန်မ သုံးလေးတန်း အရွယ် ကတည်းက စိတ်ဝင်စားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏ ။ သတင်းစာ ဖြတ်ပိုင်းများကို သိမ်းဆည်းတတ်သည့် အကျင့်ကိုတော့ ကိုးတန်း ဆယ်တန်း နှစ်လောက်မှ ရခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည် ။ သတင်းစာ တော်တော်များများသည် ကျွန်မ လက်ချက်နှင့် မရှုမလှ ဖြစ်ကုန်လေ့ရှိရာ သတင်းစာဟောင်းများရောင်းတိုင်း ကျွန်မနှင့် အဖေ ၊ အမေနှင့် ဝယ်သူတို့ စကားများကြရလေ၏ ။

အဖေကမူ “ စိတ်ငြိမ်တာပေါ့ ” ဟုသာ မယုတ်မလွန် ပြောတတ်လေ၏ ။ တစ်ခါတလေတော့လည်း ဝမ်းသာအားရ ချီးမွမ်းလေ့ ရှိ၏ ။ အကြောင်းမှာ ဖေဖေ့ သူငယ်ချင်းများ ၊ မိတ်ဆွေများ၏ လိပ်စာကို ကျွန်မထံမှ ရတတ်သည့် အတွက် ဖြစ်လေ၏ ။ ညီမလေးကမူ ကျွန်မ အလုပ်ကို အထူးတလည် အားပေးအားမြှောက် ပြု၏ ။ သတင်းစာကြော်ငြာတို့ကို စိတ်ဝင်စားသော ကျွန်မ ကိုယ်တိုင်ကမူ မည်သည့် ကြော်ငြာတွင်မှ မပါဝင်ဖူးသေးချေ ။ စင်စစ် သတင်းစာထဲ၌ ကျွန်မ နာမည်ပါဖို့ နည်းလမ်းက သိပ်မရှိလှ ။ စေ့စပ်မင်္ဂလာ အတွက် လည်း မရှိ ။ လက် ထပ်မင်္ဂလာ အတွက် လည်း မရှိ ။ မွေးနေ့ဆုတောင်း ထည့် တာလည်း ကျွန်မတို့ မိသားစု ထုံးစံ မဟုတ် ။

တစ်ခုသာ ရှိတော့၏ ။ ကျွန်မ သေဆုံးခဲ့လျှင် ကျွန်မ နာမည်ကို ထင်ထင်ရှားရှား ထည့်ခွင့် ရှိ၏ ။ ထိုအခါ၌ အမေနှင့် ညီမလေးကို ကျွန်မ သေလျှင် နာရေး ကြော်ငြာထည့်ဖို့ မှာကြား ထားရတော့၏ ။ ညီမလေး က တော့ ‘ စိတ်သာချ မမကြီးရေ ၊ သုံးလေးရက် ဆက်တိုက် ထည့်ပေးလိုက်မယ် ’ ဟု ပြန်၍ ကျီစယ်လေ၏ ။ အမေ ကမူ မပြောကောင်း ပြောကောင်းတာတွေကို ပြောရပါမည်လားဟု ဆိုကာ ဆူပူတတ်သော်လည်း တစ်ခါ တစ်ရံ၌မူ ‘ ထည့် မပေးဘူးအေ ၊ ကြော်ငြာခတွေ ဈေးကြီး လွန်းလို့ ’ ဟု စ တတ်သေး၏ ။

တကယ်တမ်းမူ သတင်းစာ ကြော်ငြာများကို အလွန်အမင်း စိတ်ဝင်စားစွာ ဖတ်ရှုခဲ့သော ကျွန်မသည် ကျွန်မ၏ နာရေးကြော်ငြာကိုမူ ဘယ်သောအခါမှ ဖတ်ရှုနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ ။ ။

⎕  ယုဒါ
📖 ဟန်သစ် မဂ္ဂဇင်း
      ၁၉၉၈ ၊ ဖေဖော်ဝါရီလ

ကျုပ်မယား

❝ ကျုပ်မယား ❞
     ( ပီမိုးနင်း )

ရွှေလှသည် ဘိလပ်မှ ဝတ်လုံအဖြစ်နှင့် ပြန်လာစ ဖြစ်လေ၏ ။ သို့သော်လည်း များစွာ စိတ်လက် မချမ်းမသာ ဖြစ်လေ၏ ။ ဘိလပ်ပြန် ဝတ်လုံတော်ရမင်းကလေးများ၏ လတ်ဆတ်ရွှင်လန်း ပန်းလို ပွင့်ခြင်းမျိုးတွေသည်ကား ၎င်း၏ သဏ္ဌာန်၌ လုံးလုံး မရှိချေ ။ အကြောင်းမူကား မတင့်လေး သေပြီ ဟူသော အကြောင်း ကို မြန်မာပြည်သို့ ရောက်မှ ကြားရသဖြင့် မိဘများ မတရားပြုသည်ကိုသာ စဉ်းစားကာ မကျေမချမ်း ဖြစ်၍ နေလေ၏ ။

မတင့်လေးသည်ကား ရွှေလှ၏ ဖခင်နှင့် ညီအစ်ကို နှစ်ဝမ်းကွဲတော်သော ဦးတုတ်ကြီး၏ သမီး ဖြစ်လေရာ ဦးတုတ်ကြီး ကွယ်လွန်အနိစ္စရောက်ကတည်းက ရွှေလှ၏ မိဘများ အိမ်မှာ အခိုင်းအစေခံ၍ နေခဲ့ရသူကလေး ဖြစ်လေ၏ ။

သို့ အစေခံ ဖြစ်၍ နေရာ ရုပ်ရည်က မလှပ ၊ အတော်အတန်ပင် သနားကမား ရှိစေကာမူ မပြုစုမပြင် မဆင်ရဘဲ အစေခံပီပီ နေရသဖြင့် ဟောင်းနွမ်း၍ ထောင့်ကြား၌ ပစ်၍ အထားခံရသော ပန်းအိုးပမာ မထင်မရှား ဖြစ်၍ နေလေ၏ ။

သို့သော်လည်း ကြိုးချင်းထား ကြိုးချင်းငြိ ၊ အိုးချင်းထား အိုးချင်းထိ ဆိုသည့် စကားလို ရွှေလှ နှင့် လူကြီးများ မရှိသည့် အခိုက်အခါမှာ ပျိုရွယ်သူတို့ ဘာဝ နီးစပ်နှီးနှောမိကြသဖြင့် ရွှေလှသည် အလွန်တရာ အသည်းစွဲ မချစ်လောက်သူဟု မတင့်လေး အပေါ်၌ သဘောထားသော်လည်း မှားမိသည့် ပြစ်မှုကြောင့် အသနားကရုဏာ ဝင်ကာ သင်းကလေးခမျာမှာ ငါ စွန့်ပစ်လိုက်လျှင် မျက်နှာ တငယ် ဖြစ်ရှာတော့မယ် ။ ပျက်စီးတော့မယ်ဟု သဘောထားပြီး ဖြစ်လိုရာ ဖြစ်စေတော့ဟု တရားယူကာ သူ့ကိုပဲ ယူပါတော့မည်ဟု စိတ်အကြံပြု၍ နေခဲ့မိလေ၏ ။

ထိုသို့ ကြံစည်ခိုက်တွင် မိဘများက အင်္ဂလန်ပြည်သို့ ဝတ်လုံအတတ် သင်ရန် စေလွှတ်သဖြင့် မတင့်လေး အား ဘိလပ်က ပြန်လာမှ အတိအလင်း ယူမယ် ။ မင်း အခု သည်းခံပြီး နေရစ်ပေဦးတော့ ။ အလွန်ဆုံး သုံးနှစ် လေးနှစ်ပေါ့ကွယ်ဟု ချော့မော့ မှာထားပြီး အင်္ဂလန်ပြည် သို့ သွားခဲ့လေရာ မတင့်လေး သေကြောင်းကို အကြောင်း မကြားကြ ။ ပြန်၍လာမှ သိရသဖြင့် မကျေမချမ်း ဖြစ်၍ နေလေသတည်း ။

သို့သော်လည်း မတင့်ကလေး အပေါ်၌ အချစ်ထက် အသနားက ပိုလေရာ အသနားကို တရားနှင့် ဖြေဖျောက်ရလေ၏ ။

မိမိနှင့် ဖြစ်ပျက်သည့် အကြောင်းကို ပြော၍ မပြဝံ့ သဖြင့် အမှတ်မဲ့ မေးပုံမျိုးနှင့် မတင့်လေး၏ အကြောင်းကို မေးရာ မတင့်လေးမှာ ကောင်းစွာ မကျန်းမာသဖြင့် မိမိ၏ ဆွေမျိုးတစ်ယောက်ရှိသော မင်းဘူးမြို့သို့ ပို့လိုက်ရာ မင်းဘူးကို ရောက်ပြီး သုံးလခန့် အကြာမှာ သေဆုံးသည့် အကြောင်း ကြားသိရကြောင်း ပြော၍ ပြကြသဖြင့် သူ့ခမျာကလေးမှာ မျက်နှာငယ်ငယ်နဲ့ သေရမှာပါကလား ။ မကျန်းမမာ ဖြစ်တဲ့ အခိုက်မှာ ကြည့်ရှုသူမှ ရှိပါ့မလား ။ စားချင်တဲ့ အစာကိုမှ စားရပါရဲ့လား ။ သူ့ခမျာကလေးမှာ ငါ့ကို တမ်းတရင်း သေရမှာပါပဲ ။ ငါ ရက်စက်လေခြင်း ။ ငါ အင်္ဂလန်ကို မသွားရင် သေချင်မှ သေမယ် ။ ဒီလိုဖြစ် လိမ့်မယ် မထင်လို့ ငါ သွားမိတယ် ။ ငါ သွားစဉ်ကတည်းက အားငယ်ငယ်နဲ့ ကျန်ရစ်ရှာတာကို ငါ သိပါလျက် ငါ ထွက်၍ သွားခြင်းဟာ မှားတာပါပဲ စသည်ဖြင့် ချိတ်ဆွဲ၍ ထားသော မတင့်လေး၏ ဓာတ်ပုံကလေးကို ကြည့်ကာ မိမိ အခန်းထဲတွင် မျက်ရည်လည်၍ လာလေ၏ ။

ထိုဓာတ်ပုံမှာ လွန်ခဲ့သော ၆ နှစ် ၇ နှစ်ခန့်က ရိုက်၍ ထားသော ဓာတ်ပုံဖြစ်လေရာ ပိန်ပိန်ပါးပါး အားပါးတငယ် ကံကြမ္မာဆိုးသူကလေး၏ နိမိတ်ကို ပြသလို ဖြစ်၍ နေလေ၏ ။ ဝမ်းနည်းသော မျက်လုံးကလေး နှစ်လုံးသည် ရွှေလှ၏ မျက်နှာကို စိုက်ကာ ကြည့်၍ နေသည်ဟု မှတ်ထင်ရလေ၏ ။

ရွှေလှသည် ၎င်းဓာတ်ပုံကို အတန်ကြာ ကြည့်ပြီး မတတ်နိုင်ပါဘူးလေ ။ အင်မတန် ချစ်ခင်ပိုးပန်းပြီး ခက်ခက်ခဲခဲ ကြိုက်ရတာမှ မဟုတ်ပေဘဲ ။ နီးစပ်လို့ ဖြစ်မိတဲ့ အတွက် ရတက်ပူလောင်နေဖို့ မရှိပါဘူးဟု စိတ်ဖြေကာ ပျော်ရွှင်ဟန်နှင့် နေလေ၏ ။ သို့ပင် နေသော်ငြားလည်း ငါ ရက်စက်လေခြင်းဟူသော စကားသည် စိတ်ထဲ၌ အမြဲ မည်လျက် သနား၍ မဆုံးသော စိတ်ကို ဖြေဖျောက်၍ မရနိုင်လေ့ရှိသတည်း ။

မိဘနှစ်ပါးသည်ကား ၎င်း၏ စိတ်၌ အဘယ်ပုံ ဖြစ်သည်ကို သိသလိုလို အမူအရာနှင့်နေကြသည်ကို ရွှေလှ သတိထား၍ ကြည့်လျှင် သိနိုင်လေသတည်း ။ သို့အတွက် ထိုနေ့ညနေ စိတ်ပြေလက်ပြေ ဘုရားသို့ ထွက်သွားလေ၏ ။ လာရင်းက ဘုရားဖူးရန် လာရင်း ဖြစ်သော်လည်း အဘယ်ထောင့်ကနေ၍ ဖူးရမည်ကို အကြောင်းမဲ့ ရှာကြံခြင်းကြောင့်ပေလား ။ သို့တည်းမဟုတ် မိုးကလေး အုံ့အုံ့နှင့် လေကလေး လျှံလျှံမို့ ဆည်းလည်းသံကလေး များကို စိတ်လက်ကြည်ကြည်သာသာ နားထောင်ရင်း ရွှေတိဂုံစေတီတော်မြတ်ကြီးကို ပတ်လည် လှည့်၍ ကောင်းသောကြောင့်ပေလား ။ ညနေချမ်း သာသာယာယာမှာ မိမိနှင့်အလားတူစွာ ဘုရားကြည်ညိုရန်လာကြ ကုန်သော အပျိုကညာတို့ကို မြင်လိုမြင်ငြား သဘော ထား၍ ကြံစည် မနသီစိတ်ရင်း ထက်သန်ခြင်းကြောင့်ပေ လား ။ သို့တည်းမဟုတ် ကျောက်များ ချောချော ညက်ညက်ညောတွေကို နင်းလျှောက်၍ သွားရခြင်း၌ ဖဝါး အရသာ ရှိသောကြောင့်ပေလား မသိရ ။ ရွှေလှသည် ပန်းဖယောင်းတိုင်ကလေးများကို ကိုင်လျက် သင်းပျံ့ရောနှောသော ပန်းရနံ့တို့ကို ရှူရှိုက်ရင်း လှည့်၍သွားလေရာ အနောက်ဘက်သို့ အရောက်တွင် ရွှေလှ၏ မျက်လုံးများမှာ ရုတ်တရက် လတ်တလောခြင်း ကြည်ညိုသဒ္ဓါ လုံး ပြင်းစွာ ဝင်၍လာပြီး ကျောက်ပြားဖြူဖြူကလေးပေါ်၌ ပိပိရိရိ ပုဆစ်တုပ်ကာ ထိုင်လျက် ကြည်ညိုနေသူကလေး၏ ဝိုင်းစက်သော ပန်းပွင့်နီနီကြီးကို စိုက်ကာ ကြည့်၍ နေမိလေ၏ ။

ထိုပန်းပွင့်သည်ကား ကြည်ညိုနေသူကလေး၏ လှပဖြူဖွေးသော ဖယောင်းသား အသွင် ရှိသော လက်ကလေးများ၌ ကိုင်၍ ထားသော ပန်းများအထဲက ပန်းပွင့် မဟုတ် ၊ မကြီးလွန်း မကျယ်လွန်း ၊ မငယ်လွန်း မကားလွန်း ၊ မခြမ်းမပြား ၊ မပါးမပိ ၊ ဦးခေါင်းလှလှကလေးနှင့် အပြည့်ခန့်ရှိသော ဆံထုံးမည်းမည်း၌ စိုက်အပ်သော ပန်းပွင့်နှင်းဆီ ကျောက်နီအလား ကားကားနီနီတို့လည်း မဟုတ် ။ တင်ပါးဆုံ နှစ်ဖက်နား၌ ခေါင်ရန်းပွင့် အလား ၊ ကားကားကြီး ပွင့်၍နေသော ထဘီပေါ်၌ ရိုက်၍ ထားသော ပန်းပွင့်ကြီးများ ဖြစ်ကြလေသတည်း ။

နောက်ကနေ၍ ကြည့်ရုံမျှနှင့် အားမရသဖြင့် ရွှေလှသည် မလှမ်းမကမ်း မျက်နှာတစ်ခြမ်းကို စက္ခုန္ဒြေ ဖြင့် ဖမ်းမိနိုင်ရုံမျှသော နေရာတွင် နောက်နား ခပ်ကျကျ ရွှေ့ကာ နေရာကိုယူပြီးလျှင် ဘုရားကို ဦးချပြီး မျက်လုံး နှစ်လုံးသည် ဖူးစပြုကြလေရာ ရူပါရုံ အလင်းထင်သဖြင့် ဘုရားကို မမြင်ဘဲ ရင်ထဲမှာ မြေငလျင် လှုပ်သလို ဖြစ်၍ နေလေသတည်း ။

မျက်နှာကို မြင်ရသောအခါ နောက်က နေပြီး မြင်ရသည်ထက် ပိုမို၍ လှပေသော ထိုယမင်းအပျိုကလေး၏ ရူပါရုံ အရသာသည် ထူးမြတ်လှပေစွတကား ။ ပူးကပ်၍များ ငါ မြင်ရလျှင် ရင်ဝလှိုက်ဖို အသည်းကို ဆွ ၊ မနည်းပင် ဒုက္ခပေးမယ့် မိန်းမပျိုကလေးပေတကား ။ အသားဝင်းဝါ မျက်နှာထင်ရှား ၊ ရင်ခါးလှလှ ၊ တင်ပါးကသည် ခြေဖျားထိတိုင် လည်တိုင်ကြော့ရှင်း ၊ ပြည့်တင်းသူ့ရင် ၊ အင်မတန်မို့ ၊ ယဉ်ဟန်ပျို့ နှယ် ၊ မခို့တရို့ ၊ ပို့ကရို့နှင့် အချို့သယ်ကို သို့နှယ်မြင်ရ ၊ ငါမဝ ၊ ဌာနကိုမေး ၊ သိရေး စုံချာ ၊ စောဒနာမှ ချောကညာ မသိသူကလေးဟာ သိသူ ကလေး ဖြစ်ဖို့ရှိပေသည် စသဖြင့် ထိုထိုဤဤ ရတမ်း စိတ်ဝယ် ကြံစည်၍နေစဉ်တွင် ပျော့ပျောင်းသော ကိုယ် ခန္ဓာကလေးနှင့် ညွတ်ပြောင်းကာ ဦးချပြီး အနီးရှိ အဒေါ်ကြီး တစ်ယောက်နှင့် တစ်ပြိုင်တည်းလိုလို ထသည်ကို မြင်ရသောအခါ ရွှေလှသည် ဘုရားရှိခိုးရန် လုံးလုံးကြီး သတိမေ့ကာ ငါးမျှားချိတ်နှင့် အာခေါင်ကို ချိတ်၍ ဆွဲခံရသည့် ငါးပမာလို ပျာယီးပျာယာ ထကာ ကောက်ကောက် ပါအောင် လိုက်၍ သွားရောက်လေသတည်း ။

တကောက်ကောက် နောက်က လိုက်လျှင် သိတတ်သော မိန်းမတို့၏ ဓမ္မတာသဘောတရားအရ မိန်းမပျိုကလေးသည် နောက်သို့ လှည့်၍ ကြည့်လိုက် သောအခါ ရွှေလှ၏ နှလုံးကြောများမှာ စောင်းကြိုးပမာ ဒေါင်ခနဲ မြည်၍ သွားပြီး ငါ့ကို ကြည့်တာပဲဟု အားရလျက် နားထင်၌ သွေးအရှိန်လှိုင်းထ၍သွားလေ၏ ။ သို့သော်လည်း မိန်းမပျိုကလေးက ဤကဲ့သို့ ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ခြေနှုတ်လေးပြီး ဘုရား၏ ထီးကို မော့၍ ကြည့်ပြီး မိန်းကလေးက မျက်နှာကို ပြန်၍ ကြည့်သော အခါ ခြေများ သွက်ပြီး ထွက်လုကမန်း မျက်လုံးမှားနှင့် ကြည့်လေ၏ ။

သို့ကြည့်သော အခိုက်တွင် အဖော်မိန်းမကြီးက ပြန်၍ ကြည့်လေရာ ၎င်း၏ ထက်သန်သော မျက်လုံးများ နှင့် လျင်မြန်သော ခြေလှမ်းကို မြင်သဖြင့် မိန်းမကြီးက မိန်းမပျိုကလေး၏ နံဘေးသို့ ကပ်ကာ တစ်စုံတစ်ရာကို ပြောလိုက်ဟန် ရှိလေ၏ ။ အကြောင်းမူကား ထိုအခါမှ စ၍ ခြေနှုတ်မြန်မြန် သွားကြလေသတည်း ။

မကြာမီ အရှေ့စောင်းတန်းသို့ ရောက်ကြလေလျှင် ဆင်းကြလေ၏ ။ ရွှေလှသည် နောက်က လိုက်လေ၏ ။ သို့သော်လည်း မိန်းမနှစ်ယောက်သည် ထ၍ လျင်မြန်စွာ ဆင်းကြသဖြင့် ငါထို့ထက် ပိုမို၍ လိုက်လျှင် ငါ့ကို အရူး တစ်ယောက်ဟု မှတ်ထင်ကြလေမည်လောဟု စဉ်းစားကာ ကိုယ်ရှိန်သတ်ပြီးလျှင် ထွက်ခွာ၍ ပြန်သွားလေရာ ထိုလှပသော မိန်းမကလေး၏ မျက်နှာကွက်ကွက်ကလေးသည် မပျောက်မထွက်ဘဲ ရွှေလှ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ကျန်ရစ်လျက် အိမ်သို့ ပြန်လာရလေသတည်း ။

••••• ••••• ••••• 

ရွှေလှသည် ဝတ်လုံ ဖြစ်လာသော်လည်း အလွန်တရာ ဝါသနာပါသော အတတ် မဟုတ် ၊ မိဘက လွှတ်သဖြင့် သင်ကြားခဲ့ရလေရာ ဝတ်လုံ အလုပ်ဖြင့် အသက် မွေးဖို့ရန် စိတ်လက် မပါသည် ဖြစ်၍ မိမိ၏ အစွမ်းသတ္တိကို အားကိုးရမည် ဆိုလျှင် မိမိ တရားခံတစ်ယောက် အပေါ်၌ ငယ်သောအမှုကို လေးအောင် ၊ ထောက်ဒဏ် ခြောက်လ ထိုက်သူကို ၇ နှစ် ကျအောင် လိုက်နိုင်မည့် အစွမ်းသတ္တိ အရည်အချင်းထက် ပိုမို၍ မရှိကြောင်း သိသဖြင့် ဖခင်၏ အလုပ်ဖြစ်သော ဆန်အလုပ်ကိုသာ လုပ်ကိုင်ရလေရာ ဤအလုပ်၌ အတော်ပင် ကျင်လည်လျက် ဖခင် ကွယ်လွန်အနိစ္စရောက်သောအခါ ဆက်လက်၍ လုပ်ကိုင်ရာ အတော် ကြီးပွားလေ၏ ။

သို့သော်လည်း စည်းစိမ်ဥစ္စာမည်သည် ရေနှင့် တူလေရာ မတိုးလျှင် လျော့မြဲ ဖြစ်သည့်ပြင် အခါအခွင့် မကောင်းအကြောင်းမသင့်သည့်အခါ သတိပညာကလေး အနည်းငယ် ချွတ်ချော်တိမ်းပါးရုံမျှနှင့် တစ်ညတွင်း လောင်သည့် မီးဟာ တိုက်တာ အဆောက်အဦကို မြေပြင် နှင့်ညီအောင် လုပ်တတ်သည့် ဓမ္မတာသဘောတရား အတိုင်း ကမ္ဘာစစ်ကြီး မဖြစ်မီ တစ်နှစ်ခန့်မှာ ဆန် အကြီးအကျယ် ကစားလိုက်ရာ ငွေငါးသိန်းမျှ ပျက်စီးပြီး ရွှေလှ ၏ အခြေအနေသည် ပူလောင်သည့် နွေရာသီမှာ အရွက်ကြွေ အရိုးကြဲ၍ နေသော သစ်ပင်လို ဖြစ်၍သွားလေသတည်း ။

ထိုအခါ သင်၍ လာခဲ့သော ဝတ်လုံအတတ်ဖြင့် ထိုမျှလောက်သော စည်းစိမ်ကို ပြန်၍ ရဖို့ရန် ခက်သဖြင့် အများကြီး စိတ်ပျက်ကာ မဂိုလ်တန်းကို ထွက်ရင်း မစားရ အညှော်ခံ ဖြစ်ကာ ငါ၏ ဘဝသည် ဤမဂိုလ်တန်း၌ ရှိသော ခိုသတ္တဝါများလောက်မှ မကောင်းသော ဘဝပေတကားဟု တွေးမိလေသတည်း ။

ထိုအခါ အင်္ဂလန်ပြည်မှ ပြန်၍ လာသည်မှာ ၅ နှစ်ခန့် ကြာ၍ သွားလေ၏ ။ စိတ်လက်လေလေနှင့် ရန်ကုန်မြို့ ကန်တော်မင်ဘက်သို့ သာသာယာယာ နေရာများကို ကြည့်ရင်း စိတ်ကူးဉာဏ်ကလေးများ ပေါ်နိုးနိုး နှင့် လျှောက်၍ သွားလေသတည်း ။ ဝဲယာညှပ်လျက်ရှိသော ခြံများနှင့် အိမ်များမှာ သုခရိပ်ငြိမ်စည်းစိမ်၏ ရင်ခွင်၌နေကြသော အေးချမ်းခြင်း၏ အဖြစ်ကို မြင်ရလေ၏ ။ တစ်ချက်တစ်ချက် ကြားရသော ပီယာနိုသံများသည် ချမ်းသာခဲ့ဖူးသော မိမိ၏ ဘဝအခြေအနေကို ပြန်၍ သတိရစေ၏ ။ သို့သွားရင်း အိမ်တစ်အိမ်၌ ကပ်၍ ထားသော နာမည်တစ်ခုကို မြင်ရသောအခါ အံ့အားသင့် နေလေသတည်း ။ ၎င်းနာမည်မှာ မစ္စစ်အောင်ဒင် ဖြစ်လေ၏ ။

အင့်ဟင် ... ငါ့သူငယ်ချင်း အောင်ဒင်များ ဖြစ်လေသလား ။ ဘိလပ်က မိမိ အရင် မြန်မာပြည်သို့ ပြန်လာပြီး ရခိုင်ပြည်နယ်၌ တရားသူကြီး ဖြစ်၍ နေသော သူငယ်ချင်း အောင်ဒင်ကို သတိရလေ၏ ။ မစ္စစ်အောင်ဒင် ဆိုရင် အောင်ဒင်သေလို့ပဲ ထင်ပါရဲ့ ၊ အောင်ဒင် သေတာကိုလည်း ငါ မကြားရပါကလား စသည်ဖြင့် စဉ်းစားကာ ရပ်တန့်၍ နေပြီးမှ စုံစမ်းရန် အကြံနှင့်ဝင်၍ သွားလေသတည်း ။

အိမ်အောက်ထပ် အခန်းငယ် တစ်ခုထဲ၌ မိန်းမတစ်ယောက် စက်ချုပ်၍ နေသည်ကို မြင်ရလေ၏ ။ ပြတင်းပေါက်ဝ၌ ရပ်ကာ

“ ဒါ ဝတ်လုံမစ္စတာ အောင်ဒင်အိမ်လား ” ဟု မေးလေရာ “ ဟုတ်ပါတယ် ” ဟု မိန်းမပျိုက ပြန်၍ ပြောလေ၏ ။

“ အရင် ရခိုင်ပြည်နယ်မှာ တရားသူကြီး ဖြစ်ခဲ့တဲ့ မစ္စတာအောင်ဒင်ပဲ မဟုတ်လား ”

“ ဟုတ်ပါတယ် ဘာကိစ္စလဲ ”

“ ကျွန်တော် သူ့သူငယ်ချင်းပါ ၊ ဘိလပ်မှာ အတူတူ ပညာသင်ခဲ့ရပါတယ် ”

“ ဪ … ဟုတ်လား ကြွပါ ကြွပါ ” ဟု ပြောလေရာ ဧည့်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားလေ၏ ။ ရွှေလှသည် အခန်းထဲ၌ မတ်တတ်နေလေ၏ ။ သို့နေခိုက်တွင် အခြား အခန်းတစ်ခုမှ လျင်မြန်စွာ တီးတိုးစကားပြောသော မိန်းမသံများကို ကြားရသဖြင့် လှမ်း၍ ကြည့်လိုက်ရာ မိန်းမတစ်ယောက် နောက်သို့ ချာခနဲ လှည့်၍ သွားသည်ကို မြင်ရပြီးနောက် စက်ချုပ်နေသည်ကို မြင်ရသော ပထမ မိန်းမပျိုသည် ထွက်၍ လာပြီး

“ ထိုင်ပါ … ထိုင်ပါ မစ္စစ်အောင်ဒင် ဆိုတာ ကျွန်မ ပါပဲ ။ ကျွန်မယောက်ျား ဆုံးတာ သုံးနှစ် ရှိပါပြီ ။ ရှင့်သူငယ်ချင်း မရှိတော့ဘူး ” ဟု ဝမ်းနည်းသလို ပြောလေ၏ ။ “ ဪ .. ဟုတ်လား ။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် တွေးမိတယ် ၊ မစ္စစ်အောင်ဒင် ဆိုကတည်းက ငါ့သူငယ်ချင်းတော့ … လို့ တွေးမိတယ် ၊ ဪ .. ဒါတောင် မသိလိုက်ရဘူး ခင်ဗျာ ၊ ဘယ်မှာ ဆုံးရှာသလဲ ”

“ ရခိုင်ပြည်နယ်မှာပဲ ၊ တောတက်ရင်း ငှက်ဖျားမိပြီး ဆုံးရှာတယ် ရှင် ”

ရွှေလှသည် ဝမ်းနည်းသော အမူအရာနှင့် စဉ်းစား၍ နေလေ၏ ။ ထိုအခိုက်တွင် နောက်မှ ခြေသံကို ကြားရသဖြင့် လှည့်၍ ကြည့်လိုက်ရာ ကွမ်းအစ်နှင့် ဆေးလိပ် ပန်းကန် ယူ၍ လာသော မိန်းမတစ်ယောက်ကို မြင်ရသဖြင့် ငေးစိုက်ကာ အံ့အားသင့်၍နေလေ၏ ။ ငါ ဘယ်မှာ မြင်ဖူးပါလိမ့် ။ အဲ ... ဟုတ်တယ် သူပဲ ။ အရင် မြင်ရတုန်းက ထက်တောင် လှ၍ နေပါကလား ။ နည်းနည်း ကလေးတော့ ပိုပြီး ကြီးလာတယ် ။ သို့သော်လည်း ဘယ် သူမကြီးဘဲ နေမှာလဲ ။ ငါတောင် ထိပ်ဆံစ ဖြူပြီလို့ ပြောကြတယ် ။ သူပါပဲ ၊ တူလို့တော့ မဟုတ်ပါဘူး ။ ဒီမျက်နှာ ဟာ အဘယ်အခါမှ ငါ မမေ့နိုင်တဲ့ မျက်နှာပါပဲ ဟု တအောင့်မျှတွေဝေငေးမော၍ နေလေရာ ထိုင်၍ နေသော မိန်းမပျိုသည် ရွှေလှ၏ မျက်နှာကို ကြည့်၍ နေပြီး ကွမ်းအစ် လာ၍ပေးသော မိန်းမ၏ မျက်နှာကို မော်၍ ကြည့်လေ၏ ။

“ ကွမ်းစားပါ ဆေးလိပ်သောက်ပါရှင် ။ ကိုအောင်ဒင်သူငယ်ချင်းဆိုရင် ကျွန်မတို့နဲ့လည်း သူငယ်ချင်းပေါ့ ရှင် ။ မတင်လှ လက်ဖက်ရည်ဖျော်ပါ ” ဟု ပြောလိုက်လေရာ မတင်လှ ခေါ်သူ ထူးခြားလှပသော မိန်းမသည် ရွှေလှကို မကြည့်ဘဲ အခန်းထဲသို့ လှည့်၍ ဝင်သွားလေ၏ ။

သူ့နာမည် မတင်လှ တဲ့ ။ နာမည်ကလေးက သနားကမား ၊ ရုပ်ရည်က သာ၍လှ ။ အစေခံ ဖြစ်နေရတာ သနားစရာပါကလားဟု စဉ်းစားမိလေ၏ ။

ဆက်လက်၍ စကားပြောကြရာ မစ္စစ်အောင်ဒင် မှာ ငွေကြေးမြောက်မြားစွာ ရှိသော မုဆိုးမကလေး ဖြစ်ကြောင်း ၊ သားသမီး တစ်ယောက်မျှ မရှိကြောင်း ။ အောင်ဒင်၏ မိဘများ ကွယ်လွန်အနိစ္စရောက်သဖြင့် လယ်မြေ အိမ်ခြေ အမွေမြောက်မြားစွာရသူ ဖြစ်ကြောင်းကို သိရလေ၏ ။ ရွှေလှသည်ကား မိမိ၏ အဖြစ်အပျက် အရိုးခံ အတိုင်း ပြော၍ ပြရာ မစ္စစ်အောင်ဒင်သည် များစွာ သနားကြင်နာသည့် လက္ခဏာကို ပြလေ၏ ။ ၎င်း မစ္စစ်အောင်ဒင်ကို ငါ ရအောင် ကြံရလျှင် အကော်ဆိုက်ပြီး ငါးကြော် ကိုက်မိမှာပဲဟု တွေးမိလေ၏ ။ သို့ပင် တွေးမိငြားသော် လည်း မစ္စစ်အောင်ဒင်၏ အလှသည် အစေခံမ၏ အလှကို မမီ ။ ဘုရားဖြစ်မယ့်ကြံ မာရ်နတ်က တားဆီးဆိုသည့် စကားကို ဤ မတင်လှ ဆိုသူကို ဤအိမ်၌ ယနေ့ မတွေ့ရ လျှင် မစ္စစ်အောင်ဒင်ကို ယူဖို့ ကြံမိမှာပဲဟု တွေးမိလေ၏ ။ ယခုမှာမူ မစ္စစ်အောင်ဒင်၏ မျက်နှာကိုမှ မမြင်ရအောင် မတင်လှ၏ မျက်နှာက စပ်ကြားမှာ ဝင်ကာ ကန့်လန့်ကာလို ဆီး၍ နေလေသတည်း ။

စကား ပြောဆိုကြပြီးနောက် ပြန်သောအခါ မစ္စစ်အောင်ဒင် က

“ နောက်ကို လာလည်ပါလားရှင် ။ ကျွန်မတို့ အိမ်မှာ ကျွန်မတို့ချည်းပါပဲ ။ ခိုင်းတဲ့ မိန်းမကြီး တစ်ယောက် ၊ မတင်လှ က ကျွန်မ အဖော် ၊ သည့်ပြင် မောင်တော်ကလေး တစ်ယောက်ပဲ ရှိပါတယ် ” ဟု ပြောလေ၏ ။ မတင်လှကလည်း

“ လာပြီး လည်တာပေါ့ရှင် ။ ကျွန်မတို့မှာ အသိမိတ်ဆွေလည်း နည်းပါတယ် ” ဟု ပြောလိုက်လေရာ ၎င်း၏ ရင်ထဲမှထွက်သော သာယာသော အသံသည် ရွှေလှ၏ နားကြောမှစိမ့်၍ သွားလေ၏ ။ ငါ အရင်က ဘုရားပေါ် မှာ တွေ့တုန်းက သူ့နောက် လိုက်တာကို သတိရဟန် မတူပါဘူး ဟု အောက်မေ့ပြီး နှုတ်ဆက်ကာ ပျော်ရွှင်စွာ ပြန်၍ လာလေ၏ ။

ထိုနေ့ညဉ့် ရွှေလှ၏ စိတ်ထဲ၌ အချစ်နှင့် ဥစ္စာသည် စစ်ခင်း၍ နေလေ၏ ။ ငါ့သူငယ်ချင်း မိန်းမကို ရရင် တော်မှာပဲ ။ မတင်လှကိုတော့ ချစ်ရုံ ချစ်နေရမှာပဲ ။ ဘယ်တော့မှ မဝနိုင်တဲ့ အချစ်နဲ့ ဘယ်တော့မှ သုံးလို့မကုန်အောင် များတဲ့ စည်းစိမ်သည် ငါ၏ ရှေ့၌ရှိ၏ ။ အဘယ် အရာကို ရွေးချယ်မည်နည်း ။ မစ္စစ်အောင်ဒင်၏ မျက်နှာ မှာတော့ ငါ့ကို မေတ္တာမဲ့တဲ့ မျက်နှာမဟုတ် ။ မတင်လှ ကတော့ ခပ်အေးအေးပဲ ။ ငါကသာ ကြိုက်ရတယ် ၊ သူက ကြိုက်ဟန် မရှိဘူး ။ မကြိုက်လို့သာ ဘုရားပေါ်မှာ တွေ့တုန်းက အတင်း ထွက်ပြေးတာပေါ့ ။ သို့သော် ဥစ္စာဆိုတာ မမြဲတဲ့အရာ ၊ အချစ်ဆိုတာမှာ လောက၏ အနှစ်ပါ ကလားဟု အပြန်အလှန် ဆင်ခြင်ကာ မနည်း ညဉ့်နက်မှ အိပ်ပျော်၍ သွားလေ၏ ။

ထို့နောက် ၎င်းအိမ်သို့ မကြာခဏ လာရောက်၍ သုံးယောက်သား ဂျိုကာဆွဲကြလေရာ တစ်နေ့ထက် တစ်နေ့ အကျွမ်းဝင်၍ လာကြလေ၏ ။ ထိုအိမ်၌ ရွှေလှသည် မတင်လှတို့၏ အိမ်သားများနှင့် ပဆစ်ပစ်လေ့ရှိ၏ ။

မတင်လှသည် တစ်နေ့တခြား ထူးကဲ ပိုမို၍ လှသည်ဟု မိမိ၏စိတ်၌ မှတ်ထင်လေ၏ ။ မင်းကတော်လေး၏ အမူအရာ အနေအထိုင်မှာမူ တစ်နေ့တခြားမူ တစ်နေ့တခြား မှေးမှိန်သကဲ့သို့ မှတ်ထင်ရလေ၏ ။ သို့သော်လည်း စိတ်ကို ဝေခွဲ၍ မရနိုင်အောင် ရှိသည်မှာ မင်းကတော်ကလေးကို ယူလျှင် ချမ်းသာမည် ။ မတင်လှကလေးကို ယူလျှင်မူကား လူ၏ ဘဝ၌ အကောင်းဖြစ်သော အချစ်ဟု ခေါ်သော နတ်သြဇာကို စားရမည် ။ မင်းကတော်ကလေး၌ ရှိသော စည်းစိမ်ဥစ္စာတို့မှ နတ်သြဇာ ထွက်ပါမည်လား ။ စည်းစိမ်ဥစ္စာ ဆိုသည်မှာလည်း အမြဲ မတည်သော အရာ ဖြစ်သည် ။ ငါ သင်ခဲ့တဲ့ ဝတ်လုံပညာ ကို အမှုလိုက်ရာ၌ အသုံး မပြုနိုင်သော်လည်း ဝန်ထောက် စစ်ကဲရာထူး တစ်ခုခုကို ရအောင် ကြံမည်ဆိုလျှင် မတင်လှ ကဲ့သို့ အချောအလှကလေးကို တင့်တယ်စွာ ထားနိုင်မှာပဲ ။ မတင်လှကလေးဟာ အစေခံ အဖော်အလှော်မျှ ဖြစ်သော်လည်း မင်းကတော်ကလေး၏ နေရာမျိုးမှာ နေရလျှင် ဆယ်မင်းကတော် လိုက်၍ မီမှာ မဟုတ်ပါဘူး ။ အပျိုစစ်တယ် မစစ်တယ် ကိုတော့ ငါ မသိဘူး ၊ အပျိုစစ်စစ် မစစ်စစ် ချစ်တာသာ ပဓာန ၊ မွတ်သိပ်ဆာလောင်သောသူမှာ သူတစ်ပါး စားပြီးသည့် အကြွင်းအကျန်ကိုပင် စားရစေကာမူ စူဇကာပုဏ္ဏား၏ ပွဲရံနှင့် လဲမှာ မဟုတ် ။ ထို့အတူ ငါ့မှာ အချစ် ဆိုတဲ့ အာဟာရမှာ ငတ်မွတ်၍ နေသူ ဖြစ်သည် ။ မယ်တင့်လေး မရှိကတည်းက ငါ၏ နှလုံးသည် သွေ့ခြောက်နေ၏ ။ မယ်တင့်ကလေးဟာ နှစ်နှစ်ကာကာ ချစ်တာ မဟုတ် ။ သနားချစ်ကလေးမျှ ချစ်ခဲ့၏ ။ မတင်လှသည်ကား ဘုရားပေါ်မှာ မြင်ရကတည်းက လူ့ ဘဝမှာ တစ်ခါမျှ မကြုံဖူး မခံစားရတဲ့ အချစ်မျိုးနဲ့ စွဲစွဲလမ်းလမ်း ချစ်ရသူပါကလား ။ ဘိလပ်မှာ နေခဲ့စဉ်က အင်္ဂလိပ်အပျိုစစ်မကလေးတွေကို အများပင် တွေ့ခဲ့ ရတယ် ။ သည် မတင်လှလို တစ်ယောက်မှ မချစ်ခဲ့ပါက လား ။

ဪ … မတင်လှ ၊ မင်းကတော်ကလေးနဲ့ နေရာချင်းများ လဲရလျှင် အဘယ်မျှလောက် အဖိုးတန်ပါမည်လဲ ။ မုဆိုးမပဲ ဖြစ်ဖြစ် ဘာပဲ ဖြစ်ဖြစ် မုဆိုးမတစ်ခုလပ် ဖြစ်မှ အစီးကျင့်ပြီးတဲ့ မြင်းပမာလို အသွားအလာ သာ၍ပင် ညင်သာဦးမှာပဲ ။ စက်ကင်းဟင်း မော်တော်ကားထက် ဆိုးမှာ မဟုတ်ပါဘူး ။ တောထွင်၍ လမ်းဖောက်ရခြင်းထက် ပေါက်ပြီးတဲ့ လမ်းက ပိုမိုလို့ရှင်းမှာပဲ ။ အခုမှာ ဆင်းရဲလို့ ဖွတ်မွဲပြာ ရထားဆိုက်ရင် ချစ်ရတာ ပြေမှာ မဟုတ် ။ နှစ်ယောက်သား ခေါင်းချင်းဆိုင်ပြီး ဒူးနှင့်မျက်ရည်သုတ်ကာ နေရမှာမို့ ခက်လှပါကလား ။ သူကလည်း အင်မတန် မငယ် ၊ ငါကလည်း လူပျိုကြီးမို့ သည်ထက် ကြာကြာ ဆိုင်းကြရလျှင် ငါက အို၍ သွားတော့မယ် ။ သူလည်း အလှကို သိတတ်တဲ့ မျက်စိတတ်သူ တစ်ယောက်ယောက် ဖြစ်မှဖြင့် ခေါင်းခေါက်ကာ ဆွဲ၍ သွားရင် ငါ အလကား ဖြစ်ရတော့မယ် ။ ငွေပေါတဲ့ လူတွေက မတော်တဆ မယားကြီး ရှိလျက်နဲ့ မတင်လှကို အငယ်အနှောင်း လုပ်ဖို့ကြံလျှင် ငါ အင်မတန် မခံချင်မှာပါကလား စသည်ဖြင့်လည်း အခါခါ တွေးမိလေ၏ ။

တစ်နေ့သည် ညနေအချိန် မတင်လှ ထံ ရောက်သွားလေ၏ ။ မတင်လှသည် ဧည့်ခန်းထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း မဂ္ဂဇင်းစာအုပ်ကို ဖတ်၍ နေ၏ ။ တံခါးဝသို့ ခြေဖြင့် ထောက်လျက် ရွှေလှ ဝင်၍ သွားရာ စာဖတ်ရာမှ မော်၍ မကြည့်သဖြင့် ရပ်ကာ ရူပါရုံအချောအလှ ကို သဘောကျ၍ နေလေ၏ ။

ပုဆစ်တုပ်ကာ ဝပ်လျက် ဇာကတ္တီပါ ခေါင်းအုံး တစ်ခု ပေါ်မှာမှီကာ စာကို ဖတ်၍နေရာ ရွှေတိဂုံဘုရားပေါ် မှာ မြင်ခဲ့ရသော ပန်းပွင့်ကြီးကို အကားသား ပြန်၍ မြင်ရလေသတည်း ။ ရွှေလှသည် မတင်လှ၏ အလှတည်း ဟူသော ရူပါရုံကို အတန်ကြာ မြိန်ရှက်စွာ ခံစား၍ နေလေသတည်း ။

“ အဟမ်း ”

“ ဪ … ကိုရွှေလှပါ ကလား ။ မမတို့လည်း မရှိဘူး ။ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ပျင်းပျင်းနဲ့ စာဖတ်နေတယ် ။ လာလေ ထိုင်ပါ ” ဟု ပြောကာ ထိုင်လျက် မိမိ၏ အနီး၌ ရှိသော နေရာ ကော်ဇောထက်တွင် ပျော့ပျောင်း ဖြူစင်နီလွင်သော လက်ဝါးကလေးများနှင့် ပုတ်ကာ ပြလေ၏ ။

ရွှေလှသည် အနားသို့ ရောက်သွားပြီး ထိုင်လေ၏ ။

“ ဘယ်သွားကြသလဲ ”

“ ဝန်ကတော်ကြီး သမီးအငယ်လေး မမာလို့ သွားကြည့်ကြတယ် ”

“ ဒီလိုဖြင့် မင်းတစ်ယောက်တည်းပေါ့ ၊ အခန့်သင့် လိုက်တာ ”

မတင်လှသည် နှုတ်ခမ်းစူလျက် မျက်စောင်းထိုးကာ -

“ ဘာအခန့်သင့်တာလဲ ”

“ ဘာအခန့်သင့်တာလဲ ဆိုတာ မင်း မသိဘူးလား ”

“ ဟင့်အင်း … ကျွန်မ မသိပေါင် ။ ရှင် မမကို ပိုးနေတာတော့ သိပါရဲ့ ”

“ အမယ် … ယုန်မြင်လို့ ချုံထွင်နေတာ မင်းက မသိဘူးပေါ့လေ ”

“ မသိရပါဘူး ကိုရွှေလှရယ် ။ ရှင်က ဝတ်လုံကြီး ပါ ။ ကျွန်မက အစေခံသာသာပါ ။ သူက အတည် သည်က အပျော် ဒီလို သဘောမျိုးလား ၊ သိုက်မြင်လို့ မတူးရင် ဘာလဲ ”

“ မင်းက အရူး ဆိုချင်သလား ။ ဘာသိုက်လဲ ၊ သိုက် ဆိုတာ ဟောဒါမှ သိုက် ။ ငါက ငွေကို ဘာလုပ်ရမှာလဲ လူကိုမှ .. ”

“ ဟင်း ... စကားပြောရင်း ဘာလိုလို ညာလိုလိုနဲ့ သတိထား ၊ လူကို ဘာဖြစ်သလဲ ”

“ ဘာဖြစ်နေတယ် ၊ ညာဖြစ်နေတယ် ဆိုတာတော့ ပြောမနေပါရစေနဲ့တော့ မတင်လှရယ် ။ အခု မင်းနဲ့ ငါနဲ့ နှစ်ယောက်တည်း ဒီအချက်မျိုးကို စောင့်နေတာ ”

“ အလစ် တွယ်ချင်လို့လား ။ အလစ်သမား လုပ်စားပါလား ။ ဟင်း ဒီလို မလုပ်ပါနဲ့ ။ မျက်နှာက ရှိန်းပြိုး ရှိန်းပျက်နဲ့ ဘယ့်နှာကြီးလဲ မသိပါဘူး ကြည့်ပါလား ”

“ ကြည့်မယ်လေ ပြ ”

“ ဘာပြရမလဲ ”

“ ပြချင်တာပြ ”

“ ဟင်း ”

“ ဟော ”

“ အို … ဘယ့်နှာလဲတော့ ၊ ကျွန်မ မမကို ပြောလိုက်မယ် ”

“ မပြောဘဲ လိုက်လိုက် ၊ ပြောလိုက်လိုက် လိုက်ရင် ပြီးတာပဲ ။ အလကားပါ ငါက စတာပါ မကြောက်ပါနဲ့ ကိုက်မစားပါဘူး ”

“ ဟော ... ဟိုမှာ ကားကြီး ဆိုက်နေတယ် ။ ပြုတ်ကျတော့ မလိုဘဲ ”

“ တိုးမလာနဲ့ ၊ တိုးလာရင်တော့ ကွမ်းညှပ်နဲ့ ခေါင်းကို ခေါက်လိုက်မယ် ”

ရွှေလှသည် တိုး၍ လာလေရာ မတင်လှသည် ကွမ်းသီးညှပ်၍ နေလေ၏ ။

“ မတင်လှ ငါ မင်းကို အပျက်အပျက် ကြံတာ မဟုတ် ။ ဘုရားပေါ်မှာ မြင်တုန်းကတည်းက မင်း မျက်နှာကိုချည်း မြင်နေတာပဲ ”

“ ဘယ်တုန်းက ရှင် မြင်သလဲ ”

“ မင်း မှတ်မိပါတယ် ။ ငါက လိုက်တော့ မင်း ဟိုအဒေါ်ကြီးနဲ့ အရှေ့ဘက် စောင်းတန်းဆင်းသွားတယ် ။ စနေထောင့်မှာ မင်း ဘုရားရှိခိုးနေတယ်လေ ”

“ အို … ဟုတ်တယ် ၊ ရှင်လား ကျွန်မ မမှတ်မိဘူး ၊ ဒါကြောင့် ထင်ပါရဲ့ ၊ မြင်ဖူးသလိုလို ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာ မှတ်နေတယ် ။ ရှင် အဟုတ် ကျွန်မကို ချစ်သလား ၊ ကျွန်မမှာ ဘာမှ မရှိဘူး ။ မမက ကျွေးမွေးထားလို့ နေရတာ ”

“ မင်းကို ချစ်တာ ဘာကိုမှ ချစ်လို့ မဟုတ်ပါဘူး ”

“ မမက ကျွန်မကို စိတ်ဆိုးမှာပဲ ”

“ စိတ်ဆိုး ဘာဖြစ်သလဲ ။ သူ့မှာ ချမ်းသာတာမို့ ငါ့ထက် အဖိုးတန်တဲ့ လူတွေကို ရနိုင်ပါတယ် ”

“ အဟုတ်ပဲလား ၊ ကျွန်မ ယုံရမှာလား ။ ကြောက်ပါတယ်ရှင် …. တော်တော်ကြာတော့ ကလေးတစ်ယောက်နဲ့ ကျန်နေရစ်မှဖြင့် ဒုက္ခပဲ ”

“ မတော်တာကွယ် ။ မင်းမှာ အားကိုးရာမဲ့တာ ငါ အသိသားနဲ့ ၊ မတော် မတရား နှိပ်စက်စော်ကားရင် ငါ ခွေးပေါ့ ။ ငါ့ နဖူးမှာကြည့် ဆံပင်လေးငါးချောင်းတောင် ဖြူစပြုပြီ ။ မစဉ်းမစား လုပ်တတ်တဲ့ အရွယ် မဟုတ်တော့ပါဘူး ။ မင်း ငါ့ကို မချစ်ဘူးလား ”

“ ကျွန်မလား ၊ မသိဘူး ။ နည်းနည်းတော့ ချစ်ပါတယ် ။ ချစ်တယ် ဆိုရုံနဲ့ ယူကြရတော့မှလား ”

“ ချင်ရင် ယူတာပေါ့ ။ မယူတဲ့ အတောအတွင်း ဒီအကြားထဲမှာ ဘာလုပ်နေရမှာတုန်းကွဲ့ ။ မင်းလည်း အချိန်ဖြုန်း ၊ ငါလည်း အချိန်ဖြုန်း ။ အချိန်ဆိုတာ ရွှေထက် အဖိုးတန်တာ အချိန်ရှိတုန်း လုပ်ကြကိုင်ကြရတာပါ ”

“ ရှင် ကျွန်မအကြောင်း သိရဲ့လား ”

“ မသိဘူး ”

“ မသိဘဲနဲ့ ယူမလား ။ ကျွန်မ မကောင်းတဲ့မိန်းမ ဖြစ်ရင် ဘယ့်နှယ်လုပ်မလဲ ၊ တစ်ခုလပ် တစ်လင်ကွာ ဖြစ်နေရင် ဘယ့်နှယ်လုပ်မလဲ ”

“ ခုတ်ပြီးသား တောလမ်း ရှင်းတာပေါ့ ။ မင်း စကားကို ငါယုံတယ် ။ မင်းမှာ ရည်းစား ရှိသလား ၊ လင် ရှိသလား ”

“ သည်အရွယ်ကျမှ မရှိဖူးဘဲ နေပါ့မလားရှင် ”

“ အခု ပြောတယ် ”

“ အခုတော့ မရှိပါဘူး ၊ အရင်က ရှိဖူးတယ် ။ ညားတောင်ညားဖူးတယ် ”

“ ဘယ်ကလဲ ”

“ ရန်ကုန်ကပါပဲ ”

“ ကိုင်း ပြောစမ်းပါဦး ၊ ဘယ်လိုဖြစ်ပုံလဲ ”

“ အတိအလင်းတော့ မဟုတ်ပါဘူး ။ တိတ်တဆိတ် ဖြစ်နေကြရာမှာ သူ့မိဘတွေ သဘောမတူလို့ ခွဲပြီး သား ကို အဝေးလွှတ်လိုက်တယ် ။ ပြီးတော့ ကျွန်မကို မင်း ငါ့သား ပြန်လာတောင် အတွေ့မခံနဲ့ ။ ရော့ မင်း ရင်းနှီး စားသောက်ဖို့ ငွေတစ်ထောင် ဆိုပြီး ကျွန်မကို နှင်လိုက်လို့ ကျွန်မ ဆွေမျိုးများဆီ ပြန်နေရတာ ။ သူတို့လည်း ဆွေမျိုးပါပဲ ။ ခပ်ဝေးဝေးရယ်လေ ၊ သူတို့ အိမ်မှာ ကျွန်မက နေရတာကိုး ”

“ ဪ … ဒီလိုလား ၊ တယ်ရက်စက်ပါလားကွယ် ပြောပါဦး ”

“ ဒါနဲ့ ကျွန်မ မင်းဘူးကို သွားပြီးနေတယ် ။ ကျွန်မ ဟိုမှာ ကုန်စုံဆိုင်ကလေး ဖွင့်နေတယ်ပေါ့ ”

“ ဒီအတောအတွင်းမှာ ကျွန်မ တစ်ယောက်နဲ့ အကြောင်းပါတယ် ။ ဒါတော့ အတိအလင်းပါပဲ ။ ကျွန်မ ပထမယောက်ျား ဘိလပ်က ပြန်လာတော့ သူ့မိဘများက ကျွန်မ သေပြီလို့ လိမ်ထားတယ် ။ ကျွန်မ သူ့ဆီကို မေးမြန်းဖို့ သွားမလို့တော့ ကြံမိပါရဲ့ ။ နို့ပေမဲ့ သူနဲ့ ဘယ်တော့မှ မတွေ့ပါဘူးလို့ သူ့မိဘကို ကတိထားမိတာနဲ့ မသွားဘူး ။ သည်တော့ ကျွန်မ နောက်ယောက်ျားလည်း ဆုံးသွားတာ မကြာသေးဘူး ။ ဒါနဲ့ ရန်ကုန်မှာ ကျွန်မ အိမ်ငှားနေခိုက်မှာ ကျွန်မ ပထမယောက်ျားဟာ ကျွန်မယောက်ျား နာမည် ဆိုင်းဘုတ်ကို မြင်လို့ ဝင်လာပြီး မေးတော့ ကျွန်မက သူနဲ့ သိပ်ပြီး အပေါင်းအသင်း မလုပ်ချင်တာနဲ့ ကျွန်မ အစ်မတော် တစ်ယောက်ကို မင်း ကတော် နေရာမှာ ထားပြီး ကျွန်မက အစေခံယောင် ဆောင်နေတယ် ။ အခု ကျွန်မယောက်ျားဟောင်းဟာ ကျွန်မကို အတင်း ကြံမလို့ အနား ရောက်နေတယ် ။ ကျွန်မ ဘယ် ပြေးရမလဲ မသိဘူး ” ဟု ပြောလေ၏ ။

သို့ မျက်ရည် တလည်လည်နှင့် ပြောသော အခိုက်တွင် ရွှေလှ၏ မျက်လုံးများသည် ပြူးခနဲ ပြာခနဲ ပါးစပ် ဟခနဲ ရိုးခနဲ ရွခနဲ အံ့အားသင့်သ၍ လန့်သလို ဖြစ်ကာ နေလေရာ မတင်လှ စကား ဆုံးတော့မှ -

“ အမယ်လေး ကျုပ်မယား မတင့်ကလေးပါလား ” ဟု ပြောကာ ပွေ့ဖက်ပြီးလျှင် နှစ်ယောက်သား ခေါင်းချင်းဆိုင်၍ ငိုကြလေသတည်း ။

▢  ပီမိုးနင်း
📖 ကဝိမျက်မှန် မဂ္ဂဇင်း
      စက်တင်ဘာ ၊ ၁၉၂၈

အခမဲ့ ဆေးရုံ

❝ အခမဲ့ ဆေးရုံ ❞
       ( ယုယ )

လူသုံးဦး စကား ပြောနေကြသည် ။ တစ်ဦးမှာ အသက် ငါးဆယ်ကျော် အရွယ် ၊ ထိပ်အနည်းငယ် ပြောင်သယောင်ယောင်ရှိသည့် ဦးထွန်းသူ ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ဦးမှာ အသက်လေးဆယ် အရွယ် ၊ သန်တုန်းမြန်တုန်း ကိုမြဒင် ဖြစ်သည် ။ နောက်တစ်ဦးက စကား ပြောရာတွင် စဉ်းစဉ်းစားစားနှင့် ပြောတတ်သူ အသက် ခြောက်ဆယ်ကျော်အရွယ် ဆံပင် တစ်ခေါင်းလုံး ဖြူနေသည့် ဦးသက်တင် ဖြစ်သည် ။

သူတို့ သုံးယောက် ဒီစကားဝိုင်းကို စတင်ခဲ့သည်မှာ တစ်နာရီ နီးပါး ရှိပြီ ဖြစ်၏ ။ အခုထိ ငြင်းဆဲ ခုံဆဲပင် ။ ဆုံးဖြတ်ချက် ကတော့ အတည် မဖြစ်သေးပေ ။

“ ဒီမှာ ဒီမှာ အရေးကြီးတဲ့ တစ်ချက်ကို ထည့်ဖို့ မမေ့နဲ့ဦး ” ဟု အဘဦးသက်တင် က ဆိုတော့ လုပ်ဆောင်ရမည့် အချက်များကို စာအုပ်ထဲတွင် ချရေးနေသည့် ကိုမြဒင် က ရေးရန် အသင့် အနေထားဖြင့် ဦးသက်တင် ဘာပြောမလဲ ဆိုတာကို နားစွင့်နေ၏ ။ ဦးသက်တင်က စကား ပြောရာတွင် တိတိကျကျနှင့် တွေးတွေးဆဆ ပြောတတ်သူ တစ်ဦး ဖြစ်သည် ။

“ ကိုယ်ပိုင်ကား မရှိတဲ့ သူတွေ အတွက်က ကား လိုတယ်ဗျ ၊ နောက်ပြီး ဒီလောက် လမ်းကျပ် ၊ ကားကျပ်တဲ့ အနေထားမှာ ဆေးရုံကားက မရှိ မဖြစ်ပဲ ။ ဆေးရုံကားပါ စီစဉ်ပေးထားမှ ကျုပ်တို့ ဆေးရုံက One stop service ဖြစ်မှာ ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား ”

ဟု အဘ ဦးသက်တင်က ပြောတော့ ဦးထွန်းသူ က ခေါင်းတညိတ်ညိတ် လုပ်ကာ ထောက်ခံသည် ။ တစ်ဆက်တည်းမှာပင် ရေးမှတ်နေသည့် ကိုမြဒင်ဘက်သို့ လှည့်ကာ -

“ ကဲကဲ မောင်မြဒင်ရေ ဆေးရုံကား သုံးစီး အဲ ... အဲ လိုရမည်ရ ဆေးရုံကား ငါးစီး ထည့်ထားလိုက်ကွာ ၊ ဘေးမှာ မှတ်ချက်နဲ့ ဓာတ်ဆီ အမြဲ ဖြည့်ထားရန်လို , လို့ ရေးထားလိုက် ”

ဟု ဦးထွန်းသူက ကိုမြဒင်ကို ရေးမှတ်ခိုင်းသည် ။ ကိုမြဒင်က ခပ်မြန်မြန် ရေးမှတ်လိုက်ပြီးမှ သူ့အမြင်ကို ဝင်ရောက် ဆွေးနွေးပြန်သည် ။

“ ဆေးရုံကားကတော့ ဟုတ်ပါပြီ ၊ အဘတို့ ဆေးရုံမှာ ဓာတ်လှေကား တပ်ဖို့ အစီ အစဉ်ရှိတယ် မဟုတ်လား ၊ ဓာတ်လှေကားကို လူစီးဖို့နဲ့ လူနာခုတင် , တင်ဖို့ သတ်သတ်စီတော့ လုပ်ပေးသင့်တယ် ထင်တာပဲဗျာ ”

ကိုမြဒင်၏ ဝင်ရောက် ဆွေးနွေးချက်ကို အဘ ဦးသက်တင် က -

“ ဟ , မထည့်လို့ ရမလား ၊ တချို့ အစိုးရ ဆေးရုံတွေမှာဆို ဓာတ်လှေကားကို လူနာသာ စီးရန်တို့ ၊ ဆေးရုံ ဝန်ထမ်းများသာ စီးရန်တို့ ကပ်ထားတာလေ လူနာရှင်တွေခမျာ စိတ်ပင်ပန်း ၊ လူပင်ပန်းရတဲ့ ကြားထဲ လှေကားနဲ့ ချည်း အတက်အဆင်း လုပ်ရတာ ဘယ်လောက် ဒုက္ခရောက်လဲ ”

ဟု ချက်ချင်းပင် ထောက်ခံသည့် စကားဆို၏ ။ တစ်ဆက်တည်းမှာပင် သူတို့ ၏ ကုန်ကျမည့် စာရင်းထဲတွင် ဓာတ်လှေကားဖိုး သိန်း ထောင် ဂဏန်းကို ပေါင်း ထည့်လိုက်၏ ။ သူတို့ ပြောပုံ အတိုင်းဆိုလျှင် သူတို့ ဆောက်မည့် ဆေးရုံက မနည်းမနော ကုန်ကျမည် ဖြစ်သည် ။ သို့သော် သူတို့ကို ကြည့်ရသည်မှာတော့ နည်းနည်းလေးမျှ နှမြောတွန့်တိုခြင်း မရှိချေ ။

“ မောင်မြဒင်ရေ တစ်ချက်လေး သတိရတုန်း ထည့် မှတ်စမ်းပါဦးကွာ ၊ အဘက အသက်ကြီးတော့ မေ့သွား မှာ စိုးလို့ ။ အချို့ ဆေးရုံတွေမှာလို လူနာတင်လှည်းတွန်းခ ၊ လူနာဝှီးချဲတွန်းခ အပြင် အခြား ဘာဖိုးညာဖိုးမှ တောင်းခြင်း မပြုပါ ဆိုတဲ့ ကတိဝန်ခံချက်နဲ့မှ ဆေးရုံအလုပ်သမား အဖြစ် ခန့်မယ် ဆိုတာလေး တေးထားစမ်းပါကွာ ။ ငါတို့ ဆေးရုံကလည်း လစာကောင်းကောင်း ပေးမယ့် အကြောင်း မှတ်ချက်လေး ထည့်ရေးဦးနော် ”

ဟု အဘဦးသက်တင် က ပြောတော့ ဦးထွန်းသူ က သဘောကျသဖြင့် အသံထွက်အောင် ရယ်တော့သည် ။

ပြီးနောက် သူ့ အတွေ့ အကြုံကိုပါ တစ်ဆက်တည်း ဝေမျှ၏ ။

“ ကျုပ်မြေးမလေး မွေးတုန်းကဆို တစ်ထောင်တန်အုပ်ကို လဲထားရတယ် ။ ရော့ .. တစ်ထောင် ၊ ရော့ ... တစ်ထောင်နဲ့ အလှူပေါ့ကွာ ”

ဦးထွန်းသူက ပြောရင်း သူ့ အိတ်ကပ်ထဲက တစ်ခုခုကို နှိုက်လိုက်သည် ။ ပြီးမှ ခေါင်းခါပြီး ပြုံးသည် ။ သောက်နေကျ ဆေးပေါ့လိပ်ကို ရှာခြင်းဖြစ်ပြီး တကယ် တမ်းတော့ သူ့ အိတ်ကပ်ထဲတွင် ဆေးလိပ် မဆိုထားနှင့် မီးခြစ်တောင် မပါချေ ။ အကျင့် ဆိုတာလည်း ဖျောက်ရ ခက်သားလား ။ ဦးထွန်းသူ သူ့အာရုံနှင့် သူ အလုပ်ရှုပ် နေတုန်း အဘဦးသက်တင် က ဆေးရုံနှင့် ပတ်သက်ပြီး သူ မကြိုက်သည့် အချက်ကို ပြောပြန်၏ ။

“ ဆေးရုံမှာ မရှိတဲ့ ဆေးတွေ အပြင်မှာ သွားသွား ဝယ်ရတာလည်း ကျုပ်ဖြင့် တယ်သဘော မကျဘူးဗျာ ။ ပိုက်ဆံ မရှိလို့ လာပါတယ် ဆိုမှ ဆေးထပ်ဝယ် ဆိုတော့ ပေါင်မုန့် မရှိ ကိတ်မုန့် စားပါလား ဆိုတဲ့ စကားလို ဖြစ် နေပြီ ၊ မောင်မြဒင် အဘကို စာအုပ် ပေးစမ်းကွာ ”

အဘဦးသက်တင်က ကိုမြဒင် မှတ်လက်စ စာအုပ်ကို ဆွဲယူပြီး စိတ်မြန်လက်မြန် သူ့ဘာသာ ကောက်ဖြည့် သည် ။ သူ ဖြည့်ထားသည့် စာကို သူ့ဘာသာ ကြည့်ပြီး ကျေနပ်သွား၏ ။ ဆေးရုံသို့ လာရောက် ကုသသူများသည် ရောဂါမှ လွဲ၍ မည်သည့် ငွေကြေး ၊ ပစ္စည်းမျှ ယူလာရန် မလို ။ ကျွန်ုပ်တို့ ဆေးရုံမှ သင့်အား အကုန် တာဝန်ယူမည် ။

စာကို အသံထွက် ဖတ်ရင်းက တစ်ဆက်တည်း စကားဆက်ပြန်သည် ။

“ အဲဒီစာကို ဆေးရုံရှေ့မှာ ထောင်ထားကွာ .. ဒီလို လုပ် ၊ အခုခေတ် သုံးသုံးနေတဲ့ ကြော်ငြာဘုတ်လို ဟာလေးလေ ၊ အဲဒီမှာ လူပုံကွာ ... ဆရာဝန်ဝတ်စုံနဲ့ မတ်တတ်ရပ်နေတဲ့ လူပုံ ထုတ်ပြီးရင် သူ ကိုင်ထားတဲ့ စာက စောစောက ကျုပ် ရေးထားတဲ့ စာ ဖြစ်ပါစေ ”

ကိုမြဒင်က လူကြီးနှစ် ယောက် ပြောနေသည်များကို တစ်သဝေမတိမ်း လိုက်နာမည့်သူ ပီပီ -

“ အဘတို့ အဲဒီဆရာဝန် လူပုံနေရာမှာ ဘယ်သူ့ကို ထည့်ရမလဲ ”

အဘဦးသက်တင် က ခေတ်နှင့် အဆက်မပြတ်သူ ပီပီ -

“ အင်း ... လောလောဆယ် ပရိသတ် အချစ်တော်ကွာ ၊ ကလေးတွေကို အခမဲ့ နှလုံးခွဲစိတ်ကုတာလား လုပ်ပေးနေတဲ့ ဆရာဝန် ၊ အဆိုတော် ချစ်သုဝေ ပုံကို လုပ်လိုက်ကွာ ၊ သူ့ဆီ ကတော့ ခွင့်ပြုချက် သွားတောင်းဦး ကြားလား ”

အဘ ဦးသက်တင်၏ စကားကို ဦးထွန်းသူ က အမှန်ပဲ ၊ အမှန်ပဲ ဟု ထောက်ခံသည် ။ ဦးသက်တင် ကတော့ ထောက်ခံလေ လိုအပ်မည့် အချက်လက်များကို ရှာဖွေလေ ဖြစ်သည် ။ အဘဦးသက်တင် မပြောခင် ကိုမြဒင် က တစ်ခုခုကို သတိရပြီး ကမန်းကတန်း ဝင်ပြောသည် ။

“ အဘတို့ ကျန်သေးတယ် ၊ ကျန်သေးတယ် ”

ရုတ်တရက် အသံ ကျယ်သွားသဖြင့် ဘေးဘီကို ကြည့်ပြီး ဦးထွန်းသူ က ကိုမြဒင် ကို တိုးတိုးဟု လှမ်းဟန့်သည် ။

ကိုမြဒင်က စောစောက ထက် လေသံကို လျှော့ပြီး -

“ ဆေးရုံတွေမှာဗျာ ကူးစက်ရောဂါ ရှိသူတွေကို နာ့စ် ငှားရင် နှစ်ဆ ၊ တချို့ ကုသစရိတ်တွေ ဆိုလည်း နှစ်ဆ ယူကြတယ် ။ တကယ်ဆိုဗျာ ကူးစက်ရောဂါ ဆိုတာလည်း ရောဂါပါပဲ ။ အဲဒီလို မခွဲခြားသင့်ပါဘူး ”

ဟု ဝမ်းနည်းဟန်ဖြင့် ဆို၏ ။ ဦးထွန်းသူ က -

“ ဒါက အထူးတလည် ထည့်စရာ မလိုဘူးလေ မောင်မြဒင်ရဲ့ ၊ ကျုပ်တို့ ဆေးရုံက အခမဲ့ဆေးရုံ ။ ဘာ ကုကု ပေးစရာ မလိုဘူး ၊ အကုန် အလကားကွာ ။ ရောဂါပဲ ယူခဲ့ပါလို့တောင် ချစ်သုဝေပုံ နဲ့ ဘုတ် ထောင်ထားပါမယ် ဆိုမှကွာ .. ”

ဟု ပြောတော့မှ ကိုမြဒင် က စိတ်ကျေနပ် သွားသဖြင့်ဘေးနားက ရေတစ်ခွက်ကို ငှဲ့သောက်လိုက်သည် ။ မတ် ခွက်မှာ သူ့နာမည် အတိုကောက် KMD လို့ တပ်ထား သည် ။ ကိုမြဒင်သည် သူ့ မတ်ခွက်ကို ခုံပေါ်သို့ ချ လိုက်ပြီး သူ စိတ်ပူသည့် ကိစ္စ တစ်ခုကို ထပ်တင်ပြပြန်၏ ။

“ အဘတို့ တစ်ခု သတိထားသင့်တယ်နော် ။ ချမ်းသာတဲ့ သူတွေက ပိုက်ဆံ နှမြောပြီး ကျွန်တော်တို့ အခမဲ့ဆေးရုံမှာ လာကုရင်ရောဗျာ ။ ဆင်းရဲတဲ့ သူတွေ အတွက် မနစ်နာဘူးလား ”

ကိုမြဒင်၏ စကားက နည်းနည်းတော့ စဉ်းစားရ ကျပ်စရာ ဖြစ်သည် ။ တကယ်ဆို သူတို့ သုံးယောက် တိုင်ပင် ထားသည့် အခမဲ့ ဆေးရုံသည် အယုတ်အလတ် အမြတ် မရွေး ကုသပေးသည့် ဆေးရုံ ဖြစ်သင့်၏ ။ ချမ်းသာသူများ မလာရဟု ဆိုင်းဘုတ် ထောင်ထားလို့လည်း မဖြစ်သေးပေ ။ ချမ်းသာသည် ဆိုခြင်းကို မည်သည့် ပေတံဖြင့် တိုင်း တာကြမည်နည်း ။ အချို့ လူများက စီးတော့ ကား အကောင်းစား ၊ နေတော့ တိုက်ကြီးတာကြီး သို့သော် လက်ထဲ ငွေမရှိ ၊ ဘဏ်ထဲ ငွေမရှိ ။ အကြွေးပတ်ချာ လည် ဝိုင်းနေသူများသာ ဖြစ်သည် ။ ထို့ကြောင့် တိတိကျကျ သတ်မှတ်ဖို့ရာ ခဲယဉ်းလှသည် ။ ဒီလိုအချိန်မျိုးတွင်တော့ သူတို့ နှစ်ယောက်ထက် ခေတ်မီသူ အဘ ဦးသက်တင် က -

“ ဒါများကွာ လွယ်လွယ်လေး ၊ အခုခေတ် ဆိုရှယ်မီဒီယာမှာ နာမည်ကြီးတဲ့ သက္ကမိုးညိုတို့ ဘာတို့ကို သူတို့ ဖေ့စ်ဘွတ်ခ်ကနေ တစ်ဆင့် အခမဲ့ဆေးရုံ ဆိုပေမဲ့ ချို့တဲ့,တဲ့ လူနာတွေကို ဦးစား ပေးသင့်ကြောင်း ပိုစ့်တင်ခိုင်း လိုက်မှာပေါ့ကွာ ”

ဟု ဆို၏ ။ ကိုမြဒင်က ချက်ချင်းပင် -

“ ဟာ အဘ Social Influencer တွေက စာတစ် ပိုဒ်ကို ဘယ်လောက် ၊ Live လွှင့်ရင် ဘယ်လောက် ၊ ပွဲတက်ရင် ဘယ်လောက်လို့ တောင်းတာဗျ ။ ဒီတိုင်း ရေး ခိုင်းလို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး ”

ဆိုကာ မသိမသာ ဝင် ငြင်းသည် ။ သူတို့ နှစ်ယောက် စကားကို ဦးထွန်းသူ က ဘာမှ ဝင်မပြောဘဲ နားထောင်နေ၏ ။

အဘဦးသက်တင် က လက်မခံဘဲ -

“ မောင်မြဒင် မင်းကလည်းကွာ ဆိုရှယ်မီဒီယာနဲ့ အဆက်မပြတ်စေနဲ့ကွ ။ သက္ကမိုးညိုရဲ့ Facebook wall ကို ငါ ဝင်ကြည့်ပြီးပြီ ။ သူက စီးပွားရေး ကြော်ငြာ အတွက်လို့ပဲ ပြောထားတာ ။ ငါတို့လို အခမဲ့ဆေးရုံ အတွက် ကတော့ အလကား Post တင်ပေးရုံ တင်မကဘူး သူ ကိုယ်တိုင်တောင် ဆေးရုံကို လာပြီး Live ကြော်ငြာပေးဦးမယ် ”

ဟု သူ့အမြင် မှန်ကန်ကြောင်း ချက်နှင့်လက်နှင့် ပြောတော့သည် ။ သူတို့ နှစ် ယောက်ငြင်းခုံနေစဉ် ဦးထွန်းသူ က သူ ပြောချင်တာလေး ရှိကြောင်း ဝင်ပြောသည် ။ သူ ပြောလာသည့် သူ့ဆန္ဒက ရိုးရှင်းသည် ။ သို့သော် တကယ် လိုအပ်သည့် အချက်ကလေးများပင် ဖြစ်၏ ။

“ ဒါနဲ့ ကျုပ်တို့ ဆေးရုံမှာ ကင်ဆာရောဂါကုဌာနလို နေရာမျိုးမှာ သီချင်းသံအေး အေးလေးတွေ ဖွင့်ပေးတာမျိုး ၊ ချာလီချက်ပလင်တို့ ၊ မစ္စတာဘင်းတို့လို ဟာသရုပ်ရှင်ကားတွေ အလှည့်ကျ ပြပေးတာမျိုး ၊ ကင်ဆာဝေဒနာကို အောင်အောင်မြင်မြင် ကျော်ဖြတ်သွားနိုင်တဲ့ အနုပညာရှင်တွေထဲက သူတွေကို တစ်ပတ် တစ်ခါလောက် ဖိတ်ပြီး ဆွေးနွေးဝိုင်းလေးတွေ ၊ အားပေးစကားလေးတွေ ပြောတာမျိုးလည်း လုပ်သင့်တယ်ဗျ ။ ကင်ဆာဝေဒနာရှင် ဆိုတာ သေမိန့်ကျတဲ့ သူလို သူတို့ ကိုယ် သူတို့ သတ်မှတ်ထားကြတာ မဟုတ်လားဗျာ ”

ဟု ဦးထွန်းသူ က ဆွေးဆွေးမြည့်မြည့် ဆိုတော့ ဦးထွန်းသူ၏ အကြံပေးချက်ကို ကျန်နှစ်ယောက်လုံးက တစ်စက်ကလေးမှ မငြင်းဆိုဘဲ ချက်ချင်း လက်ခံလိုက်ကြသည် ။ ကိုမြဒင်က သူတို့ ပြောသမျှကို မှတ်ရင်း ကုန် ကျမည့် စရိတ်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း တွက်ချက် နေပြန် သည် ။ ကုန်ကျသမျှငွေကြေးကို သုံးနှင့် စားပြီး သူတို့ သုံးယောက်က အချိုးကျ ထည့်ဝင်ကြမည် ဖြစ်သည် ။

“ ဒါနဲ့ နေဦး ၊ ကျုပ်တို့က လူနာ အတွက်ချည်းပဲ စဉ်းစားနေတာ လူနာရှင်တွေ အတွက်လည်း စဉ်းစားဦးမှ ဖြစ်မယ် ။ လူနာကို စောင့်ရင်း လူနာရှင်က ဗုန်းဗုန်းလဲတာ မြင်ဖူးတယ်ဗျ ”

ဟု အတွေ့အကြုံ အရရော အသက်အရွယ် အရပါ အကြီးဆုံးဖြစ်သူ အဘ ဦးသက်တင် က ဝင်သတိပေးသည် ။ စကားနည်းသော ဦးထွန်းသူ က -

“ ဒီလိုလုပ်ဗျာ ၊ ကျုပ်တို့ ဆေးရုံက လာသမျှ လူနာ အတွက် အမြဲတမ်း ရယ်ဒီ နာ့စ်တွေ ထားမယ်ဗျာ ။ ယောက်ျားလေး အတွက်ဆို ယောက်ျားနာ့စ် ၊ မိန်းမအတွက်ဆို မိန်းမနာ့စ်ပေါ့ ။ ဆေးရုံနာ့စ်တွေက အမြဲ ရယ်ဒီ စောင့်ပြီး တစ်လှည့်စီ လုပ်ပေးလိမ့်မယ် ။ အဲဒီအပြင် အိမ်က လိုက်လာတဲ့ လူနာစောင့် အတွက်လည်း လှဲလို့ပြုလို့ ရမယ့် ဆိုဖာခုံမျိုး တစ်ခုစီ ထားပေးမယ်ဗျာ ... ”

ဟု ထောင့်စေ့နေအောင် စဉ်းစားကာ ဝင်ပြော၏ ။ ဒါဆို ဆရာဝန်တွေ အတွက်က ရော ဟု ကိုမြဒင်က ဝင်ပြီး စောဒက တက်သည် ။

“ ဟ , ဆရာဝန် ကုပေးမှ လူနာက ကောင်းမှာ ၊ ဆရာဝန် ပျော်ရွှင်နေမှ လူနာလည်း စိတ်ချမ်းသာမှာ ၊ ဆရာဝန် အတွက်လည်း လုပ်ပေးရမှာပေါ့ မောင်မြဒင်ရ ။ ဆရာဝန်တွေ အတွက် စားသောက်ဆောင် ၊ နားနေဆောင်နဲ့ ရေမိုးချိုးဖို့ရယ် ၊ တစ်ရေးတစ်မော လှဲဖို့ရယ် ပြင်ဆင်ပေးထားမှ ဖြစ်မယ် ။ ဂျူတီကုတ် ကအစ အိမ်က ယူလာစရာ မလိုဘူးကွာ ဆေးရုံမှာ မီးပူထိုးပြီးသား ယူဝတ်ရုံကွာ ၊ အကုန် လုပ်ပေးမယ် ”

ကိုမြဒင်က သူ့စကားကို ထောက်ခံသဖြင့် ကျေကျေနပ်နပ်ကြီး သူတို့ မှတ်စု စာအုပ်တွင် ထည့်မှတ်လိုက်သည် ။ အောက်မှာ ကိုမြဒင် အကြံပေးသည်ဟု မှတ်ချက် ရေးရေးလေး ကောက်ရေး ထားလိုက်သေး၏ ။

ထိုစဉ် အဘဦးသက်တင် က ထိုင်နေရာမှ အနောက်သို့ အနည်းငယ် မှီလိုက်ပြီး သူ့ရင်ဘတ်ကို သူ ဖိသည် ။ ကိုမြဒင်က စ,ချင် နောက်ချင်သဖြင့် -

“ အဘက ဆေးရုံအတွက် ငွေကုန်တော့မယ် ဆိုပြီး ရင်ဘတ် ဖိတာလား ”

ဟု ဆိုတော့ အဘ ဦးသက်တင် က -

“ ဘယ်ကလာကွာ .. စကားပြောရတာ မောလို့ပါဟ ငါ့ကောင်ရ ”

ဆိုကာ ရယ်ရင်း ပြောသည် ။ ဦးထွန်းသူက သူတို့ နှစ်ယောက်ကို ကြည့်ပြီး သဘောကျနေ၏ ။ ဦးထွန်း သူက ချောင်းတစ်ချက် ၊ နှစ် ချက် ဆိုးရင်းက -

“ မောင်မြဒင် နေဦး ၊ တစ်ခုရှိသေးတယ် ၊ ဆေးရုံ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ လူနာနဲ့ လူ နာရှင်တွေ လမ်းလျှောက် အညောင်းညာ ဖြေဖို့ ပန်းခြံလည်း လိုသေးတယ်နော် ။ လူနာနဲ့ လူနာရှင် ဆိုတာ ဆေးရုံတက်ပြီ ဆိုတာနဲ့ အပူ နဲ့ လာကြတာကွ ။ ဒီတော့ကွာ လမ်းလေးလျှောက် ၊ ပန်းပင်လေးဘာလေး ကြည့် ခဏ စိတ်အပန်းပြေအောင် နိုင်သလောက် လုပ်ပေးကြတာပေါ့ကွာ ”

ဆိုပြီး စကားကို မေ့မှာ စိုးသဖြင့် တရစပ် ပြောသွားသည် ။ ပြီးမှ အောင့်ထားသော ချောင်းကို ပြန်ပြီး ဆက် ဆိုးသည် ။ အဘ ဦးသက်တင် က -

“ ကဲပါကွာ ခဏ နားရအောင် ၊ လိုတာလည်း နောက်တော့ ဆက်ဖြည့်တာပေါ့ ”

ဟု သူ ကိုယ်တိုင်လည်း နားချင်သဖြင့် ဆွေးနွေးပွဲကို ခဏရပ်ရန် တောင်းဆိုလိုက် သည် ။ ဦးထွန်းသူ က သူ ပြောချင်တာလေး မပြောလိုက်ရ မရှိရလေအောင် -

“ ခဏလေး အဘ ဦးသက်တင် ကျွန်တော်တို့ အရေးကြီးဆုံး လုပ်ဖို့ ကျန် သေးတယ် ”

ဟု ဆိုတော့ ကျန်နှစ် ယောက်က ဘာလဲဟု စဉ်းစားသွားသည် ။ ထို့နောက် ဦးထွန်းသူ ကို ဘာဆက်ပြောလေမလဲ နှစ်ယောက်သား အပြိုင် ကြည့်နေကြသည် ။

“ နာမည်လေဗျာ ဆေးရုံ နာမည် ကျန်သေးတယ် ၊ အဲဒါကိုတော့ ဒီနေ့ ပြီးအောင် စဉ်းစားမှ ဖြစ်မယ် ။ ဘယ်အရာမှ တည်မြဲတာ မဟုတ်ဘူး ”

ဟု ဦးထွန်းသူက ဆေးရုံ နာမည်ကို အမြန် စဉ်းစားရန် တွန်းအားပေးသည် ။ ကိုမြ ဒင် ကလည်း အဝေးကို ငေး ရင်း စဉ်းစားနေသည် ။ အဘ ဦးသက်တင် ကလည်း ခေါင်း တညိတ်ညိတ်နှင့် တွေး၏ ။ ဦးထွန်းသူ ကလည်း ပါးစပ်က ရွတ်ကြည့်ရင်း စိတ်တိုင်း မကျသေးသဖြင့် ခေါင်းတခါခါ ဖြစ်နေပြန်သည် ။ ထိုစဉ် ဦးထွန်းသူ က တစ်ခုခုကို စဉ်းစားမိသွားဟန်ဖြင့် ပြောမည်ကြံစဉ် -

“ ကဲကဲ .. လူနာတွေ ကိုယ့် ခုတင် ကိုယ် နေကြ ၊ လူနာရှင်တွေ တစ်ယောက်ပဲနေ ။ မလိုရင် အပြင်ထွက် ၊ ဆရာဝန်ကြီး ခဏနေ လာမယ် ။ စောင်တွေလည်း ခြေရင်းမှာ ပုံမထားနဲ့ဦး ၊ သပ်သပ်ရပ်ရပ် ထားကြ ။ လိုမယ့်ဟာ ကြိုပြင်ထားကြနော် ။ ဆရာဝန် လာမှ ဟိုဟာဆွဲ ၊ ဒီ ဟာထုတ် မလုပ်ကြနဲ့ အချိန် ရှိတာ မဟုတ်ဘူး ”

ဆေးရုံ ဝန်ထမ်းတစ် ယောက်၏ ခပ်ကျယ်ကျယ် ၊ ခပ်ထန်ထန် အသံထွက် လာသဖြင့် သူတို့ သုံးယောက် လူ စုခွဲကာ ကိုယ့်ခုတင်ပေါ် ကိုယ် တက်ထိုင် နေလိုက်ကြသည် ။ သုံးယောက်စလုံး တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်ရင်း ပြုံးစိစိ လုပ်နေကြ၏ ။ အဆုတ်ကင်ဆာဝေဒနာသည် ဦးထွန်းသူက လက်မထောင် ပြကာ သူ ဆေးရုံ နာမည် ရပြီဖြစ် ကြောင်း အချက်ပြသည် ။ အသည်းရောဂါသည် ကိုမြဒင် က လက်ကို ဝိုင်းပြကာ အိုကေ ဟု ပြန်ပြောသည် ။ နှလုံးတွင် စတန့် ထည့်ထားသော အဘ ဦးသက်တင် ကတော့ သူ့ ခေါင်းအုံးအောက်က သူတို့ သုံးယောက် စပ်တူထိုးထားသည့် ထီလက်မှတ်လေးကို ထုတ်ပြကာ သိန်းတစ် သောင်းခွဲ ပေါက်မှာဟု လေသံ ခပ်တိုးတိုးဖြင့် လှမ်းပြောနေ၏ ။

မျှော်လင့်ချက်သည် တိုသည် မရှိ ၊ ဝေးသည် မရှိပေ ။ ဤခရီး နီးပါသည် ။

⎕ ယုယ
📖ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း
      ဇွန် ၊ ၂၀၂၀

ဝေးလွင့်ခြင်း၏ နောက်ဆုံးခြေရာ

❝ ဝေးလွင့်ခြင်း၏ နောက်ဆုံးခြေရာ ❞
               ( ဖြူမွန် )

သွားလိုက်ပါကွယ် ...

မှိုင်းဝေနေသော မောင့် အိပ်မက်ဖြူ ရှိရာကို ... 

ဒီနေရာမှာဆို ဖန်ကန်ထဲက ရွှေငါးလေးတွေ ၊ မှော်နွယ်ခက်ကြား ၊ ကျောက်ပန်းပွင့် ကြား ဝေ့ပတ် ကူးခတ်နေသည်က မောင့်ကို မွန်းကျပ် စေလိမ့်မည် ။ ချောကလက်ပြားများ ခါးသက် နေလိမ့်မည် ။ ငှက်လှောင်အိမ် နာရီထဲက ဒေါင်ဒင်ခေါက်သံက မောင့် ကို ညည်းအို စေလိမ့်မည် ။ အရာရာသည် မောင် သတိရစဉ် ကတည်းက လွတ်ကင်း နေမည် ဆိုလျှင် မောင် နှစ်သက်သော ငွေရောင် စီးကရက်ဘူးကလေး လောက် တန်ဖိုးရှိမည် မဟုတ် ။ လျှပ်စစ်မီးတိုင်ထဲက မီးတောက် ပြာပြာကလေးသည်လည်း ...

သွားလိုက်ပါတော့ကွယ် ။

မောင် ပြန်လာမည့် အချိန် မှာတော့ အမွေးပွပွ ခွေးဖြူကလေးက ခါတိုင်းလိုပဲ ခြံဝကနေ တံခါးဖွင့် အလာကို စောင့်ပြီး မောင့်နောက် တကောက်ကောက် လိုက်နေပါဦးမည် ။ ရေပန်းဖွားကလေး ကလည်း ပြုံးနွဲ့ကြိုပါလိမ့် မည် ၊ နှင်းဆီဝါရဲ့ ရနံ့ ကလည်း မောင့် ရင်ထဲမှာ ပဲ့တင် ထပ်ပါလိမ့်ဦးမည် ။

ဒါပေမဲ့ ...

မောင့် နှုတ်ဆက် အနမ်းက ပူလောင်ရှတစွာ စီးဝင်သွားသည် ။ မိုးစက်ပွင့်များ တစ်ပွင့်စီ ကြွေလွင့်ကျဆင်းလာသည် ။ လျင်မြန်သော မောင့် ခြေလှမ်းများ ပဲ့တင် ရိုက်ခတ်စဉ်မှာပင် မိုးတန်းကြီးများ ခြား သွားသည် ။ ငိုနေမိပြီလား ။ ဒါ ငိုစရာမှ မဟုတ်တော့ဘဲ ။ မောင့်ကို ခွင့်လွှတ်ကြည့်ရင်း ရင်ထဲမှာ တင်းကျပ်လာသည် ။ နာကျင်စွာ မွန်းမိလာ၏ ။

သံတံခါးကို ဆွဲပိတ်လိုက်စဉ်မှာပင် မိုးသံများက သိပ်သည်း ထူထပ်လာသည် ။ မိုးစက်ပွင့်ကလေးတွေက မှန်ပြတင်းမှာ ငြိခိုပြီး အထဲကို ချောင်းလို့များ ကြည့်နေကြမည်လား ။ ဇာခန်းဆီးကလေးနဲ့ မိတ်ဖွဲ့ပြီး သူမကို သနားစရာ မိန်းကလေး လို့များ တီးတိုးစကားတင်း ဆိုနေကြမည်လား ။ ဟင့်အင်း ... နားမထောင်မိပါရစေနဲ့ ။ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်လာသည် ။ ဓာတ်ပြားသီချင်း ဖွင့်ထား လိုက်ရင် သူတို့ ဘာပြောပြော ကြားမိမှာ မဟုတ်တော့ဘူးပေါ့နော် ။ အို ... ဓာတ်ပြား ထားရာ စင်ပေါ် က မောင်နှင့် ပြုံးရယ်နေကြသော နှစ်ယောက်တွဲပုံက ခု တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ရသော မိန်းကလေးကို လှောင် နေမှာပါပဲ ။ ဓာတ်ပုံထဲက ပြုံးနေသော မောင့် မျက်နှာက ပိုလို့ ပြုံးလဲ့ နေလိမ့်မည် ။ ရှက်စရာပါပဲ ။ မိန်းကလေးရေလို့များ လှမ်းခေါ်လိုက်ရင် ... ။ ခေါင်းကို ဘယ်ညာယမ်း ပစ်လိုက်သည် ။ ဘယ်မှာ နေရပါ့မလဲ ။ ငှက် လှောင်အိမ်ထဲက တောင်ပံခတ်သံက ကြေကွဲဖို့ ကောင်းလှသည် ။ မိုးတွေ ရွာနေတယ် ရွှေခဲ ရယ် ။ နေပါဦး ... မအော်ပါနဲ့ ။ ဆက်ပြီး မအော်ပါနဲ့တော့ ။

နားထောင်စမ်းပါ ။ အပြင်ဘက်က တဝုန်းဝုန်းနဲ့ တံခါး ထုနေသံ ထင်သည် ။ တံခါးကို ဒီလောက် ထုနေတာ ဘယ်သူလဲ ။ သေချာ နားထောင်စမ်းပါ ။ ဘယ်သူ ဖြစ်နိုင်ပါသလဲ ။ လူခေါ် ခေါင်းလောင်းကလေး အလန့်တကြား အော်မြည် လာရမှာပေါ့ ။ ဘယ်သူမှ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး ။ အိမ် နံဘေးက ယူကလစ်ရွက်တွေ လေကြမ်းထဲမှာ ယိမ်းနွဲ့ပြီး မှန်ပြတင်းကို လာခေါက်နေတာ ဖြစ်မှာပါ ။ အို ... ဘယ်သူ ဖြစ်ဖြစ် ဘာလို့ တံခါး ဖွင့်ပေးရမလဲကွယ် ။

စဉ်းစား ကြည့်ကြစမ်းပါဦး ။ ဝင်လာမယ့် အသိ တစ်စုံတစ်ယောက် ဆိုတာက သေးတွဲတဲ့ သူမကို ဆီးငုံ့ပြီး ဘယ်လို ကြည့်မလဲ ။ သူတို့ အကြည့် နောက်မှာ ဘယ်လို အငွေ့ အသက်တွေ ခိုအောင်း နေမလဲ ။ ပါးစပ်နဲ့ ခြားနားတဲ့ စကားတွေ ပြောနေတဲ့ မျက်လုံးတွေပဲ ဖြစ်နိုင်ပေတော့မည် ။ သနားလိုက်တာကွယ်လို့ ... ။ ဒီ အဖြစ်အပျက်ကို ဘယ်လို မျိုသိပ်ခံစား နေမလဲလို့ စူးစမ်းသော အရိပ်များက အနောက်ဘက်မှာ ငြိကပ်ပါရှိနေပေလိမ့်မည် ။ ကော်ဖီခါး သောက် ကြမည် ။ ပန်ကိတ် စားကြမည် ။ ပြီးတော့ ( ငြီးငွေ့ဖွယ်ရာသော ) ယဉ်ကျေးသော လူမှုဗေဒ နည်းများဖြင့် စကားဝိုင်း တစ်ခု ဖွဲ့နွဲ့ကြမည် ။ သိပ် တုန်ခိုက်အောင် ချမ်းနေလျှင်တော့ နွေးထွေးစေသော မာတန်ဝိုင် သောက်ကြမည် ။ ပုံစံတွေ ရှိနှင့်ခဲ့ပြီးသားပဲ မဟုတ်လားကွယ် ။ ဒါပေမဲ့ နွမ်းမှိန်နေသော မျက်လုံး တစ်စုံက နီမို့နေမည် ။ အလိုက်အလျားသင့် ရယ်မောလိုက်သော သူမ၏ ရယ်သံထဲမှာ အက်ကွဲ ကြောင်းများ ရှိနေမည် ။ စီးကရက် မီးခိုးငွေ့ များကို တောက်လျှောက် မျိုချပစ်မိသည် ။ သိပ်ချည် မထားသော ဆံနွယ်မျှင်များက ရင်ညွန့် ပေါ် မှာ ခွေလျက် ပြန့်ကျဲ ကျနေမည် ။

ပြတင်းတံခါး အပြင်ဘက်က တဒေါက်ဒေါက်နှင့် ဆက်မြည်နေသည် ။ ယူကလစ်ရွက်ကလေးများလား ။ ရင်းနှီးနေကျ ယူကလစ်ရွက်ကလေးကို နှုတ်ဆက်သင့် သေးသည်လား ။ တံခါး ဖွင့် လိုက်လျှင် ကြမ်းရိုင်း နေသော လေက သူမ ရင်ဘတ်ကို ဆောင့်တွန်းပြီး အော်ဟစ် မဆူပူဘူးလို့ ပြောနိုင်မလား ၊ လက်ခုပ်လက်ဝါး တီးပြီး မရယ်မောဘူးလို့ကော ဘယ်သူ အာမခံနိုင်မှာလဲ ။

နေရာမှ လှမ်းရွေ့မရ လောက်အောင် ခြေလက်များ အေးစက် တောင့်တင်းနေသည် ။ ခုချိန်ဆို မောင်နှင့် နှစ်ယောက်အတူ လျှောက်နေကျ သဲလမ်းလေးထဲကို မိုးရေများ လျင်မြန်စွာ စီးစိမ့်ဝင် နေလိမ့်မည် ။ မီးခိုးတန်းကလေး ဝေနေတတ်သော တောင်ယာခင်းကို ဆီးမိုးမြင်နိုင်သည့် တံတားအို ဘေးက ကျောက်အုတ်ခုံကလေး လည်း ချမ်းပြီး ငြိမ်ကုပ်နေလိမ့်မည် ။ မောင်နှင့် သူ့ နောက်ချစ်သူတို့ ကော .. ။ အဲဒီ အုတ်ခုံကလေးနှင့် ရင်းရင်းနှီးနှီး ကျွမ်းဝင်နေကြပြီလား ။ မိုက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည် ။ နားထင် ကြောများ တောင့်တင်းလာသည် ။ နှလုံးသွေးက ကိုယ်ခန္ဓာအနှံ့ ပျံ့ခုန် နေသည် ။ ဆုပ်ထားသော လက်ဖဝါးထဲမှာ ချွေးများ ဖြင့် စေးထန်းလာသည် ။ အောက်နှုတ်ခမ်းကို နာကြည်းစွာ ဖိကိုက် လိုက်မိ၏ ။ တဖျပ်ဖျပ် လှုပ်လွင့်နေသော အရွက်များ ကြားထဲက တိုးတိတ်သော ရယ်မောသံ ထွက်လာသည် ။ မောင့် အသံ ၊ မောင့် ချစ်သူရဲ့ ရယ်မောသံ ။ အင်အားများ ခန်းဆုတ်ခွေပျော့ဆဲ ။ နှလုံးအိမ်ထဲကို ထန်ပြင်းသော ဒေါသများ ၊ ခက်မာသော မာနများ ၊ ပူလောင်စူးရှသော နာကြည်းခြင်းများ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည် ။ လက်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ် လိုက်မိသည် ။ ဓာတ်ပြားစင်ပေါ်က ဓာတ်ပုံ ထောင်ထည့်ထား သည့် မှန်ပေါင်နှင့် အလှစိုက် ရှည်မျောမျော ဖန်အိုးပြာကလေးကို ဒေါသတကြီး ပစ်လွင့်ပေါက်ခွဲပစ်လိုက်ချင်သည် ။ လှုပ်လွင့်ရယ်မောနေသော အခန်းဆီးကို အမျှင်များထပ်နေအောင် ပွခြွေ ဆွဲဆုတ် ပစ်လိုက်ချင်မိသည် ။ နားထောင်စမ်းပါ ။ မဟုတ်ဘူး ... မဟုတ်ဘူး အသံများ က ထောင့်များစွာထဲမှာ တိုးတိတ်စွာဖြင့် အကျယ်လောင်ဆုံး မြည်ဟိန်းနေကြသည် ။ ဝေ့ငဲ့ လှည့်ပတ် ကြည့်မိသည် ။ အို …. နှလုံးသွေးများ ရပ်မတတ် အေးခဲသွားသည် ။ အသံများ ပြည့်တင်းလျက် ဖြူလင်းနေသော နံရံ အားလုံး ပြိုလိမ့်ကျဆင်း လာတော့မည်ထင်၏ ။ လည်ချောင်းဝ အတွင်း အော်သံများ ခဲကျပ်ပိတ်ဆို့ လာသည် ။ အစက်ကလေး တစ်စက် မျှသာ ဖြစ်ပြီး မှိန်ပျောက် သွားပါရစေ ။ မီးခိုးငွေ့များ ထဲမှာ ပြယ်လွင့်သွားလိုက်ပါရစေတော့ ။

မောင့်ကို ထာဝရ ပိုင်ဆိုင်သူပါလို့ ခိုင်မာစွာ ထပ်ပြောဖို့ အခွင့်အရေးများ အားလုံး ပါးလျသွားပြီ ။ မီးခံသေတ္တာထဲက စာချုပ် ဆိုတာကို တရားသေကိစ္စ မဟုတ်စေတော့တာ ဘယ်လို အရာများက သေချာသွားစေတာပါလိမ့် ။ ပြောကြစမ်းပါ ။ ထောင့်ချွန်းကလေးများနှင့် စတုဂံပုံ ကျသော မောင့် လက်မှတ် သင်္ကေတထဲမှာ ဟိုးဘက် နှစ်ကာလများထဲက ထာဝရ လင်းတောက်စွာ ရှိနေမည် ဖြစ်သည့် သူမ၏ ဂျင်းလွယ်အိတ်ကို ဆွဲပြီး ဇွတ်အတင်း လိုက် မိတ်ဖွဲ့ နေသည့် မောင့် ရုပ်လွှာများ ပါရှိသည် ။ သတို့သမီး၏ ဇာပွင့်ဖြူလွလွကို လှပ်လိုက်တုန်းက သူမကို ပူနွေးလှိုက်ခုန်စေခဲ့သော ညင်သာနူးညံ့သည့် မောင့် အကြည့် ဝါဖျော့ဖျော့များ ပါရှိသည် ။ ဇာခန်းဆီး ပန်းနုရောင်ကလေး နံဘေး မှာ သူမ၏ ဆံနွယ်ခက်များထဲ ထိုးဖွ ဆော့ကစားနေသော သွယ်ပျောင်းရှည်လျားသည့် မောင့် လက်ချောင်းကလေးများ ပါရှိသည် ။ ရှိန်းနွေး နှစ်မြောစေသော မောင့် အနမ်းနွေးနွေးများ ၊ သာယာညင်းပျောင်းသော တိုးတိတ်သည့် မောင့် ခေါ်သံ ။ သူမ အမည်များ ယုယညင်သာစွာ ပန်ပေးခဲ့သော သရဖီ ပန်းပွင့်များ သေချာစွာ ပါရှိခဲ့သည် မဟုတ်ပါလားကွယ် ။ ထိုအရာ အားလုံးသည် အခု ဘယ်မှာပါလိမ့် ။ ဖြေကြစမ်းပါ ။ ဘယ်လို အရာများက တိုးတိုက် လွင့်ပါးစေသည်လဲ ။

ခြောက်သွေ့လှသော နွေလယ် နေ့ရက်များမှာရော ၊ မှုန်နုစွာ ရှိသော်လည်း မျက်နှာပေါ် ညံ့သိပ်စွာ စိမ့်နစ်ဝင် သွားသည့်အခါ နှလုံးအိမ်ကို ကျွမ်းမြိုက်စေတတ်သော နှင်းခါးရိုင်းများ ကြားမှာပါ မိုးပေါက်ကလေးတွေ တစ် ပေါက်စီ စီးစိမ့်ကျလာ သလို တီးခတ် နေတတ်သော ကြေကွဲ ဝမ်းနည်းဖွယ် ကောင်းလှသည့် မောင့် စန္ဒရားသံကို ကြားယောင် နေမည် ။ ပြတင်းကို ဖြတ်၍ အဝေးကို မျော လွင့်နေသော မောင့်ကို ဘဝတူမို့ လှိုက်လှဲနွေးထွေးခဲ့သင့်မှု ကို နောင်တမှု တစ်ခု အဖြစ် ခိုင် အမှတ်ရ နေမည် ။ ကြွေဖန်အိုးအဖြူကလေးထဲက ဖယောင်းပန်းများ စူးခါး သွေ့ လောင်ဖွယ် မြင်ကွင်းတစ်ခု အဖြစ် လန်းဆန်းစိုလက် နေသည် ကို သတိပြုမိနေမည် ။ နေစမ်းပါဦး ။ အဲဒီတုန်းက ဘာကြောင့် တစ်လောကလုံး ငြိမ်ဆိတ်သွားရသလဲ ။ ငိုယိုတိုင်တန်း နေမိသော်လည်း လခြမ်းကွေးက ဘာကြောင့် ခပ်စိမ်းစိမ်းသာ ငုံ့စိုက် အံ့သြနေခဲ့ရသည်လဲ ။

မိုးသံများ ခပ်တိုးတိုး ဆုတ်ရှဲရင်း တဖြည်းဖြည်း ပါးကျဲသွားပြီ ထင်သည် ။ ပြတင်းတံခါးကို အသံတိုးတိတ်စွာဖြင့် ပွင့်အောင် အနည်းငယ် အားစိုက် တွန်းလိုက်သည် ။ တိုးတိတ်သော်လည်း မာကျောခက်ထန်လှသော တံခါးသံက တစ်လောကလုံး ပြိုအက် သွားမတတ် ကျယ်လောင်စွာ ဟိန်းမြည်သွား၏ ။ အသက်ရှူ ရပ်မတတ် လန့်ထိတ်သွားပါသည် ။ လည်ချောင်း တစ်လျှောက် ခြောက်ကပ် ကွဲကြေမတတ် နာကျင်နေ၏ ။ ပွင့်သွားသော ပြတင်းကို ဖြတ်၍ ဟိုးအဝေးမှ ဒေစီပွင့် ကလေးများ လူးလွန့်ရုန်းခုန်နေသည် ကို ဝမ်းနည်းစဖွယ် တွေ့မြင် နေရသည် ။ ကြမ်းရိုင်းစွာ တွန်းပွေ့ သွားသော လူ၏ လက်က ခါးရှလှသည် ။ ဘယ်မှာ ပြေးပုန်းရပါ့မလဲ ။ အို …. မောင့်ကို ဘယ်မှာ တွေ့နိုင်ဦးမှာလဲ ။ ဧည့်ခန်းထဲက အအေးသေတ္တာပေါ် တင်ထားသည့် မောင် နှစ်သက်သော မြားနတ်မောင် ကြွေရုပ်စုဘူးကလေး ထဲမှာများ မောင့် ဝိညာဉ် ပါးပါး ငြိကပ် ကျန်ခဲ့ဦးမည်လား ။ လည်ဆံမွေးဖွားဖွားနှင့် ကတ္တီပါ ခြင်္သေ့ရုပ်ကလေး ထဲမှာလား ။ ဘယ်လို ပြန်လည် ရယူရမည်လဲ ။ မခံမရပ်နိုင်အောင် ရင်ထဲမှာ စူးရှနာကြည်း လာသည် ။ နှလုံးအိမ် တစ်ခုလုံး အတွင်း အော်ဟစ်သံများ ပြိုတိုးတွင်းဝှေ့ ခုန်ပေါက်လာသည် ။ မောင့်ကို ကျယ်လောင်စွာ ဟစ်ခေါ် လိုက်မိ၏ ။ ဟစ်အော်လိုက်သော သူမ ၏ အသံထဲမှာပင် ချောက်ချားစွာ တုန်လှုပ်လျက် ရပ်နေမိသည် ။ ချွေးသီး ချွေးပေါက်များက တစ်ကိုယ်လုံး ယိုစိမ့်လျက် စွတ်စိုပါလာ၏ ။

ညကြီးသန်းခေါင်မှ ပြန်ရောက်လာတတ်သော ဝိုင်နံ့သင်းသော နှုတ်ခမ်းအောက်မှ ပျောင်းနွဲ့ ငြိမ်သက်စွာ ရှိုက်နမ်းရင်းက တဒင်္ဂမျှသာ ပွက်ဆူသည်းထန်လာသော ယောက်ျား တစ်ယောက်၏ ရမ္မက် သက်သက် ဆိုတာ ခံစားမိလိုက်သည်နှင့် အေးစက်တောင့်တင်းသွားသော သူမပေါ်  ပြင်းထန်စွာ ထိမှန်လာသော မောင့်ဒေါသများ ချူချာလှသော ကျန်းမာရေး အတွက် ဂရုစိုက် စောင့်ရှောက် နေတတ်မိသည့် အခါ မောင့်ကို ကျပ်တည်း ပူလောင်စေမည်လားဟု စိုးထိတ်ခဲ့မိသည်များ ။ သည်အထဲမှာ မောင် မရှိတော့ ။ မောင် ဖြစ်ခဲ့သော သူစိမ်း တစ်ယောက်ကို အားနာ ရှက်ရွံ့သော သိမ်ငယ်မှုများက သွေ့ခြောက် လောင်ကျွမ်း လာခဲ့သည် ။ မောင့် မျက်လုံးတစ်စုံ အောက်မှာ ကြေကွဲစွာ တုန်ယင် လန့်ထိတ်နေခဲ့ရသည် ။

မီးလင်းဖိုထဲက စာချုပ်စာရွက်များ ကျွမ်းမြိုက်နေပုံကို ကြည့်စမ်းပါ ။ အဓိပ္ပာယ် ကင်းမဲ့သွားပြီ ဖြစ်သော အက္ခရာ သင်္ကေတ သက်သက်များ အက်ကြေ ဖြူမှုန်သွား ပေတော့မည် ။ ဒီလိုပဲ ဖြစ်ထိုက်တယ် မဟုတ်လားကွယ် ။ အသံထွက် ရယ်မောပစ်လိုက် ချင်ပါသည် ။ မီးခိုးငွေ့ များ ရိုက်ခတ်သွားသော မျက်နှာပေါ်သို့ မျက်ရည်စက်များ စီးလွင့်ကျလာ၏ ။ ဘုရားစင် အောက် ဒူးထောက်လိုက် ပါသည် ။

အဲဒီ နောက်ပိုင်းမှာ အချိန်ကာလ ဆိုတာ မရှိတော့ ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျယ်လွင်လင်းချင်းသော မိုးကောင်းကင်ပေါ် က မိုးစက်ကလေးများနှင့် ယှက်နွှယ် ရင်းနှီးနိုင်ဆဲ ဖြစ်မည် ။ လမ်းလျှောက်ပင်ကလေးများကို အသည်းပွင့်ပုံ ဖော်ဖို့ တစ်ယောက်တည်း စိုက်ပျိုးနေနိုင်သည် ။ ပြာမှိုင်းမှုန်ဝေသော ဆည်းဆာနေခြည် အောက်မှာ ငွေဗျိုင်းဖြူကလေးများကို ငေးမောနေနိုင်သည် ။ မည်းနက်ရှည်လျားသော ကတ္တရာလမ်းမပေါ်မှာ တစ်ယောက်တည်း လျှောက်နိုင်သည် ။ တနင်္ဂနွေ ဘုရားရှိခိုး ခေါင်းလောင်းသံ အောက်မှာ ကယ်တင်ခြင်းတပ် ဓမ္မတေး အများနှင့် စုပေါင်း ရွတ်ဆိုနိုင်သည် ။

မိုးစဲသွားပြီမို့ ငှက်လှောင်အိမ်ကို ဖွင့်လှစ်ပေးလိုက်သည် ။ လှစ်ခနဲ ဖြတ်ပျံပြေးသွားသော ငှက်ကလေးကို ငေးကြည့်ရင်း ကြည်နူးကြေမွလာ၏ ။  ။

  ⎕ ဖြူမွန်
📖 ဟန်သစ် မဂ္ဂဇင်း
      ၁၉၉၀ ၊ နိုဝင်ဘာလ

သင်္ခါရ

❝ သင်္ခါရ ❞
( ပီမိုးနင်း )

ဦးဘိုးမြစ်သည် လွန်စွာနှမြောသော မြေပိုင်ရှင် သူဌေးကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်လေ၏ ။ အစိုးရမင်းတို့က အလှူခံသည့်အခါ ငွေတစ်သိန်းနှစ်သိန်းကို လွယ်ကူစွာ ထည့်နိုင်သဖြင့် ဘွဲ့ နာမည်ကြီးများကို ရသူဖြစ်သော်လည်း ဆင်းရဲသောသူများအား တစ်ပြားတစ်ချပ် တစွတ်တာမျှ ပေးလေ့မရှိချေ ။ ၎င်း၏ စက္ကရီတေရီ စာရေး တစ်ယောက်မှာ လခသုံးဆယ်မျှ ရလေရာ တစ်ကျပ် နှစ်ကျပ်စီ လီ၍ ယူရသည်ပြင် တစ်ရံတစ်ခါ ငွေတောင်း ကြေးတောင်း အလွှတ်ခံရသည့်အခါများ၌ ၎င်းငွေများ ထဲမှ တစ်ကျပ်တစ်ပြားကို လန်ချားခ လက်ဖက်ရည်ဖိုး အတွက် အသုံးပြုခဲ့ရသည်များကို စာရင်းနှင့် တေးမှတ်ပြီး လကုန်သဖြင့် လီ၍ ယူရသော လခ အကြွင်းအကျန် ငါးကျပ်တစ်ဆယ်ထဲမှ နှိမ်၍ နုတ်လေ့ရှိ၏ ။ သို့ဖြစ်သောကြောင့် လခတိုးတက်၍ မရသော စာရေးမှာ ခိုးဝှက်ခြင်းဖြင့် ချမ်းသာ၍ နေကြာင်းကို မသိသော သူဌေးကြီးသည် ငါ လွန်စွာစေ့စပ်သော ယောက်ျားကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်သည်ဟု စိတ်ကျေနပ်၍ နေလေ၏ ။

၎င်း၏ စနစ်မှာ လူချင်းသာ ပေါင်းမည် ငွေချင်း မပေါင်းဟူသော စနစ်ဖြစ်သဖြင့် မိမိနှင့် အလားတူ စိတ်နေသဘောထားရှိသောလူ အနည်းငယ်မျှသာ ခင်မင်သူ ရှိလေ၏ ။

မယားကြီးနှင့် သားသမီး ရခဲ့သော်လည်း သမင် မွေးရင်း ကျားစားရင်း ဆိုဘိသကဲ့သို့ ဖြစ်ခဲ့လေရာ ယခု ပေါင်းသင်း၍ နေသော နောက်မိန်းမ နှင့်လည်း သားသမီး မရသဖြင့် လွန်စွာ ဟန်ကျ၍နေလေသတည်း ။

၎င်းသူဌေးကြီး စိတ်၌ ဟန်ကျသော်လည်း နေ့စဉ် စာရင်းကုတ်ကာ ဈေးဖိုး တစ်ကျပ်ငါးမတ်ကိုပင် အလွန်တရာ စစ်ကြောအားကြီးသဖြင့် စိတ်ညစ်၍ နေရှာသော မယားသည် မခင်စောမှာ ဘိုးသူတော်ကို ချစ်တီး နှင့် မှားသည့် အလား အထင်ကြီးနှင့် ခုတင်ကြီးပေါ်မှာ အိပ်ရရုံမှ တစ်ပါး မပိုင်သော လက်ဝတ်လက်စားကလေးများနှင့်သာ တင်းတိမ်ရောင့်ရဲ၍ နေရလေ၏ ။ ထိုလက်ဝတ်လက်စားများကိုပင် သူဌေးကြီးသည် မလိုသည့်အခါ ဆန်ကြွေးတောင်းတတ်သည့် လူပမာလို စိတ်ကတစ်မျိုး ထင်သည့်အခါ ထိုလက်ဝတ်လက်စားများကို ဖြုတ်၍ ထားတတ်သဖြင့် အမြဲ ဝတ်ခွင့်မရဘဲ ထိုလက်ဝတ်လက်စားတွေကို ကြည့်တိုင်း သင်္ခါရတရားကို အောက်မေ့ဆင်ခြင်မိလေသတည်း ။

ဤအတ္ထုပ္ပတ္တိ၏ အစဖြစ်သောည၌ကား မိမိ၏ မောင်ဖြစ်သူအတွက်နှင့် သူဌေးကြီးထံမှ လက်လှည့်သုံး ယူ၍ ပေးထားသော ငွေအနည်းငယ်မျှနှင့် ပတ်သက်၍ သူဌေးကြီးက နင့်မောင်ဟာ ဘာကောင်းသလဲ ၊ တစ်ခါ ဆက်ဆံ ဆယ်ခါလန်အောင်လုပ်တဲ့အကောင် ၊ ဆယ်ရက် အတွင်း ပြန်ပေးမယ် ဆိုတဲ့ ငွေဟာ အခု အရက်နှစ်ဆယ်ကျော်နေပါပကော ။ ဘာပြုလို့လာပြီး မပေးသေးသလဲ ၊ ငါ ငွေကို တွင်းထဲက နှိုက်ယူရတာမဟုတ်ဘူး ။ ငယ်ငယ်က ရှာဖွေလာခဲ့တဲ့ငွေ ၊ ငါ နင့်တစ်ယောက်သာ ကျွေးနိုင်မယ် နင့်မောင် တက်ကစီး လုပ်တာကိုင်တာ မခံနိုင်ဘူး စသည်ဖြင့် ဆူပူလေရာ ၊ မခင်စော က မခံနိုင်သဖြင့် မောင့် ဘက်က နေပြီးလျှင် မလွှဲမကင်းသာလို့ မပေးရကြောင်း ၊ မိမိ၏ မောင်ဟာ သူတစ်ပါး ငွေကို ဘယ်တော့မှ လိမ်လည်ကောက်ကျစ်သုံးစွဲတတ်သူ မဟုတ်ကြောင်းနှင့် ပြောဆိုရင်း အချင်းစကားများကြပြီးနောက် သူဌေးကြီးက ဦးခေါင်းကို ခြေနှင့်ခတ်သဖြင့် ပြုတ်၍ကျသော ဆံစုကလေးများကို ကောက်ယူကာ ဆံထုံးကို တစ်ပတ်လျှိုရစ် ထုံးပြီး အဖေလောက် ကြီးတာကြီးကိုလည်း ယူရသေးရဲ့ နှိပ်စက်တာကို မခံနိုင်ပါဘူး ။ အားကိုးရမလားလို့ ယူတာပါ ။ ခုလိုဖြင့် တစ်ယောက်တည်းနေတာက ကောင်းပါသေးတယ်ဟု ပြောပြီး အထုပ်အပိုးကလေးများကို ပြင်ဆင်၍ အိမ်ပေါ်မှ ဆင်းကာ လှေကားတွင် ဖိနပ်၌ ကပ်သော ဖုန်တို့ကို နင်းဆောင့်ကာခါ၍ ချပြီး မြင်းရထား တစ်စီးကို ခေါ်၍ မိမိ၏မောင် အိမ်သို့ ထွက်သွားလေ သတည်း ။

သူဌေးကြီးသည် စကားတစ်လုံးမှ မပြော ၊ တားလည်း မတား ခေါ်လည်း မခေါ် ၊ ဒင်း မပျော်လို့ သွားရင် နက်ဖန်ခါ ဆန်တစ်လုံး လျော့သေးရဲ့ ၊ ဒင်းကို မကျွေးရတဲ့ ထမင်းကို ကျောင်းပို့မယ်ဟု စိတ်က အောက်မေ့ကာ ဆေးလိပ်တိုကို ပက်လက်ကုလားထိုင် နံဘေးရှိ ကြီးသော ထွေးခံကြီး ထဲသို့ ထည့်ပြီး ဘုရားစင်ရှေ့သို့ သွားကာ ဘုရားကြည်ညိုလေ၏ ။ သူဌေးကြီးသည် ဥပုသ်သီတင်း ဘယ်အခါမှ လစ်ဟင်းသူ မဟုတ် ၊ ဘုရားရော လွန်စွာ ကြည်ညို၏ ။ သားမယားနှင့် အခြား ဆင်းရဲသားများ အပေါ်၌ စစ်စီသော်လည်း အစိုးရကို ကြည်ညိုသလောက် ရတနာသုံးပါးကိုလည်း ကြည်ညိုသူ ဖြစ်လေရာ ရတနာ သုံးပါးနှင့် ပတ်သက်ရာ၌ နှမြောစုံမက်ခြင်း ရှိသူ မဟုတ် ရက်ရောစွာ လှူဒါန်းလေ့ရှိ၏ ။

၎င်း၏ အယူမှာ ဆင်းရဲသောသူတို့သည် လူဆိုး လူမိုက်တွေဖြစ်ကြောင်း ၊ ၎င်းတို့အား ပေးကမ်းခြင်းသည် အဆိပ်ပင်ရေလောင်းသည်နှင့် တူ၏ ။ သားမယား ဆိုသည်မှာ မနေနိုင်၍ ထားရသော လူပိုတွေ ဖြစ်သည် ။ ၎င်းတို့ကို အလိုလိုက်လျှင် ကျေးဇူး မတင်သည်သာမက အမိုက်စော်ကားမည် ။ ငါ သေရင် ငါ့ပစ္စည်းကို သူတစ်ပါးအား ကျွေးမည် ။ ငါ ကဲ့သို့သော အဘိုးအိုကို ယူသော မိန်းမပျိုသည် ငါ့ကို မချစ် ။ ငါ၏ ပစ္စည်းကိုသာ ချစ်၍ ယူခြင်းဖြစ်သည် ။ သို့အတွက် ငါ့ကို လိမ်လို့ မရကြောင်းကို သိရအောင်ပြုမှ တော်မည်ဟု စိတ်၌ စွဲပိုက်၍ ထားလေ၏ ။ ငါသည် ညောင်ပင်နှင့် တူ၏ ။ ငါ၏ မိန်းမ သည်ကား နွယ်ပင်နှင့်တူ၏ ။ ညောင်ပင်သည်ကား မည်သူ၏ ပတ်ရစ်နွယ်ငုံခြင်းကိုမျှ မခံ ။ ညောင်ပင်ကသာ ငုံ၏ ။ ညောင်ပင်ကသာ အုပ်၏ ။ ငါသည်ကား အအုပ်ခံမယ် မဟုတ် ။ သင်းဘာသာ လင်နေနေ သားမွေးမွေး ငါ သူဌေးကြီး လိုချင်ရင် လက်ဖျောက်တီးရုံနဲ့ သင်းတို့လို ဟာမျိုးတွေကို တစ်ပြုံတစ်ခေါင်းကြီး ရနိုင်သည်ဟူသော အကြောင်းများကို ဘုရား ကြည်ညိုရင်း ဆင်ခြင်၍နေလေသတည်း ။

ဘုရားကြည်ညို၍ ပြီးသောအခါ ပုတီးကို ကိုင်လျက် ပက်လက်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ တစ်ကိုယ်တည်း မှေး၍ နေလေသတည်း ။

သို့နေသော အခိုက်တွင် အနီးရှိ စားပွဲပေါ်က တယ်လီဖုန်းစကားပြော ဓာတ်ခေါင်းလောင်းသည် ဂျလင်လင် လင်လင် မည်၍ လာသဖြင့် ကုလားထိုင်ပေါ်မှ ထပြီး တယ်လီဖုန်းနားကြပ်ကိုကိုင်ကာ နားထောင်ရာတွင်

“ ဟယ်လို သူဌေးကြီးရှိလား ”

“ ဟုတ်ကဲ့ရှိပါတယ် ၊ ကျုပ်ပါပဲ ဘယ်သူလဲ ”

“ ကျုပ်လေ ကျွန်တော်လေ ။ မသိဘူးလား ”

“ နာမည်ပြောစမ်းပါ ၊ ဘာကိစ္စလဲ ”

“ ကျုပ်လေ မှော်ဘီက ”

“ သူဌေးကြီး ဘုရားရှိခိုးပြီးမှကိုး ။ ဘုရားတောင် ဖြောင့်ဖြောင့် အာရုံမပြုနိုင်ပါကလား ”

အင့် ဟင် ဘယ့်နဲ့ မှော်ဘီကနေပြီး တယ်လီဖုန်းနဲ့ စကားပြောပါလိမ့်မတုန်း ။ ဘယ်သူများပါလိမ့် တယ်လီဖုန်း မှော်ဘီကို ဆက်သွယ်တယ်လို့လည်း မကြားမိပါကလားဟု စိတ်ထဲမှာတွေးရင်း စကားမပြောဘဲ နေလေ၏ ။

“ တောင်တောင်မြောက်မြောက် တွေးမနေနဲ့ သူဌေးကြီး ၊ ကျုပ် ဆူးလေဘုရားကို မှော်ဘီက လာရင်း သူဌေးကြီးဆီ လှမ်းပြီးပြောတာပါ ”

အင့်ဟင် ဘယ့်နှယ်ပါလိမ့် ဟု တွေးပြီး ခင်ဗျား ဘယ်သူလဲဟု မေးလေ၏ ။

“ ကျုပ် မှော်ဘီနတ်ကြီးပေါ့ ကိစ္စကလေး ရှိတာနဲ့ သူဌေးကြီးကို တွေ့ချင်လို့ပါ ”

အင့်ဟင် ဘယ်က ရူးတူးတူး အကောင်တစ်ယောက် ငါ့ကိုလာပြီး နောက်နေပါလိမ့်ကရို ၊ မဟုတ်ပါဘူးလေ ရူးတယ်ဆိုရမှာလည်း အခက်ပဲ ၊ ငါ့စိတ်ထဲ တွေးတာတွေကိုလည်း သူသိပြီး ဖြစ်နေပါကလားဟု တွေးလေ၏ ။

“ ကျုပ် မရူးဘူး သူဌေးကြီးရဲ့  ၊ သူဌေးကြီး ရူးလို့ အခုလိုတွေးတာလား ၊ ကျုပ် လာရမလား ၊ သူဌေးကြီးကို ပြစရာကလေး တစ်ခု ရှိလို့ပါ ”

“ ဘာများ ပြမလို့လဲ ”

“ အို တကတဲ ပြစရာ ရှိလို့ပေါ့ ၊ မလာစေချင်ရင်လည်း မလာပါဘူး ”

သူဌေးကြီးသည် စဉ်းစား၍ နေလေ၏ ။ ကြောက် လည်း ကြောက်၏ ။ ထူးဆန်းသော စကားပြောသူကိုလည်း တွေ့ချင်၏ ။ ပြစရာရှိတယ် ဆိုတဲ့ စကားကလည်း ဘယ်လိုအရာများကို ပြမလို့ပါလိမ့်မလဲ ။ ငါ့အား သူဌေး ဖြစ်အောင် မ မလို့လား ။ ဓားပြတိုက်ဖို့များ ကြံသလား ။ စိတ်ကို သိတတ်တဲ့ မှော်အတတ်များကိုတော့ တတ်တဲ့ လူများလည်း ရှိနိုင်တာပဲ ။ သည်လို မှော်အတတ်ကို တတ်တဲ့ ဓားပြလူဆိုးများ ငါ့ကို တစ်မျိုးတစ်မည် ကြံလေသလား ။ ကြံရင်လည်း ကြောက်စရာတော့ မရှိပါဘူး ။ ငါ့မှာ လက်နက်နဲ့ပဲဟု တွေးကာ

“ ကိုင်း လာချင်လည်း လာတာပေါ့လေ ။ ကျုပ်မအိပ်သေးဘူး ။ ဘယ်တော့ လာချင်သလဲ ”

“ ခုပေါ့လေဗျာ လာဆို ဘာလုပ်နေရဦးမှလဲ ”

ကိုင်းလာ ကျုပ်အသင့်ပဲ စောင့်နေတယ်ဟု ပြောပြီး နားကြပ်ကို ပြန်၍ချလေ၏ ။ အိပ်ရာခန်းထဲသို့ သွားပြီး ခြောက်လုံးပြူးကို အိပ်ရာအောက်က ယူ၍ ကျည်ဆန်များ ထည့်လေ၏ ။ ခြောက်လုံးပြူးကို ခါးမှာ ထိုးပြီး ကုလားထိုင်ပေါ်၌ ထိုင်ကာ စောင့်၍ နေလေ၏ ။

ယီးတီးယားတား မစမ်းနဲ့ ၊ မှော်ဘီနတ်သော ဘာသော မရှောင်ဘူး ။ နားကင်းပြုတ်ကျအောင် ပစ်လိုက်မယ် ။ ဂျော့ဘုရင်ပေးတဲ့ ခြောက်လုံးပြူး ဘာမှတ်သလဲ ။

ဂျလင်လင် … ဂျလင်လင် …. ဂျလင်လင် သူဌေးကြီးသည် ထိတ်ခနဲ ဖြစ်ပြီး ထပ်၍ နားထောင်ပြန်လေ၏ ။

“ သူဌေးကြီး ခြောက်လုံးပြူးကို သူ့နေရာမှာ ပြန်ထားလိုက်ပါ ။ ကြောက်စရာ မရှိပါဘူး ။ သူဌေးကြီး ကျုပ်ကို မယုံသင်္ကာ ရှိရင် သူဌေးကြီး အကျိုးယုတ်မှာပေါ့ လာတော့မယ်နော် ”

“ ကောင်းပါပြီ ကောင်းပါပြီ ကြွသာကြွပါ ” ဟု ပြောပြီး အသံတိတ်၍ သွားလေ၏ ။

အင့်ဟင် ဘယ်လိုများ လာပါ့မလဲ ။ နတ်ဖြစ်ရင် ခေါင်းမိုးကများ ကျလာမလား ။ ကြောက်စရာကြီးများ ရုပ်ဆောင်၍ လာမလားစသည်ဖြင့် တွေးတောကာ နေလေသတည်း ။ ၎င်း၏ စိတ်၌ ထူးဆန်းသော နတ်ကို မြင်ချင်သော စိတ်နှင့် ကြောက်ရွံ့သော စိတ်ရောပြွမ်းကာ စိတ်ထဲ၌ ကြီးစွာသော လှုပ်ရှားခြင်းဖြစ်၍ နေလေသတည်း ။

တစ်ခါတစ်ခါ အထက်က ကျ၍ လာမည်လားဟု တွေးတောကာ မျက်နှာကြက်ကို မော်၍ကြည့်လေ၏ ရုပ်ရှင်ဇာတ်ကားများထဲမှာပေါ်၍ လာတတ်သလို လေထဲမှ ဘွားခနဲ ပေါ်၍လာမည်လားဟု တွေးတောကာ တထိတ်ထိတ်နှင့် တောင်မြောက်လေးပါးကို ကြည့်လေ၏ ။ လှေကားမှ သူလိုငါလို တက်၍ လာလိမ့်မလား ဟူ၍ အောက်မေ့လေ၏ ။ ကိုကင်းသမား အပေါက်ကို ကြည့်သလို ကြောက်ရွံ့ကာ ကြည့်လေ၏ ။ နောက်နားမှ အသံ လိုလို ကြားရသဖြင့် ကျောထဲမှာ ချမ်းစိမ့်စိမ့်ဖြစ်၍ သွားပြီး လှည့်၍ ကြည့်လေရာ ကြောက်နက်တစ်ကောင် ကြွက်ကို လိုက်ရင်း မှောင်ထဲ၌ ပျောက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရ လေ၏ ။

ယောက်ျားပဲ ဘာကြောက်ရမှာတုန်းဟု စိတ်ကို ပြန်၍တင်းပြီး ပြတင်းပေါက်ကို ကြည့်လိုက်ရာတွင် မော်တော်ကားတစ်စင်း၏ အသံလိုလို ကြားရပြီးနောက် ပါးလွှာသော တိမ် ကာသဖြင့် မှိန့်တမှိန် နေသောလရောင် ထဲတွင် တိမ်လိပ်ပမာ ခပ်မှိုင်းမှိုင်းထွေးလုံး ရစ်ပတ်၍ လာသည်ကို မြင်ရလေ၏ ။

သူဌေးကြီးသည် စိုက်ကာ ကြည့်၍ နေလေ၏ ။ ထို တိမ်ထဲမှ ခေါင်းပေါင်းဖြူ ဖော့လုံးနှင့် တောင်ဝှေးကို ကိုင်လျက် လောက်စာလုံးခန့်ရှိသော သျှောင်ကလေးနှင့် အဘိုးကြီး တစ်ယောက်သည် လမ်းပေါ်၌ လမ်းလျှောက် ၍ လာသလို ပြတင်းပေါက်မှ ဝင်ပြီး သူဌေးကြီး၏ ရှေ့၌ တောင်ဝှေးကို ထောက်ကာ သူဌေးကြီး၏ မျက်နှာကို ပြုံးရယ်လျက် ငုံ့ကာ ကြည့်ပြီး မာရဲ့နော် ဟု ပြောလေ၏ ။

သူဌေးကြီးသည် ၎င်း၏ မျက်နှာကို စိုက်ကာ ကြည့်လျက် အံ့အားသင့်၍ စကား မပြောချင်အောင် မေးခိုင်နေလေ၏ ။

အဘိုးကြီးက ရှေ့သို့ တောင်ဝှေးကို ထောက်ရင်း ကုန်းကာကပ်လာပြီး ရုပ်သေးခေါင်း လှုပ်သလို လှုပ်ကာ ၊ ကျိုးတိုကျဲတဲနေသော သွားကြားမှ ထွက်ပေါ်သည့်အသံမျိုးနှင့် မာရဲ့ မဟုတ်လားဟု ထပ်ကာမေးပြန်လေရာ သူဌေးကြီးက မာပါတယ် ၊ မာပါတယ် ။ ထိုင်ပါထိုင်ပါဟု ပြော၍ မိမိ၏ နေရာကိုဖယ်ပေးပြီး အခြား ကုလားထိုင် တစ်လုံးကို ဆွဲယူ၍ ထိုင်လေ၏ ။

အောင်မယ်မင်း သူဌေးကြီး နေရာကို သိချင်လို့ တယ်လီဖုန်းစာအုပ်ထဲမှာ ရှာလိုက်ရတာ အင်္ဂလိပ်စာ မတတ်တာနဲ့ အတော်ကြာသွားတယ် ။ ဒါနဲ့ စတီးတိုက်က စာရေးတစ်ယောက်နဲ့ အခန့်သင့် တွေ့ပေလို့ မောင်ရယ် တစ်ဆိတ်လောက် ရှာပေးစမ်းပါဆိုတော့မှ သူက နံပါတ်ကို ရှာပေးလို့ တွေ့ ရပေတယ် ။ ဘုရားမှာလည်း ဘယ်သူမှ မရှိသေး ၊ ဒီလူ တစ်ယောက်ပဲ ဘုရားဖူးလာတာနဲ့ အခန့်သင့်သွားတယ် ဟု အမြဲ ရယ်၍နေသော မျက်နှာနှင့် ပြောလေရာ ၊ သူဌေးကြီးသည် အံ့သြ၍ နေ ပြန်လေ၏ ။

“ နို့ ဘာနဲ့ ကြွလာခဲ့သတုန်း ခြေလျင်ပဲလား ”

“ မဟုတ်ပါဘူး မော်တော်ကားတစ်စီးနဲ့ တွေ့တာနဲ့ ဘကြီးလိုက်ပါရစေကွယ်လို့ ပြောပြီး စီးလိုက်လာရတယ် ။ ခုတင်က ထွက်သွားတဲ့ကားပေါ့ ။ သူဌေးကြီး အိမ်ပေါ်ကိုတက်တော့မှ ခြေလျင် တက်လာရတာပဲ ”

“ နို့ နတ်မင်းဘာကိစ္စနဲ့ ကြွလာတာလဲ ”

“ ကိစ္စကတော့ အထူးမဟုတ်ပါဘူး ။ ရှေးက မိတ်ဟောင်းဆွေဟောင်း ဖြစ်ခဲ့တာနဲ့ တွေ့ချင်လို့ပါပဲ ။ လာလဗျာ အပြင်ကို ထွက်ပြီး လမ်းလျှောက်ရအောင် သူဌေးမ င်းမိန်းမက တယ်မိုက်သကိုး ဟု ပြောရင်း ထလေ၏ ။ သူဌေးကြီးလည်း မငြင်းဆန်ဘဲ ထလေရာ ရော့ရော့ တောင်ဝှေးကို ကိုင် ဟု ပြောကာပေးလေ၏ ။

သူဌေးကြီးသည် တောင်ဝှေးကို ကိုင်လေ၏ ။ ကိုင်လျှင်ကိုင်ချင်း ကိုယ်ဖျောက်ပြီး နှစ်ယောက်သား ပြတင်းပေါက် အပြင်သို့ ရောက်သွားကြလေရာ စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်း အောက်ကိုငုံ့၍ ကြည့်လိုက်လေရာ သူဌေးကြီးသည် နောက်ဆုတ်ပြေးသလို လျင်မြန်စွာ ကျန်ရစ်သော မိမိ၏ အိမ်ခေါင်မိုးကို မြင်ရလေသတည်း ။

မကြာမီ ဆူးလေဘုရားထီးတော်၌ ရှိသော ဓာတ်မီးကို ပတ်ပတ်လည်၍ သွားကြလေ၏ ။

ထို့နောက် ဗိုလ်တထောင်ဘုရားသို့ ရောက်ပြီးလျှင် မြစ်ရိုးတစ်လျှောက် အပေါ်၌ လိုက်၍ သွားရာ မြစ်ထဲ၌ ရှိသော မီးများနှင့် မြို့ကြီးတစ်မြို့လုံးရှိ အလင်းရောင်တို့သည် အိုးထိန်းစက်တွင်လည်၍ လှည့်သလို ချာလည်လည်၍ ကျန်ရစ်ကြသည်ကို မြင်ရလေသတည်း ။

ထို့နောက် မီးရောင်များသည် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်၍ သွားကြလေရာ ရွှေတိဂုံကိုယ်တော်ကြီး၏ မှေးမှိန်သောဓာတ်မီးရောင်များကိုသာ မြင်ရလေ၏ ။ နောက်အတန်ငယ်ကြာသောအခါ ထိုဓာတ်မီးရောင်များလည်း ပျောက်ကွယ်၍ သွားကြပြီးလျှင် ရုန်းရင်းဆန်ခတ် အသံတို့ကို ကြားရလေ၏ ။ အောက်သို့ ငုံ့၍ ကြည့်လိုက်သောအခါ တောင်လိုမောက်လျက် လရောင်ထဲတွင် ဝင်းခနဲ လက်ခနဲ ဖြတ်ခနဲနေသော ပင်လယ်လှိုင်းတို့ကို မြင်ရလေသတည်း ။

ထိုနေရာ၌ လေသံမှ တစ်ပါး တစ်စုံတစ်ရာကိုမျှ မကြားရချေ ။ အဘိုးကြီးက နောက်သို့ လှည့်ကာ ကြောက်သလား ၊ ဘာမှ မကြောက်စရာ မရှိပါဘူး ။ ရှေ့မှာ ကြည့်လိုက်စမ်း ၊ မြင်ရရဲ့လား မီးတောင်ကြီးကို ၊ တထိန်ထိန် လင်းမနေဘူးလား ဟု ပြောလေ၏ ။

သူဌေးကြီးသည်လည်း ပြိုးပြိုးပြက်ပြက် မိုး မျက်နှာကြက်ကို မီးစွဲ၍ နေဟန်ရှိသော အလင်းရောင် တို့ကို မြင်ရလျက် အံ့သြ၍ နေလေ၏ ။

အဘိုးကြီးက ဒါတွေ တခြား မဟုတ်ဘူး ။ ဟိမဝန္တာ တောင်ထိပ်က ဆီးနှင်းခဲတွေ အပေါ်မှာ လရောင်ဟပ်ပြီး နေတာ ၊ ဟောဟိုဘက်မှာ တိဘက်ပြည်ပဲ ၊ မြင်ရဲ့လား ဟု ပြပြန်လေ၏ ။

သူဌေးကြီးသည် လရောင်၌ လှုပ်ရှား၍ နေသော အလင်းတောင် ထွတ်တို့နှင့် ပြာပြာရစ်ခြုံ မှုန်မှုန်မွှားမွှား တောလိုလို တောင်လိုလို မိုးတိမ်လို လို မှတ်ထင်ရသော တောင်ကြီးများကို မြင်ရလေ၏ ။

ထိုတောင်များသည် လမ်းမီးရထားပေါ်မှ နေ၍ ကြည့်သည့်အခါ တောတောင်တွေ ဒုန်းစိုင်းပြေးသွား၍ နေရစ်ကြသလို နေရစ်ကြလေ၏ ။

ထိုကဲ့သို့ သွားရာတွင် ကမ္ဘာ၏ အစွန်းမှ စက်လှည်းဘီးကြီးလို နီနီဝင်းဝင်းကြီး ပေါ်၍လာသော နေမင်းကြီးကို မြင်ရလေ၏ ။ လမင်းသည် မီးယပ်သည်၏ မျက်နှာလို ပျော့သော အဆင်းဖြင့် ညှိုးငယ်စွာ တစ်ဖက်သော ကမ္ဘာအစွန်း၌ စောင်းလျက် အိမ်နိမ့်ကို ဆင်းရသော မိဖုရားလို မသာမယာ ဖြစ်၍ နေသည်ကို မြင်ရလေသတည်း ။

အဘိုးကြီးက သူဌေးကြီးကို လှည့်၍ ကြည့်ကာ လမင်းကို ကြည့်စမ်း ၊ ညဦးယံမှာ ထွန်းလင်းတဲ့ အရောင်နဲ့ တူသေးရဲ့လား ။ အပျိုရည် ပျောက် အအိုရည် ရောက် နေတာနဲ့ မတူလား သူဌေးကြီး ဟု ပြောလေ၏ ။

မှန်ပါတယ် နတ်မင်း ၊ အရောင်အဆင်း မရှိတော့ဘူး ။

ညဦးယံမှာ သနပ်ခါး တစ်ကိုယ်လုံး လိမ်းကျံပြီး နံနက်အိပ်ရာက အနိုးမှာ သနပ်ခါးခြောက်၍ ကွာပြီး မသာမကြည် ဖြစ်နေတဲ့ မီးယပ်သည် မျက်နှာနဲ့ မတူဘူးလား ။

မှန်ပါတယ် နတ်မင်း ၊ အရောင်အဆင်း ပျောက်ကင်းပြီး ခြောက်သွေ့သွေ့ ဖြစ်ပါတယ် ။

အဲ အခု တက်လာတဲ့ နေမင်းလည်း အခုအနေမှာ ကြည့်လိုက်တော့ ပတ္တမြားကျောက်၏ အဆင်းမျှမက မီးပုံလို ဝင်းဝင်းတောက်ပြီး ဟောဟို အထက်နားက တိမ် အတန့်အတန့်ကြီးများဟာ ဇမ္ဗူရစ်ရွှေကို မှတ်ပေါ်မှာ တင်ထားတာနဲ့ မတူလား သူဌေးကြီးရဲ့ ။

တူပါတယ် နတ်မင်း ၊ အံ့ဖွယ်သရဲ ထူးကဲတဲ့ ကျက်သရေအဆင်းပါပဲ ။

ဟုတ်ကဲ့ ဟုတ်ကဲ့ ၊ သို့သော်လည်း သူလည်း အချိန်ကျရင် ကွယ်ရသေးတာပဲနော် ၊ သင်္ခါရသဘော တရားကို နေနဲ့ လက အမြဲ ကောင်းကင်က နေပြီး ပြနေကြရပေတာပဲ ။

မှန်ပါတယ်နတ်မင်း ၊ သတ္တဝါတွေ တရားယူကြဖို့ရာ ကောင်းကင်က နေပြီး နေ့စဉ် တရားချ နေတာနဲ့ အလွန်တရာမှ တူလှပါတယ် ။

ထို့နောက် အာကာဝေဟင် ကောင်းကင်ခရီးဖြင့် အပြင်းနှင်ကြရာ တောကြီးတောင်ကြီးများ၏ နေ၌ ပြောင်ညီးလျက်ရှိနေသော သဏ္ဌာန်တို့ သည် တစ်မျိုးပြီး တစ်မျိုးပေါ်ကာ အံ့ဖွယ်ရာတို့ကို မြင်ရသော သူဌေးကြီးသည် မိမိ၏ ကိုယ်ကို လုံးလုံးကြီး မေ့လျော့ကာ ကမ္ဘာသစ်ဘဝသစ်သို့ ကူးပြောင်း၍ နေသည်ဟု မှတ်ထင်လာလေ၏ ။

ထိုကဲ့သို့ သွားကြ၍ စိမ်းစိုသောတောတောင်သို့ ကျရောက်လာလျှင် သွေ့ခြောက်လျက် သစ်ပင်တို့ကို မမြင်ရ ဖြူရော်ရော် အဆင်းရှိသော မြေကြီးများသည် အိုမင်းမစွမ်း ဖြစ်သည့် ဆံပင်မွေးညင်း ကျွတ်သော ဦးခေါင်းနှင့် တူသော တောင်ကြီး တစ်လုံးနှင့် တောင်ခေါင်းကြီးတွင် ပြိုလဲပျက်စီးလျက် ကျောက်တုံးကြီး ကျောက်တောင်ကြီးတွေကို ကြဲဖြန့်၍ ထားသည်နှင့် တူသော နေရာတစ်ခုကို မြင်ရလေလျှင် အဘိုးကြီးက အဲသည် နေရာဟာ ကမ္ဘာစစ်ကြီး မဖြစ်မီက အင်မတန် ကြီးကျယ်ပြီး အင်မတန် စည်ကားတဲ့ မြို့ကြီးပဲ ။ အခု သင်္ခါရလက်ချက်ကြောင့် အဘယ်ပုံ ဖြစ်နေတယ်ဆိုတာ လာကြည့်လိုက်စမ်း သူဌေးကြီး ဟု ပြလေ၏ ။

သူဌေးကြီးသည် ထိုနေရာကို ကြည့်ကာ လွန်စွာ အံ့သြလျက် တွေးတော၍ မဆုံးနိုင်အောင် ရှိနေလေသတည်း ။

ထိုကဲ့သို့ ဆက်လက်၍ ကောင်းကင်ခရီးဖြင့် အပြင်းနှင်၍သွားရာ ဖြူဖြူဖွေးဖွေးပြောင်ပြောင် နေရောင်ခြည်တွင် တောက်လောင်၍ နေသော ကျောက်သားအဆင်းနှင့်တူသည့် အဆောက်အအုံကြီးတို့နှင့် ပြည့်နှက်သော မြို့ကြီး တစ်မြို့ပေါ်သို့ ရောက်သွားလေ၏  ။

အဘိုးကြီးက ကြည့်စမ်း ၊ သည်မြို့ကြီးဟာ လွန်စွာ မကြီးကျယ်ဘူးလားဟု မေးလေ၏ ။ သူဌေးကြီးသည် ကြီးကျယ်ခမ်းနားဆန်းပြားသော ကျောက်သား အတိ ပြီးသော မြို့ကြီးကိုကြည့်၍ နေစဉ် ၊ ၎င်းမြို့ကြီး၏ တစ်ဖက်မှ သေးငယ်သော ရေအိုင်လိုလို ပေါ်၍ လာပြီး နောက် ၎င်းရေအိုင်သည် တဖြည်းဖြည်း ကျယ်၍ လာပြီးလျှင် ကမ်းတစ်လျှောက်၌ တဖွေးဖွေးဖြူ၍ လာပြီးလျှင် ငြိမ်သက်သော ရေသည် တောင်ကြီးတွေ ဖြစ်၍လာ လေ၏ ။

တဖြည်းဖြည်း ရေများသည် မြို့လယ်တာလမ်းပေါ်၌ ဖွေးဖွေးလှုပ်၍ တက်လာပြီးလျှင် တိုက်တာအဆောက်အဦတို့သည် ရေထဲသို့ လိမ့်ကာ လိမ့်ကာ ဆင်းကြသည်ဟု မှတ်ထင်ရလေ၏ ။ မကြာမီ ရေများ သည် အရှိန်ပြင်း၍ လာကြပြီးလျှင် ကြီးကျယ်သော ကျောက်သားပြကတော့ အဆောက်အအုံများသည် ကျောက်စရစ်ခဲပမာ လိမ့်လဲလွင့်စင်၍ သွားကြပြီးနောက် ကြည့်၍ နေသော အခိုက်တွင် တစ်မြို့လုံး ပျောက်ကွယ်၍ ပင်လယ်ပြင် တပြင်တည်း ဖြစ်၍ သွားလေရာ အဘိုးကြီးက ယခု မြင်ရတဲ့ နေရာဟာ အခြားမဟုတ် ၊ ဥရောပနှင့် အမေရိကန်စပ်ကြား ကမ်းရိုးတန်းကို ခြားပြီးထားတဲ့ အတ္တလန္တိတ်သမုဒ္ဒရာကြီးပဲ ၊ အခုပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ မြို့ ဟာ အတ္တလန်တားလို့ခေါ်တဲ့ အလွန်တရာ ကြီးကျယ်တဲ့ မြို့တော်ကြီးပဲဟု ပြောလေရာ သူဌေးကြီးသည် လွန်စွာ အံ့အားသင့်၍ နေလေ၏ ။

ထို့နောက် မဆုံးနိုင်သော ပင်လယ်ပြင်တွင် လေပြင်ခရီးဖြင့်သွားလေရာ အခြားသော နေရာများ၌ မြင့်မောက်သော တောင်ရိုးတောင်တန်းများနှင့် စိမ်းစိုညို့ မှိုင်းလျက်ရှိသော ကြီးကျယ်သော ကျွန်းကြီးများသည် မကြာမီက မြင်ခဲ့ရသော မြို့ကြီးနှင့် အလားတူစွာ ရေမျို ၍ ပျောက်ကွယ်ကြသည်ကို မြင်ရလေ၏ ။ အချို့သော နေရာများ၌ တောင်လို မောက်သော လှိုင်းတံပိုးများ ထကြွ လှုပ်ရှားလျက် ကြီးကျယ်သော ဝေလငါးကြီးများနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရေနဂါးတို့ စစ်ဆင်၍ ကစားသလို မှတ်ထင်ရလောက်အောင် သောင်းကျန်း၍ နေရာမှ မောပန်းကာ ငြိမ်သက်၍ သွားသည့်ပမာ ငြိမ်သက်၍ လာပြီးလျှင် ရုတ်တရက် မီးတောက်မီးလျှံတွေ ပေါ်ထွက်ကာ အဝီစိငရဲမီးသည် ပင်လယ်ကို ခန်းခြောက်အောင်ချက်သကဲ့သို့ မီးနှင့် ရေ စစ်ခင်းကာ တစ်မိုးလုံး လင်းခနဲ မှောင်ခနဲ ဖြစ်ပြီးလျှင် အခိုးအလျှံတွေ ပျောက်ကွယ်၍ သွားသောအခါ၌ ကောင်းကင်ကို မျှော်၍ ကြည့်သော် ကျောက်တောင်ကြီးများနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်၌ ကျွန်း များကို မြင်ရလေ၏ ။

ထို နောက် ဆက်လက်၍ သွားကြရာ ပင်လယ်ကမ်းရိုးပေါ်သို့ ရောက်လေလျှင် ကျောက်ကမ်းပါးတို့ကို တအား ရိုက်ခတ်လျက် မိုးချုန်း သလို တအုံးအုံး ဖြစ်၍နေရာမှ ကမ်းကို မျိုရန်လာသော လှိုင်းတံပိုးတို့သည် ခိုင်မာသော ကျောက်သားကမ်းခြေကို ကျောက်တောင် မမျိုနိုင်မငုံနိုင်သဖြင့် စိတ်လျှော့သည့်အလား ပြင်းထန်သော အဟုန်ဖြင့် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာ၍ သွားကြလေရာ ရေများ ဆုတ်ခွာ၍ သွားသော နေရာများ၌ အသူတရာ နက်သော ချောက်ကြီးများနှင့် စုလစ်မွန်းချွန် အထွက် အတက်တွေလို မှတ်ထင်ရသော တောင်ကြီးကမ်းကြီး များ ပေါ်ပေါက်၍ လာသည်ကို မြင်ရလေသတည်း ။

ထိုအခါ အဘိုးကြီးက မြေကို ရေချို ၊ ရေကို မြေသောက် ၊ သွေ့ခြောက် တစ်ဖန် စိုပြန် တစ်လှည့် ၊ ဖြစ်သည် ဓမ္မတာ အိုဘဲ့ ပြောင်းလဲခြင်း သဘောတရားဟာ အံ့တစ်ပါး မဟုတ်ပေလား သူဌေးကြီး ဟု မေးလေ၏ ။

သူဌေးကြီးသည် အတိုင်းမသိ ကြီးလှစွာသော အံ့သြခြင်းနှင့် မိမိ၏ အောက်၌ မြင်ရသော လောကဓာတ်၏ ခမ်းနားခြင်းကိုကြည့်ကာ စကားပြန်၍ မပြောနိုင်ဘဲ နေလေသတည်း ။

ထိုမှတစ်ဖန် ဆက်လက်၍ ကမ်းခြေခရီးဖြင့် နှင်ပြန်လေရာ ပင်လယ်သည် ဝေး၍ ကျန်ရစ်လေလျှင် အလွန်ကြီးကျယ်သော ကျောက်အတိပြီးသည့် မြို့ကြီး နှစ်မြို့နှင့် ညို့ညို့မှိုင်းမှိုင်း မြူမင်ဆိုင်းသော တောင်တန်းကြီးကို မြင်ကြပြန်လေ၏ ။

မကြာမီ ထိုတောင်ထိပ်ကျောက်ဆောင် အထွတ် ပေါ်၌ ရပ်နားကြပြီးလျှင် မြို့နှစ်မြို့ကို ကြည့်၍ နေကြလေ၏ ။

အဘိုးကြီးက သည်မြို့မှာ ရှိတဲ့ လူသတ္တဝါတွေဟာ မစင်ဘင်ပုပ်နဲ့ တူတဲ့လောက စည်းစိမ်ထဲမှာ ပိုးလောက်တွေ မြူးသလို မြူးပြီးနေကြသည့်အတွက် နတ်များဟာ သူတို့၏ အနံ့ဆိုး ယုတ်မာတဲ့ အခိုးကို မခံနိုင် သဖြင့် ဖြိုဖျက်ရန် စည်းဝေးဆုံးဖြတ်ထားတဲ့ နေ့ဟာ ယနေ့ မွန်းတည့် အချိန်ပဲ ။ ကြည့်စမ်းသူဌေးကြီး ခရီးမဆုံးမီ ပွဲကြီးတစ်ပွဲကို ကြည့်ရဦးတော့မှာပဲဟု ပြောနေဆဲတွင် အနောက်ဘက်မှ စကောခန့် ပမာဏရှိသော တိမ်စုသည် တက်ပေါ်၍ လာပြီးလျှင် အတောင်ကို ဖြန့်သည့်အလား မည်းချိတ်သော အမိုးကြီးပမာ မြို့ကြီးနှစ်မြို့ကို လွှမ်းအုပ်လိုက်လေသတည်း ။

ထိုနောက် ညဉ့်ကဲ့သို့ဖြစ်ကာ မြို့ နှစ်မြို့ပျောက်ကွယ်၍ သွားပြီးလျှင် လျှပ်ပန်းလျှပ်နွယ်တို့ ပြိုးပြိုးပြက်ကာ လေမိုးဆင်၍ လာလေရာ ချုန်းထစ်ကြုံးဝါးသော မိုးကြိုးသံသည် ပြင်းထန်သောအာဏာနှင့် မြို့နှစ်မြို့ကို ခြိမ်းခြောက်ဟန် ပြုပြီးနောက် လေသည် တိုး၍ ပြင်းလေ၏ ။ မိုးချုန်းသံတို့သည် အစ၌ ရပ်ကာနားကာ ပေါ်လာကြ၏ ။ တဖြည်းဖြည်း ဆက်ကာ ဆက်ကာသာ ချုန်းထစ်ပစ်ခတ်လေ၏ ။ ထို့နောက် တောင်ကြီးပါ သိမ့်သိမ့်ခါ၍ ပြိုတော့မည့် လက္ခဏာလို မြည်တွန်လှုပ်ရှား သော အသံကြီး လည်၍ လာပြီးနောက် မြေငလျင်တော်လဲ မိုးကြိုးက သည်းပြီးလျှင် မြို့အထက် ကောင်းကင်၌ မီးလုံးကြီးများ ကူးယှက်ပျံသန်း၍ လာသည်ကို မြင်ရလေသတည်း ။

မကြာမီ မြို့ကြီး နှစ်မြို့မှ ယမ်းအိုးပေါက်သလို မီးတောင်ကြီးနှစ်လုံး ဟုန်းခနဲ ပေါက်ထွက်လေရာ ထောင်သောင်းမကသော လူတို့သည် ဆူကာ ညံကာ တောင်ခြေသို့ ပြေး၍ လာကြသည်ကို မြင်ရလေသတည်း ။ မကြာမီ မီးငြိမ်း၍ သွားသောအခါ ကြီးကျယ်သော မြို့ကြီးနှစ်မြို့၏ နေရာ၌ မျက်စိအဆုံးမြင်ရသော မည်းနက်သော ရေလှိုင်းတို့သည် ထကြွသောင်းကျန်း၍ နေသလို မြင်ရလေ၏ ။

အဘိုးကြီးက အင်မတန် ယုတ်မာဆိုးသွမ်းသည် အတွက် မြို့ ရွာလူပါ မီးလောင်တိုက် အသွင်းခံရတဲ့ ဆော်ဒေါ် နှင့် ဂေါ်မော် ဆိုတဲ့ မြို့နှစ်မြို့ဟာ တခြား မဟုတ်ဘူး ။ သည်မြို့များပဲ ။ ကိုင်းသွားကြဦးစို့ ဟု ပြောကာ တောင်ဝှေးကို ပေးပြီး နှစ်ယောက်သား ကောင်းကင်ခရီးဖြင့် ဆက်လက်၍ သွားကြပြန်လေသတည်း ။

ထိုကဲ့သို့ သွားရာ သွေ့ခြောက်ပျက်စီး ကျိုးတိုးကျဲတဲ ရှိနေသော တောကြီးနှင့် သွေ့ခြောက်သော တောင်တန်းများမှာ ရေပတ်လည်ဝိုင်း၍ နေသည်ကို မြင်ရလေလျှင် အဘိုးကြီးက သည်ကျွန်းဟာ ရှေးလွန်ခဲ့တဲ့ နှစ် ပေါင်း ၇ ထောင်ခန့် အခါက အင်မတန် ဘုန်းတန်ခိုး ကြီးကျယ်ပြီး ကမ္ဘာကို လက်နက်နှင့် စိုးမိုးအုပ်ချုပ်ခဲ့တဲ့ အင်္ဂလန်ကျွန်းကြီးပေါ့ သူဌေးကြီးရဲ့ ။ ဘယ်လိုပင် လက်နက်စွမ်းသော်လည်း သင်္ခါရ ကိုတော့ ခုခံလို့မရ ၊ တစ်နေ့သ၌ ပျက်စီးရခြင်းပဲ ဟု ပြောလေ၏ ။

ထိုအခါသူဌေးကြီးသည် အဘိုးကြီး၏ အံ့ဖွယ်သော စကားကို နားထောင်ကာ သင်္ခါရ သင်္ခါရ ဟူ၍သာ စဉ်းစား၍ နေလေ၏ ။

ကိုင်းပြန်ကြစို့ရဲ့ သူဌေးကြီး ။ ကျုပ်တို့ လာလိုက်တာ ခရီးအတော် ကြာပြီ ။ သူဌေးကြီး နေတဲ့ ရန်ကုန်မြို့တော် ရှိသေးရဲ့လား မသိဘူး ။ မရှိရင်လည်း ဘာပူစရာ ရှိသလည်းလေ ။ ကျုပ်နဲ့ အတူနေတာပေါ့ဟု အဘိုးကြီးက ပြောလေရာ သူဌေးကြီးက ကိစ္စ မရှိပါဘူး နတ်မင်း ။ ဤမျှလောက် အံ့ဖွယ် ရာတွေကို မြင်ရမှဖြင့် ကျွန်ုပ်၏ စည်းစိမ်ကလေးများဟာ နှမျောလောက်မယ် မဟုတ်ဘူး ဟု ပြော၍ စကားမှ အဆုံးမသတ်သေးမီ ကြီးစွာသော ဘုရားငုတ်တိုကြီး တစ်ခု၏ ကုန်းပေါ်သို့ ကျရောက်၍ လာကြလေသတည်း ။

“ ဒါ ဘယ်လို အရပ်လဲ နတ်မင်း ”

ဒါ ရန်ကုန်မြို့ဟောင်းပေါ့  ။ ခုမရှိဘူး ၊ အင်္ဂလိပ် မင်းများ လက်အောက်က လွတ်ပြီး နှစ်ပေါင်း ငါးထောင် နီးနီး ပြောင်ပြောင်ညီးညီးနှင့် အလွန်တရာ တန်ခိုးကြီးခဲ့ တာပေါ့ ။ အခုဘယ်ပုံဖြစ်နေတယ်ဆိုတာကို ကြည့်စမ်း ။ ဇနပုဒ်ရွာငယ် တံငါသည်ကလေးများသာ အနည်းငယ်မျှ အခုတော့ နေထိုင်လျက်ရှိကြတော့တာပဲ ။

“ သည်တံငါသည်တွေက ဘာလူမျိုးတွေလဲ ”

အရိုင်းအစိုင်းတွေပေါ့လေ ။ ရှေးက မြန်မာများ ပြောတဲ့ စကား အရိပ်အယောင်ကလေးများတော့ နည်းနည်းပါးပါး ကျန်ပါသေးရဲ့ ။ သို့သော်လည်း မြန်မာတော့ မဟုတ်ဘူး ။

ဒို့မြန်မာလူမျိုးများက ဘယ်ကို ရောက်သွားကြသလဲ ။ နေရာရွှေ့ သွားကြပြီ ၊ သို့သော်လည်း မြန်မာစကားတော့ မရှိတော့ဘူး ။ အခု ကာလ ကြီးကျယ်လျက်ပါပဲဟု ပြော၍ နေစဉ် ခပ်လှမ်းလှမ်းရှိ တောင်ကမူ အပေါ်၌ အဝတ်ဖြူစင်ကြယ်ကို ဝတ်ဆင်ကာ ကျောက်ဆောင်တစ်ခုပေါ်တွင် ဆံပင်ကို ဖားယားချလျက် ထိုင်၍နေသော အလွန်ဖြူစင်သန့်ရှင်းလှပသော မိန်းမတစ်ယောက်၏ သဏ္ဌာန်ကို မြင်ရလေလျှင် သူဌေးကြီးသည် စိုက်ကာ ကြည့်၍ နေလေ၏ ။ သို့ကြည့်၍ နေလေရာ ထိုမိန်းမသည် ညဦးယံက အိမ်မှ ဆင်း၍သွားသော မိမိ၏ ဇနီးသည် ဖြစ်သည်ကို သိရလေ၏ ။

သူဌေးကြီးသည် သိလျှင်သိခြင်း အားရဝမ်းသာ လှမ်း၍ ခေါ်လေ၏ ။ ခေါ်သော်လည်း အလွန်ဣန္ဒြေရှိသော သဏ္ဌာန်သည် သူဌေးကြီးကို ပြန်၍ မကြည့် ၊ အဝေးကို ရှု၍သာ နေလေသတည်း ။

သူဌေးကြီးသည် တောင်ကုန်းပေါ်မှ ပြေး၍ ဆင်းကာ မိမိ၏မိန်းမ ထိုင်၍ နေသောနေရာနှင့် မနီးမဝေးသို့ ကပ်သွားပြီးလျှင် မိမိထက် မြင့်သော နေရာ၌ ထိုင်၍ နေသော မိန်းမအား ထပ်မံ၍ ခေါ်လေ၏ ။ မင်း ငါ့ကို စိတ်နာလို့ ပြန်ပြီး မထူးဘဲနေသလား ။ ငါ မှားပါပြီကွဲ့ မိန်းမရဲ့ ။ ငါ မင်းကို ဝန်ချဖို့လာပါတယ် ။ တစ်ဆိတ်ကလေး ခေါင်းငဲ့လို့ ကြည့်စမ်းပါဦးဟု တောင်းပန်လေ၏ ။

ငြိမ်သက်သော သဏ္ဌာန်သည်ကား မလှုပ်မရှားဘဲ နေလေ၏ ။

ထိုအခါ သူဌေးကြီးသည် ရှေ့ကို မတိုးဘဲ မြေပေါ် ၌ ထိုင်ကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်ကာ မခင်စောရဲ့ မင်း ဘာပြုလို့ သည်လောက်တောင် စိမ်းကားရတာတုန်းကွဲ့ ။ ငါ ဝန်ချပါပြီ ၊ ငါ မှားပါပြီ ၊ ငါ့ကို မင်း အခွင့်မလွှတ်တော့ဘူးလားဟု အတန်တန် တောင်းပန်လေရာ မခင်စော သည် ၎င်းကို လှည့်၍ ကြည့်လေ၏ ။ သို့ပင် လှည့်၍ ကြည့်သော်လည်း သူဌေးကြီးကို မမှတ်မိ ၊ အနည်းငယ်မျှ မသိသော အမူအရာမျိုးနှင့် မျက်နှာကို ပြန်၍ လှည့်သွားပြီးလျှင် မိမိ မျှော်မြဲတိုင်း အဝေးကိုသာ မျှော်၍ နေလေသတည်း ။

ထိုအခါ သူဌေးကြီးသည် ငိုကြွေးလျက် ပုဆိုးစနှင့် မျက်နှာကိုသုတ်ကာ တောင့်တချစ်ခင် အလွန်ခင်မင်သော မျက်နှာနှင့် မခင်စောကို ထပ်မံ၍ မခေါ်ဘဲ ကြေကွဲသောနှလုံးနှင့် မျက်ရည်တွေ စီးလျက် ကြည့်၍သာ နေလေရာ အဘိုးကြီးသည် အပါးသို့ ကပ်ကာ ပခုံးကို ပုတ်လျက် သူဌေးကြီး သားမယားလည်း သင်္ခါရပဲ ။ စိတ်လည်း သင်္ခါရပဲ ။ သတိဉာဏ်ကလည်း သင်္ခါရပဲ ။ သူဌေးကြီးကို သူ မမှတ်မိဘူး ။ လာ သွားကြစို့ဟု ပြော၍ဆွဲလေရာ သူဌေးကြီးက နတ်မင်း ကျွန်ုပ် မလိုက်တော့ဘူး ။ ကျုပ်မယားကို ကြည့်ရင်း သည်နေရာမှာ ပိုးပုရွက်ခြ စား ခံပြီး သေတော့မယ် ဟု ပြောခိုက်တွင် အဘိုးကြီးက ပခုံးကို နာနာပုတ်ကာ ထထ မဟုတ်တာပဲဟု တအား ဆွဲ၍ ထူလိုက်လေရာ သူဌေးကြီး ထ၍ အလာတွင် ဘယ့်နှယ်လည်း ဦးလေးရဲ့ ၊ ဦးလေး ဘယ့်နှယ် လုပ်တာလည်း ညကြီးမှာ သည်လိုပဲ မခင်စော ကို တစ်ယောက်တည်း လွှတ်လိုက်တာ ဘာကောင်းသလဲ ထပါ ။ အမယ်လေး သူ့မှာတော့ အိပ်နေလိုက်တာ ဟု ပြောသော သူဌေးကြီး၏ သူငယ်ချင်း ဒေါ်ညွန့်၏ အသံကို ကြားရသဖြင့် သူဌေးကြီးသည် မျက်နှာကို ပွတ်ကာ တောင်မြောက်လေးပါး ကြည့်ပြီး မနည်းကြီး စဉ်းစားပြီးမှ ကုလားထိုင်မှ ထကာ မခင်စော ဘယ်မလဲဟု မေးလေလျှင် ဒေါ်ညွန့်က အခန်းထဲမှာတော့ ၊ အခန်းထဲမှာ ဟု ပြောသောကြောင့် သူဌေးကြီးသည် ကပျာကယာ ပြေးဝင်၍ လိုက်သွားပြီး သူဌေးကတော်ကို မြင်လျှင်မြင်ချင်း ပွေ့ကာ ခုတင်ပေါ်သို့ တင်ပြီး မယ်မင်းကြီးမ နောက်တစ်ခါ သည်လို မလုပ်ပါနဲ့ ။ ငါ့ကို မင်းသ,တ်မလို့လား ဟု ပြောပြီး ...

ထိုနေ့မှစ၍ သူဌေးကြီးသည် မယားအား သော့ အပ်ပြီး နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ဆင်းရဲသားတွေကို ပေးကမ်းစွန့် ကြဲကာ အမြဲဒါနကုသိုလ်ကို ပြုလျက် စွန့်လွှတ်ခြင်း၏ အေးချမ်းလှသော သုခစည်းစိမ်ကို အမြဲခံစား၍ နေလေသတည်း ။

▢  ပီမိုးနင်း
📖 ကဝိမျက်မှန် မဂ္ဂဇင်း
      ဇွန် ၊ ၁၉၂၈

ရမ္မက်

❝ ရမ္မက် ❞

( ရန်ကုန်ဘဆွေ )

ရင်ထဲ၌လည်း ခုန်နေ၏ ။ တစ်ကိုယ်လုံးလည်း တဆတ်ဆတ် တုန်နေ၏ ။ ပုန်းဝင်ထားမိသော ရင်ခွင်တွင်းသို့ အတင်းတိုးဝင် ကပ်လိုက်မိ၏ ။ စကားကိုမျှ မပြောနိုင်ဘဲ မျက်နှာကို မော့ပေးလိုက်မိ၏ ။ ထို့နောက် ဆွဲခေါ်ရာသို့ ပါသွားလျက် ပြုလိုသမျှကို တယုတယနှင့် အားပေးမိ၏ ။ မွတ်သိပ်စွာ ညည်းသံ ပြုရာမှ အငမ်းမရ ဖက်ထားမိ၏ ။ တစ်ခဏမျှ အတွင်းဝယ် တမေ့တမော ဖျစ်ညှစ်ဆုပ်ကိုင် ထားရာ တဖြည်းဖြည်း လက် အံသေကာ ပြေကျသွားသည် ။

မမစန်းသည် ကျလာသော လက်ကို အားယူလျက် မောင်၏ နဖူးဆံစကို ပွတ်သပ်မိသည် ။ မောင်၏ မျက်နှာကို စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့် မိသည် ။ အခန်းငယ်သည် မှောင်နေသဖြင့် ဘာမျှ မမြင်ရလေ ။

မမစန်းသည် အမှောင်ထဲ ၌ပင် မောင်၏ မျက်နှာကို အတွေးနှင့် ကြည့်သည် ။ မောင်သည် ဖြူဖြူဝဝ လူချောချော စိုစိုပြည်ပြည် မျက်ခုံးထူကြီးနှင့် ဖြစ်သည် ။ မောင်၏ အင်္ဂါရုပ်မှာ ကျက်သရေ ရှိလှသဖြင့် တရားဓမ္မ ဆန်သော လူမျိုး ဖြစ်သည် ။ တကယ်ဆိုတော့ မောင်သည် ယခုလို သူတစ်ပါးအား စိတ် မချမ်းမြေ့စေအောင် ဖမ်းရဆီးရသည့် ရဲအလုပ် နှင့်ပင် တော်သူ မဟုတ်ချေ ။ 

“ မောင်လေးရယ် …”

မမစန်းသည် လက်ကို ပစ်ချလိုက်ကာ ပင့်သက်နှင့် အတူ ညည်းညူရင်း လေသံနှင့် တိုးတိုး ခေါ် လိုက်သည် ။ 

“ဘာလဲ မမ .. ”

မောင်၏ လေသံသည် မမစန်း၏ ပါးကို အာငွေ့ ဖြင့် ပူနွေးသွားသည် ။ ထိုအတွင်း ခပ်ပြင်းပြင်း လျှောက်လာသော ခြေသံကို ကြားလိုက်ရသည် ။ ခြေသံနှင့် မရှေးမနှောင်းပင် မေမေ ဟု ခေါ် လိုက်သော အသံ တစ်သံ ပေါ်ထွက်လာခဲ့၏ ။

မမစန်းသည် ရင်ထဲတွင် ထိတ်ခနဲ ဖြစ်လျက် မောင့် ရင်ခွင်တွင်းမှ ရုန်းထွက် ထသည် ။ ထို့နောက် မောင်နှင့် ခပ်ခွာခွာ ရပ်လျက် တိတ်ဆိတ်စွာ နားစွင့်ရင်း ငြိမ်နေ လိုက်သည် ။ ချောက်ခနဲ မြည်သံနှင့် အတူ အခန်း တွင်း၌ မီးလင်းသွား၏ ။ မမစန်းသည် သရဲ အချောက် ခံရသော မျက်နှာဖြင့် အလွန် တုန်လှုပ်စွာ အခန်းဝသို့ ကြည့်နေမိ၏ ။

အရွယ်အားဖြင့် လူလား မမြောက်သေးသော မိန်းကလေးသည် အခန်း တွင်းသို့ ဝင်မည် ပြုပြီးမှ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လျက် တည်ငြိမ်သော မျက်နှာဖြင့် မမစန်းကို ကြည့်သည် ။ ထို့နောက် အလွန် သူရဲဘောနည်း တုန်လှုပ် ချောက်ချားနေသော ရဲအရာရှိ၏ မျက်နှာကိုလည်း အေးစက် တည်ငြိမ်စွာ ခေတ္တမျှ စိုက် ကြည့်လိုက်သည် ။ ထို့နောက် ချာခနဲ လှည့်လျက် မီးကို ပိတ်ပြီးလျှင် ပြန်ထွက်သွားသည် ။

အမှောင်ထဲတွင် ခေတ္တမျှ ငြိမ်နေလိုက်ကြ၏ ။ ဘာမျှ မရှိလောက်သော ၁၃ နှစ် ခန့်မျှသာ ရှိသေးသော မိန်းကလေးငယ်၏ ခြေသံ ပျောက်သွားသော အချိန်၌ ရဲအရာရှိကလေးသည် မမစန်းကိုမှ နှုတ်မဆက်နိုင်ဘဲ အိမ်ပေါ် မှ သုတ်သုတ် ဆင်းသွား၏ ။ အိမ့်ပြင်၌ လေအေးကလေး၏ အထိအတွေ့ကို ခံ လိုက်ရမှပင် နဖူးတွင် စို့နေသော ချွေးသီးချွေးပေါက်ကြီးများကို သုတ်ပစ်နိုင်ရှာ လေသည် ။

မမစန်းသည် မှောင်သော အခန်းတွင်း၌ပင် မလှုပ်မယှက် ရပ်ကာ ငြိမ်သက်ရင်း မျက်ရည်များ ကျဆင်းလာ၏ ။ မိမိနှင့် မောင်အား တည်ငြိမ် အေးစက်စွာ ကြည့် သွားသော သမီးငယ်၏ မျက်နှာကို တရစ်ဝဲဝဲ မြင်လာပြန်၏ ။

ဤ ကြည့်ပုံမျိုးသည် ကွယ်လွန်သူ၏ ကြည့်ပုံမျိုး ဖြစ်၏ ။ မျက်မှောင် မသိမသာ ချီထားပုံ ၊ နှုတ်ခမ်း တင်းတင်းစေ့ပုံ ၊ မျက်လုံး အကြည့်ရဲပုံ ၊ မျက်နှာ အေးစက်စက်နှင့် တည်ငြိမ်ပုံတို့မှာ ကွယ်လွန်သူ သူ့အဖေနှင့် ချွတ်စွပ်ဖြစ်၏ ။

မမစန်းသည် ပြင်းထန်စွာ ရှိုက်ရာမှ ခုတင်ပေါ် တွင် တင်ပါးလွှဲ ထိုင်ချလိုက်ကာ မျက်နှာကို လက်ဝါးနှင့် အုပ်လျက် အသံကို ချုပ်ကာ ငိုမိ ပြန်သည် ။

•••••   •••••   •••••

သမီးအဖေ ကွယ်လွန်သူ သည် ဤအကြည့်မျိုးဖြင့် ကြည့်တတ်၏ ။ ဤလို အေးတိအေးစက် မျက်နှာထားမျိုး ရှိ၏ ။ အောင့်အည်းတတ်၏ ။ သည်းခံတတ်၏ ။ မြို့သူမြို့သားတို့၏ ချစ်ကြောက်ရိုသေ ခံရသူ ဖြစ်သည် ။

ဤ မြို့သူမြို့သားတို့သည် ကွယ်လွန်သူအား လေးစားကြ၏ ။ ယခုတိုင် နှုတ်ဖျားမှ တဖွဖွ ပြောကြတုန်း ရှိသေး၏ ။ ကွယ်လွန်သူ၏ သတ္တိရှိပုံ ၊ သမာဓိရှိပုံ ၊ တည်ကြည်ပုံ တို့နှင့် တကွ နောက်ဆုံးတွင် ဂျပန်လူယုတ်မာများ ၏ လက်တွင်းမှ ဤ မြို့သူ မြို့သား အားလုံးတို့၏ အသက်ကို စွန့်စွန့်စားစား ကယ်တင်လျက် အသက်နှင့် လဲသွားပုံတို့ကိုပါ ယခု အထိ သတိရနေကြ သေးသည် ။ ယခုအထိ ဂုဏ်ယူနေကြသေးသည် ။

မမစန်းသည် သမီးတို့ အဖေ သွေးရဲရဲ သံရဲရဲနှင့် တိုက်ပွဲတွင် ကျဆုံးခဲ့ရစဉ်က မြို့နေ လူထုနှင့် အတူ စိတ်မချမ်းမမြေ့ ဖြစ်ခဲ့ရ၏ ၊ ငိုခဲ့ရ၏ ၊ လွမ်းဆွတ်ခဲ့ရ၏ ။

ထိုအချိန်၌ အခြား လူများက လွမ်းဆွတ်သည် ၊ တမ်းတသည် ၊ သတိရသည်ဟု ဆိုလျှင်ပင် မနာလိုခဲ့ ။ မိမိ တစ်ဦးတည်းပိုင် အဖြစ် နှင့်သာ တမ်းတချင်၏ ၊ မိမိ တစ်ဦးတည်းပိုင် အဖြစ်နှင့်သာ သတိရချင်၏ ။ သည်မြို့က လူတွေသည် မိမိ လင်ယောက်ျား သေသွားသည် အထိ မိမိ လင် ယောက်ျား၏ ဂုဏ်ပုဒ်များကို ခွဲဝေယူကြသည်ဟု တွေးထင်မိခဲ့သည် ။

နောက်ဆုံး၌ သင်းတို့ တစ်တွေသည် အခု ခဏမျှသာ ပြောနေကြခြင်း ဖြစ်မည် ၊ ခဏမျှသာ သတိရ နေကြခြင်း ဖြစ်မည် ၊ ကြာ လျှင် မေ့သွားကြမည်သာ ဖြစ်မည် ။

တကယ်ဆိုတော့ မိမိသာ လျှင် တစ်သက်လုံး မည်သည့် အခါမျှ မမေ့နိုင်ဘဲ စက္ကန့်တိုင်း စက္ကန့်တိုင်း ၊ မိနစ်တိုင်း မိနစ်တိုင်း ၊ နာရီတိုင်း နာရီတိုင်း အစဉ် သတိရ နေရမည့် သူပါတကားဟု တွေးရင်း ဝမ်းထဲ၌ အလုံး ဆို့ခဲ့ရသည် ၊ ဖြေ မပြေ အောင် ဖြစ်ခဲ့ရသည် ၊ မဖြီးနိုင် မလိမ်းနိုင်အောင် ဖြစ်ခဲ့ရသည် ။

ထို့နောက် ဖက်ဆစ်ဂျပန် တော်လှန်ရေး နှစ်ပတ်လည်၍ မြို့သူမြို့သား အပေါင်းတို့ က မြို့၏ ကျေးဇူးရှင်ကြီး အဖြစ် လွမ်းသူ့ပန်းခွေများ ချလေသောအခါ အနည်းငယ် အနယ်ထိုင် လာစကလေးကို အသစ် တစ်ဖန် ဖြစ်ခဲ့ရသေးသည် ။

ဤသို့ ဤသို့ဖြင့် အချိန်က ကုစားလာလေသော ကြောင့် တဖြည်းဖြည်း ဖြီးနိုင် လိမ်းနိုင် ရယ်ရွှင်နိုင်လာသော အခါ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရ လာသည် ။ ထို တစ်စုံတစ်ခုကား မိမိသည် သွေးသား ဆူဖြိုးတုန်း ၊ အရွယ် ကောင်းတုန်း ရှိပါသေးကလား ဟူသော တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်လေသည် ။

မြို့နေ လူထုသည် မြို့ရွာ ကျေးဇူးရှင်ကြီး၏ ဇနီး အဖြစ်နှင့် မိမိအတွက် လစဉ် စုဆောင်းကြကာ ထောက်ပံ့ကြကုန်၏ ။ မပေးပါနှင့် ဆို၍လည်း မရ ။ နေရာတိုင်းတွင် မြို့နယ် တော်လှန်ရေး ခေါင်းဆောင်ကြီး တစ်ဦး၏ ဇနီးအဖြစ်နှင့် အရေး ပေးကြ၏ ၊ လေးစားကြ၏ ၊ ရိုသေကြ၏ ။ မိမိ၏ ဖခင် အရွယ် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများကပင် ရိုသေမှု ပြုနေကြ၏ ။

ဤသို့ အရိုအသေ ပေးကြ ၊ လေးစားကြ ၊ ဂုဏ်ပြုကြ သည်နှင့် အမျှ မိမိသည် မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ခဲ့ရသည် ။ အောင့်အည်း မျိုသိပ်ခဲ့ရသည် ။ စိတ် ပြေပျောက်အောင် နည်း အမျိုးမျိုး ရှာ၍ ဖြေဖျောက်ခဲ့ရသည် ။

ဤလို ဖြေဖျောက်ရင်း ထိန်းချုပ်ရင်း နှင့်ပင် အလိုလို စိတ်တို လာရသေးသည် ။ မျက်စိရှေ့တွင် မြင်မြင်သမျှ စိတ် သဘော မတွေ့ ဖြစ်လာ ရသည် ။ မြင်မြင်သမျှ တွေ့တွေ့သမျှ လူအပေါင်းတို့က လေးလေးစားစားနှင့် ဆက်ဆံကြသည်ကို ပင် အလိုလို ရွံမုန်းလာရသည် ။ မိမိအား အရေးတယူ ပြုလုပ် လာကြသူများကိုပင် အကြိမ်ပေါင်း များစွာ အော်ငေါက် ပစ်လိုက်သည် အထိ ဖြစ်ခဲ့ရသည် ။

ဤ မြို့မှ လူထုကား အတော် ခက်သော လူထု ဖြစ်သည် ။ မိမိ ဤသို့ အော်မိ ငေါက်မိသည်ကိုပင် အလွန် သဘောကျကြလျက် ကွယ်လွန်သော ယောက်ျား၏ ဇနီးကောင်း ပီသသည် ၊ မျက်နှာထား တည်တံ့၍ ကလက်တက်တက် အမူအရာမျိုး မရှိဟု ထပ်ဆင့် ဆိုလာကြပြန်သည် ။

ဤလို ဆိုလာသောကြောင့် လည်း အတော်အတန် အဝတ်အစား လှလှပပ ဝတ်ဆင်လိုသော အခါ ငါ ကလက်များ သွားလေမလားဟု တွေးရပြန်သည် ။ အခြား ရွယ်တူတို့ ကဲ့သို့ နှုတ်ခမ်းနီကလေး ဆိုးလျက် နောက်ဆုံးပေါ် ဖက်ရှင်နှင့် ခုံမြင့် ဖိနပ်ကလေး စီးကာ အင်္ဂလိပ် ရုပ်ရှင်ကား စသည်တို့ကို သွားလိုသော်လည်း အထင်ကြီးနှင့် အမြင်ကြီး တစ်ခွဲသား ရှိနေကြသော ပတ်ပတ်လည်မှ လူများကို ကြည့်ကာ မသွားဝံ့ သောကြောင့် အခန်းတွင်း၌ အကြိမ်ပေါင်း များစွာ ကျိတ်၍ ငိုခဲ့ရသည် ။ မှန် ရှေ့တွင် မိမိကိုယ် မိမိ ကြည့်၍ ငါ၏ ဘဝကား အချည်းနှီး ကုန်ဆုံးရတော့မည်တကား ဟု တွေးတောရင်း မျက်ရည် သွယ်သွယ် ကျသည် ။

ထိုအချိန်မျိုးတွင် တညောင်ညောင်နှင့် အော်မြည်ကာ ပွတ်သီးပွတ်သပ်နှင့် ပေါင် ပေါ်သို့ တက်လာသော တစ်ချိန်က အလွန် ချစ်ခင် ယုယခဲ့ရသည့် ပူစီမ ကို ပင် နှုတ်ခမ်းမွေးကြီး တကားကားနှင့် ဘယ်လို ကြောင်မကြီးပါလိမ့်ဟု မျက်စိထဲတွင် အမြင် ဆိုးကာ တအားကြီး ကိုင်ပေါက်ပစ်ခဲ့မိ သေးသည် ။

မမစန်းသည် အလိုလို နေရင်း ဤကဲ့သို့ ရူးလု မတတ် ဖြစ်နေစဉ် ကွယ်လွန်သူ၏ မိတ်ဆွေ တစ်ဦး ဖြစ်သော ကျောင်းဆရာကြီး တစ်ဦး သည် မမျှော်လင့်ဘဲနှင့် အိမ်သို့ ရောက်ရှိလာသည် ။ ကျောင်းဆရာကြီးသည် မမစန်းတို့ မြို့သို့ ပြောင်းရွှေ့လာခြင်း ဖြစ်၏ ။ ပထမတွင် မမစန်းသည် ဆရာကြီးအား ဝတ်ကျေဝတ်ကုံမျှ စိတ်မပါဘဲ လက်ခံ စကားပြောခဲ့ရ သော်လည်း မကြာမီ အတွင်း ဆရာကြီးနှင့် မကြာခဏ တွေ့ဆုံ စကား ပြောနေရသည်မှာ စိတ်ပြေလက်ပျောက် ဖြစ်လာခဲ့သည် ။ ဆရာကြီး၏ ရဲတင်းသော ဆက်ဆံမှုကို သဘောကျလာခဲ့သည် ။ ဆရာကြီး နှင့် ထိကပါး ရိကပါး နေကြရသည်ကို ကျေနပ် လာခဲ့သည် ။

ဆရာကြီး လာမည် ဆိုလျှင် မျက်နှာတွင် ပေါင်ဒါကလေး ကပိုကရို ဖို့ကာ မွတ်သိပ်စွာ စောင့်မျှော်ရသည်မှာ အရသာ တစ်ခုလို ဖြစ်လာခဲ့သည် ။

ဤလိုဖြင့် ဆရာကြီးနှင့် မိမိတို့ သာလျှင် သိကြသော ရင်းနှီးမှုမျိုးဖြင့် ရင်းနှီးလာခဲ့ကြပြီး နောက် ယခုအခါ ဆရာကြီးကား ပြောင်းရွှေ့သွားပြန်လေပြီ ။

မမစန်းသည် ဤ အဖြစ်အပျက်များကို တွေးကာ မိမိ၏ ဘဝကို အလွန် နာကြည်းလာလေသည် ။ မည်သူကမျှ သတ်မှတ်ခြင်း မပြုသော လောက၏ လူကျင့်ဝတ်တရား အနှောင်အဖွဲ့ကို ရွံမုန်းလာလေသည် ။ ဤ လူကျင့်ဝတ်တရား အနှောင်အဖွဲ့ ဖြစ်သော လောက၏ ကျင့်ဝတ်တရားကြီးသည် မိမိအား မျက်စိနှင့် မမြင်နိုင်သော ၊ ရှာဖွေ ဆုပ်ကိုင်၍ မရသော နှောင်ကြိုးများဖြင့် ရစ်ပတ်ကာ မိမိ၏ ပျိုရွယ်သေးသော ဘဝ တစ်ခုလုံးကို အကျဉ်းချ ထားခဲ့ခြင်း အတွက် မည်သို့မျှ ကျေနပ်နိုင်ရန် ကြိုးစား၍ မရပေ ။

မမစန်းသည် လူ့ လောကကြီးကို စက်ဆုပ်လာ၏ ။ ဖြစ်ချင်ရာ ဖြစ်စေတော့ဟု ရည်ရွယ်ချက် မရှိသော အတွေးအခေါ်များဖြင့် ထင်ရာ လုပ်ချင်သော စိတ်တွေ ပေါ်လာ၏ ။ ရူးသွပ်ချင် သလိုလို ဖြစ် လာ၏ ။ ဤအချိန်တွင် ကွယ်လွန်သူ၏ တပည့်တပန်း တစ်ယောက်သည် မိမိတို့ မြို့သို့ ရဲအုပ် အဖြစ်နှင့် ရောက်ရှိလာခဲ့သည် ။ ထိုသူကား မောင် ပင် ဖြစ်၏ ။

မောင်သည် ဆရာသမား အိမ်သို့ အလည်အပတ် လာရင်း မမစန်းကို မြင်တိုင်း မိမိ၏ နောက်ကွယ်တွင် ဖောက်ပြန်လေ့ ရှိသော အိမ်က မိန်းမ အပေါ် ၌ နာကြည်းမိလေ၏ ။ ဤသို့ နာကြည်းမိတိုင်းလည်း တစ်ခါတစ်ရံ မျိုသိပ် မထားနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်လျက် မမစန်း၏ သိက္ခာ သမာဓိများကို ချီးကျူးကာ မယားရ ကံ မကောင်းသော မိမိ၏ အဖြစ်သနစ် အတွက် ဝမ်းနည်းပမ်းနည်း ဖြစ်တတ်သည် ။

မမစန်းသည် ဤလို အခါမျိုး၌ မောင့် အား သနားလာတတ်၏ ။ ယခု အချိန်၌ မိမိသည် မောင့် လို ဖြူဖြူချောချော အားကောင်း မောင်းသန် ယောက်ျားကြီးမျိုးကို တွေ့ လျှင် မည်မျှ စိတ်ချမ်းမြေ့အောင် ထားပေးနိုင်သနည်းဟု တွေးတောလာသည် ။

သို့နှင့် အိမ်ထောင်ရေး အဆင် မပြေသော မောင် နှင့် ကျန်းမာသန်စွမ်း ဆူဖြိုးနေပါလျက် လောကကျင့်ဝတ်ကို ထောက်ထား၍ အိမ်ထောင်သည်၏ စပ်ရှားရှား ထိုအရသာကို ငတ်မွတ် နေရပြီ ဖြစ်သော မမစန်းတို့သည် တစ်ဦးနှင့် တစ်ဦး အကြင်နာတွေ ပိုလာကြကာ တစ်ဦး မျက်နှာကို တစ်ဦး စိန်းစိန်း ကြည့်လာကြသည် ။

တစ်ခါတစ်ရံ၌ မောင် သည် မမစန်းနှင့် မျက်လုံးချင်း ဆိုင်မိကြရာမှ မချိတင်ကဲနှင့် အတင်း မျက်နှာလွှဲဖယ်ခဲ့ရသလို မမစန်း၏ ရင်ထဲတွင်လည်း အပျိုကလေး ဘဝတုန်းကလို ခပ်ဖိုဖို ဖြစ်ခဲ့ ရသည် ။

ဤလိုနှင့် မမစန်းသည် အကြိမ်ပေါင်း များစွာ မိမိ စိတ်ကို မိမိ ချိုးနှိမ်ခဲ့ရသည် ၊ ထိန်းချုပ်ခဲ့ရသည် ၊ အားတင်း ခဲ့ရသည် ။ သို့ရာတွင် မမစန်းသည် မောင် ပြန် သွားသော အချိန်တိုင်း အိမ်ခန်းတွင်းသို့ ပြေးဝင်ကာ ငိုရသည်ချည်း ဖြစ်သည် ။

မည်မျှ ငိုကြွေးပစ်လိုက် စေကာမူ ၊ မည်မျှပင် စိတ်နှလုံး မချမ်းမမြေ့ ဖြစ်ခဲ့စေကာမူ မမစန်း၏ တောင့်တင်း ဆူဖြိုးလှသော အသွေးအသားတို့သည် လျှောကျ နွမ်းပါးသွားခြင်း မရှိလေရကား နောက် … နောက်ဆုံးသော အချိန်၌ မမစန်း၏ ဖြိုးကြွသော ကိုယ်ခန္ဓာ အတွင်းရှိ အသွေးအသားများ၏ စေခိုင်းရာသို့ ရင်တခုန်ခုန် နှင့် စွန့်စားစေခဲ့သည် ။

ထိုသို့ အာသာ တငင်းငင်း ဖြင့် မမစန်း၏ စွန့်စားမိခဲ့ရခြင်းတို့သည် ယခုအခါတွင် ကြီးစွာသော နောင်တကို မျက်နှာ မူလျက် မျက်ရည်၌သာ မြှုပ်နှံခဲ့ရပါလေပြီ ။

မမစန်းသည် သမီးငယ်၏ တည်ငြိမ်သော အေးစက်စက် မျက်နှာကို မြင်ယောင်လာကာ အိပ်ရာ ပေါ် တွင် ကိုယ်ကို ပစ်လှဲလျက် ရှိုက်လိုက် မိပြန်သည် ။

မိမိ မည်သို့ ပြုလုပ်ရမည်နည်း ။ မိမိ သမီးငယ်အား အကျိုးအကြောင်း ဖွင့်ဟ ဝန်ခံလျက် ခြေထောက်ကို ဖက်၍ တောင်းပန်ရသော် ကောင်းလေမည်လော ၊ သို့တည်း မဟုတ် ...

“ သမီးလေး … မေမေတို့ ကို အထင် မှားသွားတယ် ထင်တယ် ၊ နံနက်ကို မင်း ဖေဖေဆုံးတဲ့ နေ့ အထိမ်းအမှတ် လုပ်ဖို့ အတွက် လွမ်းသူ့ပန်းခွေ ချဖို့ အစီအစဉ် အတွက် လာတိုင်ပင်တာပါ ” ဟု ပြောရ ကောင်းလေမည်လား ။

သို့တည်းမဟုတ် ဤအတိုင်းပင် ဘာမျှ မဖြစ်သလို နေလိုက်ရ ကောင်းလေမည်လား ။ 

မမစန်းသည် ရင်ထဲ၌ ပူ၍ လာ၏ ။ ရေငတ်၍ လာ၏ ။ နေရာမှ ထကာ မျက်ရည်များကို တို့ပတ်ပဝါနှင့် တို့သုတ်ပြီးလျှင် ရေတစ်ခွက်ကို ယူ၍ တစ်ဝကြီး သောက်ပစ် လိုက်သည် ။

အေးသော ရေသည် မမစန်း၏ ရင်တွင်းရှိ အပူ ကို အေးငြိမ်းစေခြင်းငှာ မစွမ်းနိုင်ချေ ။ မမစန်းသည် အရှိန် မပြေသေးဘဲ တစ်ချက်မျှ ရှိုက်လိုက်မိ၏ ။ သို့ ရှိုက်ရင်း သမီးငယ်၏ အခန်းဆီသို့ မျက်စိရောက်သွားပြန်သည် ။

သမီးငယ်၏ အခန်း၌ မလုံ့တလုံ စေ့ထားသော တံခါးဝမှ ဖြာထွက်နေသော အလင်းရောင်သည် ကြမ်းပြင်ကို ဖြတ်ကာ မျဉ်းသား သကဲ့သို့ ကန့်လန့်ဖြတ် ကျဆင်း နေသည် ။ ထို အလင်းရောင်သည် မိမိ နှင့် သမီးငယ်အား တကွဲတပြား ခွဲခြားလိုက်တော့မည် ကဲ့သို့ မမစန်း၏ စိတ်ထဲ၌ ထင်လာ၏ ။

ခပ်လှမ်းလှမ်း ချစ်တီး တိုက်ဆီမှ နာရီ သံချောင်းသံသည် ည ၂ နာရီ ရှိပြီ ဖြစ်ကြောင်းကို မြည်ကြွေးလိုက်လေသည် ။ နာရီ သံချောင်းသံ ပျောက်သွားသော အချိန်၌ ညသည် ပို၍ တိတ်ဆိတ်လာ၏ ။

ထို တိတ်ဆိတ်ခြင်း သည် မမစန်း၏ လည်မျိုကို ညှစ်လေ သကဲ့သို့ စိတ် ကျဉ်းကျပ်လာလျက် ဟစ်အော် ပစ်လိုက်ချင်သော စိတ်တွေ ပေါ် လာသည် ။ တံခါးကို ဖွင့်လျက် လမ်းမ လျှောက်ပြေးသော် သက်သာရာ ရလေမည်လော ။ တောတွေ ချုံတွေထဲသို့ တိုးကာ ကိုယ်ကို ပစ်လှဲရသော် ကောင်းလေမည်လော ။ မနီးမဝေးရှိ မြစ်တွင်းသို့ ခုန်ချကာ တမောတကော ကူးလိုက် ရသော် စိတ်ချမ်းသာရာ ရလေမည်လောဟု တွေးမိသည် ။

ထို့နောက် မိမိ ဝင် လာသည်ကို လုံးဝ မသိလေကဲ့သို့ ဖခင်၏ ဓာတ်ပုံကို ယူကာ ခေါင်းအုံးအောက်တွင် တယုတယထား လိုက်သည် ။ ထို့နောက် အိပ်ရာထက်တွင် တက်လျက် အေးအေးဆေးဆေး စောင်ခြုံလိုက်ပြီးလျှင် တစ်ဖက်သို့ စောင်း ၍ မီးခလုတ်ကို ပိတ်လိုက်သည် ။ မမစန်းသည် မှောင်ထဲ၌ ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ ရပ်နေ၏ ။ ဝမ်းထဲတွင် ဗလောင်ဆူလျက် ရှိ၏ ။ လည်ချောင်းဝတွင် နတ်သံ နှော၍ ပြောပြငိုယိုချင်သော စကားလုံးတွေ တစ်ဆို့လာ၏ ။

သို့သော် တစ်ခွန်းမျှ မထွက်လာခဲ့ ၊ မထွက်ဝံ့ခဲ့ ။ နောက်ဆုံးတွင် ခြေသံကိုမျှ မြည်မြည် မနင်းဝံ့ဘဲ စီးကျသော မျက်ရည်များနှင့် သမီးငယ်၏ အခန်းမှ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ခွာလာခဲ့ရသည် ။

•••••   •••••   •••••

နံနက်တွင် မမစန်းသည် ကျဆုံးခဲ့သူ၏ သင်္ချိုင်း ရှိရာသို့ စိတ်ဝမ်း မချမ်းမြေ့သော မျက်နှာ ဖြင့် တစ်လှမ်းချင်း  လှမ်းလာသည် ။ မမစန်း၏ ဘေးတွင် မမစန်း၏ သမီးငယ်သည် မတုန်လှုပ်သော မျက်နှာဖြင့် အတူ ယှဉ်လျက်ပါလာ၏ ။

မမစန်း၏ နောက်နားတွင် ရဲအရာရှိကလေးသည် လွမ်းသူ့ပန်းခွေကြီးကို ကိုင်လာရ၏ ။ မြို့မိမြို့ဖ လူကြီးတို့သည် အစီအစဉ် အရ ရဲအရာရှိကလေး၏ နောက်နားမှ ကပ်၍ လိုက်ပါလာသည် ။ လူများသည် မမစန်း၏ မျက်နှာကို သနားကြင်နာသော စိတ်ဖြင့် ဝိုင်းဝန်း၍ ကြည့်နေကြ၏ ။ 

မမစန်း၏ မျက်လုံးများ သည် မို့မို့ကြွလျက် ညက အပြင်းအထန် ငိုကြွေးခဲ့ကြောင်းကို ဖော်ပြနေသည် ။ သင်္ချိုင်းရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ ရဲအရာရှိကလေးသည် မမစန်း၏ လက်ထဲသို့ လွမ်းသူ့ပန်းခွေကို ထည့် လိုက်၏ ။

မမစန်းသည် တုန်ယင်သော လက်များဖြင့် ပန်းခွေကို လှမ်းယူကာ အလေးပြုဟု တိုင်ပေးသံကို နားထောင်နေရသည် ။ ထို အမိန့်ပေးသံနှင့် တကွ လူများ၏ မျက်နှာနှင့် အခမ်းအနား တစ်ခုလုံးသည် မမစန်း၏ ရင်ထဲ၌ တလှပ်လှပ် ဖြစ်လာပြီးလျှင် အာသာ တငင်းငင်း နှင့် ပြင်းပြစွာ မိုက်မှားမိသော မိမိကိုယ် အတွက် နောင်တရလာသည် ။

မမစန်းသည် သင်္ချိုင်းတွင် ပန်းခွေကို တုန်ယင်စွာ မှီထောင်ရင်း ဒူးညွတ် ကျ သွား၏ ။ ထို့နောက် အောင့်အည်း မျိုသိပ်ခြင်းငှာ မစွမ်းနိုင် ဘဲ သင်္ချိုင်းတွင် မျက်နှာ မှောက်ကာ ရှိုက်ကြီး တငင် ငိုကြွေးလိုက်လေသည် ။

မြို့မိမြို့ဖနှင့် တကွသော လူထုကြီးသည် မမစန်းကို ကြည့်လျက် စုတ်တသတ်သတ်နှင့် သနားနေကြ၏ ။

သမီးငယ် ဖြစ်သူသည် မိခင်ကို တစ်ချက်မျှ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးလျှင် တည်ငြိမ်အေးစက်သော မျက်နှာဖြင့် လာလမ်းအတိုင်း အေးဆေးစွာ ပြန်သွားပါလေသတည်း ။

( စံနက်ကျော် အမည်ဖြင့် )

◾ရန်ကုန်ဘဆွေ

📖 မြဝတီ မဂ္ဂဇင်း

      ဧပြီ ၊ ၁၉၅၉