❝ တောင်ပေါ်က ခွေး ဝတ္ထု ❞
( ပီမိုးနင်း )
နက်ကျားသည် တောင်စောင်းချောက်ကမ်းပါး ထိပ်၌ ရပ်ကာ မရှိတော့သည် ဖြစ်သော သခင်ကို မျှော်ကာ ငြိုငြင်ပူပင်သော အူသံနှင့် လည်ကို ဆန့်လျက် နှုတ်သီးကို မော့ပြီးလျှင် ညနေခင်း၏ ငြိမ်သက်သော လေဟာပြင်ကို သိသိသာသာ လှုပ်ရှားခြင်းဖြစ်စေလေ၏ ။
၎င်း၏ အသံသည် တစ်ခါတစ်ခါ သင်္ဘောငယ်ကလေးများ၏ ဥဩမှုတ်သံလိုလို မှတ်ထင်ဖွယ်ရာ ရှိသော်လည်း မြစ်ဆိပ်ကမ်းခြေ မဟုတ်သဖြင့် ထိုမှားယွင်းခြင်းမှာ မဖြစ်နိုင်ပေ ။ ထိုနေရာသည် ၎င်း၏ လိုဏ်ဂူနန်းဝ ဖြစ်လေသတည်း ။
လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်ခန့်အခါက နက်ကျားသည် အမိဖြစ်သူ မဘူလီ ခေါ်သော ခွေးနက်မကြီးနှင့် တောင်စောင်းတောင်ခြေ အာလူးခင်းများမှာ သခင်ဖြစ်သူ ဘုရားဒကာထိုက်လည်း ရှိသေးသည့်အခါမို့ များစွာပင် ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ၊ ချမ်းချမ်းသာသာ နေခဲ့ရလေ၏ ။
ဘုရားဒကာထိုက်မှာ စည်းစိမ် အတော်ပင် ကြွယ်ဝပြီးနောက် ကံကြမ္မာအလျောက် ဆုတ်ယုတ်ခဲ့သဖြင့် တောင်ခြေ၌ အာလူးခင်းကလေးနှင့် ဘူလီကို အဖော်ပြုကာ နေခဲ့လေ၏ ။ သို့နေခဲ့သည့် အတွင်း ဘူလီမှာ တစ်ခါတစ်ခါ ပျောက်ကွယ်၍သွားပြီးလျှင် ညဉ့်အခါ ဘက်၌သာ ဘုရားဒကာထံကို အမြီးနန့်ကာ ရောက်လာလေ့ရှိလေ၏ ။ သို့နေခဲ့ရာဝယ် အဘယ်ကဲ့သို့သော ကြာသမား ၊ အညာသားခွေးနှင့် တွေ့ကြုံခဲ့သည် မသိရ ။ ပြည့်ဝမှန်းမသိ ပြည့်ဝ၍ လာပြီးနောက် ဘုရားဒကာ ထိုက်မှာ ကြီးစွာ အံ့သြခြင်းဖြစ်ရလေ၏ ။ အကြောင်း မူကား ကျားလိုလို ၊ သစ်လိုလို မှတ်ထင်ရသော ခွေးကြောင်ကလေးသုံးကောင် ဖွားမြင်ခဲ့လေ၏ ။ အချို့က ဘူလီသည် သစ်နှင့် အကြောင်းပါခဲ့သည်ဟု ပြောကြ၏ ။ အချို့က ကျားနှင့် ညားခဲ့သည်ဟု ပြောကြ၏ ။ အချို့က ဝက်ဝံနှင့် စုလျားပတ်ခဲ့သည်ဟု ထင်မြင်ကြ၏ ။ သာလွန် ယုတ္တိရှိသော ကောလာဟလမှာကား ထိုအခါ၌ ထိုအရပ်သို့ ဥရောပတိုက်မှ ရောက်၍ လာပြီး သမခန်းစော်ဘွားကြီး၏ ဟော်နန်းမှ မျက်စိလည် လမ်းမှားကာ အောင်ပန်းသို့ ရောက်၍လာသော ခွေးရိုင်းကြီး တစ်ကောင်နှင့် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်ဟူသော သတင်း ဖြစ်လေ၏ ။
ထိုခွေးကြီးမှာ ယဉ်၍ နေသော ဝံပုလွေအစစ် ဖြစ်လေရာ လွန်စွာ ကြီးမားလျက် လွန်စွာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသွင်ရှိလေ၏ ။ ထိုခွေးကြီးကို မြင်ဖူးသူတို့ ပြောစကားအရ နက်ကျားသည် ဖအေနှင့် ချွတ်စွပ်သလို တူလေ၏ ။
၎င်း၏မိခင် ဘူလီနှင့် ညီအစ်ကို နှစ်ယောက်တို့မှာ အမိဝမ်းမှ ကျွတ်လျှင်ကျွတ်ခြင်း ၊ ကလောမြို့က လာရောက်သော အင်္ဂလိပ်အရာရှိ နှစ်ယောက်က ဝယ်သဖြင့် တစ်ကောင်လျှင် သုံးရာနှင့် ရောင်းလိုက်ရာ အဘယ်ကို ရောက်သည် မသိရ ။ နောက်များမကြာမီ မိခင် ဘူလီမှာ ဝံပုလွေ ဖြစ်သူ ခင်ပွန်းသည်နှင့် ကွဲသည် အတွက် ရင်ကွဲနာကျ၍ သေသည်ဟု ပြောကြလေ၏ ။ အကြောင်းမူကား ၎င်းဝံပုလွေကြီးမှာလည်း စော်ဘွားကြီးထံ ပြန်၍ ရောက်ပြီးနောက် အောက်အရပ် ရန်ကုန် မြို့သို့ အလည်အပတ် သွားရာမှ အနိစ္စရောက်သည်ဟု ကြားရလေ၏ ။
ထို့နောက် နက်ကျားသည် ဘုရားဒကာထိုက်နှင့်သာ ဆံထုံးမအုပ် ၊ သျှောင်ထုံးအုပ်၍ ကြီးပြင်းခဲ့ရလေ၏ ။ ဘုရားဒကာထိုက်မှာလည်း မုဆိုးဖြစ်လေရာ နက်ကျား ကိုသာ အဖော်ပြုလျက် အားလပ်သည့် အခါများ၌ တောင်ပေါ်တောင်အောက် လည်ပတ်သွားလာလေ့ရှိလေ၏ ။ ထိုအခါ နက်ကျားမှာ ခွေးလူပျိုပေါက်ကလေး ဖြစ်သော်လည်း ကြီးမား ထွားကျိုင်းလျက် အရိုင်းတောစိတ် ဝံပုလွေသွေးရိပ်ကြောင့်လား မသိရ ။ ငယ်စဉ်ကပင် ဖခင်ကို မတွေ့ရသည့်အပြင် မိခင်နှင့် လည်းကောင်း ၊ ညီအစ်ကိုများနှင့်လည်းကောင်း ကွဲခဲ့ရသောကြောင့်ပေလား မသိရ ။ လွန်စွာမှ ကြမ်းကြုတ်ခက်ထန် ၊ ၎င်း၏ အသံကို ကြားရုံမျှနှင့် အနီးအပါး ခွေးကြောင် ၊ ခွေးကျား ၊ ခွေးနက် ၊ ခွေးဖြူ ၊ ခွေးနီပါး ဟူသမျှတို့မှာ အမြီးကို ကုပ်ကာ ဝေးရာက ရှားကြလေ၏ ။
သို့သော်လည်း နက်ကျား၏ ကံကြမ္မာသည် ထူးခြားသော ဇာတာ ၊ ထူးခြားသော အသွင်လက္ခဏာများနှင့် လျော်ညီစွာ များစွာ ထူးခြားပုံမှာ ၎င်းနှင့် ပတ်သက် သမျှတို့၏ ပျက်စီးခြင်းဖြစ်လေ၏ ။ အကြောင်းမူကား တစ်နေ့သ၌ မိုးဦးကျအချိန် မိမိ၏ဖခင် ဘုရားဒကာထိုက်နှင့် တောင်ပေါ်မှ လည်ပတ်၍နေစဉ် ကြည်လင်သော ကောင်းကင်မှာ ရုတ်တရက် ချက်ချင်း ညိုမှိုင်းပိတ်ဆို့၍ လာပြီးလျှင် လျှပ်စစ်မိုးကြိုးများ ထစ်ချုန်းကာ လေရောမိုးရော ဆင်၍ လာပြီးလျှင် တောင်ကမ်းပါးယံကို လေလှိုင်းများသည် ပြင်းထန်သော အဟုန်နှင့် ရိုက်ခတ်ခြင်းပြုကြလေ၏ ။
သို့သော်လည်း သားအဖ နှစ်ယောက်မှ တစ်စုံတစ်ရာ ကိုမျှ တွေးခေါ်မြော်မြင်ခြင်းကို မပြုဘဲ တောင်စောင်း လမ်းကြားကလေး၌ လျှောက်၍ လာကြစဉ် သစ်ခြောက်ပင် တစ်ပင်မှာ မိုးကြိုးရော လေပါ ပစ်ခတ်၍ ဖြတ်လိုက်ရာ လမ်းပေါ်သို့ ကန့်လန့်ဖြတ် ကျလာပြီးလျှင် တစ်ခုသော အကိုင်းသည် ဘုရားဒကာထိုက်၏ ဦးဆက်ကို တစ်ချက်တည်း ရိုက်ဖြတ်၍ ခွဲလိုက်ပြီးနောက် လဲကျသော ကိုယ် ပေါ်သို့ ဖိထောက်ကာ မြေနှင့် ညှပ်၍ နက်ကျား၏ ရှေ့၌ပင် အသေသတ်လိုက်လေ၏ ။
နက်ကျားသည် မိမိသခင်၏ အပါးမှမခွာ ဟောင်ရင်းညည်းရင်း ရှေ့နောက်ဝဲယာကို လှည့်ပတ်ကာ နှုတ်သီးနှင့်ထိုးလျက် အဝတ်များကို ကိုက်၍ ဆွဲလေ၏ ။ ပြူးကျယ်သော မျက်လုံးနှစ်လုံးနှင့် ကြည့်၍နေဟန် ရှိသော သခင်၏ မျက်နှာ အနီးသို့ ဦးခေါင်းကို ကပ်ကာ နှုတ်သီး နှင့်လည်းကောင်း ၊ လျှာ နှင့်လည်းကောင်း ယုယရှာလေ ၏ ။ ဘုရားဒကာမှာ မျက်လုံးများပြူးလျက် တောက်လောင်သောအရှိန်နှင့် နက်ကျားကိုသာ ကြည့်၍နေလေ၏ ။ မလှုပ်နိုင် ၊ မရှားနိုင် ၊ မအော်နိုင် ၊ မခေါ်နိုင် ၊ တစ်ခါတစ်ရံ ပြူးကျယ်သော မျက်လုံးများ၏ လှုပ်ရှားခြင်းဖြင့် သာ မသေသေးကြောင်း နက်ကျား သိရလေ၏ ။ မိုးသံ လေသံတို့မှာ သည်းထန်လှသဖြင့် နက်ကျား၏ အသံနှင့် ရောစပ်၍နေသောကြောင့် တစ်ကြောင်း ၊ တောင်ပေါ်က အသံမှာ တောင်အောက်သို့ မရောက် အထက်ကိုသာ ပင့်မြှောက်၍ ပါသဖြင့် တစ်ကြောင်း မည်သူမျှ မကြားရ ။ ကျောင်းတကာထိုက်မှာ နက်ကျားကို ကြည့်ရင်း ၊ ပြူးလျက်ရှိသော မျက်လုံးကို မမှိတ်ဘဲ အသက်ဝိညာဉ်ဆိတ်ခြင်းသို့ ရောက်ရှာလေသတည်း ။
ထိုနေရာသည်ကား ယခု နက်ကျားရပ်ကာ မျှော်၍ အူသောနေရာ ဖြစ်လေ၏ ။ ထိုနေရာကို နက်ကျားသည် မစွန့်မခွာ ။ ဝေးရာကို သွားသော်လည်း ထိုနေရာသို့ ပြန်ရောက်အောင် လာရလေ၏ ။ တစ်နေ့လုံး တောင် တစ်တောင်လုံး အနှံ့ သွားလာသော်လည်း ထိုနေရာကို ညနေအချိန် ပြန်၍ရောက်အောင် လာလေ့ရှိ၏ ။ နက်ကျား၏ အသံသည် ထိုနေရာသို့ ပြန်၍ ရောက်သော အထိမ်းအမှတ် ဖြစ်လေ၏ ။
နက်ကျားသည် ထိုအခါမှ စ၍ လူ့ရွာကို မချဉ်းမကပ် ။ နဂိုက ပါရှိခဲ့သော တောသွေးသည် လုံးလုံးလျားလျား နိုးကြား၍ လာပြီးလျှင် မိမိအပေါ်၌ မကြင်မနာ ၊ အထီးကျန် ဖြစ်အောင်လုပ်သော လူ့ရပ်လူ့ရွာ စိတ်နာလျက် တောနက်၌သာ ပျော်မွေ့လိုသော စိတ် ပေါ်ပေါက်၍နေလေ၏ ။
သို့နေရာ ၎င်း၏ သတင်းသည် တစ်နေ့တခြား ကြီးမား၍လာသည်ကား ထိုတောင်ပေါ်၌ ကျားရဲသကဲ့သို့ နက်ကျားကို ကြောက်သဖြင့် မည်သူမျှ မသွားဝံ့ မလာဝံ့ခြင်း ဖြစ်လေ၏ ။ နက်ကျားမှာ ကျားလောက် ကြီးလျက် တောစိတ်တောဇာတိ အစွမ်းကုန် ပေါ်၍နေသော အခါ ပိုမိုကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်း၍နေလေ၏ ။ ၎င်းကို မြင်ရသူ အနည်းငယ်တို့က လည်ချောင်းသွေးကို အစုပ် ခံရမည့် ဘေးမှ မနည်းကြီး လွတ်အောင် ပြေးခဲ့ကြရသည်ဟု ပြောကြလေ၏ ။ ၎င်း၏ အသွင်မှာ လွန်စွာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလျက် အရပ်အမောင်းမှာ နွားပေါက် ကလေးလောက် ရှိသည်ဟုလည်း အချို့က ပြောကြလေ၏ ။ သို့ဖြစ်၍ ၎င်း ရှိမည် ထင်ရသောနေရာ အနီးအနား တောတောင်များသို့ မည်သူမျှ မသွားဝံ့ဘဲ နေလေ၏ ။ နေဝင်ဆည်းဆာအခါ ၎င်း၏ အသံသည် တောင်ခြေရှိ ကလေးများကို ငြိမ်သက်စွာ အိပ်ရာသို့ ဝင်စေသော အသံ ဖြစ်လေ၏ ။
နက်ကျား ရွာကို ဝင်သည်ဟူသော သတင်းကို လွှင့်ချေက ရွာကို ကျားဝင်သလောက် ကြီးကျယ်သော သတင်း ဖြစ်နိုင်လေ၏ ။ အမှန်မှာလည်း လွန်စွာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလေ၏ ။ ထောင်သော အမြီးကို ချသည် ဟူ၍ မရှိပေ ။ တောင်အနှံ့ တောအနှံ့ အစိုးရလျက် နေလေ၏ ။ သာမန်မျှသော သစ်ကျား စသည်များကိုပင် နက်ကျားသည် ခုခံနိုင်သော သတ္တိရှိလေသည် ။ ၎င်း၏ လျင်မြန်သော ခြေမှာ တစ်ခါတစ်ခါ ကျောက်ဆောင် တစ်ခုမှ ကျောက်ဆောင် တစ်ခုသို့ ပြေးခုန်၍ သွားသည့် အခါ တောင်ခြေမှ မြင်ရသူတို့၏ စိတ်၌ အတောင်ပေါက် သော ခွေးပေလား ဟု မှတ်ထင်ကြရလေ၏ ။ ရှမ်း တစ်ယောက်မှာ ညနေစောင်း အချိန် နက်ကျား မိမိ၏ နေရာသို့ အပြန်လမ်းမှာ တွေ့သဖြင့် လည်မျိုကို အခဲအခံရ လေရာ ပွဲချင်းပြီး သေဆုံးဖူးလေ၏ ။ အခြား ရှမ်းတစ်ယောက်မှာလည်း ဒူးကို အခဲခံရလေရာ အဖော်တွေများ သဖြင့် အသက်မသေသော်လည်း ဒူးကို ဖြတ်၍ ပစ်ရဖူးလေ၏ ။ နက်ကျားမှာ မိမိသခင် သေဆုံးသည်ကို မျက်လုံး၌ အမြဲ ထင်မြင်ကာ အခြားလူ ဟူသမျှကို မတရားသဖြင့် ကလဲ့စားချေနေသည်ဟု မှတ်ထင်ဖွယ် ရှိလေ၏ ။
စိမ်းမြသည် နက်ကျား၏ သတင်းကိုသာ အမြဲ ကြားရသဖြင့်လည်းကောင်း ၊ နက်ကျား၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အူသံကြောင့် လည်းကောင်း နက်ကျား ကို လွန်စွာမှ တွေ့ မြင်လိုသော စိတ်ရှိလေ၏ ။ အဘယ် ကဲ့သို့သော ခွေးပါလိမ့်မလဲဟု အမျိုးမျိုး တွေးတော ထင်မြင်လေ၏ ။
စိမ်းမြ၏ မိဘများမှာ ထိုတောင်ခြေသို့ ရောက်ကြသည်မှာ မကြာသေးပေ ။ အငြိမ်းစား ဖြစ်လျှင် ထို အေးချမ်းသာယာသော အရပ်မှာ နေမည်ဟု စိတ်အကြံ ပြုခဲ့ဖူးသည့်အတိုင်း လာရောက်ကာ တောင်ခြေ၌ ရိပ်ငြိမ် သာယာသော နေရာကလေးတစ်ခုကို ရွေးချယ်ပြီးလျှင် အခြေစိုက်ရန် စီမံ၍ နေသူ ဖြစ်လေ၏ ။ သားနားသော တိုက်ခံအိမ်ကလေးမှာ ပြီးလုဆဲဆဲ ဖြစ်၍ နေလေ၏ ။
နက်ကျားသည် မိမိ၏ နယ်အတွင်းသို့ ရောက်လာသော ထိုအဆောက်အအုံနှင့် နေရာအခင်းအကျင်းကို တစ်ခါတစ်ခါ တောင်ပေါ်မှ စိုက်ကာကြည့်လျက် မှိုင်းသော မျက်လုံးများမှာ မနှစ်လို မကြည်သာ ရာဇမာန် ပွားသည့် လက္ခဏာကို ပြလေ၏ ။ နက်ကျားသည် ထိုတောင်၌ တောတောင်ဘုရင် ရာဇာအရှင်ဖြစ်လေ၏ ။ မိမိမှ တစ်ပါး အခြား အစိုးရသူ ပေါ်ပေါက်လာမည်ကို များစွာ မလိုလားသည့် လက္ခဏာကို ပြလေရာ တစ်ခါ တစ်ခါ ထိုအိမ်နှင့် မနီးမဝေးသို့ ရောက်အောင် လာရောက်ကာ အခြေအနေကို ကြည့်သလို တစ်ခါတစ်ခါ တရစ်ဝဲဝဲ နေလေ၏ ။ ထိုနောက် လူရိပ်လူရောင်ကို မြင်လျှင် မြင်ချင်း ကျောက်ခဲအုတ်ခဲကို ပစ်သည့်အလား ပျံလွှား ပျံသည့် နည်းတူ တစ်ဟုန်တည်း လွှားခုန်ကာ သစ်ပင် ချုံပိတ်ပေါင်း ၊ ချောက် ၊ မြှောင် ၊ တောင်အကြားနေရာ များတွင် ကွယ်ပျောက်ကွယ်၍ သွားလေ့ရှိလေ၏ ။
စိမ်းမြသည် တစ်ရံအခါ မမြင်ရ ။ အသံကိုသာ ကြားရသဖြင့် အိမ်အနီးအပါး ပတ်ဝန်းကျင်တောများ၌ တစ်ယောက်တည်း လှည့်ပတ်ကာ စေ့စောင်းကြည့်ရှု လေ့ရှိလေ၏ ။ သို့သော်လည်း ဘုန်းတန်ခိုးကြီးသော နက်ကျားကို မတွေ့ မမြင်ရပေ ။ သို့သော်လည်း စောင့်ကျိုးမနပ် နက်ကျားသည် တမင်သက်သက် လူကို ရှောင်ဟန် ရှိလေ၏ ။
တစ်နေ့သ၌ နံနက်စာ စားပြီးနောက် အခါတိုင်း နည်းတူ တောင်စောင်းကို လှည့်လည်လေ၏ ။ မိခင် ဖြစ်သူက “ သတိထားနော် ။ နက်ကျားနဲ့ တွေ့ရင် ဝိဇယ အဘွားအေလို ဖြစ်နေလိမ့်မယ် သိရဲ့လား ။ တော်တော် အတင့်ရဲ ပြောလိုက်ပါရဲ့ ” ဟု ပြောလိုက်လေ၏ ။ ဖခင် ဖြစ်သူသည်ကား နှစ်လုံးပြူးသေနတ်တစ်လက်ကို ဖြုတ်ကာ တိုက်ချွတ်၍ နေလေ၏ ။ သို့ သေနတ်ကို တိုက်ချွတ်ရင်း ပန်းရန်သမားများ အလုပ်လုပ်၍ နေကြသည်ကို ကြည့်၍ နေလေ၏ ။
သို့ လှည့်လည်၍သွားရာ လှုပ်ရှားသော အသံများကို ကြားတိုင်း နက်ကျားဟု စိတ်၌ ပေါ်ပေါက်ကာ ရပ်တန့်လျက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လေ၏ ။ သို့သော်လည်း နက်ကျားကို မတွေ့ရပေ ။ သို့ သွားရာ အတန်ကြာလျှင် ဝေးမှန်းမသိ ဝေး၍ သွားလေ၏ ။ နေသည်လည်း အတော်ကလေး စောင်း၍ သွားလေ၏ ။
စိမ်းမြသည် အိမ်နှင့် တစ်ခေါ်လောက် ဝေးသော နေရာသို့ ရောက်၍သွားလေ၏ ။ မတော်တဆ နက်ကျား နှင့် ရင်ဆိုင်တွေ့ချေက အများပြောကြသည့်အတိုင်း အမှန်တကယ် အန္တရာယ်ပင် ပြုလေမလား ။ ခွေးဟာ ကျားလောက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမည် မဟုတ် ။ အလွန်ဆုံး ထိတ်လန့်တကြား ထိုး၍လိုက်ပြီး ပြေးမှာပဲ ။ ခွေးလိုက်လို့ လူမသေနိုင် ။ ဖတ်စာအုပ်မှာ တွေ့ ရသည် အရ ဝံပုလွေ တောခွေးအုပ်ကြီးများနှင့် တွေ့မှသာ အသေကိုက်၍ စားနိုင်ဖို့ရှိသည် ။ နက်ကျားမှာ အဖော် မပါ ။ တစ်ကောင်ချင်းဖြစ်လေရာ သင်းလည်း လူကို မြင်ရင် ကြောက်ရွံ့မှာပဲ စသည်ဖြင့် စိမ်းမြ၏ စိတ်မှာ တွေးကြံမိလေ၏ ။
စိမ်းမြမှာ နဂိုက ရဲရင့်သော မိန်းမပျိုကလေး ဖြစ်လေ၏ ။ ထို့အပြင် မိမိကို ရန်မူလျှင် ဆီး၍ ခုခံရန် လက်နက်ကို တိတ်တဆိတ် ဆောင်ယူ၍ လာခဲ့လေ၏ ။ ထိုလက်နက်မှာ အခြားမဟုတ် ။ ဖခင်၏ ခေါင်းအုံး အောက်မှရခဲ့သော ခြောက်လုံးပြူးသေနတ် ဖြစ်လေ၏ ။ ထိုခြောက်လုံးပြူးမှာ ရွှေဘိုနယ်၌ ရှိစဉ်က ဓားနှင့် ရွာထဲမှာ မူးယစ်လျက် လျှောက်၍ရမ်းသော လူဆိုးငဖိုးကို လက်ရအမိ အရှင်ဖမ်းခဲ့သောကြောင့် ဆုရခဲ့သော ခြောက်လုံးပြူး ဖြစ်လေ၏ ။
စိမ်းမြသည် တစ်ဦးတည်းသော သမီး ဖြစ်ရာ မိဘများက အလိုလိုက်သဖြင့် ယောက်ျားကလေးကဲ့သို့ ကြီးပြင်း၍ လာလေရာ ခြောက်လုံးပြူးမက ရိုင်ဖယ်သေနတ် ၊ ပစ္စတိုသေနတ်များကိုပင် ကျင်လည်စွာ ပစ်တတ်လေရာ လွန်စွာ လက်တည့်၍ လက်နက်ကို အထူးကျင်လည်သူ မဟုတ်သော်လည်း ရန်မူလောက်အောင် လည်းကောင်း ၊ အတော်အတန် ခုခံနိုင်လောက် အောင် လည်းကောင်း ၊ သာမန် အပစ်အခတ် တတ်မြောက်သော ယောက်ျားများလောက် လက်နက်ကို နိုင်နင်းသူဖြစ်လေ၏ ။ ထိုလက်နက်ကို စိမ်းမြ ယူဆောင်၍ လာသည်ကို မိဘများ မသိကြပေ ။ သိလျှင်လည်း တားမြစ်မည် မဟုတ် ။ သို့သော်လည်း စိမ်းမြ အဘယ် အကြံနှင့် တောင်ပေါ်ကို တက်သည်ကို မသိကြ ။ ဝေးလံစွာ သွားမည် ဟူ၍လည်း မထင်ကြပေ ။
စိမ်းမြသည် ယောက်ျားကလေးများ ကဲ့သို့ လျင်မြန် ထက်မြက်သော်လည်း အသွင်အပြင်မှာ ရှမ်းမလေး လိုလို ၊ တရုတ်ကပြားမလေး လိုလို ဖြူဝင်းလှပ နုနယ် ယဉ်ကျေး ဖြောင့်စင်းတောင့်တင်းသူကလေး ဖြစ်လေ၏ ။ ညနေစောင်း နေရောင်တွင် ထဘီပန်းရောင်နှင့် ပျဉ်းမပန်းပွင့်ကြီး များနှင့်တူသော အပြာပွင့်ကြီးများနှင့် စိုပြည်လတ်ဆတ်သော သရက်ထည်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်လျက် ဆံပင် ဖွတ်မြီး လိပ်ပြာတောင် ဖဲစည်းကြိုးကလေးနှင့် မိမိကိုယ် စိတ်ကူးဉာဏ် ရှိသလောက် ကြည့်၍ ကောင်းအောင် ဆင်သလျက် ရှိလေ၏ ။ ထိုနေ့မှာ တောတောင်တွင် ရုပ်ရှင်မင်းသမီး ဥစ္စာစောင့်မလေးမျိုးကို တွေးတောစိတ်ကူး ၊ အထူးအားကျ ဝတ်ဆင်သော နေ့အခါ ဖြစ်လေ၏ ။
တောင်ကမ်းပါးယံ အနိမ့်အမြင့် ၊ အကူးအသန်း တို့မှာ ပေါ့ပါးသော သမင်မကလေးပမာ ဆွေ့ခနဲ ဆွေ့ခနဲ အားယူ၍ ဖြတ်သန်းခုန်ကူးသည့်အခါ ပြည့်ဝ ဖောင်းမို့သော ရင်အုံကလေးမှာ ကြွေကျတော့မည့် အလား သိသိသာသာ လှုပ်ရှားသည်ကို မြင်နိုင်လေ၏ ။ ပြည့်ဝလုံးကျစ် အကြောဆိုင် အသားတစ်ကလေးများကို ပြေပြစ်စွာ တင်၍ ထားသည်နှင့် တူသော တင်ပါးဆုံကလေးများမှာ မြင့်ချည်ကျချည် ၊ သက်ချည်တက်ချည် ၊ တုန်တုန်ယင်ယင် လှုပ်ရှားကြပုံမှာ မြင်သူ တစ်စုံတစ် ယောက်၏ စိတ်အာရုံကို ရတနာပုံ ဆိုက်စေရန် ဖန်တီးသည်နှင့် တူလေ၏ ။ ဝင်းတောက်သော နဖူးဆံစ၌ လေပြည်တွင် လွင့်ကာလွင့်ကာ ၊ သက်တံအရောင် ရှိသမျှကို ထွက်ပေါ်စေသော ဆံညွန့်ဆံနွယ်ကလေး များသည် ယိုးဒယား ပန်းခက်ကလေးများကိုယ်တိုင် ယိုးဒယားဟန်နွဲ့၍ ကသည်နှင့် တူလေ၏ ။
စိမ်းမြသည် တစ်ခုသော လမ်းအကွေ့ သို့ရောက်လေ၏ ။ တစ်ဖက်တစ်ချက်၌ ကြောင်ပန်း ၊ ကြက်ဆူ ၊ သက်ရင်း ၊ မြရာ ၊ သင်္ဘော ၊ ဆီးဖြူပင်တို့သည် ဝဲယာညှပ်လျက် ပိတ်ဆို့ကာသန်၍နေလေရာ ထိုနေရာ၌ နေရောင် ဖောက်ထွင်း၍ မရောက် ။ ကျဉ်းမြောင်းသော ကျောက်လှေကားနှင့် တူသည့် လမ်းမှာ ရိပ်မှောင်၍ နေလေ၏ ။
ထိုနေရာသို့ ရောက်သောအခါ စိမ်းမြမှာ အနည်းငယ် ကြောက်၍ လာသဖြင့် လေအားဖြင့် လှုပ်ရှားသော သစ်ကိုင်းသစ်ရွက်တို့၏ လှုပ်ရှားသံကို ကြားရုံမျှနှင့် ရင်ထဲမှာ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်၍သွားလေ၏ ။
၎င်းနေရာ၌ ခဏ ရပ်ကာ ခါးထိုး၍ ထားသော ခြောက်လုံးပြူးကို ထုတ်ကိုင်ပြီး နောက်သို့ လှည့်ကြည့် လိုက်လေ၏ ။ တစ်စုံတစ်ရာကိုမျှ မမြင်ရသဖြင့် တက်၍ သွားပြန်ရာ တောင်စောင်းမြေညီလမ်းကလေးသို့ ရောက်လေ၏ ။ ထိုနေရာ၌ နံဘေး တစ်ဖက်တစ်ချက်မှာ ကြခတ်ဝါးများနှင့် အခြားနိမ့်သော ပိစပ် ၊ မြရင် ၊ သက်ရင်း စသည် အပင်များရှိလေ၏ ။ ထိုနေရာ၌ တစ်ဖန် စိတ်မှာ မငြိမ်သက် လှုပ်လှုပ်ရှားရှားဖြစ်သဖြင့် ရပ်၍ နေရာ လေထဲတွင် တဟဲဟဲ မြည်သော အသံလိုလို ကြားရလေ၏ ။
ထိုအခါ ခြောက်လုံးပြူးကို ထဘီအကြားတွင် ဝှက်ကာ တောင်မြောက်လေးပါးကို ကြည့်လေ၏ ။ စိမ်းမြသည် ဤကျော်စောသော ခွေးကြီးကို သ,တ်ဖို့ရန် အနည်းငယ်မျှ စိတ်ကြံမရှိ ။ မတော်တဆ မိမိကို ရန်ရှာလျှင် ခုခံရန်အနေနှင့် ခြောက်လုံးပြူးကို ယူ၍ လာခြင်း ဖြစ်လေ၏ ။ စိမ်းမြ၏ စိတ်၌လည်း မိမိကို ထိုခွေးသည် ရန်မူလိမ့်မည် မဟုတ် ။ မိမိ ချော့မော့ပြောရလျှင် မိမိ၏ စကားကို နားထောင်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ကာ တောင်ပေါ်သို့ တက်လာခြင်း ဖြစ်လေ၏ ။
သို့ကြည့်နေရာ ချုံနှစ်ခု စပ်ကြားမှ မိမိကို စိုက်ကာ ကြည့်၍နေသော မိမိ၏ ခါးသာသာ မြင့်သော ၊ ကြီးသော အဖြူနှင့် အနက်ကျား ရှိသည့် ခွေးကြီး မိမိအား စိုက်ကာ ကြည့်၍နေသည်ကို မြင်ရလေရာ အသည်းထဲမှ အေး၍ သွားလေ၏ ။ စိမ်းမြသည် အလွန်တရာ သတိကြီးသောကြောင့် ထိတ်လန့်၍ မအော်ဘဲ နေနိုင်လေ၏ ။ ခွေးကြီး မှာ လက်နှင့် လှမ်း၍ကိုင်လျှင် ဦးခေါင်းကို ထိကိုင် မိလောက်အောင် နီးကပ်လေ၏ ။ မျက်လုံးများမှာ မှိုင်းသော တောနက်ရောင် ရှိလေ၏ ။ စိမ်းမြကို စဉ်းစားသကဲ့သို့ လည်းကောင်း ၊ အံ့အားသင့်သကဲ့သို့ လည်းကောင်း ငြိမ်သက်စွာ ရပ်လျက် ကြည့်၍ နေလေ၏ ။ စိမ်းမြလည်း စိုက်ကာ ကြည့်၍နေလေ၏ ။ ထိုကဲ့သို့ နေခြင်းမှာ တောတိရစ္ဆာန်များသည် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်၍ နေသူကို အန္တရာယ် ပြုလေ့ မရှိ ဟူသောစ ကားတစ်ခုကို ကြားဖူးခြင်းကြောင့် ဖြစ်လေ၏ ။
ထိုကဲ့သို့ အတန်ကြာစွာ နေပြီးနောက် စိမ်းမြက နက်ကျားဟု စွန့်၍ ခပ်တိုးတိုး အသံနှင့် ခေါ်လိုက်ရာ ခွေးကြီးသည် နောက်သို့ လှည့်ပြေးလေ၏ ။ စိမ်းမြသည် ရပ်လျက်ပင် နေလေ၏ ။ နက်ကျားသည် အဝေးမှ ရပ်ကာ ကြည့်၍ နေလေ၏ ။ နက်ကျား၏ စိတ်၌ ထိုကဲ့သို့ အရောင်အမျိုးမျိုးနှင့် လှပစွာ ဝတ်ဆင်သော သဏ္ဌာန်မျိုးကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ အနီးကပ် မတွေ့ခဲ့ရဖူးသော ကြောင့် လူလား ၊ နတ်လား ၊ ကုမ္ဘဏ်လားဟု တွေးတော ငေးမော၍ နေသော အသွင် ရှိလေ၏ ။
တစ်ဖန် စိမ်းမြက နက်ကျား ၊ နက်ကျားဟု သာယာသော အသံနှင့် ခေါ်ရင်း လက်ကို ဆန့်လိုက်ရာ နောက်သို့ တစ်ဖန် လှည့်၍ ပြေးပြန်လေ၏ ။ စိမ်းမြ သည် အတန်ကြာစွာ ရပ်၍စောင့်ပြီး တစ်ဖန် မပေါ်လာသဖြင့် တောင်ပေါ်မှ ပြန်၍ ဆင်းလေရာ မိမိ သွားသော လမ်းဘေးတစ်လျှောက် ချုံကြိုချုံကြားများမှ အသံများကို ကြားရသဖြင့် ကြည့်မိလေလျှင် တစ်လံကွာ နှစ်လံကွာ နီးခန့်ဝေးသောနေရာ၌ မသိမသာ ပျောက်ချည်ကွယ်ချည် လိုက်၍နေသည်ကို သိရမြင်ရလေ၏ ။
စိမ်းမြ ရပ်သည့် အခါ ၎င်းသည် ရပ်၏ ။ စိမ်းမြ သွားသည့်အခါ ၎င်းသည် သွား၏ ။ နက်ကျားမှာ ထိုနေ့၌ ထူးဆန်းသော ရူပါရုံကို မြင်ရသည့်အလား လိုက်၍ နေဟန် ရှိလေ၏ ။ တစ်ခုခုသော နေရာ၌ အတော် နီးကပ်သဖြင့် စိမ်းမြသည် ရပ်ကာ ခြောက်လုံးပြူး ကိုင်သော လက်ကို ဆန့်၍ ခေါ်လေ၏ ။ နက်ကျားသည် ကြောက်မက်ဖွယ်သောအသံနှင့် ဟိန်းလိုက်ရာ စိမ်းမြမှာ ဦးခေါင်းများ ကြီး၍ သွားလေ၏ ။ ထိုနောက် တောထဲသို့ လှည့်ဝင်၍ သွားလေ၏ ။
စိမ်းမြလည်း နေမဝင်မီ အိမ်သို့ ရောက်အောင် ပြန်၍သွားလေရာ လမ်း၌ နက်ကျားကို မတွေ့တော့ပေ ။ နောက်တစ်နေ့ တောင်ပေါ်သို့ တစ်ဖန်တက်သောအခါ ပထမ တွေ့သောနေရာ၌ပင် နက်ကျားကို တွေ့ရပြန်လေ၏ ။
ထိုအခါ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် အတန်ကြာ ရပ်လျက် ကြည့်နေပြီးနောက် စိမ်းမြက လက်ကို ဆန့်လိုက်ရာ နောက်သို့ ရုတ်တရက် လှည့်ပြေးပြီး တစ်ဖန် လှည့်၍ လာလေ၏ ။ တစ်ခါတစ်ခါ နီး၏ ။ တစ်ခါ တစ်ခါ ဝေး၏ ။ စိမ်းမြ ရပ်လျှင် ရပ်ကာ ၎င်းကို ကြည့်နေလေ၏ ။ စိမ်းမြက စုတ်သပ်ကာ လက်ကို ဆန့်တိုင်း ခွာ၍ ပြေးလေ၏ ။ သို့သွားရာ အတန်ကြာလျှင် စိမ်းမြ သည် နက်ကျား၏ ဦးခေါင်းနှင့် ထိလုခမန်း ဖြစ်လေ၏ ။ စိမ်းမြမှာ အကြောက် မရှိတော့ပေ ။ ဤခွေးကြီးသည် မိမိကို ရန်လိုရန် စိတ်မရှိဟု သိရလေ၏ ။ သို့ စိမ်းမြ သွားသမျှ နေရာများကို နက်ကျား လိုက်လေရာ တစ်ခုသော နေရာ၌ စိမ်းမြ ရပ်လိုက်သောအခါ ခွေးကြီးသည် အနီးမှာ ကပ်၍ ရပ်သဖြင့် စိမ်းမြသည် ၎င်း၏ ဦးခေါင်းထက်ရှိ ချောပြောင်သောအမွေးများပေါ်သို့ လက်ကို တင်မိလေ၏ ။ ခွေးကြီးသည် ငြိမ်လျက် စိမ်းမြကို မော့၍ ကြည့်နေလေ၏ ။
စိမ်းမြသည် ၎င်းဘက်သို့ တည့်တည့် လှည့်ကာ ၎င်း၏ မျက်လုံးများကို စိုက်၍ ကြည့်လေ၏ ။ ထို့နောက် “ နက်ကျား ဘာပြုလို့ တောမှာနေလဲ ။ အိမ်ကို လိုက်ပါလား ” ဟု သာယာသော အသံနှင့် ပြောရာ တစ်ချက် ၊ နှစ်ချက် ဟိန်းပြီး နောက်ကို လှည့်၍ သွားလေ၏ ။ စိမ်းမြက စုတ်သပ်ကာ လက်ကို ဆန့်လျက် လက်ဖျားကလေးများကို လှုပ်ကာလှုပ်ကာ ခေါ်လေ၏ ။ နက်ကျားသည် ကြည့်၍ နေလေ၏ ။ တစ်ဖန် ဦးခေါင်းကို ကိုင်ပြန်ရာ ငြိမ်၍ နေသဖြင့် ညင်သာစွာ ပွတ်၍ပေးလေ၏ ။ ထိုအခါ ခွေးကြီးသည် ငုံ့လျက် စိမ်းမြ ခြေဖမိုးကို နမ်းပြီး နွေးသောလျှာနှင့် လျက်လေ၏ ။ တစ်ခုသော ကျောက်တုံး
ပေါ်၌ စိမ်းမြ ထိုင်သောအခါ စိမ်းမြ၏ မျက်နှာနှင့် နက်ကျား၏ မျက်နှာ ထိလုခမန်း ရှိနေလေ၏ ။ ထိုအခါ စိမ်းမြ မှာ ကြီးစွာသော အောင်မြင်ခြင်းနှင့် အတိုင်းမသိ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်၍ နေလေ၏ ။
ထိုနေ့မှာ တစ်နေ့လုံး နက်ကျားနှင့် တောင်ပေါ်မှာ လည်ပတ်ပြီး အိမ်သို့ ပြန်သောအခါ နက်ကျား လိုက်ပါ၍ လာလေ၏ ။ အိမ်နှင့် အတန်ကလေး နီး၍ လာသောအခါ နက်ကျားသည် ရပ်လျက် နေလေ၏ ။ စိမ်းမြ ခေါ်သော်လည်း မရ ။ နေဝင်ဆည်းဆာအချိန်သို့ ရောက်သဖြင့် စိမ်းမြသည် လာ .. နက်ကျား လိုက်ခဲ့ဟု ခေါ်ရင်း သွားရာ နက်ကျား မလိုက်သဖြင့် ကပ်၍ခေါ်ရန် နက်ကျားအနီးသို့ ပြန်၍ အလာမှာ နက်ကျားသည် နောက်သို့လှည့်ပြီး တောထဲတွင် ပျောက်၍ သွားလေ၏ ။
ထိုည၌ စိမ်းမြသည် နက်ကျား၏ အူသံကို ကြားရ သဖြင့် တောင်ပေါ်ကို တဲပေါ်မှ မျှော်ကြည့်လေရာ လသာသာတွင် တစ်ခုသော ကျောက်ဆောင် ထက်၌ နက်ကျား ကို မြင်ရသည်ဟု စိတ်၌ မှတ်ထင်ရလေ၏ ။ စိမ်းမြသည် နက်ကျားကိုတွေ့ကြောင်း လူကြီးများအား ပြော၍ မပြပေ ။
နောက်တစ်နေ့ တောင်ပေါ်သို့ မသွားရအောင် ပိတ်ပင်မှာ စိုးသဖြင့် မပြောဘဲနေခြင်း ဖြစ်လေ၏ ။
နောက်တစ်နေ့ စိမ်းမြသည် ပေါင်မုန့်များနှင့် အခြားစားစရာ ငါးသေတ္တာတစ်လုံး ဝယ်ပြီး တောင်ပေါ်သို့ တက်လေရာ နက်ကျားနှင့် တွေ့ပြန်လေ၏ ။ နက်ကျားသည် ပြေး၍ လာလေ၏ ။ စိမ်းမြသည် ပေါင်မုန့် တစ်ချပ်ကို ပစ်၍ ပေးလေရာ နက်ကျားသည် ကောက်၍ စားလေ၏ ။ စိမ်းမြလည်း ထိုနေရာ၌ ထိုင်ကာ ပေါင်မုန့်နှင့် ငါးသေတ္တာကို နက်ကျား အား တစ်ဖဲ့ပြီး တစ်ဖဲ့ ပေးလေ၏ ။ ထိုနေ့ ညနေ၌လည်း အတူတကွ လည်ပတ်ပြီးနောက် အိမ်သို့ ပြန်သောအခါ မနေ့က နည်းတူ မလိုက်ဘဲ တောင်ပေါ်၌ နေရစ်ခဲ့လေ၏ ။
စိမ်းမြသည် နက်ကျားကို အိမ်သို့ ရောက်အောင် အဘယ်ပုံကြံရမည်ကိုသာ ကြံလျက် ဝမ်းသာအားကြီး သဖြင့် တစ်ညလုံး နက်ကျားနှင့် တောင်ပေါ်၌ လည်ပတ်၍ နေရသည်ကိုသာ အိပ်မက်မက်လေ၏ ။
နောက်တစ်နေ့ နှစ်ယောက်သား တောင်ပေါ်၌ တွေ့ကြပြီးနောက် စားသောက်ကြပြီး အခါတိုင်းနည်းတူ လည်ကြပတ်ကြ ပြန်လေ၏ ။ စိမ်းမြသည် နက်ကျားနှင့် အတူ မရောက်ဖူးသော နေရာများသို့ ရောက်လေ၏ ။ နောက်ဆုံး တစ်ခုသော ချောက်၏ တစ်ဖက်၌ သာယာသော ကုန်းကလေးကို မြင်ရသဖြင့် စိမ်းမြသည် ထို ချောက်ကို ကျော်ခုန်ဆင်းလေရာ တစ်ခုသော နေရာ၌ အမယ်လေး နက်ကျား ရဲ့ ဟု အော်ပြီး ခွေခနဲ လဲကျ လေရာ နက်ကျားသည် တစ်ဟုန်ထိုး ထိုး၍ လိုက်လေ၏ ။ စိမ်းမြသည် ချောက်စောင်း၌ နှစ်လိမ့် ၊ သုံးလိမ့် ကျ၍ သွားပြီး တစ်ခုသော နေရာမှာ တန့်၍ နေလေ၏ ။ ဦးခေါင်းမှာ အောက် ၊ ခြေများမှာ အထက် ခြေကျင်းဝတ်မှ သွေးများ ချောင်းစီး၍ကျလေ၏ ။
နက်ကျားသည် သွေးများကို နမ်း၍ ကြည့်၏ ။ စိမ်းမြ၏ ခြေမှာ ကြီးသော သံညှပ်ကြီး တစ်ခုနှင့် မိ၍နေသည်ကို မြင်ရလေ၏ ။ သံညှပ်မှာ သံကြိုးတစ်ချောင်း ရှိလေ၏ ။ ထိုသံကြိုး၏ တစ်ဖက်အစွန်းသည် သစ်ပင် တစ်ပင်၏ အမြစ်၌ ပတ်ချည်ပြီး ကြီးသော သော့ခလောက်ကြီးနှင့် မြဲမြံစွာ ခတ်ထားသည်ကို တွေ့ရလေ၏ ။ သံကြိုးရော သော့ခလောက်ရော သံချေးများတက်၍ နေပုံကို ထောက်လိုက်သော် ထိုသံညှပ်သည် သားရဲ တိရစ္ဆာန် တစ်ခုခုကိုလား နက်ကျားကိုပင်လားဟု မသိရ ။ ထောင်ထားသော သံညှပ်ဟောင်းကြီးဖြစ်သည်ကို သိရလေ၏ ။ ထိုသံညှပ်မှာ စွန့်ပစ်၍ထားသော သံညှပ်နှင့် တူလေ၏ ။ မည်သူ ထောင်၍ထားသည်ဟု မသိရပေ ။ စိမ်းမြမှာ ချောက်စောင်း၌ ခြေဖြင့်တန်းလန်း ဖြစ်၍နေရာ ညည်းရင်း ၊ အော်ရင်း ၊ နက်ကျားကို တရင်း ၊ မြက်ဖုတ်များ ကိုင်ကာ ကိုယ်အလေးကို ပေါ့စေခြင်းဖြင့် မချိမဆံ့ နာကျင်လေ၏ ။ နက်ကျားသည် ခြေကို ကြည့်၏ ။ သံကြိုးကို ကိုက်၏ ။ သော့ခလောက်ကို ပြေး၍ ဟပ်၏ ။ သို့သော်လည်း လွန်စွာ ခိုင်မြဲ၍ နေလေရာ သွားဖြင့် တစ်စုံတစ်ရာ မတတ်နိုင်ပေ ။ သံကြိုးကို ကိုက်ကာ အထက်သို့ ဆွဲတင်ရာ စိမ်းမြသည် နာကျင်လှသဖြင့် အမယ်လေး နက်ကျား ရဲ့ မဆွဲပါနဲ့ဟု အော်ရလေ၏ ။ နက်ကျားသည် သံကြိုးကို လွှတ်ပြီး မိမိ၏ သူငယ်ချင်းမကလေးထံပြေးကာ ဒဏ်ရာကို လျှာနှင့် လျက်လေ၏ ။ ဟောင်၏ ။ ညည်းညူ၏ ။ စိမ်းမြ၏ ဦးခေါင်းဘက်သို့ ပြေးလေ၏ ။ အဘယ်ပုံ လုပ်ရမည် မသိ ။ များစွာ စဉ်းစားဟန် ရှိလေ၏ ။ အော်ဟစ် ညည်းညူသူ၏ မျက်နှာ အနီး၌ ဝပ်ကာ နှုတ်သီးနှင့် မျက်နှာကို လည်းကောင်း ကြင်လေ၏ ။ စိမ်းမြ၏ အသံ နှင့် နက်ကျား၏ဟောင်အသံ ရောစပ်၍ နေလေ၏ ။ သို့ သော်လည်း မြင့်သော တောင်ပေါ်ရှိ နိမ့်သောနေရာ အကွယ်တစ်ခုမှ နေ၍ အော်သောအသံများသည် တောင်အောက်သို့ ရောက်ဖို့ရန် ခက်ခဲလေ၏ ။ နက်ကျားသည် ချောက်ထဲ ပြေးတက်ကာ အူပြန် ၊ ဟောင်ပြန်လေ၏ ။ နောက်ဆုံး၌ နက်ကျားလည်ကို စိမ်းမြ လှမ်း၍ ဖက်လေ၏ ။ ချောက်စောင်း အထက်သို့ တက်ရန် လက်ဖြင့်ပြလေ၏ ။ ခွေးသည် စဉ်းစား၍ နားထောင်သလိုလုပ်ပြီး ချောက်စောင်းအထက်သို့ တက်ရာ စိမ်းမြသည် ခွေးကို လည်ကို ဖက်လျက် လိုက်ပါ၍ လာသဖြင့် ဆင်ခြေလျှော နေရာမှ မြေညီသို့ ရောက်လေ၏ ။ သို့သော်လည်း ဒဏ်ရာမှာ မသက်သာပေ ။ နေပြင်းသဖြင့် သာ၍ နာကျင်လျက် သွေးများလည်း တိုး၍ ထွက်လေ၏ ။ စိမ်းမြမှာ အားကုန် အော်ရာမှ မောပန်းလျက် မအော်နိုင်တော့ဘဲ ညည်းရုံသာ ညည်း၍နေရှာလေသတည်း ။
နေသည် တဖြည်းဖြည်း စောင်း၍သွားပြီး ဝင်သွားလေ၏ ။ လမင်းသည် အရှေ့ဘက်မှ ထွက်၍လာပြီးလျှင် လှုပ်ရှားသောအရိပ်တို့သည် ပတ်ဝန်းကျင်၌ ဒုက္ခခံ ရသူကို ကြည့်၍ နေသော နာနာဘာဝများနှင့် တူကြလေ၏ ။
စိမ်းမြ၏ ဒဏ်ရာ မသက်သာပေ ။ သံညှပ်ကြီးမှာ အားကောင်းသဖြင့် လွတ်အောင် ဖိနှိပ်ရန် စိမ်းမြမှာ အားမရှိပေ ။ နက်ကျားသည်ကား အပေါ်မှ မခွာဘဲ တညည်းကာ ၊ ဟောင်ကာ ၊ တစ်ခါတစ်ရံ အူသံကို တစ်တောင်လုံး နှံ့အောင် လွှတ်လေ၏ ။ ဒဏ်ရာကို နွေးသော လျှာနှင့် လျက်၍ ပေးလေ၏ ။
စိမ်းမြမှာ တစ်ညလုံး မအိပ်မနေ ညည်းညူ၍သာ နေလေ၏ ။ သို့နေရင်း တစ်ည လင်း၍ သွားလေ ၏ ။ မိဘများ အဘယ်မျှလောက် ပူပင်သောက ရောက်မည်ကို လည်းကောင်း ၊ မိမိမှာ စကားမသိ နားမလည်သော ခွေးနှင့် ဤတောင်ပေါ်၌ နေရာတွင် လည်းကောင်း ထင်မြင်ကာ ကြောက်ခြင်းမလှ ကြောက်ရွံ့ရှာလေ၏ ။ နေသည် ပြင်းမှန်း မသိ ပြင်း၍ လာလေ၏ ။ စိမ်းမြမှာ ဒဏ်ရာကြောင့်တစ်ကြောင်း ၊ ပူလောင်ရေငတ်သဖြင့် တစ်ကြောင်း မိမိ ခံစားရသော ငရဲထက် ပိုကြီးသော ငရဲရှိတော့မည် မဟုတ်ဟု တွေးမိလေ၏ ။ အားကုန်စ ပြုလေ၏ ။ မွန်းတည့်နေသည် ကမ္ဘာကို ရှို့မြှိုက်ရန် ကြံသည့်အလား ပြင်းထန်စွာသော မျက်မာန်နှင့် အစွမ်းကုန် ပူ၍ ပြလေ၏ ။ စိမ်းမြသည် ကြည်လင်တောက်လောင်သော ကောင်းကင်ကို မျှော်ကာ ငရဲ ဆိုတာ ဒါပါပဲ ဟု အောက်မေ့လေ၏ ။
စိမ်းမြသည် ညည်းညူတွန့်လိမ်ရင်း နက်ကျား၏ ခြေများကို ဖက်ကာ နက်ကျား အိမ်ကိုသွား ၊ အိမ်ကိုသွား ဟု ပြောကာ လက်နှင့် ညွှန်ပြလေ၏ ။ နက်ကျားသည် ရပ်တွေကာ နားထောင်၍ နေပြီးမှ တစ်ဟုန်တည်း ချောက်ပေါ်သို့ ပြေးတက်၍ သွားလေသတည်း ။
စိမ်းမြ၏ ဖခင်သည် နောက်ပါအဖော်များနှင့် သေနတ်ကို ထမ်းလျက် တောင်ပေါ်၌ အော်ကာခေါ်ကာ ရှာဖွေ၍ နေလေ၏ ။ နက်ကျား ဆိုတဲ့ ခွေးနဲ့ တွေ့ပါပြီ ။ ကျုပ်သမီး ခွေးကိုက်လို့ သေတာပါပဲ ။ မတွေ့ ရတော့ပါဘူး ။ သမီးရဲ့ သမီးရဲ့ မေမေ့ သမီးကလေးရဲ့ စသည်ဖြင့် မိခင်ဖြစ်သူမှာ ရင်ကို ထုရင်း လိုက်ပါ၍ လာလေ၏ ။ ဖခင်သည်ကား ဒီတောခွေးအရိုင်းကို မြင်ရာမှ ပစ်သတ်မည်ဟူသော ဒေါသနှင့် လာလေ၏ ။
၎င်းတို့၏ ရှေ့ ခဲတစ်ပစ်လောက်မှာ ကျောက်ဆောင်တစ်ခုပေါ်တွင် ခွေးကြီးကို မြင်ရလေ၏ ။ ခွေးကြီးသည် လည်ကိုဆန့်ကာ အူလေ၏ ။
စိမ်းမြ၏ဖခင် သေနတ်သမားသည် ဒေါသနှင့် ထိုး၍ ပစ်လေရာ ခွေးသည် လေထဲတွင် မြောက်၍သွားလေ၏ ။ ပြန်၍ကျသောအခါ ကျောက်ဆောင်မှ ဆင်းပြီး ပျောက်ကွယ်၍ သွားလေ၏ ။
သေနတ်သမားသည် အပြေးတက်၍ လိုက်လေ၏ ။ တစ်ခုတော တောင်ကမူ၌ နက်ကျားကို မြင်ပြန်လေ၏ ။ ကြီးသော ဟောင်သံသည် တစ်တောင်လုံး ပဲ့တင်ခတ်၍ သွားလေသည် ။ သေနတ်နှင့် လှမ်း၍ ပစ်ပြန်၏ ။ ခွေးသည် လေထဲတွင် မြောက်၍ သွားပြီး ပြန်၍ ကျရပြန်လေ၏ ။ တစ်ဖန် ပျောက်ကွယ်၍ သွားသဖြင့် တက်၍ လိုက်ကြပြန်ရာ တစ်ဖန် ဟောင်လျက် ၊ အူလျက် ပေါ်လာပြန်လေ၏ ။ တစ်ချက် ထိုး၍ ပစ်မည် ပြုသောအခါ လူတစ်ယောက်က “ မလုပ်ပါနဲ့ ဆရာ ။ ဒီခွေး လုပ်ပုံ အတော်ဆန်းတယ် ။ တက်လိုက်ကြစမ်းပါဦး ” ဟု ပြောရာ တစ်ဖန် ဟောင်လျက် ကမူ တစ်ခုမှာ အူလျက် ပေါ်လာပြန်လေ၏ ။ ၎င်း ရှိရာသို့ လူများ ပြေး၍ သွားရာ မြေနိမ့်တစ်ခုသို့ ဆင်း၍ သွားသောအခါ နောက်ခြေတစ်ဖက်မှာ မြေသို့ မကျ မြှောက်ကြွကြွဖြစ်၍ နေသည်ကို မြင်ကြရလေ၏ ။ ပြေးလိုက်၍ ကြည့်ကြသောအခါ စိမ်းမြသည် ခွေး၏ လည်ကိုဖက်လျက် မြေပေါ်တွင် ခွေ၍ နေသည်ကို မြင်ကြရလေ၏ ။
စိမ်းမြမှာ စကား မပြောနိုင် ။ ပါးစပ်ကို ဟကာ ရေ ၊ ရေ ဟူ၍သာ ပြောနိုင်ရှာလေ၏ ။ လျင်မြန်စွာ သံညှပ်ကို ဖြုတ်ကြလေ၏ ။ စိမ်းမြမှာ သွေးများစွာ ထွက်သဖြင့် ဖြူဖျော့၍နေလေတော့သတည်း ။
စိမ်းမြကို ချီသယ်ပိုး၍ တောင်အောက်သို့ ဆင်းကြသောအခါ နက်ကျားသည် စိမ်းမြ အနီးမှာ ကပ်ကာ မသန်သော ခြေတစ်ချောင်းကို မြှောက်လျက် လိုက်ပါ၍ သွားလေ၏ ။
နောက် တနင်္ဂနွေ တစ်ပတ်လောက် ကြာသောအခါ နက်ကျား၏ သေနတ်ဒဏ်ရာရော စိမ်းမြ၏ သံညှပ်ဒဏ်ရာရော ပျောက်ကင်းချမ်းသာ၍ သွားလေ၏ ။ စိမ်းမြ အိပ်ရာမှ ထနိုင်သည်တိုင်အောင် နက်ကျားသည် အိပ်ရာ အနီးမှ မခွာဘဲနေလေသတည်း ။
▢ ပီမိုးနင်း
📖 ဝတ္ထုပဒေသာ ပေါင်းချုပ် ( ၁ )
