❝ မရဏာ ❞
( ပီမိုးနင်း )
ဝတ်လုံမောင်ညွန့်သည် မွန်းလွဲအချိန် ရုံးက အပြန်တွင် မိမိ၏ စားပွဲပေါ်၌ စာတစ်စောင်ကို တွေ့လေရာ စာအိတ်ပေါ်၌ ရှိသော လက်ရေးကို ကြည့်ရင်း မျက်နှာသည် နီမြန်း၍ လာလေ၏ ။ ထို့နောက် စာကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖောက်၍ ကြည့်လေရာ အောက်ပါစာကို တွေ့မြင်ရ လေ၏ ။ ထိုစာသည်ကား ..
“ ကိုညွန့် ယနေ့ည ကျွန်မတို့ အိမ်မှာ စောင်းတီးပါလိမ်မယ် ။ ဧည့်သည်များလည်း စုံသည့် အတွက် အင်မတန် ပျော်စရာကောင်းပါလိမ့်မယ် ။ အင်းစိန်မြို့ခြံကြီး ထဲမှာ လင်ယောက်ျား အဘိုးကြီး တစ်ယောက်တည်းနဲ့ နေရတာဟာ ၊ အဘယ်လောက် ပျင်းရိငြိုငြင်ဖွယ် ဖြစ်တယ် ဆိုတာကို ကိုညွန့် သိပါလိမ့်မယ် ။ ဆက်ဆက်လာပါ ။ တင့်တင့် မျှော်နေပါ့မယ် ”
တင့်
မောင်ညွန့်သည် ထိုစာကို ဖတ်လိုက်သောအခါ ရင်ထဲမှာ နွေးရှိန်း၍ လာလေ၏ ။ အကြောင်းမူကား မောင်ညွန့်သည် လူပျို ဖြစ်သောကြောင့် စစ်ကဲကြီးကတော် တင့်တင့် နှင့် မောင်လို နှမလို ချစ်ခင်၍ နေသည်မှာ အတန်ကြာပြီ ဖြစ်သောကြောင့် မိမိ၏ စိတ်သည် လှပသော မင်းကတော်ကလေးနှင့် နှစ်ယောက်တည်း တွေ့ရသည့် အခါတိုင်း တစ်မျိုးတစ်မည် ဖြစ်သည်ကို သိရလေ၏ ။ သို့သော်လည်း မောင်ညွန့်သည် ဗုဒ္ဓဘာသာ မြန်မာလူမျိုး ယောက်ျားကောင်း ဖြစ်သောကြောင့် မင်းကတော်ကလေး၏ စိတ်က အဘယ်လိုပင် ကြံစေကာမူ မိမိ၏ စိတ်ကို နိုင်နိုင်ကြီး ချုပ်တည်း ထားလေ၏ ။ မင်းကတော် ကလေးမှာ အသက် အစိတ်ခန့် ရှိ၍ အသက် ခြောက်ဆယ် နီးနီးရှိသော စစ်ကဲကြီးက အလှဓာတ် ၊ အဆီအနှစ်တွေကို အဘယ်မျှပင် ဝေငှ၍ ယူရန် အားထုတ်ငြား သော်လည်း စည်းစိမ်ပြည့်ဝ သန်စွမ်းကျန်းမာ လှသဖြင့် ကြီးစဖြစ်သော သစ်ပင်ပျိုလို ၊ စိုစိုပြည်ပြည် ရှိသူမှာ ၊ အားအဆင်း မကုန်နိုင် သကဲ့သို့ ဖြစ်လေရကား မောင်ညွန့်၏ စိတ်ကို များများကြီး အနှောင့်အယှက် ပြုသကဲ့သို့ ဖြစ်လေ၏ ။ တမင်သက်သက် သိလျက်နှင့် ပြုလေသလား ။ ရသေ့ စိတ်ဖြေ သဘောထားကာ အပျင်းဖြေ တွေ့ကြုံပြောဆို သွားလာရာ မောင်ညွန့်က တစ်မျိုးတမည် တလွဲတခြား ထင်လေသလား မသိရချေ ။ ၎င်း တင့်တင့်သည် စစ်ကဲကြီးဦးဘိုးမောင် ပင်စင် ယူပြီး၍ ဇနီးသည်လက်ဟောင်း ဘဝပြောင်း ပြီးနောက် အထက်မြို့တစ်မြို့မှ ရန်ကုန်မြို့သို့ ပြောင်းအလာမှာ ဆောင်ကြဉ်း၍ လာသူကလေး ဖြစ်လေ၏ ။ သို့ဖြစ်သောကြောင့် ၎င်း၏ အမျိုးအမည်မှာ မထင်ရှားသော အမျိုးအမည် ဖြစ်လေ၏ ။
မောင်ညွန့်သည် ထိုစာကို ဖတ်ပြီး သွားရလျှင် ကောင်းမလား ၊ မသွားရလျှင်ကောင်းမလား ။ မတော် အပေါင်းမှားပြီး မကောင်းသော အမှုများကို ပြုမိချေက အလွန်တရာမှ ငရဲ ငအုံကြီးတော့မှာပဲဟု ကြောက်ရွံ့ ရှာလေ၏ ။ သို့သော်လည်း ထိုစာကို ထပ်ခါထပ်ခါ ဖတ်မိသောအခါ တင့်တင့် ခေါ် မင်းကတော်၏ မျက်နှာကို ကွက်ခနဲ ကွက်ခနဲ မြင်၍ လာလေ၏ ။ ထိုအခါ မသွားဘဲ မနေနိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီးလျှင် အစေခံကို ခေါ်လျက် မှာထားစရာ စကားရပ်များကို ပြောကြားလေ၏ ။ မသွားဘူး ၊ သွားမယ် ၊ သွားပါတော့မယ်ဟူသော စိတ်အကြံကို ပြုလိုက်လေ၏ ။ အကြောင်းမူကား အခြားမျက်နှာ တစ်ခုသည် ပေါ်၍ လာလေ၏ ။ ထိုမျက်နှာသည်ကား စစ်ကဲကြီး၏သမီး ခင်ခင်ကြီး၏ မျက်နှာ ဖြစ်လေ၏ ။ မောင်ညွန့်သည် ခင်ခင်ကြီးနှင့် ကလေးချင်း ဘာဝ အနည်းဆုံး အားဖြင့် မျက်လုံးချင်း စုံမက်၍ နေကြသည်မှာ အတန်ကြာသော်လည်း သူလည်း မစ ၊ ငါလည်း မစဘဲ စိတ်ထဲမှာသာ တရွရွ နေကြရှာလေ၏ ။ သို့သော်လည်း ထိုညဉ့် ၌ ခင်ခင်ကြီး မရှိ ။ အကြောင်းမူကား ခင်ခင်ကြီး သည် ပြည်မြို့၌ ရှိသော အရီး တစ်ယောက်ထံ သွား၍ ခေတ္တ နေထိုင်လျက် ရှိလေ၏ ။ ထိုညဉ့် သန်းခေါင်ကျော် သောအခါ မောင်ညွန့်သည် ပျာယီးပျာယာ တစ်ကိုယ်တည်း မိမိ၏ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်၍ လာလေသတည်း ။
ထိုနေ့နံနက် လေးနာရီ အချိန်လောက်သို့ ရောက်သောအခါ ရန်ကုန်မြို့ပေါ်၌ရှိသော တယ်လီဖုန်းဓာတ်ကြိုးများသည် များစွာ လှုပ်ရှား၍ နေကြလေ၏ ။ အကြောင်းမူကား ထိုဓာတ်ကြိုးများပေါ်၌ မံသစက္ခုနှင့် မမြင်နိုင် နားဖြင့် မကြားနိုင်သော ကြီးကျယ်သော သတင်းများသည် ကူးသန်းကာ နေလေ၏ ။
ဝတ်လုံတော်ရမင်း မောင်ညွန့် ၊ မြူနီစီပယ်လူကြီး မောင်ညွန့် ၊ သူကောင်းဖြစ် ရာဇဝတ်တရားသူကြီး အဖြစ် နှင့် သတင်းစာများ၌ အကြိမ်ကြိမ် နာမည်ပါသော မောင်ညွန့် ။ အမျိုးမျိုးသော အသင်းများ၌ ချယ်ယာမင် လုပ်ကာ နာမည် ကျော်ကြားသော ဝတ်လုံတော်ရမင်း၏ နာမည်သတင်းသည် လာလတ္တံ့သော ရက်အနည်း ငယ်တို့ အတွင်း၌ သာလွန် ထင်ရှားကျော်စောခြင်းသို့ ရောက်ရပေတော့မည်မှာ အမှန် ဖြစ်လေ၏ ။ အဘယ်သို့သော သတင်းပေနည်း ။ ထိုမောင်ညွန့် ဟူသော နာမည်၏ ပတ်ဝန်းကျင်၌ ကြည်လင်သော ကျက်သရေရောင်အဝါ ဂုဏ်သတင်းသည် အမြဲ ထင်ရှားခဲ့၏ ။ ထိုနေ့နံနက်၌ အဘယ်မျှလောက် မည်းနက်သော အဆင်းသည် ထိုနာမည်ကို ခြံရံ၍ နေလိမ့်မည်နည်း ။
••••• ••••• •••••
( ၂ )
အင်းစိန်မြို့အနီး၌ ခြံကြီးတစ်ခု ရှိလေ၏ ။ ထိုခြံကြီး၌ ဆလပ် ၊ ဂေါ်ဖီများနှင့် အခြား ဟင်းသီးဟင်းရွက်များအပြင် ၊ ပန်းအမျိုးမျိုး ကိုလည်း စိုက်ပျိုး ရောင်းချလေ၏ ။ များမကြာမီက ၎င်းခြံသည် လက်ကူး လက်ပြောင်းဖြစ်ကာ မြန်မာလူမျိုး ပိုင်ရှင်ဟောင်း၏ လက်မှ အခြားပိုင်ရှင် တစ်ယောက်၏ လက်သို့ ရောက်သွားလေ၏ ။ ထိုပိုင်ရှင်သည်ကား အသက်အရွယ် ငါးဆယ်ခန့် ရှိသော ဗိုလ်ကပြားကြီး ဖြစ်လေ၏ ။
တစ်နေ့သ၌ ၎င်းဗိုလ်ကပြားကြီးသည် နံနက်ခင်း အချိန် ခြံထဲ၌ တစ်ခုသော ကုလားထိုင်စုတ် ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ဆေးတံကြီးကို ကိုက်ဖွာလျက် ဝင်းတောက်သော မျက်မှန်ကြီးနှင့် ခြံအပြင်ဘက်ကို ရှုမျှော်ငေးမော တွေးတော၍ နေလေ၏ ။ ထိုကဲ့သို့ နေသော အခိုက်တွင် လှပသောမိန်းမ တစ်ယောက်သည် နောက်ပါ အဖော် မိန်းမ တစ်ယောက် ၊ ကု,လားတစ်ယောက်နှင့် လျှောက်၍ လာသည်ကို မြင်ရသောအခါ ထိုဗိုလ်စုတ်ကြီး၏ မျက်နှာသည် တင်းမာ၍ လာပြီးလျှင် လက်ခြေများ တုန်လှုပ်၍ လာလေ၏ ။ ထို့နောက်မှ မျက်နှာကို ပြုပြင်ကာ ဂရုမစိုက်သကဲ့သို့ နေလေ၏ ။ မိန်းမသည် ခြံအနီးသို့ ရောက်လာသောအခါ လှပသောပန်းများကို မြင်သဖြင့် ခြံဝမှ ရပ်ကာ ကြည့်ပြီး နဂိုက များစွာ မကြည်လင်သော မျက်နှာမှ ကြည်လင်၍ လာပြီးလျှင် ခြံထဲသို့ ဝင်လာလေရာ ခြံရှင် ဗိုလ်စုတ်ကြီးက ခရီးဦးကြို ပြုလေ၏ ။ ၎င်းနောက် စကားပြောရင်း ပန်းများကို လှည့်လည်၍ ပြလေ၏ ။ ၎င်းမိန်းမသည်လည်း ပန်းများကို ကြည့်ရင်း ဝယ်ခြမ်းလေရာ ဤဗိုလ်သည် တရုတ်လည်း မဟုတ် ၊ ကု,လားလည်း မဟုတ် ၊ မြန်မာလည်း မဟုတ် ၊ မဆိုင်တဲ့ အလုပ်မျိုးကို လာ၍ လုပ်ကိုင်ပေသည်ဟု တွေးတောသော မျက်နှာမျိုးနှင့် ၊ ၎င်းဗိုလ်ကြီး၏ မျက်နှာကို မကြာခဏ ကြည့်လေ၏ ။ ထို့နောက် ပန်းများကို ဝယ်ခြမ်းပြီး သောအခါ ၎င်းမိန်းမသည် လှည့်ကြည့် လှည့်ကြည့်နှင့် ထွက်သွားလေ၏ ။ ခြံရှင်ဗိုလ်စုတ်သည်ကား မိမိ၏ ကုလားထိုင်၌ ပြန်၍ ထိုင်ကာ အံကြိတ်လျက် နေလေ၏ ။
ထိုနေ့ညနေ၌ ခြံရှင်သည် လက်များကို နောက်သို့ ပစ်ကာ ခြံထဲ၌ လမ်းလျှောက်၍ နေလေ၏ ။ ထိုကဲ့သို့ နေခိုက်တွင် နံနက်က လာသော မိန်းမသည် ခြံဝသို့ ရောက်လာလေ၏ ။ ၎င်းဝတ်စားဆင်ယင်၍ လာပုံမှာ နံနက်ကထက် ပိုမို လှသဖြင့် များစွာ နုပျိုလျက် အလွန်တရာ ချစ်ဖွယ်ကောင်းသော အသွင် ရှိလေ၏ ။ သို့သော်လည်း အဖော် မပါ ၊ တစ်ကိုယ်တည်း ရောက်လာသည်မှာ များစွာ ထူးခြားလေ၏ ။ ခြံရှင်သည် မနက်က နည်းတူ ခရီးဦးကြို ပြုလေ၏ ။ သို့သော်လည်း ၎င်းမိန်းမသည် ခရီးဦးကြို ပြုသည်ကို ဂရုမထားဘဲ မိမိဘာသာ ပန်းများကို ကြည့်ရင်း ဗိုလ်၏ တဲဘက်သို့ ရောက်အောင် လှည့်သွားလေ၏ ။
တဲဝနားသို့ ရောက်သောအခါ နောက်သို့ လှည့်ပြီးလျှင် ခြံရှင် ဖြစ်သူ၏ မျက်နှာ တည့်တည့် ကြည့်လျက် “ ရှင် ကျွန်မကို ကာဖီကလေးများ မတိုက်ဘူးလား ” ဟု ပြောလေရာ ဗိုလ်က “ အို ကာဖီ အသင့်ရှိပါတယ် ။ ကြွပါ ၊ တဲကိုဝင်ပါ ” ဟုပြောရင်း တဲထဲသို့ ဝင်သွားလေရာ မိန်းမသည် နောက်က လိုက်၍ သွားလေ၏ ။ ထိုတဲသည် သက်ငယ်မိုး သက်ငယ်ကာ တဲဝိုင်း ဖြစ်လျက် အတွင်းမှာ အင်္ဂတေခင်း သဖြင့် များစွာ သန့်ရှင်းလေ၏ ။ တဲတစ်ခြမ်းမှာ အိပ်ရာခန်း ဖြစ်၍ လိုက်ကာ တစ်ခု ချထားလေရာ အရှေ့ခန်း တစ်ခြမ်းမှာ သားနားသော ဧည့်ခန်း ဖြစ်လေ၏ ။ ၎င်းတို့ ဝင်ရောက် သွားကြသောအခါ တရှဲရှဲ မြည်တွန်တောက်တီး၍ နေသော ဓာတ်ဆီမီးဖိုကလေး၏ ပြာလဲ့သော မီးတောက် အပေါ်၌ သံကရားကလေး တစ်ခုသည် အဖုံးကလေး တကြွကြွနှင့် ဆူဝေကာ နေလေ၏ ။
ဗိုလ်သည် ၎င်းမိန်းမအား စားပွဲအနီးရှိ ကုလားထိုင် တစ်ခုကို ဆွဲယူကာ ထိုင်စေပြီးနောက် လက်ဖက်ရည်များကို ကိုယ်တိုင် ဖျော်၍ နေလေ၏ ။ မိန်းမသည်ကား ၎င်း၏ မျက်နှာကိုသာ အမှတ်တမဲ့ ကြည့်လျက်နေလေ၏ ။
ဗိုလ်သည်ကား ၎င်းမိန်းမကို ဂရုမစိုက်ဘဲ လက်ဖက်ရည် ပြင်ဆင်ခြင်း အလုပ်ကိုသာ စကား မပြောဘဲ လုပ်နေလေ၏ ။ အတန်ကလေး ကြာ၍ ပြီးစီးသဖြင့် လက်ဖက်ရည်သောက်မည် ရှိသောအခါ
မိန်းမက ။ ။ “ ကျွန်မ သည်တဲထဲမှာ ရှင်နဲ့ နှစ်ယောက်တည်း လက်ဖက်ရည် သောက်နေတာကို ဘယ်လိုများ အောက်မေ့သလဲ ”
ဗိုလ် ။ ။ “ ကျုပ်ကို ဘာအောက်မေ့လို့ ခင်ဗျား ဝင်လာတာလဲ ”
မိန်းမ ။ ။ “ ရှင် ရုပ်ဖျက်ပေမဲ့ ၊ ကျွန်မကို လှည့်စားလို့ မရပါဘူး ။ ရှင် ဘာပြုလို့ သည်မှာ လာပြီး နေသလဲ ”
ဗိုလ် ။ ။ “ ကျုပ်အပေါ်မှာ သည်လောက်ကြီးတဲ့ အပြစ်ကြီး ကျရောက်ပြီး ဝရမ်းပြေး အဖြစ်နဲ့ ပုန်းလျှိုးနေရတာကို အသိသားနဲ့ ၊ သည်စကားကို ပြောရသလား ”
မိန်းမ ။ ။ “ ရှင် ဝရမ်းပြေး ဖြစ်ရင် ဝေးဝေးကို ပြေးဖို့သာ ရှိပါတယ် ။ အခုလို သည်အနီးအနားမှာ လာပြီး ပုန်းနေဖို့ မရှိပါဘူး ။ ရှင့် စိတ်ထဲမှာ အကြံတစ်ခု ရှိတယ် ထင်ပါတယ် ။ ရှင် ဘာကို အလိုရှိသလဲ ။ ငွေကို အလိုရှိရင် ပြောပါ ။ ရှင် လိုသလောက် ပေးပါ့မယ် ။ ဝေးဝေးကို ပြေးပါ ”
ဗိုလ် ။ ။ “ ကျုပ်ကို တကယ် သနားလို့ ပြောတာလား ။ သို့မဟုတ် ကိုယ့်ကိုယ်ကို မလုံလို့ ပြောတာလား ။ အခု အများ ပြောနေကြတာက ၊ မင်းကတော် တင့်တင့် ဟာ ဝတ်လုံ မောင်ညွန့်နဲ့ တစ်မျိုးတစ်မည် ဖြစ်တာနဲ့ ၊ မောင်ညွန့် နဲ့ တိုင်ပင်ပြီး စစ်ကဲကြီးကို သ,တ်တယ်လို့ ကျော်နေပါတယ် ။ ဘယ်လိုပဲ ကျော်ကျော် ၊ တရားခံဖြစ်ပြီး ရှောင်နေရတာက ကျုပ်ပါ စစ်ကဲကြီး သေတာကလည်း ကျုပ် အိပ်ရမယ့် အခန်းထဲမှာ ဖြစ်ပါတယ် ။ သည်တော့ကာ ကျုပ်အပေါ်မှာ အပြစ် ပပျောက်အောင် ကျုပ်ကြံ စည်နေပါတယ် ။ မင်းကတော် ဘာမှ ပူစရာ မရှိပါဘူး ”
တင့် ။ ။ “ ရှင် ကျွန်မကို ထင်သလား ။ ရှင့်ကို ကြိုက်လို့ ကျွန်မလင် စစ်ကဲကြီးကို ကျွန်မက သ,တ်ပစ်တယ်လို့ ဆိုချင်သလား ”
ညွန့် ။ ။ “ သည်အကြောင်းကို မသိနိုင်သေးပါဘူး ။ ကိုယ်စောင့်နတ်များမှသာ သိမှာပါပဲ ။ မင်းကတော် အပေါ်မှာ အပြစ် မရှိရင် အပြစ်ရှိသူကို ကျုပ် ရှာသည့် အတွက် စိတ်ပူဖို့ မရှိပါဘူး ”
ထိုအခါ တင့်တင့်သည် ငိုတော့မည့် မျက်နှာနှင့် ကုလားထိုင်ပေါ်မှ ဆင်းကာ ဒူးထောက်လျက် မောင်ညွန့်၏ ခြေကို ဖက်၍ ပြောသည်မှာ
“ ကိုညွန့်ရဲ့ ၊ ရှင့်ကို ကျွန်မ ချစ်တယ်ဆိုတာ အသိ ဖြစ်ပါတယ် ။ ကျွန်မကို ဘယ်အတွက် ညှင်းဆဲပါသလဲ ။ စစ်ကဲကြီး သေကတည်းက ကျွန်မမှာ တစ်နေ့မှ စိတ်မအေးဘဲ တထိတ်ထိတ်နဲ့ နေရ ပါတယ် ။ ကိုညွန့် ကျွန်မကို သနားသဖြင့် တော်ရာကို သွားပါ ။ ငွေအလိုရှိသလောက်ကို ယူပြေးပါ ” ဟု တောင်းပန်လေ၏ ။
ညွန့် ။ ။ “ ချစ်တဲ့ စကားကို မပြောပါနဲ့ ၊ စစ်ကဲကြီး သေမယ့်ညက ကျုပ်အိပ်တဲ့ အခန်းထဲကို မင်းကတော် ဝင်လာမယ် ဆိုတဲ့ စာကို အခန်း စားပွဲပေါ်မှာ တွေ့ရသည် နှင့်တစ်ပြိုင်တည်း မကောင်းသမှုကို ပြုမိမည် ကြောက်သည့်အတွက် ပြေးလာခဲ့ရတယ် မဟုတ်လား ။ ကျုပ် ကြာသမား မဟုတ်ပါဘူး ။ မင်းကတော် ငွေကိုလည်း ကျုပ် မလိုချင်ဘူး ။ မင့်ကိုလည်း ကျုပ် မညှင်းဆဲချင်ပါ ဘူး ။ ကျုပ်အပေါ်မှာ အကျိုးယုတ် အရှက်ကွဲ ကျရောက် နေတဲ့ အပြစ်ဟာ နှစ်ပြစ် ဖြစ်ပါတယ် ။ မင်းကတော်နဲ့ တိတ်တဆိတ် ပတ်သက်တယ် ဆိုတဲ့ အပြစ်က တစ်ပြစ် ၊ စစ်ကဲကြီးကို သ,တ်တယ် ဆိုတဲ့ အပြစ်က တစ်ပြစ်ပါ ။ သည်အပြစ်တွေ ပြေပျောက်အောင် လက်သည်ကို ရအောင် ရှာပြီးမှ သွားနိုင်ပါလိမ့်မယ် ။ မင်းကို ကျုပ်ချစ်ရင် ဟိုညက မင်း လာပြီး ချိန်းခြောက်တုန်းက မပြန်ဘဲ နေမှာပေါ့ ။ အကယ်၍ မင်းကတော် အပေါ်မှာ သည်အပြစ် ကျရောက်နေလျှင် သိရရင် တော်ပါပြီ ။ ကျုပ် မည်သူကိုမှ မပြောဘဲ လွတ်ရာ ထွက်သွားပါတော့မယ် ။ ဖွင့်လို့သာပါ ၊ အချစ်စကားကိုဖြင့် မပြောလာပါ ။ လင်ကြီး ရှိတုန်းက ကျုပ်ကို လာပြီး သွေးဆောင်တဲ့ မိန်းမဟာ တစ်သက်လုံး ဘယ်တော့မှ ကောင်းမယ့် မိန်းမ မဟုတ်ပါဘူး ”
ထိုအခါ မင်းကတော်သည် ခေါင်းငုံ့၍ နေရာမှ ထပြီး မတ်တတ်ရပ်ကာ စကား မပြောဘဲ နေလေ၏ ။ ထို့နောက် မောင်ညွန့်၏ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီးလျှင် လက်သီးဆုပ်ကာ ထွက်ခွာ၍ သွားလေ၏ ။
နောက်တစ်နေ့ နံနက်၌ မောင်ညွန့်သည် ဗိုလ်စုတ်ကြီး အသွင်အပြင် နှင့် အခါတိုင်းနည်းတူ ခြံထဲတွင် လှည့်လည်ကာ နေလေခိုက်တွင် စစ်ကဲကြီး၏ သမီး ခင်ခင်ကြီး သည် ယောင်ပေယောင်ပေနှင့် ခြံထဲကို နောက်ပါ မိန်းမ အဖော် တစ်ယောက်နှင့် ရောက်၍ လာလေ၏ ။ မောင်ညွန့် သည် ခင်ခင်ကြီးကို မြင်သောအခါ ရုပ်ဖျက်၍ ထားသော မျက်နှာပေါ်၌ သွေးရောင်များ လျှမ်းတောက်၍ လာလေ၏ ။ ထို့နောက် လည်ပတ်ကြည့်ရှုကြပါ ဟု ပြောလျှင် မိမိလည်း မယောင်မလည် လျှောက်လေ၏ ။ ထိုအခိုက် ခင်ခင်ကြီး နှင့် နောက်ပါ အဖော်မိန်းမသည် အောက်ပါအတိုင်း စကားပြောကြလေ၏ ။
ခင် ။ ။ “ ဘယ့်နှယ်လဲ မမြရဲ့ ။ ရှင့်မင်းကတော်ဟာ တယ်ပြီး ဂနာမငြိမ်ပါကလား ။ သူ ဟိုဘက်ခြံကို ဘာပြုလို့ မကြာမကြာ သွားရတာတဲ့တုန်း ”
မြ ။ ။ “ ခင်ခင်ကြီးမှ မသိရရင် ၊ မမြ ဘာသိမှာတဲ့တုန်း ။ သူ့ဦးကြီး တစ်ယောက် အထက်က မကျန်းမမာနဲ့ ရောက်လာပြီး အေးအေးချမ်းချမ်း လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေချင်တယ် ဆိုတာနဲ့ ၊ သည်ဦးကြီးကို သည်ခြံထဲမှာ ထားတယ်လို့ ပြောတာပဲ ။ သည်အကြောင်းကို ခင်ခင်ကြီးလည်း အသိသားကပဲ ”
ခင် ။ ။ “ သိတော့ သိပါတယ် ။ ရောက်လာတယ် လို့သာ ကြားသိရတာပဲ ။ တစ်ခါမှ မမြင်ရဘူး ။ ခင်ခင် လည်း ခြံထဲကို တစ်ခါမှ ဝင်ပြီး မကြည့်ရဘူး ။ သည်လူကြီး အပြင်ကို ထွက်တာကိုလည်း တစ်ခါမှ မတွေ့ရဘူး ။ သည်ခြံထဲကို သူတစ်ယောက်က လွဲရင် ဘယ်သူမှ မဝင်ရဘူး ”
မြ ။ ။ “ မပြောတတ်ပါဘူး ခင်ခင်ကြီးရယ် ၊ မြ ဖြင့် တယ်ပြီး မသင်္ကာပါဘူး ။ ခင်ခင်ကြီးရဲ့ ဖခင်ကို သ,တ်တဲ့ လူဟာ သည်ခြံထဲမှာများ ရှိသလား မသိဘူး ”
ခင် ။ ။ “ ကိုညွန့်လား ၊ သည်လူ သည်မှာ မနေဝံ့ပါဘူး ။ ကျွန်မလည်း အင်မတန် အတွေးရ ခက်နေတာပဲ ။ အရင်ကတော့ မမြရဲ့ ၊ ရှင်သိတဲ့ အတိုင်းပဲ ။ ကိုညွန့် ဆိုတာ သူတော်ကောင်းရယ်လို့ ခင်ခင်ကြီး အင်မတန် အားထားခဲ့တာပဲ မမြရဲ့ ။ ခင်ခင်ကြီးနဲ့ ကိုညွန့်နဲ့ တစ်ယောက် အပေါ်မှာ တစ်ယောက် ဘယ်လို သဘောထားကြတယ် ဆိုတာကို ၊ မမြ တစ်ယောက်ပဲ သိတာပါပဲ ။ သည်အကြောင်းကို မမြက လွဲရင် ဘယ်သူမှ မသိပါစေနဲ့ မမြရယ် ”
မြ ။ ။ “ အို စိတ်ချပါ ။ တကယ်ဆိုတော့ ခင်ခင်ကြီး နဲ့ ကိုညွန့်နဲ့ ဘာမှလည်း ထိထိရောက်ရောက် ဖြစ်ရသေးတာ မဟုတ်ပါဘူး ”
ခင် ။ ။ “ ဟုတ်ကဲ့ ၊ ဘာမှတော့ မဖြစ်ရသေးပါဘူး မမြရဲ့ ၊ မဖြစ်လို့သာ တော်တော့တာပေါ့ရှင် ၊ စိန်ကဲ ကျောက်ကဲ ကိုသာ ခတ်လို့ရတယ် ။ လူကဲကို ခတ်ဖို့ရန် အင်မတန် ခက်တယ် ဆိုတာ ၊ အင်မတန် မှန်တာပါပဲ ”
ခင်ခင်ကြီးသည် ထိုကဲ့သို့ ပြောသော်လည်း မောင်ညွန့်၏ မျက်နှာကို ဘယ်အခါမှ လုံးလုံးကြီး ဖျောက်ဖျက်၍ မရဘဲ ထင်မြင်၍သာ နေရသည့် အကြောင်းကို မမြအား ပြော၍ မပြဘဲ မျိုသိပ်ကာ ထား လေ၏ ။ မိမိ၏ ဖခင်ကို သ,တ်သော ဤဝရမ်းပြေးလူဆိုး ကိုပင် ခြံကြိုခြံကြား၌ တွေ့များတွေ့ ရလေမလားဟု စိတ်ထဲ၌ အောက်မေ့ကာ တွေ့ချင်သလိုလို ဖြစ်၍ နေလေ၏ ။
ထိုကဲ့သို့ ပြောရင်း ခြံထဲကို လှည့်လည်၍ သွားလေရာ တဲကလေး အနီးသို့ ရောက်သွားကြလေ၏ ။ တဲ အနီးသို့ ရောက်သွားကြသောအခါ ထူးဆန်းသော တဲအဝမှ အတွင်းသို့ ငုံ့၍ ကြည့်မိကြလေ၏ ။ ထိုအခိုက်တွင် ခြံရှင်သည် တဲတစ်ဖက်မှ ဘွားခနဲ ပေါ်၍ လာပြီး “ လက်ဖက်ရည် သောက်ကြမလား ” ဟု ပြောလေ၏ ။
ခင် ။ ။ “ ကိစ္စ မရှိပါဘူး ။ ကျွန်မတို့ ပျင်းလို့ လာလည်ကြပါတယ် ။ သည်ပန်းခြံ အင်မတန် သာယာတယ်လို့ သတင်းကြားရလို့ပါ ”
ညွန့် ။ ။ “ အို ၊ အားနာစရာ မရှိပါဘူး ။ ကျွန်တော့် ခြံထဲကို လာရင် ဘယ်သူမှ လက်ဖက်ရည် မသောက်ဘဲ မပြန်ရဘူး ။ ဝင်ပါ ဝင်ပါ မကြောက်ပါနဲ့ ။ ကျွန်တော် လူကောင်း တစ်ယောက်ပါ ” ဟု ပြောပြီး မိမိက အရင် စတင်၍ ဝင်လေ၏ ။
ခင်ခင်ကြီးသည် လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း မောင်ညွန့်၏ မျက်နှာကို မကြာခဏ ကြည့်လေ၏ ။ ထိုကဲ့သို့ ကြည့်ရင်းပင် မျက်နှာများ ပျက်၍ လာလျက် သောက်လျက် ရှိသော လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်ကို စားပွဲ ပေါ်၌ချကာ ခက်တရော်သော မျက်နှာနှင့် “ လာ မမြ သွားမယ် ” ဟု ပြောပြီး ထလေ၏ ။ ထိုအခါ မောင်ညွန့်သည် စကားတစ်လုံးမျှ မပြောဘဲ ခင်ခင်ကြီး၏ မျက်နှာကို စိုက်ကာ ကြည့်လျက် ငေးနေလေ၏ ။ ခင်ခင်ကြီးလည်း ထွက်၍ လာခဲ့လေ၏ ။ မမြ မှာမူ အကြောင်းရင်းကို မရိပ်မိဘဲ လိုက်၍ လာရသဖြင့် ခင်ခင်ကြီး ဘာများပါလိမ့်မလဲ ဟု မမေးဝံ့သောကြောင့် ခင်ခင်ကြီး ကိုသာ အကဲခတ်ရင်း လာခဲ့လေ၏ ။
••••• ••••• •••••
( ၃ )
ခင်ခင်ကြီးသည် မောင်ညွန့်ကို ချစ်သူ ဖြစ်သောကြောင့် ဖခင်ကို သ,တ်သော ဝရမ်းပြေး အနေနှင့် အဘယ်ပုံ ကလဲ့စားချေရမည်ကို ကြံစည်ကာ နေသော်လည်း မောင်ညွန့်ကို မြင်ရသောအခါ အချစ်ဟောင်းသည် မပြေပျောက်ဘဲ ၊ မုန်းပါတယ်ဟု အဘယ်လိုပင် ဆိုငြားသော်လည်း သနားစိတ် မကင်းသကဲ့သို့ ထိုခြံ အတွင်းကိုသာ မကြာခဏ ပြန်ချင် သကဲ့သို့ နေလေရာ ဤဖောက်ပြန်သော စိတ်ကို နှိမ်နင်းလျက် ဤမကောင်းသော လူဆိုး ဝရမ်းပြေးကို ပုလိပ်ထံ အပ်မှ တော်မည်ဟု စိတ်အကြံ ပြုရက်ရှာလေ၏ ။ ထိုအကြံပြုရာ၌ စိတ်ကို မပိုင်ဘဲ ချီတုံချတုံ နေရှာလေသတည်း ။
တစ်နေ့သ၌ ခင်ခင်ကြီးသည် မိမိ၏ အိမ်ရှေ့ပန်းခြံထဲ၌ ပန်းများကို ကြည့်ရှုနေခိုက်တွင် မိန်းမပျို တစ်ယောက်သည် ရောက်လာပြီးလျှင် ခင်ခင်ကြီး၏ အပါးသို့ ကပ်ကာ “ မင်းကတော် ရှိပါရဲ့လားရှင် ” ဟု မေးလေ၏ ။ ခင်ခင်ကြီးက မင်းကတော် အိမ်ပေါ်မှာ ရှိကြောင်းနှင့် ပြောပြပြီးနောက် အိမ်ပေါ်ကို တက်ရန် လမ်းပြလိုက်လေလျှင် မိန်းမပျိုသည် အိမ်ပေါ်သို့ တက်သွားလေ၏ ။
အတန်ကလေးကြာသောအခါ ခင်ခင်ကြီးသည် အဘယ်က မိန်းမပျို ဖြစ်သည် ။ အဘယ်သို့သော ကိစ္စနှင့် လာသည် အကြောင်းကို သိလိုသဖြင့် အိမ်ပေါ်သို့ အမှတ်မဲ့ တက်သွားလေ၏ ။ အိမ်ပေါ်တွင် ရောက်၍ မင်းကတော်၏ အခန်း အနီးတွင် တိတ်တဆိတ် ရပ်ကာ နားထောင်လေရာ အောက်ပါစကားများကို ကြားရလေ၏ ။
မိန်းမပျို ။ ။ “ သူ အစ်မကြီးဆီကို ဘယ်နည်းနဲ့မှ မရောက်ဘဲ မနေနိုင်ဘူး ၊ ရောက်မှာပဲ ။ ကျွန်မတို့ မောင်နှမနှစ်ယောက်မှာ အစ်မကြီး ပစ်သွားကတည်းက အင်မတန် ဆင်းရဲနေပါတယ် ။ အစ်မကြီး ပြန်မကြည့်လေတော့ ကျွန်မမှာ မောင်ကြီး ကိုပဲ အားကိုးပြီး နေရတာပဲ ။ သူ ပြန်လာနိုးနိုးနဲ့ ကျွန်မ မျှော်နေတာ တစ်နှစ်နီးနီး ရှိပါပြီ ။ အခု မလာနိုင်တာနဲ့ အစ်မကြီးဆီကို လိုက်လာပါ တယ် ။ သိရင် ပြောပါ ။ အခု သူ ဘယ်မှာ ရှိသလဲ ”
မင်းကတော် ။ ။ “ ငါ ဘာမှ မသိဘူး ။ ညည်း ငါ့ကို လာပြီး ဒုက္ခမရှာပါနဲ့အေ ။ ညည်း ငွေကြေး အလိုရှိရင် ပြောပါ ၊ ဘယ်လောက် လိုချင်သလဲ ”
မိန်းမပျို ။ ။ “ အစ်မကြီး ၊ သည်လို ပြောတာ ဘာကောင်းသလဲ ။ မောင်ကြီး မရှိရင် ကျွန်မ ဘယ်သူနဲ့ နေရမလဲ ။ ကျွန်မ မောင်ကြီးရဲ့ သတင်း နားထောင်ရဦးမယ် ။ အစ်မကြီး သူ့ကို မချစ်ပေမဲ့ ၊ ကျွန်မ သူ့လက်ပေါ်မှာ ကြီးတာပါ ။ မိဘလည်း မရှိ ၊ သည်မောင်ကြီးကိုပဲ အားကိုး နေရပါတယ် ။ ကျွန်မ သူ့ကို မတွေ့မချင်း မပြန်နိုင်ဘူး ။ သူအစ်မကြီး ဆီကို ရောက်တယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းကို ကျွန်မထံ စာပြန်ပြီး ပေးလိုက်ပါတယ် ။ အခုတော့ အစ်မကြီးက ဘာမှ မသိဟန်နဲ့ ပြောတာ မကောင်းပါဘူး ။ အစ်မကြီးဆီက တစ်ဆင့် ဘယ်ကို သွားတယ်ဆိုတာ ပြောပြပါ ”
မင်းကတော် ။ ။ “ ညည်းမောင်ဟာ လူတေလူပေ တစ်ယောက် ဖြစ်တယ် ။ ငါ သူ့ကို ထိန်းမရနိုင်ဘူး ။ ငါလည်း မသိဘူး ၊ ညည်းဆီကို ရေးလိုက်တဲ့ စာဟာ လီစယ်တဲ့ စာနဲ့ တူတယ် ။ ငါ ဘာမှ မသိဘူး ၊ ညည်းသည်မှာ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ငါ့ကို နှောင့်ယှက်ပြီး နေမလို့လဲ ”
မိန်းမပျို ။ ။ “ မောင်ကြီး သတင်းကို မကြားရ မချင်း ၊ ကျွန်မ သည်မှာ နေမယ် ”
ထို့နောက် စကားတိတ်၍ သွားလေ၏ ။ ခင်ခင်ကြီး ကလည်း အတန်ကလေး ကြာစွာ ရပ်နေပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ရာမျှ ထပ်မံ၍ မကြားရသောအခါ ထွက်ခွာ၍ လာပြီးလျှင် မိမိ၏ အခန်းထဲကို ဝင်လျက် ၊ ကြားရသော စကားများအကြောင်းကို စဉ်းစားကာ နေလေ၏ ။
“ ဤမိန်းမ ပျိုသည် သူ့ညီမ ဖြစ်၏ ၊ သည် မောင်ဆိုတဲ့ လူဟာ လူဆိုး လို့ ပြောပါကလား ။ အခု အဘယ်မှာ ပါလိမ့်မလဲ ။ သူ လာတာကို ငါလည်း မမြင်ရ ၊ ဖေဖေ သေတုန်းက ငါလည်း မရှိ ။ သေပြီးလို့ ခေါင်းသွင်းပြီးမှ ငါ ရောက်ပြီးလာတယ် ။ သည်အခါတုန်းက သူ့မောင် ရောက်လာပြီး ဖေဖေကို မောင်နှမနှစ်ယောက် တိုင်ပင် သ,တ်လေသလား ။ တိုင်ပင်၍ သ,တ်ပြီး လွတ်ရာကို ပြေးရန် ၊ ငွေကြေးနှင့် လွှတ်လိုက်လေသလား ။ သည်အတိုင်း မှန်ရင် ကိုညွန့်မှာ ဧကန် အပြစ် ရှိမှာ မဟုတ် ။ ကိုညွန့်သည် မတရား စွပ်စွဲခြင်းကို ခံနေရတာနဲ့ တူတယ် ။ ဟိုခြံထဲမှာ ရှိတဲ့ သူ့ဦးကြီး လူမမာဆိုတာ သည်မောင်များ ဖြစ်လေသလား ” ဟု စိတ်ထဲ၌ အောက်မေ့ကာ “ ငါ အဘယ်ပုံ ကြံပြီး ၊ ခြံထဲကို ရောက်အောင် ဝင်ရပါမည်လဲ ” ဟု တွေးကြံကာ နေလေ၏ ။
ထိုနေ့ ညနေအချိန်၌ မင်းကတော်သည် တစ်ယောက်တည်း အိမ်ပေါ်က ဆင်းပြီးလျှင် တောင်မြောက် လေးပါး ကြည့်ရှုကာ ထွက်သွားသည်ကို ခင်ခင်ကြီးသည် မြင်လိုက်ရပါသည်နှင့် ကတ္တီပါစောင်အနက် တစ်ခုကို ခြုံကာ တိတ်တဆိတ် နောက်ဖေးလှေကားမှ ဆင်းပြီးလျှင် နောက်ယောင်ခံ၍ လိုက်သွားလေ၏ ။ ယင်းကဲ့သို့ လိုက်သွားရာတွင် မိမိ၏ နောက်၌ တစ်ခုသော တောစပ်မှ ခြေသံလိုလို ကြားရသဖြင့် နောက်သို့ လှည့်၍ ကြည့်လိုက်လေရာ ၊ မည်းခနဲ ရိပ်ခနဲ ပျောက်ကွယ်၍ သွားသော လူတစ်ယောက်၏ သဏ္ဌာန်ကို မြင်လိုက်ရလေလျှင် ထိတ်လန့်လျက် မင်းကတော်၏ နောက်သို့ ခပ်မြန်မြန် လိုက်သွားလေ၏ ။
အတန်ကြာသောအခါ တစ်ဖန် အသံကို ကြားရပြန်သဖြင့် နောက်သို့ လှည့်၍ ကြည့်သောအခါ မောင်ညွန့် ကို တွေ့ရလျှင် အကြောက်အလန့် ပြေလျက် မောင်ညွန့်၏ မျက်နှာကို ကြည့်ကာ “ ကိုညွန့် ၊ ကိုညွန့် ၊ ရှင် ဘာကို လာပြီး ချောင်းသလဲ ။ ရှင် ရုပ်ဖျက်ပေမဲ့ ကျွန်မ သိပါတယ် ” ပြောလေ၏ ။ မောင်ညွန့် က “ ခင်ခင်ကြီး ၊ သိရင် အသာနေပါ ။ ကျုပ် အပေါ်မှာ အများ ထင်ကြသလို ခင်ခင်ကြီး ထင်မှာကိုသာ ကျုပ် စိုးရိမ်ပါတယ် ” ဟု ပြောပြီးလျှင် ခင်ခင်ကြီး၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ကိုင်ဆွဲလေ၏ ။ ခင်ခင်ကြီးက “ ရှင့်မှာ အပြစ် မရှိတာကို ကျွန်မ ယုံကြည်ပါ တယ် ။ အခု ရှင် ဘယ်ကို သွားမလို့လဲ ” ဟု မေးလေ၏ ။
မောင်ညွန့်က “ ကျုပ် ဟိုခြံထဲမှာ ဘာရှိသလဲ ဆိုတာ မသင်္ကာလို့ သွားကြည့်မလို့ပါ ။ ခင်ခင်ကြီး ကကော ဘယ်ကို သွားမလို့လဲ ” ဟု မေးလေ၏ ။ ခင်ခင်ကြီးက “ ကျွန်မလည်း ရှင့်လိုပဲ မသင်္ကာလို့ လာတာပါ ။ ရှင် ကျွန်မနဲ့ အတူ သွားမလား ” ဟု မေးလေ၏ ။ ထို့နောက် နှစ်ယောက်သား ခြံအနီးတွင် ရစ်ဝဲရစ်ဝဲနှင့် နေကြလေ၏ ။ ခြံမှာလည်း သံကြိုးများ ကာလျက် လွန်စွာ လုံခြုံသောကြောင့် ဝင်ပေါက်ရဖို့ရန် အတော် ရှာဖွေရလေရာ နွားများ တိုး၍ သံကြိုးများ ပြတ်လျက်နေသော အပေါက် တစ်ခုကို တွေ့ကြရလေလျှင် မကြာမီ ခြံထဲသို့ ရောက်သွားကြလေရာ သာ၍ပင် မှောင်ကျ၍ သွားလေ၏ ။ ထို့နောက် ဥယျာဉ်၏ အတွင်းဘက်ကို ကြည့်လိုက်လေလျှင် သစ်ပင်များ၏ အကြား၌ တစ်ပိုင်းမြုပ် တစ်ပိုင်းပေါ် ကာ မှေးလှစွာသော လရောင်တွင် ကြောင်ကြောင်ကြားကြား အဆင်းရှိသော ပျဉ်ထောင်အိမ်ကလေးတစ်ဆောင်ကို တွေ့ မြင်ကြရလေ၏ ။ မောင်ညွန့်နှင့် ခင်ခင်ကြီးတို့သည် ထိုအိမ် အပါးသို့ ရောက်သွားကြလေရာ အိမ်ထဲမှ တီးတိုး စကားပြောသော အသံများလို မသဲမကွဲ ကြားရလေလျှင် အပါးကို ကပ်၍ သေချာစွာ နားထောင်ကြလေ၏ ။ ထိုအခါ အောက်ပါစကားများကို ကြားရလေ၏ ။
မင်းကတော် ။ ။ “ ကျွန်မ အခုကို နေ့ရောညရော ဘယ်အခါမှ မအေးရဘဲ ပူလောင်ပြီး နေရမယ်ဆိုရင် မကြာမီ ဧကန် သေရပါတော့မယ် ။ ရှင် ဒီမှာ ရှိတာကို လူ သိသွားမှာ စိုးတာက တစ်မျိုး ၊ ကျွန်မကို ဘယ်နေ့မှာ လာပြီး ဖမ်းမလဲ ဆိုတာ ကြောက်ရတာက တစ်မျိုး ” ဟု ရှိုက်ငင်ကာ ပြောလေ၏ ။
ထို့နောက် ကြားရသော အသံမှာ အလွန်တရာ နိမ့်၍ မသဲကွဲသော ယောက်ျားတစ်ယောက်၏ အသံ ဖြစ်လေ၏ ။
ထို့နောက် မင်းကတော်က “ သည်လိုဖြင့် ကြာကြာ နေနိုင်ဖို့ မရှိဘူး ။ တခြားကို မပြေးသမျှဖြင့် သည်အမှုဟာ ဧကန် ပေါ်တော့မှာပဲ ။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက် ရောက်လိုရာ ရောက် ဆိုတာလို ပြေးချင်တော့တာပဲ ” ဟု ပြောလေ၏ ။
ထိုအခါ ခင်ခင်ကြီးသည် ကလဲ့စားချေလိုသော ဇောနှင့် တစ်ကိုယ်လုံး ဆတ်ဆတ်တုန်၍ လာလေရာ မောင်ညွန့်သည် အိမ်ရှေ့တံခါးကို အတင်း တိုး၍ ဝင်လေ၏ ။ ခင်ခင်ကြီးလည်း နောက်က လိုက်ပါ၍ လာလေရာ နှစ်ယောက်စလုံး တွေဝေ မိန်းမောအံ့သြကာ ပါးစပ်ဟ လျက် မျက်လုံးများ ပြူးကြ၍ မိမိတို့၏ ရှေ့၌ မြင်ရသော အခြင်းအရာသည် တကယ်မှ ဟုတ်ပါ့မလားဟု သံသယ ဖြစ်၍ နေကြလေ၏ ။ အကြောင်းမူကား ခပ်မှိန်မှိန် ထွန်း၍ ထားသော လသာမီးအိမ်အောက် ပက်လက်ကုလားထိုင် ပေါ်တွင် ထိုင်၍ နေသူသည် အခြားမဟုတ် စစ်ကဲကြီး ကိုယ်တိုင် ဖြစ်၍ နေလေ၏ ။ မင်းကတော်သည်ကား ကုလားထိုင်ကို မှီကာ ဒူးထောက်လျက် နေလေ၏ ။ စစ်ကဲကြီးသည် ခင်ခင်ကြီးကို မြင်သောအခါ မျက်ရည်များကို တားဆီး၍ မရဘဲ အသံတုန်တုန်နှင့် လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်ကာ “ သမီး ... သမီး ၊ ဖေဖေ့ သမီးကြီးရဲ့ ။ ဖေဖေ့ဆီကို လာပါဦး ” ဟု ပြောလေရာ ခင်ခင်ကြီးသည် ဖခင်ကို ပြေး၍ ဖက်ပြီး ငိုရှာလေ၍ မောင်ညွန့် သည်ကား မတ်တတ်ကြီး ငေး၍ နေလေ၏ ။ မင်းကတော် မှာမူကား ခေါင်းငုံ့လျက် ငြိမ်သက်စွာ နေလေ၏ ။
ထို့နောက် မင်းကတော်သည် အကျိုးအကြောင်းကို ကုန်စင်အောင် ပြောပြသဖြင့် သိရသည်မှာ အောက်ပါ အတိုင်း ဖြစ်လေ၏ ။
မောင်ညွန့်ကို ဖိတ်သော ညဉ့်၌ အိမ်တွင် မင်းကတော်မောင် ရောက်၍ နေလေ၏ ။ ၎င်း မောင်သည် လူဆိုးလူပေ ဖြစ်သောကြောင့် စစ်ကဲကြီးနှင့် မတည့်သဖြင့် ထိုအိမ်၌ တိတ်တဆိတ် နေရလေရာ ၎င်းကို အခန်းတစ်ခု၌ ထားလေ၏ ။ ၎င်းအိမ်သို့ ရောက်လာသောအခါ မောင်ညွန့်သည် ထိုအခန်းကို မိမိ အတွက် ပြင်ဆင်ထားသောအခန်း မှတ်ထင်လေ၏ ။ အကြောင်းမူကား မင်းကတော်၏ မောင်သည် ဤညဉ့်၌ အတီးအမှုတ် ပွဲလမ်းသဘင်တို့ကြောင့် ဧည့်သည် များပြားသည့် အတွက် ပန်းခြံထဲတွင် ရှိသော တစ်စုံတစ်ခုသော ခုံတန်းလျားပေါ်၌ အိပ်၍ နေလေ၏ ။ အတီးအမှုတ်များ ပြီး၍ ဧည့်သည်များ ပြန်ကြသောအခါ ပန်းခြံထဲမှာ အိပ်၍ နေသူသည် အိမ်ပေါ်သို့ တက်မလာသေးသဖြင့် မောင်ညွန့် သည် မိမိအတွက် ပြင်၍ထားသော အခန်းကို မသွားမိဘဲ အဆိုပါ မောင်အတွက် ပြင်ဆင်၍ ထားသော အခန်းကို မိမိ၏ အခန်းမှတ်ထင်၍ ဝင်လေရာ ၊ စားပွဲပေါ်၌ စာတစ်စောင်ကို တွေ့ ရလေ၏ ။ ထိုစာမှာ
“ ယနေ့ညဉ့် ဤအခန်းထဲကို လာမည် ။ ဘယ်ကိုမှ မသွားပါနဲ့ ” ဟု မှာကြားသော စာဖြစ်လေ၏ ။ ထိုစာ၏ အောက်၌ မင်းကတော်၏ လက်မှတ် ပါရှိလေ၏ ။ မောင်ညွန့်သည် ထိုစာကို မြင်သောအခါ မိမိကို သွေးဆောင်ရန် ချိန်းချက်သောစာ ဟု မှတ်ထင်ကာ ကြောက်ရွံ့လျက် ချက်ချင်း တိတ်တဆိတ် ပြန်၍ လာခဲ့လေ၏ ။ မင်းကတော်သည်ကား နေ့အချိန်၌ မိမိ၏ မောင်နှင့် စကားပြောရန် ခက်သဖြင့် ညဉ့်အချိန်တွင် တိတ်တဆိတ် စိတ်ချလက်ချ ပြောဖို့ရန် အကြံနှင့် ထိုစာကို မိမိ၏ အတွက် ရေး၍ ထားမိလေ၏ ။ ထိုကဲ့သို့ မိမိ၏ မောင်ကိုမျှ ရဲရဲ စကား မပြောဝံ့သည်မှာ အခြားကြောင့် မဟုတ် ။ အမျိုးအမည် သိမ်ငယ်သဖြင့် စစ်ကဲကြီးကို လွန်စွာ ကြောက်ရသောကြောင့် ဖြစ်လေ၏ ။ မောင်ညွန့်သည် ပြန်သွားပြီးနောက် မကြာမီ မင်းကတော်၏ မောင်သည် ထိုအခန်းသို့ ရောက်လာလေ၏ ။ ထို့နောက် မင်းကတော် ဝင်ရောက်ပြီး မောင်နှမ နှစ်ယောက် စကား ပြောနေကြစဉ် စစ်ကဲကြီး သည် အိပ်၍ မပျော်သည့် အတွက် အိမ်ပေါ်၌ လမ်းလျှောက်ရင်း အခန်းအတွင်းမှ တီးတိုးပြောသံ စကားကို ကြားရလေ၏ ။ ထိုကဲ့သို့ ကြားရသောအခါ အခန်းထဲကို ဝင်လာပြီးလျှင် မိမိ၏ မိန်းမသည် ယောက်ျား တစ်ယောက်နှင့် စကားပြော၍ နေသည်ကို မြင်ရလျက် ဒေါသအမျက် ထွက်ကာ တံခါးမင်းတုံး လုပ်ရန်သုံးသော လက်မောင်းခန့်သာသာ ရှိသော ပျဉ်းကတိုးသားတုတ်ပိုင်းကြီးနှင့် ယောက်ျားကို ရိုက်နှက်လေရာ ယောက်ျားသည် အခန်းထဲတွင် ပွဲချင်းပြီး သေလေ၏ ။
ထို့နောက် မင်းကတော်က အကျိုးအကြောင်းကို ပြောပြလေရာ အဖြစ်အပျက်ကို သိရှိပြီးမှ ကြံရာမရ ဖြစ်၍ နေကြလေ၏ ။ ထိုကဲ့သို့နေသည့် အထဲတွင် အကြံရ ကျပ်လျက် သေသူ၏ မျက်နှာကို အရုပ်ပျက်အောင် ဖျက်ဆီးကြလေ၏ ။ နံနက်မိုးလင်းသောအခါ စစ်ကဲကြီးကို လူသ,တ်သည် ဟူသော သတင်းသည် ဖြစ်ပွားလေ၏ ။ အကြောင်းမူကား စစ်ကဲကြီးကို ဖျောက်ပြီးလျှင် မောင်၏ အလောင်းကို စစ်ကဲကြီး၏ အဝတ်အစားများနှင့်ဆင်ကာ စစ်ကဲကြီး၏ အလောင်း လုပ်ကြလေ၏ ။
ထိုအကြောင်းကို မောင်ညွန့် ကြားရသောအခါ ညဉ့်အခါ၌ တိတ်တဆိတ် အိမ်ကို ပြန်၍လာသူ ဖြစ်သောကြောင့် တစ်ကြောင်း ၊ မင်းကတော်နှင့် ချစ်ကြိုက်သည် ဟူသော သတင်းကြောင့် တစ်ကြောင်း မိမိကို ပုလိပ်က မသင်္ကာကြောင်း သိရလေလျှင် ချက်ချင်း ပြေးပြီး ပုန်းလျှိုးကာ နေခဲ့ရလေ၏ ။
ထိုအကြောင်းများကို မင်းကတော် ပြောဆို၍ နေခိုက်တွင် မင်းကတော်၏ ညီမသည် အခန်းထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်၍ လာလေရာ ထိုကဲ့သို့ ဝင်ရောက်လာသည်ကို မည်သို့မျှ သတိမထားပါဘဲနေလေ၏ ။ မင်းကတော်၏ စကားများ ဆုံးသောအခါ ၎င်းမိန်းမ ပျိုသည် စစ်ကဲကြီး အပါးသို့ လျင်မြန်စွာ ကပ်၍ လာပြီး လျှင် “ ဒီလိုဖြင့် ရှင် ကျွန်မ မောင်ကို သ,တ်တဲ့လူပေါ့လေ ” ဟု ပြောကာ ၊ မိမိ၏ အိတ်ထဲမှ မောင်းချဓားငယ်ကို နှိုက်ကာ လျင်မြန်စွာ ဖွင့်ပြီးလျှင် အားရှိသမျှနှင့် စစ်ကဲကြီး၏ ရင်ဝကို ထိုးစိုက်လေ၏ ။ နီရဲသောသွေးတို့သည် စမ်းရည်ပမာ စီးဆင်း၍ လာလေ၏ ။ အနီး၌ ရှိသူတို့လည်း ဝိုင်း၍ ပွေ့ထူကြလေ၏ ။ စစ်ကဲကြီးသည် မင်းကတော်ရင်ခွင်၌ အသက်ဆုံးရှာလေ၏ ။ နောက် တစ်လလောက် ကြာသောအခါ အပြစ် မရှိသူ မောင်ညွန့် နှင့် ခင်ခင်ကြီး မင်္ဂလာဆောင်ကြလေ၏ ။
▢ ပီမိုးနင်း
📖 ဒဂုန် မဂ္ဂဇင်း
ဖေဖော်ဝါရီ ၊ ၁၉၂၁
