❝ ကျွန်မရဲ့ ပွင့်ဖတ်လေး ❞
( သန်းမြင့်အောင် )
ဒီလိုနဲ့ပဲ မေမေတို့ကို ခွဲထွက်သွားတာ သမီးဟာ တတိယမြောက်ပေါ့ ... ။ သမီးနဲ့ မေမေ ပထမဦးဆုံး စတွေ့ကြတာ ပြင်ဦးလွင် မှာနော် ။ မဟာအံ့ထူးကံသာဘုရားကြီးရဲ့ ခြေတော်ရင်းက ဆရာတော်ဦးညေးယျရဲ့ မျက်မမြင်ကျောင်းမှာပေါ့ ။ အဲဒီ ကျောင်းက မေမေနဲ့ ဆွေရင်းမျိုးရင်းလို ဖြစ်နေပြီလေ ။ မေမေတို့ရဲ့ စာပေညီအစ်မ တစ်ယောက် ဖြစ်တဲ့ သီတဂူ ( ကျောက်ဆည် ) ရဲ့ စည်းရုံးမှုနဲ့ပေါ့ ။ မမြင်သော်လည်း အင်မတန် စွမ်းနိုင်ကြတဲ့ ဆရာတော် ဦးညေးယျ ရဲ့ တပည့်ပီသတဲ့ ဆရာ အောင်တို့ ၊ မကြည်ကြည်မာတို့ အပါအဝင် တစ်ကျောင်းလုံးက သူတို့ ဆရာမ သီတဂူ နဲ့ ပတ်သက်ပြီး မေမေ့ အပေါ်မှာ တလေးတစား ချစ်ခင်ကြတယ် ။
အဲဒီနေ့က အကြောင်း သမီး မှတ်မိသေးလား ။ မေမေ ကတော့ အသည်းထဲမှာ စွဲနေအောင်ကို မှတ်မိနေတယ် ။ ဓာတ်ပုံရိုက်ထားတဲ့ အတိုင်းပါပဲ သမီးရယ် ၊ သမီး အကြောင်း စဉ်းစားလိုက်တိုင်း အဲဒီ ပုံရိပ်ကလေးကို ပြန် ပြန်မြင်နေတော့တယ် ။
အဲဒီနေ့တုန်းက မေမေနဲ့ အတူ မန္တလေးက အန်တီချိတ်ချိတ် နဲ့ ကျောက်ဆည်က ဆရာမ သီတဂူ လည်း ရှိနေကြတယ်လေ ။ ဖေဖော်ဝါရီ နှစ်ဆယ့်နှစ်ရက် နေ့မှာ မေမေ ပြင်ဦးလွင် ရောက်မယ်ဆိုလို့ ဆရာမ သီတဂူ ကလည်း ကျောက်ဆည် ကနေ လာပြီး အန်တီ ချိတ်ချိတ် က မန္တလေးကနေ မေမေနဲ့ အတူ ကျောင်းမှာ ဆုံကြတယ် ။ အစ်မဖို့ သမီးလေး တစ်ယောက်လည်း လာပြီး လက်ဆောင်ပေးဦးမှာ ၊ ဒီကျောင်းမှာပဲ ချိန်းထားတယ်လို့ ကြိုပြောထားကြလို့ အန်တီချိတ်ချိတ် ကလည်း မေမေနဲ့ အတူ သမီးကို မျှော်နေတာ သမီးရဲ့ ။
သမီးရေ ... မမြင်နိုင်တဲ့ သံယောဇဉ်ကြိုးဟာ အလွန်အံ့သြစရာကောင်းတာပဲနော် ။ ကျောင်းဝင်းထဲကို ကားအဖြူလေး တစ်စင်း ထိုးဆိုက်လာတယ် ။ ကားပေါ်က လူရည်သန့် တစ်ယောက် အရင် ဆင်းလာပြီး မေမေ့ကို ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင် ရည်ရည်မွန်မွန်နဲ့
“ ဆရာမ ဒေါ်သန်းမြင့်အောင်ပါလား ခင်ဗျာ ” တဲ့ ။
“ ဟုတ်ပါတယ်ရှင့် ” လို့ မေမေကလည်း ဖြေလိုက်ရော သူက ကားခေါင်းကို ပတ်သွားပြီး တစ်ဖက်က တံခါးကို ဖွင့်ပေးရင်း
“ ဟောဟို ဆရာမက သမီးရဲ့မေမေပဲ ”
လို့လည်း ပြောလိုက်ရော သမီးဟာ ကားပေါ် ကနေ ဆင်းပြီး မေမေ့ဆီကို တန်းတန်းမတ်မတ် ပြေးလာပြီး အနားလည်း ရောက်ရော “ မေမေ ” လို့ ခေါ်ပြီး ဖက်ထားလိုက်တာ ။ မေမေလည်း သမီးကို ပြန်ဖက်ထားရင်း ရင်ထဲမှာ ကျင်ခနဲတောင် ဖြစ်သွားတယ် ။ တစ်ယောက်ရဲ့ နှလုံးခုန်သံကို တစ်ယောက်က ကြားနေရသလိုပဲ ။ ဆယ်နှစ်သမီး ဆိုတဲ့ အရွယ်နဲ့ မလိုက်အောင် သမီးဟာ မေတ္တာကို မွတ်သိပ်တတ်လွန်းနေတာ ဘယ်လိုခံစားမှုကြောင့်ပါလိမ့်ကွယ် ။ မေမေ သနားလိုက်တာ ။ မေမေတို့ ဆီက မေတ္တာအကြင်နာ နွေးထွေးမှုတွေရဖို့ အတွက် သမီးက စပြီး ရင်းနှီးလိုက်ရတာလား ။ အဖြူပေါ်မှာ အစက်အပြောက်ကလေးတွေ ပါတဲ့ ဖလန်ထည်အင်္ကျီလက်ရှည် ၊ ဘောင်းဘီရှည်နဲ့ သမီးရဲ့အသား ဝါဝါဝင်းဝင်းကလေးက လိုက်ဖက်လိုက်တာ ။ ပိန်ပိန်ပါးပါးကလေး ဖြစ်နေတာက လွဲရင် သမီးရဲ့ နှာတံပေါ်ပေါ်နဲ့ ရယ်မောနေတဲ့ အခါ သွားတက်ကလေးပေါ်သွားတာဟာလည်း ချစ်စရာ ကောင်းလိုက်တာ ။ သမီးရဲ့ ပါးနှစ်ဘက်ကို ဘယ်ပြန်ညာပြန် နမ်းလိုက်တော့ သမီးရဲ့ မျက်လုံးတွေဟာ ဝင်းလက်သွားတာပဲ ။ သမီးနဲ့ မေမေရဲ့ သံယောဇဉ်ကြိုးဟာ အဲဒီ အချိန်ကလေးမှာတင် တော်တော် ခိုင်မာသွားတာဟာ ရေစက်ကြောင့်ပဲ ထင်ပါရဲ့နော် ။
“ သမီးနာမည်က ”
“ ရွှေစင်ဝင်း ”
“ နာမည်နဲ့ လူနဲ့ သိပ်လိုက်တာပဲ ၊ မေမေ ရန်ကုန်ပြန်ရင် သမီးကို ခေါ်သွားမယ်နော် ”
“ လိုက်မှာ ”
မေမေက သမီးကို ခေါ်လာပေးတဲ့ လူမှုရေး အကျိုးဆောင်သူကို “ ဘယ်လိုလဲ တစ်ခါတည်း ခေါ် သွားရမလား ” ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်နဲ့ လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ သူက
“ ဆရာမရဲ့ ၊ ကလေးက ဆေးရုံက ဆင်းလာတာ မကြာသေးဘူး ၊ အခုတစ်ပတ်ထဲမှာ ခဏပြန် တက်ရဦးမယ် ။ ပြီးတော့ ရွာဘက်မှာ ရှိတဲ့ သူ့ဆွေမျိုး နီးစပ်တွေကိုလည်း စုံအောင်ပြောချင်သေးတယ် ။ ကျွန်တော်နဲ့ ကျွန်တော့်အစ်မက ကြားက လုပ်ပေးရတာလေ ။ အစ်မက ကလေးကို သနားလွန်းလို့ ဖုန်းကို မရအရ ရှာဆက်ပြီး အကူအညီတောင်းတာ ၊ အခု သူက အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စနဲ့ ရန်ကုန်ဆင်းသွားရတယ် ။ ဒီတစ်ခေါက် ဆေးရုံဆင်းတာနဲ့ ရန်ကုန်အရောက် လာပို့ပေးပါ့မယ် ”
“ သူ့ဆွေမျိုးသားချင်တွေများ စောင့်ရှောက်နိုင်ကြရင်တော့ အကောင်းဆုံးပေါ့ ။ သမီးလေးက ချစ်စရာကောင်းပါတယ် ”
“ မစောင့်ရှောက်နိုင်ဘူး ဆရာမ ၊ သူတို့မှာ ကျန်းမာရေးဗဟုသုတလည်း မရှိကြဘူး ။ ပြီးတော့ ဆင်းလည်း ဆင်းရဲကြတယ် ။ ဘယ်သူမှလည်း ဒုက္ခ ခံမှာ မဟုတ်ပါဘူး ။ ကျွန်တော်တို့က ဝတ္တရားအရသာ ပြောရမှာ ”
“ ပြောရမှာပေါ့ ၊ ဆေးရုံလည်း ရက်ချိန်းအတိုင်းသာ ပြန်တက်ပါ ။ ကလေး လာပို့ရင်တော့ ဆေးရုံက ဖြစ်ဖြစ် ၊ ဆွေမျိုးသားချင်းတစ်ယောက်ယောက် ဆီက ဖြစ်ဖြစ် လွှဲအပ်တဲ့ စာကလေးနဲ့ ကလေးရဲ့ ဆေးမှတ်တမ်းအစုံတော့ ယူခဲ့ပေးပါနော် ”
မေမေတို့ စကားပြောနေတဲ့ အချိန်မှာ သမီးရဲ့ မျက်လုံးကလေးတွေဟာ ချက်ချင်း မလိုက်ရတဲ့ အတွက် မှုံမှိုင်းသွားသလိုပဲ ။ မေမေ့ အထင်လည်း ဖြစ်ချင် ဖြစ်မှာပေါ့နော် ။
ကားအဖြူလေး ကျောင်းဝင်းထဲက ပြန်ထွက်သွားတဲ့ အထိ သမီးဟာ ကားပေါ်ကနေ သမင်လည်ပြန် ကြည့်ရင်းက မေမေတို့ကို လက်ပြသွားလိုက်တာ မျက်စေ့ တစ်ဆုံးပဲ ။
“ ကလေးက ချောချောလေးနော် ၊ ချစ်စရာကောင်းလိုက်တာ ”
“ သနားပါတယ် ”
ချိတ်ချိတ် နဲ့ သီတဂူ ကလည်း တစ်ယောက် တစ်မျိုး မှတ်ချက်ချရင်းက မေမေနဲ့ အတူ စိတ်မကောင်းစွာနဲ့ သမီး ပါသွားတဲ့ ကားကလေးကို ငေးလို့ပေါ့ ။
••••• ••••• •••••
မေမေ ပြန်လာပြီး တစ်လကျော်ကျော် ကြာတော့မှ မေမေတို့ ‘ သုခရိပ်မြုံ ’ က အတွင်းရေးမှူး ဖြစ်တဲ့ ဒေါက်တာထားထားလို့ သူ့ လူနာတွေက ခေါ်တဲ့ အန်တီစုထားက မေမေ့ကို
“ အစ်မရေ မန္တလေးက ချိတ်ချိတ် ဖုန်းဆက်တယ် ။ ပြင်ဦးလွင် က ကလေးတစ်ယောက် လာပို့နေပြီတဲ့ ။ မနက်ဖြန်ဆို ရောက်လိမ့်မယ် ၊ လိုအပ်တဲ့ ဆေးမှတ်တမ်းနဲ့ အခြားစာရွက်စာတမ်းတွေ အစုံပါဖို့လည်း သူ သတိပေးလိုက်တယ်တဲ့ ”
သမီး ရွှေစင်နဲ့ တွေ့ရတော့မယ် ဆိုပြီး မေမေ ဝမ်းသာသွားတယ် ။ မေမေ့ ထက်ကို သမီးက ပိုပြီး ဝမ်းသာနေမယ်လို့ မေမေ ထင်တယ် ။ ဒီရောက်ရင် ညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေ အများကြီးနဲ့ သမီး ပိုပျော်ဦးမှာ ။
ဒါပေမဲ့ သမီးရယ် ။ နောက်တစ်နေ့မှာ မေမေတို့ ဆီကို တကယ်ရောက်လာတာက ရွှေစင်ဝင်း မဟုတ်တဲ့ သားကလေး တစ်ယောက် ဖြစ်နေတယ် ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်လေ မေမေတို့ မှာတော့ သမီးပဲ ဖြစ်ဖြစ် သားပဲ ဖြစ်ဖြစ် ချစ်ရတာပါပဲ ။ မန္တလေးက အန်တီ ချိတ်ချိတ် ဆီကို ဖုန်းဆက်မေးတော့ သမီးနဲ့ အဆက်အသွယ် မရကြောင်းနဲ့ အခု ပို့လိုက်တဲ့ ကလေးက ဒိုးပင် ကျောင်းက ဆိုတာပဲ သိရတယ် ။
အဲဒီ သားကလေးဟာလည်း အတော်လေး ပိန်လှီပြီး အရိုးပြိုင်းပြိုင်းထနေတယ် ။ ခုနစ်နှစ်သား အရွယ်ဟာ ပေါင်ချိန် ၂ဝ ပဲ ရှိတော့ မေမေ တော့ အားလုံးဝိုင်းပြီး ဂရုတစိုက်နဲ့ ပြုစုလိုက်ကြရတာ ။ အဲဒီ သားကလေးဟာ အခုချိန်မှာ အတော်လေးကို အသားအရေ ပြည့်လာပြီ ။ သမီးမောင်လေးရဲ့နာမည်က လင်းကိုကိုအောင် တဲ့ ။ သူနေတဲ့ အိမ်ကလေးက အနီးကပ် ပြုစုတဲ့ ဆရာမလေး မဉ္ဇူ ကလည်း သုခရိပ်မြုံ ဆိုတဲ့ မေတ္တာဥယျာဉ်ရဲ့ ထုံးစံအတိုင်းပဲ ကလေးတွေ ကို သိပ်ချစ်တတ်တယ် ။ သူတို့ အိမ်ကို ကလေးတစ်ယောက် ထပ်ရောက်လာရင်လည်း အဲဒီ တစ်ယောက် အပေါ် မေတ္တာထပ်ပွားနိုင်တယ် ။
“ ဟေ့ ... သားလေး လင်းကိုကိုအောင် ထမင်း စားရအောင် အမေမဉ္စူ ခွန့်ကျွေးမယ် ”
“ လင်းကိုကိုအောင်ရေ ... ဆေးသောက်ရအောင်နော် ”
ဆိုတဲ့ စကားသံချိုချိုသာသာတွေ ကြားကပဲ သားက
“ ကို ... လို့ပဲ တစ်လုံးတည်းခေါ်ပါ ၊ နာမည် အရှည်ကြီးမခေါ်ပါနဲ့ ” လို့ အသံသေးသေးလေးနဲ့ ပြောတော့ မေမေတို့မှာ ရယ်လိုက်ရတာ ။
တကယ်တမ်း သမီး မေမေတို့ဆီ ရောက်လာတဲ့အချိန်ကျတော့ မေမေ သမီးကို မှတ်တောင် မမှတ်မိတော့ပါလား သမီးရယ် ။ မေမေ့ကို မြင်လို့ ဝမ်းသာသွားတဲ့ မျက်လုံးကလေး ဝင်းသွားပုံနဲ့ ယဲ့ယဲ့ကလေး ပြုံးလိုက်တဲ့အခါ လှစ်ခနဲ မြင်ရတဲ့ သွားတက်ချွန်ချွန်ကလေးကိုသာ မတွေ့ရရင် ဝါဝင်းနေတဲ့ သမီးရဲ့ အသားအရေ တစ်ပြင်လုံးကို ဖုံးအုပ်ပြီး အလွှားလိုက် ကွာလုလုဖြစ်နေတဲ့ ညိုညိုခြောက်ခြောက် အနာစက်တွေနဲ့ ထိုင်တောင် မထိုင်နိုင်တော့လို့ ခွေခွေလေးချ ထားရတဲ့ သမီးလေးကို ကြည့်ပြီး မေမေ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရွှေစင်ဝင်း လို့ မှတ်ချက်ချနိုင်တော့မှာလဲ ။ စိတ်မကောင်းလိုက်တာ သမီးရယ် ။ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက မေမေ့ကို ရုံးခန်းဘက်ကို ခေါ်သွားပြီး
“ ကလေးက တော်တော့်ကို အခြေအနေဆိုးတယ် ဆရာမ ။ တစ်နေရာက တစ်နေရာကို တွဲပြီးတော့တောင် သွားလို့ မရတော့ဘူး ။ ပွေ့ပြီး ရွှေ့ရတယ် ၊ ပွေ့လိုက်ရင်တော့ လက်နဲ့ ထိတဲ့ နေရာတွေက နာလို့တဲ့ ဖြည်းဖြည်းလေး ထိရတယ် ”
“ ဒုက္ခပါပဲ ၊ ဘယ်လိုလုပ် ဖြည်းဖြည်း ချီချီ ၊ ပွေ့ပွေ့ အသားနဲ့ ထိရမှာပဲ ။ အင်အားတော့ သုံးရမှာပဲ ။ ဆရာဝန်တွေကရော ဘာပြောလဲ ”
“ အမြန်ဆုံး ဆေးရုံတင်ရမယ်တဲ့ ”
“ ဟုတ်တယ် ကျွန်မလည်း အဲဒါ ပြောမလို့ပါ ။ ကလေးက လမ်းမှာတင် ဒုက္ခ မရောက်ခဲ့တာ ကံကောင်း ”
“ ထမင်းလည်း မစားနိုင်ဘူး ၊ မြိုချလို့ မရဘူး ။ ကြက်စွပ်ပြုတ်တို့ ၊ နွားနို့တို့ပဲ တိုက်ရတယ် ”
သမီးကို ဆေးရုံတင်ပြီးတဲ့ နောက်မှာ မေမေ ပြည်မြို့က ရတနာမဉ္ဇူရီ ပရဟိတကျောင်းမှာ ဗုဒ္ဓဘာသာ ယဉ်ကျေးလိမ္မာသင်တန်း သွားသင်ပေးရတယ် ။ မှတ်မှတ်ရရ မေလ ၂၂ ရက် နဲ့ ၂၃ ရက်နေ့မှာပေါ့ ။
သမီးကို ဆေးရုံ တင်ထားပြီး ဆေးရုံကို သွားမတွေ့ ရသေးတဲ့အတွက် မေမေ ၂၃ ရက်နေ့ ညမှာပဲ သင်တန်းပြီးပြီးချင်း ည ဆယ်နာရီခွဲကားနဲ့ ပြန်ခဲ့တယ် ။ ၂၄ ရက်နေ့ မနက် ရန်ကုန်အိမ် ရောက်ပြီးတာ နဲ့ ရေမိုးချိုးပြီး သမီး ရှိနေမဲ့ ဝေဘာဂီဆေးရုံကို သွားမယ်ပေါ့ ။ ကားဂိတ်ကနေ အိမ်ပြန်ရောက်လို့ အထုပ်ကလေးချရုံပဲ ရှိသေးတယ် စုထား ဆီက ဖုန်းဝင်လာတယ် ။
“ မနက် ၆ နာရီ ၃၅ မိနစ်က ရွှေစင်ဝင်း ဆုံးသွားပါပြီ ” တဲ့ .... ။ ဖြစ်ရလေ သမီးရယ် ။
သမီးကို နေ့ချင်းပဲ သင်္ဂြိုဟ်ဖို့ ပြင်ရတယ် ။ အဲဒီမှာ မေမေ စိတ်မကောင်းစရာ တစ်ခု တွေ့ ရပြန်ရော ... ။
သမီးကို စောင့်ရှောက်တဲ့ ဆရာမမျိုးမျိုး က သမီးရဲ့မျက်ခွံကလေးတွေကို ကြိုးစား ပိတ်ပေးရင်း ရွတ်ဖတ်အမျှအတမ်းဝေနေတဲ့ မေမေ့ကို “ မျက်လုံးက ဆုံးခါစမှာ တစ်ခါပိတ်ပေးသေးတယ် ၊ မရဘူး အန်တီရဲ့ ။ ကလေးက ဆုံးသာသွားရော ။ အန်တီကို တစ်မေးတည်း မေးနေတာ ။ မေမေကြီးက သမီးကို မချစ်တော့ဘူးလား မသိဘူးတဲ့ ။ ဆေးရုံက ဆင်းရင် မေမေနဲ့ အတူ နေမှာနော်တဲ့ ”
“ အန်တီ ခရီးသွားတာ သူ့ကို ပြောသွားတယ်လေ ။ သမီးတို့ကရော ပြောမပြဘူးလား ”
“ ပြောပါတယ် အန်တီရဲ့ ။ တစ်ခါတလေလည်း သူက ကယောင်ကတမ်းတွေ ပြောနေတာ ၊ သူ့လည်ပင်းက ကြိုးကို ဖြုတ်ဖို့ လုပ်တော့ သမီး လည်ပင်းက ကြိုးက အလာလ် ပေးထားတာနော် ၊ မဖြုတ်နဲ့ အလာလ်ရိုက်လိမ့်မယ်တဲ့ ။ သမီးတို့လည်း မဖြုတ်တော့ဘူး အန်တီ ၊ အဲဒီတော့မှ သူ့ကို ဗုဒ္ဓဘာသာ မဟုတ်မှန်း သိတယ် ”
“ ဟောတော် ဒါဆို ငါ့သမီးက အစ္စလာမ်ဘာသာဝင်လေးပေါ့ ”
မေမေ တော်တော်ပဲ အံ့သြသွားတယ် သမီးရယ် ။ မေမေ ဘာလုပ်ရမလဲ ၊ သမီးအတွက် မေမေ ဘာလုပ်ပေးလို့ ရမလဲ ။ အနည်းဆုံးတော့ သမီးတို့ ဘာသာဝင်တွေ အနေနဲ့ ဆုတောင်းပေးတာလေး ဖြစ်ဖြစ် မေမေ လုပ်ပေးချင်ပါတယ် ။ သမီးရဲ့နာရေးကိစ္စ ပြီးတာနဲ့ မေမေ အိမ်ပြန်ပြေးပြီး မေမေ့သူငယ်ချင်းတွေထဲက ဘာသာရေးကိုင်းရှိုင်းကြတဲ့ အစ္စလာမ်ဘာသာဝင်တွေကို စဉ်းစားပြီး တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ဖုန်းဆက်ရတော့တာပါပဲ ။
“ ၁ဝ နှစ်အရွယ် ရွှေစင်ဝင်း လို့ ခေါ်တဲ့ ကျွန်မ သမီးလေး ဒီနေ့မနက် ၆ နာရီ ၃၅ မိနစ်မှာ ကွယ်လွန် သွားပါတယ် ။ အစ္စလာမ်ဘာသာဝင်ကလေးပါ ။ သမီး အတွက် အကောင်းဆုံး ဆုတောင်းမေတ္တာပို့ပေးကြပါ နော် ”
မေမေ ဒါပဲ တတ်နိုင်တော့တယ် သမီးရယ် ။
▢ သန်းမြင့်အောင်
📖 Real ife Rearl Style
ပထမဆုံးထုတ် မဂ္ဂဇင်း ၊ ၂ဝ၁ဝ
