❝ အေမီ ❞
( မိုးကျော်ဇင် )
၁ ။
လမ်းပေါ်မှ ကားတစ်စီး ထိုးရပ်သံ ကြားလိုက်ရသည် ။ မည်သည့် ဟာသကို ပွဲကျသွားမှန်း မသိနိုင်သည့် ရယ်သံတွေ ဟေးခနဲ ပွင့်ထွက်သွားသံက မနက် ၂ နာရီ အချိန်တွင် ပိုမိုကျယ်လောင်သွားသည် ။ နှုတ်ဆက်သံ ၊ နောက်ပြောင်သံတွေ အလုအယက် အော်ဟစ်နေသည့် ကြားမှ ကားပြန်ထွက်သွားသံ ကြားရသည် ။ အဆုံးမသတ်လိုက်ရသည့် ရယ်သံတွေ ၊ စကားသံတွေ သည်အတိုင်း လိုက်ပါသွားကြ၏ ။
ကျွန်တော် အိပ်ရာထဲမှ ခေါင်းကြွမိလိုက်သည် ထင်သည် ။ နားစွင့်ပြီးသားပါ ဖြစ်သွားလေသလား ။ တိတ်ဆိတ်သော တိုက်လှေကားထစ်တွေ အတိုင်း လေးကန်စွာ တက်လာသည့် ဒေါက်ဖိနပ်သံတွေ ။ လှေကားတစ်ထစ်ပေါ် ဒေါက်ဖိနပ်တစ်ဖက် လှမ်းတက်လိုက်တိုင်း ထိုဒေါက်ဖိနပ်ပေါ် တစ်ကိုယ်လုံး ဖိတင်လိုက်သလို အားယူပုံရသည့် ခင်ပြင်းပြင်း ဒေါက်ဖိနပ်သံတွေ ။ ဖိနပ်သံ အရေအတွက် အရ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ကြောင်း သိသာသည် ။ ဖိနပ်သံ အရေအတွက်ကို ထည့်မတွေးလျှင်ပင် မိန်းမနှစ်ယောက် လှေကားပေါ် တက်လာနေကြောင်း ကျွန်တော် အတပ် ပြောနိုင်၏ ။ ဖိနပ်သံတွေပဲလား ။ မဟုတ်ပါ ။ ဖိနပ်သံတွေ နောက်မှာ အရှိန်ပြေသေးဟန် မတူသော ရယ်သံတွေ ။ ပြီးတော့ သူတို့ချင်းသာ ကြားနိုင် နားလည်နိုင်သည့် ဝေါဟာရတွေ ။
အလွတ်မကျက်ထား သော်လည်း အလိုလို အလွတ်ရသွားသည်မှာ အေမီနှင့် သူ့ သူငယ်ချင်း၏ ခြေသံတွေ သာဖြစ်သည် ။
ကျွန်တော် တိုက်ရှေ့ ဝရန်တာဆီ ရောက်သွား သည် ။ မီးပိတ်လိုက်သော ဝရန်တာ ကျဉ်းကျဉ်းလေးမှာ ဖိနပ်စင် ၊ အဝတ်တန်းနှင့် ဂမုန်းပန်းအိုးများကြောင့် ချုံပုတ်လေး တစ်ခုလို လုံခြုံ၏ ။ ဝရန်တာ၏ လှေကား ဘက် အစွန်းထွက်ထားသည့် လေးထောင့်ကွက် အလင်းဝင်ပေါက်တွေ ရှေ့မှာ ရပ်နေမိသည် ။ ပြီးတော့ ခြေသံတွေ ၊ ရယ်သံတွေ တရွေ့ရွေ့ တက်လာနေသည့် လှေကားဆီ မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်နေမိ၏ ။ ကျွန်တော့်တိုက်ခန်း တံခါးထိပ်မှ မုန့်ကြိုးလိမ် မီးချောင်းလေးကြောင့် လှေကားမြင်ကွင်းက ပြတ်သားလင်းကျင်းလျက် ။
ငါးလွှာလှေကားကို ချိုးလိုက်သည့် ခြေသံတွေနှင့် အတူ ဖရိုဖရဲ တက်လာသည့် အေမီတို့ နှစ်ယောက်ကို တွေ့ လိုက်ရသည် ။ ဂျင်းဘောင်းဘီ ကိုယ်စီ ဖြစ်သော်လည်း အေမီ့ ဂျင်းဘောင်းဘီက ပေါင်ရင်းအထိ တိုသည် ။ ဆံပင်ရှည်တွေကို ထုံးစံအတိုင်း ဖြန့်ချထား၏ ။ သည်ည အတွက် ထိုဆံပင်ရှည်တွေဖြင့် ယောက်ျား ဘယ်နှယောက်ကို သိမ်းကျုံးရစ်ပတ်ခဲ့ပါလိမ့် ။
ကျွန်တော့် အခန်းရှေ့ ရောက်တော့ နှစ်ယောက်သား ရပ်တန့်သွားသည် ။ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ပခုံးဖြင့် တိုက်သည် ။ အခန်းတံခါးမကို အေမီက မေးဆတ်ပြတော့ သူ့သူငယ်ချင်းက ခေါင်းယမ်းပြီး အပေါ်ဆက် တက်ရန်ပြင်သည် ။ အေမီက ဇွတ်တိုးပြီး ကျွန်တော့် အခန်းတံခါးပေါ် သူ့လက်ချောင်းလေးတွေ တင်လိုက်၏ ။
“ ဒေါက် ဒေါက်ဒေါက် ”
သူ့သူငယ်ချင်းက ခိခနဲ တစ်ချက် ရယ်ပြီး အေမီ့ကို ဆွဲခေါ်သည် ။ အေမီက တိုက် ခန်းတံခါးကို ခေါင်းစိုက်ရင်း သူ့လက်လေးတွေကို ထပ်လှုပ်ရှားလိုက်သည် ။
“ ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက် ”
အတွဲလိုက် ထွက်လာသော တံခါးခေါက်သံက တိတ်ဆိတ်သော တိုက်လှေ ကား ရှည်ရှည်ထဲ ကြည်လင် ပီသစွာ မြည်ထွက်လာ၏ ။ မျက်နှာချင်းဆိုင် အခန်းမှ မဖြူတို့ ကြားသွားလေမလား ။ ခြောက်လွှာမှ တက္ကစီ ဆရာ လင်မယားရော ကြားသွားနိုင်သေးသည် ။ အထဲမှ မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမှ မရသည့်အခါ နှစ်ယောက်သား ရယ်သံ ခပ်အုပ်အုပ်ဖြင့် လှေကားထစ်တွေ အတိုင်း ဆက်တက်သွားသည် ။ အနံ့အသက် တချို့နံရံအပေါက်များကြားမှ ကျွန်တော့်ဆီ ကျန်နေရစ်သည် ။ စီးကရက်နံ့လား ၊ ဘီယာနံ့လား ၊ ရေမွှေးနံ့ လား ... ။ အားလုံး ဖြစ်နိုင်ပါသည် ။
သက်ပြင်းများက ကျွန်တော့်ကို အိပ်ရာဆီ ပြန်ပို့ပေးကြသည် ။ ကျွန်တော် တံခါး ဖွင့်လိုက်လျှင် ဘာဖြစ်သွားမလဲ ဆိုတာ သေသေချာချာ မသိ ။ တံခါးဖွင့်မည့် မိုက်မဲမှုသည်လည်း ကျွန်တော့်ဆီ ဘယ်တော့မှ ရောက်လာမည် မဟုတ်ပါ ။ အိပ်ရာပေါ် လူးလွန့်ရင်း ပြန်အိပ်ပျော်ရန် မကြိုးစားမိဘဲ သည်လို တံခါး လာခေါက်သည့် ညပေါင်း များစွာကို အလိုလို ရေတွက် နေမိသည် ။
••••• ••••• •••••
၂ ။
ကျွန်တော် မနက်စာ ဆင်းစားတော့ ၉ နာရီခန့် ရှိပြီ ။ အန်တီမျိုး၏ မုန့်ဟင်းခါးဆိုင်လေးမှာ ထိုင်ခုံပုလေးတွေ အတော်များများ လပ်ဟာနေပြီ ။
“ ထုံးစံအတိုင်း ဘူးသီးကြော်ပဲလားဟေ့ ၊ ဟဲ့ကောင်လေး နင့် မျက်တွင်းတွေ ဟောက်ပက် ဖြစ်နေပြီ ၊ စာတွေချည်း လှိမ့်ရေးမနေနဲ့ဦး ... ”
အန်တီမျိုးက သူ့ကိုယ်ပိုင်ဟန် အတိုင်း ဟောဟောဒိုင်းဒိုင်း ဆီးကြိုသည် ။ အန်တီမျိုးက မဖြူတို့ အပေါ်ထပ် ခြောက်လွှာမှာပင် နေသည် ။ သူ့ယောက်ျား သင်္ဘောထွက်ခိုက် တိုက်အောက်မှာပင် မနက်ပိုင်း မုန့်ဟင်းခါးဆိုင် ဖွင့်ထားခြင်းဖြစ်သည် ။
ကျွန်တော်က မပွင့်တပွင့် ရယ်ပြရင်း သူ လာချသည့် မုန့်ဟင်းခါးကိုသာ ငုံ့စားနေ၏ ။ စာရေးခြင်း အနုပညာကို မုန့်ဟင်းရည် တစ်အိုးလောက် တန်ဖိုး မထားသူတွေနှင့် ပြန်လှန်ငြင်းခုံရန် ကျွန်တော် မအားလပ်ပါ ။ အနုပညာ ရှာဖွေခြင်းသည် မုန့်ဟင်းရည်အိုးထဲမှ ကြက်သွန်ဥ ရှာဖွေခြင်းနှင့် မည်သို့မျှ မပတ်သက်ကြောင်း ကျွန်တော် မရှင်းပြဖြစ်ပါ ။
တိုက်လှေကားဆီမှ ခြေသံတွေ အလုအယက် ပြေး ဆင်းလာသံ ကြားသော်လည်း မော့မကြည့်ဖြစ် ။ “ အန်တီမျိုး အိုးဘဲဥ ကျန်သေးလား ” ဟူသော ကသောကမျော မေးသံ ကြားမှ အလန့်တကြား မော့ကြည့်မိသည် ။
အန်တီမျိုး၏ မုန့်ဟင်းရည်အိုးကို ပိုင်စိုးပိုင်နင်း ဝင်မွှေနေသည့် အေမီတို့နှင့် အန်တီမျိုးတို့ မိန်းမသီးသန့်သုံး စကားလုံးတွေဖြင့် အပြန်အလှန် ပစ်ပေါက် နှုတ်ဆက် ကြသည် ။ စပန့်ဂါဝန် ပျော့ပျော့လေးနှင့် အေမီသည် ညက အစွန်းအထင်းတွေကို ဘယ်လို လျှော်ဖွပ်ခဲ့သည် မသိ ။ ရွှေရောင်သန်းသော ဆံပင်ရှည်ကြီးတွေကို ဘယ်ညာနှစ်ဖက်ခွဲ စည်းထား၏ ။ ခြေညှပ် ဖိနပ်ပါးပါးလေး၏ ခြေမဝင်းဝင်းလေးပေါ် ပန်းလေး တစ်ပွင့် ပွင့်လျက် ။
“ ငါ့လက်တွေ ခုထိ နာနေတုန်း .. ”
ကျွန်တော့် ညာဘက် စားပွဲပုလေးမှာ ဝင်ထိုင်ထိုင်ချင်း အေမီက စကားစ,သည် ။ သူ့သူငယ်ချင်းက သူတို့ဘာသာ စိတ်ကြိုက် ပြင်ယူလာသည့် မုန့်ဟင်းပန်းကန်ကို မွှေရင်း ကျွန်တော့်ဘက် တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်၏ ။ အေမီက ကျွန်တော့်ဘက် လုံးဝ လှည့်မကြည့် ။
“ တံခါးခေါက်ရတာ လေဟယ် ... မိသူပေါ့ ၊ အိပ်ပုပ်မ တော်တော်နဲ့ ထ,မဖွင့်ဘူး ”
အေမို့ သူငယ်ချင်းက ဟာသ မဟုတ်ဘဲ ခစ်ခနဲ ရယ်လိုက်သည် ။ အေမီက မိသူကို တကယ် ရည်ညွှန်းဟန်ဖြင့် မှင်သေသေ ဆက်ပြောသည် ။ အေမီက ဟန်ဆောင်ကောင်းသည် ။ သည်လိုဟန်ဆောင်ခြင်းတွေနှင့် တောနက်ကြီးထဲ ရှင်သန်နေသူမို့ ဟန်ဆောင်ခြင်း ဆိုသည်မှာ သူ့အတွက် ဝှက်ထားသော လက်သည်း ချွန်ချွန်တွေ ဖြစ်နေတတ် သည်ပဲ ။
“ ကြီးကျယ်လို့ဟယ် တံခါးခေါက်ရတာ ”
အေမီက စကားကို အစက ပြန်ကောက်သည် ။ ကျွန်တော် ဆက်မထိုင်နိုင်တော့ပါ ။ ကျွန်တော့်ရင်ဘတ် ကြယ်သီးတွေ သိပ်မလုံခြုံပါ ။ ကျွန်တော့်မှာ မျက်နှာဖုံးတွေ မရှိပါ ။ မြန်မြန်စား ၊ ပိုက်ဆံရှင်းပြီး ဘတ်စ်ကား မှတ်တိုင်ဆီ သုတ်ခြေတင်ခဲ့သည် ။ ခပ်အုပ်အုပ် ရယ်သံလေးတွေ ကျွန်တော့်နောက် ခပ်ဖွဖွ ပြေးလိုက်လာကြသေးသည် ။
အေမီရေ ... နင်နဲ့ ပတ်သက်တိုင်း ငါက အကြိမ်ကြိမ် ထွက်ပြေးနေရသူပါလား ။
တကယ်တော့ အေမီ့ကို နားလည်ရန်လည်း မလွယ် ။ လူသား တစ်ဦးနှင့် တစ်ဦး နားလည်မှု ရရန် ပစ္စုပ္ပန်ကာလတိုကလေးဖြင့် မလုံလောက်မှန်း ကျွန်တော် နားလည်ခဲ့ပြီးပြီ ။ သူ ဘယ်ကို သွားမလဲဆို မသိရသော်လည်း သူဘယ်က လာသည်ကို အနည်းဆုံး အခွင့်အရေး အဖြစ် သိခွင့်ရှိရမည်လေ ။
အေမီ ဘယ်က လာသလဲ ကျွန်တော် မသိပါ ။ သည်တိုက်ကို အေမီ ဘယ်လို ရောက်လာသည်ကိုတော့ ကျွန်တော် သိသည် ။
တနင်္ဂနွေနေ့ တစ်နေ့၏ နေ့လယ်ခင်း တစ်ခုတွင်ဖြစ်သည် ။ နွေနေရောင်အောက် နွမ်းလျငြိမ်သက်နေသော ခုနစ်ထပ် ကန်ထရိုက်တိုက် တစ်လုံးကို အိမ်အပြောင်း အရွှေ့ဝန်ဆောင်မှု ကားတစ်စီးက စတင် လှုပ်ခါလိုက်၏ ။ တိုက်လှေကားအောက် မုန့်ဆိုင်ထဲမှ မဖြူ မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းကြီး ဆန့်ခနဲ မြင့်တက်လာသည် ။ တက္ကစီဆရာကတော်က မဖြူကို လက်တို့သည် ။ ဝရန်တာ တချို့မှာ ဦးခေါင်းတချို့ ဆန့်ထွက်လာကြ၏ ။
လှေကားထစ်တွေ အတိုင်း ပစ္စည်းသယ်ယူသံတွေ ဝုန်းဒိုင်းကြဲနေသည့် ကြားမှ ရယ်သံ စူးစူးလေးသည် အထိန်းအချုပ်မဲ့စွာ အပေါ်တက်လိုက် အောက်ဆင်းလိုက် ပြေးလွှားနေ၏ ။ ရွှေဝါရောင်သန်းနေသည့် ဆံပင်ရှည်ကြီးကို ဘယ်ညာ နှစ်ဖက်ခွဲ စည်းထားသည့် ကောင်မလေးမှာ မုန့်ဖိုးများများ ရသွားသည့် ကလေး ငယ်လို လွတ်လွတ်လပ်လပ် ပျံဝဲလျက် ။ ပေါင်ရင်း အထိ တိုကပ်နေသည့် ဂျင်းဘောင်းဘီတိုလေးကြောင့် ဝင်းဝါ သွယ်တန်းသော ပေါင်တံလေး တစ်စုံသည် မဖြူဆိုင်ထဲမှ မျက်နှာတွေကို တွန့်ခေါက်စေလေသည် ။
ခုနစ်လွှာ ညာဘက်ခြမ်း တိုက်ခန်းကို အသစ် ပြောင်းလာသော မိသားစုထဲမှ အငယ်ဆုံးမလေး ဖြစ်ရမည်ဟု မဖြူတို့ အားလုံးက မှတ် ချက်ချကြသည် ။
“ စာရေးဆရာတော့ ဇာတ်လမ်းအသစ် ရတော့မှာပဲဟေ့ ”
မဖြူက ပေါင်မုန့်ထုပ်ကို လှမ်းပေးရင်း ကျွန်တော့်ကို လှမ်းချိတ်သည် ။ ကျွန်တော်က အတောင်မဲ့ မြူးထူးပျံဝဲ နေသော လိပ်ပြာမလေးကို ကြည့်ကာ တစ်ချက် ပြုံးမိ သည် ။ မြေညီထပ် မီးသွေး ဆိုင်မှ အစ်မကြီးက ကဲကြည့်နေရင်း မဖြူစကားကို လှမ်း ထောက်ခံသည် ။
“ မလုပ်ပါနဲ့ဗျာ ၊ ကျွန်တော် ရေးတဲ့ ဝတ္ထုတွေက အသည်းကွဲ ဇာတ်လမ်းတွေ ချည်းပဲဗျ ”
ဝါးခနဲ ပွဲကျသွားသော အခမဲ့မီဒီယာအုပ်စုကို ကျောခိုင်းကာ ကျွန်တော့်အခန်းဆီ ပြန်တက်လာခဲ့သည် ။ မွေ့ရာတွေ ၊ မှန်တင်ခုံတွေ သယ်နေသည့် အလုပ်သမားတွေကြောင့် ကန်ထရိုက်တိုက် လှေကားလေးက ပိုမိုကျပ်တည်းသွားသည် ။ စူးစူးဝါးဝါး ရယ်သံနှင့် လိပ်ပြာမလေးသာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ပျံဝဲလျက် ။
နောက်တစ်နေ့မနက် အန်တီမျိုးဆိုင် မုန့်ဆင်း စားသောအခါ အခမဲ့သတင်းစာ တစ်စောင်က ပုံနှိပ်ဖြန့်ဝေပြီး လေပြီ ။ သတင်းသုံးသပ်မှုဆောင်းပါးတွေကလည်း ဝေဝေဆာဆာ နားထောင် ကောင်းလှသည် ။
မနေ့က အသစ် ပြောင်းလာကြသည်မှာ မိသားစုလိုက် မဟုတ်ဘဲ ကောင်မလေး လေးယောက်သာ ဖြစ်သည် တဲ့ ။
.... ..... .....
.... .... ......
“ ဟို ပျံလွှားမလေး နာမည်က အေမီတဲ့ဟဲ့ ”
ထိုနေ့ မနက်က မုန့်ဟင်းခါးသည် အရသာ အသစ်ဖြင့် ပြည့်စုံနေခဲ့ကြောင်း ကျွန် တော် မှတ်မိနေသေးသည် ။
••••• ••••• •••••
၃ ။
နောက်ထပ် ရက်သတ္တပတ်အကြာ မနက်ခင်းမှာတော့ သတင်းစာအသစ် ထပ်ရောက်လာပြန်သည် ။
“ … ကောင်မလေးတွေက အဆိုတော်တွေဆိုပဲ ဟဲ့ ”
မုန့်ဟင်းခါး စားနေရင်း ကျွန်တော့်နားတွေ စွင့်ခနဲ ဖြစ်သွားသည် ။
မဖြူက ငါးဖယ်ကြော်ကို ကိုယ်တိုင် ညှပ်ထည့်နေရင်း သရော်သံဖြင့် တစ်ချက် ရယ် လိုက်သေးသည် ။
“ အဆိုတော်ဆိုတာ ဟို အဆိုတော်တွေလို မဟုတ် ဘူး ။ သိတယ် မဟုတ်လား ၊ သဘောပေါက်လား ။ နာမည်တွေကိုက ဆည်းဆာတဲ့ ၊ ဟန်နီတဲ့ ၊ အေမီတဲ့ .. ဟား ဟားဟား ။ တကယ်ပဲဟေ့ ငါတို့ တိုက်ကတော့ လာလိုက်မှဖြင့် သောက်ဆန်းတွေချည်း ”
ကျွန်တော် စားလက်စ မုန့်ဟင်းခါးသည် ရုတ်တရက် အရသာ ပျက်သွားခဲ့လေသည် ။
အရုပ်လှလှလေး လွတ်ကျကွဲကြေသွားသလို နှမြောတသစိတ်က အတွေးစီးကြောင်းထဲ တဖြည်းဖြည်း လှော်ခတ်ဝင်လာခဲ့၏ ။
••••• ••••• •••••
၄ ။
ဟိုတစ်စသည်တစ်စ သတင်းတွေဖြင့် ဝိုးတဝါး ဖြစ်နေသော အေမီတို့ ပုံရိပ်တွေက တစ်လ အတွင်း ပီပီပြင်ပြင် ဖြစ်လာသည် ။
ညနေ ၄ နာရီလောက် ဆို တိုက်ရှေ့ အချိန်မှန် လာရပ် တတ်သည့် လိုက်ထရပ်တစ်စီးနှင့် အေမီတို့ ပါသွားနေကျ ။ ညသန်းခေါင်ကျော် တစ်လမ်းလုံး လူခြေတိတ် ချိန်တိုင်း ထိုကားဖြင့်ပင် အေမီတို့ ပြန်လာနေကျ ။ တစ်ပတ် နှစ်ကြိမ်လောက် လမ်းထိပ်မှာ လာရပ်တတ်လေ့ရှိသည့် ကားဖြူလေးပေါ် မှာလည်း အေမီ လိုက်သွားနေကျ ဖြစ်သည် ။ သူတို့ဘာသာ အပြင် ထွက်ကြမည်ဆိုလျှင်တော့ ခြောက်လွှာမှ တက္ကစီ ကိုသာ ပင်တိုင် စီးနင်းတတ်ကြ၏ ။
တစ်တိုက်တည်း နေသူ တွေ၏ တံတွေးပင်လယ်ထဲ အေမီတို့က ဗြောင်ကျကျ ကူးခပ်နေကြသည် ။ လမ်းထဲက အကြောင်းသိ လူငယ်တွေ၏ ထိကပါးရိကပါး စကားလုံးတွေ အတွက် အေမီ့ အရေပြားက ကြိုတင် အထူးချုပ်လုပ်ထားသလို ။
တိုက်ခန်းတစ်ခုမှာ တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်သည့် အထီးကျန်စရိုက်ရှိသူ ကျွန်တော်တွင် အေမီ့ မျက်လုံးရိုင်းတွေမှ ကာကွယ်ရန် နေကာမျက်မှန် မရှိ ။ လှေကား အတက်အဆင်း ဆုံတိုင်း မထိတထိ ပစ်ပေါက်သွားတတ်သော စကားလုံးဆူးများ အတွက် ကျည်ကာအင်္ကျီ မရှိ ။ အချစ်ဆိုသည်ကို အငုံဘဝမှာပင် ရှင်သန်ခြင်းနှင့် လဲစားပစ်ခဲ့သူ အတွက် ကရုဏာတရားတို့ ရောက်မလာအောင် ဘယ်လို ရှောင်တိမ်းရမှန်းလည်း ကျွန်တော် မသိပါ ။
ညသန်းခေါင်ကျော်တိုင်း အချိန်မှန် ရောက်လာတတ်သည့် တံခါးခေါက်သံတွေကိုတော့ ကျွန်တော့်ခံတပ်က ကောင်းကောင်း ခုခံထားနိုင်ဆဲ ။
••••• ••••• •••••
၅ ။
လမ်းထိပ် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်က ကျွန်တော် ပြန်လာတော့ တိုက်လှေကားရင်း မဖြူ မုန့်ဆိုင်ထဲမှ အေမီ့အသံ စာစာလေးကို ကြားလိုက်ရသည် ။ လောကကြီး အကြောင်း ဘာမျှ နားမလည်သေးသည့် မြီးကောင်ပေါက်မလေးလို လွတ်လပ်ပေါ့ပါးလွန်းလှ၏ ။ သည်အသံလေးကို ကြားတိုင်း သူ့ဘဝ အစွန်းအထင်းတွေကို ကျွန်တော် မေ့လျော့သွားတတ်မြဲ ။ အသံမြည်သလိုသာ ဘဝ ဖြူစင်လျှင် ဘယ်လောက် ကောင်းလိုက်မလဲ အေမီ ။ တက္ကသိုလ်တစ်ခု၏ ကန်တင်း ထဲမှာ ၊ သင်တန်းတစ်ခု၏ စားပွဲတစ်ခုမှာ ၊ အပြုံးတွေ ပွင့်သည့် မိသားစုစကားဝိုင်းတွေထဲမှာ ပန်းတစ်ပွင့်လို ၊ လိပ်ပြာတစ်ကောင်လို ၊ သီချင်းတစ်ပုဒ်လို အေမီ့ကို ရှင်သန်စေချင် လိုက်တာ ။
နောက်က အပြေးတစ်ပိုင်း တက်လာသော ခြေသံတွေကြောင့် လှည့်ငုံ့ကြည့် လိုက်၏ ။ အေမီ ... ။ ထုံးစံ အတိုင်း ဆံပင်ရှည်ကြီးကို နှစ်ဖက်ခွဲ စည်းလို့ ။ မည်သည့် အကြောင်းကြောင့်ဟု မသိနိုင်သော အပြုံးတွေက မျက်နှာလေး တစ်ခင်းလုံး ဝေလို့ ။ ယုန်နားရွက်လေး နှစ်ဖက် ထောင်နေသည့် ပန်းရောင်ကာဗာ ဟန်းဆက်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လို့ ။
ကျွန်တော့်ဘေးနား ယှဉ်မိတော့ အပြုံးတွေ ပြန်ငုံသွား ကြသည် ။ တောင်ပေါ်သွေး ဖြစ်ဟန်တူသော မျက်နှာလေးမှာ နေအပူရှိန်ကြောင့် ရဲရဲလေး ပြေးနေ၏ ။ မွှေးရနံ့တစ်မျိုးက လှေကားကျဉ်းလေးထဲ ပျံလွင့်လျက် ။
ကျွန်တော် ပြုံးရိပ်ပြတော့ သူ့မျက်နှာမှာ အပြုံး တချို့ ပြန်ပွင့်လာသည် ။
“ ဟို သူက စာရေးဆရာဆို ၊ အေမီလည်း စာအုပ်ဖတ်တယ် ”
“ ဆရာတော့ မဟုတ်ပါဘူး ၊ စာတော့ ရေးပါတယ် ”
“ ဘာစာတွေ ရေးလဲဟင် ”
မာယာတွေအကြောင်း ဘာမျှ မသိသေးသော မျက်နှာလေးက မျှော်လင့်ခြင်းဖြင့် ခပ်ပြေပြေလေး မော့နေသည် ။
“ အင်း ... နင် မဖတ်တဲ့ စာမျိုးတွေပေါ့ ”
ကြိုတင် မရည်ရွယ်ဘဲ ခံတပ်တစ်ခု တည်ဆောက်မိလျက်သား ဖြစ်သွားသည် ။
“ ဘယ် စာအုပ်မှာ ရေးတာလဲ ”
“ နင် မဖတ်တဲ့ စာအုပ်တွေမှာပဲ ”
အေမီ့ မျက်နှာ ရုတ်တရက် တည်ငြိမ်သွားသည် ။ ပြုံးရယ်နေရာမှ အေးစက် သွားသော မျက်လုံးတွေကို ကျွန်တော် သတိထားမိသည် ။ တဖျပ်ဖျပ် စိုလက်တင်းမာ သွားသော မျက်လုံးတွေထဲ ကျွန်တော် မသိချင်ဆုံး အဓိပ္ပာယ်တွေ ကိုယ်ထင်ပြ နေကြပါလား ။ ပြီးတော့ မာ ကျောသော ခြေလှမ်းတွေဖြင့် ကျွန်တော့်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီး တက်သွားသည် ။ စပန့် ဂါဝန်လေး၏ အနားစ စိမ်းစိမ်းလေးတွေ ကျွန်တော့်ကို ရိုက်ခတ်သွားသည် ဆိုတာ အေမီ သိလိမ့်မည်မဟုတ် ။
စစ်ခနဲ နာကျင်သွားသော ရင်ဘတ်ထဲက ဝေဒနာ ကြောင့် ကျွန်တော် အေမီ့ကို လှမ်းမပြောဖြစ်ပါ ။
အချစ် ဆိုသည်မှာ လူ မြင်ကောင်းအောင် အပြင်ထုတ် ဝတ်ဆင်ရသည့် ခပ်ပေါပေါ အင်္ကျီမှ မဟုတ်ဘဲ အေမီ ။ တချို့ တန်ဖိုးကြီး ရတနာတွေကို လူမမြင် သူမမြင် တစ်နေရာမှာ လုံလုံခြုံခြုံ သိမ်းဆည်း သော့ခတ်ထားခြင်းက ပိုမိုသင့်တော်ရဲ့မဟုတ်လား အေမီ ။
ထိုည သန်းခေါင်ကျော် အချိန်မှာ လမ်းပေါ်မှ ကားရပ်သံ ကြားရသည် ။ ထုံးစံအတိုင်း ရယ်သံတွေ ကြားရသည် ။ ထုံးစံအတိုင်း ခြေသံတွေ ကြားရသည် ။ တံခါး ခေါက်သံမှ တစ်ပါး အရာ အားလုံးသည် ပုံမှန်အတိုင်း ဖြစ်ပျက် သွားခဲ့ပါသည် ။
••••• ••••• •••••
၆ ။
မိန်းမတစ်ယောက်၏ စူးစူးဝါးဝါး အော်သံကြောင့် ကျွန်တော် လန့်နိုးသွားသည် ။ ဘယ်အချိန်လဲ ။ ည ၁၂ နာရီလား ။ မနက် ၁ နာရီလား ။ မျက်နှာချင်းဆိုင် တိုက်တွေထဲ ကလား ။ အထပ်မြင့် တိုက်ခန်း တစ်ခန်းမှ ပေါက်ကွဲနေသည်ကတော့ သေချာသည် ။ တစ်လမ်းလုံး ခေါင်းပြားအောင် အိပ်နေချိန်မို့ အမျိုးသမီး၏ ပေါက်ကွဲသံက ချောက်ချောက်ချားချား ဟိန်းထွက်နေသည် ။
“ သေခါနီးမှ တော်တော် ကမြင်းချင်နေလား ၊ ငါက ... ”
“ ဟာ ... နင့်ပါးစပ်ပိတ် ဆိုတာ ပြောမရဘူးလား ”
ကျားတစ်ကောင်လို ဟိန်းထွက်လာသော ယောက်ျားသံကြောင့် ကျွန်တော် အပေါ် မော့မိသွားသည် ။ ဒါ .. ခြောက်လွှာက တက္ကစီဆရာ့ အသံ ။
မိန်းမက မရပ် ။ အသံကို ပိုမြှင့်လိုက်သည် ။ ယောက်ျားကို ရည်စူး အော်ဟစ်နေရာက ပစ်မှတ် ပြောင်းသွားပြန်သည် ။ ပေါက်လွှတ်ပဲစား ၊ ပြည့်တန်ဆာ ၊ အဖေ အရွယ် ၊ မယားငုတ်တုတ် စသည့် လမ်းဘေး ဝေါဟာရတွေက မြို့ပြရပ်ကွက်တစ်ခု၏ အထပ်မြင့် တိုက်ခန်းပေါ်မှ ဝုန်းဒိုင်းကြဲ ထွက်လာကြသည် ။
တက္ကီစ ဆရာက အသက် ၅ဝ နီးပါးရှိပြီ ။ ထောင်ထောင်မောင်းမောင်း ၊ ကိုယ်လုံးပြည့်ပြည့်နှင့် သရုပ်ဆောင် ဇော်ဝင်းနိုင် မျက်နှာမျိုး ။ အေမီတို့အဖွဲ့၏ ပင်တိုင် ဖောက်သည် ။
အမျိုးသမီး၏ ပေါက်ကွဲသံတွေကို နားစွင့်မိရင်း ကျွန်တော့် မျက်လုံးထဲ တစ်စုံတစ်ယောက် ပေါ်လာ၏ ။
ကျွန်တော် တောက် တစ်ချက် ခေါက်မိ သွားသည် ။ ကျွန်တော် ခေါင်းကို ခပ်ကြမ်းကြမ်း ခါယမ်းပစ်လိုက်သည် ။
နောက်တစ်နေ့ ကျွန်တော် မြို့ထဲက အပြန် လှေကားတက်တော့ မုန့်ဆိုင်ထဲမှ မဖြူက မကြားတကြား လှမ်းအော်သည် ။
“ စာရေးဆရာ ဇာတ်လမ်းကောင်း လွတ်သွားတယ်ဟေ့ ” တဲ့ ။
ဘယ်လို ... ။
မဖြူက ရိုက်မစစ်ရပါဘဲ အစီရင်ခံသည် ။ တက္ကစီ ဆရာနှင့် အေမီတို့ ဇာတ်ရှုပ်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ တစ်မျှင်ချင်း ဆွဲထုတ်ပြသည် ။ ပြီး တော့ လွန်ခဲ့သော နာရီ အနည်းငယ်က ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည့် တိုက်လှေကားခြေရင်းမှ အေမီ နှင့် တက္ကစီဆရာ ကတော်တို့၏ ရန်ပွဲ ။
သည့်အတွက် ကျွန်တော် အေမီ့ကို မအံ့သြတော့ပါ ။ သေချာသည်က အေမီသည် ကျွန်တော့် အဝေးကို ပိုပို ဝေးသွားအောင် ပြေးထွက်သွားနေခြင်းပဲဖြစ်သည် ။
အေမီရေ … သူများ တံတွေးပင်လယ်မှာ နစ်မြုပ် မသွားဖို့ နင် ဆက်လက် ကူးခပ်နိုင်ပါစေ ။ နင် ရှင်သန်ရာ တောအုပ်မှာ နင့်လက်သည်း တွေ ပိုမိုချွန်မြနိုင်ပါစေ ။ တစ်ခါ ပန်ရုံနှင့် ညှိုးရော်သွားသည့် ပန်းတစ်ပွင့်လို မနေထိုင်ဘဲ တစ်ကိုင်း အချိုးခံရလျှင် တစ်ကိုင်း အသစ်ထွက်သည့် သစ်ပင်တစ်ပင် လိုသာ ဆက်လက် ကြီးထွားနိုင်ပါစေတော့ ။
လှေကားအတက် ခြေလှမ်းတွေက ပိုမိုလေးလံလို့ ။
••••• ••••• •••••
၇ ။
ထိုအိပ်မက်ဆိုး အလွန် နှစ်ပတ်အကြာတွင် အေမီတို့ တိုက်ခန်း ပြန်အပ်သွားသည် ။ တက္ကစီဆရာနှင့် အရှုပ်တော်ပုံ ဂယက်ကြောင့်လား ၊ အခန်းစာချုပ် ပြည့်သွားသောကြောင့်လား ၊ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော် မသိနိုင်သော အခြားအကြောင်း ပြချက်တွေကြောင့်လား .. ။
ဒုက္ခကို သယ်ပိုး၍ သစ် ကိုင်းတွေ တစ်ကိုင်းပြီး တစ်ကိုင်း ၊ ရင်ခွင်တွေ တစ်ခုပြီး တစ်ခု ၊ သီချင်းတွေ တစ်ပုဒ်ပြီး တစ်ပုဒ် ပြောင်းလဲနေရသည့် အေမီ့ လမ်းကို ကျွန်တော့် အတွေးထဲ မကြာခဏ ဖြန့် ကြည့်မိ၏ ။ ပျိုရွယ်ခြင်းကို အရင်းအနှီး လုပ်၍ အရောင်းအဝယ် လုပ်နေရသော ကုန်သည်မလေး အတွက် လမ်းတွေ ဖြောင့်တန်းပါစေတော့ ။
••••• ••••• •••••
၈ ။
ည သန်းခေါင်ကျော်တိုင်း ဝရန်တာထွက် ငေးတတ် သည့် ရောဂါသည် ကျွန်တော့် ဘဝ၌ ရာစုနှစ် ဘယ်လောက် များများထိအောင် နာတာရှည်လေဦးမှာလဲ ။ ရယ်သံ ဟူသမျှ ဆိတ်သုဉ်း ခန်းခြောက်သွားသော ကျွန်တော့် ရှင်သန်မှုထဲ နာမည် တစ်ခုသာ သောင်တင်ရစ်ခဲ့လေသည် ။
အေမီ ။ ။
⎕ မိုးကျော်ဇင်
📖ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း
ဒီဇင်ဘာ ၊ ၂၀၁၇
