❝ အုံ့ကာလေတမဲမဲ ❞
( ဆင်ဖြူကျွန်းအောင်သိန်း )
ညဉ့်၏ တိတ်ဆိတ်ခြင်းသည် မည်းမှောင်ခြင်းနှင့် ပြိုင်လျက်ရှိသည် ။
အခါတိုင်းဆိုလျှင် ယခုလို သူငယ်အိပ်ချိန်မျိုးသို့ ရောက်သည့်တိုင်အောင် တောင်ပိုင်းက နှဲသံ တစ်ဂေါ်ဂေါ် ၊ အလယ်ပိုင်းက တေးသံ တကြော်ကြော်နှင့် ဆူညံလျက် နေလေ့ရှိ၏ ။ ခွေးဟောင်သံများ ၊ မီးခွက်နှင့် ညကြီး သန်းခေါင်ကျမှ နွားစာစဉ်းသူများ၏ ဓားသံ စသည်တို့ကလည်း ရမ်းဘိုကုန်းရွာကလေး၏ ညဉ့်ဦးလက္ခဏာများပင်တည်း ။ ရေနံဆီမီးခွက်ကလေးတွေ၏ မှိန်လျော့သော မီးရောင်အောင်တွင် ဝိုင်းဖွဲ့၍ တစ်သွယ် ၊ မီးထိုး၍ မပြီးသေးသော အိုးဖိုများဘေးတွင် လူစု၍ တစ်ဖုံ ပြောဆိုရယ်မောနေလေ့ ရှိကြသော်လည်း ယနေ့ညမှာမူ ရွာကလေး၏ တိတ်ဆိတ်ခြင်းက အမှောင်အောက်ဝယ် နစ်မြုပ်နေရလေသည် ။
လတပေါင်းပေမို့ ပူအိုက်ခြင်းက ထန်ပေသည် ။ တစ်ချက်တစ်ချက်တွင်မှ တိုးဝှေ့ ပေါ်ပေါက်လာသော လေပြည်က ထန်းတောတွင်းသို့ တိုးဖြတ်သွားသော အခါတွင် တဝုန်းဝုန်းနှင့် ထွက်ပေါ်လာသောအသံများက အိပ်ယာထဲတွင် မျက်စိအကြောင်သားနှင့် လဲနေရသူများအား ထိတ်လန့်စေ၏ ။
အချိန်မှာ သက်ကြီးခေါင်းချချိန်ကိုပင် လွန်ခဲ့လေပြီ ။ မကျီးဒန် အိပ်ယာဝင်ခဲ့သည်မှာ တစ်နာရီမျှ ကျော်သွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း မှေး၍ မရ ၊ မှိတ်၍ မရနှင့် ညာဘက်သို့ လှိမ့်လိုက် ဘယ်ဘက်သို့ စောင်းလိုက်ဖြင့်သာ အချိန်ကုန်နေရသည် ။
ပျော်နိုင်ပါမည်လား ၊ မည်သို့မျှ အိပ်၍ မပျော်နိုင်ချေ ။ ဘာသံများ ကြားရပါ့မလဲဟဲ့ ဟူ၍ နားက တစွင့်စွင့် ဖြစ်နေကာ အမှောင်တွင်းပင် ဖြစ်သော်လည်း မျက်လုံးမှာ ကျီးကန်းတောင်းမှောက် ဖြစ်နေရသောကြောင့် အိပ်၍ မပျော်နိုင်ပါချေ ။ သူမ၏ ဘေးတွင် ခိုကိုးရာ အရိပ်ကောင်းသည် ရှိပါ၏ ။ သို့သော် အလိုလိုနေရင်း အားငယ်ကာ အသည်းတထိတ်ထိတ် ရှိလှချေသည် ။ ရင်တွင်း၌ တင်းကြပ်လေးလံကာ ရွံ့ကြောက်စိတ်ဖြင့် တွေနေမိတော့၏ ။
ရာသီကား ဂိမှာန်ဦးပေတည်း ။
တစ်နှစ်လုံးမှာ မိုးရေချိန် ၂၅ လက်မလောက်သာ ရွာသော သည်လို ဒေသမျိုးမှာ သည်လို အချိန်မျိုး၌ မိုးရွာရိုး မရှိခဲ့ပေ ။ သို့သော် အာကာပြင်ဝယ် မဲမှောင်အုံ့ဆိုင်းကာ ပိတ်သိုင်းလျက် ရှိနေသည် ။
သို့ရာတွင် အရည်ဖြစ်ကာ ရွာကျလာမည့် မိုးသားများတော့ မဟုတ် ။ ကျေးတောသားများ၏ ကျန်းမာရေး မပြည့်စုံမှုကို အရင်းခံကာ ဖြစ်ပေါ်လာသော ဝမ်းရောဂါကပ်ဆိုး၏ ဖုံးလွှမ်းအုပ်ဆိုင်းထားခြင်း အရိပ်အယောင်ပေတည်း ။
မြန်လည်း မြန်ထက်လှသည် လျှပ်ပြက်တာ ... ။ ဇယ်စက်တာကမှ နှေးကောင်း နှေးပေဦးမည် ။ ရမ်းဘိုကုန်းရွာတွင်းသို့ ဝင်ရောက် ထိုးမွှေလာသော ရောဂန္တရ ကပ်မုန်တိုင်းက ရွာဦးမှ ရွာဖျားသို့ ခဏကလေး အတွင်း ရောက်သွားသည် ။ အိမ်တွေ ကျွတ်၏ ။ တဲတွေ ပါကုန်၏ ။ လဲသူလဲ ၊ ကွဲသူကွဲ ပြေးလွှားအော်ဟစ် ငိုယိုသံများဖြင့် သောက်သောက်လဲအောင် ဆူညံကာ မဲမှောင်ခြင်း အောက်၌ နစ်မြှုပ်သွားရလေ၏ ။
“ ဟေ့ …. ။ ကျီးဒန်တို့ ”
“ တော .. ”
တစ်မြန်နေ့တုန်းက ဖြစ်သည် ။ နေထန်းတစ်ဖျားလောက်တွင် တဲရှေ့မှ ခေါ်သံကြောင့် တဲတွင်း၌ တကုန်းကုန်းနှင့် အလုပ်များနေသော မကျီးဒန်မှာ ..
“ တော ” ဟူ၍ အသံပေးရာက “ ဘာများပါလိမ့် ” ဟု ရွေရွတ်ရင်း တဲရှေ့သို့ ထွက်လာရာက ...
“ အမယ် သေနာယုတ် ငါ ဘယ်သူများလဲလို့ ” ရယ်မောသံလှိုက်လှိုက်နှင့် ဆိုလိုက်ကာ “ ဟဲ့ .... ၊ တဲထဲကို လာလေ … မထိုင်တော့ဘူးလား ” ဟု ဖိတ်ခေါ်လိုက်ရာ ။
“ မလာတော့ပါဘူးဟာ ဆန်ကော လာငှားတာပါ ”
တဲရှေ့တွင် ဆောင်းကုန်စ နံနက်ဦး၏ အေးစိမ့်စိမ့်ဒဏ်ကို ပုဆိုးစုတ်တစ်ထည်ခြုံလျက် ကာကွယ်ရင်း ရပ်နေသူက ပြန်ပြောလိုက်လေ၏ ။
“ အမယ် နင်တို့ စပါးတောင် ခုမှ ယပ်ရသလား ”
“ အေးပေါ့ဟာ ဖြည်းဖြည်းပေါ့ ”
သူ့အမည်ကား ကိုဘသန်းပင် ဖြစ်၏ ။
“ ဘာချက်လဲဟေ့ ... ”
သူက ဆန်ကော တစ်ထပ်ကြီးကို ခေါင်းပေါ် ရွက်လိုက်ပြီးနောက် မေးလိုက်၏ ။
“ ကန်စွန်းရွက် ချဉ်ရည်လေ ”
“ ဟင်း ... ။ တစ်အိမ် မေးလိုက်လည်း ကန်စွန်းရွက်ချဉ်ရည် ၊ တစ်အိမ် မေးလိုက်လည်း ချဉ်ပေါင်ရွက်ဟင်းနဲ့ တိုင်ပင်များ ထားကြသလားဟ ”
“ အေးပေါ့ဟ ၊ တိုင်ပင်ထားတာပေါ့ ”
သို့သော် မကျီးဒန်၏ အရွှန်းစကားကို ကိုဘသန်းက မကြားတော့ပေ ။ သူက လမ်းမပေါ်သို့ ရောက်သွားပေပြီ ။ မှန်၏ ။ ကိုဘသန်းမှာ မကျီးဒန်၏ စကားကိုသာမက သူချစ်သော ရွာသူရွာသားများ၏ အသံကိုပါ မကြားနိုင်တော့ပေ ။ အကြောင်းမှာမူ ဆွမ်းခံပြန်ချိန်လောက်မှာပင် သူက သူချစ်မြတ်နိုးသော ရွာကလေးအား မည်သည့် အခါမှာမှ ပြန်လည် တွေ့မြင်နိုင်စွမ်းမရှိသော စွန့်ခွာခြင်းဖြင့် ကျောခိုင်းသွားခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည် ။
“ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ ကောင်မရယ် …”
မနက်တုန်းက အကောင်းသား ဖြစ်ပါလျက်နှင့် ဆွမ်းခံပြန်ချိန်တွင် ခေါက်ခနဲ အသက်ပျောက်သွားရသော ကိုဘသန်း၏ ဖြစ်ရပုံကို သိလိုသော မကျီးဒန်မှာ ကလေးနှစ်ယောက်နှင့် ငိုရှိုက်ခြင်းကိုသာ အဖော်ပြု ကျန်ရစ်ခဲ့ရသော မအေးချစ်အား ရင်အဆို့သားနှင့် ပြေး၍ မေးရတော့သည် ။
“ အို ကိုဘသန်းရဲ့ အဖြစ်ဆိုးလှချည်ရဲ့နော် ”
မအေးချစ်မှာ သေသူ၏ အလောင်းကို ဗမာပီပီ နောက်ဆုံးပြုစုခြင်းဖြင့် အားရပါးရ ပြုစုနိုင်ခွင့် မရှိ ။ ဖျာလိပ်နှင့် ပတ်ကာ သုဿန်သို့ ဆွဲထုတ်သွားကြလေပြီ ။
“ ညက ကျန်တဲ့ ချဉ်ရည်ဟင်းကို ထမင်းကြမ်းနဲ့ နွှေးပြီး စားတာပဲ ရှိပါတယ် ကောင်မရယ် ၊ ဒီ့ပြင်လည်း ဘာမှ စားတာ မမြင်ပါဘူး ။ ရွာထဲက ဆန်ကော ငှားပြီးလို့ ပြန်လည်း လာရော ဝမ်းတွေ သွားပြီး ချုံစပ်မှာ လဲနေရာက ... ”
မအေးချစ်မှာ ဆက်၍ မပြောနိုင်တော့ ။ အသံသည် ဆို့၍ နစ်သွားရာက “ အို .. ကိုဘသန်းရဲ့ ” ဟူ၍ ညှစ်ကာ အော်လိုက်လေတော့၏ ။
အစသော်မူ မကျီးဒန်မှာ မတော်တဆ ဖြစ်သွားရသည်ဟု ထင်မိသော်လည်း ...
“ အို သမီးရဲ့ … အမေတို့ကို ပစ်သွားသလားဟဲ့ ” ဟူသော အသံတစ်သံသည် ရွာလယ်ဆီမှ ထွက်ပေါ်လာသော ညနေစောင်း အချိန်တွင်ကား မတော်တဆဟူ၍ သဘောမထားနိုင် ၊ ပုဇွန်မျက်စိလို ပြူးကြောင်လာရကာ ရင်တဒိတ်ဒိတ် ခုန်လာရပြီး ဘုရားသခင်ကို တမိတော့သည် ။
“ ချောင်းထဲ ဆင်းပြီး ကြက်သွန်ခင်းပေါင်းနုတ်ရာက ပြန်လာကတည်းက ဝမ်းတွေ သွားပြီး အိပ်ယာထဲမှာ လဲတာပါပဲတော် ”
သေဆုံးသူကလေးမ၏ မိခင်မှာ သေပုံသေနည်းကိုသာ မျက်ရည်အိုင်ဖွဲ့လျက် ပြောနိုင်သည် ။ ဘာကြောင့် သည်လို ဖြစ်ရသည်ကိုကား မပြောတတ် ။ သည်တစ်ယောက်ကို သုဿန်သို့ပို့ရန် ဖျာလိပ်နှင့် ပတ်၍ မပြီးသေး ...
“ သားရေ ၊ သားရဲ့ အမယ်လေး အသေဆိုးလှချည်လား သားရယ် ၊ အမယ်လေး အမေဖြေလို့ ပြေနိုင်ပါ့မလား သားရဲ့ ၊ အမေ့ကိုပါ တစ်ခါတည်း ခေါ်သွားပါတော့လား သားရဲ့ ”
တောင်ပိုင်းမှ ဒေါ်ဂျမ်းဘုံ၏ အသည်းကွဲ သူ့ မြည်တမ်းသံကို ကြားရပြန်လေသည် ။
“ အဖေရေ အဖေရဲ့ ၊ အမယ်လေး အဖေရဲ့ ကျုပ်တို့ ဘယ်သူ့ကို အားကိုးပြီး နေခဲ့ရမှာလဲ အဖေရဲ့ ။ အဖေရေ အို အဖေ ... ”
ဒေါ်ဂျမ်းဘုံ၏ အိမ်သို့ မသာမေးရန် သွားသူများမှာ လမ်းခုလတ်တွင်ပင် တန့်သွားရ၏ ။ လူအုပ်၏ တစ်ဝက်က ရှေ့သို့ ဆက်သွားကာ ကျန်လူများက အသံကြားရာ အိမ်သို့ ဝင်သွားကြရတော့၏ ။
ငိုသံအော်သံများသည် နောက်တစ်နေ့သို့ နီးလေလေ ဒလစပ် ပေါ်လာလေလေ ဖြစ်တော့သည် ။ ခွေးအူသံ ၊ ကျီးပြိုသံများက လင်သည်ယောက်ျား မသာချရန် သွားနေခိုက်တွင် အိမ်မှာ ကျန်နေခဲ့ရသော မိန်းမသားများအား ပိုလို့သာ အားငယ်စေ၏ ။
“ ကိုပိတ်စ ၊ အို ကိုပိတ်စတို့ ၊ ကိုဆေးရိုးတို့ လာကြပါဦး ၊ ခင်ညွန့် မရှိတော့ဘူးဗျ ” ဟူသော စိတ်ကို တင်းလျက် အိမ်နီးနားချင်းများထံ အကြောင်းကြားသော အသံ ။
“ ကိုကြော်ညာရေ …. ကိုကြော်ညာရဲ့ ၊ သွားတော့ သွားတော့ ” ဟူသော အလောင်းထုတ်သွားသံ ။
“ အမယ်လေး … ကိုရွှေအိုးရဲ့ ဒီလို ဖျာလိပ်ကြီးနဲ့ သွားရတာကို ကျုပ် မကြည့်နိုင်ဘူးတော့် ” ဟူသော အသံများကလည်း အိပ်၍ မရသော မကျီးဒန်အား ပို၍ ပို၍သာ နှလုံးတုန်စေတော့သည် ။
လည်ချင်ရာ လည်ပြီး ပြန်ချင်သည့်အချိန်ကျမှ ပြန်လာလေ့ရှိသော သား ၊ အေးအေးကလေး နေတတ်သော သမီး ။ ယခင်ကမူ ဂရုလည်း မထားမိ ဖာသိဖာသာသာ နေခဲ့နိုင်သော်လည်း ယနေ့ညမူ အနားသို့ ခေါ်ထားပြီး ဖက်ထားမိ၏ ။ အပြောအားဖြင့် မဆုံးနိုင်သော မိခင်၏ မေတ္တာရင်ခွင်တွင်းသို့ သားနှင့်သမီး ကို နှစ်မြှုပ်ထားခြင်းဖြင့် ကျရောက်လာသော ဘေးမှ လုံတန်ကောင်းရဲ့ဟု မကျီးဒန်က မှတ်လိုက်ကာ သား နှင့် သမီးကို တင်းကြပ်စွာ ပိုက်ဖက်ထားမိသည် ။
တစ်ဖက်မှာလည်း ရွာသူတို့ ဝတ္တရားအတိုင်း ၊ ရွာရိုးလျှောက်ပြီး တစ်လောင်းပြီး တစ်လောင်း ထမ်းထွက်နေရသော လင်ယောက်ျား အတွက် ပူပန်သည့်သောက ရေပွက်ကလည်း ထ၍, ထ၍ လှိုက်လာပြန်သောကြောင့် မကျီးဒန်၏ ရင်ဝယ် စိုးရိမ်စိတ်ဂယက်များက အကွက်ဆက်နေရလေ၏ ။
နောက်တစ်နေ့၏ မွန်းတည့်ချိန်အထိ တစ်လောင်းပြီး တစ်လောင်း ထမ်းထုတ်နေရာက ညနေပိုင်းတွင် ငိုသံတစ်ခုနှင့် တစ်ခုသည်လည်း အတော်ကြီး ခြားသွား၏ ။ မကျီးဒန်မှာ ကလေးတွေ ဆာလေရော့မည် ဟူသော ကြောင့်ကြစိတ်ကြောင့်သာ ထပြီး ထမင်းအိုး တည်မိသော်လည်း စိတ်က မပါ ။ စားချင်စိတ်လုံးလုံး မရှိ ။ သည်ထမင်းကိုပင် မသတီသလို ။ သူသည် ထမင်းထဲမှာပင် မကောင်းဆိုးဝါးတွေ လာပြီး ပြုစားတော့ မလိုလို ထင်ခဲ့၏ ။
“ မိန်းကလေး ဘယ်သွားတာလဲ .. ဟင် ၊ နောက်ဖေးသွားသလား ... ဟင် ”
“ နွားစာထည့်တာပါ အမေရဲ့ ”
မျက်စိအောက်မှ ပျောက်သွားမည် စိုးသောကြောင့် မျက်ကလဲဆန်ပျာနှင့် မေးမိသည် ။
မနေ့ညတုန်းက ဆိုလျှင် တစ်ညလုံးမှာ အိမ်ခေါင်းရင်းက ကိုဖိုးဒွေး တစ်ယောက်သာ သေတော့ရုံ ၊ ယနေ့မူ ဘာသံမျှ မကြားရတော့ချေ ။ သို့သော်လည်း နား တစွင့်စွင့်နှင့် ဘယ်ဆီကများ စီခနဲ ကြားရပါမည်နည်း ဟု စိတ်က ထင့်နေကာ မျက်လုံးမှာ ကျီးကန်းတောင်းမှောက် ဖြစ်နေရသည် ။ နေ့ခင်းကြောင်တောင်ပင် ဖြစ်စေကာမူ တစ်ရွာလုံးမှာ လူမှ ရှိပါသေးရဲ့လားဟု ထင်စရာဖြစ်အောင်ပင် တိတ်ချက်သားကောင်းနေ၏ ။ လူစလူနကို မမြင်ရ ။ တစ်ချီတစ်ချီတွင် ချောင်းထဲမှ တက်လာသော လေပြည်နှင့်အတူ ရွာလယ်လမ်းမမှ ထသွားသော ဖုန်မှုန့်များ ၊ အမှိုက်များမှ တစ်ပါး အခြားသော လှုပ်ရှားမှုကို မမြင်ရချေ ။
ယနေ့မူ အသေအပျောက် လုံးဝ မရှိတော့ပေ ။ ယာခင်းထဲသို့ ဆင်းပြေးသူများ ၊ တလင်းထဲသို့ ပြောင်းပြေးသူများကြောင့် ရွာကလေးမှာ ပြန်လည်ပြီး အသက် မဝင်လာသေးပေ ။ လာနေကျ ကျောင်းများက သော်မှ ဆွမ်းခံ မလာကြတော့ပေ ။ ကျီးနှင့်ဖုတ်ဖုတ် ဖြစ်နေခဲ့သော ရွာကလေး၏ ခြောက်သွေ့ခြင်းမှာ ... ယနေ့ ညသို့ပင် တိုင်ခဲ့ချေပြီ ။
မကျီးဒန်မှာ နားတစွင့်စွင့်နှင့် မျက်စိကြောင်နေရာက သားနှင့်သမီးကို ထစမ်းသည် ။ ကိုဆေးရိုးမှာကား သူမ၏ ဘေးတွင် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက်ကြီး အိပ်ပျော်နေ၏ ။ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော ခွေးအူသံများက မကျီးဒန်အား ပို၍ အားငယ်စေခိုက်တွင် ညဉ့်ငှက်တစ်ကောင်သည် အိမ်ခေါင်းရင်းတွင် ကျယ်လောင်စူးရှစွာ ထိုးသွားလေသည် ။
“ ဘုရား ... ဘုရား ”
သူမ အဖို့ ဘုရားကို တခြင်းမှ တစ်ပါး အခြားလုပ်ဆောင်နိုင်ဖွယ်ရာ မရှိပါချေပြီ ။ သည်အခိုက်တွင် ...
အသံတစ်ခုက “ အုံး ” ခနဲ ကျယ်လောင်စွာ ရွာ၏ တောင်ဘက်ထန်းတောထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည် ။
မကျီးဒန်မှာ တစ်ရွာလုံးတွင် သူတစ်ယောက်တည်းသာ ရှိရော့သလားဟု ထင်မိသည် ။ တဒိတ်ဒိတ် ခုန်နေသော ရင်ကို ဖိအုပ်ထားလျက် ကိုဆေးရိုး၏ ဘေးတွင် ဝင်ရောက်လဲလျောင်းလိုက်မိသည် ။ ရေနံဆီမီးခွက်ကလေးမှ အရောင်သည် တဲတွင်း၌ အားနည်းစွာ ပျံ့လွင့်နေ၏ ။ သို့သော် ပြင်ပတွင်ကား အမှောင်ထုသည် ကြီးစိုးလျက်ရှိ၏ ။ စင်စစ်တော့ ရမ်းဘိုကုန်းရွာငယ်ပေါ်တွင် စိုးမိုးနေသော အမှောင်ကား ညဉ့်၏ အမှောင်သာ မဟုတ် ၊ ကိုးကွယ်ရာမဲ့ခြင်းနှင့် အားကိုးရာမဲ့ခြင်း၏ သားကောင်များဖြစ်သော အငြင်းပယ်ခံလူတန်းစားတို့၏ နစ်မြှုပ်ရာဖြစ်သော မှောင်ဘဝ၏ အမှောင်ပင် ဖြစ်သတည်း ။
••••• ••••• •••••
“ ကိုဆေးရိုးတို့တစ်တွေ ကျန်းကျန်းမာမာပဲလား အဖေ ”
ကဆုန်လက ရန်ကုန်သို့ အဖေ ဆင်းလာရာ ရောက်မဆိုက်ပင် ကိုဆေးရိုးတို့ သတင်းကို မေးမိသည် ။
“ ဆေးရိုးတို့တော့ ကျန်းမာကြပါရဲ့ကွာ ”
“ ဒါဖြင့် ဒီ့ပြင်လူတွေကကော ဘာဖြစ်လို့လဲ ”
“ တစ်နှစ်တုန်းက ဝမ်းရောဂါ ဖြစ်လိုက်တာ ရွာ့ကို ပျက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားတာပဲကွ ”
“ ဟင် ”
ကျွန်တော်က ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ခြင်း၏ အဆုံးဝယ် စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် ငေးမောနေမိသည် ။ သည်အခိုက်တွင် အဖေက ထပ်ဆက်ပြန်သည် ။
“ မဖြစ်ကော ခံနိုင်ဦးမလားကွ ၊ ရာသီကလည်း နွေဦးပေါက် သောက်ရေကလည်း ရွာနားမှာ ကပ်နေတဲ့ သောင်ပြင်က လက်ယက်တွင်းရေ ၊ စားလိုက်ပြန်တော့ ချဉ်ရည်ဟင်း ... ”
ချဉ်ရည်ဟင်း စားနိုင်ဖို့ ဆိုရန်ပင် ၊ ဆီနှင့် ကြက်သွန်ကို ဖယ်ထားဦး အညံ့ဆုံးငါးပိ ငါးမတ်သားလောက် ရှိဖို့ လိုနေပြန်၏ ။ သို့ရာတွင် ငါးပိ ငါးမတ်သား လောက်ရှိလျှင်ကား ချဉ်ရည်ဟင်း တစ်အိုး ဖြစ်ဖို့က မခက်တော့ ။ ကန်စွန်းရွက်က အသင့်ရှိ၏ ။ မန်ကျည်းသီး ဆိုတာကလည်း ရွာထဲက ဘယ်အပင်မှာပဲ တက်တက်ရနိုင်၏ ။ ချဉ်ပေါင်ရွက်မှာ ချောင်းတိမ်ရှိ ယာထဲမှာ အလျှံပယ် ရနိုင်ရုံ ၊ မန်ကျည်းရွက်မှာလည်း နုချိန် မဟုတ်ပေမဲ့ ကြံဖန်ပြီး ခူးလျှင် ရနိုင်၏ ။ သည်မျှ အရလွယ်သော ဟင်းကိုပင် အမြဲ စားခွင့် မရကြပေ ။ သို့သော် ...
“ ပြီးတော့ အဲဒီ ချဉ်ရည်ဟင်း အကျန်နဲ့ ထမင်းကြမ်းနဲ့ မနက်မနက်မှာ မွှေးမွှေးပြီး စားကြသကွ ”
“ နောက်တော့ကော ”
“ ဒီလိုပဲ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပျောက်သွားတာပဲကွ ”
ကု , မ , မည့်သူ မရှိ ၊ စောင့်ရှောက်ကယ်ဆယ်မည့်သူ မရှိသည့် ကြားထဲက တစ်ရွာလုံး ပြုတ်ပြုတ်ပြုန်း မသွားခြင်း အတွက် ဘုရားသခင်ကိုသာ ကြံဖန်ပြီး ကျေးဇူးတင်ရပေတော့မည် ။
မြို့ပေါ်ရှိ ဆေးရုံကြီး ဆိုသည်မှာလည်း ဆရာဝန် မရှိ ၊ ဓားခုတ်မှု ၊ ရိုက်မှု ဖြစ်သော်လည်း ပြင်ပဆေးခန်းများသို့ သွားရောက် ဆေးထည့်ကြရလောက်အောင် ပြည်သူ့ကျန်းမာရေးဘက်မှ အားနည်း ချို့ယွင်းနေရသည့် ကာလတွင် ရမ်းဘိုကုန်း တစ်ရွာလုံး ပျောက်မသွားခြင်းအတွက် ကံကောင်းသည် ဆိုရပေမည် ။
အငြင်းပယ်ခံ လူတန်းစား ဆိုသည်မှာ ရမ်းဘိုကုန်းရွာသားများပင် ဖြစ်လေသည် ။ သည်လို ကြားချင် ၊ နာချင်စဖွယ် လုံးဝ မရှိသော ရမ်းဘိုကုန်း၏ အဖြစ်မျိုးသည် ဤမြေပြင်၌ အဘယ်မျှ ထူပြောနေသည်ကိုကား မသိနိုင်တော့ပေ ။ ရောဂန္တရကပ်တို့သည် တသဲသဲ ၊ သတ္တန္တရကပ်တို့သည်လည်း မစဲ ၊ ဒုဗ္ဘိက္ခန္တရကပ် တို့သည်လည်း တဖွဲဖွဲ ကျရောက်နေသော သည်မြေ ၏ ကောင်းကင်ယံမှာကား ... ပြည်တွင်းစစ် မိုးသား တိမ်လိပ်တို့သည် တမဲမဲပါတကား ... ။
အုံ့၍အုံ့၍ တမဲမဲ ဖွဲ့ဆိုင်းနေသော ပြည်တွင်းစစ် မိုးတိမ်မိုးသားတို့သည် သူတို့ကို အေးမြစေသည့် မိုးပေါက်ကိုကား မရွာ ။ သံပူရည်များကိုသာ ရွာချနေပါပကော ။ ဒါတွေကား ... ရောဂါဘေး အမျိုးမျိုး ၊ ရာဇဝတ်မှု အမျိုးမျိုးနှင့် ဗြဟ္မဝိဟာရတရား ခေါင်းပါးခြင်းဟူသော မိုးတို့ပေတည်း ... ။
လမှာကား … ကိုဆေးရိုးတို့ ထံ၌ မိုးရွာလေ့ မရှိသော တပေါင်းလ ဖြစ်၏ ။ သို့သော် အာကာယံမှာကား မိုးသားတိမ်လိပ်တို့သည် အုံ့ကာသာ တမဲမဲနှင့် ရှစ်ခွင်တိုင်းမှ ဖွဲ့ဆိုင်းနေတော့၏ ။
▢ ဆင်ဖြူကျွန်းအောင်သိန်း
📖 သွေးသောက် မဂ္ဂဇင်း
၁၉၅၇ ၊ မတ်လ
