❝ ရေကြိုမလေး ❞
( ရန်ကုန်ဘဆွေ )
တစ်ကိုယ်လုံး ခြုံကြည့်လိုက်လျှင် ပိန်ပိန်သေးသေး ရှည်မျောမျောကလေး ဖြစ်သည် ။ အသား ညိုသည် ၊ ပေါင်တံ ပိန်သည် ၊ ရင်ဘတ် ပြားချပ်ချပ်ရှိသည် ၊ အပေါစား သရက်ထည်ကို ခေတ်မီပုံ လက်ပြတ်အင်္ကျီချုပ်၍ ဝတ်ထားသည် ။ အသစ် မဟုတ် ၊ အဟောင်းကို လျှော်ဖွပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည် ။ အရောင် မညစ်နွမ်းသော်လည်း ကြေနေသည် ။ လုံချည်မှာလည်း ထို့အတူ ဖြစ်သည် ။ ဖိနပ်က ညှပ်ဖိနပ်ကို စီးထားသည် ၊ နောက်မြီးတိုနေလေပြီ ။
မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်ပါမူ ပါးရိုးကလေးများ ချောင်လျက် ပါးရေမတွန့်သေးသော အမယ်ကြီးအို အသေးစားကလေးနှင့် တူသည် ။ ပါးလျှပ်လျှပ်နှင့် တင်းတင်းစေ့နေသော နှုတ်ခမ်းကို အပေါစား နှုတ်ခမ်းဆိုးဆေးနှင့် ရဲရဲနီအောင် ဆိုးထားသည် ။ ပြုပြင်ထားသော မျက်ခုံးမွေးကို ခဲဖြင့် ညီညာသပ်ရပ်စွာ ဆွဲထားသည် ။ သတ္တိရှိပုံရသော မျက်လုံး ခပ်ကျဉ်းကျဉ်းသည် ချိုင့်သော မျက်တွင်းတွင် အမှောင်ခိုကာ ကျရောက်လာသော ဘဝ၏ ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်တို့ကို ကြံ့ကြံ့ခံနိုင် သော အသွင်ဖြင့် တောက်ပြောင်၍ နေသည် ။ အသက် ၁၆ နှစ်မှ ပြည့်ပုံ မရရှာပေ ။
ထိုသူငယ်မကလေးသည် ပျဉ်းမနားဘူတာသို့ ရထားဆိုက်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တွဲပေါက်မှ ခေါင်းပြူနေသမျှ လူတိုင်းရှိရာဆီသို့ ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လှည့်လည်၍ မေးနေသည် ။
“ ရေချိုးမလား အစ်ကိုကြီး ၊ ရေချိုးမလား .. ”
ရန်ကုန်ဆိပ်ကမ်းရှိ သင်္ဘောပေါ်မှ နေ၍ ပေါင်မုန့်ကလေးများ ပစ်ချလိုက်လျှင် စင်ရော်ငှက်များ ဝိုင်းလာကာ သင်္ဘောပတ်ပတ်လည်တွင် ရှုပ်ထွေးစွာ ပျံဝဲနေတတ်သည် ။
အချို့ ရဲတင်းလှသော စင်ရော်ငှက်ကလေးများသည် ပေါင်မုန့်ကျွေးနေသူ၏ လက်ထဲမှ ပေါင်မုန့်စကလေးများကိုပင် ဆွဲယူ၍ ပြေးတတ်ချေသေးသည် ။
ယခုလည်း ပျဉ်းမနားဘူတာသို့ မီးရထားကြီး ဆိုက်သည်နှင့် “ ရေချိုးမလား ... ရေချိုးမလား ” ဟူသော အသံများဖြင့် ရထားကြီး၏ ရှေ့နောက် တစ်လျှောက်လုံးတွင် “ ရေဆွယ် ရေကြိုများ ” ရှုပ်ထွေးစွာ ပြေးလွှားဆီးကြိုလျက် ရှိကြသည် ။
ရဲတင်းသော ရေကြိုမကလေးသည် ရထားကြီး၏ ပြတင်းဝတွင် ခေါင်းထွက် မျှော်ကြည့်နေကြသော ယောက်ျားသားများ၏ မျက်နှာအနီးသို့ မော့ကာ “ ရေချိုးမလား အစ်ကိုကြီး ” ဟု အသံတိုးတိုးကလေးနှင့် မေးတတ်သည် ။
သူ မေးသော အသံသည် သူ ကပ်နေသလောက် မျက်နှာချင်း နီးမှသာလျှင် ကြားနိုင်ရသည် ။
သူ့မေးသံကြောင့် ငုံ့ကြည့်လိုက်တိုင်း သူ၏ တမင်လုပ်ထားသော အာသာတငင်းငင်း ရှိသည့် မျက်လုံးနှင့် မျက်လုံးချင်း ဆုံကြရသည် ။
နောက်ထပ် နည်းနည်းကလေး ငုံ့လိုက်လျှင် သူ့ကို နမ်းပြီးသား ဖြစ်ချင်ဖြစ်မည် ။
ရောင်းသူ ဝယ်သူ အသံတူ ဆိုသော စကားကဲ့သို့ အမေးခံရသူများသည် သူ၏ နီးကပ် လွန်းလှသော မျက်နှာကို သူ့လိုမျက်လုံးမျိုးဖြင့် သူကဲ့သို့ပင် မျက်လုံးထဲသို့ စိုက်၍ကြည့်မိရင်း “ ဟင့်အင်း … မချိုးပါဘူးကွာ ” ဟု တိုးတိုးကလေးနှင့် အားတောင့်အားနာ ပြန်၍ ပြောကြသည် ။
ထိုအချိန်မျိုး၌ သူသည် အလွန်တပ်မက်သော ရည်းစားသည်နှင့် မလွှဲသာ လွှဲသာ ခွဲရ သကဲ့သို့ မျက်လုံးကို လွှဲဖယ်မှန်းမသိ လွှဲဖယ်ရင်းပင် အခြားယောက်ျား တစ်ယောက်ဆီသို့ ရောက်သွားသည် ။ သူ၏ လုပ်ကြံထားသော မလှုပ်ရှားသည့် အပြုံးသည် ထိုအခါမျိုးတွင် မဲ့မဲ့ကလေးပင် ဖြစ်သွားသလောဟု ထင်ရသည် ။
ဤလိုနှင့် သူသည် မီးရထားခေါင်းတွဲမှသည် ဂတ်ဗိုလ်တွဲအထိ အပြေးအလွှား ရွေ့လျား ရောက်ရှိ၍ နေသည် ။
ထို့နောက် တစ်ပတ်ကျော့ကာ ရောက်လာပြန်သည် ။ မျက်နှာချင်းအပ်၍ လေသံနှင့် တိုးတိုးကလေး မေးသည် ။
“ အစ်ကိုကြီး … ရေချိုးမလား ”
“ မချိုးပါ့ဘူးကွယ် ” တိုးတိုးကလေးပဲ ပြန်ပြောမိသည် ။
အနိုင်နိုင် ခွဲရသလို မျက်လုံးကို မရွေ့ဘဲ တစ်နေရာ ရောက်သွားပြန်သည် ။ မလှုပ်ရှားသော အပြုံးကလေးသည် မဲ့မဲ့ကလေးနှင့် ပါသွားသည်ဟု ထင်ရသည် ။ အမေးခံလိုက်ကြရသော ရထားပေါ်မှ ယောက်ျားတို့သည် ရေကြိုမကလေး သွားရာ ဘက်သို့ ဂရုစိုက်၍ ကြည့်မိကြသည် ။
ရေကြိုမကလေးသည် သူ့ရှေ့တွင်ရှိသော ယောက်ျားသားတစ်ယောက်နှင့် စိတ်အားထက်သန်စွာ မျက်နှာချင်းကပ်လျက် ရှိသည် ။
ထို့နောက် အခြားတစ်ယောက်ဆီသို့ ရွေ့သွားသည် ။
တစ်ယောက် .. ၊ နောက်တစ်ယောက် .. ၊ နောက် အခြားတစ်ယောက် ... ။
••••• ••••• •••••
ဘူတာရုံကြီးထဲ၌ လူများရှင်း၍ သွားလေသည် ။
မန္တလေးရထားသည် ပျဉ်းမနားဘူတာ၌ အိပ်မည်ဖြစ်ရာ အချို့ခရီးသည်များသည် ဘူတာရုံ အတွင်း၌ အိပ်ရန်အတွက် ခေါက်အိပ်စင်များကို အလုအယက် ငှားယူကြကာ ခင်း၍ပင် ထားနှင့် ကြလေပြီ ။
ရေကြိုမကလေးများသည် မီးရထားကြီးကို ခပ်လှမ်းလှမ်းမှ ခြုံကြည့်လျက် အချင်းချင်း တိုးတိုးတိုးတိုးနှင့် ပြောနေကြသည် ။
အဝတ် ခပ်လတ်လတ် ခပ်ဝဝ ခပ်စိုစိုပြည်ပြည် မိန်းမငယ်ကလေး တစ်ယောက်သည် တစ်ခုသော တွဲဆီသို့ကြည့်ကာ ရှုံ့လိုက် မဲ့လိုက် ၊ ပြုံးလိုက် ရယ်လိုက်ဖြင့် ပြောရင်း ခေါင်းခါလျက် ကြက်သီးထ၍ ပြလိုက်သည် ။
အရိုးပိန်မကလေးသည် ဝေသော မျက်လုံး ၊ မပြောင်းလဲသော အပြုံးဖြင့် အဖော် ဝဝ မိန်းကလေးအား ကြည့်နေရာမှ ထိုတွဲဆီသို့ ကြည့်လိုက်သည် ။
ထို့နောက် သူ၏ အမြဲပြုံးနေသော ပါးစပ်သည် မသိမသာကလေး ပွင့်လာကာ ပါးလှပ်သော အောက်နှုတ်ခမ်းကလေးကို ချွန်သော သွားစွယ်ကလေးနှင့် ငြိနေရုံမျှ ကိုက်လျက် ထိုတွဲ ဆီသို့ ၂ ခါ ၃ ခါမျှ လှည့်ကြည့်သည် ။ ထို့နောက် ထိုတွဲဆီသို့ လျှောက်၍ သွားလေသည် ။
“ အစ်ကိုကြီး ရေချိုးမလား .. ”
မုတ်ဆိတ်ဖားဖား ၊ ကြိုးကြားကြားနှင့် မြန်မာရည် အတော်လည်ပုံရသော မဒရာစီ ကု,လားကြီး တစ်ယောက်သည် အလွန်ပူအိုက်နေသော အမူအရာဖြင့် ရှပ်အင်္ကျီ ကြယ်သီးများကို ဖြုတ်ထားသည် ။
သူ၏ ရင်ဘတ်မှ ကြိုးကြိုးကြောင်ကြောင် ဖြစ်နေသော အမွေးရှည်ကြီးများသည် အင်္ကျီ၏ အပေါ်သို့ ကျော်ထွက်နေသည် ။ သူသည် ရေကြိုမ ပိန်ပိန်ကလေးအား စားတော့မည့် မျက်လုံးမျိုးဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး ခြုံကြည့်လိုက်သည် ။
ထို့နောက် ခပ်အင်အင် မျက်နှာထားနှင့် မလှုပ်တလှုပ် ရှိနေရာမှ ရေကြိုမကလေး၏ မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်သည် ။
ရေကြိုမကလေး၏ ပြုံးသောပါးစပ်နှင့် စွန့်စားသော မျက်လုံးတို့သည် ကု,လားကြီးအား နေရာမှ ဆွဲခေါ်လိုက်သည် ။
မကြာမီ ကု,လားကြီးသည် ရေချိုးပြီးပြီ ဖြစ်ရကား အလွန် ကျေနပ်လန်းဆန်းစွာ ပြန်၍လာသည် ။
ရေကြိုမကလေး၏ နဖူးတွင် ချွေးသီးကလေးများ စို့၍နေသည် ။ ရေကြိုမကလေး၏အင်္ကျီသည် ပို၍ တွန့်ကြေလာသည် ။ ရေကြိုမကလေး၏ မျက်နှာရှိ သနပ်ခါးများသည် ချွေးစကလေးများဖြင့် ကွက်၍ နေသည် ။ ရေကြိုမကလေး၏ ကုပ်မှ ဆံနုကလေးများသည် ချွေးစီးကြောင်း ကလေးနှင့်အတူ လည်တိုင်ကလေးတွင် လာပတ်သည် ။
ရေကြိုမကလေးသည် အဖော်များရှေ့သို့ ပြန်ရောက်လာကာ သူ၏ မပြောင်းလဲသော အပြုံးဖြင့်ပင် ရပ်လိုက်သည် ။
ရေကြိုမကလေး၏ မျက်လုံးများသည် ရဲတင်းမြဲ ရဲတင်းလျက်ပင် ရှိသည် ။ သူသည် အဖော်များအား စကားမပြောဘဲနှင့် ခဏမျှ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မီးရထားတွဲကြီးများ ရှိရာသို့ မျက်နှာလှည့်လာသည် ။
သူ၏ မျက်နှာသည် မလှုပ်ရှားသော ပြုံးခြင်းနှင့် ပြုံးလျက်ပင် ရှိနေသည် ။ သူ့အပြုံး၏ နောက်ကွယ်တွင် မြင်နိုင်စွမ်းခြင်းငှာ မတတ်သာသော မကျေနပ်မှု ၊ နာကြည်းမှု ၊ ဒုက္ခခံစားနေရမှ တို့၏ အရိပ်အယောင် ရှိသည် ။
ထိုအရိပ်အယောင်များသည် သူ့မျက်လုံးထဲ၌သာ ပေါ်နေယောင်ပြုသည် ။ ထိုအရိပ် အယောင်ကို သူ့အပြုံးက ဖုံးပြန်သည် ။
ထို့နောက် သစ်ပင်ပေါ်မှ နေ၍ ရေစင်အား ကြည့်လျက်ရှိသော ကျီးကဲ့သို့ မီးရထားတွဲကြီးကို အစအဆုံး ရွေ့လျား၍ ကြည့်လိုက်သည် ။ ထို့နောက် မီးရထား အပြင်ဘက်သို့ ခေါင်းပြူ လျက်ရှိသော ယောက်ျားသားကြီးများဆီသို့ သွားသည် ။
••••• ••••• •••••
“ ဘာလို့များ ... ဒီ ပခြုပ်သည် ပေါက်စကလေးကို စိတ်ဝင်စားနေရပါလိမ့် ” ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒေါသဖြစ်သည် ။
ဒီလို ဒေါသဖြစ်ခါမှ အနားသို့ ရောက်လာပြန်ပါလေပြီ ။ ပြုံးသောမျက်နှာနှင့် မေးလိုက် ပြန်ပါလေပြီ ။ အသံက တိုးတိုးကလေး ဖြစ်သော်လည်း ညှင်းညံ့ညံ့ ထွက်လာသော အာငွေ့က ပါးကိုပင် နွေး၍သွားသည် ။
ဘာမျှ ပြန်မပြောဘဲ သဘောမကျသော မျက်လုံးနှင့် ပြန်၍ ကြည့်လိုက်သည် ။ သူ့မျက်လုံး အောက်က အချိန်မကျသေးဘဲနှင့် တွန့်နေသော မျက်ရစ်ကလေးများကိုပင် ထင်ထင်ရှားရှားကြီး တွေ့လိုက်ရသည် ။
တသက်သက်နှင့် မလွှဲမရှောင်သာ မျက်နှာလွှဲသွားရသလို အပြုံးမပျက်ဘဲ သူ့မျက်လုံးကို ရွှေ့သွားသည် ။
“ တော်တော် ရွံ့စရာကောင်းတဲ့ ကောင်မကလေး ” ဟု စိတ်ထဲက တွေးလိုက်သည် ။ သင်းတို့ ရှင်းသွားမှ ငါ ရထားပြန်လာတော့မည်ဟု တွေးရင်း ပျဉ်းမနားမြို့ထဲသို့ ထွက်လာခဲ့သည် ။
ပျဉ်းမနားမြို့ထဲတွင် အလွန်ပျော်တတ်သော မိတ်ဆွေဟောင်း တစ်ယောက်ကို တွေ့ ရသည် ။ သူက ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်စွာ ဧည့်ခံရင်း စကားတွေ ဖောင်လောက်အောင် ပြောသည် ။ သူ ပြောသော စကားများကို တဟားဟား တဝါးဝါးနှင့် နားထောင်ကြရသည် ။
သည်လို တဟားဟား တဝါးဝါး နေရင်းကပင် ရေကြိုမကလေး၏ မျက်နှာကို မျက်စိ ထဲ၌ ပေါ်လာရသည် ။
ပေါ်လာသော မျက်နှာမှာ ပြုံးနေသော်လည်း သနားဖွယ်ရာ ဖြစ်နေသည် ။
“ အို ... ဘာလို့များ ဒီလို မြင်နေရပြန်တာပါ လိမ့် ” ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စိတ်ဆိုးရပြန်သည် ။
“ ဘယ့်နှယ်လဲ ကိုယ့်လူ … အိပ်ချင်နေပလား ၊ အစောကြီး ၊ ဟဲ့ - အမယ် ၁၂ နာရီတောင် ထိုးပြီးပါပကော ၊ ကိုယ့်လူက ခရီးပန်းလာတယ် ၊ ဒီ အိပ်ဆိုတော့လဲ မအိပ်ဘဲကို ၊ ကဲ - လာလာ ” ဟု ပြောရင်း လိုက်ပို့ကြသည် ။
ဖြတ်လမ်းမှ ပြန်လာကြရာ မီးရထားသံလမ်းသို့ ရောက်သောအခါ နှုတ်ဆက်၍ လူချင်း ခွဲခဲ့ကြသည် ။
မှောင်ထဲတွင် လူချင်းခွဲခဲ့ကြသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တစ်ယောက်တည်း တိတ်ဆိတ်စွာ လျှောက်လာရသည် ။ လိုက်ပို့ကြသော အဖော်များ၏ အသံသည် တဖြည်းဖြည်း ဝေး၍ ဝေး၍ သွားကာ ပျောက်သွားသည် ။
တောင်ရိပ် တောရိပ်ကြောင့် ဘူတာရုံတစ်ခုလုံး နှင်းများဖြင့် အုပ်ဆိုင်းနေသည် ။ မီးရောင်ကလေးများမှာ နီကြင့်ကြင့် ဝေနေသည် ။ သံလမ်းမှာ အေးစက်လှသည် ။
“ အင်း … ဒီကောင်မလေးတွေ ဒီအချိန် ဆိုရင်တော့ တစ်ယောက်မှ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး ” ဟု ဗွေဆော်ဦး တွေးမိပြန်သည် ။
“ ဘာလို့များ ဒီဟာပဲ ထပ်ထပ် တွေးမိနေရပြန်တာလဲ ” ဟု စိတ်တိုတိုနှင့် မီးရထားသံလမ်းမှ ကျောက်စရစ်ခဲကို ဖိနပ်ဦးနှင့် ကန်လိုက်ပြီးလျှင် ဘူတာစင်္ကြံပေါ်သို့ တက်လိုက်သည် ။
လှမ်း၍ ကြည့်လိုက်လျှင် ဘူတာတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်နေသည် ။ မီးရောင်နှင့် မနီးမဝေး ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင် တိုင်တစ်တိုင် ခြေရင်း၌ ကလေးတစ်ယောက် ထိုင်နေသည် ။
“ အို ဒါလောက် အေးရတဲ့ အထဲများ ဘယ့်နှာ ဒီကလေးဟာ ဒီမှာ လာပြီး ငုတ်တုတ်ကြီး ထိုင်နေပါလိမ့် ”
တွေးလို့မှ မဆုံးသေးမီ မတ်ရပ်ထပြီး လူဆီသို့ တည့်တည့်လျှောက်လာသည် ။
စောစောက ပခုံးပေါ်တွင် တဘက်ကလေး ခြုံရင်း လက်ပိုက်လျက် ချမ်းနေဟန် ပေါက်နေသော်လည်း နီးလာသောအခါ မချမ်းတော့သလို ဣန္ဒြေရရနှင့် လာသည် ။ ပို၍နီးလာသောအခါ တန့်ခနဲ နှစ်ယောက်လုံး အံ့အားသင့်သွားကြရသည် ။
လာနေသူကား ရေကြိုမကလေးပင်တည်း ။
သူသည် ခဏသာ တန့်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့တိုးလာကာ မျက်နှာချင်းဆိုင်၍ ရပ် လိုက်သည် ။
“ အစ်ကိုကြီး .. ရေချိုးဦးမလား ”
“ ရေချိုးဦးမလား ” ဟု မေးသူမှာ အတော်ချမ်းနေဟန် ရှိသည် ။ ဒါကို ကြည့်ပြီး စိတ်ထဲ၌ အတော်ပြုံးချင်သလိုလို ဖြစ်လာသည် ။
ရေကြိုမကလေးက ချက်ချင်း ရိပ်မိလိုက်သည် ။
“ ရေမချိုးလဲ အိမ်ကို အလည်လိုက်ခဲ့ပါလားဗျ ၊ မနက် ခင်ဗျား ရေချိုးချင်တော့ လာနိုင်အောင် …”
“ ကဲ … ဒါလောက်တောင် ဖြစ်လှတာ ” ဟူသော စိတ်ဖြင့် မျက်လုံးလှန်၍သာ ကြည့်လိုက်သည် ။ ခေါင်းလည်း ညိတ်မပြ ၊ ဘာမှလည်း ပြန်မပြော ။ သို့ပါလျက်နှင့် “ လာ .. ” ဟု တစ်ခွန်း တည်းခေါ်ကာ သူက ရှေ့က သွားသည် ။ ဘာမှမပြောဘဲ အသာ နောက်က ခပ်ခွာခွာ လိုက်ပါသွားရသည် ။ ဘူတာရုံနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် လမ်းမကြီးတစ်လမ်းကိုကျော်၍ ဝင်းခြံကြီးတစ်ခု ဘေးမှ ဖြတ်၍ သွားရသည် ။ မြက်တောထဲမှ ဖြတ်၍ သွားရသောကြောင့် မြက်များမှာ နှင်းတွေ စိုနေသဖြင့် ဖိနပ်တွေပါ စိုကုန်ရသည် ။
ထိုနေရာ၌ နည်းနည်းမှောင်လာပြီဖြစ်ရာ ရေကြိုမကလေးက ဘေးတိုက်ယှဉ်လျက် လူနှင့် ပခုံးချင်းတိုက်၍ သွားသည် ။ သူ့ပခုံးမှာ တစ်ထွာလောက်နိမ့်လျက် ထိလိုက်မိတိုင်း အေးစက် နေသည် ။
ဝင်းခြံကြီး အတွင်းရှိ အိမ်ကလေးများ၏ နောက်ဖေးဘက်မှ ဖြတ်၍ ကွက်လပ်ငယ်ကလေး တစ်ခုကို ကျော်မိသောအခါ မှောင်ထဲတွင် တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်နှင့် မှိန်မှိန်ကုပ်ကုပ် ရှိကြသော တဲပုတ်တန်းကလေး တစ်ခုကို တွေ့သည် ။
“ အဲဟိုဟာ ကျွန်တော်တို့အိမ်ပေါ့ ” ဟု စကားတစ်ခု ထွက်လာပြန်သည် ။ ထို့နောက် ရှေ့မှ ခပ်သွက်သွက်သွားကာ အိမ်ပေါ်သို့ တက်လိုက်သည် ။ မီးခြစ်ကို ခြစ်ကာ မီးခွက်ငယ်ကို ထွန်းလိုက်သည် ။
အိမ်ကလေးမှာ ဝါးကြမ်းပြင် ခင်းထားလျက် ၁၂ ပေ ပတ်လည်ခန့် ရှိပြီးလျှင် အလယ်မှ ရှေ့တစ်ပိုင်းလုံးကို ပိတ်လျက် ကျူဖျာထုတ်ပေါက် ကာထားသည် ။
အိမ်၏ ခြေရင်းဘက်တွင် ၅ ပေခန့် ကျယ်သော မီးဖိုဆောင်တစ်ခု ဆွယ်ထားသည် ။ အတွင်းဘက်ခန်းကို ကူးလိုလျှင် ထိုမီးဖိုထဲမှ ဆင်း၍ ကူးရဟန်ရှိသည် ။
အိမ်ရှေ့ခန်း ခေါင်းရင်းဘက်တွင် မှန်ပေါ်တွင် ရေးထားသော အချိုးအစား မကျသည့် ရွှေတိဂုံဘုရားပုံ ကားတစ်ချပ်နှင့် ဘိုးဘိုးအောင် ပုံကားတစ်ချပ်ပို နံရံ၌ ချိတ်ထားပြီးလျှင် ခြောက်နေသော ပန်းများကို ထရံကြား၌ ထိုးလျက် တွေ့ ရသည် ။
ဘုရားကားနှင့် တည့်တည့်တွင် ထောင့်စုတ်နေပြီ ဖြစ်သော သင်ဖြူးဖျာဟောင်းတစ်ချပ်ကို ခင်းလျက် သင်ဖြူး၏ ခေါင်ရင်းဘက်တွင် ခေါင်းအုံးတစ်လုံး ချထားသည် ။ ခေါင်းအုံး၌ ခေါင်းအုံးစွပ် ရှိသော်လည်း ခေါင်းအုံးစွပ်၏ အလယ်တည့်တည့်တွင် ဆီချေးများကြောင့် ညိုဝါရောင် ပေါက်နေ သည် ။
ထိုအဆင်အပြင်များကို အကဲခတ်ကြည့်ရင်း ခပ်ကြောင်ကြောင် ဖြစ်နေစဉ် “ ထိုင်ဗျ ... ” ဟု ပြောသည် ။
ထို့နောက် ခပ်မှိန်မှိန် ရှိသော မီးခွက်ငယ်ကို မှုတ်လိုက်သည် ။ ထို့နောက် မှောင်ထဲတွင် လက်ကို စမ်း၍ ဆွဲယူခြင်းခံရသည် ။ လက်ကလေး သေးကွေးသော်လည်း သန်မာသည် ၊ အေးစက်စက်ရှိသည် ။
“ ဒီမှာပဲ အိပ်တာပေါ့ဗျ ”
“ ဟင့်အင်း … ငါ မအိပ်ချင်ဘူး ”
“ ဘာပြုလို့လဲ အစ်ကိုကြီး ”
“ ငါ့ကို အစ်ကိုကြီးလို့ မခေါ်နဲ့ ၊ ငါက နင့်ဦးလေး အရွယ်လောက်ရှိတယ် ”
မှောင်ထဲတွင် အသံအတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်၍ သွားသည် ။
ထို့နောက် လက်တစ်ခုက လာစမ်းသည် ။ လက်မောင်းကို စမ်းသည် ။ လက်မောင်းမှနေ၍ လက်ဖျားသို့ တဖြည်းဖြည်း ဆင်းသွားသည် ။ လက်ဖျားမှ ပေါင်ပေါ်သို့ ကူးလိုက်သည် ။ ပေါင်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ပွတ်နေသည် ။ လက်ဖျားတွေက အေးစက်လွန်းလှသည် ။
ထို့နောက် ရွေ့လျားသံကို ကြားရပြီး လူချင်း မထိဘဲနှင့် ကိုယ်ငွေ့ နွေးနွေးကလေးက လာဟပ်နေသည် ။
“ ဒီမှာ ဘယ်သူမှ မရှိပါဘူး ၊ ဒီမှာပဲ အိပ်တာပေါ့ဗျ ”
အသံ တိုးတိုးကလေးနှင့်အတူ လူပေါ်သို့ လာမှီလိုက်သည် ။ အပေါစား ပေါင်ဒါနံ့က ချွေးနံ့နှင့် ရောလျက် နှာခေါင်းထဲသို့ ဝင်လာသည် ။ သူ့ကိုယ်မှာ ခပ်သေးသေး ခပ်ပေါ့ပေါ့ ဖြစ်ဟန် ရှိသော်လည်း သူ့လက်များလို မဟုတ် ၊ ခပ်နွေးနွေး ရှိနေသည် ။
သူ့ကိုယ်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ထူပေးလိုက်ပြီး လူချင်းခွာလိုက်သည် ။
“ ငါ မအိပ်ချင်ပါဘူး ”
အတော်ကြာကြာ အသံတိတ်၍ သွားသည် ။ ထို့နောက် ကိုယ်နွေးနွေးကလေးနှင့် လာမှီကာ ပြောသည် ။
“ ဘာပြုလို့လဲဗျ ၊ တော်တော်ကြာ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို သဘောကျလာမှာပါ ” ဟု ပြောရင်း လက်ကို ဆွဲကာ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကို စမ်းစေသည် ။
သူ့ကိုယ်လုံးကလေးမှာ အမြင်အားဖြင့် ပြားချပ်ချပ် ပိန်ညောင်ရိုးကလေး ဖြစ်သော်လည်း မာကျစ်ကျစ် ရှိသည် ။ သူ၏ ရင်သားသည် ပျော့သော်လည်း ဝိုင်းဝိုင်းပုံ့ပုံ့ ရှိသည် ။ သူ၏ ရင်ခုန်သံ သည် လက်အောက်တွင် အရှိန်ပြင်းစွာနှင့် ခပ်သွက်သွက် တိုးသည် ။
ချက်ချင်း သတိရကာ လက်ကို ရုပ်လိုက်သည် ။ သူ့ကို ဆွဲထူပေးလိုက်သည် ။
“ မီးထွန်းစမ်း ”
“ ခင်ဗျား မအိပ်တော့ဘူးလား ၊ ဒါဖြင့် ခင်ဗျား ကျုပ်နောက် ဘာလို့ လိုက်လာသေးလဲ ”
“ နင်ခေါ်လို့ ငါ လိုက်လာတာ ”
“ ခင်ဗျားကို ကျုပ် အလကား ခေါ်တာမှ မဟုတ်ဘဲဗျ ”
ပြောသံနှင့်အတူ မီးခြစ် ခြစ်လိုက်သည် ။
သူ၏ ပြောသံသည် အတော် စိတ်ဆိုးပုံ ပေါက်နေသော်လည်း သူ၏ အပြုံးသည် ခါတိုင်း ကဲ့သို့ပင် ရှိသည် ။
တကယ် ပြုံးနေသလော ၊ မကျေနပ်နေသလော ၊ ဘဝ၏ တင်းမာမှုကို အပြုံးဖြင့် အတင်း ဖုံးကွယ်၍ ထားနေသလော ၊ ဘယ်လိုမှ မသိရ ။
သူ့မျက်လုံးသည် မီးရောင်မှိန်မှိန်တွင် ပြောင်လက်စွာနှင့် အကဲခတ်သလို ကြည့်နေသည် ။
“ လာပါဗျာ ၊ ခင်ဗျား ကြည့်ရတာ ဒီအရွယ်ကြီးနဲ့ လူပျို အစိမ်းကလေးမှ မဟုတ်ဘဲ ၊ ခင်ဗျား ကျွန်တော်နဲ့ အိပ်ချင်နေတာပါ ”
သူ၏ ဖျတ်လတ်သော လက်သည် ရဲတင်းစွာ လာ၍ ဖမ်းသည် ။
“ ကဲ - ခင်ဗျား ဟန်လုပ်နေတာ ပေါ်ပြီ ”
ဟုတ်သည် လိမ်၍ မရ ။ အဖိုနှင့် အမတို့၏ သွေးသားများသည် နီးစပ်သည်နှင့်အမျှ ထကြွကြသည် ။
ရေကြိုမကလေးသည် လူချင်း ပူးကပ်၍ ထိုင်လိုက်ပြီးလျှင် လက်တစ်ဖက်ကို ဆွဲယူကာ သူ၏ ပခုံးပေါ်မှ ကျော်၍ သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့တင်ကာ သူ၏ အေးစက်သော လက်ကလေးနှင့် ဖိထားသည် ။
လက်အောက်ရှိ အသားစိုင်ကလေးသည် ပျော့အိသော်လည်း နူးညံ့နေသည် ။ ပခုံးပေါ်တွင် ခေါင်းမှီ၍ ထိုင်ရင်း ကျန်လက်တစ်ဖက်ကို သူ့ခါးဆီသို့ ပတ်လျက် ဆွဲယူ လိုက်သည် ။
ခဏမျှ ငြိမ်သက်လျက် မေ့မော သာယာနေမိသည် ။
သူ၏ လက်တစ်ဖက်သည် ရဲတင်းစွာ ရောက်လာပြန်ကာ အတော်အားစိုက်၍ ဖျစ်ညှစ် လိုက်သည် ။
ထို့ကြောင့် ချက်ချင်း သတိဝင်လာပြီး ရုတ်ခြည်း မျက်နှာချင်းဆိုင်၍ ထိုင်လိုက်သည် ။
သူ့မျက်နှာကို ဆွဲယူကာ သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်သည် ။ မှိန်သော မီးရောင်တွင် သူ့မျက်နှာသည် ပြုံးမြဲ ပြုံးလျက် ရှိသည် ။ ထိုအပြုံးထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု ရောနှောပါနေသည် ။ ထိုတစ်စုံတစ်ခုသည် ယခုမှ မဟုတ် ၊ စတွေ့ ကတည်းက မြင်နေရသော တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်သည် ။ ထိုတစ်စုံတစ်ခုကို ယခု ခွဲခြား၍ သိရပါပြီ ။ ထိုတစ်စုံတစ်ခုကား သရော်ဟန်ကလေးပါတည်း ။
“ မင်းကို ဘယ်လောက် ပေးရမလဲ ”
“ ၅ိ ထဲဗျ ... ”
အပြုံးမပျက်ဘဲ ခပ်တိုးတိုးကလေး ပြောလိုက်သည် ။ ငယ်မူငယ်သွေး မပျောက် ၊ ကလေးဆန်၍ ချစ်စရာကောင်းသည် ။
“ မင်းကို ကြည့်ရတာ ငါ့သမီး အလတ်ကလေးလောက်ပဲ ရှိသေးတယ် ”
သူ့မျက်နှာကို ကိုင်၍ မော့ထားသော လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ လွှတ်လိုက်ပြီးလျှင် အိတ်တွင်းမှ ဆယ်တန်တစ်ချပ်ကို ထုတ်ယူကာ သူ့ရှေ့သို့ အသာချလိုက်သည် ။
ထို့နောက် နေရာမှထကာ ချာခနဲ လှည့်ထွက်ခဲ့သည် ။ မြက်တောထဲမှ ဖြတ်၍ ဘူတာရုံ ဆီသို့ လျှောက်လာခဲ့သည် ။ ရုတ်တရက် လမ်းကို မမှတ်မိသောကြောင့် စမ်းတဝါးဝါးနှင့် လာခဲ့ရသည် ။
ဘူတာရုံကြီးဆီမှ အလင်းရောင်သည် မျက်နှာပေါ်သို့ ရိုက်ခတ်နိုင်သော နေရာသို့ ရောက်သောအခါ နောက်မှ ခေါ်သံ ကြားသဖြင့် ရပ်လိုက်သည် ။
ရေကြိုမကလေးက အနီးသို့ ပြေးလာရင်း ရပ်သည် ။
“ ငါ ပြောထားတယ် မဟုတ်လား ၊ ငါ့ကို အစ်ကိုကြီး မခေါ်နဲ့ ၊ ဦးလေးလို့ ခေါ် ၊ ငါက နင့် ဦးလေးလောက် ရှိနေပြီ ”
ရေကြိုမကလေး၏ မျက်နှာတွင် ပြုံးနေသည် ။ သူ့မျက်လုံးထဲတွင် ရစ်ဝဲသော မျက်ရည်သည် မီးရောင်မှေးမှေးတွင် တောက်ပြောင်နေသည် ။ သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောမည်ဟု ကြိုးစားရင်း မပြောနိုင်သေးဘဲ မျက်ရည်ပေါက်များ ပါးပေါ်သို့ လိမ့်ကျလာသည် ။
“ နင် ဘာလုပ်မလို့လဲ ”
ရေကြိုမကလေးသည် သူ၏ မပြောင်းလဲသော အပြုံးဖြင့် ကြည့်နေရင်း မျက်ရည်သုတ် လိုက်သည် ။
“ ကျွန်တော် ဦးလေးကို ကျေးဇူးတင်လွန်းလို့ လိုက်ပို့မလို့ပါ ”
“ မလိုဘူး .. နင် ပြန်တော့ ၊ အေးလေ နင့်အလုပ် ရှိသေးရင်လဲ ဘူတာထဲကို လိုက်ချင် လိုက်ခဲ့ပေါ့ ”
ပျဉ်းမနား ဘူတာသို့ စရောက်သည့် အချိန်မှ စ၍ ရေကြိုမကလေး၏ ပျက်သွားသော အပြုံးကို ဤအကြိမ် ပထမဆုံး မြင်ရခြင်း ဖြစ်သည် ။
သူ၏ မျက်နှာမှာ နီ၍လာသည်ဟု ထင်ရသည် ။ သူသည် ခဏကြာအောင် ခပ်တွေတွေ ပြန်ကြည့်နေရာမှ အားတင်း၍ ပြုံးပစ်လိုက်သည် ။ သူ့အပြုံးနှင့်အတူ မျက်ရည်ပေါက်များကလည်း ထွက်ကျသည် ။
“ ကျွန်တော် ဒီနေ့ ထပ်ပြီး မလုပ်တော့ပါဘူး ၊ နက်ဖြန်ခါ ကျွန်တော့်အဖေကို ရုံးချိန်းမှာ သွားတွေ့ ရမယ် ၊ မနက်လဲ မလာတော့ဘူး ၊ ကျွန်တော့်အဖေနဲ့ တွေ့ ရင် ပေးစရာ ငွေ မရှိမှာ စိုးလို့ပါ ၊ ကျွန်တော် ဒါလောက် ….. ”
သူ့အသံသည် နစ်ဝင်သွားပြီး ခဏကြာမှ စကားကို မဆက်ဘဲ ပြုံးလျက် မော့ကြည့်နေသည် ။
သူ စိတ်မကောင်းမည် စိုး၍ စကား ပြောင်းလိုသော်လည်း သိချင်သည့်ဇောနှင့် မေးလိုက်ရသည် ။
“ နင့်အဖေက ဘာပြုလို့လဲ ”
ရေကြိုမကလေးသည် အပြုံးမပျက်ဘဲ မျက်လွှာချလိုက်သည် ။
ထို့နောက် ခေါင်းမမော့ဘဲ လေသံကလေးနှင့် ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်သည် ။
“ သူပုန်မှု ”
“ နင့်မှာ ဆွေမျိုး ညီအစ်ကိုမောင်နှမ မရှိဘူးလား ”
“ ရှိတော့ ရှိတယ် ၊ တောမှာ ... ”
“ သူတို့က လိုက်မလာကြဘူးလား ”
“ အဖမ်းခံရမှာ စိုးလို့ လိုက်မလာဝံ့ဘူး ”
“ အခု ဒါဖြင့် နင်တစ်ယောက်တည်း နေတာပေါ့ ”
“ ဟုတ်ကဲ့ ”
ထို့နောက် နှစ်ယောက်လုံး စကားမပြောဘဲ အတန်ကြာအောင် ကိုယ့်အတွေးနှင့် ကိုယ် နေကြသည် ။
နှင်းမှုန်များသည် လေအေးနှင့်အတူ မျက်နှာကို ပက်ဖျန်းနေကြသည် ။
ရေကြိုမကလေးသည် မပျက်သော အပြုံးဖြင့် တဖြည်းဖြည်း ခေါင်းမော့လာသည် ။
“ အေး ... အေး ... ဒါဖြင့် နင် ပြန် - ပြန် ... ”
“ ဦးလေး ၊ ကျွန်တော် ဦးလေးကို သိပ်ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ” ဟု ခပ်တိုးတိုးကလေး ပြောသည် ။
ထို့နောက် မျက်ရည် ရစ်ဝဲသော မျက်လုံးဖြင့် အပြုံးမပျက်ပင် ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်သွားသည် ။
မှောင်သော နှင်းမှုန်ထဲတွင် သံလမ်းများကို ကျော်ဖြတ်ကာ တဖြည်းတဖြည်း ဝေး၍သွားသော ရေကြိုမကလေးကို ပျောက်ကွယ်သည့်တိုင်အောင် ငေးကြည့်နေမိသည် ။
ရထားပေါ်သို့ ရောက်သောအခါ တစ်ညလုံးလိုလို ဖွင့်ထားသော မီးရထားဟိုတယ်မှ ရမ်အရက် တစ်ပုလင်း မှာယူ၍ သောက်သည် ။ ပြီးလျှင် မူးမူးနှင့် အိပ်သည် ။
ခရီးသွားများ လှုပ်လှုပ်ရှားရှားဖြစ်လျက် ရထားထွက်မည် ပြုသောအခါ အိပ်ရာမှ နိုးသည် ။
ရေကြိုတို့သည် နံနက်စောစော ရေချိုးသူတို့အား လှည့်လည်၍ ရေဆွယ်ကြသည် ။
သူ လာလိမ့်မည် မဟုတ်ဟု သိပါလျက်နှင့် သူ့ကိုများ တွေ့ လေဦးမလားဟု ကြည့်ရသေးသည် ။
ရထားကြီးသည် ဝေသောနှင်းတွေ ကြားထဲတွင် ပျဉ်းမနားဘူတာကို စွန့်ခွာ၍ လာခဲ့သည် ။
ညနေ ရထားဆိုက်ချိန်တွင် ပညာသင်ချိန် အရွယ်မျှသာ ရှိသေးသော ရေကြိုမကလေးသည် အပေါစား နှုတ်ခမ်းဆိုးဆေးကို သုတ်ခြယ်ကာ ပြုံးသော မျက်နှာဖြင့် ဤဘူတာအတွင်း၌ လူးလာတုံ့ပြန်လျက် ရှိနေပေလိမ့်မည် ။
( စံနက်ကျော် အမည်ဖြင့် )
⎕ ရန်ကုန်ဘဆွေ
📖မြဝတီ မဂ္ဂဇင်း
ဖေဖော်ဝါရီ ၊ ၁၉၅၈
