❝ ဖိုးတက်၏ တိုးတက်ရေး ❞
( ပီမိုးနင်း )
“ ကိုင်း … ဆရာလင်း ၊ ဆရာလင်းမှာ ဝန်ထုပ်ကြီး တစ်ခုတော့ ရနေတော့တာပဲ ၊ ဒီကလေးအတွက် ဘယ်လိုများ စီမံလဲ ၊ ဒီအရပ်မှာ နေလို့ တော်မယ် မထင်ဘူး ။ မနေအပ်သော အရပ်တစ်ပါးပဲ ၊ ဆရာလင်းရဲ့ မြေးကလေးဟာ ဒီအရပ်မှာ ကြီးရင် ဒီအရပ်သားများလို အချည်းနှီး အလဟဿဆိုတဲ့ ဘဝမှာ နေရတော့မှာပဲ ” ဟု ဆေး ဆရာကြီး ဆရာလင်းအား တပည့်မိတ်ဆွေဖြစ်သူ မောင်ခိုင်က ပြောလေ၏ ။
ဆေးဆရာ ဆရာလင်းသည် ကွမ်းသီးညှပ်ကို ကိုင်ရင်း မော့ကာ စဉ်းစား၍ နေလေ၏ ။
၎င်း၏ သမီးဖြစ်သူ မယ်ဖြူမှာ ယောက်ျားဖြစ်သူ ကွယ်လွန်ပြီးနောက် မမာမချာ ကျန်ရစ်ခဲ့ရာ ယခုကျန်ရစ်သော ကလေးကို မျက်နှာမြင်ရာတွင် အနိစ္စရောက်ပြန်လေရာ ဆရာလင်းမှာ မြေးကလေးကို အဘယ်ပုံ မွေးမြူရမည့်အရေးသည် ကြီးလေးသောအရေး ဖြစ်၍ နေလေ၏ ။
ဆရာလင်းသည် ကွယ်လွန်သူ ဆရာကတော်ကြီး နှင့် တောရပ်မှာ တွေ့ခဲ့ပြီးနောက် အရပ်ရပ် အနယ်နယ်ကို လှည့်လည်ခဲ့ကြပြီး ဤတောရပ်သို့ ခေတ္တမျှ ပြန်၍အလာတွင် ဆရာကတော် ကွယ်လွန်သဖြင့် မိမိလည်း ဆရာကတော် ခေါင်းချသော နေရာမှာပင် ခေါင်းချတော့မည်ဟု စိတ်၌ ဆုံးဖြတ်ကာ သမီးပျိုကလေးနှင့် နေထိုင်ခဲ့လေ၏ ။
ထိုကဲ့သို့ နေခိုက်မှာ သမီးဖြစ်သူမှာ ဤအရပ်တွင် ယောက်ျားရပြီး သမက် သေဆုံးပြန်လေ၏ ။ ယခုတစ်ဖန် သမီးက စွန့်ခွာ၍ သွားပြန်ရာ ထိုနေရာမှာ ဦးခေါင်းကို ချဖို့ရန် စိတ်သည် တိုးတက်ခိုင်မာ၍ လာလေ၏ ။ ဤမြေးကလေး အတွက် ရှုပ်ပွေသော မြို့ကြီးရပ်ကြီးသို့ ပြောင်း၍ နေရမည်မှာ များစွာဝန်လေးခြင်း ဖြစ်၍ နေလေ၏ ။
ရိပ်ငြိမ်သော ခြံ၏ ထောင့်၌ ဖိုခနောက်ဆိုင် ရှိနေကြသော ဖြူသော ဂူသုံးခုကို ဆရာလင်းသည် မျှော်၍ ကြည့်ကာ သက်မကြီး ချလိုက်လေ၏ ။
ဆရာလင်းသည် ၎င်းကလေး အရေးနှင့် ပတ်သက်၍ အမြဲဆင်ခြင် စဉ်းစားခဲ့လေ၏ ။ ကြက် ၊ ငှက် ၊ နွား ၊ ဆိတ် စသည့် အိမ်တိရစ္ဆာန်ကလေး တစ်ကောင်ကိုပင် အဘယ်မျှလောက် အရေးကြီးစွာ ဂရုစိုက်၍ မွေးမြူရသည်ကို ထောက်သော် မနုဿလူသား ဖြစ်သော မြေးကလေးအတွက် အများကြီးခက်ကြောင်း အခါခါစဉ်းစား မိလေ၏ ။
ခိုင် ။ ။ “ ဟုတ်တယ် ဆရာကြီး ၊ အမေတူကလေးနဲ့ တူတာပဲ ၊ အမေတူရင် ဉာဏ်လည်းကောင်းမဲ့ပုံမို့ အဖိုးတန်သင့်သလောက် တန်အောင်လုပ်ဖို့ တာဝန်တော့ရှိ တာပဲ ၊ ဆရာလည်းနောက် သားမယား ယူဖို့ စိတ်မရှိတာနဲ့တော့ ဒင်းကလေးကို နေရာကျအောင် စီမံရင် ဆရာအိုတဲ့ အခါမှာ အားကိုးရာတစ်ခု ဖြစ်မှာပဲ ”
“ အင်း … ဒီစကားလည်း မှန်ပါရဲ့ ၊ ဆရာလည်း တွေးရက်ပါပဲ ၊ သို့သော်လည်း ဆရာက ဒီနေရာကို မခွာနိုင်လို့ ခက်နေတာပဲ ၊ သို့သော် တစ်ချက် မျှော်လင့်စရာက ရထားလမ်းပေါက်လိမ့်မယ် မျှော်ရတာပဲ ၊ ဒီတော့ ငါတို့ ညောင်ကိုးပင်ရွာဟာ မြို့ဖြစ်ဖို့လမ်းရှိတာပဲ ၊ အဲဒီအခါကျတော့ ကလေးလည်း အရွယ်ရောက်မှာနဲ့ မြို့ဖြစ်ပြီး အင်္ဂလိပ်ကျောင်းများ ပေါ်လာမှာနဲ့ အတော်ပဲ နေလိမ့်မယ် အောက်မေ့တာပဲ ၊ တစ်ရပ်တစ်နယ် ဒီအသက် အရွယ်ကျမှ အခက်သားပဲ ၊ သည့်ပြင်လည်း သူ့အဒေါ် များက ခွဲနိုင်ပုံ မပေါ်ပါဘူး ”
“ မှန်တယ်ဆရာ ၊ သို့သော်လည်း ဆရာ သိတဲ့အတိုင်း ကလေးကို လူလားမြောက်အောင် လုပ်ပေးနိုင်ဖို့ အခြေအနေ မရှိဘူး ”
“ မင်း ပြောနေတာက ငါ့မြေးကို ကျောင်းသားအရွယ် ရောက်နေသလိုလိုကိုးကွဲ့ ”
“ အခုအနေက စပြီး မြို့မှာ ဆရာ သွားအခြေစိုက်ရင် ကလေး အရွယ်ရောက်တဲ့အခါ အခြေကောင်းကောင်း ရဖို့ ပြောတာဆရာရဲ့ ၊ အခြေကောင်းရရင် ကလေးကို ဘိလပ် ရောက်အောင် ပို့နိုင်လောက်တဲ့ အင်အားကို မရဘူးလို့ ဘယ်သူက ပြောနိုင်မလဲ ဆရာရဲ့ ၊ ရန်ကုန်မြို့မှာများ ဆရာလို တကယ် ပညာတတ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် သွားနေလို့ သုံးလေးနှစ် ကြာရင် တိုက်တည်ရမှာ ၊ ဆေးဖယောင်းတိုင်တစ်တိုင် ထွန်းပေးရုံနဲ့ တစ်ရာ ကိုးဆယ် ရချင်ရတာ ”
“ ဒါတော့ ဆရာ အသိသားပေါ့ ။ ရန်ကုန်မြို့လောက် လိမ်စားလို့ လွယ်တာ ဘယ်ရှိမလဲ ၊ ရန်ကုန်မြို့သူ မြို့သားဟာ အင်းအိုင်မန္တန် ဆေးဖယောင်းတိုင် ၊ မင်းကလေး ၊ မနှဲမိ ၊ မယ်တော်ကြီး ဆိုရင် အသေအလဲ ယုံကြတာပဲ ၊ ဆရာက ဒါမျိုးလည်း မယုံဘူး ၊ ညာလည်း မညာချင်ဘူး ၊ ဓာတ်ဗိန္ဓောရိုးရိုး ဗေဒင်တောင် မတတ်လို့ မဟုတ်ဘူး ၊ မဟောချင်ဘူး ၊ ကိုယ်တိုင် ကိုယ်လုပ်တာမှ မယုံဘဲကလား တပည့်ရဲ့ ၊ ဒီဆရာတွေ သူတို့ ပြောတဲ့ အတိုင်း တကယ်သာ နတ်တွေကို ထွက်လိုက်ဝင်လိုက် လာခဲ့ သွားတော့လို့ ပြောနိုင်အောင် နိုင်နင်းနေရင် ဘာလုပ် အခယူပြီး ဟောလား ပြောလား လုပ်နေရမှာလဲ ၊ ငါ့ကို ဝိုင်းပြီး မကြ ၊ မမနိုင်ရင် နင်တို့ ငါနဲ့ ဆေးဖော်ကြောဖက် မလုပ်ဘူးလို့ ပြောလိုက်မှာပေါ့ ၊ မဟုတ်တဲ့ အလုပ်တွေ ဆရာ့ လာ မပြောစမ်းပါနဲ့ တပည့်ရယ် ၊ ဒီအလုပ်မျိုးဆိုတာ အတွေးအခေါ်ရှိတဲ့ လူနဲ့ တွေ့တော့ အရှက်ကွဲတတ်တာမျိုးပဲ ”
“ ရန်ကုန်မြို့မှာတော့ ဒီလို အလုပ်မျိုးမှာ အတွေးအခေါ် ရှိသူကလည်း မလာပါဘူးဆရာရဲ့ ၊ မတွေးတဲ့ ကလေးလို မိန်းမတွေ များတာပဲ ၊ မိန်းမတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ယောက်ျားလူရိုးတွေ တဖြည်းဖြည်း ပါလာကြတာပါပဲ ။ ပြီးတော့လည်း မိန်းမဆိုတာ ဆရာက တစ်လုံး ဟောရင် သူတို့က လေးလုံးလမ်းကြောင်း ပေးတတ်တာမို့ သူတို့စကားကို နင်းလိုက်ရုံရှိတာ ၊ အင်မတန် လွယ်ပါတယ် ၊ ကျွန်တော်တောင် အရင် ခြောက်လလောက် ဗဟန်းမှာ နေပြီး ဆလိန်ဆရာကြီး ဆိုပြီး ကိုးလလောက် ညာလိုက်တာ သုံးချင်တိုင်း သုံးတဲ့ စွဲတဲ့ အပြင် ငွေသား အသားတင် တစ်ထောင်ကျော် ပိုက်မိသေးတယ် ။ နောက် မိန်းမတွေ ဘာတွေနဲ့ ရှုပ်လာပြီး အလိမ်တွေ ပေါ်တာ ပါပဲ ၊ ပေါ်တာတောင် မိန်းမတွေ ဖျက်ဆီးလို့ ဆလိန်ဆရာကြီး သူ့ခမျာ သစ္စာပေါက်ပြီး ပျက်တာ ၊ အထက်ထက်က အင်မတန်စွမ်းတာပဲလို့ ပြောနေကြသေးတယ် ဆရာရဲ့ ၊ မယားငယ်နေတဲ့ ယောက်ျားတွေကို မယားကြီးဆီ ပြန်ရောက်အောင် လုပ်ရတာလောက် လွယ်တာ ဘယ်ရှိ ဦးမှာလဲ ဆရာရဲ့ ၊ ယောက်ျားဆိုတာ မယားကြီး ဆီကို တစ်နေ့တော့ စိတ်လည်တာမျိုးပဲ ၊ အနည်းဆုံး မျက်နှာတော့ တစ်နည်းနည်းနဲ့ မြင်အောင် ပြလာသေးတာပဲ ၊ ပြပြီးလို့ အိမ်ပြန်ပြီး မဝင်လာဘဲနေရင် ဘယ်အချက်က လိုနေလို့ကလား ၊ မယ်တော်ကြီးက ဘိုကေ ဆွဲပြီး ခေါ်လာတာပဲ ၊ မင်းကလေးက အမိကို ချစ်နေတာနဲ့ မယ်တော်ကြီးက လက်က လုပြီး တခြားကို မထုတ်သွား သတဲ့ ၊ ကိုမင်းကျော် ကလည်း မင်းကလေးနဲ့ တစ်ကျိတ်တည်းတဲ့ ၊ အဲဒီလို နည်းမျိုးနဲ့ စားနေကြတာပဲ ”
“ အင်း … နတ်ကတောင် ချစ်ရတယ် ဆိုတော့ ရူးပေါပေါ မိန်းမတွေဟာ ဘဝင်မြင့်ပြီး ဆရာကို သာပြီး စွဲတာပေါ့လေ ။ ဒီနည်းမျိုးတွေကို ဆရာ သိပါတယ် ။ ဆရာက မလုပ်ချင်လို့ပါ ။ မြို့မှာလည်း နေချင်စိတ် မရှိ ဘူး ၊ ကလေးတွေ အတွက်တော့ လောကမှာ အင်္ဂလိပ်ကျောင်းနေရမှ လူဖြစ်မယ် ချည်းလည်း မထင်ပါနဲ့ ၊ စာမေးပွဲအောင် လူဖြစ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး ။ ပညာတတ်မှ လိမ္မာမယ် ဆိုတာလည်း စာတတ်ဖို့ ပြောလို့ မှတ်ထင်နေကြတာ အမှားကြီး မှားတာပဲ ၊ မြတ်စွာဘုရား တရားတော်က စာနဲ့ ရှိလို့ စာကိုပဲ ပညာလို့ ပြောနေကြတာပါ ။ လိမ္မာဖို့ရန်က လူကြီးမိဘ ကိုယ်တိုင်က လိမ္မာပြန်ရင် သားသမီးက လိမ္မာတတ်တာပဲ ။ လူကြီးမိဘက ရိုးသားမှန်ကန်ရင် သားသမီး ရိုးသားမှန်ကန်တာပဲ ၊ စာကို တတ်လို့ လူရိုး လူကောင်းဖြစ်တာ မဟုတ်ပါဘူး ၊ စာတတ်မှ အလိမ္မာရမှာလည်း မဟုတ်ပါဘူး ၊ ဆရာ့မြေးကို ဆရာကိုယ်တိုင် လိမ္မာဖို့နဲ့ လူကောင်းဖြစ်ဖို့ အတတ်ကို သင်ပေးတတ်ပါတယ် ။ စာနဲ့လည်း မသင်ပါဘူး ။ နှုတ်နဲ့လည်း ဆုံးမဖို့ မလိုပါဘူး ။ ပုံသက်သေနဲ့ ဆုံးမရင်ပြီးပါတယ် ။ အသေဝနာစဗာလနံတဲ့ ကျောင်းနေလို့ ပညာရတာက တော်ရုံရယ် ၊ ကျောင်းနေလို့ ပျက်စီးတာတွေက များတာ ဆရာ မြင်လွန်းလို့ပါ ၊ လူအများ လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်ကို ဆရာလုပ်ချင်တဲ့ ဝါသနာမရှိဘူး ၊ လူများက သားသမီး မွေးလာရင် ကျောင်းထားရမယ်လို့ ပုံသေယူထားကြပေမယ့် ဆရာ အားမကျဘူး ၊ အားကျမယ် ထင်သလား ၊ လူကို လိုက်လို့ပါ ၊ ကျောင်းထားမှ ဖြစ်တဲ့လူစား ၊ ကျောင်းထားဖို့ မလိုတဲ့ လူစား နှစ်မျိုးရှိတယ် တပည့်ရဲ့ ၊ ဆရာ့မြေးက ကျောင်း ထားဖို့လိုတဲ့ မြေးမဟုတ်ဘူး ၊ ဆရာ အခု အသက် လေးဆယ်ကျော်ပြီ ၊ ဘယ်ကျောင်းမှ မနေခဲ့ဖူးဘူး ၊ ငယ်ငယ်က ၇ ရက် သင်္ကန်းဆီးခဲ့ဖူးတယ် ။ အခု နေရ ထိုင်ရတာမှာ ဆရာထက် ဘယ်သူမှ ပိုပြီး မချမ်းသာဘူး လို့ ဆရာ စိတ်ချထားတယ် ။ ဆရာ့မှာ ခြံနဲ့ ၊ ခြံထဲမှာ ဆန် ၊ ဆီ ၊ ဆားမှ တစ်ပါး အကုန် စားသုံးလို့ရတယ် ။ ခြံထဲ က ဆရာ သုံးဖို့ငွေစကလေး အနည်းငယ်လည်း ရတာပဲ ၊ ဆရာ့ ပဲပုစွန်ပင် တစ်ပင်က မင်းတိုင်း လူခွန်တော် အေးပြီး ဟော .. အခု ဆရာ့ အိမ်မှာ သက်ကယ်မိုးပြီးပြီ ၊ ဆရာ တစ်ပြားမှ မကုန်ရဘူး ၊ မင်းတို့လို တပည့်များက ကြည့် လုပ်ကြတယ် မဟုတ်လား ။ ဆရာ့မှာ ဝမ်းစာ အပြည့်နဲ့ အချိန်တန်သူ ဖွပ်ပေးတယ် ။ ငါကြိတ်ပေးမယ်နဲ့ အေးလို့ ၊ ထင်းဆိုတာ မင်းတိုက်ပေးတဲ့ လှည်းတစ်စီး မကုန်လို့ မိတူတို့ သားအမိကို လာသယ်ယူကြဟဲ့လို့ ပြောရသေးတယ် ။ ညကျရင် ဆရာ့အိမ်မှာ တံခါးတောင် မပိတ်မိဘူး ။ ငွေပိုငွေလျှံများများ မထားသည့်အတွက် အေးလို့ ”
“ ဆရာ တစ်ယောက်တည်းတော့ ဟုတ်တာပေါ့ ဆရာရဲ့ ၊ အခု ကလေးအတွက် ဘယ့်နှယ်လုပ်မလဲ ”
“ ဒါတော့ ဆော့နိုင်တဲ့ အရွယ်ရောက်မှ အကဲခတ်ပြီး တော်သလို စီမံပေးရတာပေါ့ ။ သို့သော် ကိုယ်လက် ကျန်းမာခြင်း ၊ သန်စွမ်းလျင်မြန်ပြီး လက်၏ အသုံးကျင်လည်ခြင်း ၊ မျက်စိ ၊ နား ၊ နှာ ၊ ခံတွင်း ထက်မြက်၍ ချက်ခနဲ ကြား ၊ ရိပ်ခနဲ မြင်လျှင် ဘယ်သင်း ဘယ်သို့ဟု လျင်မြန်စွာ သိခြင်း ၊ ကိုယ်လက်နဲ့ ထိလိုက်လျှင် ဘာဟူ၍ မြန်စွာသိခြင်း ၊ အတွေ့အမြင်အကြား ဟူသမျှကို မှတ်မိသော မှတ်ဉာဏ်ကောင်းခြင်း ၊ အကျိုးတရား အကြောင်း တရားကို စူးစမ်းတတ်သော အလေ့ရှိခြင်း ၊ သတိဉာဏ် လျင်မြန်ခြင်း ၊ အဲဒီ အင်္ဂါများနဲ့ ပြည့်စုံရင် လောကမှာ လူစွမ်းကောင်း ဆိုတာ ရတာပဲ ၊ စွမ်းလျင် ရဲသတဲ့ ၊ ရဲစိတ် သက်သက် မရှိဘူး ၊ တစ်ဖက်ဖက်မှာစွမ်းရင် ရဲစိတ် အလိုလို ပေါ်လာတာပဲ ၊ ဘာမှ မစွမ်းဘဲ ရဲရင် မိုက်တာနဲ့ မခြားဘူး ။ အဲဒီအင်္ဂါတွေနဲ့ ပြည့်စုံဖို့ရန် ဘယ်ကျောင်းသွား နေဖို့မှ မလိုဘူး ၊ ငယ်စဉ်ကစပြီး အစစအရာရာမှာ သတိနဲ့ မှတ်တတ်တဲ့ အလေ့ကို ရရင် ပြီးတာပဲ ၊ အဲဒီအချက်တွေ ပြည်စုံသွားရင် သူ့ဘာသာသူ အသက်မွေးကျောင်း သွားဖို့ မခက်ပါဘူး ၊ သူ့လမ်းကို သူ လျှောက်နိုင်မှာပဲ ၊ ဘယ်သူက ရှာပေးဖို့မှ မလိုပါဘူး ၊ ဒီအင်္ဂါတွေနဲ့ ပြည့်စုံအောင် လုပ်ပေးဖို့ တာဝန်ဟာ လူကြီးမိဘမှာ ရှိတာပဲ ၊ အများအားဖြင့် မိဘများဟာ သည်ကိစ္စမှာ မလစ်ဟင်းကြရင် လူတွေ အခုထက် ပိုစွမ်းပြီး လူ့ပြည်ဟာ အခု မြင်ရတာထက် အများကြီး ပိုပြီး ကြီးကျယ်နေဖို့ပဲ ။ ဒါထက် ဆရာ ခိုင်းချင်တာကလေး တစ်ခု ရှိတယ် ။ တပည့် တတ်နိုင်ပါ့မလား'
“ ကျွန်တော် တတ်နိုင်ရင် ချက်ချင်းပေါ့ဆရာ ၊ ခိုင်းသာခိုင်းပါ ”
“ ဒီလိုကွဲ့ တပည့်ရဲ့ ၊ မင်းက ဆရာ့မြေးအတွက် ပူနေပုံရတယ် ၊ ဆရာက စီမံရက်ပါ ။ အခု ရှေးဦးပထမ ကျန်းမာသန်စွမ်းခြင်း ၊ လက်ခြေမြဲမြံခြင်းက ရှေးဦးပထမ အရေးဖြစ်တယ် ။ အဲဒါကို လေ့ကျင့်ဖို့ ပေသုံးဆယ် အလျား ဗျက်နှစ်ပေရှိ ပျဉ်ပြားထူထူခိုင်ခိုင်ချောချော ထောင့်များလည်း မထက်စေ မရှစေရအောင် သ,တ်ပြီးသား လေးချပ် လိုချင်တယ် ။ တစ်လက်မခွဲ အထူ လုပ်ပေးနိုင်ပါ့မလား ။ ခပ်မြန်မြန် လိုချင်တယ် ။ ကျသလောက် ဆရာ ပေးပါ့မယ် ”
“ ဘာလုပ်ဖို့လည်း ဆရာ ၊ ကလေးက လေးဖက်တွားရုံ ရှိသေးတယ် ၊ ဒီပျဉ်ပြား ထူထူကြီးလေးချပ်နဲ့ ကလေးကို ဘယ်လို သန်စွမ်းအောင် လုပ်မှာလဲ ၊ အထမ်း ခိုင်းမှာလား ၊ အသားမာအောင် ဖိပေးမှာလား ၊ နောက် ပုလိပ်က လိုက်လာတော့ ကျွန်တော့်ဆီ မီးခိုးလျှောက် လာအောင် လုပ်တာလား ဆရာ ၊ မမွေးနိုင်ရင် ကျွန်တော့် ပေးပါ ၊ ဒီကလေး လိမ္မာမယ့် ကလေးပါ ”
“ အို .. မင်းကလည်း နားမလည် ပါးမလည် ကျန်းမာသန်စွမ်းဖို့ အရေးမှာ ထမ်းရတယ် ။ သယ်ရတယ်လို့ ဘယ်လူက ပြောသလဲ ”
မောင်တိုးခိုင်သည် စဉ်းစား၍ နေလေ၏ ။ မျက်တောင်မခတ်ဘဲ ဆရာကို ပြူးလျက် ကြည့်လေ၏ ။
“ မဟုတ်ပါဘူး ဖိုးခိုင်ရယ် ၊ မင်းအပူ မဟုတ်ပါဘူး ၊ ပေသုံးဆယ်အရှည် ငါ လိုချင်တယ် ၊ ဘယ်လောက် ကျမလဲ ”
“ အင်း … ကလေးက လေးဖက်တွား ၊ ပေသုံးဆယ် ပျဉ်ပြားနဲ့ ၊ ဒုအား ဗျက်အားကို ထောက်လိုက်ရင် ခေါင်းလောက်လည်းမက ၊ စဉ်းစားဖို့ အတော်ကျပ်တာပဲ ၊ ရပါတယ် ဆရာ ၊ ဘယ်တော့ လိုချင်သလဲ ”
“ ဘယ်လောက်ပေးရမလဲ ”
“ နောက်တော့ ကြည့်ပေးတာပေါ့ ဆရာရယ် ၊ ပေသုံးဆယ် မဆက်ဘဲ တစ်သားတည်း လိုချင်သလား ”
“ တစ်သားတည်းပေါ့ ၊ အဆက် မပါစေချင်ဘူး ၊ ဒီပျဉ်ပြားကြီး လေးချပ်ကို နှစ်ပြားစီ ဘေးချင်း ယှဉ်ပြီး စပ်လိုက်ရင် ဗျက်လေးပေစီ ရှိရမယ် ၊ စပ်တော့ စပ်ကြားမှာ ကြဲမနေရ ၊ စေ့စေ့စပ်စပ် ဟပ်မိပြီး တစ်သားတည်း ဖြစ်အောင် လုပ်ပေးစေချင်တယ် ။ ဒါလည်း အသားသေတဲ့ သစ်မှ ဖြစ်မှာ ။ အသားမသေရင် နောင်ကွေ့ကောက်ပြီး မညီဘဲဖြစ်သွားမှာ စိုးရတယ် ”
“ စိတ်ချဆရာ ၊ ကျွန်တော် နားလည်တယ် ၊ ဆရာ့ တပည့်လက်သမားကောင်းပါ ၊ ဆရာ လုပ်ရင်တော့ ဆန်းမှာပဲ ၊ ကြည့်ရသေးတာပေါ့ ” ဟု ပြောလေ၏ ။
နောက်ရက် အတန်ကြာ၍ ပျဉ်ပြားကြီးများ ရောက်သောအခါ ထိုပျဉ်ပြားပိုင်းကြီးများကို နှစ်ခုစီ ထိပ်ချင်း ပတ္တာများနှင့် ဆက်လေရာ ပေခြောက်ဆယ်စီအလျား ရှိ၍ ခေါက်လျှင်ရသော ပျဉ်ပြားနှစ်စုံကို ရလေ၏ ။ ထိုနှစ်စုံကို ရှည်၍ စပ်သောအခါ လေးပေဗျက်ရှိသော အလျား ပေ ၆ဝ အပြားရှည်ကြီးကို ရလေ၏ ။ ၎င်းကို အိမ်နောက် ဖေးရှိ ရှည်လျားသော တင်းကုပ်၌ အရှေ့နှင့် အနောက် တံတားခင်းသလို စပ်၍ ခင်းလေ၏ ။ အလယ်၌ ပတ္တာ ရှိလေရာ ထိုပတ္တာ အောက်တည့်တည့်မှာ မာသောနိုင်သော အုတ်ခဲများကို သွင်းလိုက်သည့်အခါ အလယ်၌ ကြွ၍ လာပြီး အိမ်ခေါင်မိုးကဲ့သို့ ဆင်ခြေလျှော တံတားနှစ်ခု ထိပ်ချင်းဆိုင်လျက် နေလေ၏ ။
ထိုဆိုင်သော ထိပ်မှာ ပတ္တာရှိသော ဗဟိုဖြစ်လေရာ တစ်ဖက်မှ တက်လာ၍ ထိုဗဟိုသို့ ရောက်လျှင် တစ်ဖက်သို့ ဆင်ခြေလျှောဆင်း၍ သွားလေ၏ ။ ၎င်း ဆင်ခြေလျှော ဗျက်လေးပေ ။ အလျား ၃ဝ စီရှိ ထိပ်ချင်း ဆိုင်ဆင်ခြေလျှော တံတားနှစ်ခုမှာ ဗဟိုပတ္တာ အောက်၌ သွင်းခုသော အရာဝတ္ထု မြင့်လေလေ ဆင်ခြေလျှောမှာ တိုး၍ စောက်လေလေ ဖြစ်အောင် စီမံ၍ထားလေရော နောက်ဆုံး၌ ခုသော အရာဝတ္ထု ပေသုံးဆယ် မြင့်သော အခါ တံတားနှစ်ခုမှာ ကျောချင်းကပ် မတ်ထောင်ပြီး မျဉ်းတန်ကို ခေါက်၍ ထောင်ထားသလို ဖြစ်၍ နေဖို့ ရှိလေ၏ ။
ဆရာလင်းသည် ဤတံတားဖြင့် ကလေးကို အဘယ်နည်း အဘယ်ပုံ အားရှိအောင် လုပ်မည်ကို မည်သူမျှ စဉ်းစား၍ မရ ။ ဆရာလင်း ကလည်း ပြော၍ မပြချေ ။ နောက်ရက်အနည်းငယ်ကြာသောအခါ ၎င်း တံတား တစ်ဖက်တစ်ချက်မှာ သံဆန်ကာများ လုံအောင် ကာပြီး ဖြစ်သဖြင့် တံတားနှင့် သံဆန်ကာစပ်ကြားမှာ နေရာလွတ်သော်မှ မကျန်မရှိသည်ကို တွေ့ ရလေ၏ ။ အလျားပေ ၆ဝ ၏ အလယ် တစ်ဖက်လျှင် ပေ ၃ဝ ထိပ်ချင်းဆိုင်ရာ ဗဟိုပတ္တာ အောက်၌ အုပ်ထူထူလေးချပ် ကို သွင်း၍ ထားရာ မသိမသာ ဆင်ခြေလျှောဖြစ်သော တံတားနှစ်ခု ထိပ်ချင်းဆိုင်လျက် နေသည်နှင့် တူလေ၏ ။
ထိုတံတားပေါ်၌ ကလေးကို ကစားစရာ အမျိုးမျိုးနှင့် လွှတ်၍ ထားလေ၏ ။ ထိုကစားစရာများမှာ ဂျောက်ဂျက်ကလေးများဖြစ်လျှင် မြည်သော ကော်အရုပ်ကလေး များဖြစ်ကြလေရာ ဆေးရောင်အမျိုးမျိုးခြယ်၍ ထားလေ၏ ။ အချို့သော နေရာများ၌ ဆေးစိမ်းဆေးဝါခြယ်သော ပန်းဖွား ဘောလုံး အရုပ်စသည်များကို ကလေးလှမ်း၍ ဆွဲချင်အောင် တွဲလွဲ ဆွဲ၍ထားလေ၏ ။ ၎င်းတို့မှာ အများအားဖြင့် ကလေး၏ လက်နှင့် ကိုင်မိလျှင် အသံထွက်သော အရာများ ဖြစ်ကြလေ၏ ။ အချို့မှာ ပြူးကာပြဲကာ လျှာထုတ်၍ ပြသော အရုပ်များ ဖြစ်ကြလေ၏ ။ နံဘေး၌ သံဆန်ကာကာ၍ ထားသောကြောင့် လိမ့်၍လည်း မကျနိုင်ချေ ။ ကလေးကို ထိန်းသူမှာ ၎င်းတံတားပေါ်သို့ ကလေးကို တင်၍ ထားပြီး ကြည့်၍ နေဖို့သာ လိုလေ၏ ။ အညစ်အကြေး ပေရေလျှင် ဆေးကြော သုတ်သင်ရလေ၏ ။
တစ်ရွာလုံး တစ်ရပ်လုံး ဆရာကြီးလုပ်ပုံ ကိုင်ပုံကို လာ၍ကြည့်ကြလျက် ဆရာကြီးကတော့ အတော်ပညာ အမြော်အမြင်ဉာဏ်ရှိတာပဲ ။ ဒီအလုပ်ဟာတော့ အတတ်ကြူးလို့ ဘီလူးဖြစ်တာ မဟုတ်ဘူး ၊ အရူး ဖြစ်တာနဲ့ တူတာပဲ စသည်ဖြင့် ပြောကြလေ၏ ။
လေးဖက်သွားကလေး ကလေးကလည်း အရွယ်နှင့် မလိုက်အောင် ဆော့သူ ဖြစ်ရာ ဆင်ခြေလျှော တံတား ပေါ်မှ အမျိုးမျိုး ကျွမ်းထိုးခြင်း ၊ လူးခြင်းလှိမ့်ခြင်း ၊ ဖင်ဘူး တောင်းထောင်ခြင်း စသည်တို့ကို ပြုလုပ်ကာ နေလေ၏ ။
နောက် တဖြည်းဖြည်း ဆရာကြီးသည် ထူးဆန်းသော အလုပ်၌ တစ်စုံတစ်ရာမျှ ထူးဆန်းသည့်အချက် မပါမရှိ ကလေးကလေး ရှေ့ကျွမ်း နောက်ကျွမ်းထိုး၍ နေခြင်းမှ တစ်ပါး တစ်စုံတစ်ရာကိုမျှ မမြင်ရသောအခါ ဆရာလင်းကြီး စိတ်နောက်နေပြီဟု ကျော်ကြား၍ လာလေ၏ ။ ကလေး၏ အဒေါ်နှင့် အရီးက မိမိတို့ ထိန်းနေသော အကောင်းသား ၊ အခု ကလေးကို တစ်နေ့နေ့မှာ ဇက်ကျိုးပြီးသေအောင် မကောင်းကြံတာပဲဟု ပြော၍ ငိုကြလေ၏ ။ အကြောင်းမူကား အစ သုံးလေးရက်မှာ ကလေးသည် ထူးဆန်းသော နေရာကို ရောက်၍နေသဖြင့် ဖီဆန်ခြင်းပြုသော အနေဖြင့် ဆူပူလေ၏ ။ နောက် တဖြည်းဖြည်း အကျင့်ရသောအခါ ချိတ်၍ ထားသော နီလာ စိန်ကြောင် အရောင်အမျိုးမျိုး တွဲလွဲကျနေသည်ကို လှမ်း၍ ဆွဲစပြုလေ၏ ။
ဆင်ခြေလျှော၏ ထိပ်ဗဟို ပတ္တာ ရှိသောနေရာ၌ ကြိုးများနှင့် ချီဆွဲ၍ ထားသော ကစားစရာများမှာ ဆေးသကြားကလေးများနှင့် စားချင်စဖွယ် ဖြစ်အောင် အရောင်ခြယ်ကာ အမွှေးနံ့ကလေးများ ပက်၍ထားရာ ကလေးတို့ ဘာဝ တွေ့ သမျှကို ပါးစပ်ထဲသို့ သွင်းတတ်သဖြင့် သွင်း၍ ကြည့်ရာ ထိုအမြင့်၌ ရှိသော အရာဝတ္ထုများမှာ ချိုမြိန်မွှေးကြိုင်ကြောင်းကို သိသော ကြောင့်ပေလား မသိရ ။ အဘယ်မျှပင် လိမ့်လျှော၍ နိမ့်ရာသို့ ရောက်သော်လည်း ကလေးသည် ဇွဲသန်စွာ ဆင်ခြေလျှောအထက် ထိုနေရာသို့ ရောက်အောင်သာ ပြန်၍ တက်လေ၏ ။ ထိုနေရာမှာလည်း အရောင်မျိုးစုံသော ကစားစရာတွေ အများဆုံး ရှိလေရာ စက္ခုရူပေန သံဝါသ ဟူသော စကားအရ ကလေးသည် ထိုနေရာကိုသာ အာရုံ ပြုလေ၏ ။
ထိုကဲ့သို့ တစ်လလောက် ကြာသောအခါ ဗဟို ပတ္တာအထက်အောက် ၌ စပါးလုံး တစ်ထောက်ခန့် ပို၍ မြင့်ရုံမျှ ခုံမြှင့်၍ ပေးပြီးလျှင် ဗဟိုအမြင့်ပေါ်၌ အသံ သာယာစွာ အော်မြည်သော ကြက်တူရွေး ၊ စာကလေး များကို အိမ်နှင့် ချိတ်တင်၍ ထားလေ၏ ။ ထိုအခါ ကလေးမှာ ဖိုးတက် ဟူသော နာမည်ကို ရစပြုလေ၏ ။ ဖိုးတက်သည် ကြက်တူရွေးငှက်ကို အနိမ့်ဆုံး နေရာမှ လေးဘက်ထောက်ကာ ဆင်လိုကြည့်ပြီး ဝူးဝါးလုပ်ကာ အပြေး တက်လေရာ ထိပ်နားရောက်ကာမှ တလိမ့်ခေါက် ကွေး ပြန်၍ ဆင်းပြီး ဦးခေါင်းကလေးများကို ပွတ်ကာ ပြန်၍ တက်လေ၏ ။
ထိုအခါ မငိုရုံမက ရယ်မောစ ပြုလေ၏ ။ ရပ်သူရွာသားများသည် တစ်ဖန် လာ၍ ကြည့်ကြပြန်ရာ ဆရာကြီးသည် သေတ္တာကလေး တစ်လုံးကို အနီးအနား၌ တိုင်မှ ကပ်၍ ချိတ်ပြီး အပေါက်ကလေးနှင့် စာကပ်၍ ထားလေ၏ ။ ထိုစာမှာ တစ်ခါကြည့် တစ်ပြား ကလေးကစားရာနှင့် သရေစာဖိုး ဟူသော စာဖြစ်လေ၏ ။
ထိုအခါမှစ၍ ကြည့်သူများ ရပ်စဲသွားလေ၏ ။ ဆရာကြီးသည်ကား လူများ မလာရအောင် နှင်ခြင်းဖြစ်၏ ။ သို့သော်လည်း ထိုအကြောင်းကို မသိသူများက ဒီဆရာကြီး ရူးပါပြီ ၊ လက်စသတ်တော့ ကလေးကို ပြစားဖို့ အဆန်းလုပ်တာပါလားဟု ပြောလေရာ မောင်ခိုင် တစ်ယောက်သာ ဆရာကြီး၏ စိတ်အကြံကို သိလိုသဖြင့် ဂရုစိုက်ကာ ဆက်လက်၍ လာလေ၏ ။
ထိုနည်းဖြင့် တစ်လတစ်ခါမှ တစ်လနှစ်ခါ နှစ်ခါ မှ လေးခါ မြှင့်မှန်းမသိ ဆင်ခြေလျှောကို မြှင့်၍ ပေးလေ၏ ။
နို့ဘူးကို ဗဟို၌ ချိတ်၍ ထား၏ ။ တဖြည်းဖြည်း ကလေးသည် မိမိ၏ နို့ဘူးကို မိမိ ရှာ၍ စို့တတ်သော အရွယ်သို့ ရောက်ရာ ထိုနေရာသို့ တက်၍ စို့လေ၏ ။ ၎င်းနောက် အစားအစာများကို အလုပ်အသွေးဖြင့် စားနိုင်သောအခါ ထိုနေရာ၌ပင် ထားလေရာ ကလေးသည် မိမိဘာသာ တက်၍စား၏ ။ တစ်ဖက်မှ တက်၍ တစ်ဖက်သို့ ဆင်းလေ၏ ။ ညဉ့်အခါကျမှသာ အိပ်ရာသို့ ကလေးကို ပို့ရလေ၏ ။
လများ နှစ်များသည် ကုန်လွန်ကြကုန်၏ ။ ရွာ၌ သေသူများသေ ၊ ပျောက်သူများပျောက် ၊ ပြောင်းသူများ ပြောင်းကြလေ၏ ။ မျက်နှာဟောင်းတွေပျောက် ၊ မျက်နှာသစ်တွေ ရောက်ကြလေ၏ ။
မီးရထားလမ်း ပေါက်၍ စပါးစက်များ မြေကြီးပေါ် မှ ပေါ်ပေါက်သလို ပေါက်၍ လာလေ၏ ။ ဈေးတွေ ၊ ဂါတ်တွေ ၊ စာတိုက်တွေ ၊ အပေါင်ဆိုင် ၊ ကဇော်ဆိုင်များသည် တိုးတက်သော ရွာ၌ ဖြစ်ထွန်း၍ လာကြလေ၏ ။ ဆရာကြီးနှင့် မြေး ဖိုးတက်သည်ကား ဤရွာမှ အဘယ် ကိုမှ မသွားကြချေ ။ ၎င်းတို့၏ စိတ်၌ ပြောင်းလဲခြင်းသည် လွန်စွာမြန်လေ၏ ။ ၁၅ နှစ်သည် မရောက်မီ အတော်ဝေး၍ ရောက်သောအခါ တစ်နေ့တစ်ရက်ထက် ပို၍ ကြာသည်ဟု မထင်ရချေ ။ ဖိုးတက်၏ ထူးဆန်းသော သတင်းသည် ကျော်ကြား၍ လာလေ၏ ။ ထို ၁၅ နှစ် အတွင်းမှာ လူမှန်းသိသော အခါက စ၍ စာတစ်လုံးမျှ မသင်ရသော်လည်း ညဉ့်အိပ်ရာဝင်ခါနီးတိုင်း ဖြေခဲ့ရသော စာမေးပွဲ များကြောင့် အသိဉာဏ်အရာမှာ လူကြီးများစွာတို့ထက် ကြီး၍ နေလေ၏ ။ လွန်စွာပါးနပ်၏ ။ ၎င်း၏ ဦးခေါင်းမှာ မျက်စိလေးလုံး ရှိသည်ဟု မှတ်ထင်ရလေ၏ ။ ထိုစာမေးပွဲများမှာ တစ်နေ့လုံး မြင်ရ ကြားရသမျှကို ညဉ့်အိပ်ရာ မဝင်မီ အဘိုးဖြစ်သူ ဆရာကြီးအား ပြော၍ ပြရ၏ ။ အမှားအယွင်း ရှိလျှင် ဒဏ်ခံရ၏ ။ ထမင်းငတ်ခံရ၏ ။ မုသား မပြောတတ် ၊ မခိုးတတ် ၊ မဝှက်တတ် ၊ အထူးသဖြင့် မည်သူကိုမျှ မမုန်းရအောင် ဆရာကြီး သင်ပြသော လေ့ကျင့်ခြင်းမှာ ဆရာကြီး ကိုယ်တိုင်က မည်သူကိုမျှ မုန်းစိတ် ၊ မနာလိုစိတ် မရှိဘဲ မုန်းစိတ် မနာလိုစိတ်မှ ထွက်ပေါ်သည့် အမူအရာစကားများကိုပင် မပြ မပြောဘဲ မိမိကိုယ်ကို စောင့်စည်းခြင်း ဖြစ်လေ၏ ။
ကျန်းမာသန်စွမ်းခြင်း ဆိုသည်မှာ ငယ်စဉ်က ကြမ်းတမ်းစွာ လေ့ကျင့်ခဲ့ရသောကြောင့် ဖိုးတက်မှာ ခေါင်းကိုက်ရောဂါဆိုတာ အဘယ်လို နေသလဲဟု မေးရလောက်အောင် ကျန်းမာသန်စွမ်းလေ၏ ။ ၁၅ နှစ်အရွယ်သို့ ရောက်သော်လည်း စားချိန်တန်လျှင် ဆင်ခြေလျှော ထိပ်ကိုပင် တက်၍ စားရလေ၏ ။
ထိုအခါ၌ ဆရာကြီး၏ အိမ်မှာ အခွင့်မရှိ မဝင်ရ ဟူသော စာကို ကပ်၍ ထားလေ၏ ။ ဖိုးတက်၏ ကျန်းမာရေးလေ့ကျင့်ခန်းနေရမှာလည်း လုံစွာ ပိတ်ဆို့ကာ အမိုးကိုလည်း အသစ်လုံခြုံစွာ ပြင်ပြီးလျှင် မြှင့်၍ ထားသည်ကို အများ သိမြင်ကြရသဖြင့် အမျိုးမျိုး စဉ်းစားကြလေ၏ ။
ထိုကဲ့သို့ လုံခြုံစွာပိတ်ဆို့ ကာရန်ပြီး၍ ၄ နှစ်ကျော် ၅ နှစ်နီးနီးကြာသောအခါ ထူးဆန်းသော သတင်းများသည် အရပ်ရပ်မှာ ပျံ့နှံ့ကြလေ၏ ။
လူပရိသတ်တို့သည်လည်း ဆရာကြီး၏ အိမ်ဘက်သို့ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုမိုများပြားစွာ လာကြလေ၏ ။ ဖိုးတက် တစ်ခါတစ်ရံ အိမ်မှ ထွက်သည့်အခါ စုရုံး၍ လိုက်ကြလေ၏ ။
အဘယ်ပုံ နေသည် ၊ အဘယ်ပုံ စားသည် အကြောင်းကို သိလိုသဖြင့် မေးကြလေ၏ ။ မေးသော်လည်း ဖိုးတက်သည် အဘယ်အခါမျှ ပြော၍ မပြ ။
“ ကျွန်တော်တို့ မြေးအဘိုး နှစ်ပေါင်း အများကြီး လုပ်ခဲ့ရတဲ့အလုပ်ကို ကျွန်တော် လွယ်လွယ်နဲ့ ဘယ့်နှယ် ပြောနိုင်ပါ့မလဲ ခင်ဗျာ ၊ ကျွန်တော် ပြောရင် သ,တ်မယ်လို့ မှာထားလို့ပါ ၊ သည်းခံကြပါ ” ဟူသော စကားဖြင့် တောင်းပန်ရလေ၏ ။ ထိုအရပ်သို့ လာရောက် စက်တည်သော စက်သူဌေး စက်သူဌေးကတော်များက ၎င်းကို ဖိတ်ခေါ် ကျွေးမွေးကြ၏ ။ ဖိုးတက်ကား ပြော၍ မပြချေ ။
ဖိုးတက်မှာ မိမိဘာသာ စာပေ အတွက်အချက်ကို သင်စပြု၏ ။ သင်သောအခါ နဂိုက အမှတ်သညာ ကြီးခဲ့သဖြင့် တစ်လုံး သိလျှင် ဆယ်လုံး တတ်လေ၏ ။ ဂဏန်းသင်္ချာများကို ဖတ်ရုံနှင့် စိတ်ဖြင့် တွက်ရင်း တတ်၏ ။
စက်များကို တစ်ခါနှစ်ခါ ဝင်၍ ကြည့်ပြီး အိမ်မှာ လုပ်၍ ကစား၏ ။
၎င်းသည် ကျန်းမာသန်စွမ်းသော်လည်း လက်ခြေတို့မှာ လွန်စွာ ပျော့ပျောင်းလျက် ခြေမကို ကော့၍တင်လျှင် ညို့သကျည်းကို ပြန်၍ ထိ၏ ။ လက်များကို ကော့လိုက်လျှင် တံတောင်ဆစ်အနီးသို့ လက်ဖျားများရောက် ၍နေ၏ ။ သို့ဖြစ်လေရာ ဆရာကြီး အသင် ကောင်းလို့ မဟုတ်ပါဘူး ။ နဂိုကလည်း အင်္ဂါရုပ် ထူးခြားလို့ တော်တာနဲ့ တူပါတယ် ဟု ပြောကြလေ၏ ။ စက်သူဌေးမှာ ဆရာကြီးကို ကြည်ညိုဆည်းကပ်သူ ဖြစ်သဖြင့် ဖိုးတက် ကို မိမိ မွေးစားပြီး အင်္ဂလိပ်ကျောင်းမှာ ထားပါရစေဟု ပြောရာ ဆရာကြီးက
“ ကျုပ်မြေး အင်္ဂလိပ်ကျောင်းက ပညာများကို အသုံးလိုတဲ့ အခါကျရင် ဘာသာ တတ်နိုင်တဲ့ အစွမ်း ရှိပါ တယ် ၊ အင်္ဂလိပ်စာ တတ်ရင် ဘာလုပ်ရမှာလဲ ၊ ကျုပ်မြေး တစ်လ ငါးထောင်စား မကဘူး တန်ပါတယ် ” ဟု ပြောလေ၏ ။
ထိုစကားများသည် အများ မကြိုက်မနှစ်သက်သော စကားများဖြစ်လေရာ မြေးဂုဏ်ရောက်သော ဆရာကြီး အပေါ်၌ အကြည်ညိုပျက်သောစိတ် ပေါ်သူတွေ များ၍ လာလေ၏ ။ စက်သူဌေးအိမ်ကလည်း ဂရုမစိုက်ဘဲ နေလေ၏ ။ အထက်ထက်က တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်လျှင် ဆရာကြီး ထံကို ဆီးကပ်ကာ ဆေးဝါးကို စားခဲ့၏ ။ ယခုမှာ ဆရာကြီးနှင့် ပြတ်စဲ စပြုလေ၏ ။
တစ်နေ့သ၌ စက်သူဌေးသမီး မခင်ညွန့်ကလေး နှင့် ဖိုးတက် ဈေးမှာ တွေ့ ရာ
“ ကိုဖိုးတက်တို့များ စက်ထဲကိုတောင် မရောက်လာတော့ဘူး ၊ ဘာဖြစ်တာလဲရှင့် ။ ဖေဖေ ဆရာကြီးကို ကြည်ညိုရာက ကိုဖိုးတက် ဉာဏ်ကြီးသူ တစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်း သိရလို့ သားအရင်းလို ချစ်ပြီး ကျောင်းမှာတောင် ထားပေးမလို့ ပြောဖူးတာပဲ ၊ ကျွန်မတို့မှာ မောင် ဆိုလို့လည်း တစ်ယောက်မှ မရှိဘူး ၊ ဒါထက် ကိုဖိုးတက် အိမ်နောက်ဖေးမှာ သွပ်မိုး သွပ်ကာနဲ့ ဘာတွေ လုပ်ရတာလဲ ” ဟု မေးလေ၏ ။
“ ဘာကြားသလဲ ”
“ ဒီလိုပဲ ကိုဖိုးတက် ကျွမ်းထိုးကောင် လုပ်နေတယ်လို့ ပြောကြတာပဲ ၊ ဘာလုပ်တာလဲ ”
“ ပြောကြတဲ့ အတိုင်းပေါ့ ”
“ ဘာဖြစ်လို့ ကျွမ်းထိုးနေရတာလဲရှင့် ၊ ကျောင်းနေပါတော့လား ၊ ဖေဖေက တကယ် ထားပေးမှာ ”
“ မခင်ညွန့်ရဲ့ ဖေဖေက ထားပေးမှ ကျောင်းနေရမှာလား မခင်ညွန့် ရဲ့ ၊ အိမ်မှာ သင်ရင်ကော တတ်မှာပဲ ၊ အင်္ဂလိပ်ပညာ ဘာများ ခက်လို့လဲ ”
ခင်ညွန့်မှာ မိမိကိုယ်တိုင် ရှစ်တန်းအောင်သဖြင့် ထိုကဲ့သို့ပြောသည်ကို မခံနိုင်သောကြောင့် မျက်နှာညို၍ သွားလေ၏ ။
“ ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ သူများတော့ ကိုယ်ဉာဏ်စွမ်းကို အားကိုးနဲ့ ပြောနိုင်တာပေါ့လေ ။ ကျောင်းမှာ နေရင် ခဏ ကလေး စာမေးပွဲ အောင်ပြီး အစိုးရဘက်မှာ အလုပ် ကောင်းကောင်း ရနိုင်တာပေါ့ ”
“ အလုပ်လုပ်ဖို့ မလိုပါဘူး ၊ စားစရာ ၊ ဝတ်စရာ ၊ နေစရာ အရှိသားပဲ ”
“ တစ်ယောက်တည်းတော့ အဟုတ်သားပေါ့ ၊ နောက်တော့ သားမယား မယူဘူးလား ”
“ ယူတော့ ဆပ်ကပ်ထဲ လိုက်ပြီး ကျွမ်းထိုးကျွေးမှာပေါ့ ”
“ ဟင် … ကျွမ်းထိုးကောင်ကြီးမျိုးတော့ ကျွန်မ .. ” ဟု ပြောပြီး ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်ကာ စကားကို ရပ်လိုက်လေ၏ ။
ထိုအခါ စက်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ ဖခင်ဖြစ်သူ အိမ်ပြတင်းပေါက်မှ ကြည့်နေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် လျင်မြန်စွာ ထွက်၍ သွားလေ၏ ။ အဖော်ဖြစ်သူ မိန်းမကြီးကလည်း ဖိုးတက်အနား ကပ်ကာ
“ မင်း သတိထားနေ ၊ သူဌေးမင်းက မင်းတို့သား အဖကို အတော်ပဲ ညှိုးနေတယ် ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ မသိဘူး ၊ ဆရာကြီးနဲ့ စကားပြော မတည့်ဘူးလို့ ပြောတယ် ၊ ခင်ခင် နဲ့ စကားပြောတာ မြင်သွားပြီ ”
“ ကျွန်တော်တို့ အရင်ကလည်း မောင်လို နှမလို ဘယ်မှာမဆို တွေ့ရင် စကားပြောနေကြတာပဲ ”
“ အရင်ကတော့ မေတ္တာရှိလို့ တမင် အခွင့်ပေးထား တာ ၊ အခုတော့ တစ်မျိုး ဖြစ်နေတယ် ၊ အရင်က ဆရာကြီး လိုတဲ့အခါ ငါးဆယ်တစ်ရာ ပေးတဲ့ ငွေတွေတောင် ပြန်တောင်း မလို့တဲ့ ၊ မလိုရင် ဆန်ကြွေးတောင်းတဲ့ သူဌေးကွဲ့ ၊ သတိထားနော် ၊ တစ်နေ့ကလည်း ခင်ညွန့်ကို မင်းနဲ့ စကားပြောတာ တွေ့ရင် သေနတ်နဲ့ပစ်မယ်လို့ ကြိမ်းတယ် ”
“ နို့ ညွန့်က ဘာမှ မပြောပါလား ”
“ မင်း စိတ်မကောင်းမှာ စိုးလို့ ဖြစ်တော့မပေါ့ ။ ခင်ညွန့်ကလည်း သူ့အဖေကိုတော့ မကြောက်ပါဘူး ”
“ ညွန့်က ဘာပြောသလဲ ”
“ ညွန့်ကတော့ ဖေဖေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အသိ ဖြစ်ရတာ ၊ ကျွန်မ သိပြီးတဲ့ မိတ်ဆွေ တစ်ယောက်ကို အပြစ်မရှိဘဲနဲ့ ဘယ့်နှယ် စကားမပြောဘဲ နှုတ်မဆက်ဘဲ နေရမလဲတဲ့ ၊ အာဂဟာမကလေးကွဲ့ ၊ နို့ပေမယ့် ရှောင်တာ ကောင်းတာပေါ့ကွယ် ၊ လိုရင်တစ်မျိုး ၊ မလိုရင်တစ်မျိုး ကွဲ့ ၊ မင်းစိုး အပေါ်မှာလည်း သြဇာရှိတယ် ၊ ဒီတော့ တစ်ခုခု ဆင်ပြီး ကြံမှာ စိုးလို့ အဒေါ်က ပြောတာ ၊ မင်းကိုလည်း ဆရာကြီးက ကြောင်ဆေးထိုးပေးထားတယ်လို့ သတင်း ဖြစ်နေတယ် ” ဟု ပြောပြီး ထွက်သွားလေ၏ ။ ဖိုးတက်သည် စဉ်းစားရင်း အိမ်သို့ ပြန်လာရာ မိမိ ၏အဘိုး လျှို့ဝှက်စေလိုသည့် အကြောင်းရင်းကို တွေးမိလေ၏ ။
ဖိုးတက်သည် အဘိုး၏ အမိန့်ဟူသမျှကို မေးခြင်း မြန်းခြင်း မပြုဘဲ နားထောင်လေ့ရှိ၏ ။ ကြောက်လည်း ကြောက်၏ ။ ချစ်လည်း ချစ်၏ ။ ကြောက်ခြင်းမှာ မတော်သည့်အရာ တစ်ခုခုကို ပြုမိပြောမိပါလျှင် အပြစ်ဒဏ် ထိထိရောက်ရောက် ပေးခြင်းကြောင့်ဖြစ်၍ ချစ်ခြင်းမှာ အကောင်းကို လုပ်လျှင် လိုချင်သော အရာကို ဝယ်၍ ပေးခြင်းဖြင့် ဆုချလေ့ရှိခြင်းကြောင့် ဖြစ်လေ၏ ။
ထို့အပြင် ငယ်စဉ်အခါက စ၍ စည်းသေအောင် လုပ်၍ ထားခြင်းကြောင့် တစ်ကြောင်း ၊ အပြစ်ဒဏ် ပေးပြီးသည့်အခါ ချစ်ခင်စွာ ဖျောင်းဖျပြောဆိုလျက် အဘိုးကို ချစ်ရင် နောင် ဒါမျိုးကို ထပ်မလုပ်ပါနဲ့ ဟူသော စကားမျိုးကို သုံးကာ သာယာညင်းပျောင်း ပြောလေ့ရှိလေ၏ ။
ခင်ညွန့်နှင့် တွေ့သောနေ့၌ မွန်းလွဲအချိန် စက်ဘက်မှ အသံများကို ကြားရလေရာ မည်းမှောင်၍ နေသော မီးခိုးများကို မြင်ရလေ၏ ။
ဖိုးတက်သည် ပြေး၍ သွားလေ၏ ။ စက်သူဌေး နေသော အိမ်ရှေ့ရှိ ဂိုဒေါင် တစ်ခုမှာ မီးလောင်၍ နေသဖြင့် လူတွေ တိုးဝှေ့ကာ နေကြလေ၏ ။ ထိုအခါ ပူအိုက်သော တပေါင်းလရာသီ ဖြစ်လေ၏ ။ မီးကို သတ်ဖို့ရန် မဆိုထားဘိ အပါးကိုသော်မှ မကပ်နိုင်အောင် ပူလေ၏ ။ မကြာမီ ဗုံးများကွဲပေါက်သလို မြည်လျက် စက်ကြီးကို မီးကူးလေ၏ ။
လေသည် မီးတောက်ကို စက်ကြီး ဘက်သို့ တွန်း၍ ပို့လေ၏ ။ နောက်အတန်ကြာသောအခါ မီးတောက်သည် စက်သူဌေး၏ အိမ်ဘက်သို့ ပြန်၍ ရိုက်ပြန်လေ၏ ။
မီးလုံးကြီး တစ်လုံးပြတ်ကာ စက်သူဌေး၏ အိမ်ရှေ့ မျက်နှာစာကို မီးလုံးကြီး ဝင်၍ တိုက်သည်ဟု မှတ်ထင်ရလေ၏ ။
စက်သူဌေး အိမ်ပေါ်မှ လူအားလုံးသည် အပြင်ကို ရောက်ပြီးနှင့် ကြလေ၏ ။ ထိုအတွင်း သူဌေးကတော်ကြီးက -
“ ဟဲ့ … ခင်ညွန့် တစ်ယောက် မမြင်ပါလားဟဲ့ ၊ အမယ်လေး … အိမ်ပေါ်မှာ အိမ်ပေါ်မှာ အိပ်ကျန်ရစ်ခဲ့ပါ ပြီ ။ အမယ်လေး … လာကြပါဦး ။ ကယ်ကြပါဦး ၊ ကျွန်မ သမီးကလေး သေပါတော့မယ် ၊ မကယ်နိုင်ကြဘူးလား ” စသည်ဖြင့် ရင်ကို ထုကာ အော်လေ၏ ။ သူဌေးကြီးသည်လည်း ပျာလောင်ခတ်လျက် ဘာကို လုပ်ရမှန်းမသိ စက်ကို သတိမရ အိမ်ကို ပတ်ပတ်လှည့်၍ ပြေးရင်း
“ ဟဲ့ .. ခင်ညွန့် ၊ သမီးရေ .. သမီး ၊ အမယ်လေး …. ခက်ပါပြီ ၊ ရတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး ” စသည်ဖြင့် အော်လေ၏ ။
အိမ်ရှေ့မှာ မီးလုံးကြီး ဆို့၍ နေလ၏ ။ နောက်ဖေး ပြတင်းပေါက် တစ်ခုသာ ပွင့်၍နေလေ၏ ။ အိမ်မှာ တိုက် တစ်ဝက်ခံ အဆောက်အဦ ဖြစ်လေ၏ ။ ရုတ်တရက် ပြတင်းပေါက်ကို မီသော လှေကားကို ရှာမနေနိုင် ၊ စက်ထဲမှာ လှေကားများ ရှိသော်လည်း မီးတော မီးတောင်ကြီး အထဲကို မည်သူမျှ စွန့်စား၍ မသွားနိုင်ပေ ။
ထိုအခိုက် ခင်ညွန့်သည် ဆံပင်ဖိုးရိုးဖားရားနှင့် ပြတင်းပေါက်၌ ပေါ်လာပြီး လက်များကို ဆန့်ကာ ထိတ်လန့်တကြား အော်လေ၏ ။
ဖိုးတက်သည် ခင်ညွန့်ကို မြင်သောအခါ တိုက်နံရံကို ပြေး၍ ကပ်ပြီး ကြောင်ကဲ့သို့ လေးဘက်တွယ်ကာ မြေပေါ်၌ လျှောက်သကဲ့သို့ တက်လျှောက်၍ သွားသည်ကို မြင်ကြသူ အားလုံးတို့သည် အံ့သြခြင်းကြီးစွာ စုတ်သပ်ကာ အသက်မရှူဘဲ နေကြလေ၏ ။ အတန်ကြာလျှင် လက်ခုပ်လက်ဝါးတီးရင်း အော်ကြ ဟစ်ကြ အားပေးကြလေ၏ ။
“ ဟင် … ဘယ်လိုပါလိမ့် ၊ ကြောင်ဆေး ထင်ပါရဲ့ ၊ ကြည့်ရတာ တယ်လွယ်ပါလား ၊ မြေကြီးပေါ် သွားသလို ပဲ ” စသည်ဖြင့် ပြောကြလေ၏ ။ အချို့က “ မတော်တဆ ကျရင် ဒုက္ခပဲ ဒုက္ခပဲ ” ဟု စသည်ဖြင့် ပြောကြ၏ ။ ကြည့်နေသော ဆရာကြီးသည်ကား အနည်းငယ်မျှ မထူးဆန်း သလို မြုံလျက်သာ နေလေ၏ ။
မကြာမီ အိမ်ထဲသို့ ရောက်လေ၏ ။ ကြိုးကြိုး ဟု ခေါ်၍ တောင်းရာ ကြိုးကို ပစ်ပေးကြလေ၏ ။ မကြာမီ ခင်ညွန့်ကို လက်တစ်ဖက်မှာ ပွေ့ ၊ တစ်ဖက်မှာ ကြိုးကို ကိုင်လျက် အောက်သို့ ရောက်လာကြရာ လက်ခုပ် လက်ဝါးသံ အော်သံတို့သည် မီး၏ အသံထက် ပြင်းထန်စွာ ဆူညံ၍သွားလေ၏ ။ ဖိုးတက်သည် ခင်ညွန့်ကို လက်မှ မချဘဲ မိမိ၏ အိမ်သို့ ဆောင်ယူ၍ သွားရာ ဆရာကြီးလည်း လိုက်၍ သွားလေ၏ ။ သူဌေး ၊ သူဌေးကတော် များလည်း အတူလိုက်ပါကြလေ၏ ။
ဆရာကြီး ။ ။ “ ကိုင်း … ကျုပ်မြေးကို လိုချင်လို့ သူဌေးသမီးကို ကျုပ်တို့က ရတာပဲ ၊ ငွေငါးသိန်း မပေးရင် ပြန်မပေးနိုင်ဘူး ၊ အခု အပူဝင်ရုံ ရှိသေးတယ် ၊ ဆရာ့ဆေး တစ်ခွက် သောက်ရရင် အေးသွားမှာပဲ ” ဟု ပြောလေ၏ ။
“ ဘယ့်နှယ် အတတ်လဲ ဆရာကြီးရဲ့ ၊ ကြောင်ဆေးလား ”
“ ကျုပ်တို့ မြေးအဘိုးကို ထောင်ချချင်လို့လား ၊ သင်းကြောင့် ဘယ်သူမှ မသိရအောင် ဒီအတတ်သင်တဲ့ နေရာမှာ အလုံပိတ်ထားရတာ ၊ သို့သော်လည်း သူဌေးမင်းကို ပြရတာပေါ့ ”
အိမ်ကို ရောက်၍ ခင်ညွန့်အား ဆေးတိုက်ပြီးသော အခါ သူဌေး ဘာမှ မပူနဲ့ ၊ သူဌေး ဆုံးပါးတာ ပြန်ရစေ့မယ် ၊ ရန်ကုန်မြို့ ဂျူဗလီရုံမှာ ဖြစ်ဖြစ် ၊ မြင်းပြိုင်ကွင်းကြီးမှာ ဖြစ်ဖြစ် ကျုပ်မြေးအတတ်ကို သုံးလေးရက် ပြရင် သူဌေး ဆုံးတဲ့ငွေ ပြန်ရတာပေါ့ ၊ ငါ့သား လူပြစားရယ်လို့လည်း အောက်မေ့ပြီး ရှက်မနေနဲ့ ၊ အရင်းအနှီး ပြန်ရရုံ တစ်ခါတလေ အပြခိုင်းတာပေါ့ ဟုတ်လား ၊ သူဌေးမင်း ရဲ့ ဟု ပြုံးကာ ပြောလေ၏ ။ ကိုင်း လာကြည့် ဟုပြောပြီး အိမ်နောက်ဖေး အခန်းကြီးထဲသို့ ခေါ်၍ သွားလေ၏ ။
သူဌေးနှင့် သူဌေးကတော် ၊ ခင်ညွန့် ၎င်းပြင် အခြား လူကြီးလူကောင်းများ လိုက်ပါ၍ ကြည့်ကြရာ ပေ ၃ဝ မြင့်သော ပျဉ်နှစ်ချပ် မတ်မတ်ထောင်၍ နေသည်ကို တွေ့ကြရလေ၏ ။
“ ကိုင်း … လူကလေး ပြလိုက်စမ်းပါကွယ် ” ဟု ပြောရာ ဖိုးတက်သည် ပေ ၃၀ ခန့် ကွာသော နေရာမှ ထောင်လျက်ရှိသော ပျဉ်ပြားကြီးရှိရာသို့ ခပ်မြန်မြန် ကျားသွားသလို လေးဖက်တွား၍ လာပြီး ကြောင်များ ပြေး၍ တက်သလို ချောပြောင်သော ပျဉ်ပြားကို လွယ်ကူစွာ လေးဖက်ထောက်လျက် တက်၍ သွားပြီး ထိပ်ပေါ်၌ ထိုင်လေ၏ ။ ထိုနောက် တစ်ဖက်မှ ထိုအတူ လေးဖက် တွယ်ကာ နောက်ပြန် ဆင်း၍ လာလေ၏ ။
မြင်ရသူတို့မှာ အံ့သြ၍ မဆုံး ၊ မျက်လှည့်လိုလို အိပ်မက်လိုလို မှတ်ထင်၍ နေကြလေ၏ ။
ထိုအခိုက် ဆရာကြီးက ဖိုးတက်အား “ ကိုင်း စနစ်ကို ပြောပြလိုက်ပါကွယ် ”ဟု ပြောလေ၏ ။
ဖိုးတက်သည် ပျဉ်ပြားကြီးကို သန်မာသောလက်များနှင့် မြှောက်၍ယူပြီး ခေါက်လျက်ရှိသော မျဉ်းတံကို ခွာသလို ပတ္တာနှင့် ခေါက်ထားသော ပျဉ်များကို ခွာ၍ မြေပေါ်၌ ဆန့်ပြီး ချလေ၏ ။ ထိုနောက်-
“ ဟောဒါ ပျဉ်ပြားနှစ်ချပ် ခင်ဗျား ၊ ထိပ်ချင်းပတ္တာနဲ့ ဆက်ထားလို့ ခေါက်ရင် ရပါတယ် ။ တခြား ဒီလို အခေါက်တစ်ခု ရှိပါသေးတယ် ။ သို့သော်လည်း နောင် အများသိပြီး နည်းလမ်းကို မှတ်ကြဖို့ ပြောရန်အတွက် ဒီတစ်ခုနဲ့ပဲ ပြီးလောက်ပါတယ် ”
“ ကြည့်ကြခင်ဗျ ၊ ဟောဒီအလယ်က ပတ္တာ အဆက်အောက်မှာ ကျွန်တော် အုတ်တစ်ချပ်ကို ခုပေးလိုက်မယ် ၊ သေချာစွာကြည့်ပါ ၊ ကြောင်ဆေး မဟုတ်ပါဘူး ။ စိတ်ပညာ တစ်မျိုးဖြစ်ပါတယ် ။ လောကမှာ စိတ် ဖန်တီးတာပါ ။ စိတ်က သေသေချာချာ ယုံကြည်ထင်မြင်ရင် ဖြစ်တတ်တာမျိုးပါပဲ ။ ကျွန်တော် နှစ်ပေါင်းအများကြီး ယုံကြည်ထင်မြင်အောင် အယုံသွင်းခြင်းခံရလို့ အခုလို ဖြစ်တာပါ ။ ကျွန်တော် ငယ်ငယ် ဒီဆင်ခြေလျှော ကလေးကို တက်ချည်ဆင်းချည်း နေခဲ့ရပါတယ် ။ နောက် ကျွန်တော့်အဘိုးက တစ်ခါ မြှင့်ရင် စပါးလုံး တစ်ထောက် ဒီပတ္တာ အောက်မှာ တစ်စုံတစ်ရာနဲ့ ခုပြီး မြှင့်မှန်းမသိ မြှင့်ပေးပါတယ် ။ ဒီတော့ ဆင်ခြေလျှောဟာ တဖြည်း ဖြည်း စောက်မှန်းမသိ စောက်လာပါတယ် ။ ကျွန်တော်လည်း ဆင်ခြေလျှော တစ်စတစ်စ တိုးပြီးစောက်တာကို သတိမထားခဲ့ဘဲ အုတ်တစ်ချပ်စာမျှ စောက်တုန်းအခါကလို စိတ်က ယုံကြည်မှတ်ထင်ပြီး ဆင်းချည်တက်ချည်ပဲ လုပ်နေခဲ့ရပါတယ် ။ နောက်တဖြည်းဖြည်း နှစ်ပရိစ္ဆေဒ အတော်ကြာတော့ ဆင်ခြေလျှောဟာ စောက်ရုံမက အခု တင်ကလို ထောင်ပြီး လာပါရော့ခင်ဗျာ ၊ အဲဒီလို ထောင်လာတော့လည်း စိတ်ထဲမှာ ဘာမှမထူးဘူး ၊ အုတ်နှစ်ချပ် အခါကလို လေးဖက်ထောက်ပြီး တက်လိုက်ရင် စိတ်ထဲ ကလည်း ကျလိမ့်မယ်လို့ မထင်ဘူး ၊ ဘယ်တော့မှလည်း မကျဘူး ၊ အခုတော့ စောက်မှန်း သိပါရဲ့ ၊ သို့သော်လည်း အထက်ထက်က တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ လျှောမကျခဲ့ဘူး ဆိုတဲ့ ယုံကြည်တဲ့စိတ်ကြောင့် အခက်အခဲ ဘာမှ မရှိဘဲ ကပ်တွယ်မိရင် အပေါ်ကို ရောက်သွားတာပါပဲ ။ အဲဒီလိုဖြစ်တာကို ကျေးဇူးရှင် ဘိုးတော်ကြီးက အစိုးရများ သိရင် ရန်ရှာမှာ စိုးသည့်အတွက် ဘယ်သူကိုမျှ မပြောရဘူးဆိုလို့ ယနေ့မှ အရေးပေါ်သည့်အတွက် ဒီအတတ်ကို အသုံးပြုရတာပါ ” ဟု ပြောလေ၏ ။
ထိုစကားများကို အချို့လည်း ယုံကြ၏ ။ အချို့သည်ကား ဆေးဝါးမကူဘဲ စိတ်ထင်ရုံနှင့် ဤကဲ့သို့ မဖြစ်နိုင် ။ ကြောင်ဆေး ကူလို့ပဲဟု တွေးခေါ် ပြောဆိုကြလေ၏ ။
သူဌေး ဦးမှဲ့မှာ စက်ကို မီးအာမခံလုပ်မည် ကြံစည်ဆဲတွင် မီးလောင်သဖြင့် ပြန်၍ ထူထောင်နိုင်ဖို့ နည်းလမ်းမရှိတော့သည် ဖြစ်သောကြောင့် များစွာ စိတ်ပျက်လျက်နေလေ၏ ။
ထိုအတွင်း ဖိုးတက်၏ သတင်းမှာ ပျံ့နှံ့၍ သွားလေ၏ ။ ဖိုးတက်ကို ရန်ကုန်သို့ အတင်း ခေါ်ကြသဖြင့် လိုက်ပါလေရာ မိုင်ဒါကွင်းထဲတွင် ကြောင်စွမ်းကို ပြရလေ၏ ။ ငွေကြေးမှာကား ဖိုးတက်သည် အဘယ်မျှ ရသည်ဟု ကိုယ်တိုင် မသိရ ။ ကမကထ ပြုလုပ်သော လူကြီးလူကောင်းများက စု၍ ပေးရာ ရက်အနည်းငယ် အတွင်း သုံးစွဲ မကုန်နိုင်အောင် ရလေ၏ ။ တစ်နေ့သ၌ ကမ္ဘာလှည့်သော အမေရိကန်သူဌေးကြီး တစ်ယောက် တွေ့မြင်သဖြင့် စာချုပ်နှင့် ခေါ်သွားရာ ခင်ညွန့်နှင့် ၎င်း၏မိခင် ဖခင်တို့ပါ လိုက်၍ သွားကြလေတော့သတည်း ။
▢ ပီမိုးနင်း
📖တိုးတက်ရေး
အမှတ် - ၁
အောက်တိုဘာ ၊ ၁၉၃၃
