❝ ကံတရားက ပေးသည့် ပြစ်ဒဏ် ❞
( ကြယ်ငါး )
“ ဟူး ”
သက်ပြင်းချသံနှင့် အတူ လက်ထဲတွင် ပါလာသော ဂျာနယ်အထပ်လိုက်ကို အိမ်ရှေ့စားပွဲပေါ်သို့ အဖေ တင်လိုက်လေသည် ။ သူမသည် အလုပ်မှ ပြန်လာသော အဖေ့ကို အမောပြေစေရန် ရေတစ်ခွက် ခပ်၍ တိုက်လိုက်လေသည် ။
“ ကျေးဇူးပဲ သမီးရယ် ဒီကနေ့ စက္ကူအတော်ကျလို့ ပင်ပန်းလာတယ် ၊ သမီးအမေ ဘာချက် ”
“ ဝက်သားချက်တယ် အဖေ ”
“ စားကောင်းဦးမယ် ဝေ့ ”
အဖေသည် ရေချိုး ထမင်းစားရန် ပြင်ဆင်နေလေသည် ။ သူမလည်း ဆိုင်မှာ လူရှုပ်နေသဖြင့် အဖေ ယူလာသည့် ဂျာနယ်စာစောင်များကို ဖတ်ရန် ပြင်လိုက်လေသည် ။ ဆိုင် လူရှုပ်နေလျှင် အိမ်အပြင် မထွက်ချင်ပေ ။ အိမ်ထဲမှာ နေ၍ ငြိမ်နေချင်သည် ။ လူစုံလျှင် လူတွေ၏ မျက်နှာကို မကြည့်ချင်ပေ ။ ကြောက်သည်လား ၊ မဝံ့ရဲသည်လား သေချာ မသိပေမဲ့ လူတော မတိုးချင်တာကတော့ သေချာသည် ။ အခုလည်း ဆိုင်ရှေ့တွင် လူကျနေပြီ ။ အိမ်ထဲတွင်လည်း ဘာမှ လုပ်စရာ မရှိတာကြောင့် အဖေ ယူလာသော စာစောင်များကို ဖတ်နေလိုက်သည် ။
အဖေသည် စက္ကူစက် အလုပ်သမား ဖြစ်ရာ တစ်ခါတလေ သို့မဟုတ် တစ်ရက်ခြား ၊ နှစ်ရက်ခြား တစ်ခါ ဆိုသလိုပင် စာစောင်နှင့် ဂျာနယ်များ ၊ စာအုပ်တချို့တို့ကို အိမ်သို့ ယူယူ လာတတ်သည် ။ အဖေ အလုပ်လုပ်သော စက္ကူစက် ဆိုသည်မှာ စာအုပ်အဟောင်း ၊ စာစောင်အဟောင်းများနှင့် သတင်းစာ ၊ ဂျာနယ်များကို ဝယ်ယူကာ ပြန်ကြိတ်၍ တစ်သျှူးလုပ် ပြန်ရောင်းသော စက္ကူစက် ဖြစ်သည် ။ သို့ကြောင့် ပြန်၍ လာရောင်းချသော စာစောင်အဟောင်းများ ၊ စာအုပ် ၊ ဂျာနယ်များကို ဖတ်ချင်သည့်အခါ အိမ်ကို ယူလာတတ်လေသည် ။
“ သမီးရေ … ဆိုင်မှာ လူကျနေတာ နာမည်စာရင်းတွေ လာမှတ်ပေးပါဦး ”
အမေက လှမ်းခေါ်သဖြင့် ဖတ်မည် ပြင်နေသော စာစောင်များကိုချကာ ခွေငှား လာသူများကို ထွက်ငှားရလေသည် ။ မိသားစု သုံးယောက်သာ ရှိသော သူမတို့ မိသားစု ဝင်ငွေမှာ စက္ကူစက်တွင် လုပ်သော အဖေ့လစာ တစ်ခုတည်း မဟုတ်ပေ ။ အမေက မနက်ဘက်တွင် မုန့်ဟင်းခါး ရောင်း၍ ဆယ်တန်းသာ အောင်သော သူမကို အိုးမကွာ အိမ်မကွာ သူတို့ မျက်စိအောက်တွင် ရှိစေရန် အခွေငှားဆိုင်လေး ဖွင့်ပေးထားလေသည် ။ ဉာဏ်နည်းပြီး လူတော မတိုးသည့် သူမကို လူတော တိုးစေရန် ပိုက်ဆံစု၍ အခွေငှားဆိုင် ဖွင့်ပေးထားသော်လည်း ဆိုင်တွင် လူကျလာလျှင် အိမ်ထဲ တွင်သာ ဝင်နေတတ်သည် ။ ရှောင်နေလည်း ခေါ်ခိုင်းနေကျ ဆိုတော့ အမေ့ကို ကူ၍ ခွေငှားသူများ စာရင်းကို ဝိုင်းမှတ်ပေးလိုက်သည် ။ တဖြည်းဖြည်း လူရှင်းလာတော့ ... ။
“ သမီး ဆိုင်ခဏ ကြည့်ထားနော် ၊ အမေ သမီးအဖေကို ထမင်းဝိုင်းပြင်ပေးလိုက်ဦးမယ် ” ဟု ဆိုကာ အိမ်အတွင်းဘက်သို့ ဝင်သွားလေသည် ။
သူမတို့ နေသော အိမ်သည် တိုက်ခန်းလေး တစ်ခု ဖြစ်သည် ။ ဟိုယခင်က ဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက် တစ်ခုတွင် နေထိုင်ခဲ့ဖူးသည် ။ ထို့နောက် လုံးချင်းအိမ်များ ဆောက်ချင်၍ ထိုအိမ်နေရာတွေကို ဖျက်ကာ လျော်ကြေး အဖြစ် တိုက်ခန်း များကို မဲစနစ်ဖြင့် ပြန်ပေးခဲ့လေရာ သူမတို့ မိသားစုသည် မြေညီထပ်ကို မဲပေါက်ခဲ့လေသည် ။ ထိုအိမ်၏ ဧည့်ခန်းကို အခွေဆိုင်ဖွင့်ကာ အိမ်ရှေ့ တံစက်မြိတ်တွင် မုန့်ဟင်းခါးဆိုင်အား အဖီထိုး၍ ရောင်းလေသည် ။
“ ရှင့် ကလည်းနော် ကျုပ် ဘယ်လောက်ပြောပြော အမှတ်ကို မထားဘူး ၊ ဒီလိုစာစောင်တွေ သမီးလေး ဖတ်မိရင် ဘယ်လိုဖြစ်မယ် သိလျက်သားနဲ့ ၊ သတိကို မထားဘူး ”
“ ငါလည်း သစ်တယ် ဆိုပြီး အထပ်လိုက် ယူလာတာ သေချာ မကြည့်လိုက်မိဘူး ၊ အဲ့ဒီ စာစောင် မင်း သိမ်းထားလိုက် ၊ ငါ မနက် ပြန်ယူသွားမယ် ”
အမေနှင့် အဖေ တီးတိုး ပြောနေခြင်း ဖြစ်သော်လည်း အိမ်အတွင်းဘက်နှင့် အိမ်ဧည့်ခန်းမှာ သိပ်ဝေးသည် မဟုတ်၍ အမေနှင့် အဖေ ပြောသမျှကို သူမ ကောင်းစွာ ကြားနေရသည် ။ အမေ အခုလို ပြောနေပုံဆိုလျှင် အဖေ ယူလာသည် အထဲ မှုခင်းဂျာနယ်များ ပါလာတာ ဖြစ်မည် ။ အမေသည် သူမ စိတ်ဆင်းရဲ စိတ်ထိခိုက်ရမည်များကို အသေးအမွှားပင် ဖြစ်ပါစေ တတ်နိုင်သမျှ ဂရုစိုက်လေသည် ။ အခုလည်း သူမ မြင်လျှင် စိတ် အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မည်စိုးသဖြင့် အဖေ့ကို ဆူနေခြင်း ဖြစ်မည် ။
အဖေနှင့် အမေကို တစ်ခါတလေတော့လည်း အရမ်းကို သနားမိပါသည် ။ သူမ၏ ဒဏ်ရာတွေကို ဘာအကြောင်းနှင့်မှ ပြန်မပေါ်စေချင်သော စိတ်ကြောင့် သူမ၏ အရိပ်အကဲ ကိုသာ အမြဲ စောင့်ကြည့်နေကြသည် ။
အချိန်ကာလများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း အတိတ် ဆိုသော အရာသည် အရိပ်ပမာ လိုက်နေသလို စိတ်ဒဏ်ရာ အဖြစ်အပျက်တွေကြားမှ ခုချိန်အထိ ရုန်းမထွက်နိုင်သော ကိုယ့်ကို ကိုယ်လည်း မုန်းမိပါသည် ။ အချိန်တွေလည်း ပြောင်းခဲ့ပြီ ။ ပတ်ဝန်းကျင်လည်း ပြောင်းခဲ့ပြီ ။ သို့သော် ရင်ထဲက ဒဏ်ရာတွေက ဘယ် အချိန်ကျမှ အနာကျက်ပါမည်လဲ ။ နုနယ်စဉ်က ရခဲ့သည့် ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်တွေသည် ရင့်မှည့်လာချိန်တွင် ပျောက်ပြယ်သင့် နေပေမဲ့ စိတ်အစွဲကြီးသူ ၊ သူမ အဖို့ အတိတ် အကြောင်းကို ဘယ် အကြောင်းနှင့်မှ သင်ပုန်းချေ ၍ မရခဲ့ပေ ။ သူမ အနေဖြင့် ဘဝမှာ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျခဲ့ သော နေ့ရက်တွေ အကြောင်း ကို ဖြစ်နိုင်မည်ဆို မရှိခဲ့သလို မေ့ပျောက်ချင်ပါသည် ။ သို့ပေမဲ့ ... ။
••••• ••••• •••••
ဧရာဝတီတိုင်း ( ... ) မြို့နယ် ၊ ( ... ) ရွာလေးတွင် အဖ ဦးငြိမ်းဖြူ ၊ အမိ ဒေါ်ကြည်နှင်းတို့မှ မပန်းဝေ ဆိုသော သူမကို မွေးခဲ့လေသည် ။ သူမတို့ ရွာကလေးသည် အေးချမ်းသာယာ၍ ပျော်စရာလည်း ကောင်းလေသည် ။ ရွာကလေးသည် သင်္ဘောဆိပ်နှင့် နီးသဖြင့် အမေသည် ထိုသင်္ဘောဆိပ်တွင် မုန့်ဟင်းခါး ရောင်းလေသည် ။
သင်္ဘောကပ်ချိန် မနက် ၅ နာရီဆိုလျှင် အမေသည် မနက် ၂ နာရီကတည်းက မုန့်ဟင်းခါးများ ချက်ပြုတ်ကာ ၄ နာရီ အရောက် သင်္ဘောဆိပ်တွင် ဆိုင်ခင်း၍ စောင့်နေလေသည် ။ ဆိုင်ခင်း လျှင်တော့ အဖေက လိုက် ခင်းပေးလေသည် ။ သင်္ဘောဆိပ်တွင် အခြား မုန့်သည်များနှင့် မုန့်ဟင်းခါးသည်များ ရှိသော်လည်း သင်္ဘော လာစောင့်ကြသူများသည် အမေ့လက်ရာ မုန့်ဟင်းခါး ကိုသာ သဘော တွေ့ကြလေသည် ။ အဘယ်ကြောင့် ဆိုသော် ဝါးခယ်မ ၊ မော်ကျွန်း ၊ ကျုံမငေး ရိုးတစ်လျှောက် ရွာအဆုံး မြို့ပေါ်ပါ မကျန် ရောင်းချကြသော မုန့်ဟင်းခါးများသည် ငါးများစွာဖြင့် ပျစ်နှစ်နေအောင် ချက်ထားသော မုန့်ဟင်းခါးများ ဖြစ်ကြသည် ။ ဒေသအခေါ် တောချက်ဟု ခေါ်ကြသည် ။ အမေချက်သည့် မုန့်ဟင်းခါးမှာ ထိုသို့ မဟုတ်ပေ ။
အဖေနှင့် အကြောင်းပါ၍ တောရွာတွင် ပြောင်းနေရပေမဲ့ အမေသည် ရန်ကုန်မြို့ကြီးသူ ဖြစ်သည့်အတွက် ရန်ကုန်လို မြို့ပြတွေမှာ ချက်သည့် မုန့်ဟင်းခါး ကိုသာ ချက်ရောင်းသဖြင့် သူများနှင့် မတူ ရောင်းရလေသည် ။ မတူညီအောင် ချက်ရောင်းသဖြင့် သူများတွေ ရောင်းမကောင်းလည်း အမေ့မှာ မကုန်သည့်နေ့ မရှိပေ ။
သူမသည် ကျောင်းပိတ်ရက်များတွင် အမေနှင့် မုန့်ရောင်းလိုက်လေသည် ။ ကျောင်းဖွင့် ရက်ဆိုလျှင် အဖေနှင့် နေခဲ့ လေသည် ။ အဖေသည် အမေ့ကို ဈေးဆိုင် လိုက် ခင်းပေးပြီးလျှင် အိမ်မှာ ချက်ပြုတ်စရာများကို ပြန်လုပ်လေသည် ။ သူမ ကျောင်းသွားရမည့်နေ့တွေ ဆိုလျှင် ကျောင်းလိုက်ပို့သည့် တာဝန်ကိုပါ ယူလေသည် ။ လယ်စိုက်ချိန် ၊ ကိုင်းပေါ်ချိန် ဆိုလျှင်တော့ လာခေါ်သူ ရှိတတ်သည် ။ ထိုအချိန်မျိုးမှ လွဲလျှင် အဖေသည် အမြဲလို အားနေတတ်သည် ။ သူမတို့တွင် အဖေ့၏ အဖေ ၊ သူမ၏ အဘိုး မသေခင်က အမွေပေး ထားခဲ့သော လယ်တစ်ကွက်တော့ ရှိလေသည် ။ သို့ပေမဲ့ အဖေက ထိုလယ်ကို မလုပ်ဘဲ တခြားသူအား စပါးပေးဖြင့် ငှားပေးထားလေသည် ။
“ ကိုငြိမ်း ၊ သမီးနဲ့ ပြန်လိုက်တော့လေ ”
အမေက ဆိုင်ခင်းအပြီး ပြန်ခိုင်းသဖြင့် အဖေသည် သူမကို ကုပ်ပိုး၍ ဆိုင်မှ ပြန် ခေါ်ခဲ့လေသည် ။ အဖေ့ကုပ်ပေါ် စီး၍ သွားရသည်ကို သူမ အလွန်နှစ်သက်သည် ။ ကျောင်းသွားကျောင်းပြန် အဖေနှင့် သွားလျှင်လည်း ယခုလို ကုပ်ပိုး၍ ခေါ်သွား တတ်သည် ။ ကျောင်းသည် ရွာလယ်တွင် ရှိသဖြင့် သူမတို့ နေသော အိမ်နှင့် အလှမ်းဝေးလေသည် ။
သူမတို့ အိမ်မှာ သင်္ဘောဆိပ်နှင့် နီးသလို ရွာဦးစေတီ နှင့်လည်း နီးလေသည် ။ ရွာထိပ် ချောင်းဝဘက်တွင် သူမတို့ အိမ်သည် အစွန်းဘက်ကျ သည်ဟု ပြောရမည် ။ ရွာဦး စေတီနှင့် ကပ်လျက်ရှိသော အိမ်မှာ သူမတို့အိမ် အပါအဝင် လေးအိမ်သာ ရှိသည် ။ ထိုအိမ်တန်းတွေ လွန်လျှင်တော့ စိမ်းစိုရှုမဆုံးသော လယ်ကွက်တွေသာ ရှိလေသည် ။
ထို လယ်ကွက်တွေသည် သူမတို့၏ အိမ်နီးချင်းလည်း ဖြစ် ၊ သူငယ်ချင်းလည်း ဖြစ်သူ သဲနုအဖေ၏ အလုပ်ရှင် အင်းသူဌေး တစ်ဦးက ပိုင်ဆိုင်သည်ဟု လူကြီးတွေ ပြောစကားဖြင့် ကြားဖူးလေသည် ။ သူမတို့ အိမ်မှ ရေတွက်လျှင် လယ်ကွက် ၅ ကွက်ကျော်လောက်တွင် လယ်စောင့်တဲလေးတစ်ခု ရှိလေသည် ။ ထိုတဲကို စောင့်သူမှာ သဲနု၏ အဖေ ဖြစ်လေသည် ။ သူမနှင့် သဲနုတို့သည် ကျောင်းပိတ်ရက်များတွင် ထိုလယ်စောင့်တဲမှာ သွားကစားတတ်လေသည် ။ တဲဘေးတွင် ခရမ်းချဉ်ပင် ၊ ချဉ်ပေါင်ပင် ၊ ငရုတ်ပင်များလည်း စိုက်ထားသဖြင့် သဲနု နှင့် ဆော့ပြီး ပြန်လာလျှင် အသီးအရွက်များကို ခူးလာတတ်သေးသည် ။ သူမ ထင်ပါသည် ။ ထိုသို့ လွတ်လပ်စွာ ဆော့ကစားခဲ့သော ကလေးဘဝသည် ပျော်ရွှင်စရာ အကောင်းဆုံး အချိန်တွေ ဖြစ်ခဲ့သည်ဟု ။
••••• ••••• •••••
“ ဗျိုး .... ကိုငြိမ်းရေ ခင်ဗျားမိန်းမက ဆိုင်သိမ်းဖို့ လာခဲ့ပါတဲ့ ”
အိမ်ရှေ့နားဆီမှ ဦးလေးထွန်းရင်၏ အသံကြောင့် သူမ၏ အဖေသည် သဲနုနှင့် ဆော့နေသော သူမအား “ သမီး လိုက်ခဲ့မလား ၊ သဲနု နဲ့ ဆော့နေခဲ့မလား ” ဟု လှမ်းမေးလေသည် ။
“ ဆော့နေခဲ့မယ် ဖေဖေ ”
ဦးလေးထွန်းရင်မှာ သဲနု၏ အဖေဖြစ်သည် ။ သဲနုက သူမနှင့် အသက် အတူတူမို့ ကျောင်းတက်လည်း အတူ ၊ ဆော့လျှင်လည်း အတူပင် ။ အဖေက အမေ့ကို ဈေးခင်းဈေးကြို သွားလျှင် သူမက သဲနု နှင့် ဆော့နေခဲ့သည် ။ သဲနုတို့အိမ် နှင့် သူမတို့ အိမ်မှာ ကပ်လျက် ဖြစ်သည် ။
အမေသည် ဝါးခယ်မ မြို့ပေါ်သို့ တစ်လ တစ်ခါ ဖြစ်စေ ၊ နှစ်ခါ ဖြစ်စေ ဈေးသွားဝယ်လေ့ရှိသည် ။ ထိုအခါမျိုးတွင် သူမ ဆော့ဖို့ ကစားစရာတို့ ၊ မုန့်တို့ ဝယ်လာလျှင် သဲနု ဖို့ပါ ဝယ်လာ ပေးတတ်သည် ။ သဲနုတို့ မိသားစုမှာ သဲနု အပြင် မောင်နှမသုံးယောက် ရှိသေးသည် ။ သဲနု အမေမှာ ပန်းနာရင်ကျပ် ရောဂါသည်မို့ ဘာအလုပ်ကြမ်းမှ မလုပ်နိုင်ပေ ။
သဲနုအဖေ တစ်ယောက်တည်း လုပ်စာဖြင့် မိသားစု ဝမ်းရေး ဖြေရှင်းရသဖြင့် သူမတို့ထက်စာလျှင် နွမ်းပါးလေသည် ။
ဦးလေးထွန်းရင် မှာ သူများလယ် သူရင်းငှား လုပ်ရသူ ဖြစ်သည် ။ လယ်သူရင်းငှား ဆိုပေမဲ့ လယ်ရှင်မှာ အင်း သူကြီးလည်း ဖြစ်သဖြင့် တခြား တောက်တိုမည်ရ အလုပ်များအပြင် အင်းကိုပါ စောင့်ရသည် အထိ အကုန် စုံအောင် ခိုင်းလေသည် ။ ထမင်းကိုပင် အချိန်မှန်အောင် မစားရပေ ။ အခုလည်း နေ အတော်ကျော်နေမှ ထမင်းပြန် စားခြင်းဖြစ်မည် ။
“ သဲနုရေ ငါတို့ လယ်စောင့်တဲမှာ မုန့်ရောင်းတမ်း သွားဆော့ရအောင်လေ ” ဟု သဲနုအား သူမက ပြောသည်ကို သဲနု၏အမေ အိမ်အပေါ် ဘက်မှ ကြားသွားသည်နေမည် ။
“ ဒီနားမှာပဲ ဆော့ကြပါလား သမီးတို့ရယ် ၊ လယ်စောင့်တဲက အဝေးကြီးမို့ ကြီးဒေါ် လှမ်းခေါ်ရင် တော်ရုံနဲ့ မကြားဘူးရယ် ” ဟု တားမြစ်နေလေသည် ။
သဲနုအား တောက်တိုမည်ရ ခိုင်းချင်လျှင် သူမတို့ အနားမှာ ဆော့နေတော့ အလွယ်တကူ ခေါ်ခိုင်း၍ ရသဖြင့် အဝေးကြီးသို့ မလွတ်ချင်ဘူးနေမည် ။ ထို့ကြောင့် သူမတို့လည်း အိမ်အနီးမှာပဲ ဆော့နေလိုက်တော့သည် ။ သို့ပေမဲ့ လူကြီးတွေ လစ်လျှင်တော့ ထိုလယ် စောင့်တဲသို့သာ သွားဆော့ဖြစ်အောင် ဆော့နေတတ်သည် ။
သူမအသက် ၁၁ နှစ် အရွယ်သာ ရှိသေးတော့ တားမြစ်ချက်တွေကို မလိုက်နာတတ်သေးပေ ။
အိမ်နှင့် အလှမ်းဝေးသည့် နေရာ ဖြစ်နေ၍ လူကြီးတွေက သွားမဆော့ရန် တားပေမဲ့လည်း လူကြီးတွေ လစ်လျှင် သူမနှင့် သဲနု ကတော့ ဆော့မြဲဆော့လျက်ပေ ။ အိမ်က အမေကလည်း သူမကို ဆော့ချင်လျှင် အိမ်အနီး ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဆော့လျှင် တစ်ခုခုဆို အမေတို့လည်း ကြားရ လွယ်သည်မို့ အဝေးသို့ သွားမဆော့စေချင်ပေ ။ သူမတို့ နေထိုင်ရာ အရပ်သည် လယ်ကွက်တွင် မြေကြွက်များလည်း ပေါသဖြင့် မြွေပေါလေသည် ။ အမေနှင့် အဖေသည် မြွေပါးကင်းပါးလည်း စိတ်မချ၍ ဖြစ်မည် ။ လူကြီးတွေ ဘယ်လို ပြောဆိုတားမြစ်ပါစေ လူကြီးများ လစ်လျှင်တော့ သူမနှင့် သဲနု သည် မသွားရဟု တားမြစ်ထားသည့် လယ်စောင့်တဲတွင်သာ ရှိနေတတ်သည် ။
••••• ••••• •••••
သည်ကနေ့ အဖေက တစ်ဖက်ရွာတွင် အင်းတမံ ပိတ်ရန် လူလိုသဖြင့် လာခေါ်ရာ ဟင်းစားလည်း ရအောင် လိုက်သွားလေသည် ။ အမေ ကတော့ သင်္ဘောဆိုက်သံ မကြားရသေးသဖြင့် ဆိုင်သိမ်းဦးမှာ မဟုတ်ပေ ။ ထို့ ကြောင့် သဲနု ကို ခေါ်ကာ လယ်စောင့်တဲလေးတွင် သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက် လာ ကစားနေမိသည် ။ သဲနု၏ အမေလည်း ရွာထဲတွင် ဆန်ချေး သွားနေသဖြင့် နှစ်ယောက်သား လွတ်လပ်နေ လေတော့သည် ။
“ ပန်းဝေ ငါ အိမ် ခဏ ပြန်ကြည့်လိုက်ဦးမယ် ၊ ငါ့ အမေ ပြန်မလာသေးရင် ပြန်လာခဲ့မယ်နော် ၊ နင် ဆော့ဦးမှာ မဟုတ်လား ”
“ အင်း .. ငါ့မေ ဆိုင်မသိမ်းလောက်သေးဘူးဟ ၊ သင်္ဘောကပ်သံ မကြားသေးဘူး ၊ နင်ကြည့်ပြီး ပြန်လာလေ ။ ငါ့ဖေ ပြန်လာပြီလားလည်း ကြည့်ခဲ့ပေး ၊ ငါစောင့်နေမယ်နော် ” ဟု သူမ ပြန်ပြောလိုက်တော့ သဲနုသည် အိမ်ဘက်ကို အပြေး ပြန်သွားကြည့်လေသည် ။
သူမလည်း အိုးပုတ်များ စီကာ သီချင်းလေး ဆိုရင်း သဲနု ပြန်အလာကို စောင့်ရင်း ဆော့နေလိုက်သည် ။
“ ဝါဆို ၊ ဝါခေါင် ရေ တွေကြီးလို့ သပြေသီးမှည့် ကောက်စို့ကွယ် ။
ခရာဆူးချုံ ဟိုအနားက မျှော့နက်မည်းကြီး တွယ်လိမ့်မယ် ။
မျှော့နက်ဆိုတာ ချိုနဲ့ လားကွဲ့ မြွေနဂါးတောင် မကြောက်ဘူးကွယ် ”
“ သမီးလေးက သီချင်းဆိုတာ အသံကောင်းသားပဲ ၊ ဦးကို နောက်တစ်ခေါက် ဆိုပြပါဦးကွဲ့ ”
အိုးပုတ်များ စီရင်း တစ်ယောက်တည်း ဆော့နေသည့် သူမ ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည့် အသံ ကြောင့် ဆိုနေသည့် သီချင်း ရပ်သည်အထိ လန့်သွားမိသည် ။ အသံကြားရာကို လှည့်ကြည့်မိတော့ သူမ၏ နောက်နား တဲအပြင်ဘက် ဆီမှ သူမ မမြင်ဖူး ၊ မတွေ့ ဖူးသော ဦးလေးကြီး တစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသည် ။
သူမတို့ ထိုလယ်စောင့်တဲ အနီးတွင် လာဆော့ခဲ့တာ အကြိမ်များစွာ ကြာခဲ့ပြီ ၊ သို့ပေမဲ့ ထိုဦးလေးကြီးကို တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးခဲ့ပေ ။သို့ပေမဲ့ ထိုဦးလေးကြီးမှာ သူမကို သိနေသလိုပင် ။ သူမလည်း စူးစမ်းချင်စိတ်နှင့် မျက်နှာကို သေချာကြည့် တော့ ထိုဦးလေးကြီး၏ အကြည့်များသည် အရောင် တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေသည် ။ ဘယ်သူမှန်း မသိ မျက်နှာ လည်း စိမ်းနေသည်မို့ အိုးပုတ်များကို သိမ်းကာ အိမ် ပြန်ရန် ပြင်လိုက်သည် ။ သို့ သော် ထိုဦးလေးကြီးသည် တဲအပြင်ဘက်ကနေ တဲပေါ် သို့ တက်လာကာ -
“ ဆော့လေ သမီးရဲ့ ၊ ဦးလေးနဲ့ အတူတူ ဆော့မလား သမီး ပျော်မှာပါ ” ဟု ပြောကာ သူမ၏ လက်တွေကို လာကိုင် လေသည် ။ ယောက်ျားဆို အိမ်က အဖေ၏ အထိအတွေ့ ကိုသာ ခံယူဖူးသဖြင့် သူမ ကြောက်သွားမိသည် ။ အနား ရောက်လာမှ ပို၍ ကြောက်မိ သည်က ထိုဦးလေးကြီး ဆီမှ အဖေ့ဆီတွင် တစ်ခါတလေမှ ရတတ်သော ယမကာအနံ့ ခပ်စိမ်းစိမ်းကို ရလိုက်မိလေသည် ။
“ ဟင့်အင်း သမီး အိမ်ပြန်တော့မှာ မဆော့တော့ဘူး ၊ ဦးနဲ့လည်း မသိဘဲ မဆော့ချင်ဘူး ” ပြောကာ တဲ အပြင်ကို အတင်း တိုးထွက်ရန် ပြင်လိုက်လေသည် ။ အိုးပုတ်များလည်း ပြန်ယူ မနေတော့ပေ ။ ထိုဦးလေးကြီး အနားမှ ဝေးရာသို့သာ ပြေးထွက်ချင်မိတော့သည် ။ သို့ပေမဲ့ သူမ နောက်ကျ သွားလေပြီ ။ တဲအပြင်သို့ ပြေးထွက်သော သူမမှာ ထို ဦးလေးကြီး၏ လက်ကြမ်းကြီးများဖြင့် ခါးကနေ ဆွဲပွေ့ခြင်း ခံလိုက်ရလေတော့သည် ။
“ အမေရေ ……”
ကြောက်ရွံ့မှုတွေနှင့် အသံကုန်ဟစ်၍ အော်လိုက်ပေမဲ့ သူမ၏ အသံတွေ အပြင်သို့ ထွက်ခွင့် မရတော့ပေ ။ ကြမ်းတမ်းတုတ်ခိုင်သော လက်ကြမ်းကြီးများက သူမ၏ ပါးစပ်ပေါက်ကို ပိတ်ဆို့ ထားလေသည် ။ သဲနုရေ အမြန် ပြန်လာပါတော့လေ ။ အဖေရေ ... သမီး နောက်ကို လာမဆော့တော့ပါဘူး ။ မေကြီးရေ .. ။ နီးစပ်ရာ လူအစုံကို စိတ်မှာ မြည်တမ်းရင်း ကြောက်ရွံ့စိတ်တွေ ငယ်ထိပ်ဆောင့်နေ၏ ။
အိပ်ရာဝင်ချိန် အမေ ပြောဖူးသည့် စကားကို အခုမှ သိသည် ။ မိန်းကလေး ဆိုတာ ပက်လက် မအိပ်ကောင်း ။ ထိုသို့အိပ်လျှင် ဘီလူးစီး တတ်သည်ဟု အမေ ပြောခဲ့ဖူးသည် ။ အခု သူမ ဘီလူး အစီး ခံနေရနေသည်လား ။ လယ်ကွက်တွေမှာ မြွေပေါ ၍ သွားမဆော့ရဘူး ဟုသာ အဖေ မှာခဲ့ဖူးသည် ။ ကျားရှိသည်ဟု အဖေ ဘာလို့ မမှာခဲ့ပါလိမ့် ။ သူမ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ် မှ ဘီလူးကြီးသည် ကျားနှင့် လည်း တူသည် ။ မြွေက ကိုက်လျှင် ရွာဆေးခန်း ပြလို့ ရသည်မို့ အဖေ မြွေနှင့် ခြောက်လျှင် မကြောက်ခဲ့ပေ ။
မြွေရှိတယ် အစား ကျား ရှိတယ်လို့ ပြောခဲ့ပါတော့လား အဖေရယ် ။ သမီး အခု သိပြီလေ ၊ ကျားသည် မြွေထက် ကြောက်စရာ ကောင်းမှန်း ။ အမေရေ ... ။
ရုန်းထွက် မရသည့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြိုးစား၍ ရုန်းပေမဲ့လည်း နာကျင်မှုတွေသာ တိုးလာသည် ။ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှာတော့ လေယူရာ တိမ်း၍ စပါးပင်တွေ ယိမ်းထိုးလှုပ်ရှား နေလေသည် ။ တဲ အတွင်းမှာတော့ သူမ ကမ္ဘာပျက်နေသည် ။ ကောင်းကင်မှာ ငှက်တစ်အုပ်က အိပ်တန်းပြန်ရန် သံစုံ ဟစ်နေသည် ။ သူမ မှာတော့ အိမ်သို့ ပြန်ရပါတော့မည်လား ။
တဲအနားသို့ ဘယ်သူမှ ဖြတ်သွားဖြတ်လာ မလုပ်ကြချိန် ဖြစ်နေ၍ သူမကို မည်သူက ကူပါ့မည်လဲ ။ ပါးစပ်ကိုလည်း ပိတ် ၊ လက်တွေလည်း လှုပ်မရနှင့် ဘီလူးတစ်ကောင်၏ မျက်နှာကိုလည်း အနီးကပ် မြင်နေရသည့် ထိတ်လန့်မှု ဘယ်လို ငရဲပါလဲ ။ မသေရုံတစ်မည် နာကျင်မှုတွေကြောင့် ငိုရသည်မှာ မျက်ဝန်းတွေပါ စပ်လာပြီး နာကျင်သမျှ ကျသည့် မျက်ရည်တွေသည် သွေးမျက်ရည်တွေလိုပင် ။ ခန္ဓာကိုယ် အောက်ပိုင်း တစ်ခုလုံးလည်း နာကျင်လွန်းသဖြင့် ထုံကျဉ်လာပြီ ။ အသိဉာဏ်တွေက မောဟိုက်လာလေပြီ ။ အသက်ရှူလည်း ကျပ်လာသည် ။ ထိုအချိန်တွင် လေချွန်သံ တစ်ခုကို သူမ ကြားလိုက်ရလေသည် ။
ထိုလေချွန်သံကြောင့် သူမ ကိုယ်ပေါ် စီးနေသော ဘီလူးသည် အသာခွာ၍ တဲပေါ်မှ ဆင်းပြေးလေတော့သည် ။ ပိနေသည့် ဘီလူးမှာ ခွာ၍ သွားပေမဲ့ သူမ မှာတော့ လှုပ်၍လည်း မရသလို ဘာသံမှ ထွက်ဖို့လည်း အားအင် မရှိတော့ပေ ။ အရာအားလုံး မိုးချုပ် နေဝင်သွားသလို သူမ အသိဉာဏ် တစ်ခုလုံးလည်း အမှောင်ဖုံး သွားခဲ့လေပြီ ။
••••• ••••• •••••
“ အဖြစ်ဆိုးလိုက်တာ သမီးရယ် ၊ ဘယ်လို ဝဋ်ဆိုးတွေလဲ ကိုငြိမ်းရယ် ၊ ကျွန်မတို့ သမီးလေးဆီမှ ဒီလို အဖြစ်မျိုးဟင့် ... ဟင့် ... ”
ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး နာကျင်ကိုက်ခဲမှုတွေနှင့်အတူ သူမ အရင်ဆုံး ကြားလိုက်ရသည်က သူမမိခင်၏ ငိုရှိုက်သံများ ၊ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ ဆူညံသံတချို့ကို သူမ၏ မျက်လုံးများကို မူးမိုက်နေသည့် ကြားမှ အားယူ၍ ဖွင့်ကြည့်မိသည် ။ ဆေးရုံတစ်ခု၏ ခုတင်ပေါ်တွင် ဖြစ်မည် ။ လက်နှစ်ဖက်လုံးလည်း ဆေးပိုက်များနှင့် ပြည့်နေသည် ။ သူမ၏ အဖေကတော့ သူမ ဘေးမှ ခုတင်ပေါင်ကို လက်ဖြင့် ကျစ်နေအောင် ဆုပ်ကိုင်ရင်း အံကြိတ်ကာ အသံတိတ် ငိုနေလေသည် ။ “ ဖေကြီး ” ဟု သူမ တိုးညင်းစွာ ခေါ် လိုက်တော့ အဖေက ငုံ့ထားသော ခေါင်းကို မော့၍ ကြည့်လေသည် ။ အမေလည်း မျက်ရည်များ သုတ်ကာ သူမ အနားသို့ ကပ်လာလေသည် ။
“ သမီး သတိရပြီလား ၊ ဘာမှ မဖြစ်တော့ဘူးနော် ။ မေမေတို့ ရှိတယ်နော် သမီးလေး ” ဟု ဆိုကာ သူမအား အဖေနှင့် အမေသည် ပြိုင်တူ ဖက်ထားကြလေသည် ။ အဖေနှင့် အမေ၏ ရင်ခွင်လောက် လုံခြုံနွေးထွေးရာ မရှိတော့ပြီမို့ စိတ်ချလက်ချ နေနိုင်ပြီဟု တွေးမိခါမှ ပါးထက်သို့ မျက်ရည်များက စီးကျလာလေသည် ။
“ မငိုပါနဲ့တော့ သမီးရယ် ၊ အဖေရော အမေရော သမီးအနားမှာ နှစ်ယောက် လုံးရှိတယ် ၊ နောက်ဆိုရင် ငါ့ သမီးကို ထားခဲ့ပြီး အဖေ ဘယ်မှ မသွားတော့ပါ ... ဘူး .... သ ... မီး ... ရယ် ... ”
သူမကို နှစ်သိမ့်နေပေမဲ့ အဖေ့၏ ယူကျုံးမရ ဖြစ်နေသည့်အသံမှာ စကားလုံးတွေ တိမ်ဝင် နေလေ၏ ။
“ ကလေး သတိရလာရင် ကျွန်တော်တို့ စစ်ဆေး မေးမြန်းချင်တာလေးတွေ မေးခွင့်ပြုပါ ခင်ဗျား ”
သူမ မသိသော လူစိမ်းတွေကို မြင်လိုက်ရတော့ သူမ စိတ်ထဲ ထိတ်လန့်သွားမိသည် ။ အဖေနှင့် အမေပဲ အနားတွင် ရှိသည် ထင်ခဲ့တာ ၊ ထိုလူစိမ်းတွေက မည်သူတွေလဲ ။ သူမ ကြောက်နေမိသည် ။ သူမ မသိသော ဘယ်လူစိမ်းကိုမှ သူမ အနားသို့ အကပ် မခံချင်ပေ ။
“ သမီး ဒီဦးလေးတို့ မေးတာလေး ဖြေလိုက်နော် ”
သူမ ဘာစကားမှ မဆိုနိုင်ကာ ကြောက်အားတွေဖြင့် အဖေ့အင်္ကျီစကို ဆွဲ၍ ထားလိုက်သည် ။
“ ဘယ်သူတွေလဲ ၊ မလာကြပါနဲ့ ၊ အဖေ သမီးအနား နေပါ ၊ အမေ သမီးနားမှာ နေပါ ”
ရင်ထဲမှာ ဗလောင်ဆူ နေပေမဲ့ ဘာစကားသံမှ သူမနှုတ်ဖျားက ထွက်မလာပေ ။ ထိုလူများ သူမ အနားသို့ ကပ်ကာ -
“ သမီးလေး ၊ သမီးကို အဓမ္မကျင့်သွားသူ ဘယ်သူဆိုတာ သမီးလေး မှတ်မိလား ”
သူမ မသိပေ ၊ သူမ ဘာမှလည်း ပြန်မပြောချင်ပေ ။ မပြောချင်ပေမဲ့ သူမကို ဆက်၍ မေးနေကြသည် ။
“ အဲဒီလူက ဦးဦး အရွယ်လား ၊ ကိုကို အရွယ်လား ၊ ဘယ်အရွယ်လဲ ဆိုတာ သမီး မှတ်မိလား ၊ သမီးလေး အတွက် ဦးတို့က အကောင်းဆုံး ဖြစ်အောင် လုပ်ပေးချင်လို့ ၊ သမီးအတွက် အမှန်တရားကို ဦးတို့ ရှာဖွေပေးချင်လို့ ”
ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ ။ သူမ ဘာမှ မသိပေ ။ သူမ နားမလည်သလို ဘာမှလည်း မသိချင် ၊ ဘာမှလည်း မဖြေချင်ပေ ။ အနားမှာ ဟိုလူက ကြည့် ၊ ဒီလူက ကြည့်နှင့် ဘယ်သူ ကြည့်တာကိုမှလည်း မခံချင်ပေ ။ အဖေနှင့် အမေက လွဲလျှင် သူမ အနားတွင် ဘယ်သူကိုမှ ရှိမနေစေချင်ပါ ။ စိတ်တွေလည်း ရှုပ်လှပြီ ။ ခေါင်းတွေလည်း နောက်လာသည် ။ သူမ မသိသော လူတွေ မေးသမျှ မေးခွန်းတွေကို စဉ်းစားလျှင် သူမ ကြောက်ရွံ့ခဲ့ရသော အဖြစ်ပျက်တွေကိုပင် ပြန်မြင်ယောင်လာသည် ။
“ အား .. မသိဘူး ၊ သမီး မသိဘူး ၊ မသိဘူး ၊ သွား သွား အနားမလာနဲ့ ။ ဖေကြီး ၊ မေကြီး ကြောက်တယ် ”
ကြောက်ရွံ့မှုကို ဘာနှင့်မှ ဖော်မပြတတ်သည့် အဆုံး သူမ အသံကုန်ခြစ်၍သာ အော်ငိုလိုက်လေသည် ။ သူမ စိတ်တွေ ရှုပ်ထွေးလာလေပြီ ။ သူမ အပြုအမူကြောင့် အဖေနှင့် အမေသည် သူမကို မေးမြန်းစုံစမ်း နေသော လူကြီးများအား တောင်းပန်၍ ပြန်လွှတ်လိုက်လေသည် ။
သူမကို သူမ၏ အဖေ တွေ့သည့် အချိန်တွင် သူမ မေ့မြောနေသဖြင့် ဆေးရုံသို့သာ အမြန် ပို့ပေးခဲ့လေသည် ။ ထို့ကြောင့် အခင်းဖြစ်ရာ နေရာ သက်သေရှာရန် သွားကြသော်လည်း နောက်ကျမှ ရောက်သွားသည် ဖြစ်နေ၍ ဘာသက်သေမှ မကျန်သလို ဖြစ်ကာ ပြဿနာ၏ အဖြေကို သူမ ဆီမှာသာ လာရောက် မေးမြန်းနေကြလေသည် ။
“ ဆရာဝန် ဆေးစစ်ချက်တွေ ကလည်း ဘယ်သူရယ်လို့ သံသယ မရှိလေတော့ ဘယ်လိုမှ အသုံးမဝင် ဖြစ်နေပြီ ကိုငြိမ်းရယ် ၊ သမီးလေးကလည်း ဘာမှမသိနဲ့ ဘယ်လိုတွေ လုပ်ကြမတုံး ”
အမေသည် အဖေ့ပခုံးကို ကိုင်၍ ငိုပြောနေသံတွေ သူမ မျက်လုံး မှိတ်ထားပေမဲ့ ကြားနေရပါသည် ။
အဖေကတော့ အံကြိတ်၍သာ နေလေသည် ။ အမေတို့ ပြောနေသည်များကို သူမ နားမလည်ပေမဲ့ သူမ အတွက် ပြောနေကြသည် ဆိုတာကိုတော့ အသက် ၁၁ နှစ်အရွယ် သူမက နားလည်ခဲ့ပါသည် ။
နောက်ဆိုရင် လယ်စောင့်တဲမှာ သူမ ဘယ်တော့မှ သွားမ ဆော့တော့ပါဘူး အဖေနဲ့ အမေရယ် ။
နောက်ရက်များတွင် သူမအား မေးမြန်းစုံစမ်းသူများ လာလျှင် အတွေ့ မခံတော့ပေ ။ အဖေနှင့် အမေ ချော့၍ မေး လည်း သူမကို စီးခဲ့သည့် ဘီလူးဟာ မည်သူရယ်လို့ သူမ မသိပေ ။
ကျောင်းနှင့် အိမ် ၊ လယ်စောင့်တဲနှင့် ဈေးတန်း ၊ ထိုနေရာတွေက လွဲ၍ သူမ သိသော နေရာ မရှိ သလို ထိုပတ် ဝန်းကျင်တွေမှာ သူမ မြင်ဖူးနေကျ မျက်နှာအသွင် သဏ္ဌာန် မဟုတ်ပေ ။ မရင်းနှီး ၊ မသိကျွမ်းသော သူစိမ်းတစ်ဦး၏ အကြောင်းကို သူမ မည်သို့ ပြောပြရမည်နည်း ။
သိသည် မရှိသည့် ထိုလူ၏ အကြောင်းကို မေးလျှင် ရင်ဆိုင်ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အကြောင်းအရာများကိုသာ သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်တွင် ပြန်ပြန် ပေါ်လာလေသည် ။ ထိုလူ့ အကြောင်း မေးလျှင် စိတ်ဒဏ်ရာသာ ရမည် စိုးရိမ်သောကြောင့် အဖေနှင့် အမေသည် နောက်ရက်များတွင် မမေးတော့ပေ ။ လာရောက်စုံစမ်း သူများကိုလည်း အဖေနှင့် အမေ ဘယ်သို့ ပြောလိုက် သည် မသိ ၊ ဘယ်သူမှ လာ မမေးကြတော့ပေ ။ ဒီလိုနှင့် အဖေနှင့် အမေသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ဒဏ်ရာများ သက်သာချိန်တွင် သူမအား အိမ်သို့ ပြန်ခေါ်လာခဲ့ကြသည် ။
ဆေးရုံ ဆင်းခါစတွင် ရွာထဲမှ လူအများ သူမတို့ အိမ်တွင် အဝင်အထွက် မပြတ် မေးမြန်း စုံစမ်းကြလေသည် ။ တချို့ကျတော့လည်း တရားခံ မမိသဖြင့် အားမလို အား မရ ဖြစ်နေကြသည် ။ တချို့ကျတော့လည်း သူမအား ကရုဏာသက်နေကြသည် ။ သူမသည် ထိုအဖြစ်အပျက်များ ဖြစ်ပြီးကတည်းက အိမ် ထဲမှ အိမ်ပြင်ပင် မထွက်ချင်တော့ပေ ။ အရင်လို သဲနု နှင့်လည်း မဆော့ချင် ။ အိမ် အပြင်မှာ မြင်နေရသော လယ်ကွင်းများသည် ဟို ယခင်ကလို သာယာပျော်ရွှင်ဖွယ် မကောင်းပေ ။ ကျောင်း ပြန်တက်ချိန်တွင်လည်း မည်သူနှင့်မှ ရော၍ မနေချင် ။
ဆရာ ၊ ဆရာမများနှင့် အရွယ် တူကလေးတွေ၏ အကြည့်တွေက သူမ ဆီမှာသာ ရှိနေသည်ဟု ထင်မိသည် ။ ကျောင်းသွားကျောင်းပြန် လမ်းတစ်လျှောက်တွင်လည်း မြင်ရတွေ့ရ ကြားရသမျှလည်း သူမ အတွက် အတိတ် စက်ကွင်းတွေလိုပင် ။ ဒီအရပ် ဒီပတ်ဝန်းကျင်သည် ဟို ယခင်ကလို ပျော်ရွှင်စရာ မကောင်းတော့ပေ ။
သူမကို စောင့်ရှောက်ဖို့ အမေလည်း ဆိုင်မထွက်နိုင်တော့ပေ ။ အဖေကတော့ ရှိသော လယ်လေးတစ်ကွက်အား အငှားချထားရာမှ ပြန်ယူ၍ လုပ်ကိုင် နေလေသည် ။ အမေကတော့ အိမ်မှုကိစ္စလုပ်ရင်း သူမ ကိုသာ အရိပ်လို ကြည့်၍နေလေတော့သည် ။
“ ကျွန်မတို့တော့ ဒီ အရပ်ကို ခွာရင် ကောင်းမယ်လို့ ထင်တယ် ကိုငြိမ်းရယ် ”
“ ငါလည်း အဲဒါပဲ စဉ်းစားနေတာ ၊ ဒီအတိုင်း ဆက်နေလည်း ဒီအရပ်မှာ မက်စရာ ဘာရှိလို့လဲလေ ၊ ကိုယ်တို့ သမီးလေးရဲ့ အနာဂတ်ကလည်း ရှိသေးရဲ့ မဟုတ်လား ”
“ ကျွန်မလည်း တော့်ကို အဲဒါ ပြောချင်နေတာ ၊ သမီးလေးမှာ ဒီပတ်ဝန်းကျင်ကိုပဲ မြင်နေရရင် သမီးလေးရဲ့ စိတ်ဒဏ်ရာတွေ ဘယ်တော့ ပျောက်ပါ့မလဲ ။ ကျွန်မတို့ ပိုင်တဲ့ အိမ်ဝိုင်းနဲ့ လယ်ကွက် လေးကို ရောင်းလိုက်ရင် ရန်ကုန်မှာ မြေနေရာလေး တစ်ခုတော့ ပြန်ဝယ်နိုင်မှာပါ ။ တဲပဲ ထိုးနေရ ၊ ဘယ်လိုပဲ နေရတော် ကျွန်မတော့ ပြောင်းချင်တယ် ၊ သမီးကို ဒီပတ် ဝန်းကျင်မှာ မကြီးပြင်းစေ ချင်ဘူး တော့်သဘောရော ဘယ်လိုရှိတုံး ”
အမေ့၏ ရှည်လျားစွာ ရှင်းပြချက်ကို အဖေသည် ထောက်ခံသည့် အနေဖြင့် နှုတ်ဆိတ်၍ သဘောတူလိုက်သည် ။ ထိုသို့ သဘောတူညီချက်နှင့်အတူ အဖေ ပိုင်သော မြေကွက်ကို ရောင်းချလေတော့သည် ။ ဝယ်ယူသူမှာ တခြားသူတော့ မဟုတ် ၊ သူမတို့ အိမ်ဘေးမှ သဲနု၏ အဖေ ဦးလေးထွန်းရင်တို့ မိသားစု ဖြစ်သည် ။ အဖေနှင့် အမေသည် ပထမတော့ အံ့သြနေ သည် ။ သူမတို့ထက် နွမ်းပါးသော သဲနုသည် ယခု နေနေသော အိမ်ဝိုင်းသည်လည်း သူတို့ မြေပိုင်တော့ မဟုတ်ပေ ။ သူတို့ အလုပ်ရှင် အင်းသူကြီးက မြေပေး၍ တဲထိုး နေရခြင်း ဖြစ်သည် ။
ထိုသို့ အနေအထားက သူမတို့ရောင်းသော မြေကွက်ကိုရော ၊ အိမ်ကိုပါ ပြန်ဝယ်မည် ဆို၍ အဖေနှင့် အမေ့မှာ မယုံသလို ဖြစ်နေသည် ။ ပြီးမှ သူတို့၏ အင်းသူကြီးမှာ မိသားစု များသော သူတို့အား သနား၍ လုပ်ကိုင်စားသောက် ရအောင် ဝယ်ပေးခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည် ။ ဘာပဲပြောပြော အရပ်ထဲမှာတော့ သဲနုတို့ အိမ်ကို ထီပေါက်သည်ဟု ပင် ထင်မှတ်ကြလေသည် ။ သူမတို့ မပြောင်းခင် သူငယ်ချင်း သဲနုတို့ မိသားစုလေး အဆင်ပြေသွားတာ သူမ ပျော်ပါသည်လေ ။
ငယ်စဉ် ကတည်းက ကြီးပြင်းရှင်သန်ခဲ့သော နေရာလေးကို နောက်ဆုံး နှုတ်ဆက် ထွက်ခွာခဲ့သည့်နေ့က သင်္ဘောဆိပ် ဆင်းခါနီးတွင် သဲနုသည် အိုးပုတ်များကို လက်ဆောင် လာပေးလေသည် ။ ငယ်စဉ် ကတည်းက အမြဲ တတွဲတွဲမို့ ခွဲရမည် ဆိုတော့လည်း ဝမ်းနည်းစိတ်တွေ ဝင်မိသည် ။ သို့သော် ဤအရပ် ဤပတ်ဝန်းကျင်ကို သူမ စိတ်ကုန်နေပါပြီ ။
သူမအတွက် ဤပတ် ဝန်းကျင်သည် လက်ထဲမှာ ဆုပ်ကိုင်ထားသော အိုးပုတ်တွေလို ကွဲကြေသွားသည့် အခါ ဘယ်လိုမှ အကောင်း ဖြစ်အောင် ပြန်ဆက်လို့ မရ တော့သည့် ပတ်ဝန်းကျင် ဖြစ်သွားပြီ ။ သင်္ဘောပေါ်မှ နေ၍ သူငယ်ချင်း ဖြစ်သူကို လက်ပြနှုတ်ဆက်ရင်း တစ်သက်စာ အမှတ်တရ အဖြစ် နာကျင်စရာတွေ ထားခဲ့ပါသည် ။
“ ပန်းဝေရေ နင် မြို့ကြီးမှာ မပျော်ရင် တို့များ ရွာကို ပြန်လာခဲ့နော် ၊ ငါ နင့်ကို လယ်စောင့်တဲလေး ကနေ အမြဲ စောင့်နေပါ့မယ်ဟာ ”
သဲနု တစ်ယောက် သင်္ဘောဆိပ် ပေါ်မှ အသံကုန် ဟစ်၍ အော်ပြောနေပေမဲ့ သူမ ဘာတစ်ခုမှ ပြန်မပြောခဲ့ပေ ။ ရင်ထဲမှာတော့ -
“ ငါ ဒီအရပ်ကို ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာတော့ဘူး ။ ငါ လယ်စောင့်တဲကို ကြောက်လည်းကြောက်တယ် ၊ မုန်းလည်းမုန်းတယ် သဲနုရယ် ”
သင်္ဘောကြီး ကမ်းက ခွာသည်နှင့် ပါးက မျက်ရည်များကို သုတ်ကာ လက်ထဲမှ အိုးပုတ်ထုပ်ကို အမေ့အား လှမ်းပေးမိသည် ။
“ ဒီအိုးပုတ်တွေ သမီး မလိုချင်ဘူး မေမေ ”
အမေသည် သူမစကား ကြောင့် လက်ထဲက အိုးပုတ်ထုပ်လေးအား ရေထဲသို့ ပစ်ချ၍ -
“ သမီးရဲ့ဘဝကို ဒီအိုးပုတ်တွေနဲ့ အတူ ဒီရွာကလေးရဲ့ မြစ်လယ်ကောင်မှာ မြှုပ်နှံခဲ့လိုက်တော့ ” ဟု ဆိုကာ သူမအား ရင်ခွင်ထဲသို့ ပွေ့ဖက် ထားလိုက်လေတော့သည် ။
ထိုအချိန်မှာ သူမ မြင်ကွင်း ထဲသို့ ဝင်လာသော ပုံရိပ်တစ်ခု သင်္ဘောဘေး ကနေ ဖြတ်၍ တစ်ဖက်ကမ်းကို လှေငယ်လေးနှင့် ကူးသွားသော လူနှစ်ယောက် ။ ထို လူနှစ်ယောက်လုံးကို သူမ ကောင်းစွာ သိသည် ။ တစ်ယောက်က သူမ ဘဝအား အိုးပုတ်ခွဲသလို တစ်စစီ ဖြစ်စေခဲ့သည့် ကျားဘီလူးကြီး ၊ နောက်တစ်ယောက်ကတော့ သူမ၏ သူငယ်ချင်းမလေး သဲနု၏ အဖေ ဦးထွန်းရင် ။
လှိုင်းအပုတ်နှင့်အတူ လှေကလေးက မြင့်ချည်နိမ့်ချည်နှင့် တစ်ချက် တစ်ချက်မှာ သူမအား စီးခဲ့သော ဘီလူးကြီး၏ မျက်နှာကို ထင်ရှားစွာ မြင်လိုက်ရသည့် အခိုက် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး လည်း သွေးတွေခန်းခြောက် သွားသလိုပင် ။
••••• ••••• •••••
“ အား ”
ထိတ်လန့်မှုတွေနှင့် အတူ သူမ အသံကုန်ခြစ်၍ အော်လိုက်လေသည် ။
“ သမီး သမီး အမေရှိ တယ်လေ ၊ သမီးလေး အိပ်မက်ဆိုးတွေ မက်ပြန်ပြီလား သမီးရယ် ”
ဇောချွေးတွေ ပြန်ကာ မျက်လုံးများကို အားယူဖွင့် ကြည့်လိုက်တော့ သူမ၏ ဘေးတွင် အဖေနှင့်အမေ အတူ ထိုင်နေလေသည် ။ အမေသည် အဖေ့ကျောကို ပုတ်ကာ -
“ ကိုငြိမ်း အဲ့ဒါ ရှင့်ကြောင့် ၊ သမီးလေးရဲ့ အတိတ် အကြောင်းတွေ ပြန်စဉ်းစားမိတာ ။ ညနေက ရှင် ယူလာတဲ့ မှုခင်းဂျာနယ်ကို သမီးလေး ဖတ်မိသွားလို့ ခုလို အိပ်မက်ဆိုးတွေ ပြန်မက်တာနေမှာ ရှင့်ကြောင့် ၊ ရှင့်ကြောင့် ”
အမေက အဖေ့ကျောကို ထုရင်း ပါးစပ်ကလည်း တတွတ်တွတ် ပြောဆိုနေလေသည် ။
“ အေးပါကွာ ၊ ငါ မေ့ပြီး မကြည့်မိတာပါ တောင်းပန်ပါတယ် ။ သမီးရယ် အဖေ့ကြောင့် ငါ့သမီး အိပ်မက်ဆိုးတွေ ပြန်မက်ရတာ ” ဟု ခေါင်းငုံ့ကာ ပြောလေသည် ။
သူမ အဖေနှင့် အမေကို သနားမိလေသည် ။ သူမ တစ်ခုခု ဖြစ်ပြီဆို အဖေ့မှာ သူ့ကြောင့် ဟုသာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အပြစ်တင်စိတ်တွေ ဝင်နေတတ်သည် ။
“ သမီး ညနေက အဲ့ဒီ စာစောင်တွေ မဖတ်ပါဘူး အဖေနဲ့ အမေရယ် ။ သူ့ဘာသာ သူ အိပ်မက်တွေ ပြန်မက်နေတာပါ ။ အဖေ့ကို အပြစ် မတင်ပါနဲ့နော် ။ သမီးဘာမှ မဖြစ်ပါ ဘူး ”
“ သမီး တကယ် ဘာမှ မဖြစ်ဘူးနော် ”
“ မဖြစ်တော့ပါဘူး အမေရယ် ၊ သမီးစိတ်ကို ဖြေတတ်တဲ့ အရွယ် ရောက်နေပါပြီလေ ။ စိတ်မပူနဲ့တော့နော် ၊ ညဉ့်လည်း နက်နေပြီ အဖေနဲ့ အမေ ပြန်အိပ်တော့လေနော် ”
အချိန်ကာလတွေ ဘယ် လောက်ကြာကြာ ရခဲ့ဖူးသည့် ဒဏ်ရာတွေဟာ အနာကျက်ရင် ကျက်မယ် ၊ အမာရွတ်တော့ ဘယ်တော့မှ မပျောက် ပေ ။ ကိုယ့်စိတ်ကို ကြိုးစား၍ အားပေးနှစ်သိမ့်ခဲ့ သော်လည်း အတိတ်၏ အရိပ်ထဲမှ ခုချိန်ထိ ရုန်းမထွက်နိုင်သေးပေ ။ အဖေနှင့် အမေကို စိတ်မပူစေချင်၍ ပြန်အိပ်ခိုင်းလိုက်သော် လည်း သူမ အတွက်တော့ ဒီ ညဟာ ဘယ်လိုမှ ပြန်အိပ်၍ ရမည် မဟုတ်တော့ပေ ။
••••• ••••• •••••
ညက အတွေးတွေ များပြီး မိုးလင်းမှ ပြန်အိပ်ပျော်သွားရာ နေအတော်မြင့်မှ နိုးလာလေသည် ။ သူမ နိုးတော့ အမေက မုန့်ဟင်းခါးဆိုင် သိမ်းနေပြီ ။ အဖေ ကတော့ အလုပ်သွားပြီ ထင်သည် ။
မျက်နှာသစ်ပြီး ရေချမ်း ကပ်နေစဉ် အမေသည် မီးဖိုချောင် ထဲတွင် သိမ်းဆည်း နေရာကနေ -
“ သမီးရေ ... သမီး အဖေတော့ ရွာသွားလေရဲ့ ” ဟု အစချီကာ အဖေ၏ ဆွေမျိုးနီးစပ်တော်သူ ကြီးဒေါ် တစ်ယောက် ဆုံးကြောင်း ရွာမှ မနက်အစောကြီး ဖုန်းဆက်လာသဖြင့် အစောဆုံး ကားဖြင့် ထွက်သွားသည်ဟု အမေက ပြောပြလေသည် ။ သူမ အိပ်နေသဖြင့် အဖေ သွားသည်ကိုပင် မသိလိုက်ပေ ။
သူမတို့ ရွာသည် ဟို အရင်လို သင်္ဘောစီးမှ ရောက်သည် မဟုတ်တော့ပေ ။ ယခု သွားလိုလျှင် ယခု ကားလက်မှတ် ဖြတ်ကာ နေ့ချင်းပြန် သွားနိုင်သော ကားလမ်းလည်း ပေါက်နေလေပြီ ။
ဟိုယခင် သူမတို့ ငယ်ငယ်က သင်္ဘောဆိပ်နားတွင်ပင် ကားလမ်းကို ဖောက်ထားသည်ဟု ဆိုသည် ။ သူမတို့ နေထိုင်ခဲ့ရာ လေးအိမ်တန်းလေးကို ကားဂိတ်နာမည် ပေးထားသည် ဟုလည်း ကြားသည် ။ အချိန်အားဖြင့် ၁၅ နှစ် ရှိသွားပြီ ဖြစ်၍ ပြောင်း လဲသွားသည်က အများကြီး ဖြစ်သည် ။ အရင်လို ဆီမီးခွက် ၊ ရေနံဆီမီးခွက်များ ထွန်းခဲ့ရသော ရွာလေးမှာ ဆိုလာပြားတွေနှင့် ညဘက်ဆို မီးရောင်တွေလည်း လင်းထိန်နေလေပြီ ။ ရွာကလေးသာ အခြေအနေတွေ ပြောင်းခဲ့တာ သူမ ကတော့ဖြင့် ... ။
••••• ••••• •••••
“ ကလင် ... ကလင် ... ”
“ မနှင်းရေ ”
အိမ်ရှေ့ဘက်ဆီမှ ဆိုက်ကားဘဲလ်သံနှင့်အတူ အဖေ့၏ အော်ခေါ်နေသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူမနှင့် အမေသည် အိမ်အထဲတွင် အဝတ်များ မီးပူထိုးနေရာမှ ထွက်ကြို လိုက်လေသည် ။
ဆိုက်ကားပေါ်တွင် အထုပ်ကြီး ၊ အထုပ်ငယ်များဖြင့် ပြည့်နေသည် ။ အဖေ့အား ရွာမှ ၊ ရွာအပြန် လက်ဆောင်များ ပေးလိုက်ကြသည်ဖြစ်မည် ။ သူမနှင့် အမေသည် ပစ္စည်းများကို အိမ်ထဲသို့ ကူသယ်ပေးရင်း ၊ အဖေ မောလာသဖြင့် ထုံးစံအတိုင်း အဖေ့အား ရေတစ်ခွက် ခပ်တိုက် လိုက်လေသည် ။
အဖေ ဧည့်ခန်းမှ ခုံပေါ်တွင် ထိုင်းရင်း အမောဖြေနေတော့သည် ။
“ ပစ္စည်းတွေက များလိုက်တာ ကိုငြိမ်းရယ် ”
“ အေးလေကွယ် ရွာ မရောက်တာ အတော်ကြာပြီမို့ ဟိုအိမ်က ပေး ၊ ဒီအိမ်က ပေးနဲ့ မင်းအမြင်ပဲ မနှင်းရေ ... ၊ ကားပေါ်မှာလည်း ဒုက္ခရောက်လိုက်တာ ဆိုတာ စေတနာနဲ့ ပေးလိုက်ကြတာမို့ သယ်လာရတာ မောပါ့ကွာ ”
“ ဒါနဲ့ ရွာမှာ ဘာတွေ ပြောင်းလဲနေပြီတုံး ၊ ရွာက လူတွေရော နေထိုင် ကောင်းရဲ့လား ၊ လူတွေရော အစုံရှိ သေးရဲ့လားတော် ”
ခရီးရောက်မဆိုက် အမေက အဆက်မပြတ် မေးလေရာ အဖေ့မှာ မဖြေအားဘဲ သူမအား လှမ်းကြည့်လေသည် ။
“ နောက်မှ အေးဆေး ပြောပြမယ် မနှင်းရေ ၊ အခုတော့ တစ်အောင့် နားပြီး ရေချိုး ထမင်းစားဦးမယ်ဟ ” ဆိုကာ အတွင်းခန်းထဲ ဝင်သွားလေတော့သည် ။ အမေလည်း သူမနှင့် အတူ အဖေ ပါလာသည်များကို ထုတ်ကြည့်၍ သိမ်းသင့်သည်များကို သိမ်းဆည်းလေတော့သည် ။
ညနေဘက် အခွေငှား လာသူများ ရှင်းကာ ညမိုးချုပ် မိသားစု ထမင်းဝိုင်း စားပြီး အချိန်ထိ အဖေသည် ဘာ စကားမှ မပြောပေ ။ သူမ လည်း ဒီညတော့ အဖေ ခရီး ပန်းလာသဖြင့် ဘာမှ မပြောချင်၍ ဖြစ်မည် ထင်ကာ ဘာကိုမှ မေးမနေတော့ဘဲ စော စောပင် အိပ်ရာ ဝင်ခဲ့လေတော့ သည် ။
အခန်းထဲသို့ စောစော ဝင်ခဲ့ပေမဲ့လည်း သူမ မအိပ်ချင်သေးပေ ။ အိမ်ရှေ့ခန်း တွင်တော့ အဖေနှင့် အမေ နှစ်ယောက် စပ်မိစပ်ရာများ ပြောနေကြလေသည် ။
“ မနှင်း ၊ သမီး အိပ်သွားပြီလား ”
“ အိပ်ပြီ ထင်တယ် ၊ ဝင်သွားတာ ကြာပြီရော ၊ ဘာလို့တုံး ”
“ ရွာအကြောင်း ပြောမလို့ဟ ၊ သမီး ကြားရင် စိတ်မကောင်း ဖြစ်မှာစိုးလို့ ညနေက မင်းမေးတာ ဘာမှ မဖြေတာ ”
“ ဘာအကြောင်းတွေမို့ ရှင်က ပြောမထွက်တာတုံး ”
အမေ မေးလိုက်သည်ကို အဖေက မဖြေသေးဘဲ သူမအခန်း လိုက်ကာစကို လာ မ,ကြည့်လေသည် ။ သူမလည်း အဖေ ဘာများပြော မလဲ သိချင်သဖြင့် အိပ်ချင် ဟန်ဆောင်နေလိုက်၏ ။
အဖေသည် သူမ အိပ်နေသည် အထင်နှင့် သက်ပြင်းချကာ စကားဆက်လေတော့သည် ။
“ ရွာအကြောင်းက မကောင်းဘူး မနှင်းရေ ... ကိုထွန်းရင်က ထောင်ကျ နေတယ် ။ သူ့မိန်းမကလည်း မမာရှာဘူး ၊ သဲနုလေး ကလည်း ရူးကြောင်ကြောင် ဖြစ်နေတယ် ”
ကြားလိုက်ရသည့် စကားတွေကြောင့် သူမ သွေးတို့ ဇောက်ထိုး ဆင်းသွားသလိုပင် ... ။
“ ဘုရား .. ဘုရား .. ဘယ်လိုတွေ ဖြစ်ကုန်တာတုံး ကိုငြိမ်းရယ် ”
“ ငါကြားခဲ့တာတော့ ကိုထွန်းရင် အလုပ်ရှင် အင်းသူကြီးက ဘယ်သူမှ မရှိချိန် သဲနုလေးကို သူတို့ အိမ်ပေါ် တင် အဓမ္မကျင့်တာ အဲ့ဒီမှာ ကိုထွန်းရင် ရောက်သွားပြီး သ,တ်ပွဲတွေ ဖြစ်ကြတာ အင်းသူကြီးလည်း ပွဲချင်းပြီး သေတယ် ပြောတယ် ။ ကိုထွန်းရင်မိန်းမ မကျင်မေ လည်း အဲ့ဒီ စိတ်နဲ့ အိပ်ရာထဲ လဲနေပြီ ။ သဲနုလေးလည်း အပျိုလေးတန်မဲ့ အရပ်ထဲ အရှက်တကွဲနဲ့ သူ့မျက်စိ ရှေ့တင် သူ့အဖေက လူသ,တ်တာကိုပါ မြင်လိုက်ရတော့ အခု အရူးတစ်ပိုင်းပဲ ၊ ငါ သွားကြည့်တာတော့ အခြေအနေ အတော် ဆိုးတယ်ဟ ။ တစ်ခါတစ်ခါ ကိုယ့်အသက် ကိုပါ ရန်ရှာနေလို့ အခန်းထဲ ပိတ်ထားလေရဲ့ကွာ ”
“ အဖြစ်ရယ် ဆိုးလိုက်တာ အတော်ယုတ်မာတဲ့ အင်း သူကြီးပဲ ၊ မိုက်ရိုင်းလိုက်တာ တော် သေတာတောင် နည်း သေးထင်ပါ့ ”
“ ရွာထဲလည်း မင်းလို ပြောနေကြတာပဲ ၊ သူ သေသွားတာကို ဝမ်းသာ နေကြလေရဲ့ ။ ရွာထဲ မိန်းမပျိုတွေ ၊ အဲ့ဒီနား တစ်ဝိုက်က မိဘအုပ်ထိန်းမှု မကင်းတဲ့ မိန်းကလေးတွေအတွက် ရန်အေးသွားလို့ ခုလို သေတာကို နည်းတောင် နည်းသေးရဲ့ ထင်နေကြတာ ”
“ ဘယ်လောက်တောင် ယုတ်မာမှုတွေ များခဲ့လဲမှ မသိတာတော် ”
“ သူများ သားသမီးတွေကို စော်ကားဖျက်ဆီးခဲ့လို့နေမယ် ။ အခု သူ့သမီးကလည်း လင်ကောင် မပေါ်ဘဲ ဗိုက်ကြီး နေတယ် ၊ အင်းသူကြီးကတော်လည်း သူ့ယောက်ျား သေပြီး ကတည်းက အရပ်ထဲ မျက်နှာ မပြရဲဘူးလေ ။ အကုသိုလ်ကံတွေပေါ့ကွာ ။ ကိုယ် ပြုသမျှ ကိုယ့်ထံ ပြန်လာရတာတွေ သူ့သမီးနဲ့တော့ ဘာဆိုင်မလဲ ၊ ဒါပေမဲ့ သူ့အဖေ ပြုသမျှ ဝဋ်ကြွေးဒဏ် ခံရတာပေါ့ ။ ကြားထဲက သဲနုတို့ မိသားစုက ကြမ္မာငင်တာပေါ့ကွာ ။ ဘယ်လို အတိတ်ကံတွေ လည်ရလဲ မသိပါဘူးဟာ ”
ညဉ့်နက်သည် အထိ ရွာမှ အကြောင်းများ ပြောအပြီး အဖေနှင့် အမေ အိပ်ရာဝင် သွားသည့်တိုင် သူမ အိပ်၍ မရသေးပေ ။ အဖေ ပြော၍ ကြားရသည့် စကားများသည် နားဝမှာ မသက်သာပေ ။ သူမထက် အဖြစ်ဆိုးသူများလည်း ဒီကမ္ဘာမှာ ရှိနေသေးသည် ။ စိတ်မကောင်း လိုက်တာ သဲနုရယ် ၊ နင်လည်း ငါ့လို အဖြစ်ဆိုးမျိုးကို ကြုံခဲ့ရလေပြီ ။
ဖူးငုံစဉ်က အခြွေခံခဲ့သည့် ပန်းနှင့် ပွင့်ဝေလာမှ ခြွေယူခံခဲ့ရသော ပန်းနှစ်ပွင့်မှာ ဘယ်ပန်းက ထိခိုက်နစ်နာမှုများမည်လဲ သူမ မသိပေမဲ့ လောကကြီးထဲမှာ ဒီလိုသာ ပွင့်သမျှပန်း အခြွေခံ နေရလျှင် ပန်းပွင့်တွေ၏ လှပခြင်း ဆိုတာ ရှိပါဦးမည်လား ။ လောကအလယ် လှပစွာ ပွင့် ဝေချင်ပါလျက် ဖူးငုံစဉ်မှာ အခြေခံ ရသလို ၊ ပွင့်ဝေစဉ်မှာလည်း အခြွေ ခံရမည် ဆိုလျှင် ဒီကမ္ဘာမှာ ပန်းတွေ ပွင့်ဖို့ အားအင်တွေရော ရှိပါ့ဦးမလား ။
နာကျင်စရာ အတွေးတွေနှင့် ပါးပြင်ပေါ် မျက်ရည်များ စီးကျလာမိသည် ။ သူမ ရသော စိတ်ဒဏ်ရာမျိုးကို ဘယ်သို့သော မိန်းကလေးတွေ ကိုမှ မကြုံစေချင်သည်က ဖြစ်ရပ်ဆိုးများဖြင့် ကြုံခဲ့ရစဉ် ကတည်းကပေ ။ သူမလို အဖြစ်မျိုး မည်သူ့ကိုမျှ မကြုံ စေချင်မှ သူမ ငယ်စဉ်ကတည်းက သံယောဇဉ် ကြီးခဲ့ရသူ သူငယ်ချင်းမလေး သဲနုကို ဒီလို အဖြစ်မျိုး ထပ်ကြုံရလေသည် ။
သူမတို့လို သူများ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရသည့် ဘဝတွေဟာ အဖေ အလုပ်လုပ်သည့် စက္ကူစက်က စက္ကူတွေလိုပင် ၊ မည်သို့ပင် ဖြူစင်အောင် အညစ်အကြေးတွေ ဖယ်ထုတ်လိုက်ပေမဲ့လည်း အကောင်းစား ၊ အသန့်စား စက္ကူအဖြစ် ဘယ်တော့မှ ပြန်မဖြစ်တော့ပေ ။ အသုံးဝင်အောင် ကြိုးစား၍ ပြန်ထုတ်လုပ်ကြပေမဲ့ တစ်ခါသုံး ပစ္စည်း အဖြစ်နှင့် တန်ဖိုး ကျသွားခဲ့လေသည် ။
ယခုလည်း သူမ၏ သူငယ်ချင်း သဲနုမှာ စက္ကူ ဟောင်းတစ်ရွက်လို ဘဝတစ်ခုလုံး လုံးခြေဆုတ်ဖြဲ ခံလိုက် ရပြန်ပြီ ။ အသစ်တစ်ဖန် ပြန်သန့်ဖို့ ကောက်ယူထိန်းသိမ်းသူနဲ့ တွေ့ပါစေဟု ဆုတောင်း ပေးပါတယ် သဲနုရယ် ။ နောင် ဘဝများမှာလည်း စက္ကူစလို ဘဝတစ်ခုလုံး ခြေဖျက်ဆီး ခံရသည့် ဘဝမျိုးကို သဲနု လည်း မကြုံပါစေနှင့် ။ သူမ လည်း မကြုံရစေလို ။ သဲနု လို ၊ သူမလို နောက်ထပ် တခြား မိန်းကလေးများစွာလည်း မကြုံတွေ့ကြရပါစေ နှင့်ဟု သူမ ဆုတောင်းမိပါသည် ။
ဒါပေမဲ့ သဲနုရေ ...
ငါတို့ သိတဲ့ လောကကြီးက ငါတို့ ငယ်စဉ်က ဆော့ကစားခဲ့တဲ့ အိုးပုတ်ချိုးရုပ်လေးတွေလို ထားရာလည်း မနေဘူး ၊ စေသလိုလည်း မဖြစ်ဘူးဟာ ... ။
⎕ ကြယ်ငါး
📖ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း
ဩဂုတ် ၂၀၁၉
