ဆွေးပိုမိယောင်

❝ ဆွေးပိုမိယောင် ❞
      ( ကြည်အေး )

ဒေါ်တင်တင်သည် နယ်လီတို့ ဇနီးမောင်နှံကို နောက်မှ ငေးကြည့်ပြီး လွမ်းသလိုလို ဆွေးသလိုလိုဖြစ်ကာ ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။ ရင်ကလည်း ခပ်ဖိုဖို၊ မျက်ရည်တောင် လည်ချင်သလိုလို မျက်လုံးက ယားကျိကျိဖြစ်လာသည်။ ဪ သို့ပေမဲ့ သူတကာ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နေတာကို မြင်ရ၍ စိတ်မကောင်းဖြစ်သည်ဆိုတာမှာ တယ်ပြီး ကောင်းလှသည့် အရာ မဟုတ်ပေ။ ပြီးတော့လည်း ငိုချင်စိတ် ပေါက်လျှင် မျက်ရည်ကျပြီး၊ ရယ်ချင်စိတ် ပေါက်လျှင် ဟားတိုက်ပစ်လိုက်သော်လည်း ဘယ်သူကမှ အပြစ်မဆိုသည့် ပွင့်သစ်စ အပျိုအရွယ်ကလေးလည်း မဟုတ်တော့ပါပြီ။

ဒေါ်တင်တင်သည် မိမိကို ကြည့်မြင်နိုင်သည့် လူသူ ဟူ၍ အနားမှာ မရှိသဖြင့် သက်ပြင်းတစ်လုံးကိုတော့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ချလိုက်ရှာလေသည်။

အင်း ... နှစ်တွေ လတွေသည် ကုန်လွန်ခဲ့လေပြီ။ လူကိုယ်တိုင်သည်လည်း အိုမင်းပြီ ဟူသော အထင်သို့ မရောက်သေးသော်လည်း ရင့်ရော်သွေ့ယောင်းပြီးတော့ နေပေပြီ။ မိမိ၏မျက်မှန်သည် တစ်နေ့တခြား ထူထဲလာသည်။ နဂိုကတည်းက အင်မတန် နည်းပါးသည့် ပျော်စိတ်ရွှင်စိတ်တို့သည် ဖမ်းမမိအောင် ထွက်ပြေးကုန်ကြသည်။

နယ်လီ ... နယ်လီ ... အမယ်လေး သူကတော့ မနေ့ကမှ အဖူးမှ လှစ်လိုက်သည့် နှင်းဆီပမာ ပွင့်ကားလတ်ဆတ်တုန်း ရှိပါသေးသတော်။ အပျိုတုန်းက မျက်စ မျက်နကလေးများကလည်း မကုန်သေး။ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကလည်း ငယ်ငယ်က လောက် မဟုတ်ဘူး ဆိုတောင် ဖြိုးဖြိုးပြည့်ပြည့်တော့ ရှိချေသေး၏။ နှုတ်ခမ်းကိုလည်း တွတ်တွတ်ပါအောင် ဆိုးလျက်ရှိသေးသည်။ အင်္ကျီလုံချည် အပွင့်အပြောက်၊ ဇာဘော်လီ ဆန်းဆန်း၊ လက်ပွေ့အိတ် ပွပွဖောင်းဖောင်းကိုလည်း ဆင်မြန်းလျက် ရှိသေး၏။ ပွဲလမ်း သဘင်များ သွားစရာရှိလျှင် ဒေါက်ဖိနပ်နှင့် အမောက်တောင် စွက်လိုက်သေးဆိုပါကလား။ ဒေါ်တင်တင် ကမူ ဘေးဘီမှာ လူမရှိမှ မှန်ကို ဖြောင့်ဖြောင့်ကြည့်ရဲသည်။

ဪ နယ်လီ နဲ့တောင် ယှဉ်၍ မဖြစ်။ ခုမှ မဟုတ်၊ ဟို ... ကျစ်ဆံမြီးဖဲပြားတပ် ကျောင်းသူ ဘဝကတည်းကိုက နယ်လီနှင့် ဒေါ်တင်တင်မှာ ယှဉ်၍ မဖြစ်။ နယ်လီမှာ ငယ်ငယ်ကတည်းက သွက်သွက်လက်လက် အပြုံးနှင့် အရယ်နှင့်၊ မျက်နှာကလည်း ပွင့်ပါဘိသနှင့်။ ဘယ်တော့ ကြည့်လိုက် ကြည့်လိုက် သူ့ဘဝကို အင်မတန် ကျေနပ်နေဟန် ရှိသည်ကို မြင်ရသည်။ မိမိကတော့ ငယ်ငယ်ကတည်းက တစ်ကိုယ်တည်း ခပ်ခြောက်ခြောက်ရှိရာမှ ယခုလည်း ခပ်ခြောက်ခြောက်၊ သေလည်း ခပ်ခြောက်ခြောက်ကလေးပင် သေရပေမည်။

နှစ်ယောက်သား ကွာခြားပုံများမှာတော့ ယခု ဒေါ်တင်တင်က ရှေးဟောင်း နှောင်းဖြစ်ကို လွမ်းဆွတ်နေစဉ် နယ်လီက နောက်ဘာလုပ်ရမလဲ ဆိုတာကို စီစဉ်နေပေမည်။ နယ်လီက သင်္ချိုင်းအထိ ပျိုရွယ်နေပြီး မိမိက ပုခက်တွင်းကတည်းက အိုမင်းလာခဲ့သည်။

နယ်လီကို မနာလိုတိုရှည် ဖြစ်သည်လည်း မဟုတ်။ စင်စစ်တော့ နယ်လို့ဘဝကို မလိုချင်။ သို့ပေမည့် ကိုယ့်ဘဝလည်း ကိုယ်အမှန် မကျေနပ်။ နယ်လီကို မြင်လျှင် ပိုပြီး မကျေနပ်ဖြစ်ရတာကတော့ ဘာသဘောလဲ မသိ။ နယ်လီ့ကို ဘယ်တုန်းကမှလည်း မပြိုင်ဘဲနှင့်ပင် ရှုံး၍သာ လာခဲ့ပါသည်။ ဥပမာ ကောလိပ်တုန်းက ဆိုပါတော့။

ကောလိပ်ကို နယ်လီနှင့် တင်တင်တို့သည် တစ်နှစ်တည်းရောက်လာသည်။ သူတို့ နှစ်ယောက်သည် ကွန်ဗင့်တစ်ကျောင်းတည်း၊ တစ်တန်းတည်းက အောင်လာကြသည် ဖြစ်သော်လည်း ခပ်စိမ်းစိမ်း ရှိသည်။ ကောလိပ်ကျမှ ဟိုစတယ်တွင် တစ်ခန်းတည်း နှစ်ယောက်အတူ ကျ၍ ခပ်စိမ်းစိမ်းနှင့်ပင် တွဲပြီး ခင်မင်လာရသည်။ ဒါတောင် နယ်လီက ပခုံးဖက်၊ ခါးဖက်လိုက်နှင့် အရောတဝင် နေတတ်၍သာ နှစ်ယောက်သား ခင်မင်ဖြစ်သည် ထင်ပေ၏။

ကောလိပ်ရောက်လျှင် နယ်လီ ပထမဆုံး စလုပ်သည့် အလုပ်မှာ ကွန်ဘရိုကို အမှူးထား၍ သမဂ္ဂကို ဝကွက်ချန်ကာ အသင်းဟူသမျှကို ဝင်ခြင်းဖြစ်လေ၏။ တင်တင် ကတော့ ကွန်ဘရိုလည်း မဝင်၊ သမဂ္ဂလည်း မဝင်၊ ရာဇဝင်အသင်း၊ ပထဝီအသင်း စသည် ကိုယ်ယူသည့် ဘာသာနှင့် သက်ဆိုင်သော အသင်းမျိုးကို အကျိုးရှိလိုရှိငြား ဝင်သည်။ သို့သော်လည်း စိတ်သိပ်မဝင်စားပေ။ နယ်လီ ဆူသလောက် တင်တင့် စိတ်က အေး၏။ တစ်လ အတွင်းမှာ နယ်လီ ဟိုအသင်း သည်အသင်းက ဘာမှူး ညာမှူး ဖြစ်လာသည်။ သူနှင့် မသိ သည့်လူ မရှိသလောက် ရှား၏။

တင်တင်ကိုမူ ဘယ်သူကမျှ အမှတ် မထားပေ။ သူ နေပုံထိုင်ပုံမှာ ခေတ်မမီဘူးဟု လုံးလုံး မဆိုနိုင်။ သို့သော် ခေတ်ရှေ့က တစ်လက်မလောက် ဖြစ်ဖြစ် ကျော်နေရမှ နေဖြစ် ထိုင်ဖြစ်ရှိသည့် နယ်လီနှင့် တွဲလိုက်သည့်အခါမူ အသက် မပါသလို ဖြစ်နေပေ၏။ ဘယ်သူကမှ တင်တင်ကို ကွန်ဗင့်က အောင်လာမှန်း မသိပေ။ သူကလည်း အင်္ဂလိပ်နာမည်ကို ကောလိပ်ရောက်ကတည်းက ဖျောက်လိုက်ပေသကိုး။

အရိုင်းထည်ချည်းပဲထားပြီး ကြည့်မည်ဆိုလျှင် တင်တင်သည် နယ်လီထက် ချောသည် ဆိုရမည်ထင်၏။ သို့သော် အားနည်းဖျော့တော့သော မျက်လုံး၊ ခပ်ရှိုက်ရှိုက် ပါးလျသော ကိုယ်တို့ကြောင့် မြင်းကောင်းခွာလိပ် ဖြစ်ရ၏။ နယ်လီမှာ မျက်နှာတစ်ကွက်လုံး ဘယ်နေရာမှ လှတာ မရှိ။ သို့သော် တင်းရင်းသော အသားအရေနှင့် ကြွရွသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်က တစ်ပန်းမက သာနေပေ၏။ ပြီးတော့လည်း အရိုင်းထည်ဆိုသည်မှာ ပြော၍ ဖြစ်သည့်အရာ မဟုတ်ပေ။ အချောသပ်ပြီးမှသာ လူသုံးကြသည် ဖြစ်ပေရာ ရေမိုးချိုး၊ အဝတ်အစားလဲပြီး၍ ထွက်လာပြီ ဆိုလျှင် သူတို့ နှစ်ယောက်မှာ နယ်လီနှင့် တင်တင်သာ ကွာခြားနိုင်သော ကွာခြားခြင်းမျိုးဖြင့် ကွာခြား၍ နေပေတည်း။

နံနက်မိုးလင်းပြီ ဆိုလျှင် တင်တင်သည် စားပွဲမှာ ထိုင်ပြီး စာဖတ်စာရေးအလုပ်ကို လုပ်သည်။ နယ်လီက အခန်းစေ့အောင် လျှောက်လည်သည်။ အတန်းတက်ချိန်ဆိုလျှင် နယ်လီက လူစုစုရှိရာက ဖြတ်ချင်သည်။ ကော်ရစ်ဒါမှာ တွေ့သမျှ အသိအပေါင်းကိုလည်း မလွတ်တမ်း ပြုံးပြ၊ စကားပြော၊ နောက်ရွှတ်လုပ်နိုင်သည်။ အတန်းတွင် ထိုင်ခုံလုစရာ ဆိုလျှင်လည်း သူ့ဗလနှင့် ရှေ့ဆုံးကချည်း ရသည်။ တင်တင် မှာမူ စိတ်ရှုပ်ရှုပ်၊ မျက်မှောင် ခပ်ကုပ်ကုပ်နှင့် မိန်းကလေးချင်း တံတောင်နှင့် တွက်တာတောင် လွင့်စင် မသွားအောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ဟန်ပြီး နေရသည်။ နယ်လီ ဦးပေးသည့် နေရာကို ကျေးဇူးတင်စွာထိုင်ရသည်။

ဆရာ မရောက်ခင် ဆယ်မိနစ်၊ ဆယ့်ငါးမိနစ်များ အချိန်ရလျှင် နယ်လီသည် ရှေ့ခုံ၊ နောက်ခုံ လှည့်ကာ စကားများ ရှုပ်ပွေပြီးနေ၏။ တင်တင် ကမူ အပိုဆောင်လာသည့် ဝတ္ထု၊ ကဗျာစာအုပ်ကို လှန်ပြီး တစ်ကြောင်းရ၊ နှစ်ကြောင်းရရ ဖတ်သည်။ သို့သော် တစ်ခါ တစ်ခါ နယ်လီရှုပ်လွန်းလျှင် ဖြောင့်ဖြောင့်မဖတ်ရ။ နယ်လီ လှုပ်လှုပ်ရွရွနေသည်ကို ကျိတ်ပြီးဆိတ်ရ၏။ မျက်စမျက်နနှင့် ရယ်လိုက်ပြုံးလိုက်လုပ်သည်ကို နှုတ်ခမ်းစူရ၏။ နယ်လီသည် တယ်ပြီး ဣန္ဒြေမရချေ။

တစ်ခါမှာမူ အင်္ဂလိပ်စာသင်ချိန်မှာ ထင်ပါရဲ့။ နယ်လီသည် သူနှင့် ချိတ်တိတ်တိတ် ရိပ်တိတ်တိတ် ရှိသော ကျောင်းသားတစ်ယောက်ကို ဘာသဘောနှင့်လည်း မသိ မျက်စိ တစ်ဖက်မှိတ်ပြီး လျှာထုတ်ပြလိုက်ရာ တင်တင်မှာ ကြားထဲက ဒေါပွပြီး တစ်ညခန့်လုံး သူ့ကို မခေါ်ဘဲ နေလိုက်သည်။

“ကျောက်ရုပ်ကြီးလို နေရမယ် မဆိုလိုပါဘူး၊ ဣန္ဒြေဆိုတာ ငြိမ်ငြိမ်နေခြင်း အပေါ် တည်တာ မဟုတ်ဘူး၊ စိတ်သန့်တာအပေါ်တည်တာ၊ ကိုယ့်အမူအရာဟာ ပယောဂ မဖက်ရဘူးကွယ့်၊ အပြစ်ကင်းရမယ်” ဟု တင်တင်က စာသံပေသံနှင့်ပြောရာ၊ နယ်လီက နာရမှန်းလည်း မသိဘဲ တစ်ဖက်မဲ့ တစ်ဖက်ပြုံးသော နှုတ်ခမ်းနှင့် ဂရုမစိုက်နေ၏။

“ပညာသင်တုန်းမှာ စိတ်လေတာဟာ မကောင်းဘူးဟေ့၊ ရည်းစားဆိုတာ ဆိုးဆိုးကောင်းကောင်း စိတ်ကိုတော့ တယ်နှောင့်ယှက်တာပဲ၊ ကိုယ်တို့ ငယ်ပါသေးတယ်” ဟု စကားပြေနှင့် ဆုံးမပြန်လည်း

“ကိုယ်တို့ဟာ ယောက်ျားမှ မဟုတ်ဘဲကွ၊ ပညာရေးဟာ ကြင်ရာရေးလောက် အရေးမကြီးဘူး ဆရာရဲ့၊ အဟုတ်ပြောတာ၊ ဟို ဝေဿန္တရာဇာတ်ထဲက မဒ္ဒီ ပြောသလို လင် မရှိသောမိန်းမဆိုတာမျိုး ဖြစ်နေရင် ဒုက္ခ” ဟု နယ်လီက ရွတ်တွတ်တွတ်လိုလို တကယ်လိုလို ပြောသည်။

“မိန်းကလေး ဆိုတော့ သူများကို မှီရတာမို့ ဟုတ်သင့်သလောက်တော့ ဟုတ်တာပေါ့လေ၊ ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်သဘောကတော့ ပညာသင်မယ် ဆိုပြီး ကောလိပ် လာရင် လေးလေးစားစားတော့ ရှိသင့်တယ် ထင်တာပဲ” ဟု တင်တင်က ဝေဆိုင်းသောမျက်လုံးနှင့် လေးလေးကြီး ညည်းသည်။

“ပညာသင်တယ် ဆိုတာ ဖြစ်မြောက်မှလည်း ကောင်းတာပါကွ၊ ယောက်ျား ဘီအေတွေတောင် အလုပ်လက်မဲ့ ဖြစ်နေတာ အပုံပဲ၊ ခုခေတ်က နိုင်ငံခြားထိ သွားနိုင်မှ ထွန်းပေါက်နိုင်တာကွ”

“ဒီတော့ သွားနိုင်ဖို့ ကြိုးစားပေါ့ နယ်လီ”

“သွားပြီး ပြန်လာတော့ မြေကြီးထဲ ဝင်အိပ်"

“ဘာ” ဟု တင်တင်က ရုတ်တရက် နားမလည်ဘဲ ရှိကာ၊ နောက်မှ ရယ်ပြီး “နယ်လီရယ် ဘာဖြစ်လို့ ကောလိပ်လာသေးလဲကွယ်” နယ်လီက ပခုံးတွန့်ပြီးသာ နေလေသည်။

တင်တင်သည် သူ့ကိုယ်သူ နည်းနည်းမှ အထင်မကြီးပေ။ ကျောင်းသားတစ်ယောက် အနောက်က တတမ်းတမ်း လိုက်လာလျှင် နယ်လီ အတွက်ဟု ခြွင်းချက်မရှိ ယုံမှတ်ကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် အပျိုထိန်းအရာမှာ ထား၏။ စင်စစ်တော့လည်း နယ်လီ ထက် သုံးနှစ်ကျော်ကျော် ကြီးသည့် တင်တင်သည် မိမိနှင့် ရွယ်တူယောက်ျားမျိုးများကို မလောက်လေး မလောက်စား အောက်မေ့သော လူကြီးစိတ် လိုလို ဝင်နေပေ၏။

တင်တင်သည် တစ်နေ့တစ်နေ့ စာအုပ်တွေ ကြားမှာ မြုပ်မြုပ်သွားသလောက်၊ နယ်လီမှာ တက္ကသိုလ် ဝဲဂယက်၏ ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ ခုန်ပေါက်ပြီး တက်လေ၏။ နယ်လီသည် ဇာတ်စင်ပေါ်သို့ တက်ပြန်ချေသည်။ သူ့လို ဖျိုးဖျိုးဖျတ်ဖျတ်မိန်းကလေးပျိုမှာ ပညာသဘောအားဖြင့် ဆိုလျှင် နူးညံ့သည့်ဂီတသဘင်နှင့် တယ်ပြီး အစေး ကပ်သည် မဟုတ်ချေ။ နယ်လီသည် သီချင်းတစ်ပုဒ်ပင် အစအဆုံး ပြည့်စုံအောင် မရ။ ကချေသည်ကိုလည်း နားမလည်။ တင်တင်မှာ သက်ပြင်းသာချရှာသည်။ ကိုယ့်မှာတော့ ဂီတကို အရူးအမူး ဝါသနာပါလျက်ကယ်နှင့် ကျောင်းစာတစ်ဖက်နှင့်မို့ ဟိုမရောက် သည်မရောက်ဖြစ်မှာ ကြောက်ကာ အတော်အသင့် တီးခတ်တတ်သည့် မယ်ဒလင်ကလေးပင် သူများ ပေးပစ်လိုက်ရ၏။ တီးသံမှုတ်သံ ကြားလျှင် မနည်း ရှောင်ပေးရသည်။

တင်တင်သည် ပွဲလမ်းသဘင် လိုက်စားခြင်းကိုပင် ‘ ကလက် ’ သည်ဟု ထင်မြင်နေပြီဖြစ်၏။ လောကကြီးမှာ ပို၍ အဖိုးတန်အရေးကြီးသည့်ကိစ္စများ ရှိပါသေးသည်။ သူ့မှာ ကျောင်းစာတွင်မက အပြင်စာကိုလည်း လေ့လာရပေဦးမည်။ ခေတ်ပေါ်ဝတ္ထုများကိုလည်း ဖတ်လိုက်ချင်သေး၏။ ရှေးဟောင်းစာပေကြီးများကိုလည်း မြည်းလိုက်ချင်သေး၏။ ပီကာဆိုစတိုင်မျိုးနှင့် စုတ်တံကိုင်ကာ ဆွဲခြစ်လိုက်ချင်သေး၏။ တင်တင်မှာ ဟိုစစ သည်စစနှင့် လက်အဖြစ်သားပင်။

သို့ရာတွင် သည်လို အစုံလုပ်ချင်သူ အတွက် ဘယ်မှာ အချိန်လုံလောက်ပါမည်လဲ။ အိပ်ချိန်ကို လျှော့ပစ်ရသည်။ တစ်ညကို ငါးနာရီထက် ပိုပြီး မအိပ်။ စားပွဲမှာ စာထိုင် ကျက်ရင်း မသိလိုက် မသိပါ ညဉ့်လုံးပေါက်သွားသည်လည်း ရှိပေသေးသည်။ အချိန်မရ လွန်း၍ သူများတကာ ဖြုန်းတီးပစ်သော အချိန်တို့ကို တောင်းယူလို၏။

နယ်လီသည် ကြုံတောင့်ကြုံခဲ တစ်ရေးနိုးသည့် အခါများဆိုလျှင် တင်တင် ဖတ်သည့်စာအုပ်ကို လု၊ မီးလုံးပိတ်ကာ အိပ်ရာထဲ အတင်းဆွဲခေါ်ပြီး သိပ်သည်။ တင်တင်မှာ ဒေါသထွက်ချင်နေသော်လည်း စေတနာကို အားနာကာ မကျေမနပ်နှင့်ပင် လိုက်ရသည်။ မလိုက်လျှင်လည်း နယ်လီက တရွတ်တိုက်ပြီးဆွဲ၏။ နယ်လီ၏ ဗလကို တင်တင် အလွန် ကြောက်ရွံ့လေသည်။

တင်တင်မှာ အိပ်ပျော်နိုင်ခဲသူ ဖြစ်၍ တချွတ်ချွတ်လှိမ့်ကာနေလေရာ နယ်လီက “ဟင်း ပြန်ထမယ်တော့ မကြံနဲ့နော်၊ မနက်ကျ ကျောင်းမတက်နိုင်အောင်ကို ထုထားလိုက်မယ်” ဟု ကြိမ်းလျက်ရှိသည်။

“အိပ်လို့ မရဘူးကွယ့်၊ မျက်စိကြောင်နေတယ်”

“ရအောင်အိပ်”

တင်တင်သည် မှောင်ထဲတွင် နှုတ်ခမ်းစူပြီး နေလေ၏။ အိပ်လို့မရပါဘူး ဆိုတာ ဘယ့်နှယ်လုပ်ပြီး ရအောင် အိပ်မလဲ။ သူတို့သာ အိပ်လိုက်လျှင် တုံးပဲ၊ အမြောက်ပစ်လို့မှ မနိုး၊ ဟောက်လိုက်ကြတာကလည်းကွာ ကျားဟိန်း သလိုပဲ၊ မိုးလင်းလို့ ကျောင်းတက်ရင်တော့ လှလိုက်တဲ့ အပျိုတွေ၊ အိပ်ရာထဲကျတော့ ပစ်စလက်ခတ်ပဲ၊ ဩော် အိပ်လို့လည်း မပျော်၊ စာလည်း မကြည့်ရနဲ့ အလကား အချိန်တွေ ကုန်ပါပြီ။

မီးရောင်နှင့် စာကြည့်နေတုန်းကမှ ခပ်စင်းစင်း နေသေးသောမျက်လုံးတို့မှာ အမှောင်တွင် ပြူးကျယ်ပြီးနေ၏။ ဒါပေမဲ့ သည်ညတော့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပြန်မထပါတော့ပြီ၊ ဗိုက်ထဲက ဆာလိုက်တာ။

“ဟေ့ ... နယ်လီ၊ နယ်လီ ... ဓာတ်ဘူးထဲမှာ ရေနွေးကျန်သေးသလား” ဟု မေးလိုက်၏။ သို့သော် နယ်လီက အိပ်ပျော်၍ သွားချေပြီ။

အအိပ်အစား ပျက်၍ တင်တင်သည် အမြဲတမ်း တအုံနွေးနွေးနှင့် နေမကောင်း ဖြစ်ရပေသည်။ အင်းလျားကန်ကို ဖြတ်ပြေးလာသည့် လေစိမ်းတွင် တင်တင့် အသားအရေတို့ သည် ရာသီမရွေး ပပ်ပြီး ခြောက်ကပ်နေ၏။ လူမမာပမာ အနွေးထည်ကိုလည်း မချွတ်ရ။ ဒါနှင့်ပင် ခြေဖျားလက်ဖျားတို့မှာ ရေခဲနီးပါး အေးစက်ကာ နေသည်။ နယ်လီသည် အမြဲ လိုလိုပင် တင်တင့်အား ကျပ်ကျပ်ဖက်ကာ လက်ဖျားများကို ဆုပ်ပေးတတ်၏။ နယ်လီ့ ကိုယ်မှ အနွေးဓာတ်သည် ကူးပြောင်းလာလေသည်။

“နယ်လီ ကျန်းမာတာကို ကိုယ်တော့ သိပ်မနာလိုတာပဲကွယ်” ဟု တင်တင်သည် မကြာခဏ ပြောမိ၏။

နယ်လီသည် ကစားခုန်စားဘက်မှာ နာမည်ကြီးပြန်သည်။ သူ့ခြေသလုံးများမှာ တင်းရင်းလှပ၍ မာကျောနေ၏။ တင်တင်မှာ ကွန်ဗင့်က လာသော်လည်း Drill ကစားရာ မှာတောင် အမြဲ ထွက်ပြေးခဲ့သူ ဖြစ်၏။ ဘုရားစူး လွတ်အောင် ပြောရမည်ဆိုလျှင်တော့ ပြေးပွဲတွင် တစ်ခါ ပါခဲ့ဖူးပါ၏။ သေးကွေးပေါ့ပါးသဖြင့် ကျီးကန်းနှင့် စာကလေး ပြိုင်သည့်သဖွယ် ပထမတာထွက် လေးငါးလှမ်းလောက်မှာတော့ သူများ ရှေ့ကျပါ၏။

သို့သော် တာတစ်ဝက်တွင် ဟိုက်၍ နေရကား ပန်းတိုင်သို့ ထိပ်ဆုံးရောက်အောင်ပင် မနည်းကြီး ပြေးရပေ၏။

ကောလိပ်တွင် ဒုတိယနှစ် စရုံရှိသေးသည်။ နယ်လီတွင် ရည်းစား သုံးလေးယောက် မက ကြွယ်ဝနေချေပြီ။ တင်တင်က အမြင်ကတ်ကတ်နှင့် ကျောခိုင်းနေလေရာ ဘယ်သူတွေ ဖြစ်မှန်းလည်း မသိပေ။ တစ်ခါတစ်ရံ ငေါ့ပြီး မြှောက်ပေးလိုက်ချင်၏။ စိတ်ဆိုးချင်လည်း ဆိုးဟူသောအနေဖြင့် ပြောမိသည့်အခါ ပြောမိသေးသည်မှာ

“မရှောင်နိုင်ဘူး ဆိုလည်း တစ်ယောက်ဆို တစ်ယောက် စွဲစွဲမြဲမြဲဆိုရင် ကိုယ် သာဓု ခေါ်မှာပဲ”

နယ်လီက မျက်ခုံးပင့်ကာ ထိတ်လန့်ဟန်ဖြင့်

“အမယ်လေး ကိုယ် ဘယ်သူနှင့်မှ ကြိုက်မနေပါဘူး အဟုတ်ပါ၊ ဟိုလူတွေက ကိုယ့်ကာဇင်တွေပါကွ” ဟု ဆိုသည်။

တင်တင်က အတော် ဒေါပွသွားသော်လည်း တိတ်တိတ်သာနေလိုက်၏။ အသေးအဖွဲကအစ နယ်လီသည် စကားမှန်အောင် မပြောတတ်လေရာ ခု လိမ်လျှင်လည်း လိမ်ပါစေ။

“ငါတော့ လူပေါင်းမှားပြီ” ဟု နောင်တရချင်သလို ဖြစ်လာသော်လည်း ... “သူလည်း အသက်က ငယ်သေးတာကိုလေ၊ နားမှ မလည်ဘဲ၊ ကိုယ့်ထက် အသက်ငယ်ကလေးနဲ့ ပြိုင်ပြီး မိုက်ရမယ်ဆိုရင် ငါပါ လူရယ်စရာ ဖြစ်မှာပဲ” ဟု ဖြေရ၏။

စာမေးပွဲနီးပြီ ဆိုလျှင် နယ်လီသည် ပျာယာခတ်၍ လာ၏။ သူ့မှာ မှတ်စုစာအုပ်ပင် စုံအောင် မရှိ။ အတန်းလည်း မှန်မှန်မတက်ခဲ့။ ထို့ကြောင့် တင်တင့် စာအုပ်များကို အနိုင်ကျင့်ပြီး ယူကျက်၏။ တင်တင်မှာ အောင့်သက်သက်နှင့် အလျှော့ပေးပြီး ကျောင်းသုံးစာအုပ်နှင့်ပင် ကျေနပ်ရ၏။ နယ်လီ နှောင့်ယှက်သည်ကို စိတ်ညစ်ပြီး တစ်အုပ် ထပ်ကူး ပေးရတော့သည်။ နယ်လီမှာ ဉာဏ်လည်း ရွှင်သဖြင့် စာမေးပွဲတော့လည်း မကျချေ။

နယ်လီမှာ ဆိုးဆိုးဆတ်ဆတ်နှင့် အနိုင်ကျင့်တတ်သည်။ အလိုက်လည်း မသိ။ တစ်ကိုယ်ကောင်းလည်း နိုင်ရကား တင်တင့်ပစ္စည်း မှန်သမျှ ဆပ်ပြာတုံး၊ သွားတိုက်ဆေးက အစ ဒိုင်ခံကာ သုံး၏။ သူ့ပိုက်ဆံကို ဝှက်ထားကာ တင်တင့် ကိုချည်း မုန့်ဝယ်ကျွေးခိုင်း၏။ Tuck Shop က သူ့အကြွေးကို တင်တင် ကပင် ဆပ်ရ၏။ တင်တင်မှာ ကပ်စေးမနှဲသော်လည်း တစ်ခါတစ်ခါ မခံချင်ဘဲ ကတ်သီးကတ်သတ် လုပ်လေရာ၊ နယ်လီမှာ လူအ,က အနှပ်မခံရကောင်းလားဟုပင် စိတ်ဆိုးလိုက်ချေသေးသည်။

သည်လိုနှင့် နှစ်ပေါင်း မည်မျှ ကုန်သွားပါလိမ့်။ တင်တင်သည် ဖျားတစ်လှည့် နာတစ်လှည့်ဖြင့် စာမေးပွဲတွေ အောင်လာ၏။ နယ်လီကလည်း တေတစ်လှည့် ပေတစ်လှည့်နှင့်ပင် အတူလိုက်အောင်သည်။ သူတို့ နှစ်ယောက်မှာ စာရိတ္တချင်း ကန့်လန့် ကွာသော်လည်း ကြာရှည်စွာဟူ၍ ခွာမပြဲချေ။

နှစ်ယောက်သား ဘီအေ နောက်ဆုံးနှစ်သို့ ရောက်သော် နယ်လီက ဘိလပ်ပြန်

တစ်ယောက်နှင့် လက်ထပ်ဖို့ ကျောင်းက ထွက်ရ၏။

“ဘီအေ အောင်အောင်ပဲ နေလိုက်ပါဦးကွယ်၊ ဘာကြာတာမှာမို့လဲ” ဟု တောင်းပန်သော်လည်း မရ။

“အလိုလေး ကျွန်မ အဟိုင်း မခံနိုင်ဘူး ရှင်ရေ၊ ကျောင်းစာကို ဖတ်ပြီး အပျိုကြီး လုပ်ဖို့ စိတ်မကူးဘူး တင်တင်ရဲ့” ဟု လှောင်တောင်တောင်နှင့် စောင်းမြောင်း ပြောလိုက်သေး၏။

တင်တင်မှာ နိုင်ငံခြားသွားခြင်းကို လိုလားစိတ် ရှိသော်လည်း ဘိလပ်ပြန် ဆိုတိုင်း အထင်ကြီးခြင်းတရားကိုမူ မယုံကြည်ချေ။ ဂုဏ်တွေ၊ ပကာသနတွေ မိုးမွှန်နေသော အထက်တန်းစား စည်းဝိုင်းကို ကြည့်ကာ တရားသံဝေဂ ရယူလေသည်။

တင်တင်မှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ကာ ဘီအီးဒီ အထိ သင်လိုက်ပါ၏။ ဘွဲ့ရ ပြီးပြီးချင်း အဆုတ်ရောဂါ ဖြစ်လာသည်နှင့် ဆက်ပြီး ကျောင်းမနေနိုင်တော့ချေ။ တစ်နေ့မှာ သည်လိုဖြစ်လာမည်ဟု သိခဲ့လေရာ ဝမ်းနည်းသော်လည်း ယူကျုံးမရ မဖြစ်လှချေ။

ကဲ ခုတော့ ဘာဖြစ်ပါသလဲ၊ နယ်လီက လင်နှင့် သားနှင့် မင်းပွဲစိုးပွဲမှာ စန်းပွင့် နေစဉ်၊ တင်တင်က ကျောင်းအုပ်ဆရာမကြီးဖြစ်ကာ တပည့်တပန်းတွေနှင့် လုံးထွေးကာ နေပေပြီ။ မစ္စစ်နယ်လီထွန်းကျော်၏ မျက်စမျက်နကလေးများမှာ မှိန်းပြီးနေသည်။ ယောက်ျားကြီးငယ်တို့သည် ဒေါ်တင်တင် ကိုမူ မျက်နှာပိုးသတ်ကာ အရိုအသေ ပေး၍ စကား ပြောသည်။

ဪ ... သို့ပေမဲ့လည်း နယ်လီသည် မိမိထက် အနေတတ်သည်ဟု ယုံကြည်နေမိ၏။ နယ်လီမှာ ငယ်ငယ်က လိုပင် အလိမ်ရော၊ အညာရော၊ အပိုဆာဒါးရော ရောကာ သေအထိ ပျော်ပျော် နေသွားမည် ဖြစ်၏။ သူ့ ရည်ရွယ်ချက်ကတော့ မြောက်ပြီ၊ မိမိကော ရည်ရွယ်ချက် မမြောက်ဘူးဟု မဆိုနိုင်ပါတကား။ သို့သော် ယခုလို ရင်တွင်းက ရွစိစိနှင့် ဘာကိုမှန်းမသိ မကျေမနပ် ဖြစ်နေသည့် စိတ်မျိုးတော့ နယ်လီ့မှာ မရှိနိုင်။

နယ်လီနှင့် ဒေါ်တင်တင်ကို ဘယ်သူ့ ပို၍ လေးစားထိုက်ပါသလဲဟု မေးလျှင် အင်း ... ဒါကတော့ ငယ်ငယ်လေး ကတည်းက ထင်ရှားပါ၏။ သည်တစ်ခုမှာသာ နယ်လီ့ကို နိုင်ခဲ့ပါသည်။ ဒေါ်တင်တင်မှာ ပညာရှိတို့၏ ချီးမွမ်းခြင်းကို ခံရပြီး စံနမူနာပင် ဖြစ်ခဲ့ရ၏။ သို့သော် ... သည်တစ်ခု အတွက်နှင့် လောကကြီးမှာ ရင်တွင်းက မချိတရိနှင့် ဘာဖြစ်မှန်း မသိသည့် ဘဝကို ယူရသည်မှာ တယ်မဟန်ပါတကား။

ဒေါ်တင်တင်သည် တစ်ခါတုန်းက အဖြစ်အပျက်ကလေးကို သွားပြီး အမှတ်ရ၏။

တင်တင်နှင့် နယ်လီတို့သည် ပထဝီအတန်း ရှေ့က ဆင်းလာကြစဉ် ကော်ရစ်ဒါဝယ် လူရှုပ်လှသည်နှင့် မြက်ခင်းများကြားက ဖြတ်ကာ အင်းလျားဆောင်သို့ ပြန်လာ၏။ မာလီများ မပြတ် ပြုပြင်ထားသည့် ကြယ်ပုံ၊ လခြမ်းပုံ လမ်းတစ်လျှောက် အခင်းများ အလယ်တွင် လူ့မျက်နှာမက ကြီးမားသော နေကြာပွင့်ကြီးများသည် နေခြည်တွင် ရွှေလိုဝင်းကာ နေလေရာ၊ တင်တင်သည် အသက်အရွယ် နုပျိုခြင်းကို မလွန်နိုင်ဘဲ စိတ်ကြည်နူးမိပြီး

“နယ်လီရေ ဟောဒီ ပန်းပွင့်တွေကြားမှာ ဓာတ်ပုံ ရိုက်ရရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲနော်” ဟု လွမ်းလွမ်းဆွေးဆွေး ပြောမိ၏။

နယ်လီက အံ့အားသင့် နေပြီးမှ

“အမယ် တင်တင် ဒီလို စကားမျိုးတောင် ပြောလို့ပါလား” ဟု ဆို၏။

သူတို့နှင့် မမီတမီ လိုက်လာသော ကျောင်းသူတစ်ယောက်က ကြားဝင်ကာ “ဪ တင်တင်လည်း ပုထုဇဉ်ပဲ နယ်လီရယ်” ဟု ပြော၍ အားလုံး ရယ်ရသေးသည်။ ရယ်သာ ရယ်ရသော်လည်း တင်တင်မှာ ဝမ်းနည်းသလိုလို ရင်ဖိုမိသေးသည်ကို မှတ်မိသေး၏။

ဒါကတော့ မိမိ အပေါ် ထားကြသည့် သဘောပင် ဖြစ်ချေ၏။ အထင်ကြီး ခံရပါ၏။ သို့သော် အထင်ကြီးတာနှင့်ညီအောင် နေရထိုင်ရတာက တစ်မျိုး၊ နဂို ကိုယ်၌ကလည်း အတွင်းစိတ်၏ အိုမင်းနေသည်က တစ်မျိုးကြောင့် မိမိ၏ လူငယ်ဘဝကို ပြန်တွေးလည်း ပျော်ရွင်စရာ မမြင်ချေ။

အို ... ဆွေးစရာ ကောင်းလှသည်။

ဟိုတုန်းကများ ဖူးစာနတ် စေ့ဆောင်၍ ချစ်သူ တစ်ယောက်မျှ ကောက်ရခဲ့သည် ဖြစ်ပါမူ ဘယ်လောက်ပင် စိတ်တွေ နုပျိုလာပေစေဦးတော့၊ နယ်လီတို့လို အင်းလျားရေပြင်မှာ တူမောင်မယ် မျှော်ရင်း ချစ်တင်းဆိုနိုင်ငံ့မည် မထင်မိ။

မိမိသည် တစ်ကိုယ်တည်း အဖိုကို မမှီဘဲ အပျိုကြီး လုပ်မည်ဟုတော့ တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့ဖူးပါ။ ဒါကို ဘယ်သူမှ မသိနိုင်သည့် စိတ်တွင်းက နေပြီ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဝန်ခံရဲပါ၏။ ယခု အပျိုကြီး ဖြစ်နေသည့် တခြားသူတွေကို လျှောက်မေးလျှင်လည်း နှုတ်က ဖွင့်ဝန်မခံတောင် စိတ်တွင်းကတော့ ခေါင်းညိတ်ကြမည် မဟုတ်ပါလား။

ခြံကလေး တစ်လုံး၊ အိမ်ကလေး တစ်ဆောင်၊ ကားကလေးတစ်စီး နှင့် ခေါင်းလောင်းသဖွယ် ဆူညံသည့် သားငယ် သမီးငယ်များနှင့် မောင်စုံ၊ နှမစုံ နေဖို့ စိတ်ကူး ရှိခဲ့တာ အမှန်ပင်တည်း။

နယ်လီ့ ဘဝကိုတော့ အဖိုးတန်သည်ဟု မထင်မြင်မိပါတကား။ စင်စစ် နယ်လီ သည် ဗေဒါလို အလိုက်သင့် ရေစီးကြောင်းမှာ မျောနေသူဟု ယူဆသည်။ သူ့ကိုယ်သူလည်း မသိ၊ မသိခြင်းသာ သူ့အား ပျော်ရွှင်စေသည်။ သို့ပေမည့် နယ်လီ ဘက်က လှည့်တွေးမည် ဆိုလျှင် ... လောကအကြောင်းကိုလည်း သတိသံဝေဂ ယူပြီး ညည်းညူနေလောက်အောင် သိတာလည်း မဟုတ်၊ သူ့စိတ်ကူးနှင့် သူတော့ ဘဝခရီးသည် ဖြောင့်ဖြူးကာ နေပေပြီ။

ဒေါ်တင်တင်သည် မိမိနှင့် နယ်လီ ဘယ်သူက လူဖြစ်ကျိုး နပ်သည်ကို ဆုံးဖြတ်ချက် မချရသေးဘဲ ရှိလေ၏။

▢  ကြည်အေး

📖 ပဒေသာ မဂ္ဂဇင်း
      ၁၃ မတ်၊ ၁၉၄၉

📖 အောင်မြေ ဂျာနယ်
      အောက်တိုဘာ၊ ၁၉၅၄

ခေတ်သစ်ငိုချင်း

❝ ခေတ်သစ်ငိုချင်း ❞ 
( ဇော်သစ် - စကုကျွန်း )

တက္ကသိုလ် တတိယနှစ် ကျောင်းသား တစ်ယောက် ကရုဏာဆည်မှာ ရေကစားရင်း ရေနစ်ပြီး ဆုံးလို့ ဆေးရုံကို ပို့ထားတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကြောင့် ကျွန်တော်တို့ ပရဟိတ လူငယ်အဖွဲ့ အကူအညီပေးဖို့ ရောက်သွားကြတော့ သတင်းမေးဖို့ ရောက်နေကြတဲ့ ကျောင်းသား၊ ကျောင်းသူတွေ၊ ဆရာ၊ ဆရာမတွေက အခန်းထဲမှာ ပြည့်ကျပ်နေပြီ။ ဆရာဝန်နှင့် ရဲတွေ စစ်ဆေးပြီးလို့ အတန်ကြာမှ ကျန်သူက ကျန်၊ ပြန်သူက ပြန်သွားကြတော့တယ်။ အဲဒီတော့မှ ကျွန်တော်တို့ ပရဟိတ လူငယ်အဖွဲ့လည်း အခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်ကြတယ်။ ကျွန်တော်တို့ အားလုံး အလောင်းအတွက် လိုအပ်တာတွေကို ဆောင်ရွက်နေစဉ် ဘေးနားခုတင်က မိန်းမကြီးတစ်ယောက်က “ငါ့သားလေးကို ကယ်ကြပါဦးရှင်” ဆိုပြီး အလန့်တကြား အော်သံကြောင့် အားလုံး လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ လူနာက ခုတင်ပေါ်မှာ တက်နေပြီ။ ဆရာမကို အမြန်ဆုံး သွားခေါ်ပြီး ဆေးထိုး ပေးလိုက်တော့မှ အတက်က ကျသွားတယ်။ အနားက မိန်းမတစ်ယောက်ကတော့ အရက်သောက်လို့ အိမ်မှာလည်း ဒီလိုပဲ ခဏ ခဏ တက်တတ်တယ်တဲ့။ အဲဒီတော့မှ ကျွန်တော်တို့လည်း အရက်သမားမှန်း သိလိုက်ရတယ်။ ပြီးမှ ကျွန်တော်တို့ အားလုံးလည်း အလောင်းတင်ထားတဲ့ ခုတင်ဘက် ပြန်လာပြီး ဆောင်ရွက်စရာများကို ပြုလုပ်နေကြစဉ် အရွယ် ကောင်းကောင်းနဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် ဗြုန်းစားကြီး ရောက်လာပြီး အလောင်းကို ဖက်ကာ အားရပါးရ ငိုပါလေတော့တယ်။

“ဒီလောက်ခေတ်ကြီးမှာ စာမတတ်၊ ပေမတတ်၊ အရက်တွေ ပတ်သောက်နေကြတဲ့ ဆန်ကုန်မြေလေး လူတွေကျတော့ မခေါ်ဘဲ ပညာတတ်ကျောင်းသားကလေး ငါ့မောင်ကိုမှ ရွေးခေါ်ရသလား၊ မတရားလိုက်တာ သေမင်းကြီးရယ်”

ကျွန်တော်တို့ အားလုံး မတ်တတ်ရပ်ပြီး ငေးမောနေကြစဉ် ဘေးနားက လူကြီးတစ်ယောက်က...

“အင်း ... ခေတ်သစ်ငိုချင်းဆိုတာ ဒါမျိုးပြောတာရှိမယ်” ဆိုပြီး ခပ်တိုးတိုးလေး ပြောသံနဲ့အတူ လှည့်ထွက်သွားတော့ ကျွန်တော်တို့ အဖွဲ့လည်း အားမရ၊ ဝမ်းမသာ ပြုံးမိလိုက်ကြပါတော့တယ်။

▢  ဇော်သစ် (စကုကျွန်း)
📖 မဟေသီ မဂ္ဂဇင်း
      ဖေဖော်ဝါရီ ၊ ၂၀၁၈

ကြက်ပွဲမှ အပြန်

❝ ကြက်ပွဲမှ အပြန် ❞
( ဆင်ဖြူကျွန်းအောင်သိန်း )

၁

ပေါင်းလန်အောင် လာနေသော ရေကို မြင်ရသည့် အတွက် ရီးဆေးရိုး ရင်ထဲမှာ မတင်မကျစိတ်သည် ပို၍ ကြီးမားလာရလေ၏။ မုန်းမြောင်းရေသည် မြောင်းပေါင်ခြေအထိ ပြည့်နေသည်။ စာပုစဉ်းထိုးများသည် တစ်ချက်တစ်ချက်၌ ရေကိုရှပ်၍ ထိုးပျံသွားကြ၏။ သည်ရေအလျဉ်တွင် အမြှုပ်များ ဖောင်ဖွဲ့ မျောပါလာကြ၏။ သစ်ခက်တစ်စသည် တဝေါဝေါ စီးဝင်နေသော ‘ဝါတာကွပ်’ အဝ၌ ဆို့နေသည်။ ကောင်းကင်၌ မိုးသား မရှိ၊ တိမ်လိပ် မငြိ။ ကြည်စင်သမျှ လဲ့လဲ့ ပြာအောင် ကြည်စင်နေ၏။ သည်ကောင်းကင် အောက်၌ ညှိုးငယ်နေသော နှမ်းခင်းများနှင့် ဝါခင်းများ။

ဝါပင်များသည် ညှိုးငိုက်နေလျက်က ဝါပွင့်ကလေးများ ဝါပေါက်ကလေးများကို အားယူပွင့်နေကြငြား မများလှ။ အဘယ်မှာ များနိုင်ပါမည်နည်း။ မိုးမှ မရွာပေဘဲကိုး။ နှမ်းပင်ကလေးများကား ဝါပင်လောက် ဇွဲမရှိ၊ အားမရှိ၊ တစ်ပွင့်တလေ ပွင့်သည်ဆိုရုံ မျှသာရှိသော ခေါင်းလောင်းပုံပွင့် ပြာကလေးများနှင့်အတူ ညှိုးသမ်းနေကြသည်။ တစ်ရက် နှစ်ရက် အတွင်း မိုးမရွာလျှင် သည်အပွင့်ကလေးတွေ ပွင့် ခြောက်လိုက်ကုန်မည်။ တဖြည်းဖြည်း အပင်ပါ သေမည်။

“သည်လိုဆို ရေသွင်းလိုက်ရ ကောင်းမလား”

ရီးဆေးရိုး တွေးသည်။

မြောင်းရေသည် မိုးရေ၏ စွမ်းအား အာနိသင်ကို မမီငြား၊ အပင်မသေအောင်မူ ထိန်းထားနိုင်သည်။ သို့ပါလျက်နှင့် ရီးဆေးရိုး တွေဝေနေရခြင်းမှာ မိုးကြောင့်ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်ပြင်သည် ယခု ကြည်လင်နေငြား တစ်နာရီအတွင်း မင်ခိုးမင်တောင် မိုးသားများဖြင့် ပြည့်ဆိုင်းလာ၏။ ဟိုနားသည်နားမှ မိုးချုန်းသံ တဂျိမ်းဂျိမ်း၊ လျှပ်ရောင် တဝင်းဝင်းကို မကြာခဏ ကြားရမြင်ရသည်။ သည်အခါ ရီးဆေးရိုး တွန့်နေမိ၏။ ရွံ့နေမိ၏။ သည်အထဲတွင် ထန်းသီး မှည့်တွေကလည်း အကြွေများနေသည်။ ထန်းသီးဒုန်းဒုန်း မိုးဖြုန်းဖြုန်း ဆိုမဟုတ်လား။ သည်မျှသာမကသေး။ အပူအအိုက်လည်း လျော့သွားသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ မိုးတောကို ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်လာသော လေကိုလည်း တွေ့ထိနေရသည်။ ထိုလေတွင် မိုးနံ့ အပြည့်။ သည်အခါ အနီးအနားတွင် မိုးကောင်းစွာ ရွာနေပြီဟူသည်ကို မည်သူ့အားမျှ မမေးဘဲနှင့် သိနေရသည်။ သည့်နှယ် မိုးနှင့် လက်တစ်ကမ်းတွင် ရှိနေဆဲဝယ် နှမ်းခင်း ရေသွင်းမိ၍ ရေလည်း သွင်းပြီးရော မိုးကြီးလည်း ရွာချပြီဆိုလျှင် နှမ်းပင်တွေ အမြစ်ပုပ်ပြီး သေကုန်သည်က အရေးမကြီး။ မိုက်ပါဘိ ဆေးရိုးရယ်၊ ကျုပ်တို့များ တိုင်ပင်ပါဦးတော့ အရီးရာ ဆိုလာမည့် ပါးစပ်များမှာ သောင်းကပ်ချေရော့မည်။

ရီးဆေးရိုးမှာ ပျိုးခင်း ကြဲပြီးပြီ။ သို့ကြောင့် လယ်ပြင်သို့ မသွားလျှင်လည်း ဖြစ်၏။ သို့သော် လင်းလာလျှင် လင်းလာချင်း ခြေထောက်များက လယ်ပြင်သို့ အလိုလို ဆွဲခေါ်ပြီးသား ဖြစ်နေသဖြင့် ငန်းပြား မပါ၊ ဓား ဗလာဖြင့် ကိုယ်ချည်းသက်သက် ခြေဦးလှည့် လာမိခြင်းဖြစ်၏။ လာမိသော်ငြား စိတ်ကမပါလှ။

••••• ••••• •••••

၂

ကြည့်လေရာရာ မျှော်လေရာရာတွင် မိုးခေါ်နေသော နှမ်းခင်းများနှင့် ဝါခင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ သည်အထဲတွင် ပျိုးခင်းလယ်ကွက်များမှ မြစိမ်းနု အကွက်ကလေးများ ပေါ်နေရာ မီးလောင်ပြင်မှ မြကမ္ဗလာနှင့် တူသေးတော့။ ဂွမ်းစိုင်များ ဟိုတစ်ဆုပ် သည်တစ်ဆုပ် လွင့်မျောနေဘိသို့၊ ဗျိုင်းများ ဟိုတစ်ကောင် သည်တစ်ကောင် ဟိုနားတစ်ခု သည်နားတစ်စု ရောက်နေကြသည်။ သူတို့ ရောက်နေသောနေရာသည် ပျိုးခင်း ကတွတ်ပေါက် ဖြစ်ချင် ဖြစ်မည်။ ရေသွားလမ်းတစ်လျှောက်လည်း ဖြစ်ချင်ဖြစ်မည်။

အချို့ပျိုးခင်းများတွင် အစိမ်းရောင် မပေါ်သေး။ ချိုးများ၊ ခိုများသည် မစိမ်းသေးသော ပျိုးခင်းများကို ချောင်းမြောင်းနေကြသည်။ ပျိုးထောင်နောက်ကျသူ အချို့ကား ယခုမှ တဟဲ့ဟဲ့ မောင်းနှင်ထွန်ယက်ဆဲ၊ လမ်းနားနီးသော လယ်ကွက်အချို့တွင် ထွန်စက် မောင်းသံများ တညံညံ။ ရီးဆေးရိုးသည် မုန်းမြောင်းပေါင်အတိုင်း လျှောက်လာခဲ့ရာ သူ့လယ်သို့ သွားရမည့် လမ်းခွဲ ‘ရှားပင်ပေါင်း’ သို့ ရောက်လာပြီ။ စိတ်မှာမူ လယ်ပြင်သို့ သွားရန် စိတ်ကူးမပေါ်သေး။

“ဗျို့ … ရီးဆေးရိုး၊ ဘယ်လဲဗျ”

မုန်းမြောင်းပေါင် အနောက်ဘက်မှ ရှားပင်ပေါင်း ပေါ်သို့ ဖြတ်လျှောက်လာသူ တစ်ယောက်က လှမ်းခေါ်ခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

“ဟ ထွန်းလှိုင်”

ရီးဆေးရိုး ဝမ်းသာမိ၏။

ထွန်းလှိုင်မှာ သူ့လယ်အထက် မြောင်းလက်တံသာခြားသော လယ်ပွဲမှ လယ်နီးချင်း ဖြစ်၏။

“ဘယ်လိုလဲဟ၊ ဝါခင်းတွေ၊ နှမ်းတွေကို ဒီလိုပဲ ကြည့်နေတော့မလား။ ကြာရင် သေကုန်တော့မယ်”

“ကျုပ်လည်း အဲဒါကို ‘ဆ’ နေတာဗျ”

အင်း ငါလိုလူ တစ်ယောက် တွေ့နေပါပကော ဟု ရီးဆေးရိုး ကျိတ်တွေးရင်း ကျိတ်ပြုံးပြုံးမိကာ “ငါတော့ ဖြစ်ချင်ရာဖြစ်၊ ရေသွင်းပစ်လိုက်ချင်ပြီကွာ” ခပ်ညည်းညည်း အဖော်စပ်သည်။

“ကျုပ်လည်း တစ်ခါတစ်ခါ ဒီလိုစိတ်ကူးမိတယ်ဗျာ၊ နှမ်းပင်လေးတွေ ကြည့်ရတာ သနားလာပြီ”

သို့စဉ်တွင် လယ်ပြင်သို့ သွားသောလမ်းမှ ရေနံ ဝနေသော ခမောက်ကြီး ဆောင်းလျက် လူတစ်ယောက် စိုက်စိုက် စိုက်စိုက်နှင့် လာနေသည်။ သူကား ထွန်းလှိုင်နှင့် လယ်ပွဲချင်း မျက်နှာချင်းဆိုင်နေသော မြောက်ဘက်လယ်ပွဲမှ ဘအုန်း ဖြစ်၏။

“နည်းနည်းပါးပါးများ မော့ကြည့်ပါဦးဗျ”

ထွန်းလှိုင် အသံပြုလိုက်မှ ကိုဘအုန်း လန့်သွားကာ မော့ကြည့်ရာက ‘ဟာ’ ခနဲ အော်၍ အပြုံးဖြင့် မေးသည်။

“ဘာလုပ်နေကြတာလဲ”

“မင်း လာမယ်ဆိုတာသိလို့ စောင့်နေကြတာကွ။ ကဲ မှန်မှန်ပြော၊ နှမ်းခင်းကို ရေသွင်းခဲ့တယ် မဟုတ်လား”

ကိုဘအုန်းသည် ရီးဆေးရိုး၏ အမေးကို မဖြေနိုင်သေး၊ မိုးပေါ်သို့ မော့ကြည့်သည်။ ဪ...အကြည်လင် လွန်နေသော မိုးပြာပြာပါတကား။

“ငိုချင်လျက် လက်တို့ လာမလုပ်နဲ့ဗျာ။ ဒီမှာ ရေလည်း သွင်းချင်၊ ရေလည်း မသွင်းရဲနဲ့ ရူးချင် သလိုလို၊ နှမ်းချင်သလိုလို ဖြစ်နေတာ”

ရီးဆေးရိုးနှင့် ထွန်းလှိုင်တို့ ပြိုင်တူ ရယ်မောကြ၏။

“ရူးတော့ မရူးပါနဲ့ဗျာ၊ သုံးယောက်ပြိုင်တူ ရေသွင်းလိုက်ကြရင် မကောင်းဘူးလား။ အဖော်လည်း ရတာပေါ့”

“ကောင်းတော့ ကောင်းသားကွ”

“ကောင်းတော့ ကောင်းသား လုပ်မနေနဲ့၊ သွင်းမှာဖြင့် သွင်းရအောင်။ နောက်သုံးရက်လောက်ဆိုရင် အထက် လယ်ပွဲတွေက စိုက်ခင်းခွဲဖို့ ရေသွင်းကြရင် လွယ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး”

ရီးဆေးရိုး စကားအဆုံးတွင် ကိုဘအုန်း ငိုင်နေ၏။ ရီးဆေးရိုးကို မော့ကြည့်ကာ ‘ ဟီး’ ခနဲ သွားဖြဲကာ ရယ်၏။ ထွေးမနိုင် မျိုမရ ဖြစ်နေပုံသည် သူ့မျက်နှာတွင် အထင်းသား ပေါ်နေသည်။

“ခုနတုန်းက ပြောတော့ ကောင်းတော့ ကောင်းသားဆိုကွ”

“အဟီး”

“မင်း မသွင်းရဲရင် ငါနဲ့ ထွန်းလှိုင် သွင်းမယ်ကွာ၊ ဘယ့်နှယ်လဲဟေ့ ထွန်းလှိုင်”

ထွန်းလှိုင်မှာ အဖော်ကောင်းရင် ငရဲသို့ပင် သွားရ သွားရ ဆိုသည့် အစားထဲကဟု ယုံကြည်ကာ ရီးဆေးရိုး လှည့်ကြည့်၏။

“ကျုပ်လည်း ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေတယ်ဗျ”

“တော်ပြီကွာ၊ မင်းတို့နဲ့ ကြာကြာစကားပြောရင် ငါရူးလိမ့်မယ်။ အဖော် မရှိလည်း နေပေစေတော့။ ငါ တစ်ယောက်တည်းပဲ သွင်းမယ်”

ရီးဆေးရိုးသည် ထွန်းလှိုင်နှင့် ကိုဘအုန်းအား ဆဲရေးတိုင်းထွာပြီး နောက်ကြောင်းသို့ ပြန်လှည့်လာသည်။ ပြန်လှည့်လာခြင်းမှာ အိမ်သူကို အကြောင်းကြားရန်နှင့် လိုအပ်သောပစ္စည်းများ ယူငင်ရန် စသည်တို့အတွက် ဖြစ်ပေ၏။

••••• ••••• •••••

၃

အိမ်တံခါးပွင့်နေသော်ငြား အိမ်ပေါ်တွင် ရီးကျီးဒန် မရှိပေ။ သို့ကြောင့် ရီးဆေးရိုးသည် ဆေးလိပ်၊ ရေနွေးကရားတို့ကို ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် တောင်းထဲထည့်သည်။ ထိုအခိုက်တွင် ရီးကျီးဒန် ရေအိုးရွက်လျက် ချောင်းထဲမှ တက်လာ၏။

“နှမ်းခင်း ရေသွင်းမလို့ဟေ့။ ဖြစ်ချင်ရာ ဖြစ်ပေစေဟာ၊ နှမ်းခင်းတွေ ကြည့်ရတာ စိတ်မချမ်းသာဘူး”

ရီးကျီးဒန်လည်း အကြံမပေးတတ်။

“အဖော်ရအောင် ဟိုကောင် အကြီးကောင်ကို ခေါ်သွားမယ်”

အကြီးကောင်ဟူသည် သူ့မြေးထီးများအနက် အကြီးဆုံးဖြစ်သော ကိုကိုကြီးဖြစ်၏။

“ဒီလိုဆိုလည်း ညနေကျမှ ထမင်းပို့ရင်း တစ်လက်စတည်း လွှတ်လိုက်ရ မကောင်းဘူးလား”

“အမေရေ၊ ကိုကိုကြီးရှိလား”

သမီးကြီး ချောစိန်၏ အသံဖြစ်၏။ ရီးကျီးဒန်သည် ထဘီရင်ရှားဖြင့် အိမ်ဝိုင်းတွင်း ဝင်လာသော မချောစိန်ကို လှမ်းကြည့်၏။

“သူ့ဘ ရေယူတဲ့ဆီကို ထည့်မလို့ အခုပဲ ပြောနေကြတာ။ မလာဘူးဟဲ့။ တွေ့ရင် မြန်မြန်လွှတ်လိုက်စမ်း”

မချောစိန် ခြေလှမ်းတုံ့သွားကာ “မနက်ကတည်းက ပျောက်သွားတာ အမေရဲ့” ရေရွတ်နေစဉ် ခြေရင်းအိမ်မှ ခွေးမ၏ အသံကို ကြားရ၏။

“မချောစိန်၊ တော့်သားနဲ့ အဖော်တွေ ပုတီးပင် ဘုရားထဲမှာ ကြက်တိုက်နေကြသတဲ့”

“ဟင်... ကြက်တိုက်နေတယ်”

ရီးဆေးရိုး၏ လှုပ်ရှားမှုများ ရပ်တန့်သွား၏။

“ခွေးမ ဘာပြောတယ်၊ မောင်ကိုကြီး ကြက်တိုက်နေတယ် ဟုတ်လား”

“ဟုတ်ပါ့တော်၊ အဖော်တွေက တရုန်းရုန်းနဲ့ပါတော်။ ကျုပ် ဟင်းရွက်ခူးရာက ပြန်ရင်း မြင်ခဲ့တာ”

“မိန်းကလေး နေ... နေ၊ နင်မသွားနဲ့၊ ငါသွားမယ်”

ရီးဆေးရိုးသည် ခေါင်းပြောင်ကြီးကို ဖုံးစရာ ဆောင်းစရာပင် မဆွဲနိုင် မယူနိုင်ဘဲ ကမန်းကတန်း ပြေးဆင်းသွား၏။ ပြေးဆင်းသွားရင်းကလည်း မြည်တမ်းသွားသေး၏။

“ရာရာစစဗျာ၊ လူကလေး လက်တောက်လောက်နဲ့ ကြက်တိုက်ရသတဲ့။ နိုင်ရင် သုံးပစ်မယ်၊ ရှုံးရင် အိမ်က ခိုးမယ်။ ဒါလား ကျောင်းသား၊ သိကြရောပေါ့ကွာ”

မချောစိန်သည် အိမ်ကပြင်အောက်တွင် ရပ်လျက်၊ ရီးကျီးဒန်ကမူ ကပြင်ပေါ်တွင်ရပ်လျက် ငေးမော ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။ ဒေါင်းတင်မောင်းတင် ထွက်သွားသော ရီးဆေးရိုး သူတို့ မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားလျှင် ရီးကျီးဒန်က ဦးစွာ လှုပ်ရှားလာ၏။

“မိန်းကလေး၊ ညည့်သားက ကြက်တိုက်ရအောင် တစ်ခါမှလည်း ကြက်မွေးချင်ကြောင်း ပြောသံမကြား ရပါကလား။ ဟုတ်မှ ဟုတ်ရဲ့လားအေ့”

“သူများ မွေးထားတဲ့ ကြက်နဲ့ အဖော်ကောင်းလို့ သွားတိုက်တာလားမှ မသိတာဘဲ အမေရာ”

သူတို့ သားအမိသည် လေးထပ်ကျောင်း ထန်းတော ဟိုဘက်ရှိ ပုတီးပင် မယ်ပွေးကောင်းမှု ပုတီးပင် ဘုရားဆီ လည်ဆန့်ကြည့်ကြ၏။ ကြည့်သာကြည့် လေ မမြင်ချေ။ ရီးဆေးရိုးကား ထန်းတောကို မဖြတ်၊ ကျောင်းဦးဘုရားနှင့် ဘုန်းကြီးကျောင်း ပရိဝုဏ်ကြား အုတ်လမ်းအတိုင်း ပုတီးပင်ဘုရား မြောက်ဘက်မုခ်သို့ လာခဲ့ရာ မုခ်ခုံးအောက် ရောက်သည်အထိ မည်သည့် အသံမျှ မကြားရ။ ရီးဆေးရိုး ရပ်ပြီး နားစွင့်သည်။ ဘေးမှ ဝိုင်းပြီး ညာသံပေးနေသံများကို မကြားရလျှင် ရှိစေ၊ ကြက်တောင်ပံရိုက်သံ တဖြုန်းဖြုန်း တဖြန်းဖြန်းကိုကား ကြားသင့်သည်။ သည်အရာလည်း မကြားရ။

သို့အတွက် အုတ်တံတိုင်းအတွင်းသို့ အသာကလေး ခေါင်းပြူကြည့်၏။ မမြင်ရ။ မရှိ။

“အာရုံခံ တန်ဆောင်းထဲမှာလား”

သည်နည်းလည်း မဖြစ်နိုင်ပေ။ ခွပ်သော ကြက် နှစ်ကောင်၏ ပစ်ခွပ်စဉ် အတောင်ပံချင်း ထိခတ်သံကို မုချ ကြားရမည်။ ယခု မကြားရ။

“ဘယ်လို ကြက်ပွဲပါလိမ့်”

ရီးဆေးရိုးသည် သူ ရပ်နေရာ၏ အင်္ဂါထောင့်တွင် ရှိသော ဘိုးပန်းညိုတန်ဆောင်းဘက်သို့ ငဲ့စောင်း ကြည့်ရင်း တံတိုင်းတွင်း ဝင်လာ၏။ တံတိုင်း မြောက်ဘက်အစပ်တွင် လူရိပ်လူယောင် မမြင်ရငြား၊ အသံ ကြားသလိုလို ရှိသဖြင့် တဖြည်းဖြည်း ချည်းကပ်လာ၏။

ဟုတ်ပြီ၊ လူသံ ကြားရပြီ။

“ဟုတ်ပြီကွ၊ ချပေးကွ၊ ကိုကြီးကွ”

ကြက်အမည်မှာ တစ်ကောင်တလေ ‘ကိုကြီး’ မှည့်ကောင်းမှည့်သည်။ သို့သော် ခင်မောင်မြင့် ဟူ၍ လည်းကောင်း၊ ထွန်းဆောင် ဟူ၍လည်းကောင်း ကြက် အားလုံးကို လူနာမည် မမှည့်တန်ရာ။ တန်ဆောင်းဘေးတွင် ရပ်ရင်း ဖြူဖွေးသောဆံတိုများ လွှမ်းနေသည့် ခေါင်းကို ရီးဆေးရိုး ကုတ်မိသည်။

“ချကွ ထွန်းဆောင်၊ ချပေး... ဟုတ်ပြီ၊ ပစ်ပြီး ပေါက်လိုက်။ ဟင်း ကိုကြီးကို မင်းတို့ မနိုင်တော့ဘူးလား”

အာရုံခံတန်ဆောင်း၏ မြောက်ဘက် ဝရန်တာကို သံပန်း၊ သံခက်များဖြင့် ကာရံထားရာ ရီးဆေးရိုး အသာကလေး ချောင်းကြည့်၏။ မောင်ကိုကြီးတို့ အရွယ် ကိုးနှစ် ဆယ်နှစ်သားကလေးတွေ လေးငါး ခြောက်ယောက် အုံနေသော အဝန်းအဝိုင်းမှာ ကြက် နှစ်ကောင်ခွပ်ရန် မဆိုထားဘိ၊ ကြက်တစ်ကောင်ပင် မနေလောက်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကြက်နှစ်ကောင်ကို အခွပ်ခိုင်းသော လောင်းကစားပွဲ မဟုတ်သည်ကား သေချာပြီ။ သို့ဖြစ်လျှင် သို့ဖြစ်လျှင်

ရီးဆေးရိုး၏ မှုန်မှိုင်းနေသော မျက်နှာသည် ချက်ချင်းကြည်လင်လာသည်။ မဆိုင်းမတွပင် သံပန်း ဝရန်တာကို ကျော်တက်လိုက်လေ၏။

••••• ••••• •••••

၄

ခွေးမ သတင်းပေးလိုက်သော ကြက်ဝိုင်းမှ လူများသည် သူတို့ဘေးသို့ လူသစ်တစ်ယောက် ရောက်လာသည်ကိုပင် သတိမထားမိကြ။

“ကိုကြီးက နိုင်မှာပေါ့ကွ၊ သူ့အတက်က ကောင်းတာကိုး”

“ကောင်းပေစေကွာ၊ လာ ချမယ်”

“ဒါမှ ခင်မောင်မြင့်ကွ”

သည်ကြက်ပွဲကား တွန်သောကြက်၊ အမောက်ပါသော ကြက်ချင်းတိုက်သော သက်ရှိတိုက်ပွဲ မဟုတ်ချေ။ သက်မဲ့ချင်း တိုက်သော သရက်သီးစိမ်း တိုက်ပွဲသာ ဖြစ်ပေ၏။ ခင်မောင်မြင့်မှာ ကိုကိုကြီးကို မဲ မည့်သာ မဲနေသည်။ သူ့သရက်သီးက ဖြူရော်ရော်နှင့် အသားမကျစ်။ မောင်ကိုကြီး သရက်သီးမှာ စိမ်းမှောင်ပြီး ‘ ဇောင်း’ ထနေသည်။ ကျစ်လည်း ကျစ်သည်။ ဝိုင်းအုံကြည့်နေသော ကလေးအားလုံးမှာ ပါးစပ်တွင် သရက်စေးလောင်သော အနာကိုယ်စီနှင့် ဖြစ်၏။ သူတို့၏ လုံချည်၊ အင်္ကျီတွင်လည်း အနက်ပြောက် အနက်စွန်းတွေနှင့်ချည်းဖြစ်သည်။

ရီးဆေးရိုးသည် တစ်ယောက်စီကို လိုက်ကြည့်ကာ ပြုံးနေမိ၏။ သူ ကြည့်နေဆဲမှာပင် တိုက်ပွဲစလေပြီ။

“ရယ်ဒီလားဟေ့”

“မရယ်ဒီသေးဘူးကွာ”

ကိုကိုကြီးမှာ ပြိုင်ဘက် ခင်မောင်မြင့် အသင့်မရှိသေးသောကြောင့် သရက်သီးအညှာဘေးတွင် ပေါက်ထွက်နေသော တက်မသဏ္ဌာန် အတက်ကလေးကို ပါးစပ်ဖြင့် မှေးထိန်းထား၏။ ခင်မောင်မြင့်မှာ အားယူနေဆဲ ရှိသေးသည်။ သရက်သီးအညှာ ဘေးဘက်သို့ တစ်လက်မခွဲ နှစ်လက်မခန့်ရှည်သော လှေတက်ပုံ တုတ်ချောင်းကလေးကို စောင်းလျှိုထားပြီး အစွန်းနှစ်ဖက်ကို ကြိုးဖြင့် ခတ်ထားသည်။ ကြိုးအစွန်းနှစ်ဖက်ကို လက်နှစ်ဖက်က ကိုင်ထားကာ သရက်သီးကို ကြိုးပေါ်မှာပင် ဦးစောက်ပြောင်းပြန် ချာချာလှည့်ပေးခြင်းဖြင့် အားယူထားသည်။

“ရယ်ဒီဟေ့”

“ရယ်ဒီဆိုရင် ချပြီဟေ့”

ကိုကိုကြီးသည် နှုတ်ခမ်းဖြင့် ထိန်းထားသော သရက်သီးကို လွှတ်လိုက်သည်။ ဦးစောက်ပြောင်းပြန် ချာချာလှည့်ကာ လိမ်ထားသောအလိမ်သည် ပြေနေပြီ။ သည်အားကို ယူ၍ သရက်သီးနှစ်လုံး ပစ်ဆောင့်ကြသည်။

“ဟာ” ခနဲ အော်သံနှင့်အတူ ခင်မောင်မြင့် သရက်သီး လက်မခန့် ပဲ့ထွက်သွား၏။

“လာ လာ ရသေးတယ်”

လည်သောအရှိန် မကုန်သေးသဖြင့် ကိုကိုကြီးက ခေါ်သည်။ ခင်မောင်မြင့် မငြင်း။ လက်က ‘ဆတ်’ ပေးသော အား၊ အလိမ်ပြေသော အားနှင့် သရက်သီး၏ အလေးအား အား သုံးအား ပေါင်းကာ ပစ်ဆောင့်လိုက်ရပြန်သည်။ ကိုကိုကြီး၏ အတက်သည် ခင်မောင်မြင့်ကို မထိ။ ခင်မောင်မြင့်၏ အတက်သည် ကိုကိုကြီး၏ သရက်သီးကို ထိသည်။ သို့သော် သရက်သီး မပဲ့၊ ခင်မောင်မြင့်၏ အတက် ကျိုးသွားလေ၏။

“ဟာ အသုံးမကျတဲ့ကောင်ပဲကွာ၊ အတက်ကို ပဲ့အောင်လုပ်ရတယ်လို့”

“ပေးပါ၊ ပေးပါ၊ အောင်သေအောင်သား စားရမယ်။ ငါတို့ကြက်ဖ နိုင်နိုင်၊ ရွှေဖလားနဲ့ ကြက်သားကိုင်”

ပွဲကြည့်ပရိသတ်တစ်ယောက်က ရှုံးသော ခင်မောင်မြင့်၏ သရက်သီးကို တောင်းယူသည်။ ပဲ့လက်စ နေရာမှ ဆွဲဖဲ့ကာ ပရိသတ် အားလုံးသို့ ဝေပေးရာ မြိန်ရှက်စွာ ဆားနှင့်တို့၍ ဝါးပစ်ကြလေ၏။ ရီးဆေးရိုး မှာ သူတို့အစား ကြားထဲက သွားကျိန်းနေမိ၏၊ ။

“ကဲ.. မင်းတို့လည်း သရက်သီး ကုန်ပြီ၊ ပြန်ကြရအောင်”

အနိုင်များသော ကိုကိုကြီးကပင် ပွဲသိမ်းစကားကို စတင်ဆို၏။

“မပြန်သေးဘူးကွာ၊ ငါ့မှာ တစ်လုံး ရှိသေးတယ်”

ကိုကိုကြီးနှင့် မတိမ်းမယိမ်းရှိသော သန်းထူးက ပုဆိုးထဲမှ သရက်သီးတစ်လုံး ထုတ်ပြရာ ‘ဖွတ်’ ဟု ပြိုင်တူအော်ကြ၏။

“ဘာဖွတ်လဲ၊ စိမ်းစားကောင်းကွ”

“သွားစမ်းပါ၊ တောစော်က နံနဲ့၊ ရေနံသီးကြီး”

သူတို့သည် သရက်သီးအစိမ်းကို ကိုက်ရိုး ကိုက်စဉ် ကိုက်ဖဲ့စားရသည်ကို အရသာရှိသည် မထင်။ ယခုနှယ် အတိုက်အခိုက်ကလေးနှင့် လှုပ်ရှား စိတ်ဝင်စားပြီးမှ ပဲ့ကျသော အပဲ့ကို စားရသည်ကမှ အရသာ ရှိသည် ထင်၏။ ရှုံးသူ၏သရက်သီးကို သရက်သီးဟု သဘောမထား။ ညောင်ကန်ကြက်ဖကြီး၊ ဥပန်း ကြက်ဖကြီး အမှတ်ဖြင့် ဂျိုးဂျိုးဂျွတ်ဂျွတ်မြည်အောင် ဝါးစားရသည်ကို ထူးကဲသော အရသာဟု ထင်ကြ၏။ သို့ကြောင့် အစိမ်းစား၍ ကောင်းသော သရက်သီး မျိုးချင်းသာ ဦးစားပေးကာ တိုက်ခိုက်ကြပေသည်။ ယခု သန်းထူး ထုတ်ပြသော သရက်သီးကိုကား မှည့်မှသာ အနည်းအကျဉ်း စားကြသည်။ ဤသို့ဖြင့် ပွဲသိမ်းလု ပွဲသိမ်းခင်တွင် သန်းထူးသည် စားမကောင်းသော သရက်သီးဖြင့် ပွဲဆက်ရန် ကြိုးစား၍ မအောင်မြင်သောအခါ တစ်နည်း လှည့်လာပြန်၏။

“ကိုကြီး၊ မင့်အတက် ငါ့ရောင်းကွာ”

“ဘယ်လောက်ပေးမလဲ”

“တစ်မတ်”

“ပေး” ဆိုကာ ပိုက်ဆံတစ်မတ် ဆွဲယူအပြီးတွင် ကိုကိုကြီးသည် “ဟေး” ခနဲအော်ရန် မျက်နှာကို မော့လိုက်၏။ မအော်ဖြစ်။ ရီးဆေးရိုး၏ ပြုံးနေသော မျက်နှာကြီးကို မြင်ရ၏။

“ဘ”

“ဘ ရေသွားယူမလို့၊ လူလေးကို အဖော်ခေါ်ရအောင် လိုက်ရှာတာကွ။ မင့် ရှာနေတာနဲ့ အချိန်တောင် လင့်နေပြီ”

“ဟုတ်ကဲ့ ဘ”

ကိုကိုကြီးသည် ထရပ်ကာ ပုဆိုးပြင်ဝတ်သည်။

သရက်သီးအဖတ်များ၊ ဆားမှုန့်များ ပုဆိုးထဲမှ တဖြောဖြော ကျကုန်သည်။ သရက်သီးထဲမှ အတက်ကို ဆွဲနုတ်ကာ သန်းထူးအား လှမ်းပေးသည်။

“ဒီကောင်က ရှားသားနဲ့ လုပ်တာကိုးကွ။ ခင်မောင်မြင့် မင်းက ဘာနဲ့ အတက်လုပ်လဲ။ ဝါးခြမ်းပြား ဟုတ်လား”

သူငယ်ချင်းများသည် ကိုကိုကြီး တိုက်တိုင်း နိုင်နေခြင်းမှာ အတက်ကောင်းသောကြောင့်ဟု အထင်ရောက်ပြီး အတက်ကို ဝိုင်းဝန်းဝေဖန်ရင်း နောက်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ကြ၏။

“ဘက ဘာပြုလို့ ရပ်ကြည့်နေတာတုံး၊ ဘတို့ ငယ်ငယ်တုန်းက အခုလို ကစားတာမျိုး မရှိလို့လား”

“ရှိပါသကော မောင်ရာ၊ ရပ်ကြည့်နေတာကတော့ ငါ့မြေး မသိတာရှိရင် ပြောနိုင်အောင် ရပ်ပြီး လေ့လာနေတာကွ။ ဘတို့တုန်းကဆိုရင် အခုလို ရှားနှစ်၊ မန်ကျည်းနှစ် ဘယ်ဟုတ်မလဲကွာ၊ ဇွန်းမြီးနဲ့ကို ချတာ”

“ဇွန်းမြီး၊ ဟုတ်လား ဘ”

မောင်ကိုကြီးသည် ဘနောက်တွင် ကွာကျန်ခဲ့ရာမှ လိုက်လာပြီး မေး၏။

“ဒါပေါ့ကွ၊ ငါးပိချက်ခပ်တဲ့ ကြေးဇွန်းအသေးလေးရဲ့အမြီးကို ချိုးပြီးယူ၊ ထိပ်ကားနေတဲ့နေရာကို မြနေအောင် ကျောက်နဲ့သွေး။ ဒါပေမဲ့ အတက်ကောင်းဖို့ထက် အလုံးကျစ်ဖို့၊ ပစ်တိုင်းစူးဖို့က အဓိကပါ လူလေးရာ”

မြေးအဘိုးသည် ရွာထဲသို့ ရောက်လာပြီ။ မောင်ကိုကြီးမှာ ပြောစရာ မကုန်သေးချေ။

“ဟုတ်တယ် ဘ၊ အတက်ဘယ်လောက် ကောင်းကောင်း အတက်ထားတာ နေရာမကျရင် အလကားပဲနော်။ ထိလည်း မထိတော့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စူးမလဲ”

“ဒါပေါ့ကွာ၊ ဒါပေါ့”

“ကြိုးလည်း ကောင်းဖို့လိုတယ်နော် ဘ”

“ပြန်လာသေးတယ်နော်၊ ကလေးနောက် လိုက်သွားတဲ့ ဘိုးအေပါ ကလေး ဖြစ်နေပြီ ထင်နေတာ”

အိမ်ဝိုင်းဝမှ စောင့်ကြိုနေကာ ရီးကျီးဒန် လှမ်းအော်နေသည်။ ရီးဆေးရိုးသည် မြေးကြီးအား အဖြေ မပေးနိုင်တော့ပါ။ “ဟုတ်တယ်ဟ၊ ကလေးတစ်ပိုင်း ဖြစ်နေလို့ ဒါလောက်ကြာသွားတာ” ဟု အလိုက်သင့် ပြောရင်း အိမ်ဝိုင်းထဲ ဝင်လာသည်တွင် ရီးကျီးဒန်က နောက်မှ ကပ်လိုက်လာရင်း “ကဲ ထမင်းစားပြီးမှ သွားပေတော့၊ မနက်စာ အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ” ပြောလေသည်။

“ကဲ လာ လူလေး၊ မင်းပါ တစ်ပါတည်း စားဟေ့” ခေါ်ကာ မြေးအဘိုးနှစ်ယောက် ထမင်းဝိုင်းသို့ ဝင်ထိုင်ကြသည်။ ထမင်းသုံးလေးလုတ် ခွံ့အပြီးတွင် ရီးဆေးရိုးသည် အိမ်အပြင်သို့ လှမ်းကြည့်သည်။ ရာသီဥတုသည် ထမင်းစား မပြီးမီပင် မြန်ဆန်စွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေပြီ။ မိုးသက်လေကလေး တအေးအေး ဆော်သွေးလာသည်။ မိုးသားတိမ်လိပ်များ ခဲတက် မည်းတက်လာသည်။

“ကျီးဒန်ရေ သိမ်းစရာရှိ သိမ်းဟေ့၊ မိုးလာပြီ ထင်တယ်ဟ”

“စိုစမ်းပါစေတော်၊ ဒင်းရွာလို့မှ ကျုပ် အစိုမခံနိုင်ရင်”

ရီးကျီးဒန်၏ စကားမဆုံးမီပင် စနေထောင့်မှ မိုးရော လေပါ အော်ချလာလေပြီ။ ကိုကိုကြီးက ထက၏။ ရီးဆေးရိုးမှာ တံစက်ကြောင်းမှ မိုးရည်အမျှင်တန်းကြီးကို ပြုံးမြူးလျက် ကြည့်နေရာက ထမင်းကို အပြေးအလွှား လက်စသတ်ပြီးလျှင် ခမောက်ဆောင်း၍ အိမ်ပြင်သို့ ထွက်လိုက်၏။

“ထမင်းဇဝ (စားဝ) ကြီးမှာ ဘာလုပ်မလို့လဲ”

“လယ်ပြင် သွားမလို့ဟ။ ဒါလောက် မိုးသည်းရင် နှမ်းခင်း ရေဝပ်မှာ စိုးရတယ်ဟ။ မတော်တဆ မြောင်းလည်း ကျိုးကျနိုင်တယ်။ ဩော်.. မေ့နေလိုက်တာ၊ မီးခတ်နဲ့ ဆေးလိပ် ပေးစမ်းပါဦးဟ”

နံနက်ပိုင်းက နေပူကျဲကျဲတွင် ချီတုံချတုံဖြင့် ကျောကော့နေခဲ့သော ရီးဆေးရိုးသည် ယခုအခါတွင်မူ သဲမဲစွာ ရွာချနေသော မိုးထဲသို့ မြူးထူးရွှင်ပျစွာ လှမ်းထွက်လာခဲ့လေ၏။

▢  ဆင်ဖြူကျွန်းအောင်သိန်း
📖 ကိုဆေးရိုး ပေါင်းချုပ်

ကချေသည်

❝ ကချေသည် ❞ 
  ( စံပယ်ဖြူနု )

နတ်ဒိုးသံကို အဝေးကပင် ကြားရသည်။ လေသင့်တိုင်း ဝေ့ဝဲလျက်ရှိသည့် စီခနဲ ထီခနဲ ထိုအသံမှာ အမှန်အားဖြင့် နတ်ပွဲစင်စစ်က လွင့်လာသည် မဟုတ်။ မာတို့ ဘေးအခန်းက ဖြစ်၏။ ထုံးစံအတိုင်း အားပါးတရ ဖွင့်ထားပုံရသော တေးချင်းသံမှာ သူတို့ နေထိုင်ရာ ခန်းလုံး ပြည့်လျှံရုံမျှမကဘဲ မာတို့ လျှောက်လာနေသည့် နှစ်တိုက်ကျော်အကွာ လမ်းထဲ အထိပါ ဖိတ်စဉ်လျက်။ တေးသံကျယ်ကျယ် ကြားလျှင် ထီသည်လား၊ ဈေးသည်လားဟု ပြေးကြည့်တတ်သော မာသည် ခုတော့လည်း ဘေးအခန်း၏ အသံကျယ်လောင်လောင် ကြိုက်တတ်သော သဘာဝကို သိခဲ့ပြီ။  မာ့အိမ်ရှင်အသစ်ထံသို့ မာ ရောက်ခဲ့သည်မှာ ကိုးလ ပြည့်တော့မည်လေ။

ဈေးခြင်းကို လက်ပြောင်းဆွဲလိုက်ရင်းက မာ ခြေလှမ်းကို သွက်သွက် လှမ်းမြဲလှမ်းသည်။ နေက မမြင့်လှသေး။ သို့သော် မာသည် ချွေးပြိုက်ပြိုက် ကျလျက်။ နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်ကို အုပ်ထားသော အကာအကွယ်က တစ်ဆင့် လေရှူရတာ မာ မဝချေ။ ပြီးတော့ ရာသီဥတုကလည်း မိုးမရှိတာနှင့် ပူလောင်လောင် ရှိလှသည်။ ချွေးထွက်သန်သော မာ့နဖူးပြင်မှ ချွေးစက်တို့သည် မိုးဦးမိုးပေါက်များ လိုပင် အပြိုင်အဆိုင် တလိမ့်လိမ့်စီး၏။ နားထင်စပ်ကို ဖြတ်၏။ မျက်တောင်ဖျားမှာ ခိုသီး၍ မျက်လုံးသို့တိုင် ဝင်လျှင် မာ အနေခက်လှသည်။

သို့သော်လည်း သူ့မှာ ခါတိုင်းလို လက်နှင့် အလွယ် မသုတ်ရဲ။ အကယ်၍များ ရှေ့က စိုက်စိုက်လျှောက်သည့် အိမ်ရှင်မ လှည့်ကြည့်ခိုက်နှင့် ကြုံလျှင် မာ အငေါက် ခံရလိမ့် မည်။ အင်း... ငေါက်တယ်တော့ မပြောနိုင်။ မာ့အိမ်ရှင်မက အပြောဆိုးသူ မဟုတ်။ လက်မသန့်စင်ရသေးခင် မျက်နှာအပါအဝင် မည်သည်ကိုမျှ မထိမကိုင်ရကြောင်း မာ နားဝင်အောင် လေသံအေးနှင့် ပြောလိမ့်မည်။ အနေ အေးဆေးသော မာ့အိမ်ရှင်မသည် ကျန်သည့် အရေးကိစ္စများတွင် အကဲမဆတ်လှသော်လည်း သည်တစ်ပူမှာတော့ သူတကာထက် မပိုတောင် နည်းနည်းမျှ မလျော့။

ဒါကြောင့် ..ဒါ ကြောင့်ပေါ့။

မာသည် အတွေးကို ဗြုန်းခနဲ ရပ်ပစ်လိုက်၏။

မရပ်၍ မဖြစ်။ ဆက်၍ ဆက်၍ တွေးလျှင် သည်တစ်နေ့ အလုပ်လုပ်ရာမှာ မာ့ ခွန်အားတို့ လျော့လိမ့်မည်။ အခုနေ အိမ်ပေါ် ပြန်ရောက်လျှင် မာ့လက်တို့ ဇယ်စက်ရတော့မည်။

••••• ••••• •••••

“မာရေ အသား ငါးတွေ သေချာသန့်နော်၊ အသား ငါးတင် မဟုတ်ပါဘူး၊ ဟင်းရွက်တွေလည်း သေချာ သန့်စင်အောင် လုပ်ပြီး ရေစစ်၊ ပြီးမှ တစ်ခုချင်း ပြန်ထုပ်ပြီး သိမ်းနော်၊ ကြားလား”

“ဟုတ်ကဲ့ အစ်မ”

"ပူတူးရေ လာ...လာ မျက်နှာသစ်ကြမယ်၊ သွားတိုက်ရမယ်၊ ပြီးရင် မနက်စာ စားမယ် လိမ္မာတယ်နော်”

“မာမာ”။ စူးခနဲ အသံလေးကြောင့် မာ ခေါင်းငဲ့ကာ ရယ်မောရသည်။ ပူတူးသည် မျက်နှာသစ်ရမှာ မကြိုက်။ အထူးသဖြင့် သွားတိုက်ရတာ မကြိုက်ချေ။ မျက်နှာသစ်တော့မည် ဆိုလျှင် “မာမာ” ဟု အသံကျယ်ကျယ်နှင့် အော်၍ မာ့ကို စစ်ကူခေါ်တတ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ မာ့လုံချည်စကို ဆွဲကာ သူ့အမေ လက်က လွတ်နိုးနှင့် မာ့နောက်မှာ ဝင်ပုန်းတတ်သည်။ မာ့ကိုမှ စစ်ကူတောင်း မရလျှင် အိမ်ရှေ့ခန်းက ဖခင်ထံ လွင့်ခနဲနေအောင် ပြေးတတ်မြဲ။ ‘ဖေဖေရေ’ ၊ ‘ဗျာရေ’ ဆိုသော အပြန်အလှန် ခေါ်သံထူးသံက အိမ်နောက်သို့တိုင် လွင့်လာတတ်သည်။ “မရဘူးနော်၊ အခု ပြန်လာခဲ့” ဟု ပြောရင်းဆိုရင်း အိမ်ရှင်မက ပူတူးနောက် လိုက်ကာ ပွေ့ချီ ခေါ်လာတတ်သည်။

ချစ်စရာ ကောင်းသလောက် ရံခါ ဂျီကျချင်တတ်သော ပူတူးနှင့် သူ့အမေတို့ မနက်ခင်းတိုင်း သွားတိုက်ဖို့ ကြံရင်း လုံးချာလည် လိုက်နေပုံမှာ မာ့အတွက်တော့ ကြည်နူးစရာ။ ပြီးတော့... ပြီးတော့လည်း...။

ရေပိုက်ခေါင်းကို ခပ်မြန်မြန်ဖွင့်ပြီး ကြက်သားထုပ်ကို ဇလုံထဲ ဖောက်ချလိုက်တော့ သက်ပြင်းချရန် မာ သတိမရတော့ချေ။ ကြက်သားကို ဆေးကြောသန့်စင်ပြီး အရိုး၊ အသား စသဖြင့် ဘူး နှစ်ဘူး ခွဲရသည်။ ဗမာကြက် တဲ့။ ကြီးလိုက်တဲ့ဈေး။ ရွာ ခြံဝင်းထဲ ပြေးလွှားနေကြမည်ဖြစ်သော ကိုရွှေကြက်၊ မရွှေကြက်တို့ကိုပင် မာ သတိရသေးတော့သည်။ မာ့မိခင်သည် အိမ်ခြံထဲတွင် ကြက်များ တစ်နိုင် မွေးတတ်သည်။ ချဉ်ပေါင်၊ ငရုတ် စိုက်တတ်သည်။ သူ့ကြက်များ ရန်ကုန်မှာ အင်မတန် ဈေးကောင်းနေကြောင်း အမေ သိလျှင် အံ့သြတကြီး ဖြစ်မလား မသိပါ။

အိမ်ရှင်မခမျာတော့ ဗမာကြက်၊ ဆိတ်သား၊ ဝက်သား၊ ငါးရံ့၊ ငါးကြင်း၊ ပုစွန် စသဖြင့် တစ်ပတ်စာ အသားဝယ်လျှင် “ဆင်မိသားစုလိုက် အိတ်ထဲက ခုန်ထွက်သွားပြန်ပြီ”ဟု ညည်းပြော ပြောတတ်သည်။ “ပိုက်ဆံဆိုတာလည်း ဝင်ဖို့သာ ကြာတာ၊ ပြန်ထွက်တော့ဖြင့် အလွယ်လေးရယ်” တဲ့။ မာ့မှာ ဈေးခြင်းတောင်းဘေးက ကိုင်၍ မောလျပြုံး ပြုံးနေရတတ်သည်။

နေစား စရိတ်ငြိမ်းနှင့်မို့ တစ်လတစ်လ မာ ပြန်ပို့နိုင်သော ငွေလေး တစ်သိန်းခွဲ မပြည့်တပြည့်ဆိုတာသည် အမေ့အတွက် ဆင့်ပါးစပ် နှမ်းပက်သလိုများ ဖြစ်နေတော့မလား။ မာလည်း ဒီ့ထက် ပိုမတတ်နိုင်။ အမေ့ကိုတော့ဖြင့် အားနာပါရဲ့။ သို့ပေမဲ့ ဖြစ်သမျှအကြောင်း ဆိုတာသည် အမေ့အစီအမံကနေ အစပြုလာခဲ့တာမို့ တစ်ခါတစ်ရံတော့ အပြစ်တင်လိုစိတ်နှင့် မာ နောက်ကြောင်း အေးနေတတ်သည်။ အမေ့ဘာသာ ဖြေရှင်းလိမ့်မှာပေါ့ ..။

မာသည် ရေခဲသေတ္တာ အခဲခန်းကို ဖွင့်ကာ အသားဘူးများ စီကာစဉ်ကာ ထည့်လိုက်သည်။ အအေးငွေ့က မျက်နှာကို ခပ်သာသာ ထိ တော့ အပြင်ပူ၊ အတွင်းပူနှင့် လောင်နေသော မာတစ် ယောက် အပူရိပ်ကို တစ်ခဏ မေ့လျော့ကာ စိတ်ကြည်သွားသည်။ အအေးခန်းထဲ ကိုယ်သေးသေးလေး ကျုံ့ပြီး ဝင်ထိုင်နေလိုက်ရ။ ဒါမှမဟုတ် စိတ်ဆိုတာကို တစ်ရက်လောက် ဖြုတ်ထည့်ထားလိုက်ရ။ မာ့အတွေးကို အိမ်ရှင်မ သိလျှင်တော့ ကလေးကျနေတာပဲဟု ရယ်မောမလား။ တကယ်တော့ မာသည် ကလေးဘဝကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် မရခဲ့ဖူး၍ အသက် ၂၀ ကျော် ၂၅ နှစ် အတွင်းမှာမှ ကလေးဆန်ချင်လာသော မိန်းကလေးမျိုး ဖြစ်လိမ့်မည်။ အိမ်ရှင်မနှင့် ခင်ပွန်းတို့ အလုပ်သွားချိန် ပူတူးကို ထိန်းကျောင်းရလျှင် တီဗွီက လာသော သီချင်းများနှင့် မာ ခုန်ပေါက်ကပြနေတတ်သည်။ လက်ခုပ်လက်ဝါး တီး၍ ရယ်မောနေသော ပူတူးတစ်ယောက် မာ ရုတ်တရက် ထိုင်ငိုပြန်လျှင် ဘယ်ကဘယ်လိုဖြစ်မှန်း နားမလည်ရှာချေ။ သူပါ လိုက်ငိုမည် ပြင်တော့ မာ့မှာ ကမန်းကတန်း မျက်ရည်သုတ်ရသည်။ ပူတူးကို ချော့မော့ရသည်။ မမ လွမ်းလို့ပါ ပူတူးရယ်...။

“မာရေ နို့ထမင်းလေး ထည့်ပေးပါဦး ပူတူးကို ကျွေးရအောင်”

မျက်နှာသစ်ရမှာ မကြိုက်သလောက် အစား ကြိုက်သော ပူတူး၏အသံမှာ မနက်စာဝိုင်းတွင် ရွှင်၍နေသည်။ မနေ့ညက နှာခေါင်းနည်းနည်း ပိတ်ချင်သော ပူတူးသည် လူကတော့ အရွှင်မကျ။ အဆော့လည်း မပျက်။ သူ့အတွက် လုပ်ပေးထားသော နို့ထမင်း နည်းနည်း၊ မိဘများပန်းကန်ထဲက ထမင်းဆီဆမ်း နည်းနည်း၊ ကြက်ဥကြော် နည်းနည်း စသဖြင့် ထုံးစံအတိုင်း ဟိုတို့ဒီတို့။

“မာ ပြီးရင် ထမင်းတစ် ခါတည်း ဝင်စားလေ” 

“ဟုတ်ကဲ့” ဟု တုံ့ပြန် လျက် မာ ထမင်းခူးသည်။ ဖြူဖွေးကော့ပျံသော ထမင်းအိုးကို ငုံ့ကြည့်ရင်းက အမေ့အိမ်က ထမင်း၏ အရောင်အဆင်းကို စိတ်မှတ်မဲ့ပင် ပြေးမြင်သည်။ “နေဦး မေးမယ် မေးမယ်နဲ့၊ မနေ့က အိမ်ကို ဖုန်းဆက်သေးတယ်ဆို၊ မာ့သမီးလေးရော နေကောင်းရဲ့လား”

“သမီး ဖျားနေတယ်တဲ့ အစ်မ”

မာ့လေသံမှာ ပုံမှန်။ မျက်လုံးများကမူ ထမင်းအပူငွေ့ ရိုက်ခြင်းနှင့် နှောကာ ခဏမျှ ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်လေသည်။

••••• ••••• •••••

နတ်ဒိုးသံမှာ နံရံကို ထွင်းဖောက်လျက် မာတို့ အခန်းဘက်သို့တိုင် ညံမြဲ။ တစ်နေကုန်များ ဖွင့်နေတော့မလားပဲဟု အဝတ်ပုံတစ်ထပ်ကို မီးပူတိုက်ရင်းက မာ တွေးနေသည်။ သီချင်းဖွင့်တာတင် မကပါဘူးတော်။ သီချင်းပြင်ပကနေ ငြာသံပေးသည့် “ဟိတ်... ဟိတ်” ကပါ တွဲလျက် ပါလိုက်သေးသည်။ အသံမှာ ခပ်စူးစူး ခပ်ကျယ်ကျယ်။

အိမ်ရှင်မ ပြောတာတော့ သူတို့တစ်တွေဟာ နတ်ပွဲများ ဆို ရှေ့ဆုံးက ရောက်နေကျတဲ့။ ခုတော့ ဘယ်နတ်ပွဲမှ မရှိလို့ အိမ်မှာပဲ သီချင်းဖွင့်နေကြတာ ဖြစ်ရင် ဖြစ်မှာတဲ့။ ဟုတ်၊ မဟုတ်တော့ မာ မသိ။ နတ်ချင်းများ ဆက်တိုက် ဆိုသလို ဖွင့်တာ နှစ်ရက်ရှိပြီ ဆိုတာပဲ သိတော့သည်။ တစ်ခါ ဖွင့်ပြန်လျှင် နှစ်နာရီလောက် ကြာတတ်သည်။ ပြီးလျှင် တစ်ခဏ နား။ စိတ်ကူးပေါ်လျှင် ပေါ်သလို အစကနေ တစ်ခေါက် ပြန်ကျော့၏။ သူတို့သီချင်းများမှာ နဂိုကတည်းက မာ နားမစွဲလျှင်လည်း အလွတ်ရမည့်ကိန်း။

မာတို့ ရွာမှာတော့ နတ်ပွဲဆိုသည်မှာ ကလေးများ၏ ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲနှင့် အလားတူသည်။ အမေတို့ လူကြီးများလို ကိုးကွယ်ယုံကြည်မှု ဆိုတာလည်း မသိ။ နတ်က မ,သလား၊ မ,မဘူးလား သူတို့ မသိ။ နတ်ဒိုးသံ ကြားရာအရပ် ဒုန်းစိုင်းပြေး၍ တစ်နေကုန် မော့ငေးရသည်။ မုန့်ပဲ သရေစာလေးများ စားရသည်။ နတ်ဝင်သည်များ က,တာ၊ ခုန်တာ အားပေးရသည်။ နတ်ဝင်သည်တွေတင် မဟုတ်။ ရွာက မိန်းမများလည်း ဝင်က,တတ်သေးသည်။ က,တယ်လို့ မခေါ် နတ်ဝင်တယ်ဆိုတာပဲ။ တစ်ကိုယ်လုံး ယိမ်းထိုးကာ ခုန်ပေါက်ကသော မိန်းမများ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ နတ်ဝင်နေသည် ဆိုတော့ မာက အကောင်လိုက်များ တွေ့ရမလား ရှာမိသေးသည်။ အမေ့ကိုတော့ ထိပ်ခေါက်မှာ စိုး၍ မမေးရဲ။ တစ်ချီတော့ အမေကိုယ်တိုင် နတ်ဝင်လေသည်။ ဘာနတ်လဲတော့ မာလည်း မမှတ်မိပြီ။ အမေက,တာ အင်မတန် ကြည့်လို့ကောင်းတာသာ အမှတ်ရသည်။ အမေသည် ယိမ်း၍ ယိမ်း၍ က၏။ မျက်လုံးများက ဝင်းဝင်းလက်လက်။ မျက်နှာတွင် မာန်အပြည့်။ တင်းတင်းစေ့သော နှုတ်ခမ်းများကလည်း မာ့ကို အံ့ဩစေသည်။ အမေသည် မာ့အမေ မဟုတ်တော့သလို။ သောက်ခြင်းနှင့် ရမ်းခြင်း အရည်အချင်းက လွဲ၍ ပြစရာ မရှိသော ခင်ပွန်းနှင့် လူမမည် သားသမီး သုံးယောက် ရှိသော ဖတ်သီဖတ်သီ မိန်းမတစ်ယောက် မဟုတ်တော့ သလို။ အခြားကမ္ဘာက မိန်းမတစ်ယောက်လို။ အမေ.. အမေဟာ မာ့အမေ မဟုတ်တော့ဘူးလား။ နတ်သမီးလား... ။

အမေ့ကို မေးတော့ ထုံးစံအတိုင်း ထိပ်ခေါက်ခံရသည်။ မာသည် အမေ ဘာကြောင့် မာ့အမေးကို မဖြေမှန်း နားမလည်သော်လည်း နတ်ပွဲများဆိုလျှင် ရှေ့ဆုံးက ရောက်မြဲ။ နောက်ဆုံး ရောက်ဖြစ်တာတော့ အသက် ဆယ့်နှစ်နှစ်ကျော် ထင်ပါရဲ့။

မြူးကြွမြိုင်ဆိုင် ဆိုသံ တီးသံများကြားမှာ မာ အငေး ကောင်းဆဲ နတ်ဝင်သည်က မာ့ထံ လက်ညှိုးထိုး၏။ သူ မာ့ဆီ တိုးကပ် လျှောက်လာလျှင် မိတ်ကပ်ထူလပျစ်နှင့် မျက်နှာကို ကြောက်လန့်၍ ထွက်ပြေးခဲ့ရသည်။ “လိပ်ပြာ လှလို့ ရွေးတာပဲအေ၊ ဒါများ ကြောက်စရာလား” ဟု အမေ က ပြောသော် မာ အံ့သြသည်။ လိပ်ပြာလှသတဲ့။ မာက လိပ်ပြာလှသတဲ့။ နတ်က ဘယ်လိုများ မြင်သလဲ။ လိပ်ပြာကရော ဘယ်နားမှာ နေနေတာလဲ။

လှပသော မာ့လိပ်ပြာသည် မာ့ကို ရွာမှာ အချိန် ကြာကြာထားလိုပုံ မရပေ။ ထိုနှစ်၏ ဆောင်းဦးမှာပင် ရွာကို မာ စွန့်ခဲ့ရသည်။ အမေ ထည့်ပေးလိုက်သော ကြီးတော်ကြင်၏ နောက်သို့ ကုပ်ကုပ်လိုက်ကာ ပထမဆုံး အလုပ်ရှင်အိမ်သို့ ရောက်ခဲ့ရသည်။ သည်လိုနှင့် တစ်အိမ်၊ နောက်တစ်အိမ်။ သည်အိမ် မရောက်ခင် နေခဲ့ရသည့် နောက်ဆုံး အိမ်ကတော့ မာ့အတွက် ဒုက္ခ အရောက်ဆုံးအိမ်ပါပဲ။ မာ့မှာ ခင်ပွန်း ရှိတာ၊ သမီးလေး ရှိတာလည်း သိလျက်နှင့် အိမ်ရှင့်ယောက်ျားမှာ သူ့ အမျိုးသမီး လစ်တိုင်း တို့ချင်ထိချင်တတ်သည်။ ပခုံးလေး ပွတ်သပ်တာပဲ၊ ခေါင်းကလေး ပုတ်တာပဲဟု မာ သဘောထား၍ မရချေ။ ငယ်ကတည်းက ထစ်ခနဲရှိ လက်ပါချင်သော စိတ်မျိုးနှင့် ကိုယ်က တစ်ခုခု မလုပ်မိခင် အကြောင်းရှာပြကာ အလုပ်ထွက်ရသည်။

မာ့အိမ်ရှင်မ အသစ်ကတော့ ညီအစ်မသဖွယ် ရင်းနှီးလာသည့်အခါ မေးပါသည်။

“မာက ငယ်ငယ်လေးနဲ့ ဘယ်လိုလုပ်များ အိမ်ထောင်ကျလိုက်တာလဲ၊ အိမ်ထောင်ကျတော့လည်း ရွာမှာ မိသားစု အတူနေရတာလည်းမဟုတ်ဘဲနဲ့”

“အမေပေါ့”

အမေ့ အကြောင်း ပြန်ပြောရတိုင်း မာ့ရင်မှာ တဆတ်ဆတ် ခုန်လာတတ်သည်။ ဝမ်းနည်းစိတ်နှင့် ဒေါသမှာ မာ့ကို တစ်လှည့်စီ အုပ်စိုးနေတတ်သည်။

“ကျွန်မ ၁၇ နှစ်လောက်က ရွာခဏပြန်လည်တုန်းကပေါ့ အစ်မရဲ့၊ အမေက နင်လည်း အပျိုဖြစ်နေပြီ၊ ရန်ကုန်မှာ ဒီအတိုင်း အလုပ်လုပ်နေတာ စိတ်မချဘူး။ ရွာမှာပဲ ယောက်ျားပေးစားတော့မယ်တဲ့။ ကျွန်မ အခု ယူထားတဲ့ ယောက်ျားပေါ့။ အမေက တော့ အမေ့တွက်ကိန်းနဲ့ အမေ။ ဒီယောက်ျားက ရွာမှာတော့ မိဘတွေက နည်းနည်းရှိတယ်ပေါ့ အစ်မရယ်။ အဲဒါ အမေက အတင်းလှော်ပြီး ကျွန်မကို ပေးစားတာပဲ။ ဟိုလူကလည်း ယူတာပေါ့၊ ပြောရရင် ကျွန်မက ရန်ကုန်မှာ အနေကြာတော့ ရွာ ကောင်မလေးတွေလိုလည်း မဟုတ်ဘူး၊ ဟိုသင်း... နည်းနည်း ကြည့်ကောင်းတယ်ပေါ့”

မာ ရယ်တော့ အိမ်ရှင်မကလည်း လိုက်၍ ရယ်သည်။

“အဲဒါနဲ့ ဟိုလူကလည်း ကျွန်မကို ယူချင်၊ ကျွန်မက လည်း အမေ့စကား နားယောင်ပြီး ယူလိုက်တာပေါ့။ ယူပြီး ဘာများကြာလို့လဲ၊ ကလေး ရလာတာပဲ။ နောက်တော့လည်း အမေ့လူဟာ ဘာမှ လက်ကြောမတင်းတဲ့ ငပျင်းဆိုတာ အမေရော ကျွန်မရော သိလာတာပဲ။ သူ့မိဘတွေကတောင် စိတ်ညစ်လို့ ဖြစ်ချင်ရာဖြစ် ပစ်ထားကြတာလေ။ ဒါပေမဲ့ သိလာတော့ရော ဘာလုပ်မလဲ အစ်မရဲ့။ ကျွန်မမှာ သမီးလည်း ရှိခဲ့ပြီလေနော်။ ဒါနဲ့ သူတို့ကို ရွာမှာ ထားရစ်ပြီး ရွာကနေ နောက်တစ်ခါ ထပ်ထွက်လာတာပဲ”

“အဲဒီတုန်းက သမီးက ဘယ်လောက်ရပြီလဲ”

“ခြောက်လတောင် မပြည့်သေးပါဘူး အစ်မရယ်”

သမီးကို ချန်ရစ်ခဲ့ရသည့် မနက်ခင်းကို မာ ပြန်မတွေးချင်။ တစ်လမ်းလုံး နို့အုံတင်း၍ နို့ရည်စိမ့်လာတိုင်း၊ ကိုက်ခဲမှုကို ခံစားရတိုင်း မျက်ရည်ကျရပုံကို ပြန်မတွေးချင်။ သမီး၏ ငိုသံသည် မာ့ အသည်းကို ဆုပ်ခြေခဲ့သည်။ ထိုထိုသော ငိုသံသည် ငရဲ ဖြစ်၏။ ဆူးပန်းခင်းလည်း ဖြစ်၏။ နောက်ကျောသို့ မာ ငဲ့မကြည့်။ ငဲ့ကြည့်၍ စိတ်ယိုင်လျှင် ဒုက္ခရောက်မည့်သူမှာ မာ့သမီးလေးပါပဲ။ မာသည် မြေကို ဖိနင်းကာ သူ ကျင်လည်မြဲ လောကသို့ နောက်တစ်ကြိမ် တိုးဝင်လာခဲ့သည်။

“မာမာ”

ပူတူး ခေါ်သံကြားတော့ မာသည် ပစ္စုပ္ပန်သို့ လုံးလုံး လျားလျား ပြန်ရောက်လာသည်။

“အွန်း.... ဒီနား မကပ်နဲ့ ပူတူး မီးပူကြီးနဲ့”

မာက မီးပူခလုတ်ကို ပိတ်၍ ဝေးဝေး ရွှေ့ကာ ပူတူးကို ပွေ့ချီလိုက်သည်။ နှာရည်စိမ့်ယိုနေသေးသလား စူးစမ်းရသည်။ အိမ်ရှင်မ မှာကြားခဲ့သည့်အတိုင်း ဆေးရည်စက်ကို အင်္ကျီစလေးပေါ် တို့ပေးရသည်။ ခြေဖဝါးလေးကို ဆေးပရုတ် လိမ်းပေးရသည်။ ဒိုင်ဗာအသစ် လဲပေးရသည်။ သေးခံဖျာပေါ် ပက်လက်လှဲလျက်ကပင် တလှုပ်လှုပ် ဆော့ချင်နေသော ပူတူး ကို မြှူရင်း မာ မျက်ရည်စိမ့်လာသည်။ ခုနေ ကိုယ်ပူနွေးနေသည့် သမီးလေး ဘာများ လုပ်နေရှာမလဲ။ အိပ်နေမလား။ ဘွားအေ ရင်ခွင်ထဲမှာ မှိန်းနေမလား။ ပြုစုယုယ မည့်သူ မအားလပ်၍ တစ်ယောက်တည်းများ ငြိမ်ကုပ်ကုပ် နေရရှာမလား။ အားရှိတာလေးတွေများ စားရရှာရဲ့လား။

လွန်ခဲ့သည့် ဆောင်းရာသီမှာ တစ်ကြိမ်တစ်ခါ ပြန်တွေ့ပြီးကတည်းက အိမ်အပြန်လမ်း ဝေးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သော မိခင်ကို သမီးကလေး သတိရနေမလား။ မာ မသိပါ။

••••• ••••• •••••

“ပူတူး ဒီနေ့ အစား ကောင်းကောင်း စားရဲ့လား”

သူ့မိခင် ပြောလိုက်သော စကားထဲက နာမည်ကြောင့် ဖြစ်လိမ့်မည်။ ပူတူးက မာ့ရင်ခွင်ထဲမှ နေ၍ “အွန်း” ဟု အသံပြုလိုက်သည်။ စကားပြော နောက်ကျသည့်အထဲ ပါသော ပူတူးသည် လူကြီးများ ပြောသမျှကိုတော့ ကောင်းစွာ နားလည်ပုံပြလေသည်။ ရံခါ စကားသံ တစ်စွန်းတစ်စနှင့်၊ ရံခါတော့ အမူအရာနှင့်။

“စားတယ် အစ်မ၊ မနေ့ကတော့ ပါးစပ်ပျက်တာ နေမှာပါ။ ဒီနေ့ အရင်လိုပဲ ထမင်းကျွေးရတာ အဆင် ပြေတယ်”

“စားရင် ပြီးရော။ အလုပ်သာ လုပ်နေရတယ် အစားမှ ကောင်းကောင်းစားပါ့မလားလို့ စိတ်ကဖြောင့်တာ မဟုတ်ဘူး”

စိတ်က ဖြောင့်တာ မဟုတ်ဘူး ဆိုသော စကားသံသည် မာ့ရင်ကို ထုတ်ချင်း ခပ်သွား၏။ မာသည် ပူတူးကို ချီထားလျက်က ပေါ့လျပ်လျပ် လွင့်ပါးသလို ထင်မိသည်။ အမေ့အိမ်အထိ၊ အဖျားရှိနေသေးသည်ဆိုသော သမီးလေး နံဘေး အထိ။ ပြောရမလား၊ အခုနေ ပြောလိုက်ရတော့မလား။ မာ ရွာပြန်ချင်ကြောင်းလေ။

မီးဖိုပေါ်က ကြက်သား အိုးမှာ ပွက်ပွက်ဆူလျက် ရှိသည်။ မာ့အိမ်ရှင်မသည် မနက်ဘက် သူတို့လင်မယား အလုပ်သွားလျှင် ယူမည့် ထမင်းဘူးအတွက် ကိုယ်တိုင်ပင် ချက်ပြုတ်တတ်၏။ မာက ဘေးမှ ကူရုံ။ ပြောသာ ပြောရသည်။ ပူတူးနှင့်တော့ ကူဖို့လည်း သိပ်မလွယ်လှ။

ပူတူးသည် မာ့ကို ခါးထစ်ခွင်လိုက်လျှင် ပြန်ဆင်းလိုသူ မဟုတ်။ တစ်နေကုန် အတူနေဖန်များတော့ မာသည် သူ့အတွက် ကလေးထိန်းအဖြစ်သာမက အစ်မသဖွယ် ၊ ကစားဖော်သူငယ်ချင်းသဖွယ်လည်း ဖြစ်နေပုံရသည်။ ဒါနှင့်ပင် အိမ်ရှင်များ အလုပ်က ပြန်ရောက်သည့် ညချမ်းအခါ မှာလည်း မာ အနားမရ။ ပူတူး အိပ်ချိန်ဆိုလျှင်တော့ မာ သိပ်စရာ မလို။ ပူတူးကို သူ့အမေ သိပ်ချိန်သည် မာ့ အတွက် လွတ်လပ်ရေးကာလ အစပြုချိန်။

နေ့ခင်းဘက်တော့ မာ ကိုယ်တိုင်ပဲ ပူတူးကို သိပ်ရသည်။ ပူတူး အိပ်လျှင် တောက်တိုမည်ရလေးများ လုပ်ရကိုင်ရသည်။ အဝတ် ခြောက် ရုပ်သည်။ မီးပူတိုက်သည်။ ပူတူး၏ သေးစို အဝတ်များ လျှော်သည်။ တံမြက်လှည်းသည်။ မောလာလျှင်တော့ ပူတူးနံဘေးမှာ မာလည်း ထိုးအိပ်တော့သည်။

နေ့ခင်းကတော့ ပူတူး အိပ်ချိန်တွင် မာ လိုက်မအိပ်ချေ။ အမေ့ထံ ဖုန်းခေါ်ရသည်။ သမီး နေကောင်းပြီလား အမေ။

“ဘယ့်နှယ်လုပ် ကောင်းဦးမလဲအေ၊ ဆေးတော့ တိုက်ထားတယ်။ လူက မလန်းသေးဘူး၊ အစားလည်း ကောင်းကောင်း မဝင်ဘူး”

“သူ ကြက်ဥ ကြိုက်တယ်မဟုတ်လား အမေရဲ့၊ ကြက်ဥပြုတ်တို့ ဘာတို့တောင် မစားဘူးလား”

“ကြက်ဥတောင် တို့တိ တို့တိပါဆို နင့်သမီးဟာ”

“ဒုက္ခပဲ၊ သမီး ပြန်လာလို့လည်း မရဘူး”

“ဘာလို့တဲ့တုံး၊ ပြော ကြည့်ပေါ့၊ ဒါလေးတောင်မရဘူးလား”

“အမေကလည်း သိတဲ့အတိုင်း ကိုဗစ်နဲ့ဟာ၊ ဘယ်အိမ်ရှင်က အပြင်ပေးထွက်မလဲ၊ ရွာပြန်မယ်ဆို ပိုဆိုး”

“ထပ်တော့ ပြောကြည့်ဦးပေါ့အေ၊ မရလည်း မပြန်နဲ့၊ ရလည်း ပြန်လာခဲ့ပေါ့၊ မပြန်ရလည်း မပူနဲ့၊ ကလေးဆိုတာ ဒီလိုပဲ ကျောပူခေါင်းပူ ဖြစ်တတ်တာပဲ၊ တော်ကြာနေ ကောင်းသွားလိမ့်မယ်၊ သိပ်ပူမနေနဲ့။ ဒီမယ် ညည်းသာ ပူတာ၊ ဖအေလုပ်သူက ဟိုဘက်ရွာ သွားပြီး မူးပြဲနေတာများလားတောင် မပြောတတ်ပါဘူးအေ၊ ပြန်မလာတာ နှစ်ညတောင် ရှိပေါ့။ ငါ့မှာ နင့်ညီမ လင်မယားက ဒီကောင့် အိမ်ပေါ်က နှင်ချလိုက်တော့ ဆိုတာတောင် ငါ့မြေးပါ ခေါ်ဆင်းသွားမှာစိုးလို့ မပြောရဲဘူး၊ ကြည့် မရတော့တာတော့ အမှန်ပဲဟဲ့”

အမေပဲ ဟု အစချီ ပြောမည်ပြင်ပြီးမှ စကားလုံးပေါင်း တစ်သောင်းခြောက်ထောင်ကို မာ အလျင်အမြန် မျိုချလိုက်သည်။ ထုတ်ပြောတော့ရော မာ ပျော်ရမှာမို့လား၊ အမေ့အတွက်ရော ပျော်စရာ ဟုတ်လို့လား။ ဘယ်သူမှ စိတ်ချမ်းမြေ့စရာ မရှိတဲ့ အနာဟောင်းကို မာ ဘာလို့ ပြန်ဆွမလဲ။ ဆုံးပါး နှင့်ရှာသော အဘွားလုပ်သူ ဆုံးမဖူးတာတော့ လူဟာ သံသရာကြွေးပါရင် ဆပ်ရသတဲ့။ မာ့ အကြွေးးကရော ဘယ်တော့ ကျေမလဲ။ သမီး၏ အကြွေးကရော မာတို့ကို အမိအဖ တော်စပ်ရခြင်းလား၊ မိတစ်ကွဲ ကြီးပြင်းရခြင်း လား။ မာ မသိပြီ။

“သမီးရေ” ဟု မာ ခပ်ရွှင်ရွှင် ခေါ်တော့ သမီးက “အမေ... အမေ”တဲ့။ အသံနွမ်းကလေးမှာ သနားစရာ၊ ထွေးဖက် ထားချင်စရာ။ သူ့ခမျာ ဖျားနာလျက်က အမေ့အသံကြားတော့ ပျော်ရှာပုံပဲ။ မေးခွန်းများကလည်း မနည်းမနော။ ပြောစရာလည်း တစ်ပုံတစ်ပင်။ “အမေ မုန့်မုန့် သွားဝယ်တာ ဒီတစ်ခါ တအားကြာတာပဲ” ဆိုတော့ မာ့ရွှင်လန်း ဟန်က ရုတ်ခြည်း ပျောက်ဆုံးရသည်။ ဆောင်းရာသီ ရွာက ပြန်အထွက်မှာ ပြောခဲ့ဖူးသော စကားကို သမီး မေ့ပုံမရ။ မာ့ ရင်ညွှန့်က စူးခနဲ အောင့်နာ၏။ သို့သော် မာ ရယ်မောခဲ့သည်။

နေ့ခင်းက အသံများဆီ စိတ်ရောက်နေသော မာ့အာရုံကို ပြန်လည်ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်မှာ မာ့အိမ်ရှင်မ ဖြစ်သည်။ ပူတူးကို လက်ပြောင်းချီရင်း တစ်ဆက်တည်း ပြောလိုက်တာ “မာရေ ထမင်းခူးတော့” တဲ့။

မာသည် ပန်းကန်ပြား များထဲ ထမင်းထည့်ရင်း ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေသည်။ ထမင်းတစ်ဇွန်း ခူးထည့် အပူငွေ့က ရိပ်ခနဲ တက်လာ။ ထမင်းဖြူဖွေးပေါ်မှာ နွမ်းဖတ်သော သမီးမျက်နှာ။ ထမင်းအိုးကို အဖုံး ပြန်ပိတ်ရင်း အိမ်ရှင်မဘက်သို့ မာ ပြန်လှည့်သည်။ မျက်နှာချင်းဆိုင် ဖြစ်သော်လည်း မျက်လုံးချင်းတော့ မဆုံ။ ပူတူးကိုသာ လှမ်းကြည့်နေရင်း မာ သက်ပြင်းခိုးရှိုက်လိုက်သည်။

“အစ်မ ဟိုဒင်း...၊ ကျွန်မ ပြောစရာရှိလို့”

••••• ••••• •••••

နတ်ဒိုးသံသည် မထူလှသော နံရံကို အတိုင်းသားလိုပင် ထိုးဖောက်လာ၏။ ပူတူးကို သိပ်ချိန်တိုင်း ဖွင့်ပေးထားရသည့် ကလေးချော့တေးသွားကိုပင် လွှမ်းလုပြီ။ တစ်ခုတော်သေးတာက ပူတူးသည် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေလျှင် အသံ ကြားလည်း အရေးမလုပ်။ မနိုးတတ်။ အသံလေး ထစ်ခနဲ ကြားလျှင် နိုးထတတ်သောကလေးမျိုးသာဆို ဒီလို အိမ်နီးချင်းမျိုးနှင့် ခက်ပါလေရော။

ခုတော့ဖြင့် မာ့ရင်ခွင်ထဲက ပူတူးသည် မျက်တောင်ကော့လေးများ စေ့ပိတ်၍ နှုတ်ခမ်းလုံးလုံးလေးကို စုချွန်၍ အိပ်ပျော်နေရှာပြီ။ နှစ်နှစ် ပြည့်ခါနီးဖြစ်သော်လည်း ယခုတိုင် ချီသိပ်ရမြဲ ဖြစ်ပုံကို မာ မငြူစူချေ။ ပူတူးကို ပြုစုရချိန်တိုင်း သမီးကလေးအား ပြေးမြင်အောက်မေ့တာသာ ပြောစရာရှိသည်။

ပူတူးကို ချော့သိပ်ရချိန်တိုင်း မာသည် ရင်ခွင်ထဲက ပူတူးကို သမီးအဖြစ် မြင်ယောင်လိုက်သည်။ ထမင်း၊ မုန့်ခွံလျှင်လည်း သမီးဟု တွေးလိုက်သည်။ ပူတူးလေး မာ့ကို နမ်းလျှင် မာသည် မျက်လုံးကို စုံမှိတ်ကာ ပြုံး နေလိုက်သည်။ သမီးရေ ...သမီးလေးရေ...။

ပူတူးကို အိပ်ရာပေါ်ချ တော့ အင့်ခနဲ အသံတစ်ချက် ပြုသည်။ နိုးတော့ မနိုး။ သားချော့တေးသီချင်းကို ပိတ်လိုက်တော့ နတ်ဒိုးသံက ပို၍ အားကောင်းလာသည်။ အံမယ်လေး... ဘယ်နတ်တုံး မသိ။ မြိုင်လိုက်တဲ့ အသံ။ မာသည် အိမ်နောက်ဘက်သို့ လျှောက်ကာ မနက်စာ စားထားသည့် ပန်းကန်များ ဆေးကြော၏။ ရေကျသံက တပေါက်ပေါက်။ ရေသံကို ထိုးထွင်းလျက် စကားသံ တစ်စအား မာ တရေးရေး ကြားယောင်လာသည်။ ညတုန်းက ဟောဒီ မီးဖိုချောင်မှာပါပဲ။ မာ့ နားနှင့် မဟုတ်၊ နှလုံးသားနှင့် ဆုပ်ယူဖမ်းမိလိုက်သော စကားသံ..။

“ခုတော့ မပြန်စေချင် သေးဘူး မာရယ်။ အပြင်မှာ လည်း ဖြစ်နေတာ ကူးနေကြတာ မာ သိတဲ့အတိုင်းပဲ။ ဒီလို အချိန်မှာ မာ ထွက်သွားပြီး ပြန်ဝင်လာတယ်ဆိုတာ အဆင် ပြေမနေဘူးလေ။ ပူတူးက ရှိသေးတယ်။ အစ်မတို့ အခု အလုပ် သွားတာတောင်ပဲ ဖယ်ရီနဲ့မို့။ ဒါတောင် စိတ်ချ ရတာ မဟုတ်ဘူး။ အမြဲတမ်း ပူနေရတာ။ မာလည်း ဘယ် လို ဂရုစိုက်တယ်ပြောပြော အခန့်မသင့်ချိန်ဆိုတာ ရှိလာမှာ စိုးလို့လေ”

“သမီး ဖျားနေလို့ပါ အစ်မရယ်”

“အစ်မ နားလည်ပါတယ် မာ။ အစ်မလည်း အမေပဲ ကိုယ်ချင်းစာတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ မဖြစ်တာက တကယ်ကို မဖြစ်လို့။ ရောဂါပိုးကို မစိုးရိမ်ရတော့ဘူး ဆိုရင်တော့ မာ ပြန်လို့ရသားပဲ၊ အခုတော့ မာ့အမေကိုပဲ လိုတာတွေ လှမ်းမှာထား၊ ငွေလိုရင်လည်း ပို့ပေးလိုက်မယ်”

ရေဆေး သန့်စင်ပြီးသည့် ပန်းကန်များကို ပန်းကန်စင်တွင် မှောက်ကာ အိမ်ရှေ့ခန်းသို့ မာ ပြန်လာသည်။ ပူတူး၏ နံဘေးမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ ဒီနေ့တော့ ဘာအလုပ်မှ ဆက်လုပ်ချင်စိတ် မရှိသေး။ အိပ်ချင်စိတ်လည်း မရှိ။ အိမ်ကိုလည်း မာ ဖုန်းမဆက်ချင်။ သမီးအသံ ကြားလျှင် တင်းထားသော မာ့စိတ်တို့ နွမ်းခွေရလိမ့်မည်။ ဒီလိုဆိုတော့ အိပ်လိုက်မလား။ ပူတူးနံဘေးမှာလေ..။

မာသည် ပူတူးကို ဖက်ကာ လှဲချလိုက်၏။ နွေးသော ပခုံးသားလေးကို ဖွဖွ နမ်းလိုက်သည်။ မျက်လုံးကို မှိတ်ချတော့ မျက်ရည်စသည် နားထင်သို့တိုင် တလိမ့်လိမ့် စီး၏။ ရှိုက်၍ ရှိုက်၍လည်း မငိုသာ။ ပူတူး နိုးမှာ စိုးသေးသည်။ လက်ဝါးနှင့် ပါးစပ်ကို အုပ်ကာလျက် ငိုရသည်ကိုပင် မာ ဝမ်းနည်းလာသည်။ မာဟာ ဘယ်တုန်းကမှ ရင်ဖွင့်ငိုခွင့် မရခဲ့ဘူးလား။ အိမ်မှာတုန်းကလည်း အမေ မကြိုက်မှာ စိုး၍။ အိမ်အကူ ဘဝမှာလည်း အိမ်ရှင်များ စိတ်ပျက်မှာ စိုး၍။ မာ့မှာ ငိုချင်လာချိန်တိုင်း ခေါင်းအုံးကို မျက်နှာအပ်လျက် ကျိတ်ရှိုက်ရသည်။ ခုလည်း...။

“ဟေ့... ဟိတ်” ဆိုသော ငြာသံ နားထဲ ဝင်တိုးတော့ မာ ငိုနေတာ တန့်သွားသည်။ မိန်းမသံ..။ တစ်ဖက်ခန်းက မိန်းမသံ။ တေးသွားကလည်း မြူးလှတာမို့ သူ အော်လိုက်သော “ဟေ့ ... ဟိတ်” အသံမှာ ရွှင်နေသည်။ လွင်နေသည်။ လှေကား အတက်အဆင်း ဆုံတတ်သော်လည်း တစ်ခါပင် ပြုံးမပြဖူးသည့် အိမ်နီးချင်း အိမ်ရှင်မကို မာ မြင်ယောင်လိုက်သည်။ တေးသွားကြားမှာ သူ ခုန်ပေါက်နေမလား။ နောက်တစ်ကြိမ် “ဟေ့ .. ဟိတ်” ဆိုတော့ မာ ကုန်းထလိုက်သည်။ နတ်ဒိုးသံမှာ ပို၍ပင် ရွှင်လာသည်။ မြူးလာသည်။ မာ့ ခန္ဓာမှာ တဖြည်းဖြည်း စ၍ လှုပ်လာသည်။

တစ်ခဏမျှ နေလျှင်တော့ ငယ်တုန်းက လိပ်ပြာ လှသည်ဆိုသော်လည်း နတ်ပွဲတကာ ထပ်မရောက်ခဲ့တော့သည့် မာသည် နတ်ဒိုးသံ ကြားမှာ မျောလျက် လွင့်လျက်ရှိသည်။ ခန္ဓာတစ်ခုလုံး စိတ်ရှိတိုင်း ကွေးညွှတ်ကာ က,ခုန်လျက်။ မာ့ဆံပင်ရှည်မှာ မျက်နှာပေါ် ဖုံးအုပ်လိုက် ကျောဆီ ဝဲသွားလိုက်။

မာသည် ကလေးသာသာအရွယ် ကစားခုန်စားလို့ ကောင်းတုန်းအချိန်မှာ အိမ်ကို စွန့်ခဲ့ရသည့် အိမ်အကူ ကလေးထိန်း မာမာ မဟုတ်တော့။ စိတ်ဆန္ဒ ရှိသမျှ ချိုးနှိမ်ခဲ့ရသော အမေ့သမီး မိမာ မဟုတ်တော့။ နှမ်းထွက် မကိုက်ခဲ့သည့် ဇနီးသည် အမာ မဟုတ်တော့။

ကချေသည် မာ...။

▢  စံပယ်ဖြူနု
📖 ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း
      ဇန်နဝါရီ ၊ ၂၀၂၁

သတိ သီသီ ချော်၍

❝ သတိ သီသီ ချော်၍ ❞
( ဆင်ဖြူကျွန်းအောင်သိန်း )

နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီးဖြစ်ငြား ရမ်းဘိုကုန်း တစ်ရွာလုံးမှာ ငြိမ်သက်တိတ်ဆိတ်နေသည်။ တစ်ရွာလုံးတွင် သက်ရှိသတ္တဝါဟူ၍ ရှိမှ ရှိပါသေးစဟု ထင်ရအောင် ငြိမ်သက်နေသည်။ အပူရှိန်သည် တစ်ရွာလုံးကို တုတ်တုတ်မျှ မလှုပ်အောင် ဖိစီးထားသည်။ ရွာလမ်းတွင် လှုပ်ရှားမှုဟူ၍ တံလှပ်မျှင်များသာ တရှိန်ရှိန် တလျှပ်လျှပ် ရှိနေကြ၏။ တစ်ရွာလုံးတွင် ရှိရှိသမျှ သက်ရှိသတ္တဝါအားလုံးမှာ အရိပ်ကောင်းရာတွင် ငြိမ်ငြိမ်ကလေး ခိုနေကြ၏။ သည်အချိန်တွင် မန်ကျည်းပင် ရိပ်လည်း မအေး၊ ပေပင်ရိပ်လည်း မအေးပါ။ အကောင်းဆုံးမှာ အိမ်အောက် ဝင်နေခြင်းသာ ဖြစ်တော့သည်။

သို့ကြောင့် ခါးကုန်း ဝင်ရသော အိမ်အောက်တွင် ရီးကျီးဒန် ဝင်ခိုနေပေသည်။ ခိုသည် ဆိုငြားလည်း လူချည်း မဟုတ်။ သရက်သီး တစ်တောင်း၊ ဓားတစ်လက်နှင့် ဆန်ကောစုတ်တစ်ချပ် ပါလာသည်။ သရက်သီးများမှာ ရွာနီးချုပ်စပ် သရက်တောများသို့ လိုက်လံ ကောက်ယူထားသော သရက်သီးစိမ်း အပဲ့အရွဲ့များ ဖြစ်သည်။ ဤအရပ်တွင် တန်းဝင်ပေမီသော သရက်မှာ ‘မနော်’ ဖြစ်၏။ အမှည့်တွင် သူ့ကိုမီသော သရက်မရှိ။ ဒုတိယလိုက်သော သရက်မှာ ‘နက်တဲ့’  ဖြစ်သည်။ သူလည်း မှည့်မှ ကောင်းသော သရက် ဖြစ်၏။ တတိယလိုက်သော သရက်ကား ‘စိမ်းဇဂေါင်း’ ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် အစိမ်းစား၍ ကောင်းသောကြောင့် စိမ်းစားကောင်း ခေါ်ခြင်းဖြစ်သည်။ သည်သုံးမျိုးက လွဲလျှင် မည်သည့် သရက်မျှ တန်း မဝင်တော့ပေ။ တန်းမဝင်သော်လည်း လူကြီးမိဘများသည် ကျေးစာငှက်စာနှင့် အရိပ်အတွက်ရရာ သရက်ကို စိုက်ခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် လောက်စာ၊ မယ်ညို၊ ရေနံ၊ ကောက်ချိတ်၊ ပိုးစာ စသည်ဖြင့် အမျိုးများ ရမ်းဘိုကုန်း ဝန်းကျင်တွင် ဝေဆာ ညို့မှိုင်းနေ၏။

လောက်စာသည် လောက်စလုံးသာသာမျှသာ ရှိသည်။ ပုံကလည်း လုံးလုံးကလေး။ မယ်ညိုသည် စိမ်းညိုညို အရောင်ဖြင့်လောက်စာထက် ယောင်ယောင်ကြီးသည်။ ရေနံသည် မယ်ညိုနှင့် လုံးရပ် မကွဲလှ၊ သို့သော် အလွန်နံသည်။ မချိမဆံ့ နံသည်။ အမှည့်လည်း လူမကြိုက်။ အစိမ်းလည်း လူမစား။ သည်နှယ် လူရှောင်သော သရက်သီးမှာ ရီးကျီးဒန် အကြိုက် ဖြစ်သည်။ နံနက်က ကောက်ယူ စုဆောင်းထားသော သရက်သီးများကို နေ့လယ်နေ့ခင်း အားလပ်ချိန်တွင် လှီးသည်။

ယခုလည်း လှီးရင်းလှီးရင်းနှင့် ချွေးပြိုက်ပြိုက် ကျလာသည့်အတွက် ဓားကိုင်လျက်တန်းလန်းနှင့် ရပ်ထားရသည်။ မျက်လုံးတွင်း စီးဝင်လာသော ချွေးကို မျက်စိမှိတ်ကာ တားဆီးထားသည်။ ထိုအခါ မျက်လုံးအိမ်တွင် ဝင်ခွင့်မသာသော ချွေးရည်သည် ပါးပြင် တစ်လျှောက် အတန့်တန့် တည်ရှိသော အရေခွံတွန့် များအတိုင်း စီးဆင်းသွားလေ၏။ လေအေးကလေး တစ်ချက် ဝေ့လာသည်။ ယပ်တောင်ကလေးဖြင့် ညင်ညင်သာသာ ခတ်ပေးဘိသို့ အရသာ ရှိလှသည်။

“အဖိုးတန်လိုက်တဲ့ လေကလေးရယ်၊ ဖြူးစမ်းပါဦး”

ဘေးတွင် ချထားသော ပုဆိုးစုတ်ဖြင့် ချွေးသုတ်ရင်း ရီးကျီးဒန် မက်မက်မောမော ရေရွတ်သည်။ သရက်သီးတစ်လုံးကို ကောက်ကိုင်ကာ ဘေးသားမှ စတင်ပြီး ပါးပါးအလွှာကလေးတွေရအောင် လှီးချသည်။ ရီးဆေးရိုးသည် ဖျာကြမ်းတစ်ချပ်ပေါ်တွင် ဘယ်စောင်း ညာလှည့်ဖြင့် အပူဒဏ်ကို တွန်းလှန်နေသည်။

ရီးဆေးရိုး ခြေရင်းတွင် ကလေးသုံးယောက်ရှိသည်။ နှစ်ယောက်က မြေကြီးတွင် တွင်းကလေး ဖောက်ကာ သဲကြီးမဲကြီး ကစားနေကြ၏။ စီးကျလာသော ချွေးကိုလည်း သတိမထားအား။ ပေကျံနေသော ဖုန်ကို မှုတ်ပစ်ရန်လည်း သတိမရဘဲ မန်ကျည်းစေ့ ညိုမှောင်မှောင်များတွင်သာ ဇောကပ်နေကြ၏။ ထို ဇယ်တောက် ကစားနေသူ နှစ်ယောက်၏ ဘေးမှ မောင်ကိုကြီးသည် သူ့အမေကြီးကို တစ်လှည့်၊ သရက်သီးအဖတ်တွေကို တစ်လှည့် ကြည့်နေ၏။ သရက်သီး အကောင်းကို ပိုးတီလှီးခြင်းလည်း မဟုတ်၊ နန်းလှီးခြင်းလည်း မဟုတ်၊ သရက်သီး အပဲ့အရွဲ့လေကြွေတွေ။

“အမေကြီး ဘာလုပ်ဖို့လဲဟင်”

မောင်ကိုကြီး ကြာရှည် စဉ်းစားမနေနိုင်ပါ။

“သူ့အချိန် သူ့ရာသီမှာ ပေါတုန်း များတုန်း စုဆောင်းရတာပေါ့ သားရယ်။ သရက်သီး တုံးသွားတဲ့ အချိန်မှာ သရက်သီးနဲ့ ရောပြီး ဟင်းချက်စားချင်ပါပြီတဲ့၊ ဘယ်မလဲ သရက်သီး။ အခါမှ မဟုတ်တာ သရက်သီး ဘယ်ကရမလဲ။ အဲဒီအခါမျိုးမှာ ရအောင် နေလှန်းထားရတာပေါ့”

မောင်ကိုကြီး ခေါင်းညိတ်မိသည်။ ခေါင်းညိတ်ရင်းက သရက်သီးခြောက် ပါဝင်သော စားစရာတွေ တသီကြီး ပေါ်လာသည်။ သရက်သီးနှင့် ရောသော အသားဟင်း၊ သရက်သီးခြောက် ခတ်ထားသော ငရုတ်သီးချက်၊ သရက်သီးခြောက်ကို ရေနွေးဖြောကာ နှမ်းထောင်းနှင့် သုပ်သော သနပ်။

ရီးကျီးဒန်သည် အသား ကုန်စင်သွားသော သရက်စေ့များကို ဘေးတွင် ပုံထားသည်။ လုံးလုံးလည်း ပါ၏။ ရှည်ရှည်လည်း ပါ၏။ အရောင် အဆင်းမှာ အချို့ စိမ်း၊ အချို့ ဖြူသည်။ အချို့ ရွမ်းပြင်းမို့ ဝါသည်။ ဇယ်တောက်ကစားနေသော ကလေး နှစ်ယောက်သည် မသင့်မြတ်ကြတော့ပေ။ တီးတိုး ငြင်းခုံသံများ ပေါ်လာသည်။

“ဟင်းနော် ဟင်းနော်၊ ငါ ဓားနဲ့ တွက်လိုက်ရမလား”

ရီးကျီးဒန် လှည့်မာန်ရာက နွားတင်းကုပ်ဘက်သို့ ထသွားသည်။ မောင်ကိုကြီးသည် သရက်စေ့ပေါ်ရှိ အကြောစိမ်းမျှင်များကို လက်ဖြင့်ပွတ်ရင်း တစ်စုံတစ်ရာကို စဉ်းစားနေသည်။

“တော်ပြီ၊ မကစားတော့ဘူး "

ငတက်ပြားမနှင့် မေကြည်တို့သည် နှုတ်ခမ်းစူကာ မျက်စောင်းထိုးကာဖြင့် ပွဲပျက်သွားကြသည်။

“အစ်ကို ဘာလုပ်မလို့လဲဟင်”

ငတက်ပြားမ သူ့အစ်ကိုကို ကပ်ပြီး စုံစမ်းနေစဉ် နွားစာထည့်ရာမှ ရီးကျီးဒန် ပြန်ရောက်လာ၏။ လက်တွင် ကောက်ရိုးဖတ်တွေ၊ ကျန်နေရာများတွင် ချွေးသီးတွေ။

“ဖယ်ကြစမ်း၊ ပူရအိုက်ရတဲ့ အထဲမှာ”

ရီးကျီးဒန် ပြန်ထိုင်သော်ငြား တော်တော်နှင့် ဓားမကိုင်နိုင်။ ဆေးလိပ်ဖွာရင်း ချွေးတိတ်အောင် စောင့်နေရသည်။

မောင်ကိုကြီးသည် ခဏတစ်ဖြုတ် အားနေသော ဓားကို ကောက်ယူကာ သရက်စေ့တစ်စေ့ကို ထိပ်နှစ်ဖက် တိသည်။ ဝါးစတစ်စယူကာ ချောသပ်ပြီး လက်လေးလုံးခန့် အရှည်ချန်၍ ဖြတ်သည်။ တိထားသော သရက်စေ့၏ ဗဟိုတွင် စိုက်သည်။ နောက်ထပ် သရက်စေ့ တစ်စေ့ကိုကား ခါးလယ်မှ ဖြတ်ကာ အစေ့ ထုတ်ပစ်သည်။

ငတက်ပြားမသည် သူ့အစ်ကိုကြီး ဘာလုပ်သည် ဟူသည်ကို သိပြီ။ သိပေမဲ့ မလုပ်တတ်။ ဘဆေးရိုး၏ ငါးဖောင်ရိုးခြေသလုံးပေါ် လက်သွားထောက်သည်။

“ဘ ဂျလဲ့တစ်ခု လုပ်ပေး”

ရီးဆေးရိုး မလှုပ်ရှားပါ။ မောင်ကိုကြီးမူ အမေကြီး ဓားပြန်ကိုင်ချိန်နှင့် ဓားအသုံးစေ့ချိန်တို့ အံကိုက် ဖြစ်သွားပြီ။ အစေ့ထုတ်ထားသော အခွံကို နှုတ်ခမ်းအောက် လက်တစ်လုံးအကွာအောက်၌ သံချောင်းဖြင့် အပေါက်ဖောက်ထားသည်။ သို့သော် ဂျလဲ့ (ချာလည်) ဖြစ်မလာသေး။ ကြိုး လိုသေးသည်။ မောင်ကိုကြီး ကြိုးစ ရှာဖွေသည်။ ခါးပန်းကြိုး ခါးပန်းကြား၊ ပေါင်ကွပ် အကြိုအကြား။ တွေ့ တော့ တွေ့သည်။ ဆေးလိပ်စည်းသော မြိတ်ဆာ အစထွေး။ ကြိုးဖြစ်အောင် ကျစ်ရဦးမည်။ မလွယ်ပါ။ မြိတ်ဆာထွေးကို ပစ်ချ လိုက်ချိန်တွင် ငတက်ပြားမ ပြေးကပ်လာ၏။

“ကိုကို ကြိုးယူမလား”

“အေး”

ငတက်ပြားမ ဆိုင်းတွမနေ။ သူ့စကတ်မှ အနား ဖွာနေသော အစကို ဆွဲဆုတ်လိုက်သည်။ အဝတ်စ ဆုတ်ဖြဲသံ ကြားလျှင် ရီးကျီးဒန် မျက်လုံးပြူး မျက်ဆန်ပြူးဖြင့် လှမ်းကြည့်သည်။

“အင်္ကျီကို ဆုတ်ပစ်တယ်၊ ဟုတ်လား”

“မဆုတ်ပါဘူး အမေကြီးရ၊ ကိုကို ကြိုးလိုချင် တယ်ဆိုလို့”

ငတက်ပြားမသည် ဖြေလည်း ဖြေ၏။ အမေကြီး လက်လှမ်းမမီသော နေရာသို့လည်း ဆုတ်ခွာသွား၏။ ထိုအခါ ရီးကျီးဒန်၏ လက်ဝါးကြီးသည် လက်တစ်ကမ်းအတွင်းရှိ မောင်ကိုကြီး၏ ကျောပေါ်သို့ ဖြန်းခနဲ ဖြန်းခနဲ ကျရောက်သွားလေ၏။

“နင်စတာ နင်စတာ။ ကလေးက ဆုတ်မယ် လုပ်ရင်တောင် နင်တားရမှာ။ မိဘမှာ ကျွန်ကြီး ငနွား လုပ်လိုက်ရတာ။ နင်တို့က အင်္ကျီကို ဆုတ်ပစ်ရတာ အလွယ်လေး”

ပြောရင်းဆိုရင်း မြည်တွန်တောက်တီးရင်းက ခေါင်းကို ခေါက်ပြန်တော့သည်။ မောင်ကိုကြီး ငိုပြီး ခေါင်းကို ပွတ်သည်။ ကျောကို ကော့ထားသည်။ အခေါက်အထစ် အရိုက်အပုတ် ခံရပြီးမှ နောက်သို့ ဆုတ်ရွှေ့သည်။ နောက်ဆုတ်စဉ် လက်ထဲမှ ဂျလဲ့သည် ဖုန်ထဲကျသွားရာ ငတက်ပြားမ ပြေးကောက်သည်။ သူ့စကတ်မှ ဆုတ်ထားသော အဝတ်စကို သေးမျှင်အောင် လိမ်ကျစ်သည်။ သရက်သီးအစေ့ခွံ သံပေါက်ထဲ သွင်းသည်။ ထိပ်တိထားသော သရက်စေ့တွင် စိုက်ထားသည့် ဝါးစကို အစေ့ခွံထဲ ထည့်သည်။ ဝါးစကို ကြိုးစဖြင့် ချည်သည်။ ဂျလဲ့ လုပ်ရသူမှာ မောင်ကိုကြီး။ အခေါက်အရိုက် ခံရသူမှာ မောင်ကိုကြီး။ ဂျလဲ့မြည်သံ တရှဲရှဲဖြင့် မြူးနေသူမှာ ငတက်ပြားမ။

မေကြည်သည် ငတက်ပြားမ အနားလည်း မချဉ်းကပ်၊ ထွက်လည်း မသွားဘဲ တွေတွေကြီး ကြည့်နေ၏။ ငတက်ပြားမသည် မည်သည်ကိုမျှ မသိတော့ပါ။ ဂျလဲ့ကို ဆွဲကစားကာ ပျော်နေ၏။ ကြိုးစကို ဆွဲလိုက်လျှင် သရက်စေ့ ခွံထဲမှ တိုင်သည် ကြိုးပတ်ထားသော အပတ်ပြေကာ ရှဲခနဲမြည်လျက် ချာချာလည်နေ၏။ သည်လည်ပတ်သော အရှိန်သည်ပင် တိုင်တွင် ကြိုး ပြန်ပတ်မိအောင် လုပ်ပေးပြန်သည်။ ဤသို့ဖြင့် ထိပ် တိထားသော သရက်စေ့သည် ဘယ်ဘက်လှည့်ပြီး လည်လိုက်၊ ညာဘက်လှည့်ပြီး လည်လိုက်ဖြင့် တရှဲရှဲ အော်၍ မိမိထွေးအား ဖြေဖျော်နေရလေ၏။

ရီးဆေးရိုးသည် ဖြူဖွေးနေသော ဆံပင်ငုတ်စိကလေးများကို လက်ဝါးဖြင့် ပွတ်ရင်း အသာအယာ ထသည်။ သူ့လက်ဝါးတွင် ရွှဲနေသော ချွေးကို ခါးမှ အဝတ်ဖြင့် သုတ်သည်။

သူသည် မြေးသုံးယောက်၏ အဖြစ်ကို သေသေချာချာ မြင်ခဲ့ပြီးဖြစ်သဖြင့် ပြုံးစိစိဖြစ်နေသည်။ သည် သုံးယောက် အနက် မောင်ကိုကြီးသည် မချောစိန် တစ်မိပေါက်တွင် အကြီးဆုံး။ ကုပ်ကုပ်ကလေး ထိုင်နေသော မေကြည်မှာ မလှမေ တစ်မိပေါက်တွင် အကြီးဆုံး။ သည်အကြီးဆုံးတွေကို ကျော်ပြီး မောင်ကိုကြီးအောက် တစ်ယောက်ခြားကောင် လူရည်လည်ပုံကို ပြုံးမိခြင်းဖြစ်သည်။

“အင်္ကျီကို ဆုတ်တာက အငယ်မ၊ အရိုက်ခံရတော့ ငါ့သားကြီး။ အင်း ကျီးဒန်တို့ လုပ်လိုက်မှဖြင့်”

အကြမ်းအိုးကို ငှဲ့သောက်ရာက ပြောခြင်းဖြစ်သည်။

“သူ အကြီးဆုံးပဲ၊ သူတားပါလား”

ရီးကျီးဒန်ကား အလျှော့ မပေးပေ။ ငတက်ပြားမမူ သူနှင့် မဆိုင်ဘိသို့ ဂျလဲ့နှင့် မြူးနေ၏။

“ကဲ ကဲ သမီးကြီးက ဘ ခေါင်းရင်းက ဓားမတိုကလေး သွားယူချေ။ သားကြီးက နွားစာ သွားကြည့်။ ရှိသေးရင် စုပေးခဲ့။ ကုန်နေရင် တစ်တောင်းထည့်၊ ဖွဲနုတစ်ခွက် ဖြူးပြီး နယ်ပေးခဲ့”

ရီးဆေးရိုးသည် မြေးကြီးနှစ်ယောက် သွက်လက်စွာ ထသွားကြလျှင် သရက်စေ့ ချောချောမွေ့မွေ့ သုံးစေ့ လှမ်းယူသည်။ သည့်နောက်တွင်ကား ပြောင်းဖူးဖက်ဆေးလိပ်ကြီး တငေါ့ငေါ့ဖြင့် ရီးဆေးရိုး အလုပ် များတော့၏။ ဂျလဲ့တိုင် စိုက်ခြင်း၊ ဂျလဲ့တွင်း ဖြတ်ခြင်း၊ ဖောက်ခြင်းတို့မှာ လူကြီးတစ်ယောက်အတွက် ခက်သော အလုပ် မဟုတ်။ သို့သော် ကြိုးမှာမူ ကျစ်ရပေမည်။ အဝတ်ဟောင်း၏ အနားကို ဆုတ်ယူသော် မခိုင်။ သို့ကြောင့် ကျစ်ရပေမည်။ ရပ်ထဲ ရွာထဲတွင် မဏ္ဍပ်ပန္နက်၊ အိမ်ပန္နက်ရာတွင် သုံးသော ချိန်သီး ကြိုးရှိ၏။ ကောင်းလွန်းသည်။ မြောင်းတူး လမ်း ဖောက်ရာတွင် သုံးသော ဘီလား (ပီလား) ကြိုးလည်း ရှိသည်။ သို့သော် ယောင်ယောင်ကလေး တုတ်နေသည်။

“ကဲပါကွာ၊ ဇာချည်လုံးသာ သွားယူစမ်းပါကွာ”

ဤသို့ဖြင့် မေကြည်တို့မောင်နှမသည် ကြိုးကျစ်ရာတွင် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ပါဝင် ကိုင်တွယ်ကြရတော့သည်။ ကြိုးလွန်းပုံကိုလည်း စိတ်ဝင်စားစွာ ကြည့်ခွင့်ရတော့သည်။

“ပူးတဲ့ အခါမှာသာ လှိမ့်လို့ကောင်းတာ သားရဲ့၊ လွန်းတဲ့အခါကျတော့ လိမ်ရတယ်။ လိမ်မှ မာ၊ မာမှ ကျစ်တာကလား”

သုံးပင်ပူးကို ခြေသလုံးပေါ်တွင် တင်ပွတ်သည်။ သုံးပင်ပူးပြီး တစ်ချောင်းတည်း ဖြစ်သွားသော ကြိုးသည် လိမ်ရန် တွန့်ခွေရန် အသင့်ဖြစ်နေ၏။ သည် အားကို ယူ၍ သုံးလွန်းတင်လိုက်သောအခါ ဂျလဲ့တိုင် အတွက် လိုအပ်သော ကြိုးရလေပြီ။

“လက်ကိုင်အစမှာ တုတ်ကလေးသေးသေး ကန့်လန့်ချည်ထားရတယ် သမီးရဲ့၊ အဲဒီလို ချည်မထားရင် အပေါက်ထဲကို အစ ဝင်သွားတတ်တယ်”

တရှဲရှဲ မြည်သော ဂျလဲ့ကိုယ်စီနှင့် ကြည်နူးနေသော မြေးများ၏ ကြည်နူးမှုသည် ရီးဆေးရိုး၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကူးစက်ပြန့်ပွားလာ၏။ သည်အခါ ရီးကျီးဒန်၏ မျက်စောင်းတစ်ချက် လက်သွား၏။

“ဟင်း ပီတိဖြစ်နေလိုက်တာ၊ သွားရည်များလည်း သိမ်းပါဦးတော်”

“ကိုယ့်မြေးတွေ ပျော်ရွှင်နေတာကြည့်ပြီး ပီတိဖြစ်တာ ဘာပြုလဲ။ မေတ္တာ၊ ကရုဏာ၊ မုဒိတာ၊ ဥပေက္ခာတဲ့။ ဗြဟ္မစိုရ်တရား လေးပါးမှာ မုဒိတာဖြစ်တယ်၊ ညည်းသာ..”

ဆေးလိပ်ကို တဖွတ်ဖွတ်မြည်အောင် ကုန်းဖွာနေသဖြင့် စကားပြတ်သွားလေသည်။

“ပြောပါ၊ ပြောပါ။ ညည်းသာ ဘာဖြစ်လဲ”

ရီးကျီးဒန် ဝင်ထောက်သော်ငြား၊ ရီးဆေးရိုး မဆက်သေးပါ။ ဆေးလိပ် သုံးလေးဖွာဖွာရင်း အကဲခတ်သည်။ ဆက်သင့် မဆက်သင့် စဉ်းစားသည်။

“ညည်းသာ ဘာဖြစ်လဲ၊ ပြောလေ”

“ညည်းသာ သားရဲမင်းရဲစိတ် ဝင်နေတာ။ ကလေးတွေဆို ဓားနဲ့ ခုတ်လိုက်ရမလား၊ ဓားနဲ့ ပစ်လိုက်ရနဲ့ ကြိမ်းလိုက် ဝါးလိုက်တာ ပွဲထဲက မင်းသားကြမ်း ရှုံးလောက်ရဲ့”

“ဒါကတော့တော်” ဆိုကာ လုပ်လက်စ အလုပ်ကို ရပ်ပြီး ဆေးလိပ်ညှိရာက “စိတ်ဆိုးလို့ ပြောတာ၊ တကယ် လုပ်ပါ့မလား။ ကိုယ့်သမီးက မွေးတဲ့ ကိုယ့် မြေးတွေကို” အပြုံးဖြင့် ဆိုသည်။

သို့စဉ် တိတ်ဆိတ်သော နေပူပြင်းကို ဖြတ်၍ ဥသြတွန်သံ နွဲ့နွဲ့ လွင့်ဝဲလာ၏။

“တွန်စမ်းပါ ကိုရွှေဥသြလေးရယ်၊ တစ်နေ့လုံး တစ်ချက်မှ တွန်ဖော် မရဘူး။ အခုမှ တွန်ဖော်ရတယ်”

လေးထပ်ကျောင်းဝင်းဘက်သို့ လည်ဆန့်ကာ ရီးကျီးဒန် ပြောသည်။

“အမေကြီးက လေတိုက်လည်း တိုက်စမ်းပါ။ ဥဩကျတော့လည်း တွန်စမ်းပါ။ ကျုပ်တို့ကျတော့ ရိုက်လိုက်တာ”

မောင်ကိုကြီး ပြောသော စကားကြောင့် ရီးကျီးဒန် လှည့်ကြည့်သည်။

“အမယ်၊ ငါ့ကို ပြောတယ်။ ငါ ဓားနဲ့”

ခုနကမှ ရီးဆေးရိုး ပြောထားသည်ကို သတိရ သွားသဖြင့် ဓားနဲ့တွင် ရပ်သွားခြင်းဖြစ်၏။ ရီးဆေးရိုး သွားဖုံးကြီးတွေပေါ်အောင် ရယ်မောသည်။

“အင်း.. ညည်း ခက်တယ် ကျီးဒန်။ ညည်း ခက်တယ်။ ကိုယ့်အသက်အရွယ်ကို ကိုယ် ပြန်ကြည့်လို့ ငါ ပြောပေါင်းလည်း များပေါ့။ ညည်းကတော့ ဒေါသ၊ မောဟနဲ့ ပျော်နေတာပဲ”

“ဒေါသနဲ့တော့ မပျော်ပေါင်။ မဟုတ်တာ မပြောပါနဲ့”

“ဟ ဒေါသကြီးရမှ ကျေနပ်တာ၊ ဒေါသကို ချုပ်လိုက်ရလို့ မခံချိမခံသာ ဖြစ်ရတာဟာ ဒေါသနဲ့ ပျော်တာပေါ့အေ”

ရီးကျီးဒန် ဓားကို ပြန်ကောက်သည်။ သရက်သီး တစ်လုံးကို ယူသည်။ ရုတ်ခြည်း မလှီးဖြစ်သေး။

“ဟောဒီ ညည့်မြေးတွေ ကစားတဲ့ ဂျလဲ့ကိုပဲ ကြည့်။ တခြား မကြည့်နဲ့ မကျီးဒန်”

ထိုသို့ စကားဆက်လာသဖြင့် ရီးကျီးဒန် နားစွင့်နေ၏။

“ဂျလဲ့တိုင်မှာ ကြိုးနဲ့ ပတ်ထားတာကို တစ်ချက်တည်း ဆောင့်ဆွဲလိုက်ရင် ကြိုးပတ်ကုန်အောင်ပဲ ချာချာလည်ပြီး ရပ်သွားမယ်။ ဒါပေမဲ့ ကြိုးပတ်ပြေပြီးတဲ့ နောက်မှာလည်း ဆက်ပြီး လည်နိုင်အောင် ကြိုးဆွဲ အပြီးမှာ လျှော့ပေးလိုက်တဲ့ အခါကျတော့ အရှိန်နဲ့ ဆက်ပြီးလည်တဲ့အတွက် တိုင်မှာ ကြိုးပတ်ပြီးသား ဖြစ်သွားပြန်ရော”

ဂျလဲ့၏ လည်ပတ်မှု သဘောမှာ ရှိသော အားကို အမှီပြုပြီး လည်သော အရှိန်ဖြင့် အားပြန်ဖြစ်ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

“ရီးဆေးရိုး၊ တော့် ရီးဆေးရိုး”

ခေါင်းရင်းအိမ်က ငွေသော့ အသံဖြစ်၏။ ရီးဆေးရိုးရော ရီးကျီးဒန်ပါ သည်အသံကို ကြားငြား မထူးနိုင်။ လည်ပင်းရှည်၍သာ လှမ်းကြည့်၏။ ပြောလက်စ စကားတွင် အာရုံဝင်နေသည် မဟုတ်လား။

“အဲဒီသဘောပဲ ကျီးဒန်၊ ဒီသား၊ ဒီသမီး၊ ဒီမြေးတွေ ဖြစ်လာတာဟာ ဂျလဲ့ရဲ့ လည်အားပဲ။ အခု ဆင်းရဲနေတာ၊ ဒေါသကြီးနေတာဟာလည်း ဂျလဲ့တိုင်မှာ ပတ်နေတဲ့ ကြိုးမဟုတ်ဘူး။ ပတ်မိအောင် လည်တဲ့ အားပဲ။ အို ရှုပ်ပါတယ်အေ။ အကြောင်းကြောင့်ဖြစ်လာတဲ့ အကျိုးပဲဟေ့”

“တော့် ရီးဆေးရိုး၊ ရော် ဘယ်သွားကုန်ကြပါလိမ့်”

ငွေသော့၏ အသံပင်ဖြစ်သည်။

“အဲဒါကြောင့် ကောင်းသောအကျိုးကို ခံစားချင်ရင် ကောင်းသောအကြောင်း ဖြစ်အောင် လုပ်ရမယ် ကျီးဒန်။ ဟဲ့ ငွေသော့၊ ဘာလဲဟ၊ ငါ ရှိတယ်။ ဘာတုံး ဘာတုံး”

ရီးဆေးရိုးသည် တစ်ဆက်တည်း အသံမြှင့်ကာ၊ ခေါင်းရင်းအိမ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ အော်မေးသည်။

“တော်တို့ ကောက်ရိုးပုံကို နွားဝင်စားနေတယ်”

“မောင်းခဲ့ မခြောက်ခဲ့ဘူးလားဟ။ ဟာ မဟုတ်သေးပါဘူး၊ သေသေချာချာ ကာရံထားတာပဲ”

“ကျုပ်လည်း မောင်းတာပဲတော့်။ ခေါင်းပေါ်မှာ ထင်းစည်းကြီးနဲ့ ဖြစ်နေလို့ သူတို့ ထွက်သွားလား မထွက်လား မသိခဲ့ပါဘူး”

ရီးဆေးရိုး တောက်ခေါက်ရင်း ထရပ်၏။

“သေသေချာချာ ဆီးဆူးနဲ့ ကာပြီး သေသေချာချာ ကျကျနန တံခါးကို ပိတ်ထားပါလျက်နဲ့ နွားဝင်စားတာ တမင်ဖွင့်ပေးတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ အေးပေါ့ကွာ ကနေ့တော့ အမဲသားဟင်းနဲ့ ထမင်းစားမယ်ဟေ့”

အိမ်ပြင် အရောက်တွင် ရှားနှစ် နှစ်ဖက်ချွန် တစ်ချောင်းကို ဆွဲယူလိုက်ရာ “တော်ပဲ ကျုပ်ကို ဒေါသနဲ့ ပျော်တယ် ပြောခဲ့ပြီး မေ့သွားပြီလား” ဟု ရီးကျီးဒန်က လှမ်းမေး၏။ လှမ်းနေသော ရီးဆေးရိုး၏ ခြေလှမ်းများ တန့်သွား၏။ ဆောင်းစရာ မပါဘဲ ထွက်လာသော ခေါင်းသည် ထိုခဏ၌ ပူလောင်လာ၏။ ခြေဖမိုးသည် ခြစ်ခြစ်တောက်နေသော နေအပူကို သိလာ၏။

“မေကြည်ရေ၊ ဘ ပုဆိုးစုတ် ပေးစမ်းဟေ့”

ရီးဆေးရိုးသည် ရှာသားနှစ် နှစ်ဖက်ချွန်ကို နေရာတကျ ပြန်ထားရာက ခေါင်းဆောင်းစရာ လှမ်းတောင်းလိုက်လေ၏။

▢  ဆင်ဖြူကျွန်းအောင်သိန်း
📖 ကိုဆေးရိုး ပေါင်းချုပ်

ပွဲစား

❝ ပွဲစား ❞
( အဖြူရောင် - ရွှေ )

ကျွန်မတို့ ရွာမှာ တောင်ချောင်က နာမည်ကြီး။

ထီခနဲ ဆိုရင် တောင်ချောင်ပဲ။ ရိုက်ပဟေ့ ဆိုလည်း တောင်ချောင်ပဲ။ ရန်ဖြစ်ကြပြီဟေ့ ဆိုလည်း တောင်ချောင်ပဲ။ အဲဒီ လို အမြဲ ဆူညံပွက်လောရိုက်နေတဲ့ တောင်ချောင်မှာ ချစ်စမ်းမောင် နေတယ်။ ကျွန်မတို့ ခြံက တောင်ချောင် အစွန်ဆုံးမှာ ရှိတာကိုး။ တစ်အိမ်လုံး မန္တလေး ပြောင်းသွားတော့ ချစ်စမ်းမောင်တို့ လင်မယားကို ခြံထဲမှာ အစောင့်ထားခဲ့တယ်။ အညာမှာ မွေးတဲ့ ချစ်စမ်းမောင် က အခု တောင်ချောင်သားလုံးလုံး ဖြစ်နေပြီလေ။

ကျွန်မတို့ဆီ ရောက်လာခါစက ရိုးရိုးအေးအေးပါ။ သူ့မိန်းမ မသန်းဝင်း ကတော့ ဒေါင်းတည် မောင်းတည်၊ ဒိုးဒိုးဒေါက်ဒေါက်သမား ...။ အခုတော့ ချစ်စမ်းမောင်က မရိုးသားတော့ဘူး။ အပြောင်းလဲကြီး ပြောင်းလဲနေပြီ ...။

“ဪ ... ကိုချစ်စမ်းမောင်၊ မိုက်လှချေလား။ သားရေဂျာကင်ကော၊ ပိုင်းလော့ဂျာကင်ရော၊ ဂျင်းဂျာကင်ရေ၊ မသန်းဝင်းတော့ ဘာမှဝ ယ်မပေးဘူး။ တစ်ကိုယ်ကောင်း ဆန်လှချေလား”

“မဟုတ်ရပါဘူး အစ်မရယ်၊ ကျုပ် ဒါလေးတွေက လုပ်ကျွေးနေတာပါ။ ပြီးခဲ့တဲ့လ တောင်ပေါ်ကျောင်း အလှူမှာ သားရေဂျာကင် ဝတ်သွားတော့ လူကြီးတွေနဲ့ တစ်ဝိုင်းထဲ ထိုင်ရတာဗျ။ အတူ သွားတဲ့ ဘိုဝင်းတို့၊ မိုးကျော်တို့ မီးဖိုထဲ ခေါ်ကျွေးတာတဲ့ ဟီးဟီးဟီး။ အဲဒါ ဒီဂျာကင်လေးကြောင့်ပေါ့ အစ်မရ။ နို့မို့ ကျုပ်လည်း မီးဖိုထဲ သွားရမှာ။ အခုတော့ ချစ်စမ်းမောင် ‘ ဘာ ’ ဆိုတာ လူသိတာပေါ့”

ကျွန်မတို့ မန္တလေး ပြောင်းသွားတော့ အိမ်မှာ အုတ်တွေအများကြီး ကျန်နေခဲ့တယ်။ မပြောင်းခင်ကလေး ကျွန်မအသိ ကန်ထရိုက်တွေ၊ အရောင်းဆိုင်တွေ၊ ပွဲစားတွေ အကုန်လုံးလို ချစ်စမ်းမောင် နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးထားခဲ့တာ။ ချစ်စမ်းမောင်က အုတ်စပ်၊ အုတ်ပို့ပေါ့။ ကျွန်မတို့ အမေက ငွေသိမ်းပေါ့။ အဲဒီ ကတည်းက အမြင်ကျယ်သွားတဲ့ ချစ်စမ်းမောင် က အခု ဆိုရင် လူလည်လုံးလုံး ဖြစ်နေပြီ။ အိမ်က အုတ်တွေ ကုန်သွားပြီးနောက်ပိုင်း ဘေးက သူများ အုတ်တွေပါ ပွဲစား လုပ်တာ အဆင်ပြေတယ်ပေါ့လေ။ အနေ မတတ်တော့ အဖတ် မတင်ဘူး။ ‘ ရရစားစား ဝါးဝါးမျိုမျို ’ ဆိုတာ လိုပါပဲ ထင်တစ်လုံး နဲ့အောက်ခြေ လွတ်သွားတော့တာပဲ အဖတ်တင်တယ်။

ချစ်စမ်းမောင် ကျွန်မတို့ ဆီကို ရောက်ခါစစက အုတ်ဖိုမှာ ဖိုစီ၊ မီးရှို့တာဝန်ခံ၊ အုတ်လောက အခေါ် မီးဆရာ ပေါ့။ မသန်းဝင်းက ‘ ခုံ ’ ထဲမှာ လုပ်တယ်။ အုတ်တစ်ချပ် ထွက်ဖို့ လေးယောက်တစ်ဆိုင်း လုပ်ရတဲ့ ‘ ခုံ ’ ခေါ်တဲ့ လေးယောက်ဖွဲ့ကလေးထဲက ရွှံ့လုံးပေးရတဲ့ သူပေါ့။ ကလေး မရှိတဲ့ သူတို့ လင်မယားမှာ ရသလောက် စုတတ်တော့၊ အသောက်အစား မရှိတော့ အနေအထိုင် ကျစ်လျစ်တော့၊ အသုံးအစွဲ ချွေတာတော့ စုမိဆောင်းမိတာပေါ့လေ။ အဲဒီတုန်းက ချစ်စမ်းမောင် သိပ်လိမ္မာတာ၊ တစ်ဖို မီးရှို့ပြီးတာနဲ့ တစ်ရက်လောက်ပဲနား။ နောက်ဖို မီးရှို့ဖို့ အတွက် ဖိုစီ၊ ပြီးတာနဲ့ မီးရှို့၊ အလုပ်ကို သဲကြီးမဲကြီး လုပ်တာ၊ နေပူကြီးထဲမှာ မည်းမှောင်နေတဲ့ ကျောကုန်းကြီးက ချွေးတွေနဲ့ ဝင်းပြောင်လို့၊ ဖိုသီဖတ်သီ ဆံပင်ဘုတ်သိုက်ကြီးကို နဖူးက လှန်တင်ပြီး စည်းထားတာ၊ ဆံပင်ညှပ်ခ နှမြောလို့ ငါးလလောက် နေမှ ညှပ်တာတဲ့။ အဲသလောက် ကြိုးကုပ်တဲ့ ချစ်စမ်းမောင်က အခု ပွဲစားမှ ပွဲစား။ ကျန်တဲ့ အလုပ်ဆိုရင် ‘ တော်သေးပြီ ’  တဲ့။

“ပွဲစားကြီး ကြည့်ကျက်လုပ်ဦးနော်။ မသန်းဝင်း ပစ္စည်းလေးတွေတောင် မမြင်တော့ပါလား”

“မပူပါနဲ့ အစ်မရ၊ ကျွန်တော်က အစ်မတို့ ခြေရာလက်ရာကလေးတွေ အမီလိုက်နေတာပါ။ အစ်မတို့ တပည့်ပါ။ အစ်မတို့ သင်ထားတာလေးတွေနဲ့ ချစ်စမ်းမောင် လူဖြစ်နေတာပါဗျ။ မိသန်းဝင်း ပစ္စည်းတွေ ပွားအောင် ရင်းထားတာပါ အစ်မရ”

သူ အဲဒီလို ခဏ ခဏ ပြောလေ၊ ကျွန်မ ကြက်သီထလေပဲ။ မြင်းထိန်းငတာကို ပုဆိုးဖိုး ပေးသလိုသာ ပေးလိုက်ချင်တော့တာ။ ဒါပေမယ့် တက်တက်ကြွကြွ ဟိတ်တစ်လုံး ဟန်တစ်လုံးနဲ့ တကယ့် ဖီလင်အပြည့်ကြီးနဲ့ ပြောနေတာ ဆိုတော့ မပြောရက်တော့ပြန်ဘူး။

ရွာရဲ့အရှေ့စွန် မြို့သွားတဲ့ လမ်းနံဘေးမှာ ကျွန်မတို့အိမ် ရှိတယ်။ ချစ်စမ်းမောင်တို့ နေတဲ့ ခြံနဲ့ ဆိုရင် ခြောက်ဖာလုံလောက် ဝေးတာပေါ့။ ကျွန်မတို့ မိသားစစုကလည်း အိမ်ကိုတစ်နှစ်တစ်ခါပဲ ပြန်လာဖြစ်တာ၊ မန္တလေးမှာပဲ အနေများတာကိုး။ နွေရာသီ မန္တလေး အပူဒဏ်ကို ရှောင်ရင်း ပြန်လာဖြစ်တာ များပါတယ်။ ကျွန်မတို့နဲ့ ကင်းကွာနေတဲ့ နှစ်တွေ အတွင်းမှာ ချစ်စမ်းမောင်က ခြံကြီးရှင် ဖြစ်၊ ကျွန်မတို့က ဧည့်သည်ဖြစ်နေတော့တာ။

အရင်က ရိုးသားအေးဆေးခဲ့တဲ့ ချစ်စမ်းမောင် နေရာမှာ လူလည်ပတ်ကား ချစ်စမ်းမောင် ရောက်လာတယ်။ အရင်က အရက် မသောက်၊ ဖဲ မရိုက်၊ ဆေးလိပ် မသောက်။ သူ့မှာ ကွမ်းစားတာ တစ်ခုပဲ ပြောစရာ ရှိတာလေ။

“အစ်မရယ် ကျွန်တော်တို့မှာ ဒီလင်ဒီမယား ရှိတာ အိုစာစုရတာ အစ်မရဲ့၊ မတ်တတ်စာကတော့ ဘယ်အချိန်ရှာရှာ ရတယ်”

အဲဒီလို ပြောတတ်တဲ့ ချစ်စမ်းမောင်။ အခုလည်း ကွမ်းတပျစ်ပျစ်နဲ့ပါပဲ။ ဒါပေမယ့် အရင်လို ကွမ်းကြိုက်လို့ စားတာ မဟုတ်တော့ဘဲ အနံ့ဖုံးဖို့ စားလာတာလေ။ တစ်ခါတစ်ခါများ ချဉ်ဟောင်နေတဲ့ အရက်နံ့နဲ့ ကွမ်းနံ့ ပေါင်းပြီး ကျွန်မကို နှိပ်စက်တာ ဆေးသောက်ယူရတယ်။

“ကိုချစ်စမ်းမောင် အရက်သောက်ထားရင် အိမ်မလာနဲ့”

“ပြောပါ အစ်မရယ် ပြောပါ၊ ကျွန်တော့်မှာ ဆရာကြီးတို့၊ အမေတို့၊ အစ်မတို့ပဲ မိဘသတ်မှတ် ထားတာပါ။ ချစ်စမ်းမောင် အညာမှာ မွေးပေမယ့် ဒီမှာပဲ သေမှာပါ။ ကျွန်တော် ဖြတ်မှာပါ အစ်မရယ် ...”

“ပြောလိုက်ရင် ဖြတ်မှာပါ၊ အမြဲတမ်း မူးရူးနေတာ။ ကိုချစ်စမ်းမောင်ကို ဘယ်လို ယုံကြည်ရမလဲ၊ လာ သား သူ့နား မကပ်နဲ့၊ မေမေ့ဆီလာ”

“ဟုတ်ပါတယ် အစ်မရယ် ဟီးဟီး ကျွန်တော့် တူလေး ရှင်ပြုတာတောင် မမီတော့ဘူး ထင်ပါတယ်။ အဲဒီ ကျရင် ကျွန်တော့်အတွက် အမျှလေးသာဝေပါ အစ်မရယ်”

ပြောလိုက်ရင်း ငိုလိုက်ရင်းနဲ့ အကယ်ဒမီ ရှုံးလောက်တယ်။ ချစ်စမ်းမောင်ရဲ့ပြောင်းလဲပုံကို ကျွန်မ လိုက်မမီနိုင်အောင် ဖြစ်ရတယ်။ ကျွန်မ မျက်လုံးထဲမှာ အရင်က ရိုးသားအေးဆေးတဲ့ ချစ်စမ်းမောင်ရဲ့ ပုံရိပ်တွေပဲ မြင်နေမိတယ်။ အုံ့ပုန်းပူ လူမသိ ဆိုတာလို အခုမှ ပွင့်ထွက်ပေါက်ကွဲလာတဲ့ ဗီဇဆိုးတွေပဲလား။

အခုဆိုရင် အုတ်မှ မဟုတ်ဘူး။ ရသမျှ ပွဲစား လုပ်တယ်။ ထင်းတို့၊ တခြား တိုလီထွာလီပေါ့ လေ။ ပွဲစား နာမည် တပ်နေရရင် ပြီးတာပဲ။ အုတ်သမားအလုပ်၊ မီးဆရာအလုပ်တွေတော့ ယောင်လို့တောင် လှည့်မကြည့်တော့ဘူးလေ။

“အစ်မ ကျွန်တော့်ကို ငွေသုံးသောင်းလောက် ခဏလှည့်ပါ။ မုန့်ဖိုက ထင်းမှာတာ ကျွန်တော့်မှာ အရင်းနည်းနေလို့။ အခု မိသန်းဝင်း နားကပ်ကလေး ပြန်သွင်းလာတာ။ လိုတာလေး အစ်မ စိုက်ပါဦး။ ထင်းပိုင်ရှင်ကို အခုပေး နက်ဖြန် ကားငှားပြီး ထင်းပို့။ သန်ဘက်ခါ အစ်မ ပိုက်ဆံ ပြန်ပေးပါ့မယ်”

ငွေပြန်ပေးရမယ့် ရက်လည်း ရောက်ရော -

“အစ်မ အစ်မ၊ ပြဿနာ တက်ပြီ။ မိသန်းဝင်းရယ် ဗိုက်အောင့်လို့တဲ့ မထနိုင်ဘူး။ အဲဒါ ဆေးခန်း သွားပို့တယ်။ ကျွန်တော့်ကို ချစ်စမ်းမောင် လွှတ်လိုက်တာ”

“ဘာဖြစ်တာလဲ”

“လှဦးတို့ တဲရှေ့မှာ လဲနေတာ တွေ့လို့ ကျွန်တော် ချစ်စမ်းမောင်ကို သွားပြောတာ။ ဦးမြင့်ထွန်း နွားကောက်ပြီး လှည်းနဲ့ ပေလမ်း လိုက်ပို့လိုက်ရတယ်။ ဘာမှန်းတော့ သေချာမသိဘူး”

“နေစမ်းပါဦး၊ သူက ဘာလို့ လှဦး တဲရှေ့ ရောက်ရတာလဲ”

“အဲဗျာ အစ်မ မသိသေးဘူးလား။ ချစ်စမ်းမောင် ထင်းဖိုးတွေ လှဦးက ဖဲရိုက်ပစ်တာ ကုန်ပြီလေ။ ကျုပ်တို့ တားသားပဲ၊ လှဦးက အကျင့်ကောင်းတာမှ မဟုတ်တာ။ ကိုထွေး ပိုက်ဆံတွေလည်း ဖဲရိုက်ပစ်တာ နှစ်သိန်းကျော်။ ချစ်စမ်းမောင်က ဘာပြောတယ် မှတ်တုံး။ ကိုထွေးက အလုပ်ရှင်မို့လို့ လုပ်တာ။ ငါတို့က အလုပ်သမားချင်းချင်း လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူးတဲ့။ ကျုပ်တို့လည်း ချစ်စမ်းမောင် သောက်ပြောကြီးလွန်းလို့ ထပ်မပြောတော့ဘူး။ အခု ခံရပြီလေ။ သူက စိတ်ညစ်လို့တဲ့။ အရက်တွေ သောက်နေတာ။ မိသန်းဝင်းက လှဦးတဲ လိုက်သွားတာ တဲရှေ့တောင် မရောက်ဘူး လဲတာပဲ”

အဲဒီတုန်းကလည်း မိသန်းဝင်း ဆေးခန်းက ပြန်လာတော့ သူတို့ တဲကို မပြန်တော့ဘူး။ ကျွန်မတို့ အိမ် ခဏ လာနေတယ်။ ညကိုးနာရီလောက်လည်း ရောက်ရော အိမ်ထောင့်လမ်းမပေါ်က ချစ်စမ်းမောင် အသံ ကြားရတော့တာပဲ။

“အစ်မရေ အစ်မ မလုပ်ကြပါနဲ့ဗျာ၊ ကျုပ်တစ်ယောက်တည်း မအိပ်ရဲလို့ပါ မိသန်းဝင်းရေ၊ မိသန်းဝင်း။ ငါ့တစ်ယောက်တည်း ပစ်မထားပါနဲ့ဟာ နောက်ဒီလို မလုပ်တော့ပါဘူး။ အစ်မရေ အစ်မ၊ မိသန်းဝင်း ခေါ်မထားပါနဲ့၊ ကျုပ် သနားပါဦး အစ်မရ”

ရပ်ကွက်ထဲက လူတွေက လာကြည့်တယ်။ ချစ်စမ်းမောင် မှန်း သိတော့မှ ပြန်သွားကြတယ်လေ။ ကျွန်မက မသန်းဝင်း ကို ပြန်ခိုင်းတော့ -

“ကျုပ် သူနဲ့ မပေါင်းဘူး အစ်မ၊ အလကားလူ၊ အခု - ကျုပ်စုထားတာလည်း ကုန်ပြီ။ လှဦးနဲ့ မပေါင်းပါနဲ့ ဆိုတာ မရဘူး။ လှဦးက အရက်လေး တစ်ပိုင်းတိုက်ရင် ဟုတ်လှပြီ ထင်တာ၊ အရက်တစ်ပိုင်းက တစ်ရာရယ်၊ အခု ကျုပ် နားကပ်ရော၊ အစ်မ ပိုက်ဆံရော ကျုပ် ဘာလုပ်ရမလဲ၊ ကျုပ် သင်းမျက်ခွက် မကြည့်ချင်ဘူး”

အဲဒီလို ဖြစ်ပြီး နောက်ရက်ကျတော့ အရက်ဆိုင်ထဲမှာ လှဦး နဲ့ ချစ်စမ်းမောင် ဖက်ငိုကြသတဲ့။ လှဦးကလည်း ‘ သူ မှားပါတယ် ’ ပေါ့။ အရက်သောက်ရင်း ဖြစ်မိတာပါပေါ့။ သူ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါပေါ့။ ချစ်စမ်းမောင်ကလည်း အရက်သမားချင်း စည်းလုံးညီညွတ်မှုနဲ့ ‘ ကံဆိုးလိုက်လေခြင်း ’ တဲ့။ လှဦး ကလည်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖဲ့ဆပ်ပါ့မယ် ကျေနပ်ပါပေါ့။ အရက်ဆိုင် မှာတင် အစည်းအဝေးထိုင်၊ ကိုယ်တိုင် အဆိုတင်၊ ကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချကြတယ်။ အရက်ကြောင့် ဖြစ်ရတာ အရက်ဖြတ်မယ်ပေါ့။ ဒီ အတိုင်းတော့ ပြတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ပဉ္စင်းခံပေးပါ ဆိုလို့ ကျွန်မမှာ ငွေသုံးသောင်း ဆုံးတဲ့အပြင် ပဉ္စင်းပါခံ ပေးလိုက်ရသေးတာ။

ရွာဦးကျောင်းဆရာတော်ကလည်း ကြိမ်လုံး တဆဆနဲ့ ‘ ဒီလောက် မိုက်တွင်းနက်တဲ့ကောင် ငါနဲ့ တွေ့မပေါ့ကွာ။ သတိသာထားနေ ’ တဲ့။

ကျွန်မတို့လည်း ဒီတစ်ကွေ့တော့ ချစ်စမ်းမောင် ခံရပြီ။ ဘယ်တော့များ ဆရာတော့်တုတ်နဲ့ ချစ်စမ်းမောင်နဲ့ တွေ့မလဲပေါ့လေ။ ထိတ်ထိတ်နဲ့ စောင့်ကြည့်နေကြတာ။ နောက်တော့ မည်သို့ ဖြစ်သွားသည်မသိ လို့ပဲ ပြောရမှာ။ ဆရာတော့် တုတ်နဲ့ ချစ်စမ်းမောင် မတွေ့ဘဲ ချစ်စမ်းမောင် တံတောင်နဲ့ ဆရာ တော် ကျောကုန်း တွေ့သွားတော့ စောင့်ကြည့်နေတဲ့ သူတွေ အံ့ဩလို့ပေါ့။ ဆရာတော်ကလည်း ဒကာချစ် ဒကာချစ်နဲ့၊ ချစ်စမ်းမောင်ကလည်း ‘ ကံဆုံလို့ တွေ့ရ မိဘမှ မိဘပါ ဘုရားပေါ့ ’၊ မနက်အစော ရေနွေး ကပ်ရတာနဲ့၊ ယာဂုဆွမ်း ကပ်ရတာနဲ့၊ အရင်ကတော့ အာဂန္တု ကိုယ်တော်တွေနဲ့ ကိုရင်ကြီးတွေပဲ ရှိတော့ ရေနွေးကလေးတောင် အခန့်သင့်မှ ဘုဉ်းပေးရတာကိုး။

အဲသလို ဇာတ်ရှုပ်တဲ့ ပွေလီတဲ့ ချစ်စမ်းမောင်က ဒေါသအိုးတစ်လုံး ပိုင်စားထားတဲ့ မသန်းဝင်း နဲ့ အတူအတကွ ပေါင်းသင်း အသက်အရှင် နေထိုင်လာခဲ့တာ ကြာခဲ့ပေါ့။

တောင်ချောင်ကို ရောက်တာပဲ ဆယ်နှစ်တော့ ရှိရော့မယ်။ နဂိုက ခပ်ရှုပ်ရှုပ် တောင်ချောင်က ချစ်စမ်းမောင် ရောက်လာမှ ပတ်လည်ရိုက်နေတဲ့ အရှုပ်ပွဲတွေနဲ့ ပိုအသက်ဝင်လာတယ်။ ဒါပေမယ့် ပြဿနာ ဖြစ်ပြီးရင် ကာယကံမြောက် အရှုံးပေးလိုက်ရတာလည်း ချစ်စမ်းမောင်၊ ဝစီကံ အမြတ်ထုတ်တာလည်း ချစ်စမ်းမောင်ပါပဲ။

ကျွန်မတို့ မိသားစုအတွက် မရှိမဖြစ် ဆိုသလို အရေးပါတဲ့ ချစ်စမ်းမောင်ကို ဟိုဟိုဒီဒီ ခိုင်းဖို့ လက်မလွှတ်နိုင်ဘူး။ ခိုင်းလိုက်တိုင်းလည်း စိတ်တိုရတာ၊ အမြဲတစေ အလွဲလွဲအချော်ချော် လုပ်တတ်တာလေ။ မှတ်မိသေးတယ်။ ကျွန်မတို့ ရွာနဲ့ မိုင်လေးဆယ်လောက် ဝေးတဲ့ မြို့တစ်မြို့ကို သူ့ သွားခိုင်းလိုက်တယ်။ ညီမဆီ ငွေတစ်သိန်းခွဲ ပေးခိုင်းလိုက်တာပါ။ လိုင်းကားတွေ ဥဒဟို ပြေးနေတာကို ဆိုင် ကယ် Taxi ခေါ်သွားသတဲ့။ ပြန်လာတော့ ကျွန်မမှာ ဆိုင်ကယ်ငှားခ + ဆီဖိုး + ထမင်းဖိုး ဆီးရှင်းလိုက် ရပါသော်ကော။ အေးလေ ‘ ကျွန်မခိုင်းမိ အပြစ်ရှိသည် ’ ပေါ့။ နောက် အမှတ်မရှိတဲ့ ကျွန်မက ဝါးငါးလုံး လောက် လိုလို့ နှစ်မိုင်လောက် ဝေးတဲ့ ဈေးမှာ သွားဝယ်ခိုင်းတယ်။ လိုင်းကားနဲ့ တင်မလာဘဲ Taxi ခေါ် လာတယ်။ သေတဲ့နန္ဒိယလို့ အော်ရုံ အပြင် ဘာရှိဦးမလဲ။

အခု နောက်ပိုင်းဆို ချစ်စမ်းမောင် နဲ့ ပတ်သက်သမျှ သတင်းတွေက တစ်ခုမှ မကောင်းပါဘူး။ ဝင်ငွေ မည်မည်ရရ မရှိတဲ့ သူတို့ လင်မယား ဘာနဲ့ စားကြသလဲ၊ ဘယ်လို နေကြသလဲ၊ ရှေ့ဆက်ဖို့ကော ဘာလုပ်မလဲ၊ ကျွန်မ တွေးလို့ မရဘူး။

ခြံထဲမှာ လုပ်ငန်းသုံးပစ္စည်းတွေ တော်တော်များများ ကျန်ခဲ့တယ်။ အသုံး မလိုတာတွေ ရောင်းမယ် ဆိုတော့ ထုကြီးထည်ကြီး ပစ္စည်းတွေကျတော့ ကျွန်မကို ဈေးဖြတ်ခိုင်းပြီး ငွေလာပေးတယ်။ တိုလီမုတ်စပစ္စည်းငယ်လေးတွေတော့ ကျွန်မကလည်း မတောင်းဘူး။ သူကလည်း ပြောမနေတော့ဘူး။ နောက် ကျွန်မတို့ အဖေ ရှိတုန်းက ပေးထားတဲ့ မြေကွက်လည်း ရောင်းစားလိုက်ပြီ။ ကျွန်မ အမေ က -

“နေဖို့ အိမ်ဆောက်ပေးထားတယ်။ စိုက်စားဖို့ မြေရှိတယ်။ သုံးဖို့ ရေရှိတယ်။ ခြံထွက်သီးနှံတွေ ရောင်းစားခိုင်းတယ်။ သရက်ပင်တွေတင် အပင် တစ်ရာလောက် ရှိတာ၊ ကဲ - ဘာလိုသေးလဲ။ ဒါမှ စိုက်မစားချင်နေ။ ငပျင်းတွေ၊ မသန်းဝင်းလည်း တူတူပဲ။ အမေ ဘုန်းကြီးကျောင်း သွားတိုင်း အိမ်မှာ မရှိ ဘူး။ အိမ်လည် နေတာပဲ။ သူတို့ ဘဝနဲ့ သူတို့အကြောင်း ဒီထက် ပိုပြီးလည်း မပြောချင်တော့ဘူး”

ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်မတို့ ခြံထဲက ဂိုဒေါင်ဟောင်းကြီး ဖျက်လိုက်လို့ ပိုထွက်လာတဲ့ သစ်တိုသစ်စပုံကို သူ ရောင်းမယ်တဲ့။ အစ်မ ဈေးဖြတ်ပေးပါ ဆိုလို့ ဈေးဖြတ်ပေးလိုက်တယ်။ ပေါ်မလာဘူး။

နောက် တောင်ချောင်က ညီထွေး ဆိုတာ လာပြီး ‘ အစ်မ သုံးသောင်းခွဲထားပါ ’ တဲ့။ ‘ အေး - ယူပေါ့ ’ ၊ အဲဒီ သတင်းလည်းကြားရော ချစ်စမ်းမောင် တန်းရောက်လာတာပဲ။

“အစ်မရယ်၊ အနည်းဆုံး တစ်သောင်း၊ ကိုးထောင်တော့ နာပြီ။ ဘာလို့ သူတို့ပေးလဲ၊ ကျွန်တော် လုပ်ပေးမှာပေါ့”

“ဪ - ကိုချစ်စမ်းမောင်ကို ပြောထားတာ တစ်လကျော်ပြီလေ။ အကြောင်းမှ မပြန်တာ။ လာမှ မလာတာ”

ညီထွေးတို့တော့ အချောင် ရသွားပြီ။ မြတ်သွားပြီ။ သူတော့ တစ်ကွက် နာသွားပြီတဲ့။ ညီထွေး လူလည်ကျတဲ့ အကြောင်းတွေ အရင်ကရော၊ အခုရောတဲ့ ပြောလိုက်တာ စုံလို့၊ သူ့ကြည့်ပြီး ကျွန်မတော့ အမှားကြီး တစ်ခု ကျူးလွန်မိတဲ့ တရားခံတစ်ယောက်လို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ဪ - ငါ့နှယ် မှားလေခြင်း၊ အတွင်းထရံ အပြင် ကာမိပြီ။ ကိုချစ်စမ်းမောင် စောင့်လိုက် ပြီးရောနဲ့ နောင်နှစ်ရက် လောက် နေတော့ ညီထွေး ကိုပါ ခေါ်လာတယ်။

“အစ်မ၊ ညီထွေးက အစ်မဆီ မလာရဲလို့တဲ့။ သစ်တွေက ဈေးမကိုက်လို့ သုံးသောင်းထားပါတဲ့။ ဟုတ်တယ် အစ်မရဲ့၊ သုံးသောင်းလောက်ပဲ တန်တာ ကျွန်တော် သိတယ်။ ကျွန်တော်က ဟေ့ကောင် ဘာမှ ပြောမနေနဲ့ သုံးသောင်းပဲပေး၊ အစ်မကို ငါပြောမယ်။ ငါ ပြောရင် တစ်ခွန်းပဲ ဆိုပြီး ခေါ်လာတာ” တဲ့။ကျွန်မ ဘာမှ မပြောတော့ပါဘူး။ တရားလို၊ တရားခံမက ရှေ့နေရော၊ တရားသူကြီး အလုပ်ပါ သူ ဒိုင်ခံ လုပ်သွားမှတော့ ဘာပြောရမလဲ ‘ အားလုံးကောင်းပါသည် ခင်ဗျား ’ ပေါ့။

၃၊ ၄ ရက်နေတော့ ပိုက်ဆံ လာပေးတယ်။ နှစ်သောင်းခွဲပဲ ပါတယ်။ ငါးထောင် လိုသေးတယ်။ သူ တောင်းပေးပါ့မယ်တဲ့။ နောက် မကြာပါဘူး ညီထွေးက လူသုံးယောက် ခေါ်ပြီး ကျွန်မအိမ် လာပြန်ရော၊ ရောင်းလိုက်တဲ့ သစ်တွေထဲက ချစ်စမ်းမောင်က ၁၀ ချောင်း ယူပြီး သရက်တောထဲ ဝှက်ထားတာ အခု တွေ့တယ်။ အဲဒါ အစ်မ ပြောပေးပါတဲ့။ နဂိုကတည်းက ဒီသစ်တွေ မပါဘူး ဆိုရင်လည်း တစ်ခါတည်း ပြောပေါ့။ ဒါမဟုတ်တာ လုပ်တာပဲ၊ ခိုးတာပဲ၊ ဖျံကျတာပဲတဲ့။ အရက်တွေကလည်း မူးလို့၊ အဲဒါနဲ့ မဟုတ်ဘူး၊ ဒီသစ်က အစ်မပေးထားတာလို့။ ပြီးလွယ်အောင် ပြောလိုက်ရတယ်။

ဒါပေမယ့် ညီထွေးက မကျေနပ်ဘူး။ အဲဒီ သစ်တွေကို ပြန်ယူပြီး ရောင်းမယ်တဲ့။ ကြာတော့ ကျွန်မလည်း စိတ်မရှည်တော့တာနဲ့ လုပ်ချင်သလို လုပ်ဟေ့၊ အခုတော့ ပြန်ကြတော့ ပြောတာနဲ့ ပြန်သွားကြရော။ ညနေကျတော့ ချစ်စမ်းမောင် ကုပ်ချောင်းကုပ်ချောင်းနဲ့ အိမ်ပေါ် တက်လာတာပဲ။

“အစ်မ၊ မိသန်းဝင်းတော့ နဖူးကြီး ဖုသွားတယ်။ နေ့လယ်က ညီထွေးတို့ အစ်မဆီ လာပြီး အပြန်ကတည်းက သစ်တွေလာယူတာ။ ဓားကြီးလည်း ကိုင်လို့၊ ကျုပ်ကို သ,တ်မလို့တဲ့။ အဲဒါ မိသန်းဝင်းက နဖူးချင်း ပြေးဆောင့်လိုက်တာ နှစ်ယောက်လုံး ပက်လက်လန် လဲတာပဲ။ နောက် မိသန်းဝင်းက အတင်းဝင်လုံးတာ။ ဘုန်းကြီးကတောင် ဒီကောင် တော်တော်မိုက်ရိုင်းတယ်၊ ရဲစခန်းတိုင်လို့ ပြောနေတာ”

“ဟောတော့ ... နေပါဦး၊ ကိုချစ်စမ်းမောင်က ဘယ်သွားနေလို့တုံး ..”

“ကျွန်တော်က ဒီကောင် ဓားကိုင်လာတာ မြင်တာနဲ့ အိမ်ထဲ ဓားဝင်ယူတာ။ ဓားချင်းဓားချင်းမှ ရမှာပေါ့ အစ်မရဲ့။ အရေးထဲ ဓားအတိုက ပျောက်နေလို့ ရှာနေတာ။ ဓားအတိုက ထိုးဖို့၊ ဓားအရှည်က ခုတ်ဖို့ ...”

“အမယ်လေးလေး ... မဟုတ်က ဟုတ်ကတွေ၊ နောက်တော့ ဘယ်လို ပြီးသွားတုံး”

“ကျွန်တော် ဓားကိုင်ထားတာ မြင်တော့ ညီထွေးက တစ်ခါတည်း ဒူးထောက် တောင်းပန်တာပဲ။ ခင်ဗျားမိန်းမ လုပ်တာနော်။ ကျွန်တော် ဘာမှ မလုပ်ရသေးဘူး။ အခု နဖူးရောင်သွားပြီတဲ့။ အဲဒါနဲ့ အစ်မရယ်၊ ကျွန်တော်က စဉ်စားပါတယ်။ ရဲစခန်းရောက်ရင် ညီထွေးပဲ ခံရမှာ။ အစ်မတို့ ဂုဏ်သိက္ခာ ထိခိုက်မှာလည်း စိုးတယ်။ အဲဒါနဲ့ အားလုံးမျက်နှာ ထောက်ပြီး စိတ်လျှော့လိုက်ပါတယ်”

“အမယ်လေး ကိုချစ်စမ်းမောင်ရယ်၊ ကျွန်မတို့ နာမည် လာမတပ်ပါနဲ့၊ ကိုယ်လုပ်ချင်တာ လုပ်ပြီးမှများ ...”

“အစ်မ၊ ကျုပ်လက်ထဲမှာ ဖဲထီးသံချောင်း လေးချောင်း ရှိတယ်။ တစ်ဖက်နှစ်ချောင်း၊ မျှော့ကြိုး နဲ့ ဆင်ထားတာ၊ ကျုပ်လက်ဖြန့်လိုက်တာနဲ့ ဒီကောင့်ဗိုက် စိုက်သွားမှာပဲ”

လက်ကလည်း ဟန်ပါပါ မှောက်ခုံ၊ ဆန့်တန်းပြတယ်။ ရုပ်ကလည်း မာန်ပါပါ ဒေါနဲ့မောနဲ့ပေါ့။ အရက်နံ့ တထောင်းထောင်း ထနေတာက လွဲလို့ တကယ့်ကြေးစား လူမိုက်ဂိုက်မျိုး။

“ကဲပါ အဲဒါ ခဏထားလိုက်ဦး။ အခု မသန်းဝင်းကော”

“မသန်းဝင်း ခေါင်းမူးနေလို့ အိပ်နေခဲ့တယ်။ ခေါင်းမှာ အာလူးသီး ထွက်သွားတာလေ။ ကိုယ်တွေ လက်တွေလည်း ကိုက်ခဲနေတယ် ပြောတာပဲ။ မိသန်းဝင်းနဲ့ ညီထွေး နပန်းလုံးတော့ ယောက်ျားသားနဲ့ မိန်းမသား အားချင်း ဘယ်မျှပါ့မလဲ။ ကျွန်တော်တို့ကို သက်သက်လူဝါးဝတာ။ ပြီးတော့ အစ်မကိုလည်း ဂရုမစိုက်ဘူး ပြောသေးတာ။ အစ်မ ထိလို့ကတော့ ကျုပ် မခံဘူး။ ပြီးတော့ ပြောသေးတာ။ မသန်းဝင်းကို အရင်သ,တ်မယ်။ အချုပ်က ထွက်ရင် ကျုပ်ကို ထပ်သ,တ်မယ်တဲ့”

“ကဲ ကဲ ဘာမှ လုပ်မနေနဲ့။ ရပ်ကွက်လူကြီးကို ပြောပြီး ရဲစခန်း သွားတိုင်၊ မသန်းဝင်းပါ ခေါ်သွား”

“ကောင်းပါ့မလား အစ်မရယ်။ တစ်ရပ်ကွက်တည်းသားတွေပဲဟာ”

“ဟော့တော့ - အဲဒါဆို ဒီကို ဘာလို့ လာပြောနေလဲ။ ကိုချစ်စမ်းမောင်က ကျွန်မတို့ကို ရန်တိုက်ပေးနေတာလား။ သူများတွေများ တပည့်လိမ္မာ ဆရာအာပတ်လွတ်သတဲ့။ အခု ကိုချစ်စမ်းမောင် လုပ်တာနဲ့ ညီထွေးတို့က အစ မူးရူးပြီး အိမ်ပေါ်တက်လာတာ။ အဲဒါ ကိုချစ်စမ်းမောင် အသုံးမကျလို့ပေါ့။ လူရိုသေ ရှင်ရိုသေ ဖြစ်အောင် မနေလို့ပေါ့”

“ဟုတ်ပါတယ် အစ်မရယ် ဟုတ်ပါတယ်။ ပြောပါ အစ်မရယ် ပြောပါ။ ကျွန်တော် မှားမိပါတယ်။ ကျွန်တော့်မှာ ဆရာကြီးတို့၊ အမေတို့၊ အစ်မတို့က မိဘပါပဲ။ ကျွန်တော့်အမေ မျက်လုံးကွယ်တာတောင် မပြန်ဘူး။ အစ်မတို့ကို မိဘ လုပ်နေတာပါ။ ကျွန်တော့်မှာ တစ်ရပ်တစ်ရွာက လာနေရတာ ဒီမှာ ဆရာကြီး မျက်နှာနဲ့မို့ နေရဲတာပါ။ ကျုပ် မပြောရဲဘူး အစ်မရဲ့ ဟီးဟီး၊ ညဆို မိသန်းဝင်းနဲ့ ကျုပ် နှစ်ယောက်တည်း ရှိတာ၊ လာသ,တ်သွားတောင် ဘယ်သူမှသိမှာ မဟုတ်ဘူး ဟီးဟီးဟီး”

“ဟင် - ဖဲထီးသံချောင်းရှိဆို၊ ဓားအတိုက ထိုးဖို့ဆို၊ ဓားအရှည်က ခုတ်ဖို့ဆို၊ ဒါ မင်းမဲ့တိုင်းပြည် မဟုတ်ဘူး၊ ဥပဒေ ရှိတယ်။ ရဲရှိတယ်”

“ရဲက နောက်မှဗျ။ ကျုပ်က အရင်သေမှာ ဟီးဟီးဟီး”

မျက်ရည်တွေ တလိမ့်လိမ့် ကျရုံတင် မကဘူး။ နှပ်တွေပါ ညှစ်ထုတ်ပစ်လိုက်သေးတာ။ ကျွန်မတော့ ကိုချစ်စမ်းမောင်ကို ကြည့်ပြီး ရယ်ချင်စိတ် တလိမ့်လိမ့် တက်လာတာကို အတင်းမျိုချနေရ တယ်။

ဆွေမတော် မျိုးမစပ်၊ ပြောမနိုင် ဆိုမရ ပွဲစားကြီးကို ကြည့်ရင်း တရားကျမိတယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်း အပြစ် မကင်းသလို ခံစားမိရတယ်။ အုတ်ဖို မီးရှို့တော့ မီးပေါက်ဝမှာ ထင်းတုံးကြီး တေ့ပြီးတော့ ဝါးလုံးနဲ့ နောက်က အားမာန်အပြည့် တွန်းပြီး အထဲထည့်၊ အစိုစက်စက် ထင်းတုံးက အတွင်းက မီးကျီခဲအကျန်တွေရဲ့ အရှိန်နဲ့ ဝုန်းခနဲ မီးထတောက်တော့တာပဲ။ အခုမှ သစ်ပင်ကို ခုတ်ထားတဲ့ အစေးတွေ မခြောက်သေးတဲ့ ထင်းစိုက ပိုကောင်းတယ်။ လောင်အား ရှိတယ်။ လောင်ချိန်ကြာတယ်။ ထင်းခြောက် ဆိုတော့ ခဏပဲ လောင်ပြီး မီးကျီးဖြစ်သွားတာလေ။

ကိုချစ်စမ်းမောင် အဖြစ်ကလည်း ဒီလိုပဲ အရက် မသောက်၊ ဖဲမရိုက်၊ လူအေးလူရိုး တစ်ယောက်ကို ကျွန်မက အရက်နဲ့ နီးစပ်အောင် ဝါးလုံးရှည်နဲ့ တွန်းပို့မိတယ်။ ပင်ပင်ပန်းပန်း လုပ်တာ တောင် အရက်မသောက်တတ်တဲ့ အစိမ်းသက်သက်၊ အစိုစက်စက် လူတစ်ယောက်ဟာ မီးကျီးခဲတွေနဲ့ တူတဲ့ ပွဲစားအသိုင်းအဝိုင်းထဲမှာ လောင်အား ကောင်းနေပြီ။ လောင်ချိန် ကြာနေပြီ။ ဘယ်အချိန်မှ မီးကျီးခဲတုံးကြီး ဖြစ်ပြီး ပြာကျသွားမလဲ ...။

ကျွန်မ သူ့အတွက် ဘာလုပ်ပေးရမလဲ။ ဘာလုပ်ပေးနိုင်မလဲ။ သူကတော့ သူ့ဘဝနဲ့ သူ ကျေနပ် နေတတ်နေပေမယ့် ကျွန်မမှာ အတွေးတွေနဲ့ ဒဏ်သင့်နေပါတော့တယ်။

▢  အဖြူရောင် ( ရွှေ )
📖 ပန်းအလင်္ကာ မဂ္ဂဇင်း
      မေလ၊ ၂၀၀၉

ဖိနပ်တစ်ဖက်

❝ ဖိနပ်တစ်ဖက် ❞ 
   ( မိုးကျော်ဇင် )

ဘာကြောင့်ရယ် မသိ၊ ဖိနပ်အကြောင်းက ခေါင်းထဲ ရောက်လာတယ်။ ဘာအကြောင်းနဲ့ ဆက်စပ်ပြီးတော့များ ဖိနပ်အကြောင်း တွေးနေမိပါလိမ့်လို့ ပြန်တွေးနေပေမဲ့ ဒီအတွေးကို အစရှာ မရဘူး ဖြစ်နေတယ်။ ဒီလိုနဲ့ပဲ ခြေထောက်မှာ စွပ်တဲ့ ဖိနပ်ကိစ္စက ခေါင်းထဲ ရောက်နေလေရော။ ဖိနပ်အကြောင်း တွေးနေမိရာက အဆောင် နေခဲ့တုန်းက တွေ့ခဲ့တဲ့ အဆောင်သားလေး တစ်ယောက်ကို ပြေးသတိရတယ်။ ကြာခဲ့ပါပြီ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ့်ငါးနှစ်၊ နှစ်, နှစ်ဆယ်လောက်တုန်းကပေါ့။ ရန်ကုန် မြို့လယ်ကောင်က ဘော်ဒါဆောင်ရဲ့ ကွပ်ပျစ်ခုတင်လေး တစ်လုံးပေါ် ကျွန်တော် လဲလျောင်း နားခိုစဉ်တုန်းကပေါ့။ တစ်နေ့တော့ အဆောင်သားအသစ် ရောက်လာတယ်။ ရောက်လာတော့လည်း လာပေါ့။ အမျိုးသားသီးသန့် အဆောင် ဆိုတော့ ဘယ်အမျိုးသမီး အဆောင်သူရယ်လို့ လာမှာမှ မဟုတ်တာ။ သိပ် စိတ်မဝင်စားပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီအဆောင်သားကျတော့ တစ်မျိုးပဲ။ သူလာတဲ့ လမ်းက တခြားသူတွေနဲ့ မတူဘူး။ သူ အဆောင်ရောက်လာတာ မိသားစု တစ်စုထဲက ဘာအလုပ်လုပ်မယ်၊ ဘာသင်တန်းတက်မယ် ဆိုပြီး ရောက်လာတာမျိုး မဟုတ်ဘူး။ နိုင်ငံခြားသား တစ်ယောက်က မိဘမဲ့ ဂေဟာကနေ မွေးစားပြီး ခေါ်လာတာ။ ဒါပေမဲ့ ကောင်လေးက အသက်သာ ဆယ့်လေးငါးနှစ် ဖြစ်နေတာ၊ သူ့နာမည်တောင် စာလုံး မပေါင်းတတ်သေးဘူး။ မြန်မာလိုကို မပေါင်းတတ်သေးတာ။ ဒီတော့ ကျွန်တော်တို့ အဆောင်မှာ နေပြီး ဆရာခေါ် စာသင်ပေါ့။ ကျေနပ်မှု အတိုင်းအတာ တစ်ခု ရောက်ရင် ဟိုကို ခေါ်သွားမယ်ပေါ့။

ဒီနေရာမှာ ထူးခြားတာက သူ့စရိုက်ပဲ။ ကောင်လေး စရိုက်က တကယ့် ထိုးထိုးထောင်ထောင်ဗျ။ ဘယ် အဆောင်သားရဲ့ စိတ်နဲ့မှကို ဘောင် မဝင်တာ။ အနယ်နယ် အရပ်ရပ်က လူမျိုးစုံနဲ့ သင့်တင့်အောင် တစ်မိုးအောက်ထဲ အတူခိုဝင်နေကြတဲ့ အဆောင်သားတွေရဲ့ ခန္တီတရားတွေလည်း ဒီကောင်လေး ရောက်လာမှ အထိတ်တလန့် ပြိုလဲ သွားမတတ် ဖြစ်ခဲ့ကြရတာ။ သူ စကားပြောပုံ၊ လမ်းသွားပုံ တွေကအစ ဆူးချွန်တွေ ထိုးထွက်နေတော့တာ။ လမ်းသွားပုံဆိုလို့ ဒီကောင်လေး စီးတဲ့ ဖိနပ်က ခုံထူထူ ရှူးဖိနပ် ပဲ။ ဘာတံဆိပ်မှန်း မသိတော့ပေမဲ့ အကောင်းစား ဆိုတာကတော့ သိသာတယ်။ လမ်းသွားလိုက်ရင် သမံတလင်း အခင်းနဲ့ သူ့ဖိနပ် ထိမိသံက တဗွက်ဗွက်နဲ့ မြည်နေတာ။ ဘောင်းဘီကလည်း အိတ်ကပ်တွေ အများကြီးပါတဲ့ သရီးကွာတား။ ဒီကောင်လေးကလည်း ဒီဖိနပ်နဲ့ ဒီဘောင်းဘီကို မချွတ်စတမ်းပါပဲ။

အဲဒီတော့ ကောင်လေး လမ်းသွားပုံက မညှာမတာ ပြောရရင် တကယ့် ဆောင့်ကြွားကြွားပါပဲ။ လမ်းလျှောက်ရင်လည်း စစ်သားတွေ ဒရိန်းပြနေသလား ထင်ရတယ်။

ထားပါတော့။ ဆိုလိုချင်တာက ဒီကောင်လေး ကံကြမ္မာ အလှည့်အပြောင်းမှာ အခွင့်အရေးတွေ၊ ခံစားခွင့်တွေ၊ အနာဂတ် အစီအစဉ်တွေ အကုန် ရုပ်သိမ်းခံရပြီး အဆောင်က လွင့်သွားရတယ်။ နောက်တစ်လလောက် ကြာတော့ လက်ဖက်ရည်ဆိုင် ထိုင်နေတုန်း နောက်က နှုတ်ဆက်သံ ကြားလို့ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ သူ ဖြစ်နေတယ်။ တီရှပ်လေးနဲ့။ အိတ်ကပ်တွေ အများကြီးပါတဲ့ ဘောင်းဘီတော့ မဟုတ်တော့ဘူး။ ခပ်နွမ်းနွမ်း ပုဆိုးကွက်စိပ်လေးနဲ့။ မျက်နှာလေးက ဈေးပေါင်ကျိုးချိန် ကုန်စိမ်းသည်ရဲ့ လက်ကျန် ဟင်းရွက်လေးလိုပဲ၊ နွမ်းလို့။ နှုတ်ဆက်သံက အစ ပျော့ပျောင်းလို့။ ဘာလုပ်နေလဲ ဆိုတော့ သံချည်သံကွေး လုပ်နေတယ်တဲ့။

စီးကရက်တစ်လိပ် တောင်းသောက်ပြီး ဒီကောင်လေး ပြန်ထွက်သွားတော့ သူ လမ်းလျှောက်ပုံကို သတိထားလိုက်မိတယ်။ ပုံမှန်ပဲ။ တခြား လူတွေလိုပဲ။ ဆောင့်ကြွားကြွား မဟုတ်တော့ဘူး။ တစ်ဆက်တည်း သတိထားလိုက်မိတာက သူ့ခြေထောက်မှာလည်း အဆောင်မှာ နေတုန်းကလို ခုံထူထူ အကောင်းစား ရှူးဖိနပ်ကြီး စီးထားတာမှ မဟုတ်တော့တာ။ ဒါနဲ့ တွေးလိုက်မိသေးတယ်။ လူတွေရဲ့ ပြုမူနေထိုင်ပုံတွေ၊ ကိုယ်ဟန်အမူအရာတွေဟာ သူတို့စီးထားတဲ့ ဖိနပ်အမျိုး အစားအလိုက် မူတည် ကွာခြားလေသလားလို့။

ဖိနပ်အကြောင်း တွေးမိရာက ဖိနပ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး စိတ်ထဲ အမာရွတ်ကျန်နေခဲ့တဲ့ အဖြစ်လေး ရှိသေးတယ်။ ဒါကလည်း အဲဒီအဆောင် နေတုန်းကပါပဲ။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော့် အခြေအနေက မိုးထဲလေထဲ ရောက်နေပြီ။ အိပ်မက်တွေလည်း ရုပ်သိမ်းခံလိုက်ရပြီးပြီ။ မနက်ဖြန် ဘာဖြစ်မယ် ဆိုတာတောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို မသေချာတော့ဘူး။ တစ်နေ့လုံးနေမှ ထမင်းတစ်နပ် အကြွေးစားပြီး ရန်ကုန် စစ်မြေပြင်မှာ နောက်ဆုံး ခံတပ်ကို ကာကွယ်နေချိန်ပေါ့။

အဲဒီနေ့တွေထဲက တစ်နေ့၊ ဧည့်သည်လာတယ် ဆိုလို့ အဆောင်အောက် ဆင်းလာခဲ့တာ ဖိနပ်အပြတ်ကြီး တစ်ဖက်ကို လက်တစ်ဖက်က ကိုင်ထားတဲ့ ဦးဗလကြီး ကို တွေ့ရတော့တာပဲ။ သူ့ ခြေထောက်နှစ်ဖက်မှာလည်း တစ်ဖက်ပဲ ဖိနပ်ရှိပြီး ကျန်တစ်ဖက်က ခြေဗလာ သက်သက်ကြီး။

ဦးဗလကြီးက မန္တလေးသား၊ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းရဲ့ ဦးလေး။ သူလည်း မန္တလေးသား။

ရန်ကုန်မှာနေတော့ ပုဇွန်တောင် ရေကျော်မှာ။ သူငယ်ချင်းခေါ်ခေါ်သွားလို့ ရေကျော်က သူတို့ တိုက်ခန်းကို နှစ်ခေါက် ရောက်ဖူးတယ်။ ဦးဗလကြီးက ဗလကြီးသာ ဆိုတယ် ကာတွန်းပိုးဇာရဲ့ ဇာတ်လိုက်ကျော် မောင်မောင်ဇာ အတိုင်းပဲ ပိန်ပိန်ရှည်ရှည်နဲ့။ ဖော်ရွေတယ်၊ ပျော်တတ်တယ်။ ကျွန်တော်နဲ့လည်း ချက်ချင်း တရင်းတနှီး ဖြစ်သွားကြတာပါ။

အဲဒီနေ့က ဦးဗလကြီးက သူ့ဖိနပ်ပြတ်လေး ပြပြပြီး ပြောတယ်။ သူ လမ်းလျှောက်လာရင်း ဖိနပ်ပြတ်လာလို့ ဖိနပ်တစ်ရန်စာ ပိုက်ဆံချေးပါတဲ့။ သူ့ကို ယုံပါတဲ့။ ညနေ ပိုက်ဆံ ပြန်လာပေးပါ့မယ်တဲ့။ ဘယ့်နှယ်၊ ဒီလူ ဒီလူချင်းကို မယုံကြည်စရာလား။ ဒီလောက်လည်း အာမဘန္တေတွေ ခံနေစရာ မလိုပါဘူး။ ခက်တာက ကျွန်တော့်ခြေထောက်အောက်မှာ စီးနင်းထားတဲ့ ကတ္တီပါကြိုးတပ် ဖိနပ်တစ်ရန်ထဲက ညာဘက် တစ်ဖက်ရဲ့ ခေါင်နေရာမှာ တုပ်နှောင်ထားတဲ့ သွပ်ကြိုးတစ်စ ရှိတယ် ဆိုတဲ့အကြောင်း ဘယ်လို ဖွင့်ပြောရမှန်း မသိတာပဲ။ ဒီတော့ ကျွန်တော့် လက်ထဲမှာ လောလောဆယ် ဖိနပ် တစ်ရန်ဖိုး ပိုက်ဆံ မရှိပါဘူး ဆိုတော့ ဦးဗလကြီး ကျွန်တော့်ကို ပြန်ကြည့်တဲ့ မျက်နှာကို ခုထိ မေ့မရတော့ဘူး။ ဝမ်းနည်းတာရယ်၊ ရှက်တာရယ်၊ စိတ်နာတာရယ်၊ မုန်းတီးတာရယ် အဲဒါတွေကို ရောမွှေပြီး ပြန်ကြည့်သွားတာ။ ဖိနပ်အပြတ်လေး တစ်ဖက် လက်က ကိုင်လို့၊ ဖိနပ်တစ်ဖက်တည်း စီးလို့ အဆောင်လှေကားထစ်တွေ အတိုင်း ဆင်းသွားတဲ့ ဦးဗလကြီးရဲ့ ပုံရိပ်ကို ခုထိ ကျွန်တော် နာနာကျင်ကျင် သတိရနေတုန်းပါပဲ။

နောက်ပိုင်း သူငယ်ချင်းနဲ့ ပြန်တွေ့လို့ အဲ့ဒီအကြောင်း ပြန်ပြောပြတော့ ဒီကောင်က ရယ်လိုက်တာ။ အေးပေါ့။ တခြားသူတွေ အတွက်တော့ တကယ့် ဟာသပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဦးဗလကြီးနဲ့ ကျွန်တော့် အတွက်ကတော့ ဖိနပ်တစ်ဖက်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး တစ်သက်စာ အမာရွတ်ကြီး ဖြစ်သွားကြရတာ။

ဖိနပ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး တွေးနေရာက ဖိနပ်ပျောက်ခဲ့တာတွေ ပြန်ပေါ်လာသေးတယ်။ မှတ်မှတ်ရရ ကျွန်တော် ပထမဆုံး ဖိနပ် ပျောက်တာက ရထားပေါ်မှာ။ ရန်ကုန်ဘူတာကြီးကနေ ညပိုင်းထွက်တဲ့ အမြန်ရထား စီးပြီး နယ်က အိမ်ကို ပြန်လာတာ။ ကျွန်တော်တို့ မြို့ဘူတာကို ည ၁၂ နာရီလောက်မှ ရောက်မှာ။ အဲဒီတုန်းက ရထားတွေ လူပိုကျပ်တယ်။ ထိုင်ခုံရဖို့ဆိုတာ တကယ့် ဒုလ္လဘပဲ။ အဲဒီ ညနေကတော့ အဲဒီ ဒုလ္လဘနဲ့ ကျွန်တော် တည့်တည့် တိုးမိပြီး ထိုင်ခုံရခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရထားက တကယ့်လူဆိုမှ လူတွေ။ ထိုင်ခုံ လက်တန်းတွေပေါ်မှာလည်း လူ၊ လျှောက်လမ်းပေါ် မှာလည်း လူ၊ အိမ်သာဝမှာ လည်း လူ၊ အဆင်း အတက် တံခါးဝမှာလည်း လူ။ မျက်နှာချင်းဆိုင် ခုံနှစ်တန်းကြား ခြေထောက်ချတဲ့ နေရာလေးကအစ ဖျာလာခင်းသေးတာ။ အဲဒီညက ကျွန်တော်တို့ကို ထိုင်ခုံမဲ့ ခရီးသည် တစ်ယောက်က မေတ္တာလာရပ်ခံတယ်။ သူတို့နဲ့အတူ ပါလာတဲ့ လူမမာ တစ်ယောက် လဲလျောင်းဖို့ ဖျာခင်းချင်ပါတယ် တဲ့။ ဒါကြောင့် ခြေထောက်တွေ ခုံပေါ်တင်ပေးကြပါတဲ့။ ခြေထောက် ခုံပေါ် တင်ပေးမှတော့ ဖိနပ်ချွတ်ထားရတာပေါ့။ ဒါက ပြဿနာမ ဟုတ်ပါဘူး။ တစ်လမ်းလုံး အေးဆေးပါပဲ။ မအေးဆေးတာက ကျွန်တော်တို့မြို့ ဘူတာဝင်ခါနီး ဆင်းဖို့ ပြင်တော့မှ ကျွန်တော့်ဖိနပ် မရှိတော့ဘူး။ ဖိနပ်က အပြာရောင် ကွင်းထိုးလေး။ သားပိုက်ကောင်လို့ မြန်မာလို အဓိပ္ပာယ်ရတဲ့ အင်္ဂလိပ်စာတန်းလေးနဲ့။ သားပိုက်ကောင် အရုပ်လေးတောင် ပါပါသေးတယ်။ ရထားပေါ် အတက်၊ ဖိနပ်တစ်ဖက် ကျကျန်ခဲ့တာကြောင့် နောက်ထပ် ဖိနပ် တစ်ဖက်ပါ ချွတ်ပေးခဲ့တဲ့ ဂန္ဒီကြီးကိုတော့ သွားသတိရပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဂန္ဒီကြီးလို လုပ်ဖို့ မလိုအောင် သူကောင်းသား တစ်ယောက်ယောက်က ကူညီပေးသွားခဲ့ပြီးပြီပဲ။ အဲဒီညက သားပိုက်ကောင် မပါဘဲ ခြေဖဝါး သက်သက်နဲ့ အိမ်ပြန်လာခဲ့ရပါတယ်။

နောက်ပိုင်းမှာလည်း မကြာခဏလို့ ပြောလို့ မရတဲ့တိုင်အောင် ဖိနပ်ပျောက်တဲ့ ကိစ္စကတော့ ကြုံခဲ့ရတာပါပဲ။ ဖိနပ် ဆိုတဲ့ အမျိုးကလည်း အကြောင်းပြချက် တစ်ခု မဟုတ်ရင် နောက်တစ်ခုနဲ့ ကျွန်တော့်ဆီက ထွက်ထွက်ပြေးသွားတတ်တာပဲ။ ကျွန်တော့် မေမေကတော့ ဖိနပ်ပျောက်တယ် ဆိုရင် အကောင်းဘက်က ဖြေသိမ့်ပြောလေး ပြောတတ်သေးတာ။ စနေနံထွက်တာ ကောင်းတယ်တဲ့။

ထားပါတော့။ ကျွန်တော် နောက်ဆုံးဖိနပ် ပျောက်ခဲ့တာ ရှိသေးတယ်။ မကြာသေးဘူး။ အိမ်ထောင်ကျပြီးမှ ပျောက်တာ။ ဖိနပ်က အသားရောင် ခြေညှပ်ဖိနပ်။ ခုံထူထူပဲ။ သားရေကောင်း သုံးထားပုံရတယ်။ တံဆိပ် မမှတ်မိတော့ပေမဲ့ ဈေးတော့ အတန်ကြီးတယ် ဆိုတာ မှတ်မိသေးတယ်။

ဝယ်ထားလို့မှ ၅ ရက် မပြည့်သေးပါဘူး။ ညကျတော့ အိမ်ထဲ မသွင်းချင်တာနဲ့ အိမ်တံခါးအပြင် ဖိနပ်ချွတ် ခုံပေါ်ထားခဲ့လိုက်တာ။ မနက် မိုးလင်းလို့ လင်မယားနှစ်ယောက် ပြင်ဆင်ပြီး ဖိတ်ထားတဲ့ အလှူအိမ်သွားမယ်ပေါ့။ အဲ- ဖိနပ်လည်း စီးမယ်ဆိုရော ကျွန်တော့် ဖိနပ်တစ်ဖက် ရှာမတွေ့တော့ဘူး။ ဒီတော့ မိန်းမက အိမ်ဘက်ကို မကြာခဏ ရောက်ရောက် လာတတ်တဲ့ ခွေးကို စွပ်စွဲတယ်။ မလွဲနိုင်ဘူး။ လူဆို နှစ်ဖက်စလုံး ယူမှာပေါ့။ ကျွန်တော့်မှာ အကောင်းအတိုင်း ကျန်ခဲ့တဲ့ ဖိနပ်အသစ်ကြီး တစ်ဖက်ကို လွင့်ပစ်ရမလား၊ ပြန်သိမ်းထားရမလားနဲ့ အဲဒီ ဖိနပ်တစ်ဖက်ဟာ အိမ်ဖိနပ်ချွတ် နေရာမှာပဲ ရက်အတော်ကြာကြာ အထီးကျန်နေရပါတယ်။ ထူးဆန်းတာက အဲဒီ ကျန်နေတဲ့ ဖိနပ်တစ်ဖက်ကိုတော့ ဘယ်ခွေးမှ နောက်ထပ် လာမဆွဲတော့တာပါပဲ။

ဖိနပ်တစ်ဖက် ကျန်တဲ့ အကြောင်း တွေးမိတော့ သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်ရဲ့ ဒဿနကို သွားသတိရမိသေးတယ်။ ငယ်ငယ်ကဆို ဒီကောင့်ကို ကျွန်တော်တို့က ကြာကူလီလို့ ခေါ်တာ။ မိန်းမရှုပ်လို့။ ဒီကောင်က အသက်မရှူရရင်သာ နေနိုင်ချင်နေနိုင်မယ်၊ ရည်းစား မရှိရင် မနေတတ်ဘူးဆိုတဲ့ ကောင်မျိုးပါ။ လူ့အရပ်ကတော့ တစ်တောင့်တစ်ထွာလောက် ရှိတာ။ ပုဆိုးဝတ်ရင်တောင် ကွင်းဖြတ်ပြီး ပြန်ချုပ်ဝတ်ရတယ်။ ဒီတော့ ဒီကောင်က ပုဆိုးရယ်လို့ မဝတ်တော့ဘူး။ သရီးကွာတားဘောင်းဘီတွေပဲ ဝတ်တော့တာ။ ဒါပေမဲ့ မိဘက ပြည့်စုံတော့ သူများတွေ ဖိနပ်တောင် အလျဉ်မီအောင် မစီးနိုင်ရင်သာ ရှိမယ်၊ ဒီကောင်က မတ်ခ်တူးပေါ်က မဆင်းဘူး။ ဆိုတော့ကာ ‘ခွေ’ မက်တဲ့ ကောင်မလေးတွေ ‘ကြွေ’ တာပေါ့။ ထားပါ၊ ပြောချင်တာက သူ့ဒဿန။

“လူတစ်ယောက် ဆိုတာ ဖိနပ်တစ်ဖက်နဲ့ တူတယ်ကွ၊ သူ့တစ်ယောက်တည်းဆို လမ်းလျှောက်ရတာ အဆင် မပြေဘူး။ သူ့မှာ တွဲဖက်ရမယ့် နံပါတ်တူ တံဆိပ်တူ အရောင်တူတဲ့ နောက်ထပ် ဖိနပ်တစ်ဖက် လိုသေးတယ်”

“ငါကတော့ ဒါကြောင့် ဘယ်တော့မှ တစ်ယောက်တည်း အဖြစ်မခံဘူး။ ငါနဲ့ တွဲစီးရမယ့် နောက်ထပ် ဖိနပ် တစ်ဖက်ကို အမြဲတမ်း ရှာနေရတယ်။ ငါ ပြောချင်တာကကွာ ဖိနပ်ဆိုတာ တွဲဖက်ညီ နှစ်ဖက် ဖြစ်နေမှ အောင်မြင်တဲ့ လမ်းကို ဖြောင့်တန်းအောင် လျှောက်နိုင်တယ်ဆိုတာပဲ”

အလကား ဒီကောင်။ သူ မိန်းကလေးတွေ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် တွဲနေတာကို ကက်ဆက်ခွေ ဇာတ်လမ်းခေတ်က ခေတ်စားဖူးတဲ့ မီးကျိုးမောင်းပျက် ဒဿနမျိုးတွေနဲ့ လာပြီး ဖာထေးနေတာ။ ဒါနဲ့ပဲ အမြင်ကတ်ကတ်နဲ့ ပြန်ခွပ်ပေးလိုက်တယ်။

“ဟေ့ကောင် မင်းပြောသလို လူတစ်ယောက် ဆိုတာ ဖိနပ်တစ်ဖက်ပဲလို့ သဘောထားတယ်ပဲ ဆိုပါတော့ အဲဒီ ဖိနပ်တစ်ဖက်တည်းနဲ့ ခရီးရောက်နေတဲ့ လူတွေ အများကြီးကွ၊ ငါတို့ မြန်မာစာပေလောကမှာ ထိပ်ဆုံးကရှိတဲ့ ဆရာကြီး ဒဂုန်တာရာဆိုတာ လူပျိုကြီး၊ ယောက်ျားစာရေးဆရာတွေ ထက်တောင် အတွေးရဲ အရေးရဲတဲ့ ဆရာမ ဂျူး ဆိုတာကလည်း အပျိုကြီးကွ။ ကဲ ဟောလိဝုဒ်ဘက် လှမ်းကြည့်ဦးမလား။ ကမ္ဘာကျော်မင်းသား လီယိုနာဒို ဒီကာပရီယို ဆိုတာ အခုထိ လူပျိုကြီးပဲ ရှိသေးတယ်။ နောက်ထပ်...”

စကားတောင် မဆုံး လိုက်ပါဘူး။ ဒီကောင် ထ, ပြေးတာပဲ။ ကမန်းကတန်း ထ,ပြေးတာဆိုတော့ ဖိနပ်တစ်ဖက် ကျွတ်ကျပြီး ကျန်နေခဲ့လို့ ဒီကောင့်မှာ သူ့ ဒဿနထဲကအတိုင်း ဖိနပ်တစ်ဖက်တည်း ပါသွားရှာတယ်။

••••• ••••• •••••

ဒီမနက် စောစောစီးစီး နိုးပြီး အိပ်ရာက မထ,သေးဘဲ ဖိနပ်အကြောင်းတွေ စီကာပတ်ကုံး လျှောက်တွေးနေမိတယ်။ မိန်းမက အိပ်ရာထ,သွားတော့ ကျွန်တော်လည်း မနေနိုင်တော့ပါဘူး။ အိပ်ရာထ,ပြီး အိမ်နောက်ဘက် ခြံကွက်လပ်ထဲ သူများခြံထဲက သစ်ရွက်ခြောက်တွေ လာကြွေကျနေတာတွေကို တံမြက်စည်းနဲ့ စုလှည်း၊ ပြီးတော့ အမှိုက်တောင်းထဲက တခြား အမှိုက်တွေနဲ့ ရောထည့်ပြီး လမ်းထောင့်က အမှိုက်ပုံကို ထွက်လာခဲ့တယ်။

ဆောင်းတွင်းဆိုတော့ အအေးဓာတ်က သတ္တိပြ ကောင်းနေတုန်းပဲ။ နှင်းမှုန်လေးတွေတောင် ခပ်ဖွဲဖွဲ ကျနေသေးရဲ့။ မနက်လင်းနေပြီ ဆိုပေမဲ့ လမ်းမီးတိုင်တွေကတော့ သဘောကောင်းပြီး အချိန်ပိုတောင် ဆင်းနေသေးတယ်။

အမှိုက်ပုံကို ရောက်တော့ ကျွန်တော့်ထက် ဝီရိယကောင်းတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်လေး သုံး, လေးယောက်လောက်နဲ့ လာဆုံတယ်။ တစ်လမ်းလုံးက ရှိရှိသမျှ အိမ်တွေရဲ့ ရှိရှိသမျှ စွန့်ပစ်ပစ္စည်းတွေ လာစုနေတဲ့ နေရာဆိုတော့ ညစ်လည်း ညစ်ပတ်သလောက် နံလည်း နံစော်တဲ့ နေရာပါ။ ဒီကောင် လေးတွေကတော့ မှုပုံ မရဘူး။ အနံ့ယဉ်သွားကြတာလည်း ဖြစ်မှာပါ။ ကျွန်တော်တို့ ဒီကောင်လေးတွေအရွယ် ကိုးနှစ်၊ ဆယ်နှစ်တုန်းကဆို အမှိုက်ဆိုတာ အဖိုးမတန်ဘူး၊ အသုံးမဝင်ဘူး၊ လွှင့်ပစ်ရမယ်လို့ပဲ သိခဲ့ကြတာ။ ဒီကောင်လေးတွေခေတ်ကျတော့ တိုင်းပြည် စီးပွားရေး အခြေအနေကပဲ တောင်းဆိုလာလို့ ထင်ပါရဲ့၊ ဘယ်အမှိုက်က ဘယ်ဈေး ရမယ်၊ ဘယ်အမှိုက်ကို ဖယ်ထုတ်ပစ် ရမယ်၊ ဘယ်ဆိုင်ကို သွားရောင်းရင် ဈေးပိုရမယ် ဆိုတာတွေကို ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင် နားလည်နေကြတာ။ အင်း ဒီလို ကြံဖန် လှည့်တွေးတော့လည်း ချီးကျူးစရာလေးတွေပါလား ဆိုပြီး ကျိတ်ပြုံးရသေးတယ်။

ကျွန်တော် အမှိုက်တောင်းကြီး သယ်လာတာ တွေ့တော့ ဒီကောင်တွေရဲ့ ဘောဂဗေဒ မျက်လုံးတွေထဲ ရွှေအိုး ထမ်းလာတယ်လို့များ မြင်နေကြလား မသိပါဘူး။ ကျွန်တော်လည်း သူတို့ကို သတိထားမိဟန် မပြဘဲ အသက်အောင့်ပြီး အမှိုက်တောင်ပို့လေးပေါ် တက်လာခဲ့တယ်။ အမှိုက်တောင်းကို သွန်ချလိုက်တော့ သစ်ရွက်မှိုက်တွေနဲ့အတူ ရေသန့်ဘူးခွံတွေ၊ အချိုရည်ဘူးခွံတွေပါ ထွက်ကျလာကြတာပေါ့။

အဲဒီမှာ သူတို့ထဲက ခြေသွက်လက်သွက် အရှိဆုံး၊ အမှိုက်ပုံ အတွေ့အကြုံ အရင့်ဆုံးကောင်က ကျန်တဲ့ ကောင်လေးတွေ အငိုက်မိနေတုန်း သူ့အရပ်လောက် ရှည်တဲ့ ပီနန်အိတ်ကြီးနဲ့ သိမ်းကျုံး ထည့်တော့တာပဲ။ ဟိုကောင်တွေလည်း ရုတ်တရတ် အငိုက်မိသွားပုံရတယ်။

“ဟေ့ကောင်... ဟေ့ကောင်... မင်း လောဘမကြီးနဲ့ကွ...”

တစ်ယောက်က အော်အော်ဟစ်ဟစ်နဲ့ ခြေသွက်လက်သွက်ကောင်ကို ဆောင့်တွန်းတယ်။ သူတို့မှာလည်း သူတို့ ဥပဒေ ရှိပုံရပါတယ်။

“မင်း... သူ့ဖို့ ကိုယ့်ဖို့လည်း ကြည့်ဦးမှပေါ့ကွ”

နောက်တစ်ယောက်က အမှိုက်ပုံပေါ် ဖင်ထိုင်ကျသွားတဲ့ ကောင်လေးရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး ထပ်အော်တယ်။ ဟို ခြေသွက်လက်သွက်ကောင်လည်း အများနဲ့ တစ်ယောက် ဆိုတော့ ဖင်ထိုင်ကျသွားတဲ့ အမှိုက်ပုံပေါ်ကပဲ မျက်လုံးလေး ကလယ်ကလယ်နဲ့ ပြန်ကြည့်နေရတယ်။ ဒီတော့မှ ကျန်တဲ့ ကောင်တွေလည်း အမှိုက်ပုံကြီးထဲ အေးအေးဆေးဆေး မွှေနှောက်ရှာဖွေလို့။

ကျွန်တော် အမှိုက်တောင်းကြီး တန်းလန်းနဲ့ ဒီကောင်တွေကို ငေးသွားတာပဲ။ အသက် အောင့်ထား ဖို့တောင် မေ့နေတယ်။ သူတို့အချင်းချင်း တွန်းထိုးရုန်းကန်နေကြတာကိုလည်း လှမ်း ဟန့်ဖို့ သတိမရဘူး။ မူလတန်းတောင် သင်ရိုးကုန်ပုံ မရတဲ့ အမှိုက်ကောက်သမားလေးတွေ ပြောစကားက ကျွန်တော့်ကို ငေးမေ့သွားအောင် ပြုစားပစ်တာ။ စောစောစီးစီး ဖိနပ်အတွေးနဲ့လည်း သွားချိတ်မိနေတယ်။ သူငယ်ချင်း ပြောခဲ့ဖူးတဲ့ ဖိနပ် ဒဿနကိုလည်း သတိရနေမိတယ်။ သူငယ်ချင်း ပြောတဲ့ ဖိနပ်ဒဿနကတော့ ရည်ရွယ်ချက်တစ်မျိုးနဲ့ ပြောတာပါ။ ဒါပေမဲ့ လူတစ်ယောက်မှာ လိုက်ဖက်ညီတဲ့ ဖိနပ်တစ်ရန် ရှိနေမှ ဆိုတာကတော့..။ ဒီကောင်လေးတွေ ဒီစကားလုံးကို ဘယ်နေရာက ကြားခဲ့ဖူးတာပါလိမ့်။ သူတို့ မိဘတွေဆီကလား။ သူတို့ အမှိုက်ပုံတွေ ဆီကပဲလား။

ဟုတ်တယ်။ သူ့ဖို့... ကိုယ့်ဖို့။ သူ့ဖို့.. ကိုယ့်ဖို့ ..။ လူတွေ ပြောနေကြတာပဲ။ ကိုယ်တိုင်လည်း ပြောနေတာပဲ။ ဒါပေမဲ့.. ။

••••• ••••• •••••

အမှိုက်တောင်းခြင်းကြီးနဲ့ အိမ်ဘက် ပြန်လျှောက်လာခဲ့တယ်။ မျက်နှာချင်းဆိုင်ဘက်က အားကစားဘောင်းဘီရှည်ကိုယ်စီနဲ့ လူကြီး သုံးယောက်ကို လှမ်းတွေ့လိုက်ရတယ်။ ကျန်းမာရေးအတွက် လမ်းလျှောက်ထွက်လာကြပုံပါပဲ။ အေးအေးလူလူ စကား တပြောပြောနဲ့။ သူတို့ထဲက ပိန်ရှည်ရှည် တစ်ယောက်က အုပ်ချုပ်ရေး အရာရှိဟောင်း၊ အိုစရည်းဗိုက်ကြီး တွဲလောင်းကျနေတဲ့ လူက လူသိများတဲ့ ကုန်သည်၊ နှာခေါင်းချွန်ချွန်နဲ့ လူကတော့ နိုင်ငံရေးသမား။ တစ်မြို့တည်းနေ အသိတွေ ဆိုတော့ ပြုံးပြနှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။ ဒါ ဘာဆန်းလို့လဲ။ မဆန်းပါဘူး။ အဲ- ဆန်းတာက သူတို့ ခြေထောက်တွေပဲ။ သူတို့ ခြေထောက်တွေမှာ ဖိနပ်တစ်ဖက်စီပဲ စီးထားကြတာ။ အဲ့ဒါကို ကျွန်တော့် မျက်လုံးတွေက သေသေချာချာ မြင်ဖြစ်အောင် မြင်လိုက်ရတာပါပဲ။ အိမ်ဝနား ရောက်ခါနီးတော့ လမ်းလျှောက်ရတာ တစ်မျိုးပဲလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ခံစားမိလာတယ်။ ဒါနဲ ကိုယ့်ခြေထောက်ကို ဖျတ်ခနဲ ငုံ့ကြည့် လိုက်တော့ ။

ဘုရား..ဘုရား...။

▢  မိုးကျော်ဇင်
📖 ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း
      ဩဂုတ် ၊ ၂ဝ၂ဝ