❝ ဝတ္ထုတစ်ပုဒ် ရေးပေးပါ ❞
◽မောင်ရင့်မာ ( ကျောင်းကုန်း )
ခက်လိုက်တာ ကိုရင့်မာရယ် ။
ကိုယ်ရေးလို့ ဖြစ်မှတော့ အညောင်းခံပြီး ကိုရင့်ကို ဘယ်လာပြောနေတော့ မှာလဲ ။ ပြီးတော့ ကိုယ့်အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းက ကိုရင်တို့ စာရေးဆရာတွေနဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက် ။ ကိုရင်တို့က ဖြစ်ရပ်တစ်ခုအပေါ် စိတ်ကူးစိတ်သန်းတွေ ၊ အလင်္ကာတွေနဲ့ မွမ်းမံခြယ်သရတာ မျိုး ။ သိပ်လက်တွေ့ ဆန်လွန်းရင်တောင် ဘာတဲ့ ၊ ပုံတူကူးတယ် ၊ အနုပညာ အားနည်းတယ်လို့ အဝေဖန်ခံရတာ မျိုး ။ ခံစားမှုကို အလေးကဲရတဲ့ သဘာဝ မျိုး ။ ကိုယ်တို့က ငါ့ကို တိမ်းညွှတ်သွားအောင် ဘယ်လို အလင်္ကာတွေ ရောမွှေပြီး မြူဆွယ်သိမ်းသွင်းနေသလဲ ၊ တကယ့်ဖြစ်ရပ်က ဘာလဲ ၊ အလင်္ကာတွေ ဖယ်ရှား ၊ ဆင်ခြင်တုံတရားကို သတိကပ်ထားရတာ မျိုး ။ အမှန်ကို ရှာဖွေရတဲ့အခါမှာ ခံစားမှုကို ဥပေက္ခာ ထားရတဲ့ သဘာဝ မျိုး ။
စာရေးလို့ ကိုယ် ဘယ်လိုလုပ် ‘ ဖြစ် ’ နိုင်တော့မလဲ ။
ထားပါ ။ ကိုယ် ကြုံတွေ့ရတာလေးက ကိုရင့် အတတ်ပညာနဲ့ သိပ်မွမ်းမံ ခြယ်သစရာ မလိုဘဲနဲ့တောင် စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတဲ့ ဝတ္ထုတစ်ပုဒ် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တယ် ထင်မိတယ် ။
ပြောပါကော ။ ထူးထူးဆန်းဆန်း မဖြစ်ဘူးထား ။ ထူးထူးခြားခြား ဖြစ်ခဲ့တာတော့ သေချာတယ်လို့ ။
••••• ••••• •••••
ကိုရင် မှတ်မိနိုင်ပါဦးမလား မသိဘူး ။
ကိုရင့်ကို ကိုယ် မကြာမကြာ ဇာတ်ကြောင်းလှန်ခဲ့ဖူးတဲ့ မိုးညို လေ ။ စိုးစိုး နဲ့ ကိုသိန်းတန် တို့ရဲ့ လွမ်းဆွတ်စရာ ဓာတ်ပြားဇာတ်ထဲက မိုးညို ပေါ့ ။
အကြောင်းအားလျော်စွာပဲ ဆိုပါတော့ ။ ကိုယ် မင်းလှ မှာ တာဝန်ထမ်း ဆောင်တုန်း ၊ မိုးညို ကို တစ်ပတ်မှာ နှစ်ရက် ရုံးထိုင်ပေးရတယ် ။
ညနေပိုင်း ရုံးအလုပ်တွေ ပြီးလို့ ကားကြုံရင်လည်း မင်းလှ ကို ပြန်တယ် ။ ကားကြုံ မရှိရင်လည်း ဧရာဝတီကမ်းနံဘေးက မိုးညို ရဲ့ ညနေခင်းလေးတွေ ခံစား ။ ညရှစ်နာရီလောက်ဆို စည်ပင်အင်ဂျင်နီယာ လုပ်နေတဲ့ စာရေးဆရာ ကိုတိုးမရ တို့ ၊ ကိုမျိုးနောင် တို့ ကိုယ် အင်မတန် ခင်မင်လေးစားတဲ့ အလွတ်သင်ဆရာ ကိုသိန်းမြင့် တို့တွေနဲ့ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ နာရီပေါင်းများစွာ ထိုင်ပြီး စာအကြောင်း ပေအကြောင်း ရောက်တတ်ရာရာ ပြောတယ် ။
ကိုရင်တို့ လေထန်ကုန်းထက်ကိုပဲ စာသံပေသံဝေဖန်ချေချွတ်သံတွေ စီစီညံ့တဲ့ ဝိုင်းပေါ့ ။
အဲဒီ ကိုသိန်းမြင့် ဆိုတာ ( ခုတော့ ကွယ်လွန်ရှာပါပြီ ) သူက စာသာ မရေးတာ ၊ အလွန် စာဖတ်နိုင်တဲ့လူ ။ ဆရာဦးအောင်သင်းရဲ့ အန္တေဝါသိကပေါ့ ။ စာအကြောင်းများ ပြောရရင် ပါးစပ်က အမြှုပ်ထွက်အောင်ကို ပြောတော့တာ ။ ဝီလျံဝဒ်စ်ဝပ်ရဲ့ကဗျာတွေ ရွတ်သလား မမေးနဲ့ ။ ထားပါလေ ။
အဲသလို လူတွေနဲ့ ဆုံ ၊ ပါးစပ်က အမြှုပ်ထွက်အောင် ပြောနဲ့ ၊ တစ်ညတော့ ... ။
ညဆယ်နာရီလောက် မင်းလှ ကားကြုံရှိတာကို လေကြော မပြတ်နဲ့ မင်းလှ မပြန်ဘဲ မိုးညိုလေထန်ကုန်းမှာ တုံးမောင်းခေါက်လုနီးထိ ထိုင်လိုက်မိတယ် ။ အဲဒီ ညက မင်းလှက ကိုယ်နေတဲ့အိမ် သူခိုး ခိုးခံရပါရောလား ။
တရားသူကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ အိမ်ကို သူခိုး ခိုးခံရရုံမျှနဲ့ ဝတ္ထုတစ်ပုဒ် ဖြစ်မလာနိုင်သေးဘူး ဆိုတာ ကိုယ်လည်း အသိသားပေါ့ ကိုရင့်မာရယ် ။
ဒီလောက်နဲ့တော့ ကိုယ်လည်း ဘယ်စကားလုပ် ပြောနေပါ့မလဲ ။ အဲဒီ သူခိုးဟာ ကိုယ့်ရုံးမှာ ကိုယ်ကိုယ်တိုင် ပြစ်ဒဏ် စီရင်ခဲ့ဖူးတဲ့ သူခိုးတစ်ယောက် ဖြစ်တယ်ဆိုတာနဲ့တောင် ခု အဖြစ်အပျက်ကို ကိုယ် မပြောသေးဘူး ။
ခု အဖြစ်အပျက်က အဲဒါထက် ပိုပြီး ထူးခြားနေသေးတယ် ။
ဒီလို ၊ ဒီလို ။ နေဦး ၊ ကိုယ့်စကား ဘယ်ရောက်သွားပါလိမ့် ။
အဲ ... ဆိုပါတော့လေ ။ ကိုယ် ပြောချင်တာလေးဆီ မြန်မြန် ရောက်အောင် သွားရရင် ။
အဲဒီည မိုးညိုမှာ ပါးစပ်အမြှုပ်ထွက်အောင် ပြောတတ်တဲ့ ဆရာဦးသိန်းမြင့် တို့နဲ့ သန်းခေါင်ကျော် လင်းအားကြီး နာရီပြန် နှစ်ချက်လောက်အထိ လက်ဖက်ရည်ဆိုင် ထိုင်ခဲ့ကြတယ်လို့ ကိုယ် ပြောပြီနော် ။ အဲဒါလေး အရေးတယူ ပြောရတာက အဲဒီ အချိန်ဟာ ကိုယ့်အိမ် သူခိုးဝင်နေတဲ့ အချိန်မို့လို့ပေါ့ ။ နောင်မှ ပြန်သိရတာလေ ။
နောက်တစ်နေ့နံနက် ကိုယ် မင်းလှကို ပြန်ရောက်တော့ ကိုယ့်အိမ် သူခိုး ဝင်ခိုးခံရကြောင်း သိရပြီဆိုပါတော့ ။
မင်းလှမှာ ကိုယ် ငှားနေတဲ့ အိမ်က ဦးကြူဖေတိုက် ဆိုတော့ နှစ်ထပ်အိမ် ဟောင်းကြီးပေါ့ ။ အိမ်အောက်ထပ်က သုံးတစ်လက်မချောင်းတွေကို မြက်ခုတ်ဓား နဲ့ ထိုးခွာပြီး အထဲ ဝင်တာ ။ အောက်ထပ်ဧည့်ခန်းထဲမှာ ထားတဲ့ ကက်ဆက်တစ်လုံးနဲ့ တိပ်ခွေတချို့ရယ် ၊ ကိုယ့်ရဲ့ နိုင်ငံသားစိစစ်ရေးကတ်ရယ် ၊ ဝန်ထမ်းကတ်ရယ် ၊ ပြီးတော့ အိမ်ပေါ်ထပ် အခန်းထဲမှာ ထားတဲ့ သေတ္တာကို ဖွင့်ပြီး ယူလို့ ကိုယ့်အဝတ်အစား တချို့ရယ် ၊ ကင်မရာ တစ်လုံးရယ် သူခိုးနောက်ကို ပါသွားတာ ။ အဲဒီမှာ ကိုယ်က မျက်လုံးပြူးတော့တာ ။
ကိုရင်လည်း သိတဲ့အတိုင်း မင်းလှ က နွေဆို သိပ်ပူတာ ။ မြေလတ် ဆိုတော့လေ ။
ဒီတော့ ကိုယ့်ဇနီး နဲ့ သုံးတန်းကျောင်းသား အကြီးကောင် နဲ့ ၊ သမီးအငယ်မ နဲ့က အိမ်ပေါ်ထပ် သူခိုးခိုးခံရတဲ့ အခန်းအပြင်မှာ ဖြန့်အိပ်ကြတာ ။ သူခိုးက သူတို့ အိပ်ရာကို ကျော်ပြီးမှ အိမ်ပေါ်ထပ် အခန်းထဲကို ဝင်လို့ရတာ ။ လူကို အန္တရာယ်ပြုမသွားတာ တော်လှလို့ သူခိုးကို ကျေးဇူးတင်ရသေး ။ တစ်ခုတော့ ရှိရဲ့ ။ အဲဒီညက မိုးညို မှာ ညဆယ်နာရီလောက် ကားကြုံ ရှိတုန်း ကိုသိန်းမြင့် တို့နဲ့ လေကြော ဖြတ်ပြီးသာ ပြန်ခဲ့ရင် ကိုယ် မင်းလှ ပြန်ရောက်ချိန်နဲ့ ၊ သူခိုး အိမ်ထဲ ရောက်ချိန်နဲ့ ဒုတ်ဒုတ်ထိ တိုးလောက်တယ် ။ အဲသလိုဆို အိမ်ထဲ အိပ်နေတဲ့ ကိုယ့်မိသားစုလည်း အသက်အန္တရာယ် မကင်းဖြစ်မှာ အသေအချာပဲ ။ ထားပါလေ ။
ကံအားလျော်စွာပဲ ၊ နောက်ရက်သတ္တ တစ်ပတ်လောက် အကြာမှာ သူခိုးကို ပြန်ဖမ်းမိတယ် ။
တိုတိုပြောရရင် သူက လက်ပံတန်းဘူတာရုံနားက ထမင်းဆိုင်မှာ ကက်ဆက်တစ်လုံး ရောင်းဖို့ စပ်နေတာက သတင်းအစ ရခဲ့တာ ။ လက်ပံတန်း က မင်းလှ ကို ပြောင်းလာတဲ့ လူတစ်ယောက်က သူတို့ ရယက နဲ့ စကားပြောရင်း အစပေါ်တော့ ကိုယ်ကိုယ်တိုင်ပဲ ရဲကို ဖုန်းဆက်ပြီး ဖမ်းခိုင်းလိုက်တာ ။
ဟုတ်တယ် ။ သူ့နာမည် ‘ နေထွေး ’ တဲ့ ။ ကိုယ်တို့ မင်းလှမြို့နယ် သရောဂျီရွာဘက်က ဇာတိ ။
လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်လောက်က ကိုယ့်ရုံးက တရားသူကြီး တစ်ယောက်က သူ့ကို ခိုးမှုနဲ့ ပြစ်ဒဏ် စီရင်ဖူးတယ် ။ သူက လွတ်ရက် မရောက်ခင် ရဲဘက်စခန်းက ထွက်ပြေးလာပြီး ပထမဆုံး ကိုယ့်အိမ် ဝင်ခိုးတာ ။ ကိုယ့်အိမ် ခိုးပြီးရင် နောက် အစီအစဉ်က သူ့ကို ပြစ်ဒဏ်စီရင်ခဲ့တဲ့ တရားသူကြီးအိမ်ကို ခိုးဦးမှာ ဆိုပဲ ။ ဒီ နေထွေး ဆိုတဲ့ ငတိက အရိုက်အနှက် မခံရဘဲ ပြောနေတာနော် ။ အံမယ် သူက တရားသူကြီးအိမ် ခိုးလို့ရတယ် ဆိုပြီး ဂုဏ်များတောင် ယူလို့ ။
သူ့ကို ကိုယ့်ရုံးမှာ မစစ်ဆေးခဲ့ပါဘူး ။ မသင့်လျော်ဘူးလေ ။ ကိုယ့်ဇနီးက တရားလို လုပ်ပြီး တိုင်ချက်ဖွင့်ခဲ့တာ မဟုတ်လား ။ ‘ အမှန်တရားကို အများ မြင်စေရာ၏ ’ ဆိုသလိုပဲ လက်ပံတန်းရုံးမှာ ကိုယ့်ဇနီး တိုင်တဲ့အမှုကို ရုံးပြောင်း စစ်ဆေးခဲ့တာပါ ။
ပြောရမယ်ဆိုရင်တော့ ကိုယ်လည်း အဲဒီ အချိန်တုန်းက သူ့အပေါ် အမျက်မ ထားခဲ့ပါဘူး ။ ကိုယ့်ရဲ့ဇနီး သားသမီးတွေကို အန္တရာယ်ပြုမသွားတာ တော်လှလို့ ကျေးဇူးတောင် တင်ခဲ့ရပါတယ် ဆိုမှ ။ လက်ပံတန်းကို ရုံးမပြောင်းခင် ကိုယ့်ဆီမှာ သူ့ကို ရမန် ယူတော့တောင် ထွေထွေထူးထူး သူ့ကို ဘာမှ မမေးခဲ့ပါဘူး ။ အလကား နေရင်း သူ ထိတ်လန့်နေမှာ စိုးလို့လေ ။
အဲဒါနဲ့ ... ။
ဆိုပါတော့ ။ ကိုယ့်အိမ် ခိုးတဲ့အမှုနဲ့ပဲ လက်ပံတန်းရုံးက သူ့ကို ပြစ်ဒဏ်စီရင်လိုက်တယ် ။
ဇာတ်လမ်းက ပြီးမသွားသေးဘူး ကိုရင်ရဲ့ ။ ခုမှ ဇာတ်လမ်း စတာ ။
ဒီလို ။
ကိုနေထွေး ဆီက ကိုယ့်ရဲ့ကက်ဆက်နဲ့ တိပ်ခွေတချို့ ရယ် ၊ ကင်မရာရယ် ၊ အဝတ်အစားတချို့ရယ် ပြန်ရခဲ့တယ် ။ ကိုယ့်ရဲ့ နိုင်ငံသားစိစစ်ရေးကတ်နဲ့ ဝန်ထမ်းကတ်နဲ့ ကတော့ ပြန်မရဘူး ။ အမှုစစ်ရဲအရာရှိ စခန်းမှူး ကိုဝင်းမြင့် ကို မေးခိုင်းတော့လည်း ကိုယ့်ကတ်ပြားတွေ သူ ယူမသွားဘူးလို့ နေထွေး က ပြောသတဲ့ ။ ထားပါလေ ။ ကိုယ်တို့ ပြန်ရတဲ့ တိပ်ခွေတွေထဲမှာ ကိုယ်တို့ ပစ္စည်း မဟုတ်တဲ့ တိပ်ခွေတစ်ခွေ ပါလာတယ် ။ ကိုယ် မှတ်မိသလောက် ပြောရရင် အဲဒါ ရက်ပ် သီချင်းခွေ တစ်ခွေပဲ ။ ကိုယ့်ဇနီးက အဲဒီ ရက်ပ်သီချင်းခွေဟာ ကိုယ်တို့ ပစ္စည်း မဟုတ်ကြောင်း ပြောပြီး ရဲကို ပြန်ပေးတယ် ။ အဲ ... အဲသမှာ နောက်တစ်မှု ပေါ်တော့တာပဲ ။
အဲဒီ အချိန်တုန်းက ရက်ပ်သီချင်းတွေကလည်း ခုလောက် ခေတ်မစားသေးဘူး ။
ပြောပါကော ။ ကိုယ်တောင် တစ်ခါမှ ဝယ်ပြီး နားမထောင်ပါဘူးဆို ။ ဒီတော့ ကိုယ့်အိမ်ခိုးမှု မဖြစ်ခင် သစ်တောအရာရှိအိမ် ခိုးမှုဖြစ်ခဲ့တော့ ပျောက်ဆုံး သွားကြောင်း တိုင်တန်းတဲ့ ပစ္စည်းစာရင်းမှာ အဲဒီ ရက်ပ်သီချင်းခွေက ပါနေတယ် ။ နေထွေး ကို ရဲက သွားစစ်တော့လည်း သစ်တောအရာရှိ ဦးခင်မောင်အေးအိမ်က ခိုးယူခဲ့တဲ့ပစ္စည်းတွေထဲမှာ အဲဒီ တိပ်ခွေ ပါခဲ့မယ်ထင်ကြောင်း နေထွေး ကိုယ်တိုင်က ဝန်ခံခဲ့သတဲ့ ။
ဆိုပါတော့ နေထွေး ရဲ့ အဲဒီ အမှုကို ကိုယ့်ရုံးမှာ ကိုယ်ကိုယ်တိုင် စစ်ဆေးစီရင်ရတော့တယ် ။
ကိုယ်က တရားသူကြီး ၊ နေထွေးက တရားခံ ။
••••• ••••• •••••
ကိုယ်က တရားသူကြီး နေထွေးက တရားခံ ဆိုရုံနဲ့ မကသေးဘူး ကိုရင့်မာရေ ။ အဲဒီ အမှုရဲ့ အဓိကသက်သေက ကိုယ့်ဇနီး ဖြစ်မနေပေဘူးလား ။
အဲဒီ အချိန်က မင်းလှမြို့သားတွေ အဲဒီ အမှုလေးကို စိတ်ဝင်စားခဲ့ကြသေးတာပေါ့ ။
ဘယ်လို စိတ်ဝင်စားမှုမျိုး ဖြစ်နိုင်မလဲလို့လည်း ကိုရင် တွေးနိုင်မှာပေါ့ ။ စစ်ရတဲ့ တရားလိုပြ သက်သေက ၄ ယောက်တည်းပါ ။ တရားလို ( အိမ်ရှင် ဦးခင်မောင်အေး ) က သူ့အိမ် ဘယ်နေ့က အခိုးခံရပြီး ဘာပစ္စည်းတွေ ပါ သွားကြောင်း ၊ အဲဒီ အထဲမှာ ခု ရုံးရှေ့ တင်ပြထားတဲ့ ရက်ပ်သီချင်းခွေလည်း ပါကြောင်း ဒီလောက်ပါပဲ ။ နောက်သက်သေ တစ်ယောက်က အဲဒီ ရက်ပ်သီချင်းခွေဟာ တရားလိုရဲ့ သားကို သူက လက်မှတ်ထိုးပြီး လက်ဆောင်ပေးထားတဲ့ အခွေ ဖြစ်ကြောင်း ထွက်ဆိုပြီး ကိုယ့်ဇနီးက သူမအိမ် အခိုးခံရတုန်းက ရဲက ရှာဖွေပုံစံနဲ့ သိမ်းဆည်းလို့ တရားခံက လက်မှတ်ရေးထိုးအပ်နှံတဲ့ ပစ္စည်းတွေထဲက အဲဒီ ရက်ပ် သီချင်းခွေဟာ သူမ အိမ်က ပစ္စည်းမဟုတ်ကြောင်း ထွက်ဆိုတယ် ။ အမှုစစ်ရဲအရာရှိကတော့ သူ့ရဲ့လုပ်ငန်းတွေ ဘယ်လို ဆောင်ရွက်တယ်ဆိုတာ ထွက်ဆိုတာပေါ့လေ ။
ထူးခြားတာတစ်ခုက နေထွေး ဟာ တရားရုံး အတွေ့အကြုံ အနည်းဆုံး သုံးကြိမ်လောက် ရှိခဲ့တယ် ဆိုပေမယ့်လို့ တရားလိုပြသက်သေ အားလုံးရဲ့ ထွက်ဆိုချက်တွေကို ငြင်းဆိုမေးမြန်းတဲ့ မေးခွန်းမျိုး တစ်ခွန်းမှ မမေးခဲ့ဘူး ။ သူ သိပြီးသား ဖြစ်တဲ့ သူ့လုပ်ရပ်တွေကို ရိုးတိုးရိပ်တိပ် ပြောနေတာ ကြားနေသလိုမျိုး ပျင်းပျင်းရိရိ နားထောင်နေတယ် ။ သက်သေကို ဘာမေးချင်သလဲ ဆိုတိုင်း မေးစရာ မရှိပါဘူးပဲ ပြောတယ် ။
သူ့အသက်က ရှိလှ သုံးဆယ်ပေါ့ ။ အသားဖြူဖြူ ၊ မျက်လုံးမှေးမှေး ၊ ခြေဖဝါးကြီးကြီး ထီမထင်တဲ့ မျက်နှာမျိုးနဲ့ ကိုယ် အမှုစစ်နေစဉ် တစ်လျှောက်လုံး ကိုယ့်ကို မျက်လုံးချင်းဆိုင်ပြီး တစ်ခါမှ မကြည့်ဘူး ။
ကိုယ်က သူ့ကို ပုဒ်မ ၃၈ဝ အရ စွဲချက်တင်ကြောင်း ပြောပြီး အပြစ် ရှိ မရှိ မေးတဲ့အခါ ကျတော့ သူက ‘ ကျွန်တော့်မှာ အပြစ်မရှိပါဘူး ’ တဲ့ ။ ကိုယ်တောင် နည်းနည်း အံ့သြသွားတယ် ။ သူက ပြန်လှန်မေးခွန်းတောင် မမေးခဲ့ဘူး ဆိုတော့ ဝန်ခံလိမ့်မယ်လို့ ထင်ထားတာ ။ ထားပါလေ ၊ ဒါ သူ့အခွင့်အရေးပဲ ။ ငြင်းပိုင်ခွင့် ရှိပါတယ် ။
‘ စစ်ပြီးခဲ့တဲ့ သက်သေတွေကို ပြန်ခေါ်စစ်ပေးရဦးမလား ’ ကိုယ်က မေးတယ် ။ သူက -
‘ ဟုတ်ကဲ့ စစ်ချင်ပါတယ် ’ တဲ့ ။
ဒါလည်း သူ့အခွင့်အရေးပဲလေ ။
‘ ဘယ်သူ့ကို ပြန်ခေါ်ပေးရမလဲ ’
‘ ဆရာမကို ပြန်ခေါ်ပေးပါ ’ တဲ့
‘ ဟေ ... စောစောကတော့ ပြန်လှန်စစ်မေးစရာ မရှိတော့ပါဘူးဆို ’
‘ ခု ... မေးချင်လို့ပါ ’
မတတ်နိုင်ပါဘူးလေ ။ ဒါလည်း တရားခံကို ဥပဒေက ပေးထားတဲ့ အခွင့်အရေးပဲလို့ စိတ်ကိုလျှော့ ၊ ကိုယ့်ရုံး ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်ကို ကိုယ့်အိမ်လွှတ် ပြီး ကိုယ့်ဇနီးကို ပြန်ခေါ်ခိုင်းရတာပေါ့ ။ နေပူကျဲကျဲထဲမှာ ကိုယ့်ဇနီး အိမ်ပြန် ရောက်ရုံရှိသေး ၊ ရုံးက လိုက်ခေါ်လို့ ချွေးသံရွှဲရွှဲနဲ့ ပြန်လာရတယ် ။
‘ တရားခံ မောင်နေထွေး မေးနိုင်ပါပြီ ’
ကိုယ့်ဇနီး ရုံးရှေ့ရောက် သက်သေခုံမှာ ထိုင်တော့ ကိုယ်က သူ့ကို မေးခွင့်ပြုလိုက်တယ် ။ သူ့ဆီက မေးခွန်းမေးသံ ထွက်မလာဘူး ။
ကိုယ် နောက်တစ်ကြိမ်ထပ်ပြီး သတိပေးလိုက်တယ် ။
‘ ကျွန်တော် မေးစရာ မရှိတော့ပါဘူး ’
‘ ဘာကွ ’
အဲဒါ ကိုယ့်ရင်ထဲမှာ ပြင်းထန်စွာ မြည်ဟည်းသွားတဲ့ အသံပဲ ။ ဣန္ဒြေပျက်လုခမန်း ဟုန်းခနဲ ဒေါပွသွားတာ အမှန်ပဲ ။ သူ့ကို ကိုယ် အခွင့်အာဏာ ရှိသလောက် အမြင့်ဆုံး ထောင်ဒဏ်တွေ ထပ်ပြန်တလဲလဲ ချမှတ်နေမိတယ် ။ ဒါ ငါ့ကို သက်သက် မခန့်လေးစားလုပ်တာဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့လေ ။
ကိုရင့်မာရေ ၊ ကိုယ့်မှာ ပုထုဇဉ်လူသား တစ်ယောက်မှာ ရှိတဲ့ ဒေါသ ၊ မောဟ ၊ မာန ၊ အာဃာတ ဆိုတာတွေ တစ်ခါတစ်ရံ ငုပ်လျှိုးနေတာမျိုးက လွဲရင် အကုန် ရှိမှာပါ ။ ကိုယ် သူတော်ကောင်းယောင် ဆောင်လိုက်တာလည်း မဟုတ်ပါ ဘူး ။ ဒါပေမဲ့ ...
အဲဒီ နေ့က စီရင်ချက် ရေးဖို့ ကြိုးစားတော့ ဘောပင်ကိုင်ထားတဲ့ ကိုယ့်လက်တွေ တဆတ်ဆတ် တုန်နေတယ် ။ ဒေါသဖြစ်လွန်းလို့လေ ။ အဲဒီ ဒေါသစိတ်ကလေးကို သတိပြုမိလိုက်တာနဲ့ ကိုယ် အဲဒီနေ့မှာ စီရင်ချက် မချထိုက်ဘူးလို့ သတိရပြီး နောက်သုံးရက် ရွှေ့ဆိုင်းလိုက်တယ် ။
တကယ် စီရင်ချက်ချမယ့်နေ့ ရောက်တော့ ကိုယ့်မှာ ဘာဒေါသမှ မကျန်တော့တာ အမှန်ပါ ။
နေထွေး ဟာ အသိဉာဏ်နုံ့နဲ့လို့ပဲ ဖြစ်ဖြစ် ၊ တရားသူကြီးတစ်ယောက်ကို မခံချိစဖွယ် လုပ်ချင်လို့ပဲ ဖြစ်ဖြစ် ၊ အဲသလို လုပ်ရတာ ကို ဂုဏ်ယူလို့ပဲ ဖြစ်ဖြစ် ၊ ကိုယ် သူနဲ့ အပြိုင် မမိုက်မဲထိုက်ဘူး မဟုတ်လား ။ သူ့ကို ဒေါသဖြစ်တယ်ဆိုပြီး သူ တကယ် ကျခံထိုက်တဲ့ ပြစ်ဒဏ်ထက် ပိုချမှတ်ခြင်းမျိုးနဲ့ ‘ အကုသိုလ်အပိုဆု ’ ကို ကိုယ် မယူလိုဘူး ။
သူ့ကို ကိုယ် အပြစ်ပေးလိုက်တယ် ။ သို့ပေမယ့် ကိုယ့်ရင်ထဲ ရှင်းရှင်းသန့်သန့်ထားပြီး သူ ကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ ပြစ်မှုအတိုင်းအတာအလျောက် ကြင်နာတတ်သော တရားသူကြီးတစ်ဦးက ဆင်ခြင်တုံတရားနဲ့အညီ ချမှတ်ခဲ့တဲ့ ပြစ်ဒဏ်မျိုး ကိုယ် အမိန့်ချခဲ့တာပါ ။
‘ တရားခံ မောင်နေထွေးက ဒီအမိန့်ကို အထက်တရားရုံးမှာ အယူခံ တက်ရောက်ခွင့် ရှိပါတယ် ’
ဒါလည်း ကိုယ့်ဝတ္တရား အလျောက် ကိုယ် ပြောရမယ့် စကားပါ ။ ဒီတော့ နေထွေး က -
‘ ဆရာ ပေးတဲ့အပြစ်ကို ကျွန်တော် ကျေနပ်ပါတယ် ဆရာ ’ တဲ့ ပြောပြီး တရားခွင်နားကို တိုးကပ်လာတယ် ။ အဲသလို တိုးကပ်လာရင်း သူ့အိတ်ကပ်ထဲက တစ်စုံတစ်ခုကို ခဲခဲယဉ်းယဉ်း နှိုက်ထုတ်နေတယ် ။ ကိုယ်ကလည်း ဒီကောင် ဘာလုပ်မလို့ပါလိမ့်လို့ သူ့ကို ကြောင်ကြည့်နေမိတယ် ။ သူ့အိတ်ကပ်ထဲက ဆွဲထုတ် လိုက်တာက စာအိတ်တစ်အိတ် ။ သူက တစ်စုံတစ်ရာ ထည့်ထားတဲ့ အဲဒီ စာအိတ်ကလေးကို ကိုယ့်ဘက် လှမ်းပေးတယ် ။
‘ ယူပါ ဆရာ ၊ ဒါ ဆရာ့အတွက် ကျွန်တော် ပေးတဲ့လက်ဆောင်ပါ ’
ရုတ်တရက် ကိုယ်က ဘယ်ယူရဲပါ့မလဲ ။ သူ့ ဘေးက အစောင့်ကိုပဲ လှမ်းယူခိုင်းပြီး စာအိတ်ကို ဖောက်ခိုင်းလိုက်တယ် ။ နေထွေး ရဲ့ မျက်နှာကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့လည်း မဟုတ်မဟတ် တစ်ခုခု လုပ်ထားတဲ့ ပုံစံမျိုး မဟုတ်ဘူး ။ ကြည်ကြည်လင်လင်ပဲ ။
စာအိတ်ထဲက လျှောခနဲ ထွက်လာတဲ့ ကတ်ပြားကလေးနှစ်ချပ်ကို မြင်လိုက်တော့ ကိုယ် ဝမ်းသာလိုက်တာ ။ ကိုယ့်မျက်လုံးတွေ ဝင်းလက်သွားလိမ့်မယ် ထင်ပါရဲ့ ။ ကိုယ့်ပစ္စည်းတော့ ကိုယ့်ပစ္စည်းပါပဲ ။ ဒါပေမဲ့ သူ မပေးရင် ပြန်မရနိုင်တော့မယ့် ပစ္စည်းလေ ။ ပြီးတော့ ဒါဟာ ပြစ်ဒဏ်ကျခံရတဲ့ တရားခံတစ်ယောက်က သူ့ကို ပြစ်ဒဏ်ချမှတ်တဲ့ တရားသူကြီး တစ်ယောက်ကို အကြီးကျယ်ဆုံး ဂုဏ်ပြုလိုက်တာပဲ မဟုတ်လား ။
ခုဆိုရင် ကိုယ့်ရဲ့ ဝဲဘက်အိတ်ကပ်ထဲမှာ နေထွေး ပြန်ပေးထားတဲ့ ကတ်ပြားကလေး နှစ်ချပ် ရှိတယ် ။ အဲဒီ စိစစ်ရေးကတ်ပြားကလေး နှစ်ချပ်က ဘယ်အခြေအနေမျိုးမှာမဆို လူတစ်ယောက်ကို လူတစ်ယောက်လိုပဲ တန်ဖိုးထား တတ်ဖို့ ကိုယ့်ရဲ့နှလုံးသားနဲ့ အနီးဆုံး နေရာတစ်ဝိုက်ကို တံခါးခေါက် သတိပေးနေတယ်လေ ။
ကဲ ... ။
▢ မောင်ရင့်မာ ( ကျောင်းကုန်း )
📖 ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံ မဂ္ဂဇင်း
အမှတ် ၁၅၄
စက်တင်ဘာလ ၊ ၂ဝဝ၂ ခုနှစ်
