❝ မြို့တစ်မြို့နှင့် လူငါးယောက် ❞
▢ ဆွန်း ( စက်မှုတက္ကသိုလ် )
နောက်ဆုံးတော့ တစ်မြို့လုံးမှာ လူငါးယောက်သာ ကျန်ရစ်သည် ။
“ ဟိုးရှေးရှေးတုန်းက လူစွန့်စားခရီးသွား တစ်သိုက်ဟာ ဝေးလံခေါင်သီလွန်းလို့ လူသူ အရောက်အပေါက် နည်းလှတဲ့ တိုင်းစွန်နယ်ဖျားက တောင်တန်းကြီးတွေ အကြားကို ရောက် သွားကြတယ် ။ တောင်ကြီးတွေက မြင့်မား မတ်စောက်လွန်းလှတယ် ။ တစ်နေရာ ရောက်တော့ မြေပေါ် ထိုးထွက်နေတဲ့ ကျောက်ပေါ်ထွက်ပိုင်း တချို့မှာ အဖိုးတန် သတ္တုရိုင်း တစ်မျိုး အများကြီး ပါဝင်နေတာ အမှတ်မထင် တွေ့လိုက်ကြတယ် ။ သူတို့ဟာ သတ္တုပါတဲ့ ကျောက်နမူနာ တချို့ကို ရိုက်ချိုးဖြတ်တောက် ယူငင်ပြီး တွေ့တဲ့ နေရာကိုလည်း မြေပုံဆွဲ မှတ်သားလိုက်ကြတယ် ။ အဲဒီနေရာနဲ့ အနီးဆုံး ရွာငယ် ဇနပုဒ်က တစ်ဆယ့်ငါးမိုင်လောက် ဝေးတယ် ။ ကြားမှာလည်း အဆင်းခက်ခက် ၊ အတက်ကြမ်းကြမ်း တောင်စဉ်တောင်တန်း အထပ်ထပ်က ပိုင်းခြားပိတ်ဆို့ ဆီးကာထားတယ် ။ တန်ဖိုး မဖြတ်နိုင်တဲ့ သတ္တုရိုင်းသိုက်ကြီးက အဲဒီနေရာမှာ ရှိနေတာ ။ သတ္တုသိုက်ကြောင့် နောင်တစ်ချိန်မှာ ထင်ရှား ကျော်ကြားပြီး လူနေ သိပ်သည်းထူထပ်တဲ့ သတ္တုတွင်းမြို့ ဖြစ်လာမှာကို အဲဒီအချိန်က ဘယ်သူမှ မသိခဲ့ကြဘူးပေါ့ ”
မြို့မှာ ကျန်ရစ်ခဲ့သူ ငါးယောက် အနက် အသက်အကြီးဆုံး ဖြစ်သည့် ဦးအို က ထိုအကြောင်းကို အသေးစိတ် ပြောပြသည် ။
“ အခုတော့ အဲဒီ မြို့လေးမှာ လူငါးယောက်ပဲ ကျန်တယ်လေ”
ဦးအို၏ စကားအဆုံးမှာ မြေကြီးပေါ် လှဲနေသည့် ကိုနာ က ဖြည့်ပြောလိုက်သည် ။ ကျန်နှစ်ယောက်က သက်ပြင်းချသည် ။
မှန်သည် ။ မြို့လေးမှာ ယခုအခါ လူငါးယောက်သာ ကျန်နေရစ်တော့သည် ။ အစွန့်ပစ်ခံ မြို့ဟောင်းမြို့ပျက် ဖြစ်နေပြီ ။ လွန်ခဲ့သည့် ဆယ်နှစ် ကတည်းက မြို့သူမြို့သား အချို့သည် သူတို့မြို့ကို စတင် စွန့်ခွာကြသည် ။ အကြောင်းရင်းက အင်မတန် ရိုးစင်းသည် ။ မြို့လေးကို အမှီပြုပြီး သူတို့ဘဝ ရပ်တည် ရှင်သန်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့၍ ဖြစ်သည် ။ မြို့လေး၏ စီးပွားရေးသည် တစ်ဟုန်ထိုး ကျဆင်းနေသည် ။ အလုပ်အကိုင် အခွင့်အလမ်းက အလွန်အမင်း ရှားပါးလာသည် ။ ရောင်းရေး ဝယ်တာတို့ ချည့်နဲ့ဆွံ့အ,ကုန်သည် ။ လုံခြုံရေး ယိုယွင်း ပျက်စီးနေသည် ။ ရာဇဝတ်မှု ထူပြော များပြားလွန်းသည် ။ နေရာတိုင်းမှာ ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့် မွတ်သိပ်ခြင်းတို့ ကြီးစိုးနေသည် ။ ထိုဒဏ်များကို မခံစားနိုင်သော မြို့သူမြို့သား အချို့သည် သူတို့ မြို့လေးကို မလွှဲသာမရှောင်သာ သံယောဇဉ် ဖြတ်ကာ ရေကြည်ရာ မြက်နုရာ တစ်ရပ်တစ်ကျေး ဆီသို့ ထွက်ခွာသွားကြသည် ။
ထိုသို့ မဖြစ်မီ မြို့လေး၌ မှီတင်းနေထိုင်သူ အထိုက်အလျောက် များပြား စည်ကားခဲ့သည် ။ အတန်အသင့် ဖွံ့ဖြိုး စည်ပင်ခဲ့သည် ။ ထို့ထက် အနည်းငယ်ပိုမို ရှေးကျသော ကာလများက မြို့နှင့် မမျှအောင် ဝင်ရောက် ခိုလှုံသူများ ပြားကာ ကြက်ပျံမကျ စည်ကားခဲ့သည် ။ အလုပ်အကိုင် ပေါများခဲ့သည် ။ ငွေရှာရ လွယ်ကူခဲ့သည် ။ ရောင်းဝယ်ဖောက်ကားမှု ဖြစ်ထွန်းခဲ့သည် ။ မျက်စိရှေ့မှာပင် နေ့ချင်းညချင်း အရှိန်အဟုန်နှင့် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက် စည်ကားကြီးပွားလာသည် ။ အခြားမြို့များ၏ ငေးမော အားကျခြင်းကို ခံယူခဲ့ရသည် ။
မြို့လေး အမည်က မိုင်းလွယ်ခမ်း ဖြစ်သည် ။ မြန်မာဘာသာ ပြန်ဆိုလျှင်တော့ ရွှေတောင်မြို့ပေါ့ ။ မိုင်းလွယ်ခမ်း သည် အဖိုးတန် သဘာဝ သယံဇာတကြောင့် ဖြစ်တည် ရှင်သန် ထင်ရှားကျော်ကြား လာသည့် မြို့ ။ သတ္တုတူးဖော် ထုတ်လုပ်မှု လုပ်ငန်းကြောင့် ကြွယ်ဝချမ်းသာ ထွန်းလင်း တောက်ပလာခဲ့သည့် မြို့ ။
မိုင်းလွယ်ခမ်းသည် စားဝတ်နေရေး ခက်ခဲသူတို့၏ ထွက်ပေါက် ဖြစ်ခဲ့သည် ။ ကြွယ်ဝချမ်းသာလိုသူတို့၏ စိတ်ကူးယဉ်အိပ်မက် ဖြစ်ခဲ့သည် ။ စွန့်စားကြီးပွားလိုသူများ၏ ပစ်မှတ်ဖြစ်ခဲ့သည် ။ ထိုအခြေအနေသို့ လွယ်ကူလျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိခဲ့သည် မဟုတ် ။ လူစွန့်စား ခရီးသွား တစ်သိုက်က သတ္တုရိုင်းကို စတင် တွေ့သိခဲ့ပြီးနောက် ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာကြာမှ ထိုနေရာမှာ တိုးတက်ဖွံ့ဖြိုးသည့် သတ္တုတွင်းမြို့တစ်မြို့ ဖြစ်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည် ။
“ ဒီနေရာမှာ အဖိုးတန် သတ္တုရိုင်းထွက်တာကို ဒေသခံတွေက ဟိုးအရင် ကတည်းက တင်တင်ကြိုကြို ဦးဦးဖျားဖျား သိကြတယ် ။ ဘိုးစဉ်ဘောင်ဆက် လက်ဆင့်ကမ်းပြီး သက်ကြီးစကား သက်ငယ်ကြား ပြောလာခဲ့လို့လေ ။ ဒါပေမဲ့ ဒေသခံတွေ အတွက် အိပ်ရာဝင်ပုံပြင် တစ်ပုဒ်ထက် ပိုပြီး အဓိပ္ပာယ် မရှိခဲ့ဘူး ။ သူတို့ စိတ်အာရုံကို မဆွဲဆောင် ၊ မဖမ်းစားနိုင်ခဲ့ဘူး ။ အများစုက အမှုမဲ့ အမှတ်မဲ့နဲ့ မသိကျိုးကျွန် ပြုပြီး မေ့ပျောက်ထားကြတယ် ။ ဒေသခံတွေက သတ္တုရိုင်းကို ဘယ်လို တူးဖော်ကြိတ်ခွဲ သန့်စင်ကျိုချက် ထုတ်ယူရမလဲ ဆိုတာကို မသိကြဘူး ။ အင်မတန် ရှင်းလင်းရိုးစင်းလွယ်တဲ့ မိရိုးဖလာ ရှေးဟောင်း နည်းစနစ်တွေကိုတောင်မှ မသိကြဘူး ။ သိအောင်လည်း မစူးစမ်း ။ စူးစမ်းဖို့လည်း စိတ်မဝင်စား ။ ထုတ်လုပ်ပြီးတဲ့ သတ္တုစင်ကို ဘယ်လို ရောင်းဝယ်ဖောက်ကားရမယ် ၊ ဘယ်လို အသွင်ပြောင်း အဆင့်မြှင့် အသုံးချရမယ် ဆိုတာ တွေကိုတော့ သူတို့နဲ့ လားလားမှ မသက်ဆိုင်သလို သဘောထားပြီး အေးရာအေးကြောင်း နေကြတယ် ”
အသက် ခုနစ်ဆယ်ကျော် ဦးအိုက သူ့ရင်ထဲမှ မကျေမနပ်ချက်တွေကို မျိုသိပ်အောင့်အည်း မထားနိုင်ဘဲ ပွင့်အန်ပေါက်ကွဲ ညည်းတွားသည် ။ ဦးအို ထိုသို့ ဖြစ်နေသည်မှာ ကြာပြီ ။ သူ့ကို ဦးမျိုးချစ် ဟု ကျန်လူများက အနွတ္တသညာ ပေးထားသည် ။
“ သူတို့က သိခဲ့ ၊ စူးစမ်းခဲ့ ၊ စိတ်ဝင်စားခဲ့ရင်တောင်မှ ဒီလောက် ဝေးလံခေါင်သီတဲ့ အရပ်ဒေသဆီကို စွန့်လွှတ် စွန့်စားလာကြမှာတဲ့လား ။ အစားအသောက် ရှားပါးပြီး ရာသီဥတု ဆိုးရွားကြမ်းတမ်းလွန်းတဲ့ ဒီလို နေရာမျိုးမှာ အလုပ်ကို ပင်ပင်ပန်းပန်း ဇောက်ချခါးချိုး လုပ်ချင်ကြလို့လား ။ ကိုယ့် အရပ်မှာပဲ အေးအေးလူလူ သက်သက်သာသာ နေချင်ကြတာ မဟုတ်လား ။ ရောင့်ရဲ့တင်းတိမ် ကျေနပ် နေကြတာ မဟုတ်လား ။ စိန်ခေါ်မှုတွေ ၊ အန္တရာယ်တွေ များပြားလွန်းတဲ့ သတ္တုလုပ်ငန်း လုပ်ဖို့ စိတ်မကူးခဲ့ကြဘူး ။ အဲဒါကြောင့် တန်ဖိုး မဖြတ်နိုင်တဲ့ အဖိုးတန် သတ္တုသိုက်ကြီးကို ကိုယ့်မြေအောက်မှာ ကိုယ့်ခြေထောက်နဲ့ နင်းဖိထားပြီး အလဟဿ အချည်းနှီး ဖြစ်စေခဲ့ကြတယ်လေ ”
ဦးအို၏ စကားအဆုံးမှာ ကိုကျိုးက တွေးတွေးဆဆ ဝင်ပြောသည် ။ ကိုကျိုးက အသက်ငါးဆယ်အရွယ် သတ္တု တူးဖော်ရေး လုပ်သားဟောင်းကြီး ဖြစ်သည် ။ မြေအောက် တူးဖော်ရေးလုပ်ကွက် ပြိုကျစဉ်က ကျောက်မြေစာပုံ အောက် ရောက်သွားခဲ့သဖြင့် ညာခြေထောက်ကို ပေါင်ရင်း နားက ဖြတ်တောက်ကာ အသက်လု ကယ်တင်ခြင်း ခံထားရသူ ။ ချိုင်းထောက် ဖြင့်သာ လှုပ်ရှားသွားလာနိုင်သူ ။ သူ့ရင်ထဲမှာလည်း ဦးအို နှင့် ကြောင်းတူသံကွဲ ခံစားချက်တို့ ရှိနေသည် ။ မကျေနပ်ချက်တို့ ရှိနေသည် ။ သူ့ကိုမူ ကိုပြည်ချစ် ဟု သူ့ကွယ်ရာမှာ တီးတိုး ခေါ်ကြသည် ။
ကိုကျိုး စကားအဆုံးမှာ ကိုကန်းက ဝင်ပြောသည် ။
“ အေးကွာ ၊ ဝေးမြေရပ်ခြားက စိနတိုင်းသားတွေ ကတော့ လွယ်ခမ်းဒေသရဲ့ မြေအောက် သတ္တုသိုက် အကြောင်းကို ခရီးသွားတွေ ဆီက သတင်းရပြီး ကတည်းက စဉ်ဆက် မပြတ် လေ့လာစူးစမ်းတယ် ။ အာရုံထား စိတ်ဝင်စားတယ် ။ သူတို့က မြေအောက် သတ္တုရိုင်းကို ဘယ်လိုတူးဖော်ရမယ် ၊ ဘယ်လို ကြိတ်ခွဲသန့်စင်ရမယ် ၊ ဘယ်လို ကျိုချက်ထုတ်ယူရမယ် ဆိုတာ သိကြတဲ့ သူတွေကိုး ။ ထုတ်လုပ်သန့်စင်ကျိုချက်ပြီးတဲ့ သတ္တုစင်ကို ရောင်းဖို့ ၊ အသုံးချဖို့ နည်းလမ်းကိုလည်း သိကြသူတွေကိုး ။ သတ္တုက ရနိုင်တဲ့ အကျိုးအမြတ်တွေကိုလည်း နောကျေအောင် သိထားကြတော့ မက်မောတပ်မက်တာပေါ့ ။ အဲဒီ လောဘနဲ့ သူတို့ဟာ လွယ်ခမ်းတောင်ကြား ကို စွန့်စားဝင်ရောက်လာကြတယ် ။ သတ္တုလုပ်ငန်းကို အားကြိုးမာန်တက် လုပ်ကိုင်ကြတယ် ”
ကိုကန်း၏ စကား အဆုံးမှာ အားလုံး ငြိမ်သက် သွားသည် ။ ကိုကန်းက ကိုကျိုးနှင့် သက်တူရွယ်တူ သတ္တုတူးဖော်ရေးလုပ်သားဟောင်း ဖြစ်သည် ။ သူတို့နှစ်ယောက်သည် ကံတူအကျိုးပေးများ ဖြစ်ကြသည် ။ ကိုကန်းလည်း ကိုကျိုး လိုပဲ မြေအောက် သတ္တုတူးဖော်ရေးလုပ်ကွက်မှာ ယမ်းဘီလူး မတော်တဆ ထ,ပေါက်ကွဲစဉ်က သတ္တု ကျောက်မြေစာ တချို့ လွင့်စဉ်ထိမှန်ခြင်းခံထားခဲ့ရသူ ။ ဘယ်ဘက်မျက်လုံး တစ်ဖက် ဆုံးရှုံးပျက်စီးနေသည့်သူ ။
သူတို့သည် သတ္တုတွင်းက ရထားသည့် မိုင်းရောဂါမျိုးစုံကြောင့် နာမကျန်း ဖြစ်နေသော ကိုနာ့ ဘေးပတ်လည်မှာ စုရုံးဝိုင်းဖွဲ့ထိုင်ရင်း ရောက်တတ်ရာရာ ပြောဆိုနေကြသည် ။ မလှမ်းမကမ်း၌ မီးအား ကောင်းကောင်းဖြင့် လောင်ကျွမ်းနေသော ထင်းမီးဖို တစ်ဖို ရှိသည် ။ ထို ထင်းမီးဖိုက သူတို့ကို အလင်းရောင်လည်း ပေးသည် ။ အနွေးဓာတ်ကိုလည်း ပေးသည် ။ မီးဖိုကြောင့် သူတို့ လေးယောက် သက်သောင့် သက်သာ ဖြစ်နေသည် ။
ကိုနာက ရုတ်တရက် ထ,ရယ်သည် ။ ရယ်ရင်း တန်းလန်းနှင့် ဗလုံးဗထွေး ပြောသည် ။
“ ပါးစပ်ရာဇဝင် အရတော့ ဒီနေရာကို အဦးအစ ဝင်ရောက် အခြေချ နေထိုင်ခဲ့ကြတာက စိနတိုင်းသား ငါးယောက်တည်းတဲ့ ။ အခု ဒီနေရာမှာ နောက်ဆုံး ကျန်နေရစ်နေတာ ကလည်း လူငါးယောက်ပဲ ။ ဒါပေမဲ့ စိနတိုင်းသားတွေတော့ မဟုတ်ဘူး ”
ကိုနာနှင့် အတူ သူတို့ အားလုံး လိုက်ရယ်ကြသည် ။ သို့သော် သူတို့ ရယ်သံများသည် ခြောက်သွေ့ကွဲအက်နေသောကြောင့် ရယ်သံနှင့် မတူ ။ ငိုသံနှင့်သာ ပိုတူနေသည် ။ မှန်သည် ။ သူတို့သည် ရယ်ရင်း ငိုနေကြသည် ။
ရယ်သံများ ကျဲပါးစ အပြုမှာ ဦးအိုက ပြောသည် ။
“ အေး... ဟုတ်တယ် ၊ လူငါးယောက် ။ မောင်နှမ်း ကိုပါ ထည့်ပေါင်းရင် ဒီမြို့ပျက်ကြီးမှာ နောက်ဆုံး ကျန်ရစ်ခဲ့တာ လူငါးယောက် ။ မြို့တစ်မြို့နဲ့ လူငါးယောက်ပေါ့ကွာ ”
ဪ ... လူငါးယောက်နှင့် စတင် ဖြစ်တည်လာခဲ့သည့် မြို့ကလေး ။ လူငါးယောက်သာ နောက်ဆုံး ကြွင်းကျန်ရစ်သည့် မြို့ကလေး ။
••••• ••••• •••••
ထင်းမီးဖိုက ဆက်လက် လောင်မြိုက်နေသည် ။ မီးအား လျော့နည်း ကျဆင်းသွားလျှင် ကြုံရာ လူတစ်ယောက်က ထ,ပြီး မီးဖိုအတွင်းသို့ ထင်းလောင်စာ ပစ်ထည့်သည် ။ လောင်စာကိုလည်း ဝေးဝေးလံလံ သွားရှာရန် မလို ။ ယခု သူတို့ ရောက်နေသည့် အဆောက်အဦပျက်ကြီးက ယိုယွင်း ဟောင်းမြင်းဆွေးမြည့် ပျက်စီးနေသည့် သစ်အပိုင်းအစ တစ်ခုကို ဆွဲယူငင်ကာ မီးဖို အတွင်းသို့ ပစ်ထည့်လိုက်ရုံသာ ။
သူတို့သည် မြို့ပျက် အတွင်းက ပေါများလွန်းလှသည့် ပိုင်ရှင်မဲ့ အဆောက်အဦများမှ ကြိုက်နှစ်သက်ရာ အဆောက်အဦ အတွင်းမှာ အလျဉ်းသင့်သလို နေထိုင်သည် ။ အကောင်းဆုံး အဆောက်အဦများကို ဦးစွာ ရွေးချယ်ကြသည် ။ ဥပမာ မိုင်းချုပ်၏ နေအိမ်လိုမျိုး ၊ သတ္တုတွင်း ဧည့်ဂေဟာမျိုး ။ နောက်တော့ သူတို့၏ နိစ္စဓူဝ လိုအပ်ချက် အဝဝကို လွယ်လင့်တကူ ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်မည့် နေရာမျိုးကို ပြောင်းလဲ ရွေးချယ်ကြသည် ။ ဥပမာ ဆေးရုံလိုမျိုး ၊ ရိက္ခာဂိုဒေါင်လိုမျိုး ။
တစ်မြို့လုံးမှာ လူငါးယောက်တည်းသာ ရှိနေသည့်တိုင် နေရာ ပိုင်ဆိုင်မှုနှင့် ပတ်သက်၍ အကြိုက်တူညီသောအခါ သူတို့သည် အချင်းချင်း ပဋိပက္ခ ဖြစ်ခဲ့ကြသေးသည် ။ အမျက်ဒေါသ ထွက်ခဲ့ကြသေးသည် ။ ရန်သတ္တရု ပြုကာ တုတ်တပြက် ဓားတပြက် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသေးသည် ။ သာသူသာ ၊ နာသူနာ နှင့် ဒဏ်ရာအနာတရ များစွာ ဖြစ်ခဲ့ကြသေးသည် ။ သူတို့ ရန်ပွဲကို ကြည့်ရင်း မြို့ပျက်က အူလှိုက်သည်းလှိုက် လှောင်ပြောင် သရော် ဟားတိုက်ရယ်မောသည် ။ မြို့ပျက်၏ ရယ်မော ဟားတိုက်သံကြောင့် သူတို့ ရန်ပွဲ ရပ်သွားသည် ။ ဥစ္စာပစ္စည်း ပိုင်ဆိုင်ခြင်း၏ အနက်အဓိပ္ပာယ် အစစ်အမှန်ကို နားလည် သဘောပေါက် သွားသည် ။ မရှိခြင်း၌ ရှိခြင်းကို လိုလားတပ်မက်စွာ အားထုတ်ဖွေရှာနေခြင်း၏ အနှစ် သာရမဲ့မှုကို နားလည်သဘောပေါက်သွားသည် ။ ထိုအခါ သူတို့အချင်းချင်း ပြန်လည် သင့်မြတ်သွားသည် ။ ချစ်ကြည်သွားသည် ။ ငြိမ်းချမ်းသွားသည် ။
“ အဲဒီတုန်းက တစ်ရပ်တစ်ကျေးက လာပြီး သတ္တုလုပ်ငန်း လုပ်ကြသူတွေဟာ ပီဘိ စီးပွားရေးသမားစစ်စစ်ကြီးတွေကွ ။ သူက မဆိုစလောက် အခွန်အတုတ် နည်းနည်းပါးပါးကို အုပ်ချုပ်မင်းပြုနေတဲ့ ဘုရင်အစိုးရထံ မှန်မှန် ဆက်သကြတယ် ။ “ ရွှေဘုန်းတော်ကြောင့် ဖဝါးတော်အောက် ဝင်ရောက်ခိုလှုံရပါတယ် ” လို့လည်း ဘုရင့်စိတ်ကြိုက် တင်လျှောက်ကြတယ် ။ အမြော်အမြင်နည်းပြီး အခြောက်တိုက် စိတ်ကြီးဝင်နေတဲ့ ဘုရင် ကလည်း အကျေနပ်ကြီး ကျေနပ်တယ် ။ သတ္တုလုပ်ငန်းကို တိုင်းတစ်ပါးသားတွေ သဘောအတိုင်း စိတ်တိုင်းကျ လွတ်လွတ်လပ်လပ် လုပ်ကိုင်ခွင့် ပေးသနားတော်မူတယ် ။ သူတို့ ဆက်သ,သလောက်လေးကို လက်ခံကျေနပ်တယ် ။ သူတို့ရဲ့ သတ္တုလုပ်ငန်းဟာ ကြီးမားတွင်ကျယ် အောင်မြင်လာတာပေါ့ ။ အဲဒီအခါ အလုပ်သမားတွေ လိုအပ်လာတယ် ။ ဒေသခံတွေကို အလုပ်သမား အဖြစ် ခေါ်ယူအသုံးပြုတယ် ။ ထူးဆန်းတာက ဒေသခံတွေဟာ တိုင်းတစ်ပါးသားတွေရဲ့ လက်အောက်မှာတော့ အလုပ်သမားအဖြစ်နဲ့ ကျေနပ်ကျိုးနွံစွာ ကျွန်ခံပြီး အလုပ် ဝင်လုပ်ကြသဗျာ ”
ဦးအိုက ခနိုးခနဲ့ ရယ်သည် ။ ကျန်လူများက မျက်နှာနီရဲပြီး ခေါင်းငုံ့ သွားသည် ။ ယခုအခါ သူတို့သည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို “ သခင်မျိုး ” လို့ ဂုဏ်မမောက်ကြတော့ပါ ။ “ သာကီမျိုး ” လို့ လက်သီးလက်မောင်း မဆန့်တန်းကြတော့ပါ ။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လွယ်ခမ်း တောင်ကြားမှာ သတ္တုလုပ်ငန်းလုပ်သည့် ရွာလေးတစ်ရွာ ဖြစ်တည်ရှင်သန်လာသည် ။
တကယ်တော့ သတ္တုလုပ်ငန်းကို ဦးစီးဦးဆောင် လုပ်နေသည့် စိနတိုင်းသားများ ကိုယ်တိုင်က ရှေးရိုးသမားများ ဖြစ်သည် ။ သတ္တုလုပ်ငန်းကို ရိုးရာဓလေ့ထုံးတမ်းနည်းလမ်းများအတိုင်း ခေတ်နောက်ပြန်ဆွဲ လုပ်ကိုင်နေကြသည် ။ ထို့ကြောင့် လွယ်ခမ်းတောင်ကြားက သတ္တုလုပ်ငန်းသည် ကြက်ပွဲ သာသာမျှ ဖြစ်နေသည် ။ နှစ်ရှည်ကြာညောင်းလာသော်လည်း လွယ်ခမ်းရွာလေးက ထူးထူးခြားခြား သိသိသာသာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မလာခဲ့ ။ မြို့ပြ လက္ခဏာများ သန္ဓေတည် သက်ဝင်မှု မရှိခဲ့ ။ လူသူ အရောက်အပေါက် ကင်းမဲ့သည့် ရေရိုင်း ၊ မြေရိုင်း ၊ ဒေသရိုင်းမှာ ပစ္စန္တရစ် ဖြစ်မြဲ ဖြစ်နေဆဲ ။
သို့သော် ထိုပစ္စန္တရစ် မြင်းရိုင်းကို ဇက်ခွံ့ကာ ကျွမ်းကျင်နိုင်နင်းစွာ စီးနှင်နိုင်ခဲ့သည့် စိနတိုင်းသားများ ကတော့ သတ္တုလုပ်ငန်းမှ အကျိုး စီးပွားများစွာ ရရှိ ဖြစ်ထွန်းခဲ့သည် ။ ဒေသန္တရ အတိုင်းအတာ စံနှုန်းအရ လူချမ်းသာ စာရင်းဝင်သွားသည် ။ ထိုသို့ဖြစ်အောင် လွယ်ခမ်းတောင်ကြားဒေသက အကျိုးပြုခဲ့သည် ။ သူတို့ကို တစ်ပြည်ရပ်ခြားမှ လာ၍ စီးပွားရေး ကျူးကျော်သူ ၊ အမြတ်ထုတ်ကုပ်သွေးစုပ်သူဟု မည်သည့် ဒေသခံ တစ်ဦးတစ်ယောက်ကမှ မယိုးစွပ်ကြ ။ အပြစ် မတင်ကြ ။ ယိုးစွပ် အပြစ်တင် ရကောင်းမှန်းလည်း မသိခဲ့ကြ ။
“ တို့က ကျောချလို့လည်း ဓားပြမှန်း မသိကြဘူး ။ ကိုယ်စီးတဲ့ မြင်းဟာ အထီးလား ၊ အမလား ဆိုတာကိုလည်း မသိကြဘူး ”
ဦးအိုက အောက်ကလိအာ အသံဖြင့် ပြောသည် ။ ကျန်လူများက ငြိမ်သက်နေသည် ။
နောက် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာသောအခါ ထိုနေရာသို့ ပိုမို ဝေးကွာခြားနားသော အရပ်ဒေသမှ အနောက်တိုင်းသားများ ရောက်လာသည် ။ သူတို့က ခေတ်မီသည် ။ တိုးတက်သည် ။ အသိပညာ ၊ အတတ်ပညာ နှံ့စပ်ကြွယ်ဝသည် ။ စီးပွားရေးကို စစ်ရေး ၊ နိုင်ငံရေးတို့နှင့် ပူးတွဲလုပ်ဆောင်သည် ။ ဘုရင်ကို သုံ့ပန်းပြုသည် ။ တိုင်းပြည်ကို သိမ်းပိုက် အုပ်ချုပ်သည် ။ တစ်နိုင်ငံလုံးကို သူတို့၏ သြဇာအာဏာစက်အောက်သို့ ကျရောက်စေသည် ။ လွယ်ခမ်းတောင်ကြားဒေသကိုလည်း သူတို့ ရယူ သိမ်းပိုက်လိုက်၏ ။ စိနတိုင်းသားများကို မောင်းထုတ်သည် ။ သတ္တုလုပ်ငန်းကို ဆက်ခံလုပ်ကိုင်သည် ။ သတ္တုရိုင်းကို နောက်ဆုံးပေါ် နည်းပညာများနှင့် အင်တိုက်အားတိုက် တွင်တွင်ကျယ်ကျယ် တူးဖော်ထုတ်လုပ်သည် ။ တိုးတက်ခေတ်မီသည့် နည်းစနစ်များနှင့် ကျိုချက်သန့်စင်သည် ။ လွယ်ခမ်းတောင်ကြားမှာ ကြီးမားနက်ရှိုင်းသော သတ္တုတွင်းကြီး တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည် ။ သွားရေးလာရေး ပိုမိုအဆင်ပြေသော အနီးအနားက မြို့ကလေးမှာ မဟာဧရာမ သတ္တု သန့်စင်စက်ရုံကြီးများ ဖြစ် ပေါ်လာသည် ။
လုပ်ငန်းလိုအပ်ချက် အရ လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေး ပိုမိုချောမွေ့ကောင်းမွန်အောင် စီမံဆောင်ရွက်သည် ။ သတ္တု တူးဖော်သည့် မြို့နှင့် သတ္တု ကျိုချက်သန့်စင်သည့် မြို့ကို ရထားလမ်းငယ် တစ်ခု ဖောက်လုပ် ဆက်သွယ်သည် ။ မြင့်မားမတ်စောက်သည့် တောင်တန်းကြီးများကြောင့် ကားလမ်းကိုတော့ မဖောက်လုပ်နိုင်ခဲ့ ။ ရထားလမ်းသည် သတ္တုတွင်းမြို့လေး၏ အဓိက ဆက်သွယ်ရေးလမ်းကြောင်း ဖြစ်လာသည် ။ ထိုရထားလမ်းမှ တစ်ဆင့် လူများ ကူးသန်းသွားလာသည် ။ လုပ်ငန်းသုံး စက်ပစ္စည်းကိရိယာများကို သယ်ယူတင်သွင်းသည် ။ တွင်းထွက်သတ္တုရိုင်းများကို ဆောင်ကြဉ်း ပို့ဆောင်သည် ။
မြို့ကလေး၏ အရန် လမ်းကြောင်းအဖြစ် စိနတိုင်းသားတို့ ဖောက်လုပ်အသုံးပြုခဲ့သည့် လူနှင့်လား သွားသာရုံ ခြေကျင်လမ်းများကို အသုံးပြုကြသည် ။ သတ္တုတွင်း ရထားကို လိုက်ပါစီးနင်းခွင့် မရှိသည့် ဒေသခံများ အားထားမှီခိုရာ လမ်းကြောင်းများ ။
အနောက်တိုင်းသားများအတွက် အထူးလမ်းကြောင်းကို သီးသန့် ဖန်တီးသည် ။ မိုင်းလွယ်ခမ်းမှာ လေယာဉ်ကွင်းငယ် တည်ဆောက်သည် ။ ထို့ကြောင့် မိုင်းလွယ်ခမ်း မှ ရန်ကုန်လို ၊ မန္တလေးလို မြို့ကြီးများသို့ နေ့ချင်းပြန် သွားလာနိုင်သည် ။ အလွန်တိုတောင်းသည့် ကာလအတွင်းမှာပင် မိုးဦးကျ၌ မျှစ်စို့ကြီးများ မြေအောက်မှ ထိုးထွက်လာသလို လွယ်ခမ်းတောင်ကြားမှာ သတ္တုတွင်းမြို့ ဖြစ်တည်ရှင်သန် ဖွံ့ဖြိုးလာသည် ။ နေပျော်ဖွယ်မြို့ဖြစ်အောင် အနောက်တိုင်းသားများက သူတို့ စံနှုန်းအတိုင်း လိုအပ်သည်များကို ဖန်တီးဖြည့်စွက်မွမ်းမံသည် ။
မြို့လူဦးရေ တိုးပွားလာပုံကို ဦးအိုက ပြောပြန်သည် ။
“ လွယ်ခမ်းမှာ ကမ္ဘာ့အဆင့် မြေအောက်သတ္တုတွင်းအကြီးကြီး တူးမယ် ဆိုတော့ အလုပ်သမား အများကြီး လိုတာပေါ့ ။ အတွေ့ အကြုံရင့်ပြီး အရင်းအနှီးကြီးတဲ့ အနောက်တိုင်းကုမ္ပဏီက အဲဒီ အခက်အခဲကို လွယ်လွယ်လေးပဲ ဖြေရှင်းကျော် လွှားခဲ့တယ် ။ အလုပ်သမားတွေကို လုပ်အားခလစာ ကောင်းကောင်း ပေးမယ် ၊ နေစရာ လိုင်းခန်း ပေးမယ် ၊ အစားအသောက် စီမံပေးမယ် ဆိုပြီး ကြေညာတယ် ။ အဲဒီ ကြော်ငြာသတင်း ကြားတဲ့ နိုင်ငံတစ်နံတစ်လျားက အလုပ် လိုချင်သူတွေဟာ ထန်းလျက်ခဲဆီ အုံခဲရောက်လာတဲ့ ပုရွက်ဆိတ်တွေလိုပဲ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ၊ တစ်သုတ်ပြီး တစ်သုတ် အလုံးအရင်းနဲ့ လွယ်ခမ်းတောင်ကြားကို နေ့စဉ်ရက်ဆက် ဝင်ရောက်လာကြတယ် ”
ထိုသူတို့သည် အများအားဖြင့် တစ်ကိုယ်ရေတစ်ကာယများ ဖြစ်သည် ။ အဝတ်တစ်ထည် ကိုယ်တစ်ခုဖြင့် လာကြသည် ။ စိတ်ကြမ်း လူကြမ်းများ ဖြစ်သည် ။ ကိုယ့်ရပ်ကိုယ့်မြေမှာ နေထိုင်ရှာဖွေ စားသောက်ရန် အဆင်မပြေသဖြင့် ဖြစ်ချင်ရာ ဖြစ်ဟု စိတ်ပိုင်းဖြတ်ကာ ရေရိုင်း ၊ မြေရိုင်း ၊ ဒေသရိုင်းသို့ စွန့်စားထွက်ခွာလာကြသူများ ဖြစ်သည် ။ တုံးတိုက်တိုက် ၊ ကမ်းတိုက်တိုက် ဟု စိတ်တုံးတုံးချထားသူများ ဖြစ်ကြသည် ။ သူတို့မှာ စိတ်ဒဏ်ရာလေးတွေ အနည်းအများ ကိုယ်စီ ပါလာကြသည် ။ သို့သော် အတွေးအခေါ် ဆင်ခြင်တုံတရားက များများစားစား ပါမလာခဲ့ကြ ။ အများစုက ရုပ်ကြမ်းသမားစစ်စစ်ကြီးများ ။
“ ထူးဆန်းတာက သူတို့ဟာ တခြား မြို့ရွာတွေနဲ့ သဟဇာတ မဖြစ်ပေမဲ့ မိုင်းလွယ်ခမ်းနဲ့တော့ ပလဲနံပ သင့်ကြတယ် ။ မိုင်းလွယ်ခမ်းကလည်း သူတို့လိုပဲ အထီးကျန် တစ်ကောင်ကြွက် တစ်မျက်နှာ မဟုတ်လား ။ လူသူလေးပါး ကင်းဝေးရာ ရေရိုင်း ၊ မြေရိုင်း မှာ ခက်ခက်ခဲခဲ ဖြစ်တည် ရှင်သန်နေရတဲ့ ခပ်ကြမ်းကြမ်း ၊ ခပ်ရိုင်းရိုင်းမြို့ မဟုတ်လား ။ သူတော်ချင်းချင်း သတင်းလွေ့လွေ့ ပေါင်းဖက်တွေ့သွားကြတာပေါ့ ”
မိုင်းလွယ်ခမ်းမြို့သို့ အခြေချ နေထိုင်ရန် ရောက်လာသူများအပေါ် ကိုကန်း၏ သဘောထားမှတ်ချက် ။
သတ္တုတွင်းမြို့ ဖြစ်တည်ရှင်သန် ဖွံ့ဖြိုးလာပုံမှာ မြင်တွေ့နေကျ သမားရိုးကျ မြို့များနှင့် မတူပါ ။ ယေဘုယျအားဖြင့် သတ္တုရိုင်းသိုက် ဖြစ်တည်တတ်သော မြေ၌ အခြား သဘာဝ သယံဇာတများ စင်ပြိုင်ဖြစ်တည်လေ့ မရှိ ။ သစ်ကြီးဝါးကြီးတို့ ပေါက်ရောက်ရှင်သန်လေ့ မရှိ ။ အင်းအိုင်စိမ့်စမ်း မြစ် ချောင်းတို့ ရစ်ခွေစီးဆင်းလေ့ မရှိ ။ တောနေ သတ္တဝါနှင့် ကျေးငှက်သာရကာတို့ ကျက်စားမြူးထူးလေ့ မရှိ ။ ဆိုလိုသည်က သတ္တုရိုင်း ဖြစ်တည်ရာ မြေသည် တောကြီးမျက်မည်းအတွင်းက နေချင့်စဖွယ် စိုပြည်စိမ်းလန်း သာယာအေး ချမ်းသည့် ရပ်ဝှမ်းဒေသမျိုး မဟုတ် ။ စားစရာ ၊ သောက်စရာ ပေါများကြွယ်ဝသည့် သာဆန်းရဂုံမျိုး မဟုတ် ။
ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို မြင့်မားမတ်စောက်သော တောင်ကတုံးများက ဝန်းရံထားသည် ။ ပြင်းထန်သော လေပွေလေရူးများက ဦးတည်ရာမဲ့ တိုက်ချင်ရာ တိုက်ခတ်နေသည် ။ တောင်ပေါ်ဒေသ ဖြစ်သော်လည်း ဖုန်မှုန့်များက လေထဲမှာ ဝဲ လွင့်နေသည် ။ ရေရှားပါးပြီး ပင်ငယ်ပင်ပုများသာ ပေါက်သည့် သွေ့ခြောက်ငြီးငွေ့ စိတ်ပျက်ဖွယ်ရာ လေထန်ကုန်းများ တည်ရှိရာ အရပ်ဒေသ ။ အကြောင်းကြီးငယ် မရှိဘဲ ဘယ်သူမှ လာရောက် နေထိုင်ရန် စိတ်ကူးထဲ ထည့်မည် မဟုတ်သည့် အရပ်ဒေသ ။
လုံးဝ နေပျော်ဖွယ် မကောင်းသော ချောက်ချားသွေးပျက်စရာ အရပ်ဒေသ ။ လွယ်လင့်တကူ ရူးသွပ်သွားနိုင်သည့် အရပ်ဒေသ ။
သို့သော် ထိုအရပ်ဒေသ မှာ အလုပ်ပေါပြီး ငွေရှာလို့ ကောင်းသော သတ္တုတွင်းမြို့လေး ဖြစ်တည်လာသော အခါ ... ။
••••• ••••• •••••
ညဉ့်သည် တဖြည်းဖြည်း ရင့်ရော်အိုမင်းလာသည် ။ ပိုမို သိပ်သည်းသော အမှောင်ထုနှင့်အတူ အအေးဓာတ်က လွှမ်းမိုးကြီးစိုးလာသည် ။ လူတွေ စွန့်ခွာ ထွက်သွားသဖြင့် တစ်နေ့တခြား ပိုမို ယိုယွင်း ပျက်စီးနေသော မြို့ပျက်အတွင်း၌ ညဉ့် လေရူးက ဆော့မြူးချင်တိုင်း ဆော့မြူးနေသည် ။ လေရူးမွှေရာ လမ်းကြောင်း တစ်လျှောက်မှာ အထိန်းအကွပ် မဲ့ကာ ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေသော ပိုင်ရှင်မဲ့ အရာဝတ္ထုတို့က ဖရိုဖရဲနှင့် ဖြစ်ချင်တိုင်း ဖြစ်နေသည် ။
မြို့ပျက်အတွင်းမှာ လူတို့ မွေးမြူခဲ့သော အိမ်မွေးခွေးတစ်ကောင် ၊ ကြောင်တစ်မြီးကိုမျှ မမြင်ရ ။ မြို့ကို စွန့်ခွာထွက်သွားကြသည့် သူတို့၏ အရှင်သခင်များနှင့် မရှေးမနှောင်းမှာပဲ အိမ်မွေးခွေးများ ၊ ကြောင်များကလည်း မြို့ပျက်ကို စွန့်ခွာ ထွက်သွားကြသည် ။ မြို့ပျက်၏ ညဉ့်ယံများ၌ ရံဖန်ရံခါ မျက်စိလည် လမ်းမှားပြီး ရောက်လာတတ်သည့် ညဥ့်ငှက်တစ်ကောင်တလေ သို့မဟုတ် ခွေးအ တစ်အုပ်တစ်သင်းမှ အပ ယိုယွင်းခြင်းနှင့် ပျက်စီးခြင်းများသာ နေရာတိုင်းမှာ လွှမ်းမိုး ကြီးစိုးနေသည် ။
“ အာခေါင် ခြောက်လိုက်တာကွာ ။ ရေသောက် ချင်တယ် ”
ကိုနာက လဲလျောင်းနေရာမှ လူးလွန့်လိုက်ရင်း တောင့်တောင့်တတ ပြောသည် ။ သူတို့အားလုံး ပါးစပ်တပြင်ပြင် ၊ ခြေတကြွကြွ ဖြစ်လာသည် ။ ခြောက်သွေ့နေသော အာခေါင်များ ၊ အက်ကွဲနေသော လည်ချောင်းများက ရေဓာတ်ကို အလိုရမ္မက် ပြင်းပြင်းနှင့် တမ်းတသည် ။ သူတို့ မျက်လုံးများမှာ အေးမြကြည်လင်သည့် မြစ်ချောင်းအင်းအိုင်များ ပေါ်လာသည် ။ သူတို့ စိတ်တွေက ထိုနေရာသို့ တစ်ဟုန်ထိုး အပြေးအလွှား သွားနေသည် ။ သူတို့သည် မိုးကုန်သွား ကတည်းက ရေကောင်းရေသန့်ကို ဝဝလင်လင် မသောက်ရတော့ ။ တွေ့ ရာ ရေဆိုးရေညစ်များ ကိုသာ အသက် မသေရုံ တစ်မည် တစ် စက်တစ်ပေါက် ကြိတ်မှိတ် အောင့်အည်း သောက်နေရသည် ။ ရေဓာတ်လျော့နည်း ခန်းခြောက်စပြုနေသည့် သူတို့ ခန္ဓာကိုယ်က “ ရေ ” ဟူသော အသံကို ကြားရုံမျှဖြင့် အာသာငမ်းငမ်း ဖြစ်လာသည် ။ ဣန္ဒြေမရ ဖြစ်လာသည် ။ လှုပ်လှုပ်ရွရွ ဖြစ်လာသည် ။
မြို့ပျက်မှာ အရှားပါးဆုံးက ရေနှင့် အစားအစာ ။ လူများ မြို့ကို စွန့်ခွာရသည့် ပဓာနအကျဆုံး အဓိက အကြောင်းရင်းက ရေနှင့် အစားအစာတို့ကို ဖွေရှာလို့ မရနိုင်လောက်အောင်ပင် ရှားပါးပျောက်ဆုံးသွားခြင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်၏ ။ ရေနှင့် အစားအစာကို လုံလောက်အောင် မစားသောက်ရလျှင် မည်သူမျှ အသက်ရှင်သန်နိုင်မည် မဟုတ် ။ သို့သော် သူတို့ ငါးယောက်က မြို့ပျက်မှာ ရေနှင့် အစားအစာကို လုံလောက်အောင် မစားရသော်လည်း ယခုအချိန် အထိတော့ အသက်ရှင်နေကြသေးသည် ။ ရတာ စား၍ တွေ့တာ သောက်သည် ။ သူတို့ စားသောက်နေရသည်က လူတို့ စားနေကျ အစာမျိုး မဟုတ် ။ လူတို့ သောက်နေကျ ရေမျိုး မဟုတ် ။ အဆင့်နိမ့်သည့် အချို့တိရစ္ဆာန်များပင် စားသောက်ကြမည် မဟုတ်သည့် အစာနှင့် ရေများ ။ ရရာကို ရသလောက်လေး စားသောက်၍ ( ရံဖန်ရံခါ ဘာမှ မစားသောက်ဘဲ ) သူတို့သည် မြို့ပျက် အတွင်းမှ ဖြစ်သလို ကုတ်ကတ်ဖက်တွယ် နေထိုင်ရင်း ယခုအချိန် အထိ အသက်ရှင် နေသေးတာ အံ့သြစရာ ။ သို့သော် လောကမှာ မဖြစ်နိုင်တာ ဘာမှမရှိပါ ။
“ ဟိုတုန်းကများဆို တို့မြို့မှာ ရေတစ်ပေါက် အတွက် အခုလို သောက ရောက်ရဖို့ နေနေသာသာ စားဝတ်နေရေး အတွက်ကိုတောင် ဘာတစ်ခုမှ ပူပင်ခဲ့ရတာ မဟုတ်ပါဘူးကွာ ”
ကိုကန်းက ရွှေထီး ဆောင်းခဲ့ရချိန်ကို သတိရပြီး လွမ်းလွမ်းဆွေးဆွေး ပြော၏ ။ ကိုကန်း အစဖော် ပေးသဖြင့် သူတို့ အားလုံးသည် အတိတ် ခေတ်ဟောင်း ( သူတို့ အဆိုအရ ) ခေတ်ကောင်းကို ပြန်ပြောင်း သတိရကာ လွမ်းဆွတ်သွားကြသည် ။
“ ဒါကလည်း အလုပ် လုပ်မှပါကွာ ။ အဖိုးတန် သတ္တုမြေပေါ်မှာ အလုပ် မလုပ်ဘဲ ထိုင်နေလို့ ကတော့ စားဝတ်နေရေးက ဘယ်လို လုပ်ပြီး သူ့အလိုအလျောက် ပြည့်စုံ ပြေလည်မှာလဲ ။ သဘာဝသယံဇာတ ဆိုတာ ပျင်းရိညံ့ဖျင်းသူတွေ အတွက် ဘယ်တော့မှ ကံကောင်းခြင်းလက်ဆောင် ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူးကွ ”
ဦးအို၏ ကောက်ချက်စကားကို သူတို့အားလုံး မငြင်းမဆန် လက်ခံသည် ။ မိုင်းလွယ်ခမ်း ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာသည်မှာ သဘာဝ သယံဇာတကြောင့်ချည်းသက်သက် မဟုတ်ပါ ။ ထိုသယံဇာတများကို စီမံခန့်ခွဲသူတို့၏ အရည်အချင်းက အဓိကကျခဲ့သည် ။ အကောင်အထည်ဖော် လုပ်ဆောင်သူတို့၏ လုံ့လဝီရိယနှင့် ကြိုးစားအား ထုတ်မှုက ပဓာန ကျခဲ့သည် ။ အဓိကနှင့် ပဓာနကို ကွက်တိ ပေါင်းစပ်နိုင်၍သာ မိုင်းလွယ်ခမ်းသည် တစ်ဟုန်ထိုး ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည် ။
သူတို့သည် မိုင်းလွယ် ခမ်း၏ ရွှေရောင် နေ့ရက်များကို လွမ်းဆွတ်တမ်းတစိတ် နှင့် ပြန်လည် စားမြုံ့ပြန်နေကြ သည် ။ ထိုသို့ နေရခြင်းကို မက်မောခုံမင်သည် ။ ကျန်ရစ် ပျောက်ကွယ်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သော အတိတ်ဟောင်းကို ပြန်လည် တူးဆွ အရသာခံရန် အတွက် မြို့ပျက်က အဆောက်အဦမှာ ညစဉ်ညတိုင်း သူတို့ စုဝေး တွေ့ဆုံကြခြင်းဖြစ်သည် ။ အတိတ်ကို တမ်းတခြင်းဖြင့် ပစ္စုပ္ပန်ကို မေ့ပျောက်ရန် ကြိုးစားသည် ။ လက်ရှိဒုက္ခများမှ ထွက်ပြေးကြသည် ။ ယခုလည်း သူတို့သည် သန်းခေါင်တိုင်လုနီးအောင် တစ်ရံရော အခါက ရွှေခေတ်ကို ပြန်လည် အိပ်မက်နေကြသည် ။
တကယ်တော့ သူတို့သည် ရွှေခေတ်၏ အစွန်အဖျားမျှကို မီသည် ဆိုရုံလေး မီလိုက်ကြသူများ ဖြစ်သည် ။ သို့သော် သူတို့က ရွှေခေတ် တစ်လျှောက်လုံးကို ကျင်လည် ဖြတ်သန်းလာခဲ့ရသူများပမာ အားပါးတရ မြိန်ရေရှက်ရေ တမ်းတပြောဆို နေကြသည် ။ ထိုသို့ ပြောဆိုရခြင်းကိုလည်း အင်မတန် နှစ်သက် ခံတွင်းတွေ့ကြသည် ။
အတိတ်ဟောင်းကို တမ်းတ ပြောဆိုနေရလျှင် သူတို့သည် ရေငတ်နေတာ မေ့ပျောက်သွား၏ ။ အစာပြတ် နေတာကိုလည်း သတိ မရတော့ ။ စိတ်အတွေးထဲက အတိတ်ကမ္ဘာမှာ အာဟာရ သိဒ္ဓိ ပြီးနေကြသည် ။ အစစအရာရာ ပြီးပြည့်စုံနေကြသည် ။ တစ်ရံရောအခါက ကြွယ်ဝချမ်းသာခဲ့သည့် မိုင်းလွယ်ခမ်းမြို့မှ ဂုဏ်သရေရှိ လူကြီးလူကောင်းများအဖြစ် စိတ်ကြီးဝင်နေကြသည် ။
သူတို့သည် ကျေနပ် ပျော်ရွှင်စွာ နောက်ကြောင်း ပြန်လှည့်နေကြသည် ။
••••• ••••• •••••
မိုင်းလွယ်ခမ်း၏ ရွှေရောင်တောက်ပြီး ရွှေထီးဆောင်းခဲ့သည့် ရွှေခေတ်မှာ ရာစုနှစ် တစ်ဝက်မက ရှည်ကြာခဲ့သည် ။ သတ္တုသိုက်က အလွန်ကြီးမားသည် ။ မြေအောက်အနက်ပေတစ်ထောင်ကျော်အထိ နှိုက်ယူတူးဖော် နေသော်လည်း သတ္တုက မကုန်နိုင် မခန်းနိုင်အောင် ထွက်ရှိနေတုန်း ။ ဈေးကောင်း ရရှိနေတုန်း ။ လုပ်ကိုင်သူတို့ အကျိုးစီးပွား ဒီရေအလား တိုးပွားချမ်းသာနေတုန်း ။ သတ္တုရိုင်းကြောင့် ဖြစ်တည်ရှင်သန်နေသည့် မိုင်းလွယ်ခမ်း မြို့လေးက ရေမြင့်လေ ကြာတင့်လေ ။
သို့သော် “ ကံကြမ္မာ ” ဟူသည် သက်ရှိများ၌သာ ရှိတတ်ဖြစ်တတ်သည့်အရာ မဟုတ် ။ သက်မဲ့များမှာလည်း ရှိတတ်ဖြစ်တတ်သည် ။ ထို့အတူ “ လောကဓံ ” ဟူသည် သက်ရှိများ၌သာ ရှိတတ်ဖြစ်သည့် အရာမဟုတ် ။ သက်မဲ့များမှာလည်း ရှိတတ် ဖြစ်တတ်သည် ။ သက်ရှိ လူသတ္တဝါများ နည်းတူ သက်မဲ့ မြို့နိုင်ငံများမှာလည်း ကံကြမ္မာ ဟူသည်ရှိ၏ ။ လောကဓံဟူသည် ဖြစ်၏ ။ ကံကြမ္မာမှာ အနိမ့်အမြင့် ရှိသလို လောကဓံ ၌လည်း အဆိုးအကောင်း ရှိသည် ။ ထိုအကျိုးဆက်ကို လောကကြီးမှာ သက်ရှိသက်မဲ့ဟူ၍ ဖြစ်တည်လာသမျှ လူသတ္တဝါနှင့် အရာဝတ္ထုများ အားလုံးက မငြင်းမဆန် ခံယူရသည် ။
မိုင်းလွယ်ခမ်းသည် ထိုအတိုင်းပဲ ဖြစ်သည် ။ အမြင့် ရောက်ပြီးနောက် အောက် အနိမ့် ပြန်ဆင်းရသည် ။ အကောင်း ကုန်သောအခါ အဆိုး ကြုံရသည် ။
သဘာဝသယံဇာတ ဟူသည် ဘယ်သောအခါမှ မပျောက်ပျက် မကုန်ခန်းနိုင်သည့် “ ထာဝရ ဣစ္ဆာသယ သိုက် ” မဟုတ် ။ ထုတ်ယူ သုံးစွဲသည့် ပမာဏအတိုင်း လျော့နည်း ပျောက်ကွယ်တတ်သည့် သမားရိုးကျ အရာဝတ္ထုမျှသာ ဖြစ်သည် ။ ထို့ကြောင့် အဆိုင်း သုံးဆိုင်းဖြင့် နေ့မနား ညမနား ပမာဏမြင့်မြင့် နှစ်ရှည် တူးဖော် ထုတ်လုပ်သောအခါ လွယ်ခမ်း သတ္တုသိုက်တွင် သတ္တုရိုင်းတို့ လျော့နည်း ကုန်ခန်းလာသည် ။ ထိုအချိန်မှာ နိုင်ငံရေး အပြောင်းအလဲ ဖြစ်သည် ။ အနောက်တိုင်းသားများ ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သော “ လွယ်ခမ်းသတ္တုကုမ္ပဏီ ” ဖျက်သိမ်းလိုက်ရသည် ။ သတ္တုတွင်းနှင့် သတ္တုလုပ်ငန်းများ အားလုံးကို လက်ရှိ အစိုးရထံ လွှဲပြောင်းအပ်နှံရသည် ။ အနောက်တိုင်းသားများ အားလုံး သူတို့နိုင်ငံများသို့ အသီးသီး ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားကြသည် ။ မိုင်းလွယ်ခမ်း သည်လည်း အများပိုင် သတ္တုတွင်းမြို့လေး ဖြစ်လာခဲ့သည် ။
အလာ ကောင်းသော်လည်း အခါ နှောင်းခဲ့ပြီ ။ လွယ်ခမ်းသတ္တုသိုက်မှာ သတ္တုရိုင်းတို့ မရှိသလောက် ကုန်ခန်းခဲ့ပြီ ။
သတ္တု မရှိသည့် သတ္တုတွင်းမြို့သည် ကံကြမ္မာ မှိန်ညှိုး၍ လောကဓံ အဆိုးနှင့် ကြုံရပြီ ။ တစ်ချိန်က “ ပျားပန်းခပ် ” စည်ကားခဲ့သည့် မိုင်းလွယ်ခမ်း၏ လမ်းများသည် “ ကျီးနှင့်ဖုတ်ဖုတ် ” ဖြစ်ခဲ့ရပြီ ။ မြို့သူမြို့သားများ ခြေချင်းလိမ် နေခဲ့သည့် မိုင်းလွယ်ခမ်း၏ သေးငယ်ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းများပေါ်မှာ လူရိပ်လူယောင် ကင်းမဲ့ခဲ့ပြီ ။ မြို့သူမြို့သားများ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် တိုးဝှေ့ပွတ်တိုက် သွားလာခဲ့ရသည့် မိုင်းလွယ်ခမ်း၏ အတက်အဆင်း များသော လမ်းမြောင်လမ်းသွယ်များမှာ ယခုအခါ သရဲတစ္ဆေ ခြောက်လှန့်ခံရမှာကိုပင် စိုးကြောက်နေရပြီ ။
သတ္တု မရှိသည့် မိုင်းလွယ်ခမ်းမှာ အလုပ်အကိုင် ရှားပါးသည် ။ ငွေရှာရ ခက်ခဲသည် ။ အရောင်းအဝယ် အေးစက်သည် ။ မြို့သူမြို့သားများသည် မြို့လေးကို တဖြည်းဖြည်း စွန့်လွှတ်ကျောခိုင်း ထွက်ခွာနေကြသည် ။ အစပ ထမမှာတော့ မိသားစု တစ်စုနှစ်စုပေါ့ ။ နောက်တော့ မြို့ကို စွန့်လွှတ် ထွက်ခွာကြသည့် မိသားစုများ တဖြည်းဖြည်း များပြားလာသည် ။ မထွက်ခွာနိုင်သေးသော မိသားစုများမှ မြို့လေးတွင် ဆက်လက် မနေ နိုင်တော့သူတို့သည် မိသားစုနှင့် မြို့လေးကို သံယောဇဉ် ဖြတ်ကာ တစ်ဦးချင်း ၊ တစ်ယောက်ချင်းစီ မြို့ကို စွန့်လွှတ်ကျောခိုင်း ထွက်ခွာနေကြသည် ။ မိုင်းလွယ်ခမ်း၏ နာမကျန်း နေ့ရက်များ ... ။
မြို့လေး နာမကျန်း ဖြစ်စမှာပင် ရှစ်စပ်က ဂျင်ခြေလည်သော မြို့သား တချို့က မြို့ကို စွန့်ခွာရန် စတင် စိတ်ကူးမိကြသည် ။ ထိုသူတို့သည် သူတို့ စိတ်ကူးစိတ်သန်းများကို ချက်ချင်း စတင် အကောင်အထည် ဖော်ကြသည် ။ ဦးစွာ သူတို့ ပိုင်ဆိုင်သည့် မရွှေ့ပြောင်းနိုင်သော အရာအားလုံးကို ထုခွဲရောင်းချသည် ။ နောက်တော့ သယ်ယူရန် ခက်ခဲသဖြင့် ချန်ထားခဲ့ရမည့် ထုထည်ကြီးမား ပစ္စည်းများ ။ မည်သူမှ ထင်မှတ် မထားချိန်မှာ ဈေးကွက်လက်ဦးမှုကို ရယူလိုက်နိုင်သဖြင့် ရောင်းသမျှ အားလုံး တက်ဈေးနှင့် ဈေးကောင်းရလိုက်သည် ။ ထိုသို့ လုပ်လိုက်နိုင်သူ အများစုမှာ လူမျိုးကွဲများ ဖြစ်ကြသည် ။
မြို့ကို တွယ်တာလှသော လူနုံလူအ မြို့ချစ် ပုဂ္ဂိုလ်များကတော့ မြို့ကို အမြဲထာဝရ တည်တံ့နေမည်ဟု မှတ်ထင်ကြသည် ။ မြို့လေး၏ ကျန်းမာရေးနှင့် အနာဂတ်ကို မဆင်ခြင် ၊ မသုံးသပ် ။ ထိုသို့ လုပ်ရန်ကိုလည်း သတိမရ ။ လုပ်နိုင်သည့် ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးနှင့် အစွမ်းအစလည်း မရှိကြ ။ သူတို့သည် သူတို့ကိုယ် သူတို့ အထင်ကြီးလျက် သူတို့ငွေများကို အကျိုးမဲ့မည့် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုများအား အားတက်သရော ပြုလုပ်ကာ ဖြုန်းတီး ပစ်လိုက်ကြသည် ။ ပျက်သုဉ်းလုဆဲ မြို့တစ်မြို့၏ အင်္ဂါ အစိတ်အပိုင်းများကို ဝယ်ယူရင်းနှီး လိုက်ကြသည် ။ စွန့်ပစ်ချန်ရစ်ရမည့် ထုထည်ကြီးမား ပစ္စည်းများကို ဝယ်ယူ မြှုပ်နှံလိုက်ကြသည် ။
ဤသို့ဖြင့် မြို့တစ်မြို့ ဖြစ်တည်စမှာ အကျိုးများစွာ ဖွေရှာနိုင်ပြီး ကြီးပွားချမ်းသာခဲ့သူများ ရှိသကဲ့သို့ မြို့တစ်မြို့ ဆုတ်ယုတ်ပျက်စီးချိန်မှာလည်း အကျိုးရှိအောင် ဖွေရှာ အမြတ်ထုတ်နိုင်သူများ ရှိခဲ့သည် ။ ကြေကွဲစရာ ကောင်းသည်မှာ ထိုသူများသည် ဒေသခံတိုင်းရင်းသားများ မဟုတ်ကြခြင်းပင် ။ ဒေသခံများကတော့ သူတစ်ပါး မလိုချင်၍ စွန့်ပစ်ချန်ရစ်သည့် တန်ဖိုးမဲ့ပစ္စည်း အစုတ်ပလုတ်များကို ယူနိုင်သမျှ ယူပြီး မြို့ပျက်ဆီမှ ထွက်ခွာကြသည် ။ မယူနိုင်လျှင် ဖျက်ဆီး မီးရှို့ပစ်သည် ။
နောက်ဆုံးတော့ မိုင်းလွယ်ခမ်းသည် လူငါးယောက်သာ ကျန်ရစ်သည့် မြို့ပျက် ဖြစ်သွားသည် ။ ကျန်ရစ်ခဲ့သူ ငါးယောက် ကလည်း အိုနာကျိုးကန်းနှင့် စိတ်ပေါ့သွမ်း ရူးနှမ်းနေသူ ။
••••• ••••• •••••
“ ခုနစ်စဉ်ကြယ်တောင် အမြီးထောင်နေပြီ ။ မောင်နှမ်းလည်း ရောက်မလာသေးဘူး ”
တစ်ဝက်တစ်ပိုင်း မီးလောင် ပျက်စီးထားသဖြင့် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော အဆောက်အဦ၏ နံရံ အပြဲအပေါက်မှ လှမ်းမျှော်ကြည့်ရင်း ကိုကျိုးက ပြောသည် ။ ကိုကျိုး၏ စကားသံကြောင့် သူတို့အားလုံး လက်ရှိ ဘဝသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသည် ။
“ ဟုတ်ပါရဲ့ကွာ ၊ ဒီကောင်လေး ဘယ်အထိအောင်များ ခြေရှည်နေသလဲ မသိဘူး ”
ကိုနာက ချောင်း တဟွတ်ဟွတ် ဆိုးရင်း ပြောသည် ။ ကိုနာ အသက်ဆက်နိုင်ရေးအတွက် အများဆုံး အထောက်အကူ ပြုနေသူမှာ မောင်နှမ်း ။ မောင်နှမ်း ခက်ခက်ခဲခဲ ဖွေရှာရယူပေးသော မဖြစ်စလောက် ရေနှင့် အစားအစာများကြောင့်သာ ကိုနာက ယခုအချိန်အထိ အသက်ရှင်နေခြင်းဖြစ်သည် ။ ကိုနာသာ မဟုတ်ပါ ။ ကျန်လူများ မှာလည်း မောင်နှမ်း ရှာဖွေ ကျွေးမွေးနေမှုကြောင့်သာ ယခုအချိန်ထိ အသက်ရှင် နေကြခြင်းဖြစ်သည် ။
သူတို့ လေးယောက်သည် တတ်စွမ်းသမျှ မိမိဘာသာ ဖြစ်သလို ဖွေရှာ စားသောက်ကြသည် ။ သို့ရာတွင် သူတို့ လေးယောက်သည် လူစဉ်မမီသည့် ဒုက္ခိတများ ဖြစ်နေကြပြီ ။ လုံးလုံးလျားလျား ကိုယ့်ဝမ်းကိုယ် ကျောင်း၍ ကိုယ့်အသက်ကိုယ် မွေးနိုင်သူများ မဟုတ်ကြတော့ ။ မောင်နှမ်းကို တစ်ဖက်တစ်လမ်းက မှီခိုအားထား ပြုနေရပြီ ။ မစို့မပို့မျှ ဖြစ်သော်လည်း မောင်နှမ်း၏ ပေးစာကမ်းစာက သူတို့ ရှာဖွေနိုင်တာထက် သာလွန် များပြားသည် ။
ရောက်ချိန်တန်လျက် ရောက် မလာသေးသည့် မောင်နှမ်း အတွက် သူတို့ စိတ်ပူလာသည် ။ မောင်နှမ်းသည် သူတို့အုပ်စုမှာ အသက်အငယ်ဆုံး ၊ အသန်စွမ်းဆုံး ၊ အလုပ် အလုပ်နိုင်ဆုံး ၊ အရှာအဖွေ အကောင်းဆုံး ။ သို့သော် စိတ်ကတော့ သိပ်ပြီး “ ကျပ်မပြည့် ” ။ အနည်းငယ် ပေါ့သွမ်းရူးနှမ်းသည် ။ ဟိုတုန်းက ဆိုလျှင် မောင်နှမ်း လို လူမျိုးကို သူတို့သည် လူရာသွင်းကာ ခေါ်ပြောဆက်ဆံပြုမှာပင် မဟုတ် ။ အရေးတယူ လုပ်ကာ ပေါင်းနေသင်းနေမှာပင် မဟုတ် ။ သို့သော် လူငါးယောက်သာ ရှိသည့် မြို့ပျက်မှာတော့ တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ဖြစ်သည် ။ စံ သတ်မှတ်ချက်များ လွဲမှား ပြောင်းလဲနေသည် ။
ရှင်သန်ရန် ခက်ခဲသော မြို့ပျက်မှာ ‘ ပျိုမျစ်နုနယ်မှု ’ သည် အသက်ဆက်ရန် အခွင့်အလမ်း သာသဖြင့် ရတနာ ဖြစ်သည် ။ ‘ အင်အားသန်စွမ်းမှု ’ သည် ကြံ့ခိုင်ရပ်တည်ရန် အဓိကကျ၍ အထွတ်အမြတ် ဖြစ်သည် ။ အလုပ်လုပ်နိုင်သည့် ‘ ကာယစွမ်းအား ’ သည်သာ အရာအားလုံးအတွက် အဆုံးအဖြတ် ဖြစ်သည် ။
မြို့ပျက်ကြီး၏ အပျက်အစီး အစုအပုံ ကြားမှာ ထပ်ပြီး ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှာကို မထိတ်လန့် ၊ မကြောက်ရွံ့တတ်သည့် ခိုင်မာစိတ်ထားက အရေးအကြီးဆုံးဖြစ်သည် ။ အစာရေစာ ရအောင် ဖွေရှာတတ်သူသည် မြို့ပျက်ကြီး၏ ‘ သူရဲ ကောင်း ’ ။ တွေ့တာကို ရအောင် စားလျက် ကိုယ့် အသက်ကို ရှင်သန်အောင် ကြံဖန်မွေးမြူနိုင်စွမ်းရှိသူသည် မြို့ပျက်ကြီး၏ ‘ စံပြပုဂ္ဂိုလ် ’ ။
ယခုအချိန်သည် စိတ် မှန်တာ မမှန်တာကို လည်းကောင်း ၊ ဦးနှောက် ကောင်းတာ မကောင်းတာကို လည်းကောင်း အလေးအနက် ထားပြီး အရေးတကြီး စဉ်းစားနေရမည့် အချိန်မဟုတ် ။ ဖြစ်တည်မှုတိုင်း အချိန်မရွေး ပျက်စီး ကွယ်ပျောက်နိုင်သည့် အခိုက်အတန့်မှာ မူလ စံသတ်မှတ်ချက်များကို ဆက်လက် ဆုပ်ကိုင် တွယ်ဖက်ထား၍ မဖြစ်နိုင်တော့ ။ စံချိန်စံညွှန်း အသစ်များကို အစားထိုး သတ်မှတ်ရမည် ။ လက် တွေ့ကျကျ စဉ်းစား ဆုံးဖြတ်ပြီး ရှေ့ခရီး ဆက်ကြရမည် ။ သူတို့ ငါးယောက်တွင် မောင်နှမ်းက အဓိက အရေးပါ အရာရောက်နေသည်မှာ မထူးဆန်းပါ ။ ဦးအို က အသက်ကြီးပြီ ။ ကိုကျိုးနှင့် ကိုကန်းက ခန္ဓာကိုယ် ယိုယွင်း ပျက်စီးနေသူများ ။ ကိုနာက ကျန်းမာရေး မကောင်း ။ သူတို့နှင့် နှိုင်းစာလျှင် မောင်နှမ်းက “ အနူတောထဲက လူချော ” ၊ “ အဆိုးထဲက အကောင်း ” ။
အမှန်တော့ မောင်နှမ်း သည်လည်း အကြွင်းမဲ့ ပြည့်စုံကောင်းမွန်သူ မဟုတ် ။ သူ့မှာလည်း ချို့ယွင်းအားနည်းချက်ရှိသည် ။ သို့သော် မောင်နှမ်းက စိတ်ကောင်းရှိသည် ။ လူတစ်ဖက်သားကို ကူညီတတ်သည် ။ ကိုယ်ကျိုးစွန့် အနစ်နာခံတတ်သည် ။ ဖြူစင်မွန်မြတ် စိတ်ထားရှိသည် ။ ချို့ယွင်းအားနည်းချက်တို့ ကိုယ်စီ ရှိနေကြသော လူငါးယောက်မှာ မောင်နှမ်း၏ စိတ်မနှံ့မှုက ပိုမိုထူးခြားသည့် အားနည်းချက် ဖြစ်မနေပါ ။ လက်ရှိ အချိန်မှာ သူတို့ အားလုံးသည် မောင်နှမ်း ဖွေရှာကျွေးမွေးနေတာလေးကို မှီခိုအားထား စားသောက်ရင်း မြို့ပျက်ထဲမှာ ဖြစ်သလို ရှင်သန်နေရသည် ။ ဤ အချက်သည်သာ တကယ့် အဓိက အရေးအကြီးဆုံး ဖြစ်သည် ။
ငြိမ်သက်တိတ်ဆိတ်ခြင်း၏ အဆုံးမှာ ကိုနာက လဲလျောင်းနေရာမှ ကုန်းရုန်း ထ,သည် ။
“ ဟာ ကိုနာ ၊ ဘာလုပ်ဖို့ ထ,တာလဲ ”
ကိုကျိုးက စိုးရိမ်တကြီး မေးသည် ။
“ မောင်နှမ်းကို လိုက်ရှာမယ်လေကွာ ။ ညတိုင်း မှောင်ပြီ ဆိုတာနဲ့ ရောက်လာတတ်သူက အခု သန်းခေါင်ကျော်တဲ့ အထိ ရောက်မလာတော့ အန္တရာယ် တစ်ခုခုနဲ့ ကြုံတွေ့နေလို့ ဖြစ်မှာပေါ့ ။ ဒီအတိုင်း ပစ်ထားလို့ ဖြစ်မလား ။ လိုက်ရှာပြီး အကူအညီ ပေးရမယ် ”
ကိုနာ့ စကားအဆုံးမှာ ဦးအိုက မလှမ်းမကမ်းမှ ကာဘိုက်မီးခွက်ကို ဆွဲယူသည် ။
မိုင်းလွယ်ခမ်း မှာတော့ မြေအောက်သတ္တုတွင်းသုံး ကာဘိုက်မီးခွက်က အလွန် ပေါသည် ။ မြို့ပျက်နေသည့်တိုင် ကာဘိုက်ခဲနှင့် ကာဘိုက်မီးခွက်များကို နေရာအနှံ့မှာ အလွယ်တကူ တွေ့ရသည် ။ ကာဘိုက်မီးခွက်သည် ကာဘိုက်ခဲလေးများ အပေါ်သို့ ရေစက်ရေပေါက် ကျရောက်စေခြင်းဖြင့် ဓာတု ဓာတ်ပြုပြီး မီးလောင်ဓာတ်ငွေ့ထွက်အောင် ပြုလုပ်ထားသော ပစ္စည်းဖြစ်သည် ။ ရေရှားပါးသည့် သတ္တုတွင်း မြို့ပျက်မှာတော့ သူတို့သည် ရေ အစား ကျင်ငယ်ရည်ကို အသုံးပြုသည် ။
ကိုနာ့ စကားအဆုံးမှာ ကိုကျိုး နှင့် ကိုကန်း တို့က ကိုနာ့ကို ပွေ့ဖက်ဆွဲထူပြီး ပခုံး လက်လျှိုထမ်းကာ ဖေးမ တွဲခေါ်သည် ။ ဦးအိုက ကာဘိုက်မီးခွက်ကို လက်ဖဝါးဖြင့် အုပ်လျက် ပွတ်ဆွဲပြီး မီးခြစ်သည် ။ မြေအောက် သတ္တုတွင်းလုပ်သားဟောင်း ကြီး၏ ကျင့်သားရထားသည့် ကျွမ်းကျင်မှုများစွာထဲက တစ်ခု ။
မကြာမီ မြို့ပျက်ကြီး၏ အပျက်အစီးပုံ အကြားသို့ ကာဘိုက်မီးတောက်ငယ် တစ်ခုနှင့် လူလေးယောက် ထွက်လာသည် ။ သူတို့သည် လူသူလေးပါး ကျောခိုင်းစွန့်ခွာသွားသည့် သတ္တုတွင်း မြို့ပျက်မှာ တွယ်ဖက်ကျန်ရစ်နေဆဲ လူငါးယောက် အနက်မှ ပျောက်ဆုံးနေသည့် လူ တစ်ယောက်ကို သန်းခေါင် သန်းလွဲ မှောင်ကြီးမည်းမည်းမှာ စိုးရိမ်ပူပန်စွာ လိုက်လံ ဖွေရှာနေသည် ။
“ မောင်နှမ်းရေ .... မင်း ဘယ်မှာလဲဟေ့ ”
“ မောင်နှမ်းရေ .... ငါတို့ ခေါ်သံကို မင်း ကြားရဲ့လားဟေ့ ”
▢ ဆွန်း ၊ စက်မှုတက္ကသိုလ် ၊
📖 ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း
မတ် ၊ ၂ဝ၂ဝ
