❝ ဆင်းချည် တက်ချည် ❞
( ပီမိုးနင်း )
ဧရာဝတီမြစ်ရေ မျက်နှာပြင်သည် ကုန်း၍ ထလာသည်ဟု မှတ်ထင်ရလောက်အောင် ကြွမြောက်လျက် ရေကြောသည် အဟုန်ပြင်းစွာ သွားလေ၏ ။ လှေငယ် တက်စင်း တုန်ကင်း သမ္ဗာန်တို့သည် ရေအဟုန်ပြင်းသဖြင့် ဖယ်ရွဲ့ဘေးတိုက် ရေကြောအလိုက် စုံသွားကြလေ၏ ။ ရွက်ရောတက်ရော အားလပ်ခွင့် ရကြလေရာ ဘထူး သည် အိမ်ခေါင်းရင်း ပက်လက်ကုလားထိုင်၌ ထိုင်ကာ မြစ်တစ်ဖက်ရှိ စိမ်းပြာမှိုင်းညိုသော တောင်နှင့် မှိုင်းသော ကောင်းကင် လေမိုးဆင်၍ နေသည်ကို ကြည့်ရင်း .. ။
“ ငွေမိုးအာကာ အာကာ ၊ ပြာရီမှုန်ဆိုင်းပါလို့ ၊ ထက်ဝဠာတိုင်းဆီက မှိုင်းလို့အုံ ၊ မိုးနတ်ပဇ္ဇုန် ၊ ရစ်ခြုံကာ ဆိုင်းတယ်လေး ”ဟု ဆိုပြီး အံ့အားသင့်လျက် တေးကို ရပ်လေ၏ ။ အကြောင်းမူကား အိမ်ခေါင်းရင်းမှ “ တူနယ် ၊ တူနယ် ၊ တဲနယ် ၊ တဲနယ် ” ဟူသော တီးလုံး လိုက်သော သာယာသော အသံတစ်ခု ကြားရလေ၏ ။
ထိုအသံကို ကြားရလျှင်ပင် တီးလုံးလိုက်သော သူ၏ မျက်နှာကလေးကို ထင်မြင်မိကြလေ၏ ။ ထိုမျက်နှာသည်ကား ညိုစိမ့်စိမ့် ၊ ခပ်သွယ်သွယ် ၊ မျက်လုံးဖောင်း ဖောင်း ၊ လည်တိုင်ရှင်းရှင်း ၊ နှာတံကြော့ကြော့ ၊ မျက်ခုံး ထင်းထင်း ၊ လည်တိုင်ရှင်းရှင်း ၊ သွားကလေးတွေ ဖြူဝင်းဝင်းနှင့် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း လှသော ခါးသေး ရင်ကော့ ကု,လားဆင် ဆံရစ်မော့ကလေး၏ မျက်နှာ ဖြစ်လေ၏ ။
ဘထူးသည် ဧရာဝတီမြစ်ကမ်း မြို့ကလေးသို့ ဆွေမရှိ ၊ မျိုးမရှိ လာရောက်၍ နေသော တစ်ရပ်သား လူတေ လူလွင့် ။ အင်္ဂလိပ်ကျောင်းမှ ထွက်ပြေးသူကလေး ဖြစ်ရာ ထိုအိမ်၌ ချစ်ခင်ကျွမ်းဝင် တည်းခိုနေရသူ ကပ်ပါး ဖြစ်လေ၏ ။ အကယ်၍ မြို့ကြီးရပ်ကြီး တစ်ခုခုကို ခိုကပ်ကာ အလုပ်အကိုင် ရှာမည် ဆိုလျှင် ရနိုင် လုပ်နိုင်သော အရည်အချင်း ရှိ၏ ။ သို့သော်လည်း ၎င်း၏ ခြေ၌ လေလွင့်ခြင်းကို ဖြစ်စေသော စက်အမှတ်တွေ တစ်ခုခု ပါလေသလား မသိရ ။ အဆင်းရဲ အငတ်မွတ် အတန်တန် ခံ၍ သွားလေ လေလွင့်၍ နေခဲ့သူ ဖြစ်လေ၏ ။
သို့ဖြစ်ပါလေရာ ထိုညိုစိမ့်မကလေး မယ်ဇင် ကို ချစ်သော်လည်း အခြေအနေ မရှိသော လူ့သခွတ်ပွင့် ဖြစ်သည်ဟု မိမိကိုယ်ကို သိသဖြင့် ချုပ်တည်း၍ နေခဲ့လေ၏ ။ မယ်ဇင် ကို ရွယ်ချင်လျှင် တကယ်ပင် ရနိုင်ကြောင်း ကောင်းစွာ သိလေ၏ ။
ထိုနေ့၌ တည်းခိုသော အိမ်မှာလည်း မိမိနှင့်အတူ ခြောက်နှစ်သမီးအရွယ် တင့်တင့် ခေါ် ကလေးမကလေး တစ်ယောက်သာ ရှိလေ၏ ။ ၎င်း၏ မိဘ အိမ်ရှင်များ သည်ကား ကလေးမကလေးကို ဘထူး နှင့် ယုံကြည် စိတ်ချ၍ ထားခဲ့ပြီးလျှင် ရန်ကုန်မြို့ သွား၍ နေကြခိုက် ဖြစ်လေ၏ ။
ဘထူးသည် တီးလုံးလိုက်သံကို ကြားရသောအခါ ထပြီးလျှင် ပြတင်းပေါက်မှ ကြည့်လေရာ မိုးရွာမှာ စိုးသဖြင့် ကျီဝန်းကြီး တစ်လုံးကို နေလှန်းထားရာမှ လှိမ့်၍ အိမ်နောက်ဖေးသို့ ပို့နေသည်ကို မြင်ရလေ၏ ။
မယ်ဇင် သည်ကား တင့်တင့် နှင့် ညီအစ်မဝမ်းကွဲ ဖြစ်လေရာ ၎င်း၏ အိမ်မှာ ခေါင်းရင်းဘက်အိမ် ဖြစ်လေ၏ ။ ဘထူးကို မယ်ဇင် မြင်သောအခါ ပြောင်ပျက်ပျက် မျက်နှာနှင့် ပြုံးလေ၏ ။ ဘထူးသည် အံကြိတ်ကာ လက်ညှိုးထောင်ပြီး “ နင်နော် ... နင် ” ဟု တိုးတိုးကျိတ်ကာ ပြောလိုက်လေ၏ ။ ထိုအခိုက်တွင် ရင်ကလေး ကော့ကာ တင်ကလေး ယမ်းကာ လက်နှစ်ဖက်ကို အတောင်ပံခတ်လျက် အမူပါပါနှင့် မိန်းမလျာ ဘိုးသိုက် ရောက်၍ လာသဖြင့် ဘထူးသည် စကားဆက်၍ မပြောဘဲ မိမိ၏ နေရာကို မိမိ ပြန်၍ ထိုင်ကာ အံကြိတ်၍ နေလေ၏ ။
ယနေ့ညတော့ သင်းလာပြီး အိပ်ဦးမှာပဲ ။ ဒီတစ်ခါတော့ ဘယ့်နှယ်ဖြစ်ဖြစ် ငါ လူကြီးတွေ မျက်နှာကို ထောက်လို့ နောင် လူချင်း တွေ့လို့မှ နှုတ်မဆက်ဝံ့မှာ စိုးသည့်အတွက် စိတ်ကို ချုပ်ပြီး ထားခဲ့တယ် ။ ကဲလှတဲ့ ကောင်မကလေး ၊ ညကျရင် သိရောပေါ့ဟု တွေးကာ တစ်ကိုယ်တည်း ဒေါထ၍ နေခိုက်တွင် မိုးရွာ၍ လာလေ၏ ။ အိမ်ခေါင်းရင်း၌ ကျီဝန်းကို လျင်မြန်စွာ လှိမ့်ကြသော အသံများကို ကြားရ၏ ။ “ ဘိုးသိုက်ရေ ၊ ဟေ့ကောင်မ ည ဆက်ဆက်နော် ။ ကြီးကြီး နေမကောင်းလို့ ” ဟု လှမ်း၍ ပြောလိုက်သော မယ်ဇင် ၏ အသံကို ကြားရလေ၏ ။ ဘိုးသိုက် ကလည်း “ အေး ... အေး ကြောက်တယ် အေ့ ၊ သူ့မျက်နှာက ” ဟု ပြန်၍ ပြောသည်ကိုလည်း ကြားလိုက်ရလေ၏ ။ ဘထူး၏ စိတ်၌ ဒီမိန်းမလျာဟာ ဘာပြောသွားပါလိမ့် ။ ကျယ်လောင် ကျယ်လောင်နဲ့ ။ ငါ့ကိုများ ချိတ်သွားသလားဟု တွေးပြီး မယ်ဇင်၏ မျက်နှာကို တိုး၍ မက်စွာ ထင်မြင်ပြန်လေ၏ ။ အကြောင်းမူကား အထက်ထက်က မယ်ဇင် သည် ဘထူး ကို အဘယ် မျှပင် စချင်သော်လည်း ဘထူးက စိတ်ကိုချုပ်၍ ထားသဖြင့် မက်သောစိတ်ကို အကုန် မလွှတ်ရသောကြောင့် ခပ်အေးအေး နေခဲ့၏ ။ ယခုသည်ကား ဘယ်လိုဖြစ်ဖြစ် လွှတ်တော့မည် ၊ ကြဲတော့မည် ဟူသော စိတ်ကို ထားလိုက်ရာ နေမဝင်နိုင်ပါကလား ဟူ၍ အောက်မေ့လျက် သည်းမခံနိုင်အောင် ဖြစ်၍ နေလေ၏ ။ အကြောင်းမူကား ဘထူး သည် ကျယ်သော အိမ်ကြီး၌ အောက်ထပ်မှာ တစ်ယောက်တည်း အိပ်လေရာ ကလေးမကလေး တင့်တင့် မှာ အပေါ် ထပ်၌ တစ်ယောက်တည်း အိပ်ရသဖြင့် ညဉ့်အခါ မယ်ဇင်သည် ကလေးမကလေးနှင့်အတူ လာ၍ အိပ်လေ့ ရှိလေ၏ ။ သို့ပင်လာ၍ အိပ်သော်လည်း ဘထူးသည် လွန်စွာ စည်းစောင့်ခဲ့လေ၏ ။ သို့ဖြစ်သောကြောင့်လည်း လူကြီးများက ယုံကြည်၍ ထားကြခြင်း ဖြစ်လေ၏ ။
ထိုညဉ့်၌ ဘထူးသည် အိမ်အောက်ထပ် မိမိ၏ ခုတင်ကလေးပေါ်၌ စာဖတ်၍ နေလေ၏ ။ ထိုစာမှာ ပရမတ္ထမေဒနီ ခေါ် ကျမ်း ဖြစ်လေရာ အိပ်ပျော်၍ သွားလေ၏ ။ တရေးနိုးသောအခါ အိမ်ရှေ့တံခါးများ ပိတ်ပြီး သည်ကို လည်းကောင်း ၊ ကြက်တွန်သံကို လည်းကောင်း ကြားရလေ၏ ။
စာအုပ်သည်ကား ရင်ဘတ်ပေါ်မှာပင် ရှိသေးလေရာ ငါ ဒီစာအုပ်ကို ဖတ်မိသည့် အတွက် ငါ့အကြံ ပျက်တာပဲ ။ အခု အိပ်ကုန်ကြပြီ ။ နို့မဟုတ်ရင် ညဉ့်ဦးမှာ စိတ်ချ လက်ချ မယ်ဇင် နှင့် တွေ့ဖို့ပဲဟု တွေးလေ၏ ။ ထို့နောက် လူကြီးများ၏ မျက်နှာကို ထင်မြင်လေ၏ ။ သို့ ထင်မြင်သောအခါ စာအုပ်ကို ကျေးဇူးတင်လေ၏ ။ မတော်တဆ ဒီစာအုပ်ကို မဖတ်မိရင် မအိပ်ဘဲ မယ်ဇင် နဲ့ စကားပြော ဧကန္တ တစ်ခုခုဖြစ်ရင် လွန်ကျွံ ၊ ငါ့မှာလည်း အလုပ်မရှိ အကိုင်မရှိ ခွကြီးမှ သေသေချာချာ ကျမယ့် ခွကြီးပါကလား စသည်ဖြင့် တွေးလေ၏ ။
သို့တွေး၍နေခိုက်တွင် အိမ်ပေါ်မှ ဒုန်းခနဲ ကြားရလေ၏ ။
အလဲ့ ... သင်းပဲ ထင်ပါရဲ့ ။ တော်တော် အအိပ်ကြမ်းတဲ့ ကောင်မကလေးနဲ့ တူတယ်ဟု တွေးလေ၏ ။ သို့တွေး၍ နေခိုက်တွင် ဒုန်းခနဲ အသံကို ထပ်၍ ကြားရပြန်လေလျှင် အင့်ဟင် သူခိုးများ တက်သလား ၊ ဘယ့်နှယ်ဟာပါလိမ့်ဟု တွေးပြီး ငေါက်ခနဲ ထ၍ ထိုင်လေ၏ ။
မိုးကလေး တဖွဲဖွဲကျ၍ နေလေ၏ ။ အိမ်ခေါင်းရင်းရှိ စံကားစိမ်းပင်မှာ လေတိုက်သဖြင့် သဲခနဲ သဲခနဲ နေလေ၏ ။ မျက်လုံးကျယ်၍ လာလေ၏ ။ မကြာမီ ထပ်၍ ကြားရပြန်လေ၏ ။
ဘထူးသည် မီးတိုင်ကို ထွန်းပြီးလျှင် မီးဖိုထဲက ဓားမကြီး တစ်လက်ကို လက်ယာဘက်လက်၌ ကိုင်၍ လှံကို လက်မောင်းအောက်၌ ညှပ်ပြီး လက်ဝဲဘက်၌ ပုဆိန်ကို ကိုင်ကာ ခါးတောင်းမြောင်အောင် ကျိုက်လျက် မီးတိုင်ကို ဓားနှင့် ရော၍ ကိုင်ကာ ဒူးနှစ်ဖက်က တုန်သော်လည်း အရဲစွန့်ကာ အိမ်ပေါ်သို့ ရောက်၍ သွားလေ၏ ။ အိမ်ပေါ်သို့ ရောက်သောအခါ တုန်လှုပ်သော လက်ထဲမှ ဓားမကြီး လွတ်၍ ကျလေရာ ဒုန်းခနဲမြည်သံ ဟိန်း၍ သွားလေလျှင် ဘထူး၏ ဦးခေါင်းသည် ကြီး၍ သွားလေ၏ ။ ထို့နောက် ဆိတ်ငြိမ်၍ သွားပြန်လေ၏ ။ ရပ်ကာ ပြတင်းပေါက်များကို ကြည့်နေခိုက်တွင် ခါးတောင်းကျိုက် ပြုတ်၍ ကျလေရာ ကုန်းပြီး မီးတိုင်နှင့် တကွသော လက်နက်အစုံတို့ကို ကြမ်းပေါ်၌ ချပြီး တစ်ဖန် လုံချည်ကို တင်းတင်းဝတ်ကာ ခါးတောင်းကို မြောင်နေအောင် ကျိုက်လေ၏ ။ မီးတိုင်ကို စားပွဲတစ်ခု ပေါ်သို့ တင်လေ၏ ။ လက်နက်များကို အကုန်ပြန်၍ ကောက်ယူပြီး ဓားတစ်ဖက် လှံတစ်ဖက်ကို ကိုင်လေ၏ ။ ပုဆိန်ကိုမူကား သေချာစွာကြည့်ပြီး “ ခင်ဗျား ဒီမှာ အသာနေဦး ၊ အရေးပေါ်မှ သုံးမယ် ” ဟု ပြောပြီး ခြေဖျား ထောက်ကာ မယ်ဇင်နှင့် တင့်တင့် အိပ်သော ခြင်ထောင် တစ်ဖက်နားသို့ လှည့်ကာ နံရံနှင့် ခြင်ထောင် အကြားကို ကြည့်လေ၏ ။ ထိုနေရာမှာ မီးရောင် ကောင်းစွာ မရောက်သဖြင့် ခပ်မှောင်မှောင် မထင်မရှားကလေး ဖြစ်၍နေလေ ၏ ။ ထိုမထင်မရှားသော နေရာအကြားတွင် ခါးတစ်ပိုင်း အပြင်ကို ရောက်လျက် ခြေသလုံးသား ရေးရေးကလေးကို မြင်ရလေ၏ ။
အင့်ဟင် ပြတင်းပေါက်တွေကလည်း ပိတ်လို့ ။ သင်း ခြေဆောင့်တဲ့ အသံနဲ့ တူတာပဲ ။ တော်တော် အအိပ်ကြမ်းတဲ့ ကောင်မဟု တွေးကာ စိုက်လျက်ကြည့်၍ နေလေ၏ ။ ထို့နောက် နှလုံးအသည်းတို့မှာ ရိုးတိုးရွတ ဖြစ်လေရာ သူခိုး မဟုတ်သည်ကို သိသဖြင့် ရဲ၍ လာပြီး မီးတိုင်ကို ပြန်၍ ယူလေ၏ ။ ထိုအခါ အင်း ... ဟုတ်တယ် ၊ သင်းပဲ ။ မယ်ဇင် မယ်ဇင် အိပ်ပုံ တကယ်ကြမ်းပါ ကလား ။ ခြေသလုံးများတောင် ပေါ်လို့ ။ ငါ ဘယ့်နှယ် လုပ်ရပါ့ ။ ဟင်း ... ဟု သက်မကြီးချကာ စိုက်လျက် ကြည့်၍ နေပြီးမှ သင်းသာ သင်း ဘယ်လို အိပ်အိပ်လေ ဟု တွေးပြီး ထိုနေရာမှ ဆုတ်ခွာ၍ အလာတွင် ခါးတောင်းကျိုက် ပြုတ်၍ ကျပြန်သဖြင့် လက်နက်များကို ချကာ တစ်ဖန် ခါးတောင်းကို ကျိုက်ပြန်၏ ။ ခါးတောင်းကျိုက်ပြီး လက်နက်များကို ကုန်း၍ ကောက်ပြန်ရာ လုံချည်မှာ ခပ်တိုတိုမို့ တစ်ဖန် ပြုတ်၍ ကျပြန်လေ၏ ။
ထိုအခါ ခါးတောင်းပြန်၍ မကျိုက်ဘဲ ပြန်၍လာပြီး အိမ်ပေါ်မှ ဆင်းလေလျှင် လှေကားအောက်သို့ ရောက်လျှင်ရောက်ချင်း အိမ်ပေါ်မှ ရယ်သံလိုလို ကြားရလေရာ ဘထူးသည် တိုး၍ အံ့အားသင့်လေ၏ ။
သင်း ... ငါ့ကို တမင်စတာပဲ ။ နေ့ခင်းကလည်း စတာပဲ ။ မယ်ဇင် မယ်ဇင် ၊ သင်း အိပ်မပျော်သေးဘူး ။ ငါ့ကို သူ တွေးနေတဲ့ လက္ခဏာပဲ စသည်ဖြင့် တွေး၍ နေပြီး ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သင်း ဒီလောက် စမှ ငါတက်မယ်ဟု အောက်မေ့ကာ ပြန်၍ တက်လေ၏ ။
လှေကား တစ်ဝက်သာသာ ရောက်ပြန်သောအခါ မတော်ပါဘူးလေ ။ နောင် တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်နေရင် ဒုက္ခများနေမှာ ထင်ပါရဲ့ ။ ငါ့မှာလည်း အလုပ်အကိုင် မရှိ ။ ယူလည်း မယူနိုင် ။ တစ်ခုခု ဖြစ်ပြီးလို့ ပြေးရရင် လူကြီးတွေမျက်နှာ အိုးမည်းသုတ်သလိုနေမှာ ထင်ပါရဲ့ ။ မတော်ပါဘူးဟု တွေးကာ အောက်ကို ပြန်၍ ဆင်းပြန် လေ၏ ။
အောက်သို့ ရောက်သောအခါ ခြေသလုံးကလေးကို စိတ်၌ ထင်မြင်မိပြန်လေ၏ ။ ဘယ်လိုဖြစ်ဖြစ် ငါ ဒီတစ်ခါ စွန့်တော့မယ် ။ သူကတော့ ငါ့ကို ဧကန် လိုလားနေတာပဲ ။ အိုင်မြင်လို့မှ မလူးရင် ကျွဲရူး ဆိုတာလို ငါ ဖြစ်နေတာပဲ ။ ဒီတစ်ခါတော့ လူးတော့မယ် ဟု စိတ်ကို တင်းပြီး တက်ပြန်လေရာ အိမ်ပေါ်သို့ တက်ပြန်လေ၏ ။ ရောက်သောအခါ ဒူးနှစ်ဖက် ဆတ်ဆတ်တုန်ပြီး မကြံကောင်းပါဘူးလေ ။ သားရေပေါ်အိပ် သားရေ နားစား ဆိုတာလို ဖြစ်မှာ ထင်ပါရဲ့ဟု တွေးပြီး ဆင်း၍ လာလေ၏ ။
နောက် အိပ်ရာကို ပြန်၍ ဝင်ကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်၍ အိပ်လေ၏ ။ အိပ်သော်လည်း မရ ။ မိုးသည် သဲ၍ လာလေ၏ ။ အိမ်ပေါ်မှ ပြတင်းတံခါးများကို လေတိုးသော အသံ ကြားရလေ၏ ။
ဘထူးသည် တစ်ဖန် ထပြန်လေ၏ ။ လှေကားရင်းသို့ ရောက်ပြန်လေ၏ ။ စိတ်ကို တင်း၍ မရ ။ တက်ပြန်၏ ။ ထို့နောက် ပြန်၍ ဆင်းပြန်၏ ။ ထိုကဲ့သို့ ဆင်းချည် တက်ချည် အိမ်မိုးမှ ပိုးမျှင်ဖြင့် တန်းလန်းကျသော ပင့်ကူ လို တက်ချည်ကျချည် နေရှာလေရာ နံနက်လင်းအားကြီး အချိန်ကျမှ အိပ်ပျော်၍ သွားလေတော့သတည်း ။ နောက်တစ်နေ့ မနည်းကြီး နေမြင့်မှ နိုးလေ၏ ။ ထိုနေ့၌ အိမ်ရှင်လူကြီးများ ပြန်၍ ရောက်လာကြလေရာ တင့်တင့် မှာ ညဉ့်အခါ၌ အဖော် မလိုတော့ချေ ။ ထိုညဉ့်မှစ၍ ဘထူး၏ စိတ်၌ ထိုညဉ့်ကို မမေ့နိုင်ဘဲ ငါ မတက်မိလေခြင်း ၊ ငါ အလကား အကောင် ၊ ငါ့ကို တမင်မြူခေါ် ကာ စပါလျက် ငါ အသုံးမကျ မစွန့်ရဲလို့ ငါ အလကား ဖြစ်ရတာပဲ စသည်ဖြင့် မကျေမချမ်း ဖြစ်ကာသာ နေခဲ့ရှာလေတော့သတည်း ။
တစ်နေ့သ၌ အိမ်ခေါင်းရင်း၌ မယ်ဇင် နှင့် ဘိုးသိုက် စကားပြော၍ နေကြလေ၏ ။ ဘထူးသည် ထိုညဉ့် အကြောင်းကို တွေးကာ စိတ်ထဲ၌ မကျေမချမ်း ဖြစ်၍ နေလေ၏ ။ သို့ဖြစ်ရင်း အိမ်နောက်ဖေးမှ ကွေ့၍ သွားပြီး ကျူထရံ အကွယ်၌ ကပ်ကာ ၎င်းတို့ကို ချောင်း၍ နားထောင်လေ၏ ။ ဧကန် မယ်ဇင် ကတော့ ငါ့ကို အသုံးမကျတဲ့ နွားလို့ ထင်မှာပဲ ။ ဘိုးသိုက် ကိုများ ပြောပြသလား စသည်ဖြင့် တွေးရင်း နားထောင်လေ၏ ။
“ သူ တက်လာသလား ”
“ သူ အပေါ်ရောက်မှ ငါ သိတာပဲဟေ့ ။ မိုးကလေး ကလည်း စိပ်စိပ်နဲ့ ကောင်မရဲ့ ။ ငါက ရယ်ချင်လိုက်တာ ။ မနည်းကြီး ချုပ်ထားရတယ် ။ သူ့လက်ထဲမှာ မီးတိုင်လည်းပါရဲ့အေ့ ။ ပေါက်ဆိန်ရော ၊ ဓားရော ၊ လှံရော ပါတယ်အေ့ ။ ခါးတောင်းကျိုက်ထားတာကလည်း မြောင်လို့အေရဲ့ ”
“ ပြီးတော့ကော ”
“ ပြီးတော့ တို့ခြင်ထောင်နား ရောက်လာတယ်အေ့ ။ ငါ့မှာလည်း ဒူးတွေ တုန်နေတာပဲ ။ ပြီးတော့ သူ ငါ့ကို စိုက်ကြည့်တယ်အေ့ ။ ငါက အတွင်းက ဆိုတော့ သူ နေပုံကို မြင်ရတာပေါ့ ။ သူ့မှာတော့ အလင်းထဲကကိုး ”
“ ပြီးတော့ ညည်းကို လာပြီး စမ်းသလား ”
“ ဘာမှ မလုပ်ဘူးအေ့ ၊ သူ့လက်နက်တွေနဲ့ နောက်ကို ပြန်လှည့်တော့ ခါးတောင်းကျိုက် ပြုတ်ကျသွားတယ်အေ့ ။ ငါက ရယ်ချင်လိုက်တာ ။ ပြီးတော့ သူ ပြန်ပြီး ခါးတောင်းကျိုက်တယ်အေ့ ။ နှစ်ခါတောင် ပြုတ်ကျ တယ် ။ နောက် အိမ်ပေါ်က ဆင်းသွားရောအေ့ ။ သူ ဘာကို ချောင်းသလဲ မသိဘူး ။ ကုတ်ချောင်းချောင်းနဲ့ အေရဲ့ ”
“ ဒါပဲလား ”
“ သူ ဆင်းသွားတော့ ငါ ရယ်ချင်အားကြီးတာနဲ့ အသံထွက်သွားတယ် အေရဲ့ ။ သည့်နောက်တစ်ခါ တက်လာပြန်ရောအေ ”
“ ဟုတ်လား ၊ ဒီတစ်ခါတော့ ”
“ ဒီတစ်ခါလည်း ဘာမှ မလုပ်ဘူးအေ့ ။ ပြန်ပြီး ဆင်းသွားတာပဲ ။ စိတ်ထဲမှာ ခြင်ထောင်ထဲများ ရောက်လာ မလားလို့ ကြောက်လိုက်တာ အေရဲ့ ”
“ သည့်နောက် လာသေးသလား ”
“ လာတော့ မလာတော့ဘူးအေ့ ။ လှေကားမှာတော့ ဆင်းချည်တက်ချည် လုပ်နေတဲ့ အသံကို ကြားရတာပဲ အေရဲ့ ။ ဒါနဲ့ ငါ သွားပြီး ချောင်းကြည့်တယ်အေ့ ”
“ ချောင်းကြည့်တော့ ဘာတွေ့သလဲ ”
“ ချောင်းကြည့်တော့ မီးတိုင်ကြီး ကိုင်ပြီး တော်တော်ကြာ ဆင်းလိုက် ၊ တော်တော်ကြာ တက်လိုက် လုပ်နေတာပဲဟေ့ ။ ဒါနဲ့ ငါလည်း အိပ်ရာပြန်သွားပြီး အိပ်တာပဲအေ့ ။ ညည်း ညီမကလေးကတော့ ဘာမှန်းမှ မသိဘူး ။ အိပ်လိုက်တာ ။ ညည်းက စောင့်အိပ်ပါလို့ အတန်တန် ပြောလို့ ငါ သွားအိပ်မိတာ ။ နောက်တစ်ခါများတော့ ကြောက်ပါတယ်အေ မအိပ်ဝံ့ပါဘူး ။ သူ ဘာလုပ်မယ် သူ ကြံသလဲမှ မသိဘဲ ” ဟု ဘိုးသိုက်က စကားအဆုံးသတ်လေ၏ ။ မယ်ဇင်က “ ဟင် ... ညည်းဟာ လင်းသာသွားရော အလကား ဘာမှလည်း မဟုတ်ဘူး ” ဟု ပြန်၍ ပြောလေ၏ ။
ထိုအခါကျမှ ဘထူးမှာ ငါ မစွန့်ရဲမိလေခြင်း ဟူသော နောင်တ အစွဲကြီး ကျပြီး ဝန်လေးကြီး ပေါ့၍ သွားလေတော့သတည်း ။
▢ ပီမိုးနင်း
📖 သူရိယရုပ်စုံသတင်း
အတွဲ ၃ ၊ အမှတ် ၂၄
စက်တင်ဘာ ၁၁ ၊ ၁၉၃၂
