❝ ဈာပန ❞
( ကြည်မွေ့အိမ် )
အရှိန်ညီးညီး တောက်နေသော မီးညွန့်မီးစွယ်က မျက်နှာ ပြင်ကို၎င်း၊ ရင်ဘတ်ကို၎င်း ဒေါမာန်တကြီး အပြေးလာဟပ်လေ၏။ အဝါရောင်တောက်တောက် မီးတောက်မီးလျှံ အလုံးကြီးက စိမ်းရွှေစို့ညီလှသည့် အစွယ် တစ်မျိုးဖြင့် သူမ ရင်ဘတ်ကို ထိုးဖောက်ကူးလောင်နေပေပြီ။ မိုးထိလုမတတ် အလျှံ တလက်လက် ထနေသည့် မီးအပူက ရုတ်ခြည်းပင် သူမ တစ်ကိုယ်လုံးကို အစိမ်းလိုက် ဝါးမြိုပစ်တော့မည့်နှယ် မြွေဟောက် ပါးပြင်ထောင် ယိမ်းလှုပ်သလိုမျိုး ဒေါသတကြီး သူမကို နှလုံးဖောက်ထွက်မတတ် ပေါက်ပစ်ရန် ရစ်ငင်ယိမ်းထိုးနေလေပြီ။ ဖျိုးဖျိုးဖျစ်ဖျစ် လောင်ကျွမ်းတူးခြစ်နေသံများနှင့် စူးဝါးဆိုးရွားသော ညှော်နံ့များက လှိုက်ကနဲ ပျံ့လွင့်သွားပြန်၏။ မီးအပူကြောင့် တရိပ်ရိပ်တက်နေသော တံလျှပ်ရောင်များက သူမမျက်လုံးအိမ်မှာ အရိပ်မထင်နိုင်ကြ။ မီးရောင်ကြောင့် သူမတစ်ကိုယ်လုံး ရဲရဲရွတ်ရွတ် နီမှည့်လျက်။
“ဟင့်အင်း ဟင့်အင်း မလုပ်ပါနဲ့ မိုးရယ်။ မလုပ်လိုက်ပါနဲ့နော် မလုပ်လိုက်ပါနဲ့နော်။ မလုပ်ပါနဲ့ မိုးရယ် ငယ်သစ်ကို နားလည်တယ်ဆို။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငယ်သစ် ရှေ့ကနေ မားမားမတ်မတ် ရပ်မယ်ဆို”
အသည်းကြွေပြုန်း မတတ် မတ်မတ်ခံခံ ရပ်တည်နိုင်ခဲ့သေးခြင်းများက ဝုန်းကနဲ ပြိုကျခဲ့လေပြီ။
“ဘယ်သူ ဘာပြောပြော ငယ်သစ် ဖက်က ရပ်မယ်ဆို၊ မလုပ်ပါနဲ့နော် မလုပ်လိုက်ပါနဲ့နော်။ မလုပ်လိုက်ပါနဲ့ မိုးရယ်”
သေအံ့မူးမူး ဆိုးဖျော့နွမ်းလျစွာ တိမ်ဝင်အက်ကွဲသံများက သူမနှလုံးသားကို ဆောက်တည်ရာမရအောင် လှုပ်ခါဆွဲ ဆောင့်ကြလေပြီ။ ဟီးတိုက်ပြီး ငိုချလိုက်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့သူ အမိုက်မ သက်သက်ဟာ သူမလား။ ဟင့်အင်း ပါးပြင်မှာ မျက်ရည်စတို့ မရှိ။ မီးညွန့်မီးလျှံများ၏ အလျှံတညီးညီး လောင်ကျွမ်းနေမှုများသာ ရှိသည်။ ရင်ဘတ်တည့်တည့် အလယ်ဗဟိုချက်တွင် ဆိုးဝါးပြင်းထန်စွာ ကူးလောင်နေသော မီးအညွန့်အရှိန်က လူတစ်ကိုယ်လုံးကို မကြာမတင်မှာ ပြာကျစေတော့မည်။ ပူတယ် လောင်တယ် တစာစာ လူးလိမ့်အော်ဟစ်ငိုယိုကာ တောင်းပန်ခယသံများက တော်လဲသံကြီးတွေ ဟိန်းထနေသလိုမျိုး ကြောက်မက်ဖွယ် ကျယ်လောင်သထက် ကျယ်လောင်လာကာ ရှိုက်ငင်ငိုညည်းသံများက နားစည်ထဲမှာ ပို၍ပို၍ ဆူညံရှုတ်ထွေးပင်းအူလာကာ ရင်ဝကို စုပြုံတွန်းဆောင့်ပစ်လိုက်ပြန်၏။ ရီဝေမူးနောက်စွာ ဒူးတို့ဆတ်ဆတ် တုန်လာ၏။ လက်ဖဝါးနှစ်ဖက်ဆီသို့ မီးအစွယ်တစ်ခုက ရုတ်တရက် ပြေးဟပ်လေ၏။ အပူလောင် သွားခဲ့ လေသလား အတွေ့အထိမှာ ခံစားမှုအသိ တစ်စုံတစ်ရာ မရှိ။ နှာခေါင်းထဲ စုပြုံတိုးခွေ့ကာ အလုံးလိုက် မွေ့ဝင်လာသည့် စူးစူး ဝါးဝါးညှော်နံ့ကြောင့် မိုက်ကနဲ ဖြစ်သွား၏။ ရင်ဘတ်တစ်ဝိုက် ဆီတွင် အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာဖြင့် တောက်လောင်နေသော မီးတောက်မီးလျှံတို့ကြောင့် လူက နောက်သို့ ပက်လက်လန် လဲကျလေသည်။
လှပရစ်ခွေလေသော ရွှေအိုရောင်ဆံနွယ် ခွေခွေလိပ်လိပ်ကလေးတွေ ဆံမြိတ်စ တစ်မျှင်တစ်စကို လွင့်လွင့်လူလူချရင်း ဦးခေါင်း အလှုပ်အငဲ့မှာ ဟိုဒီ ယိမ်း ကစားဖူးသူ၏ ဆံနွယ် ရှည်မျောမျောနှင့် မက်မောစဖွယ်ကောင်းသော ဦး ခေါင်းတို့ကို မီးတောက်လောင်စေသည့် တဖျစ်ဖျစ် တဗျစ်ဗျစ် အသံတွေ။ မျက်လုံးကြည်ကြည်တောက်တောက်တွေနဲ့ ငတ်မွတ်ဆာလောင်စွာ တောင့်တခဲ့ဖူးသည့် အချစ်ရည် ပြည့်လျှံနေသည့် မျက်ဝန်းတွေထဲ မီးစွယ်မုန်တိုင်းအလျှံက ဟုတ်ခနဲ ခုန်ဝင်ပြေးဟပ်လိုက်ချေပြီ။ မိုက်မဲသူ၏ ရင်ခွင်ထက်ဆီမှ ရှင်သန်ပေါက်ဖွားခဲ့ရခြင်း၏ အပြစ်ကို မရှုမလှခံနေရပြီလား။ မိုက်မဲသူ၏ တမြတ်တနိုး ချစ်ခင်ယုယမှုတို့ ပျက်ကွက်ခဲ့ရခြင်းဖြင့် မွေးဖွားလူလားမြောက်ခဲ့ရခြင်းတို့၏ အပြစ်ကို ခုလိုမျိုး မီးသင်္ဂြိုဟ်စက်ထဲ အထည့်ခံ ပေးဆပ်ပြီး အပြစ် မှန်သမျှ ခံယူ နေခဲ့ရပြီလား။ တစ်ယောက်ထဲ ဒီလိုမျိုး မရှုမလှ ခံယူနေခဲ့ရတာလား ငယ်သစ်ရယ်။
ငယ်သစ်ရေ။ မင်းကိုလေ မိုက်မဲသူကမှ ချစ်မှချစ်ခဲ့မိရပလေတယ်ကွယ်။ မိုက်မဲသူ၏ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အတွန်းပို့ခံလိုက်ရသည့် ဖြူစင်စွာ ချစ်ခင်တတ်ချင်သူရဲ့နေရာက အပျက်မ တစ်နေရာလား။ ယောက်ျားချစ်လို့ လိုက်ရင် သစ္စာရှင်ဖြစ်ရပြီးကာမှ မိန်းမကြိုက်လို့ လိုက်တော့ မိန်းမရွှင်တဲ့လား။ ဟင့်အင်း မိုးရဲ့ ငယ်သစ်ဟာ တကယ့် မိန်းမမြတ်တစ်ယောက်။
“မိုးရေ...မိုးရေ...ကယ်ပါဦး”
သနားစဖွယ် ထွက်လာသော သေအံ့မူးမူး ငိုညည်းသံ။ ယောင်ရမ်းစွာ မီးသင်္ဂြိုဟ်စက်ထဲက သူ့ကို ပြန်ဆွဲထုတ်မိသလား။ လက်ဖဝါးမှာ ကပ်ပါလာတာက အပူငွေ့လောင်နေသော အရိုးပြာစများ။ အမြင်အာရုံမှာ ရုတ်တရက် ဘာကိုမျှ မမြင်ရတော့။
“အား ... ပူတယ် ပူတယ် ကယ်ကြပါဦး ကယ်ကြပါဦး”
“မိုးရေ မိုးရေ မိုးရေ”
“မလုပ်ပါနဲ့ မိုးရယ်။ မလုပ်ပါနဲ့ မိုးရယ် မလုပ် ...”
“ပူတယ် ပူတယ် အား...”
အာသာမပြေမှုတို့ဖြင့် စေ့စေ့ပိတ်ခဲ့ရသော နှင်းဆီဖူးနှုတ်ခမ်းနှစ်လွှာဆီသို့ မီးလုံးကြီးက ဝုန်းခနဲ ခုန်ဝင်သွားလေပြီ။ လူးလိမ့်အော်ဟစ်ကာ ကူကယ်ရာမရ တစာစာ မြည်တမ်းနေသော အာခေါင်နီနီမှာ မီးတောက်မီးလျှံတို့ ထင်တိုင်းကြဲ၍ ဖျိုးဖျိုးဖျစ်ဖျစ် ကျယ်လောင်သံပေးကာ အားကောင်းပြင်းထန်စွာ ဝါးမြိုနေခဲ့လေပြီ။ လည်တိုင်၊ ခြေ၊ လက် ဘယ်အရာတစ်ခုစီ မီးညွန့်က အလျင်အမြန် ခုန်ကူးသွားခဲ့သည်လဲ။ ဟင့်အင်း တစ်ခုချင်းစီ တစ်ခုချင်းစီ မဝါးမြိုစမ်းပါနဲ့။ အုံနဲ့ကျင်းနဲ့ တစ်ပြိုက်နက်ထဲ၊ တစ်ချက်ထဲ၊ တစ်ကြိမ်တည်း အပြီးသတ် ဗြုန်းကနဲ ပြာကျသွားကြစမ်းပါ။ မီးတောက်မီးလျှံအကြားမှာ လောင်ကျွမ်းခံ နေရသော မျက်နှာနုနုကို ရင်ကွဲထုံမူးစွာ ငေးစိုက်ကြည့်ရင်း ဟန်လုပ်ထားသည်လား၊ ပင်ကို အသံလား၊ တမင်ညှို့ရယ်သံလား မသိသော အသံလွင်လွင်တစ်ခုက ဦးခေါင်းထက်ဆီမှ ခါးသက်ရှည်မျောစွာ အရှိန်နှင့် စီးဆင်းလာလေ၏။ ခြေနှစ်ချောင်းကို မြေကြီးပေါ်ထောက်ဖို့ အနိုင်နိုင် အားယူရင်း ရှေ့သို့ မိုက်ကနဲ ပစ်ကျ ပြန်သည်။ ဒူးနှစ်ဖက်ကို အပူ ဟပ်လိုက်သလား၊ ပြာကြွင်း ပြာမှုန်တွေက ဖွာကနဲ လွင့်စင်လျက် နှာခေါင်းထဲ ပါးစပ်ထဲ ဝင်လာ၏။ ငယ်သစ်ရေ။ မူးနေပြီ။ ရင်ထဲမှာ မူးသည်။ ခေါင်းထဲမှာ ချာချာလည် မူးသည်။ အိုးထိန်းစက် လည်တာ ဘယ်လို မသိပေမယ့် နားစည်ထဲမှာ စူးစူးဝါးဝါး ငိုယို အော်ဟစ်ကာ အကူအညီ တောင်းခံနေသည့် ကူကယ်ရာမဲ့ မလေးကို ဖြေမဆည်နိုင်အောင် ကြည့်မိသည်။ ကြည့်နေရင်းကပဲ ဘာမျှမမြင်ရ။ ခေါင်းတွေ နာသည်။ ရင်တွေ နာသည်။ အမှောင်တွေ အလင်းတွေ၊ အနီတွေ၊ အဝါတွေ၊ အစိမ်းတွေ၊ အပြာတွေ။ ရိပ်ကနဲ ဖြစ်ကာ ရှိုက်ကနဲ ရှိုက်ကနဲ ရစ်ငင်လှုပ်ခါလာသည်။ ညှော်နံ့သင်းနေသော အရိုးပြာများကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အသာအယာ ကောက်ကွေ့လိုက်ငြား ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံးပေါ် ပြာမှုန်များ ဖွေးကနဲ လွင့်စင်ကျကုန်သည်။ မွေးထုတ်ပြီး ဘယ်နှစ်လသားလေးမှ လူတောထဲ တိုးမပြရသေးဘဲနဲ့ အဖိနှိပ်ခံ၊ အထိုးချခံ၊ လူတောထဲ ချပြဖို့ မသင့်အောင် အဝေဖန် အထိုးနှက်ခံနေရတဲ့ မျက်နှာငယ်မလေး။ အရွယ်နဲ့ မလိုက်အောင် ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်တွေက များလှပြီ။
ပွက်ပွက်ဆူနေသော ချစ်သူ မိုး၏ ရင်အစုံကိုမျှ ငယ်သစ် မြင်သွားခဲ့ရပါရဲ့လား။ သည် ချစ်သူကံဖြင့် သူ့အပေါ် တာဝန် ကျေပွန်အောင် မကာကွယ် မစောင့်ရှောက်နိုင်သည့်အပြင် ချစ်သူ၏ ကရုဏာဖွယ်ရာများကို ညွှန်းဆိုပြနိုင်ဖို့ အားထုတ်မှုတို့ ပျက်ကွက်ခဲ့သည်။ ပြီးတော့ သနားစရာ ချစ်သူကိုပင် မိန်းမရွှင်အဆင့် ရောက်အောင် တွန်းပို့မိသလို ဖြစ်ခဲ့ချေသည်လေ။ သည်မိန်းမရွှင်မလေးကိုပင် အမြတ်တနိုး နှုတ်ရွှေကြုတ်ထဲ ထည့်ကာ အရပ်တကာ လည်ပြမိသော အပြစ်က လူမှုလောကက လက်သင့်မခံနိုင်အောင်ပင် စည်းရိုးအထိုးခံခဲ့ရသည့်အဖြစ် ရောက်အောင် သည်ချစ်သူ ဉာဏ်နည်းသူကြီးက လုပ်ခဲ့ပြီ။ ငယ်သစ်ရေ ခွင့်မလွှတ်နဲ့၊ ခွင့်မလွှတ်လိုက်နဲ့။ အပြစ်တင်ချင်း တင်၊ တစ်လောကလုံးကို မဟုတ်ဘဲ မင်း ဘာသာ နေတဲ့ အဖြစ်ကို အသက်သွင်းခဲ့တဲ့ သည်ချစ်သူ အမိုက်မကိုပဲ အပြစ်တင်ပါလေ။ ကိုယ့်လက်နဲ့ကိုယ် မီးတင်ရှို့ရလောက်အောင် လူတွေက ရိုက်ပုတ်ကန်ကျောက်နေတဲ့ မင်းရဲ့ အနာတရတွေကို သည့်ထက်ပိုပြီး မြင်ရကြားရဖို့ ခံနိုင်ရည် မရှိခဲ့တော့လို့ပါ။
“မလုပ်ရက်ပါဘူး ငယ်သစ်ရယ်။ မလုပ်ရက်ခဲ့ပါဘူး”
သည်အခိုက်အတန့်က မိုက်မဲခဲ့သူရဲ့ ဘဝတစ်သက်ပတ်လုံး နာကျင်တမ်းတနေရမည့် ရှည်လျားခါးသီးသည့် သတိရစရာအချိန် ဖြစ်လို့နေတော့မည်။ အမည်ပင် တပ်စရာ မဲ့လောက်အောင် ဤအမှုကို မိုက်မဲသည့်ချစ်သူက သူကိုယ်တိုင် သူ့လက်နှစ်ဖက်တို့ဖြင့် အသိမှတ်မဲ့စွာ၊ ဦးနှောက်ပျက်စွာ ပြုခဲ့ပြီ။ ဘယ်တော့မှ ပြန်လာမှာ မဟုတ်တော့တဲ့ ငယ် သစ်။ ဘယ်တော့မှ အသစ်တဖန် ပြန်ဖြစ်လာတော့မှာ မဟုတ်တဲ့ ငယ်သစ်။ အို မိန်းကလေးရယ်။ မိုး ချစ်တဲ့ မိန်းကလေးရယ်။
ညှော်နံ့တွေက မွန်းကြပ် မွန်ထွန်စွာ လွင့်ပျံ့နေခဲ့လား။ ပတ်ပတ်လည်မှာ ငယ်သစ်တွေ။ ကယောင်ခြောက်ခြားစိတ်ဖြင့် တစ်ညလုံး အရူးလိုမျိုး ဟိုဖက်ဒီဖက် တရှပ်ရှပ် လျှောက်လိုက်။ မျက်နှာသစ်လိုက်။ ပူနွေးသော ပါးပြင်ပေါ်မှ အရာကို ပွတ်တိုက်ပစ်လိုက်။ အထိတ်တလန့် ရင်ဘတ်ထဲ အေးကနဲ ဖြစ်လိုက်။ အခန်းထဲက လက်ခုပ်လက်ဝါး တီးကာ ကခုန်နေကြ၏။ စာရွက် စာတမ်းတွေက အော်ကြီးဟစ် ကျယ် မဆုံးနိုင်အောင် ရယ်မောကြလေလျှက်။
“မိုးရယ် မလုပ်ပါနဲ့နော် မလုပ်လိုက်ပါနဲ့”
အခါ ၁ဝဝ ဖတ်။ အခါ ၁ဝဝ ကြိုက်တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုယ် မင်းရှေ့က နေမယ်။ အို ဒါဆို ဘာလို့များ ဒီအရူးဟာ ဒီလက်နဲ့ ဒီလူကို ဒီလို ဆွဲခေါ်လာပြီးမှ ဘာလို့များ ဒီလို ရက်ရက်စက်စက်ကြီး မီးသင်္ဂြိုဟ်စက်ထဲ ထည့်ရတာလဲ။ ထည့်ရက်ခဲ့တာလဲ။
ဒါက မိုက်မဲတွေဝေမှု သက်သက်ပဲလား။ ဟင့်အင်း ရင်ထဲမှာ ဘာဆိုဘာမျှ မရှိ။ အဖြစ်အပျက်တို့တွင် အရာရာ ပြောင်းလဲခဲ့ပြီ ထင်ပါသည်။
ညှော်နံ့တို့ လေထဲမှာ တန်းလန်းကျန်ခဲ့ချိန်တွင် ငယ်သစ်ကား မရှိတော့ပြီ။ ရင်ထဲတွင် ပြင်းစွာ တုန်လှုပ်နာကျင်ခြင်းတို့ဖြင့် သတ္တလောကကြီး တစ်ခုလုံး။ သူမ ကမ္ဘာတစ်ခုလုံး ပြိုခဲ့ပြီ။ လောကသည် နာကြည်းစရာ အတိပြီးသော လောက။ လူတို့သည် အရောင်သွေးပေါင်းစုံလင်ယှက်လိမ်စွာဖြင့် အကပေါင်းစုံတို့ကို ကပြ အသုံးတော်ခံနေကြလျက်။ ရက်စက်ခြင်းများကို ရွှေရည်စိမ်လူးကာ မျက်နှာဖုံးစွပ်တို့ဖြင့် ဖွယ်ရာနေသော လောကကြီးထဲတွင် ငယ်သစ်ကို မတားရက်တော့ပါ။ ပါးပြင်ကို ခပ်စပ်စပ် ပိတ်ရိုက်လိုက်မိသည်။ နှစ်ချက် သုံးချက်။ ဦးခေါင်းထက်တွင် ကျယ်လောင်သော အသံတစ်သံက လူကို တစ်နေရာထဲမှာ ရပ်တံ့၍ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်ခဲ့ပြီ။ လွင့်ချင်ရာ လွင့်၊ မျောချင်ရာ မျောနေသော သိမှတ်မဲ့မှုတို့ဖြင့် မျက်ရည်မြစ်ထဲ စုန်ချည် ဆန်ချည် ကူးခပ်နေခဲ့ရပြီ။ အသက်ရှူလို့ မရချင်တော့။
“မိုးရယ် မလုပ်လိုက်ပါနဲ့ကွယ် မလုပ်လိုက်ပါနဲ့ ငယ်သစ်ကို ချစ်တယ်ဆို”
အား .. အမေရေ။
ရင်ထဲမှာ ဟောင်းလောင်း ပေါက်ထွက်သွားလေ၏။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်ငုံ့ကြည့်ရန် သတ္တိ မရှိ။ နေရောင်တလက်လက် တောက်နေမည့် ဝင်းပသော ကောင်းကင်ကြီးအောက် တစ်နေရာတွင် ငယ်သစ် ဆိုသော အပြစ်မဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ရှိနေဦးမည်လား မသေချာပေမယ့် မိုက်မဲစွာ ချစ်ခဲ့သူရဲ့ မြတ်နိုးယုယစွာ ပုံဖော် သရုပ်ပြတဲ့ ကြင်နာမှုမျိုး တည်ဆောက်ဖို့ ပျက်ကွက်ခဲ့ သမီးအလိမ္မာတစ်ယောက်ဖြစ်အောင် ထိန်းကျောင်းဖို့ ပျက်ကွက်ခဲ့တဲ့ မိုက်မဲသူရဲ့ဘဝထဲ ကမ္ဘာထဲကနေ ၂၈ . ၉ . ၂၀၁၄ တနင်္ဂနွေနေ့ ည ၇ နာရီ ၃၈ မိနစ် အချိန်မှာ ငယ်သစ် တစ်ယောက် ကွယ်လွန်အနိစ္စရောက်ခဲ့ပြီပဲဖြစ်သည်။ တွယ်ရာမဲ့လောက်အောင် ချစ်ရစ်ခဲ့သူကား ငြိမ်းချမ်းစွာ အနားယူ အိပ်စက်သွားပြီလား မသေချာပေမယ့် နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းအသစ်ကို ရင်ဆိုင်ရှင်သန်ဖို့ အကြောက်ကြီး ကြောက်လန့်နေခဲ့ရသူ တစ်ယောက်ကတော့ အခွံတစ်ခုလို အချည်းနှီး တိတ်ဆိတ်အေးခဲစွာ လောကအလယ်တွင် တစ်ကိုယ်တည်း ကျန်ရစ်နေခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။
မိုက်မဲသူသည် မိုက်မဲစွာ ယုံကြည်ခဲ့ပြီးမှပင် ထပ်မံ မိုက်မဲစွာဖြင့် ဘယ်အရာတစ်ခုအတွက် လျှောက်လဲချက် အယူခံတို့ကို တင်သွင်းနေဘိသေးသနည်း။
အချစ်ရုပ်ကြွင်းကို နှလုံးအိမ်ထဲက တစ်ထောင့်တစ်နေရာထဲ လုံခြုံထည့်သို သိမ်းဆည်းရင်း အချစ်စစ်တစ်ခုကို ကိုးကွယ်လို၍ ဘဝတစ်ခုကို စတေးပစ်ခဲ့ရရှာသော မိန်းမရွယ်အတွက် နာကျင်ခြင်း မိုးခါးများက မုန်တိုင်းသဖွယ် သူမ နှလုံးအိမ်ကို မွှေ့နှောက် တိုက်ခတ်ရစ်ခဲ့ပြီ။
ကြွေမွနေသော နှလုံးသားတစ်စုံဖြင့် ရှိုက်ငင်နေသော ရင်သည် ခပ်စောစောကလေးကပင် ဈာပနအချခံလိုက်ရပြီး ဖြစ်လေသည်။ သူမတွင် ကာလရှည်ကြာစွာ အမြစ်တွယ်တည်ရှိခဲ့သော ချစ်မြတ်နိုးတတ်ခြင်း ဟူသော ရင်ဘတ်တစ်စုံကား မီးလောင်ပြာကျခဲ့ပြီး ဖြစ်လေသည်။
▢ ကြည်မွေ့အိမ်
📖 စုံနံ့သာ မဂ္ဂဇင်း
မတ်လ ၊ ၂၀၁၅
