❝ သီတာချမ်းမြ ❞
( ဆင်ဖြူကျွန်းအောင်သိန်း )
ကြည့်လေရာ အရပ်တိုင်းတွင် လက်ပံ၊ ပေါက်နှင့် ကသစ်တို့၏ နီရဲသော အလှသည် ပိတ်ဆီးလျက် ရှိလေ၏။ အနီရင့်၊ အနီရဲနှင့် အနီဖျော့တို့သည် အစိမ်းရောင်တံတိုင်းများအတွင်းမှ ထင်ရှားပေါ်လွင်နေသည်။ သည်အနီများသည် တံတိုင်းလေးဘက်ပမာရှိသော မြင်ကွင်းမှာသာမဟုတ်၊ တစ်မျှော်တစ်ခေါ်ကြီး ပြန့်ပြူးနေသော လယ်ပြင်ကွင်းကြီးအတွင်းတွင်လည်း မင်းမူနေသေးသည်။
အလွန်စွာသော မိန်းမတွေ ရန်ဖြစ်နေဘိသို့ ညံစာသော ဆက်ရက်သံများသည် ရီးဆေးရိုးတို့ လယ်ပွဲသို့ လေးဖက်လေးတန်မှ ညှပ်၍ လွင့်ပျံ၍လာ၏။ ထိုဆူညံ၍နေသော ဆက်ရက်အုပ်သည် တစ်ချက် တစ်ချက်တွင် သောသောရုတ်ရုတ် ဖြစ်သွားတတ်သေးသည်။ သူတို့ကို လာရောက်ထိုးသုတ်သော လင်းယုန်၊ သိမ်းနှင့် ချိုးသိမ်းတို့ကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဖော့စဖိတ်ဓာတ်မြေဩဇာများ ကြဲပက်လိုက်သည်။ သို့အလန့်တကြား ပျံထွက်လာသော ဆက်ရက်အုပ် ကို ရီးဆေးရိုး တစ်ချက်မော့ကြည့်ပြီး ရေနွေကြမ်းပန်း
ကန်ကို ချထား၏။ ရေနွေးကြမ်းထည့်သော စဉ့်ပန်းကန်သည် ချေးလက်လေးသစ်တက်နေ၏။ သို့ဖြစ်ငြား သည်အရာကို ရီးဆေးရိုး မဆေးကြောရက်။
အရသာ ပျက်သွားမည်စိုး၏။ မြေကရားကလည်း အိုးလုံးသာမက အိုးလက်ကိုင်ကိုင်းပါ မီးခိုးစွဲကာ မည်းမှောင်နေ၏။ ရေနွေး တစ်ခွက် ငှဲ့လိုက်တိုင်း လက်ကို တစ်ခါပေစေကာမူ ရီးဆေးရိုး သတိမထားအား။ မျိုချလိုက်သော ရေနွေးကြမ်းကြောင့် လျှာဖျားတွင် ဖြစ်ပေါ်လာသော အရသာ၊ ဝမ်းခေါင်းတစ်လျှောက် စီးဆင်းသွားသော အရသာကို ခံစားရလိုက်လျှင် အမောပြေသွား၏။ သို့ကြောင့် လက်ပေသည်ကို မသိ။ ယခုလည်း ဓာတ်မြေသြဇာ ကြဲပက်အပြီးတွင် ညောင်ပင်ရိပ်သို့ ဝင်လာကာ ရေနွေးကြမ်းသုံးခွက် ခွက်ဆင့်သောက်လိုက်ရသဖြင့် မျက်လုံးအစုံ ဝင်း လက်လာ၏။
နွားနှစ်ကောင်ကို လှမ်း၍ကြည့်သည်။ နွားတွေ ကောင်းစွာ အမောပြေနေပြီ။ သို့သော် လူက အမော မပြေသေး။ လူက မည်သို့လျှင် အမောပြေနိုင်ပါမည်နည်း။ နွားနှစ်ကောင်ကို ရပ်ထားခဲ့ပြီးနောက် ထွန်ရေးထဲတွင် ဓာတ်မြေဩဇာတောင်းကို စလွယ်သိုင်းလျက် မြေသြဇာ ပက်ခဲ့ရသည် မဟုတ်လား။
တပို့တွဲလပြည့်ကျော်၊ တပေါင်းလဆန်းသည် ဝါရာသီဖြစ်၏။
ရီးဆေးရိုးတို့မှာ ရှေးရှေးကာလများကလို အေးအေးရိတ်၊ နှေးနှေးသယ်၊ ဖြည်းဖြည်းနယ် မနေနိုင်ကြပြီ။ စီမံကိန်းသီးနှံတစ်မျိုးဖြစ်သော ဝါ နောက်မကျစေရန် မောင်းညိုသည်နှင့် အပြေးအလွှား ရိတ်ကြ၊ လှည်းလမ်းပေါက်လျှင် ချက်ချင်း သယ်ကြရသည်။
လှည်းလမ်း ပေါက်ပြီ။ သို့ဆိုလျှင် ထွန်စက်လည်း လမ်းပေါက်ပြီ။ ကိုယ့်အလှည့်ကျသည်နှင့် သတ်မှတ်သော လယ်ကွက်တွင် စက်ဖြင့် ထယ်တစ်လွှာ၊ ထွန်တစ်လွှာ ထွန်ကြသည်။ သည်စက်ဖြင့် ထယ်ထား ထွန်ထားသော ထွန်ရေးပေါ်တွင် ရီးဆေးရိုး ဝါစိုက်ရန် အားသွန်နေခြင်းဖြစ်၏။ သူ့ တောင်းထဲတွင် ဓာတ်မြေသြဇာတွေ ကျန်နေသေး၏။ စူပါ ၁ဝ ပြည်နှင့် ပုလဲ ၁၂ ပြည် ရောစပ်ထားသော ဓာတ်မြေသြဇာတွေဖြစ်သည်။ သည်အရာတွေ မကုန်မီ ခြေကုန် လက်ပန်းကလည်း ကျ၊ မိုးရွာသည့်နှယ် မျက်လုံးထဲ ဝင်လာသော ချွေးရည်တွေကလည်း စပ်သဖြင့် အရိပ်အောက် ဝင်နားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
တစ်ဧကတွက် သတ်မှတ်ရောစပ်ခဲ့သော သည် ဓာတ်မြေသြဇာများမှာ နောက်ထပ် တစ်ယောက်စိုက် စာလောက် ကျန်သေး၏။ ကျန်သေးသော်ငြား နောက် တစ်ကြိမ် ထွန်နားပြီးမှ ဆက်ပက်လျှင် ဖြစ်သည်။ ရီးဆေးရိုး ပြောင်းဖူးဖက်ဆေးလိပ် ကောက်ညှိသည်။ ကတိုက်ကရိုက် ဖွာသည်။ မီးခိုးတွေ အူမည်းပြီး ထောင်းထောင်းထလာ၏။ ခုနစ်ဖွာမြောက်တွင် တအား ဖွာလိုက်ကာ ညောင်ခေါင်းအောက် မြေပြင်တွင် ချထားပြီး နေပူထဲသို့ ထွက်ခဲ့သည်။
“ကဲကွ ကဲကွ နွှဲလိုက်ဦးမှ သားတို့ရေ”
ကွေးပြီးတပ်ထားသော ထွန်ကိုင်းတွင် ချိတ်တွယ် ထားသည့် နှင်တံနှင့် ကန်ကြိုးကိုဖြုတ်ရင်း ရီးဆေးရိုး ပြောသည်။ နွားနှစ်ကောင်သည် လူ့စကားကို နားလည်ဘိသို့ ပခုံးကို ရှေ့သို့ ညွှတ်လိုက်သည်။ ရှေ့ခြေထောက်များ စတင်လှုပ်ရှားကာ ထွန်ကိုဆွဲသည်။
“သားလေးကွနော် သားလေး”
အလှည့်ဘက်မှ ရုန်းသော နက်ကျော်၏ ကျောပေါ်သို့ နှင်တံအဖျားဖြင့် ပွတ်ပေးရင်းပြောသည်။ နက်ကျော်ကား ငယ်လည်း ငယ်၊ ဖျတ်လည်း ဖျတ်လတ်သဖြင့် အတို့မခံချေ။ နှင်တံကို အမြီးဖြင့် တစ်ချက်ယမ်းကာ ခြေလှမ်း သွက်သွက်လှမ်းလိုက်ရာ အတိုင်နွား ‘ထမ်းပိုးတန်း’ နောက်ကျကျန်ခဲ့ပြီ။
“နွားကြီးနော် နွားကြီး”
အတိုင်ဘက်မှ နွားကိုကား နှင်တံဖြင့် ပွတ်၍ မရ။ နှင်တံထိပ်ဖျားနှင့် တင်ပါးကို မထိတထိ ထိုးသည်။ မထိတထိဆိုသော်ငြား နှင်တံထိပ်တွင် သံချွန်ကလေး မပေါ့်တပေါ် တပ်ထားသည့်အတွက် ထိသည်။ ထိုအခါ ထမ်းပိုးတန်း ညီသွားသည်။ သည်နှစ်ယောက်စိုက် လယ်ကွက်ကလေးကို စိတ်မှန်းဖြင့် မြေသြဇာ ပက်ထားသည်။ မြေသြဇာပက်ပြီးမှ ထွန်ဖြင့်မွှေခြင်း ဖြစ်ရာ ငါးစပ်ရပြီးပြီ။ နောက်တစ်စပ် စပ်လျှင် တော်လောက်ပြီ။ ဟိုဘက်က မြေသြဇာပက်ဆဲ သုံးယောက် စိုက်သို့ ကူးမည်။ ထွန်ရေးကား ကောင်းလှသည်။ ကောင်းပေမပေါ့။ စက်ထယ်တစ်လွှာနှင့် စက်ထွန် တစ်လွှာထိုးရာ ထွန်ရာတွင် ရီးဆေးရိုး နှုတ်ဆော့ခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား။
“ဟေ့ ကောင်လေးရေ၊ ဟန်ဘီးချပေးပါဦးဟ”
ဟန်ဘီး ဆိုသည်မှာ ကြာရွက်များ၊ လင်ပန်းများ အစူးအကြွကို ထိန်းသောအရာဖြစ်သည်။ ထွန်စက်မောင်းရဲဘော်မှာ ရီးဆေးရိုးတို့နှင့် ရပ်ဆွေရပ်မျိုးနှယ် ရင်းနှီးခင်မင်နေရာ သည်းခံလိုက်လျောရှာ၏။ သို့တိုင်အောင် ရီးဆေးရိုး မကျေနပ်သေး။
“သည်တစ်လွှာပြီးရင် နှစ်သွားတပ်ပြီး ဟိုဘက်မှာ မောင်းပေးဦး မောင်ရ”
ထွန်စက်မောင်းရဲဘော် ငြိမ့်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။
“ဘာပြုလို့လဲ ဦးကြီးရဲ့”
“လင်းမြွေရိုးကျန်နေသဗျား”
“သေချာရဲ့လား ဦးကြီးရာ၊ ကျွန်တော် ဂရုစိုက် မောင်းတာပါ ”
“မဟုတ်ဘဲနဲ့ ပြောပါ့မလားကွ။ အေးဗျာ၊ မကောင်းရင်တော့ မင်းတို့ရဲ့ ‘ဟက်ဒလိုင်ဘာ’ ကို တိုင်မှာပဲ”
ထွန်စက်မောင်းရဲဘော် မညည်းညူပေ။ သုံးသွားထယ်ကို နှစ်သွားပြောင်း၍ မတပ်သော်ငြား ရီးဆေးရိုး မကျေနပ်သောနေရာကို ရီးဆေးရိုး သဘောကျသည်အထိ ထပ်မံမောင်းပေးခဲ့သည်။ သို့ကြောင့် ထွန်ရေးကလည်း ကောင်းလှသည်။ ထွန်ရေးကောင်းကောင်းတွင် မြေသြဇာပက်ပြီး မွှေရသည့်အတွက် ရီးဆေးရိုး စိတ်အားတက်ကြွနေသည်။ နှစ်စဉ်နှစ်ဆက် ဝါ ရှုံးသည်ကိုပင် သတိမရတော့ဘဲ ရွှင်နေချေသည်။
ဆူညံနေသော ဆက်ရက်သံများကိုဖောက်လျက် ငှက်ခါးတစ်ကောင် အော်လိုက်၏။ ရီးဆေးရိုး အသံ လာရာသို့ အမှတ်တမဲ့ မော့ကြည့်၏။ ထန်းပင်ဖျားမှ ငှက်ခါးတစ်သိုက်။ နောက်တစ်ခေါက် မောင်းလျှင် ခြောက်စပ် ပြည့်တော့မည်။ သည်အခိုက်တွင် ငှက်ခါး တစ်ကောင် ထိုးဆင်းလာ၏။ လှလိုက်ပုံ၊ လျင်လိုက်ပုံမှာ ရီးဆေးရိုး ငေးယူရ၏။ ငှက်ခါးသည် ထွန်ရေးကို အတောင်ဖြင့် ရိုက်ကာ ထန်းပင်ပေါ်သို့ ပျံတက်သွား ၏။ ခဏကလေး ငေးနေမိ၏။
သည်ခဏလေးမှာပင် အတိုင်နွားကြီးသည် ကန်သင်းဆုံတွင် ပေါက်နေသော ပေါက်ပင်ပေါက်စကလေးကို ရှည်လျားသော လျှာကြီးထုတ်ကာ လှမ်းဟပ်၏။ သူ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ထွန်ကြောင်း ကောက်သွားသည်။ ရီးဆေးရိုး သတိချက်ချင်းဝင်ကာ နှင်တံကို မြှောက်လိုက်၏။ ဖြန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ နွားကြီး ကျောကော့သွား၏။
“အဲဒါ ငတ်တဲ့ အကျိုး၊ ငတ်လိုက်ဦး၊ တယ် ငါ ရိုက်လိုက်ရ သေဦးတော့မှာပဲ”
နှင်တံကို ထပ်မံမြှောက်လိုက်ပြန်သည်။ နွားကြီး ကျောကော့သွား၏။ စင်စစ် နွားကြီး ကျောကော့မည့်သာ ကော့သည်။ အရိုက် မခံရပေ။ ရီးဆေးရိုးက ရွယ်ရုံသာ ရွယ်ခြင်းဖြစ်သည်။
“စားစမ်းဟဲ့ ဆိုပြီး ပေါက်ရွက်တွေ ခူးပြီး ကျွေးစမ်းပါကလား၊ စားဖို့ဝေးလို့ နမ်းတောင် မနမ်းဘူး”
မြည်မြည်တွန်တွန် ဆိုဆိုပြောပြောနှင့်ပင် နောက်ဆုံး တစ်စပ်ပြည့်သွား၏။ နွားနှစ်ကောင်ကို တစ်ဖက် လယ်ကွက်ထဲ မောင်းသွင်းလိုက်ပြီးမှ ထွန်တုံးကို ကန်သင်း လွတ်အောင် မကာ ဆက်မောင်းသည်။ မြေသြဇာပက်ပြီးသမျှ နေရာစပ်သွားအောင် တစ်စပ်မောင်း လိုက်ပြီးမှ ထွန်ကို ရပ်ထားခဲ့၏။ နွားများ နားခွင့်ရသော်ငြား ရီးဆေးရိုး မနားရ။ မြေဩဇာတောင်းကို ပုဆိုးတစ်ထည်ဖြင့် ကွင်းသိုင်းကာ ပခုံးတွင်လွယ်လျက် ထွန်ရေးပြင်ထဲ ထွက်လိုက်သည်။ မြေသြဇာ တစ်ဆုပ်ကို လွှဲပက်ကြဲလိုက်စဉ် အထက်ဘက် လယ်ပွဲကို လှမ်းကြည့်မိသည်။ လူသူ ရှင်းနေ၏။ ကန်သင်းများတွင် မမြင်ရ။ သို့ကြောင့် ဟင်းခုပ်ပင်အောက် ဆီသို့ မျက်လုံးရောက်ရပြန်၏။ ဟင်းခုပ်ပင် အောက်တွင်လည်း ထွန်းလှိုင်ကို မမြင်။ လယ်ကွက်အချို့မှာမူ တပြောင်ပြောင်ဖြင့် အရောင်လက်နေသည်။ သည် လယ်ကွက်များပေါ်သို့ မျက်စိရောက်သွားမှ ရီးဆေးရိုး သတိရ၏။
“ဪ ထွန်းလှိုင် ရေယူလို့ ပြီးသွားမှပဲ၊ ဒါကြောင့် မလာတာကိုး”
ထွန်းလှိုင် ပြီးလျှင် ထွန်းလှိုင်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် မြောင်းတစ်ဖက်ရှိ လယ်ပွဲထဲက ရေယူရမည်။ ထိုသူ ပြီးစီးမှ ရီးဆေးရိုး အလှည့်။
“ငါ့အလှည့် ရောက်တော့မှာပါလား” ဟူသော အသိဝင်လာသည့်ခဏ၌ ရီးဆေးရိုး စိတ်ထဲတွင် ပျော်သလိုလို ရွှင်သလိုလို ခံစားရ၏။ သီချင်းဟစ်ဆိုလိုက်ချင်သော်ငြား ကာလသားဘဝက ဆိုခဲ့သော တေးများ ကို ရီးဆေးရိုး မေ့နေပြီ။ ယနေ့ခေတ် တေးသီချင်းများ ကိုကား တစ်ပုဒ်ဆုံးအောင်ပင် မရ။ တောင်းထဲမှ မြေသြဇာများကုန်သွားချိန်တွင် စက်ထွန်ရေးပြင်လည်း စပ်သွားနှံ့သွားချေပြီ။ သို့တစေ ရီးဆေးရိုး ညောင်ရိပ်သို့ မဝင်။ လယ်ကွက်တွင်း မြေပြင်ထက် နှစ်တောင်ခန့်မြင့်သော မြောင်းလက်တံပေါင်ပေါ် ပြေးတက်၏။ လယ်ကြားမြောင်း ဟိုဘက်သို့ မျှော်ကြည့်၏။
နေရောင်တွင် တလက်လက်တောက်ပနေသော ရေပြင်ကြီး၊ တရွရွသွားနေသော ဗျိုင်းများ၊ ငြိမ်သက်စွာ သမာဓိ တည်ဆောက်နေသော ငှက်ကြီးဝန်ပိုများ။
“မှန်း ဘယ်နား ရောက်သွားပြီလဲ”
ဟင်းခုပ်ပင် လယ်ပွဲနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်လျက်ရှိ ရေယူနေဆဲ လယ်ပွဲမှာ သီးခြားအမည်မရှိ။ မရှိသော်ငြား လယ်နီးချင်းမို့ သူ့လယ်ကွက် ဘယ်မှာဆုံးသည်ကို ရီးဆေးရိုးသိ၏။ ထို့ကြောင့် နေရောင်ကို ကန့်လန့်ဖြတ်ရပ်နေရာက မျက်လုံးကို ရှုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအခါ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် သီးနေသော ချွေးပေါက်များကို ညှစ်ချလိုက်သည်သို့ရှိရာ ကြီးမားသော ချွေးစီးကြောင်းကြီးနှစ်ခုသည် မျက်လုံးများထဲသို့ ဝေါခနဲပြေးဝင်ကြ၏။
“အား” ခနဲအော်ကာ ရီးဆေးရိုး မျက်လုံးပိတ်သည်။ နာကျင်စွာ စုတ်သပ်ရင်း မျက်လုံးကို ပွတ်သည်။ ပွတ်သပ်ပေးမှ အစပ်သက်သာသွား စေကာမူ မျက်လုံးများကို ချက်ချင်းမဖွင့်နိုင်သေး။ သူ့မျက်လုံး ကြည်ကြည်လင်လင်ရှိ၍ ကြည့်လိုက်သောအခါ မြင်ကွင်းထဲသို့ ဦးစွာဝင်လာသူများမှာ ရီးကျီးဒန်နှင့် ကလေးသုံးယောက်။ ရီးကျီးဒန်က ထမင်းထုပ်ကို ရွက်လျက်။ ကလေးများ၏ လက်ထဲတွင် ရေထည့်သော သံဖြူချိုင့်နှင့် အထုပ်ကလေးတွေ။ နွားမကြီးကို ဆွဲလာသူမှာ ကိုကိုကြီး။
ရီးကျီးဒန်၏ ထမင်းထုပ်မှာ ကြီးလွန်းသည်။ ရီးဆေးရိုးတစ်ယောက်စာသာ ဆိုပါက သံဇလုံသင့်သင့်တွင် ထမင်းထည့်၊ ထမင်းထဲတွင် ဟင်းပန်းကန်ကို မြှုပ်၊ အချို့ဟင်းလျာအခြောက်ကို ထမင်းပေါ်တွင် ပုံကာ ပုဆိုးစုတ်ဖြင့် ထုပ်ရိုးဖြစ်၏။ သည်နှယ်ဆိုလျှင် လက်ဖြင့် ဆွဲလာဦးရသည်။ ရွက်လာလျှင်လည်း သည်မျှ မကြီးတန်ရာ။
“တန်တော့ သူ့မြေးတွေရော သူပါ ဒီရောက်မှ စားမှာမို့ ကန်တော့ပွဲပြင်တဲ့ ဇလုံကြီးနဲ့ ထည့်လာတာ ထင်တယ်”
မြေးအဘွားတစ်တွေ ချုံကွယ်တစ်ခု ဘေးတွင် ပျောက်ကွယ်သွား၏။ ရီးဆေးရိုး တစ်ဖက်လယ်သို့ လှမ်းကြည့်၏။ ထိုလယ်၏ တနင်္ဂနွေထောင့်တွင် ထန်းညီနောင် ရှိသည်။ ရာဟုထောင့်တွင် ဥနှဲပင် ရှိသည်။ သည်မျဉ်းကြောင်း အစပ်တွင် ထိုလယ်၏ မြောက်ဘက်နယ်နိမိတ်ဆုံးသည်။ ဗျိုင်းများလည်း ထိုမျဉ်းကြောင်းသို့ ရောက်နေကာ ခုန်ဆွခုန်ဆွ ပြေးသူ ပြေး၊ ဝဲပျံလိုက် ထိုးဆင်းလိုက် လုပ်သူလုပ်နေကြသည်။
“ဒီလိုဆိုရင် ဒီကောင်ဘအုန်း ရေရပြီပေါ့”
ထမင်းလာပို့သူများကို ရီးဆေးရိုး မေ့၏။ ဘအုန်းကို မျက်လုံးဖြင့် အရေးတကြီးရှာသည်။
“ရော ဒီကောင် ဘယ်သွားပါလိမ့်”
ဝါကို သည်နှစ် အစိုပေါက်စိုက်မည်။ ခါတိုင်း နှစ်များတွင် အခြောက်စိုက်ခဲ့သည်။ စိုက်ပြီးမှ ရေလှဲသည်။ သည်နှစ်တွင်ကား အပင်ပေါက်သန် သည် ဆိုသော ‘အစိုစိုက်’ စိုက်နည်းသို့ ပြောင်းမည်။ ပြောင်းမည်ဆိုသော်ငြား ရေရမည့်ရက်၊ ရေယူစဉ် ကြာမြင့်မည့်ရက်နှင့် မြေကြီးခြောက်မည့်ရက်ပါ တွက်ရသေး သည်။ စီမံကိန်းသီးနှံမို့ နောက်မကျချင်။ သို့ကြောင့် ရေယူချိန်ကို နည်းနည်းမျှ အပွန်းမခံနိုင်။ သို့နှယ် ရှိကာမှ ဘအုန်းကို မမြင်ရ။ ရေတွေ လိုအပ်သည်ထက် ပိုသွင်းပါက အလဟဿဖြစ်ချေရော့မည်။
“ဒီကောင် ‘ပင်းတား’ ကို ဖျက်ချပြီး ငါ့ကို သတိမပေး ဘာမပေးနဲ့ ပြန်သွားရော့လား”
အတွေးဖြင့် လယ်ကြားမြောင်းကို လှမ်းကြည့်၏။ မြောင်းထဲတွင် ရေရောက် မရောက် မြင်ရလို မြင်ရငြား သဘော သူ ကြည့်နေခိုက်တွင် ခွေးလှေးယားချုံအကွယ်မှ ရီးကျီးဒန်တို့ မြေးအဘွားတစ်တွေ ဘွားခနဲ ပေါ်လာကြ၏။ မြောင်းကိုဖြတ်ကူးရန် မြောင်းထဲ ဆင်းကြ၏။
“မြောင်းထဲမှာ ရေရှိလားဟ”
“မရှိဘူး ဘ”
ငတက်ပြားမ၏ အဖြေ။ ရီးကျီးဒန်၊ ခင်ခင်ကြီး နှင့် မိမိထွေးတို့ မြောင်းသည်ဘက် ပေါင်ပေါ်ရောက်မှ နွားဆွဲလာသော ကိုကိုကြီးမှာ ချုံကွယ်မှ ပေါ်လာ၏။
“ဘရေ ပင်းတားဖျက်လိုက်ပြီတဲ့ဗျို့ ။ ရီးဘအုန်း လှမ်းပြောနေတယ်ဗျို့”
ဝမ်းသာလိုက်သည့် ဖြစ်ခြင်း။ ရီးဆေးရိုး ဝမ်းသာအားရ ပြုံးမိသည်။ မြောင်းလက်တံပေါင်ပေါ်မှ ပြေးဆင်းကာ တောင်းကို ကောက်ယူ၏။ သို့သော် ရပ်ပြီးမှ ကောက်ယူခြင်းမဟုတ်။ ပြေးရင်း လှမ်းကောက်၏။
တောင်းကို ကောင်းစွာ မမိ။ လူ့ရှေ့သို့ လိမ့်လာသည်။ ရီးဆေးရိုး အပြေးအရှိန်မသတ်နိုင်ဘဲ တောင်းပေါ် မှောက်လျက်လဲသည်။ တောင်းကြီး ဖင်တစ်ထောင့် ခွက်ဝင်သွားလေ၏။
“ဘ ပြေးရင်း လဲလို့ဟေ့”
ကိုကိုကြီးနှင့် ခင်ခင်ကြီးတို့ အော်ဟစ်ရယ်မောကြ၏။
ရင်ဘတ် စုတ်သလော၊ ဒူးပြဲသလော ရီးဆေးရိုး မကြည့်။ ညောင်ပင်အောက် ရောက်အောင် ပြေးသည်။ တောင်းချထားသည်။ ညောင်ပင်အခေါင်းထဲမှ ‘ပင်းတားတိုင်’ တွေ ဆွဲထုတ်သည်။ ပခုံးပေါ်ထမ်းပြီး လယ်ကြားမြောင်းဘက်သို့ ပြေးသည်။
“ဖြည်းဖြည်းသွားပါတော်၊ တော့်မလဲ”
ရီးကျီးဒန် စိုးရိမ်မကင်း ပြောသော်ငြား ရီးဆေးရိုး မကြား။ မြောင်းထဲသို့ သူ ရောက်ချိန်တွင် ရေဦးကို မမြင်ရတော့။ နှမြောဖွယ်ရေများသည် အဘယ်မျှ များပြားစွာ စီးဆင်းသွားကြပြီနည်း။ ထိုသို့ နှမြောစွာ တွေးမိသောကြောင့်လည်း မြောင်းတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် တန်းပစ်လိုက်ပြီးနောက် တိုင်များကို ကမန်းကတန်း စိုက်သည်။ တိုင်ခိုင်အောင် နှဲ့မသွင်းသေး။ ရေဝင်ပေါက် အနီးတွင်ရှိသော မြက်ဖုတ်များ၊ ရွှံ့နှင့် လုံးနေသော ကောက်ရိုးများကို အပြေးအလွှား တွန်းချကာ မြောင်းကို ပင်းသည်။ ရေကို တားမိပြီ။ ထိုအခါ ပင်းတားတိုင်များကို ရေက တွန်းပြီ၊ ကန်ပြီ။ ထိုအခါ ကျမှ ပင်းတားတိုင်များကို နှဲ့သွင်း၍ တစ်နည်း၊ သစ်တုံးဖြင့် ရိုက်သွင်း၍ တစ်ဖုံဖြင့် ခိုင်ခံ့အောင် လုပ်တော့သည်။
ပင်းတား ခိုင်ပြန်တော့ လုံလဲအောင် နဘူးခက်များ ချိုးယူနင်းသိပ်၏။ ရွှံ့တွေ သယ်ပြီး မံ၏။ ငါးဆေးရေနှယ် နက်ပြာပြာမြောင်းရေသည် ပင်းတားကို ဝင်တိုးပြီးမှ မြောင်းလက်တံတွင်းသို့ လှိမ့်ဝင်သွား၏။ ရီးဆေးရိုးမှာ ရေပင်းနေစဉ်က မောရန် မသိ။ ရေဝင်တော့မှ ဟိုက်နေမှန်းသတိထားမိ၏။ ထို့ကြောင့် ညောင်ပင်အောက် အရောက်တွင် ပစ်ချပြီး ထိုင်လိုက်၏။ ခဲတွေ တုတ်တွေ ဖင်ကို စူးချင်စူး မစူးချင်နေ၊ ဒူးကွေးပြီး လက်ထောက်ပြီး ထိုင်မနေနိုင်။ ကိုယ်လုံးကို ပစ်ချသောအခါ မြန်မြန်ထိုင်ရသည်။ ထိုင်ရခြင်းသည်သာ ပဓာန။
“ဘယ်အကွက်က စသွင်းမှာလဲဟင်”
ရီးကျီးဒန်က အမေးဖြင့် ကြိုဆိုသည်။ သူသည် ရေနွေးအိုးတည်ရန် မီးဖိုကို တဖူးဖူး ကုန်းမှုတ်နေရာမှ လှည့်ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သောကြောင့် တစ်ခေါင်းလုံး ပြာမှုန်ဖြင့် ဖွေးနေသည်။ နှာခေါင်းကို ကန့်လန့်ဖြတ်လျက် အိုးမည်းအစင်းကြီး ထင်ဟပ်နေသေး၏။ မောရသည့်အထဲ သည်ပုံကြီးကို မြင်သောအခါ ရီးဆေးရိုး စိတ်တိုသွားချေ၏။ သို့ကြောင့် မဖြေဘဲ ထွန်ရေးပြင် ဆီသို့ မျက်နှာလှည့်ထား၏။
“တော်က ထွန်ရဦးမှာ မဟုတ်လား။ ဒါကြောင့် နားချင်နားပစေတော့ဆိုတဲ့ စေတနာနဲ့ ကျုပ် ‘ရေလိုက်’ လိုက်မလို့ မေးတာ”
ရေလိုက်သည် ဆိုခြင်းမှာ သွင်းသောရေ လိုရာသို့ ဖြောင့်တန်းစွာ ရောက် မရောက် လိုက်လံစစ်ဆေးရင်း ထူးပေါက် ပုစွန်ပေါက် ကြွက်ပေါက်နှင့် မြွေပေါက်များကို ပိတ်ဆို့ပေးရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သည်နှယ် ရှင်းပြသောစကား ကြားရသည်တွင် ရီးကျီးဒန့် စေတနာကို နားလည်ရသည်။ တိုသောစိတ်ကို ဖျောက်ရသည်။ သို့ပေမင့် စကားမူ မဆိုချင်သေး။
“ဘ တစ်ကိုယ်လုံးလည်း ချွေးတွေပါကလား”
ထွန်ရေးပြင်ထဲတွင် ငှက်ခါးထောင်ရန် အတွက် မောင်နှမသုံးယောက် ညောင်ပင်ပင်စည်တွင် ညောင်စေး ထစ်နေရာမှ ဖျတ်ခနဲလှည့်ကြည့်မိသော မိမိထွေး သည် ရီးဆေးရိုးနား ပြေးလာ၏။ ရီးကျီးဒန် ပစ်ချထားသော ခေါင်းဖုကို ကောက်ယူ၏။
“သမီးသုတ်ပေးမယ်နော်”
ပြောပြောဆိုဆို ကျောပြင်ကြီးကို သုတ်ပေး၏။
တစ်ဖန် ရင်ဘတ်ကို သုတ်ပေး၏။
“အမေကြီး ဘ မောနေတယ်၊ ရေနွေးငှဲ့ပေးပါ”
“တွေ့လား ကျီးဒန်၊ ငါ့မြေးက ညည်းထက် အများကြီးလိမ္မာတယ် သိလား”
မည်သူ့ကို စိတ်ဆိုးရမှန်း မသိသော စိတ်သည် ချက်ချင်း ကြည်လင်လာကာ ရယ်ရွှန်းဖတ်ရွှန်း ပြောမိပြီ။ သို့စဉ်တွင် မြေးမက နဖူးမှ ချွေးကို သုတ်ပေးပြန်ရာ ရီးဆေးရိုးရင်ထဲတွင် အေးချမ်းသွားလေ၏။
“ငတက်ပြားမနော် ငတက်ပြား၊ နင် တော်တော့်ကို လူပါးဝတယ်။ သတိထား ဟင်း”
ရီးကျီးဒန်၏ အသံမှာ မာန်မဲခြိမ်းခြောက်သံဖြစ်ငြား မျက်နှာမှာမူ ပြုံးရောင်သမ်းလျက် ပီတိဖြာဝေနေသည်သာ။
▢ ဆင်ဖြူကျွန်းအောင်သိန်း
📖 ကိုဆေးရိုး ပေါင်းချုပ်
