နောက်ဆုံးပြိုင်ပွဲ

 

❝ နောက်ဆုံးပြိုင်ပွဲ ❞  
      ( တူးတူးသာ )

သူ သေသွားပြီတဲ့ .. ။ ရုတ်တရက် ကြားကြားချင်း ကိုယ့်နားကို ကိုယ်မယုံ ၊ သေချာအောင် ထပ်မေးမိသည် ။ သူ ဟုတ်ပါတယ် ... တကယ်ကို သူပါပဲ ။ တစ်ခဏချင်းတွင် ခံစားချက်က အမျိုးမျိုးအဖုံဖုံ ပြောင်းလဲသွားသည် ။

စိတ်မကောင်းတာလား ၊ အံ့သြတာလား ၊ ဝမ်းနည်းခြင်းလည်း စွက်သည် ၊ နှမြောတသခြင်းတော့ မဖြစ်မိဟု ထင်သည် ။

ဘာကြောင့် သေတာလဲ ဆိုတာကို တစ်ဖက်က ဖုန်းပြောသည့် သူငယ်ချင်း ကိုယ်တိုင်လည်း မသိ ၊ သေချာ မရှင်းပြနိုင် ။ “ ငါသိရင် နင့်ကို ပြန်ပြောမယ် ” ဟုသာ ပြောပြီး ဖုန်းချသွားသည် ။

••••• ••••• •••••

စိတ်အလျဉ်က လွန်ခဲ့သော အနှစ်အစိတ် နီးပါးဆီ ပြန်ရောက်သွားသည် ။ ပျော်ရွှင် နောက်ပြောင်တတ်သည်ဟု ထင်ရသော ၊ တစ်ခါတစ်ရံ တည်ကြည်လွန်းသော ၊ အသက်နှစ်ဆယ် ဆိုသည့် အရွယ်နှင့် မလိုက်ဖက်စွာ လူကြီးဆန်လွန်းသော ၊ ဂစ်တာဖြင့် ခိုင်ထူးသီချင်းများ ၊ ခင်မောင်တိုး သီချင်းများကို မျက်စိပိတ်ကာ မုဒ်အပြည့်ဖြင့် သီဆိုတတ်သော ၊ အင်္ဂလိပ်စာ လက်ရေးစောင်းကို ဇွဲနပဲကြီးကြီး အရေးလေ့ကျင့် တတ်သော လူငယ်လေး တစ်ယောက် ... ။

အရောင်ခပ်နွမ်းနွမ်း ရှပ်အင်္ကျီနှင့်ပုဆိုးကို သန့်သန့်ရှင်းရှင်း သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဝတ်ကာ လွယ်အိတ်ကို ကြိုးပြားအတိုင်း ပခုံးတွင် ဘေးတိုက်အနေအထားဖြင့် လွယ်လေ့ရှိသော ထိုကောင်လေးက ကိုယ့်ထက် ၆ လလောက် ငယ်သော်လည်း ကိုယ့်ကို အမြဲ ဆရာကြီးလုပ်သူ ၊ လွှမ်းမိုးချင်သူ ။ အဆောင်ကနေ သူလျှောက်လာလျှင် အနီရောင် လွယ်အိတ်ကလေးကို အရင် မြင်ရတတ်သည် ။ သူ့လက်ထဲမှာ အမြဲ တွေ့ရသည်က ဆေးပေါ့လိပ်တစ်တို ။ အဲဒီ လွယ်အိတ်ကလေး က သူ့အတွက် သူ့အဘိုး ကိုယ်တိုင် ချုပ်ပေးလိုက်တာဟု သူက ကြွားပြော ပြောတတ်သေးသည် ။

စိတ်ကူး ယဉ်လွန်းသော ကိုယ်နှင့် လက်တွေ့ကျလွန်းသော သူ ၊ စည်းကမ်း မရှိသော ကိုယ် နှင့် အမြဲ စနစ်တကျ ဖြစ်ချင်သော သူ  ၊ မဟာ ဖိုဝါဒီ သူနှင့် မဟာ မဝါဒီ မဟုတ်သော်လည်း အမျိုးသမီးများကို ချိုးနှိမ်သံ ကြားလျှင် မြွေဟောက်ပါးပျဉ်းထောင်သလို ရှူးခနဲ ဒေါသထွက်ပြီး ပက်ခနဲ ပြောတတ်သော ကိုယ် ၊ ပူပြင်းသော အညာဒေသတွင် အေးချမ်းသော မိသားစုဝင်များနှင့် ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်း နေရသော သူနှင့် သူငယ်ချင်း အသိုင်းအဝိုင်း များများစားစား ၊ မောင်နှမများ တရုန်းရုန်းနှင့် ဆူဆူညံညံ ပတ်ဝန်းကျင် ၊ ရန်ကုန်နှင့် အနီးတစ်ဝိုက်တွင် ကျင်လည်ခဲ့သော ကိုယ် ၊ အဖေ မရှိတော့တာ တူသော်လည်း ဖခင်ကို သိပ်ချစ် သိပ်လေးစားသောကိုယ် နှင့် ဖခင်အပေါ် နာကြည်းချက် ရှိနေခဲ့သောသူ ... ။ ပြီး တော့ ကိုးကွယ်ရာ ဘာသာချင်း မတူသော ကိုယ် နှင့် သူ ။

ထိုနှစ်ယောက်၏ ဆုံစည်းခြင်းမှာ ကျောင်းက သူငယ်ချင်း အဝန်းအဝိုင်းကြားတွင် မထူးဆန်းလှသော မြန်မာဇာတ်ကားများလို တစ်ယောက်နှင့် တစ်ယောက် ဘုဘောက် ကျရာမှ အစပြုခဲ့ကြပြီး ဘဝတစ်ကွေ့တွင် ခဏ မဟုတ်သော ချည်နှောင်မှုဖြင့် သံယောဇဉ်တို့ ရစ်ပတ်ခဲ့ကြ ခြင်းဖြစ်သည် ။

သူက ကိုယ့်ကို ကိုယ့်နာမည် အဖျားဆွတ်လည်း မဟုတ်သော ၊ ချစ်သူချင်း ခေါ်ဝေါ်သည့် အသုံးအနှုန်းများနှင့်လည်း ဘာမှ မဆိုင်သော နာမည်တစ်ခု ပေးထားကာ အဲဒီအတိုင်း ခေါ်သည် ။ ကိုယ်ကတော့ သူ့အိမ်နာမည်ကို အဖျားဆွတ် ခေါ်သည် ။ ကိုယ်တို့ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် အရူးအမူး ချစ်ခဲ့ကြပါသည် ။ အရူးအမူး ချစ်ခဲ့ကြဖူးသည်ဟု ကိုယ် ထင်ခဲ့ပါသည် ။

ကိုယ့်အဆောင် တံခါးပိတ်ချိန် မတိုင်ခင် ညနေခင်းများက ကိုယ်တို့ နှစ်ယောက် အတွက် ကြည်နူးချမ်းမြေ့စရာ အချိန်များ ဖြစ်ခဲ့ကြသည် ။ ကျောင်းရှေ့ ဗာဒံပင်ကြီး အောက်က ခုံဝိုင်းလေးတွင် ယှဉ်တွဲထိုင်ကာ စကားလက်ဆုံ ပြောမကုန် ဖြစ်နေချိန်တွင် ဖြတ်သွားဖြတ်လာ သူငယ်ချင်းများနှင့် ဆရာ ၊ ဆရာမများက စ,နောက် သွားသည့်အခါ ကိုယ်တို့ နှစ်ယောက် ရှက်ရယ် ရယ်ကြသည် ။

ပြီးတော့ ဘိုင်ပြတ်သည့် နေ့များများတွင် မက်ဆင်ကို အတူသွားကာ ဟိုရောက်မှ သူက သူ့ယောက်ျားလေး သူငယ်ချင်းများနှင့် ကိုယ်က ကိုယ့်မိန်းကလေး သူငယ်ချင်းများနှင့်အတူ အဆောင်ထမင်းဟင်းကို ကြိတ်မှိတ် မျိုချကြသည် ။ ထမင်းစားပြီး အဆောင်ပိတ်ခါ နီးလျှင် ရေတမာလမ်းကလေး တစ်လျှောက် စကား တပြောပြောဖြင့် အဆောင်ကို သူ လိုက်ပြန်ပို့သည် ။ ငွေရွှင်သည့် နေ့များတွင်တော့ ဖော့ကန်ဘက်သို့ လမ်းလျှောက်ကာ မြိုးမြိုးမြက်မြက်ကလေးတွေ ဝယ်စားကြသည် ။

ညနေ ၆ နာရီ အဆောင် ထဲသို့ ကိုယ် ဝင်သွားသည်မှ စ၍ မနက်မိုးလင်း ကိုယ့် အဆောင်တံခါး ဖွင့်ချိန် အထိ မှလွဲပြီး ကိုယ်တို့ နှစ်ယောက် အမြဲအတူတူ ရှိတတ်ကြသည် ။ တစ်တန်းတည်းသားချင်းမို့ ကိုယ်တို့နှစ်ယောက်က ဘေးချင်းယှဉ်ထိုင်ကြမြဲ ၊ စာမေးပွဲ နီးသည့် အချိန်များတွင်ပင် ကိုယ်တို့ ကျောင်းနှင့် သိပ်မဝေးသည့် သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်၏ အိမ်တွင် စုဝေးကာ တစ်ယောက် နားမလည်သည့် စာကို တစ်ယောက်က ရှင်းပြရင်း အတူ ရှိနေကြပြန်သည် ။

နွေကျောင်းပိတ်ရက် သူ့မြို့သို့ သူ ပြန်ချိန်များတွင် စာအပြန်အလှန် အဆက်မပြတ် ရေးမြဲ ။ သူ့လက်ရေး စောင်းစောင်းသေးသေးများကို ကိုယ် ခုထိ မြင်ယောင်မိဆဲ ။ ကိုယ့် စာများထဲတွင် စိတ်ကူးယဉ် ဆန်သော အချစ် ၊ အလွမ်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း သူ့စာများထဲတွင်တော့ နွေကျောင်းပိတ်ရက်ကို သူ ဘယ်လို အကျိုး ရှိရှိ အသုံးချနေသည် ၊ ဘာသင်တန်းများ တက်နေသည် စသည်ဖြင့် လက်တွေ့ဆန်သော အချက်အလက်များသာ တွေ့ရသည် ။ ပြီးတော့ ကိုယ့်ကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် မနေဖို့ ဆုံးမစကားများ ...  ။

ကိုယ်တို့ အတွဲကို တစ်ကျောင်းလုံးက သိကြသည် ။ နောက်ဆုံးနှစ် ကျောင်းပြီး၍ လက်တွေ့ ကွင်းဆင်းကြပြန်တော့လည်း ကိုယ်တို့နှစ် ယောက်က တစ်နေရာတည်းတွင် ကျကြပြန်သည် ။

ကိုယ်တို့ နှစ်ယောက်ကမ္ဘာ ထူထောင်ကြမည်ဟုပင် ရည်စူးခဲ့ကြသည် ။ ကိုယ့်အမေ ၊ ကိုယ့်အစ်ကိုနှင့် မောင် ဖြစ်သူတို့ကလည်း သူ့ကို ချစ်ကြသည် ။ ကိုယ်တို့ ဆွေမျိုး ၊ ဦးလေးသားချင်းများပါ မကျန် သူ့ကို ကိုယ့်အနာဂတ် အိမ်ထောင်ဖက် အဖြစ် လက်ခံ ကြည်ဖြူ ချစ်ခင်ကြသည် ။ ကျောင်းပြီးတော့ သူက အိမ်မပြန်ဘဲ ၊ ရန်ကုန်နှင့် မဝေးသည့် ကိုယ်တို့ မြို့ကလေးက သူ့ဦးလေး တစ်ယောက် အိမ်တွင် နေကာ အလုပ်ရှာမည်ဟု ဆိုသည် ။ ကိုယ်နှင့် နီးနီး နေချင်သောကြောင့်ဟု သူ ပြောတော့ ကိုယ် အံ့သြပြီး ဘဝင်ခိုက်ရသည် ။

ကိုယ်က သူနှင့် ပတ်သက်၍ ထိလွယ်ရှလွယ်သူ တစ်ဦး အဖြစ် ထိုအချိန်အထိ ရှိနေသည်လေ ... ။

သူက ကိုယ်တို့ နှစ်ယောက် အတူလက်တွဲကာ ဘဝတိုက်ပွဲဝင်ရန် စီမံကိန်းများကို ချပြသည် ။ ကိုယ်က သိပ်များများစားစား မစဉ်းစားတတ်သူ ။ အင်ဂျင်နီယာ လောကထဲ ဝင်ဖို့ ထက် စာရေးဆရာမ ဖြစ်ရေးကိုသာ အားသန်သူ ။

ငါးနှစ်တာ ဆိုသော ကာလက လူနှစ်ယောက်၏ ဘဝကို ပိုမို နီးကပ်အောင် တွန်းပို့နိုင်သလို ၊ ပိုမို ဝေးကွာအောင် အေးစက်မှုများ ဆောင်ကြဉ်းလာတတ်ပါသလား ၊ ကိုယ် မပြောတတ် ။ ကိုယ်တို့ နှစ်ယောက်အကြားက နွေးထွေးမှုများ တဖြည်းဖြည်း ပါးလျလာခဲ့သည်ကတော့ သေချာပါသည် ။ ကိုယ် က အနုပညာဘက်ကို တိမ်းညွှတ်မှု များလာသလောက် ၊ သူက လက်တွေ့ကျသော ငွေကြေးရှာဖွေလိုမှုဘက်ကို အားသန်လာခဲ့သည် ကလည်း ကိုယ်တို့ နှစ်ယောက် ဝေးကွာဖို့ အကြောင်းတရား တစ်ရပ် ဖြစ်မည် ထင်သည် ။

ငါးနှစ်တာ တတွဲတွဲ ရှိနေခဲ့ကြသော်လည်း ကိုယ်တို့ နှစ်ယောက် ခန္ဓာကိုယ်ချင်း ရင်းနှီးမှု မရှိခဲ့ကြဘူးဟု ဆိုပါက ရယ်စရာ ကောင်းနေမည် ဖြစ်သည် ။ သို့သော် ဒါက အမှန်တရား တစ်ခု ။ ထို အကြောင်းကလည်း ကိုယ်တို့ ဝေးကွာခြင်း၏ အခြေခံ အချက် ဖြစ်နေမလားဟု ယခု အချိန်တွင် ကိုယ် ပြန်စဉ်းစားမိသည် ။

မာနကြီးသော သူက ထိုကိစ္စကို လုံးဝ တောင်းဆိုခြင်း မရှိသလို ၊ အတွေ့အကြုံ မရှိသော ကိုယ် ကလည်း ထိုကိစ္စကို စဉ်းပင် မစဉ်းစားမိ ။ ခေတ်အခြေအနေကြောင့်လည်း ပါမည် ထင်ပါသည် ။ ဂစ်တာတီး ၊ သီချင်းဆိုသည်ကို နှစ်ခြိုက်ခဲ့ဖူးသော ကိုယ်က အနုပညာ မမြောက် ၊ စက်ရုပ်ဆန်သည်ဟု ထင်လာသည် ။ ကိုယ်က ဂစ်တာကို ဘာကီးလာလာ ကျွမ်းကျင်စွာ တီးခတ်နိုင်သည်ကိုလည်း သူ ကြည့်မရတော့ ။

လူမှုအသိုင်းအဝိုင်း ကြားတွင် ထစ်ခနဲရှိ ကိုယ်က ရှေ့ရောက်နေတာ ၊ ဦးဆောင် နေတာမျိုးကိုလည်း သူ မကြိုက် ။ သူ မကြိုက်တာကို သူက ပါးစပ်က ထုတ်ပြောသူတော့ မဟုတ် ၊ အကင်းပါးလွန်းသော ကိုယ်က ကိုယ့် ဘာသာ ရိပ်မိသိရှိခြင်း ဖြစ်သည် ။ အဲဒီလို ပါးနပ်လွန်းတာကိုလည်း သူက သဘော မတွေ့ပြန် ။

အလွန် အကင်းပါးသော ကိုယ်က တစ်ခါတစ်ရံ အလိုက်ကမ်းဆိုးကျ မသိ တတ်ပြန် ။

“ နင် ငါ့ကို အဲဒီကိစ္စ လုပ်တာ မကြိုက်ဘူး မဟုတ်လား ” ဟု ကိုယ်မေးလိုက်လျှင် သူက အင်း ၊ ဟင့်အင်း မဖြေဘဲ မျက်နှာသာ ကွက်ခနဲ ပျက်သွားတတ်သည် ။ သူက လျှို့ဝှက်တတ်သူ ဆိုသည်ကိုတော့ ကိုယ် သူနှင့် တွဲပြီး ငါးနှစ်ခန့် အကြာကျမှ သိခြင်းဖြစ်သည် ။

ကိုယ့်အကျင့်က မကျေနပ်သည်ကို တဲ့တိုး ပြောပြီး တစ်ထိုင်တည်း ပြဿနာကို ကျေနပ်သည် အထိ ဖြေရှင်းတတ်သည် ။ ပြီးသွားလျှင် ထိုပြဿနာက ကိုယ့်တွင် ကျန်မနေတော့ ၊ မကျေနပ်သည်များလည်း လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားတတ်သည် ။

သူ ကျတော့ ပြဿနာ တစ်ခု ၊ မကျေနပ်ချက် တစ်ခုကို ဖြစ်နေ ၊ ရှိနေချိန်တွင် နှုတ်ဖြင့် ထုတ်ဖော်ပြောဖို့ မဆိုထားနှင့် မျက်နှာအမူအရာ ဖြင့်ပင် မကျေနပ်ကြောင်း မပြသ ။ သို့သော်လည်း သူ့ရင်တွင်းတွင် ထိုမကျေနပ်ချက်က အမြစ်တွယ် စွဲမြဲနေတတ်သည် ။ လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်ခန့်က မကျေနပ်ချက်ကို ကိုယ်ပင် မေ့နေမှ သူ ပြန်အစဖော်သောအခါ ကိုယ် သူ့ကို ပထမဆုံးအကြိမ် အဖြစ် ထိတ်လန့်သွားတော့သည် ။ သူနှင့် လက်တွဲ ခရီးဆက်ဖို့ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား ဆိုသည့် အတွေး ကိုယ့်ခေါင်းထဲ ဝင် စ,ပြုလာသည် ။

နောက်ထပ် ကိုယ်တို့ နှစ်ယောက်အကြား အေးခဲသွားစေသော အဖြစ်တစ်ခုကတော့ ကိုယ်က ကိုယ့် အနုပညာဖြင့် ပျော်ရွှင်ကျေနပ် နေချိန်တွင် သူက ကိုယ်တို့ မြို့နှင့် အနည်းငယ် လှမ်းသည့် ကျေးရွာများ တွင် သွားရောက် နေထိုင်ကာ သူ့ဦးလေး၏ အလုပ်တွင် အလုပ်သင် အဖြစ် လုပ်ကိုင်နေချိန် ဖြစ်သည် ။ ကိုယ်တို့ နှစ်ယောက် မတွေ့ရသည့် ရက်က များလာသည် ။ ထိုရက်များတွင် ကိုယ်က သူ့ကို လွမ်းရမည့် အစား ၊ သူ မရှိသည့် အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကို လွတ်လပ်ပေါ့ပါးမှုကို ပိုခံ စားရသည်ဟု ထင်လာသည် ။

ဒါဟာ မဖြစ်သင့်ဘူး ဟုလည်း ကိုယ်က ယူဆပြန်သေးသည် ။ အဝေးက ချစ်သူကို မလွမ်းသည့် မိန်းမတစ်ယောက် အဖြစ် ကိုယ့်ကိုယ်ကို အပြစ် တင်မိသည် ။

ကိုယ် သူနှင့် ဝေးကွာလည်း နေနိုင်သည်ဟု ထင်လာချိန်တွင်တော့ သူ့မိသားစု ရှိရာ အညာမြို့ကလေးသို့ သွားရောက်လည်ပတ်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည် ။ ဘယ်လောက် ကြောင် လိုက်ပါသလဲ ။ ကိုယ့်အထင်က သူ့မိသားစုနှင့် တွေ့ဆုံ စကားပြောပြီး သူတို့ အကြားတွင် ခေတ္တ နေထိုင်လိုက်လျှင် သူ့အပေါ် ကိုယ် ပြန်ပြီး တိမ်းညွှတ်လာမလားပေါ့ ။

အေးချမ်းသော သူ့မိခင် ၊ ချစ်စရာကောင်းသော သူ့အဘွား ၊ ဖော်ရွေသော သူ့မောင်နှမများကြောင့် ကိုယ် သူတို့ အိမ်တွင် သူ မရှိဘဲ ပျော်ရွှင်ငြိမ်းချမ်းရပြန်သည် ။ ထိုသူတို့ကို ချစ်သည်က တစ်ပိုင်း ၊ ကိုယ် သူ့အပေါ် ပြန် မတိမ်းညွတ်နိုင်တော့ဘူးဆိုတာ သေချာသွားသည်က တစ်ပိုင်းဖြင့် ကိုယ် စိတ်မောရတော့သည် ။

ကိုယ် သူတို့ မြို့က ပြန်လာတော့ သူလည်း ရွာက ပြန်လာပြီး ကိုယ့်ကို လာတွေ့သည် ။ ကိုယ်တို့ နှစ်ယောက် အကြားတွင် မမြင်ရသော တံတိုင်းတစ်ခု ရှိနေပြီ ဆိုသည်ကို သူကော ကိုယ်ပါ သိနေသလို ကိုယ်တို့ စကားများက အသက် မဝင်တော့ ။

တစ်ရက်မှာတော့ ကိုယ်တို့ အိမ်ခြံဝင်းဝတွင် ကိုယ့်ကို စကားတစ်ခွန်း သူ စ , ပြောသည် ။

“ ငါတို့ လမ်းခွဲကြရင် ကောင်းမယ် ထင်တယ် ”

ထိုစကားကို ကိုယ် ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ကိုယ့်လောက် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်သွားသူ ဒီကမ္ဘာပေါ် ရှိမည် မထင်တော့ ။ ကိုယ် သိပ်ပြောချင်ပြီး ပြောမထွက်သော စကားကို သူက စ,ပြောလိုက်သည်ပဲ ။ ကိုယ်တို့က မြွေမြွေချင်း ခြေမြင်ကြသူများသာ ။

ပျော်ရွှင်မှုကို တတ်နိုင်သလောက် ဖုံးဖိရင်း ကိုယ်က မေးခွန်းတစ်ခု သူ့ကို ပြန်မေးလိုက်သည် ။

“ ဘာလို့လဲ ”

"ငါ နင့်ကို လက်မထပ်ချင်ဘူး ။ ငါ လက်ထပ်မယ့် မိန်းကလေးတစ်ယောက် တွေ့ထားတယ် ”

“ ဘယ်ကလဲ ”

“ ခု အလုပ်လုပ်နေတဲ့ ရွာကပဲ ။ သူက နင့်လို ပညာလည်း မတတ်ဘူး ၊ ထက်လည်း မထက်မြက်ဘူး ၊ ပြီးတော့ ရုပ်ကလည်း ရွက်ကြမ်းရေကျိုပါပဲ ။ ဒါပေမဲ့ သူ့ပုံစံက နင့်လို ငါ့ရှေ့က ကျူးမယ့်သူမျိုး မဟုတ်ဘူး ။ ငါ ဘာပြောပြော ၊ ဘာလုပ်လုပ် နားထောင်မယ့်သူ ၊ လိုက်လျောမယ့်သူမျိုး ။ အိမ်ရှင်မကောင်း တစ်ယောက် ပုံစံပေါ့ဟာ ။ နင့်လို တစ်ခုခုဆို ရှေ့အရင် ရောက်နေမယ့် မိန်းမမျိုးကို ငါ လန့်တယ် ၊ မလိုချင်တော့ဘူး ၊ ငါ သူ့ကိုပဲ ယူမှာ ”

ရုတ်တရက် ဆိုလျှင်တော့ ၅ နှစ် တွဲခဲ့သည့် လက်ထပ်ရန် ရည်ရွယ်ထားသော မိန်းမတစ်ယောက်ကို လက်မထပ်ချင်တော့ဘူးဟု ပြောလာသူအား စိတ်ဆိုးဒေါသထွက်ချင်စရာ ၊ ဒါပေမဲ့ ကိုယ်က စိတ်မဆိုးသည့် အပြင် ရင်ထဲက အူလှိုက်သည်းလှိုက် ရယ်ချင်နေမိသည် ။

သူ့စကားကို ကိုယ် မယုံပါ ။ သူ့တွင် ကိုယ့်အပြင် တခြား မိန်းကလေးတစ်ယောက် ရှိနေသည် ဆိုခြင်းကို ကိုယ် လုံးဝ မယုံ ။

ကိုယ်နှင့် လက်မထပ်ချင်သောကြောင့် ကြံဖန် အကြောင်းပြခြင်းကို သူနှင့် ငါးနှစ်တာ အတူရှိခဲ့သော ကိုယ်က မသိဘဲ နေပါ့မလား ။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ်က ခပ်ပြုံးပြုံးပဲ ပြန်ပြောလိုက်သည် ။

“ ငါလည်း နင်နဲ့ ဘဝ တစ်လျှောက်လုံး အတူသွားဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး ထင်နေတာ ။ ငါ စ,ပြောဖို့ အားနာနေတာ ၊ နင် ပြောလိုက်တော့ အတော် ဖြစ်သွားတာပေါ့ ”

ကိုယ်တို့ နှစ်ယောက် စကားအများကြီး မပြောကြဘဲ ကတ္တီပါလမ်းခွဲ သဘော တူညီမှုကို ရယူလိုက်ကြသည် ။ သို့သော် ခက်သည်က ကိုယ်တို့ နှစ်ယောက်၏ နှစ်ဖက်လူကြီးများ ဖြစ်သည် ။ သူ့ဘက်ကလည်း ကိုယ်နှင့်သာ သဘောတူသည် ၊ မိန်းကလေးဘက် ဖြစ်သော ကိုယ့်အမေနှင့် ကိုယ့်မောင်နှမ ဆွေမျိုးများကို အားနာကြသည် ။

ကိုယ်တို့က နှစ်ဖက် လူကြီးစုံရာဖြင့် စေ့စပ်ထားပြီးသား ၊ သူက ကိုယ့်အိမ်ဝင် ထွက်သွားလာနေသောကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်က ကိုယ်နှင့် ယူမည့် သတို့သားလောင်း အဖြစ် သူ့ကို သိထားသည် ။ ထို့ကြောင့် ကိုယ့်ဦးလေးများက ကိုယ်တို့ နှစ်ယောက်၏ လမ်းခွဲကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန့်ကွက်ကြသည် ။

ကိုယ့် အမေကလည်း တစ်ဦးတည်းသော သမီးမိန်းကလေး အရှက်တကွဲ အကျိုးနည်း ဖြစ်ပါပြီဟု ဆိုကာ တငိုငို တရယ်ရယ် ဖြစ်လို့နေသည် ။ ကိုယ်တို့ နှစ်ယောက်စလုံး လူကြီးများကို ရင်ဆိုင်ရှင်းပြရသည့် အခက်အခဲကို အတော်လေး ကျော်ဖြတ်လိုက်ရသည် ။ ခေါင်းမာသော ကိုယ်တို့ နှစ်ယောက်ကို နောက်ဆုံးမှာ လူကြီးများ လက်လျှော့ အရှုံးပေးလိုက်ကြသည် ။

ကိုယ်ကတော့ ထိုအချိန်က စ၍ လွတ်လပ်ရေးရသူ တစ်ယောက်လို ပေါ့ပါးသွားတော့သည် ။

ထိုကာလ နောက်ပိုင်းမှ စ၍ သူ့ကို ကိုယ့်မျက်စိရှေ့တွင် လုံးဝ မတွေ့ရတော့ ။ သူ ပြောသည့် မိန်းကလေးကို သူ လက်ထပ် မထပ် ကိုယ် မသိသော်လည်း ကိုယ်ကတော့ ကိုယ်က ချစ်သည်ဟု ထင်သူနှင့် လက်ထပ်သည် ။ သားကလေး နှစ်ယောက် ရသည် ။ ကိုယ့်ဘဝက တောက်လျှောက် ရုန်းကန်မှုများဖြင့် ၊ ကိုယ်လုပ်ချင်သည့် အလုပ်များကို ရှာကြံ လုပ်ရင်း အနုပညာကိုသာ နှလုံးသွင်းနေမိသည် ။ သူ့ကို ကိုယ် လုံးလုံး သတိမရတော့ ။

••••• ••••• •••••

၂၅ နှစ် ဆိုသော အချိန်သည် ပြန်တွေးတော့ မနေ့ တစ်နေ့က လို ။

ကိုယ်တို့ သူငယ်ချင်းများ အားလုံး အသက် ၅ဝ နား ကပ်နေသည့် လူကြီးများ ဖြစ်ကုန်ပြီ ။ နေရာဌာန အသီးသီးတွင် သူ့တာဝန်နှင့် သူ ။ ငွေကြေးတောင့်တင်းသူ ၊ ရာထူးကြီးသူ ၊ ငွေကြေးကော ရာထူးပါ ခိုင်မာသူ စသည်ဖြင့် .. ။ ကိုယ် ကတော့ စာရေးဆရာဘဝ ၊ သတင်းစာ ဆရာဘဝများတွင် သူတို့နှင့် မတူသော အသိုင်းအဝိုင်း ကြား ငွေကြေး မချမ်းသာ ၊ အောင်မြင်မှု ထင်ထင်ရှားရှား မပြနိုင်ပါဘဲ ပျော်ရွှင်ကျေနပ်မှုဖြင့်သာ ရောင့်ရဲနေသူ ။

ကျောင်းပြီး၍ နှစ် ၂ဝ ကျော် အကြာမှာ ကိုယ်တို့ သူငယ်ချင်းများ ပြန်လည် ဆုံစည်းကြသည် ။ အသက် ကြီးလာတော့ အကြောင်း အမျိုးမျိုး ပြကာ ဆုံစည်းရတာကိုက အရသာ ရှိကြသည် ။ ကျောင်းဆရာကန်တော့ပွဲ ၊ ဝါဆိုသင်္ကန်းကပ် ၊ ကထိန် အစရှိသည်ဖြင့် ပြန်တွေ့ချိန်တွင် ကလေးများလို အားလုံး အူမြူးကြသည် ။

ထိုသို့ သူငယ်ချင်းများ ဆုံစည်းကြတိုင်း သူက မပါ ။ ကိုယ် ခဏတစ်ဖြုတ်တော့ သူ့ကို သတိရသည် ။ ပြီးတော့လည်း ပြန်မေ့သွားပြန်သည် ။ သူ့အကြောင်းကို သူငယ်ချင်းများနှင့် ရယ်ရယ်မောမော ကိုယ်က ပြောနိုင်သလောက် သူက ကိုယ်တို့ သူငယ်ချင်းများ အသိုင်းအဝိုင်းကြားသို့ တစ်ခါမှ ရောက်မလာ ။ သူ့သတင်းကလည်း အမျိုးမျိုး ၊ တချို့က အိမ်ထောင်ကျနေပြီတဲ့ ၊ တချို့ကတော့ သူ အခုထိ လူပျိုကြီးပဲဟု ဆိုကြသည် ။

တစ်ခါတော့ ကိုယ့် မောင်လေးက အခိုင်အမာ ပြောသည် ။ သူနှင့် ကိုယ့် မောင်လေး ဘတ်စ်ကားပေါ်တွင် ဆုံကြသည်တဲ့ ။ မောင်လေးကို သူက အိမ်ထောင်ကျနေပြီလို့ သေသေချာချာ ပြောလိုက်သည် ။ မောင်လေးက ကိုယ့်ကို ပြန်ပြောပြတော့ ကလေး ရှိလား ၊ ဘာညာ မေးလိုက်သေးသလား မမှတ်မိတော့ ။

ဒါပေမဲ့ ကိုယ်နှင့် ကော သူနှင့် ပါ အရင်းနှီးဆုံး ဖြစ်သည့် သူငယ်ချင်းလင်မယား နှင့် ဆုံတော့မှ သူ့အကြောင်း ရေရေရာရာ သိရတော့သည် ။ သူက ထိုသူငယ်ချင်းတို့နှင့်တော့ အမြဲ ဆုံသည်တဲ့ ။

ခုချိန်ထိ မိန်းမ မယူဘဲ လူပျိုကြီးဘဝနှင့် သူက ကိုယ်တို့ မြို့က သူ့ဦးလေး အိမ်တွင်သာ နေထိုင်နေသည်ဟု သိလိုက်ရသောအခါ ကိုယ် တော်တော်လေး အံ့သြသွားတော့သည် ။ ကိုယ်တို့ မြို့တွင် သူ နေထိုင်နေပြီး မတော်တဆတောင် သူနှင့် ဘာကြောင့် ကိုယ် မဆုံရတာလဲ ။

သူငယ်ချင်းကတော့ -

“ နင့်ကို သူ မတွေ့ချင်လို့ပေါ့ဟာ ။ သူကတော့ နင့် ကို စောင့်ကြည့်ချင် ကြည့်နေမှာပေါ့ ” ဟု ဆိုသည် ။ ကိုယ် မကျေနပ် ။ ကိုယ်က သူ့ကို မတွေ့ဘဲ ၊ သူက ကိုယ့်ကို တစ်နေရာက ကြည့်နေမည့် အဖြစ်က တော်တော် ကသိကအောက် နိုင်စရာ ကောင်းလှသည် ။ ကိုယ် ဘာ လုပ်နေသလဲ သူ အကုန်သိသည် ။ သူ ဘာလုပ်နေသလဲ ဆိုတာကို အမြဲ ဆုံနေကျ သူငယ်ချင်းတို့ လင်မယားပင် ရေရေရာရာ မပြောနိုင် ။ ဒါကတော့ တော်တော် လွန်သွားပြီ ။

တကယ်ဆို ကိုယ်နဲ့ သူက ချစ်သူဘဝဖြင့် လမ်းခွဲတာ မှန်ပေမဲ့ ကျောင်းအစ အဆုံး အခင်ဆုံး ၊ အတွဲဆုံး ဆိုတဲ့ သူငယ်ချင်း တစ်အုပ်စုထဲကလေ ။ ကိုယ်နဲ့ သူနဲ့ ဆိုတာလည်း သူငယ်ချင်းလို ၊ မောင်နှမလို ရင်းနှီးပြီးမှ ချစ် သူတွေ ဖြစ်ခဲ့ကြတာ သူငယ်ချင်းတိုင်း သိသည် ။

၂၅ နှစ် ကြာသည့် တိုင်အောင် ရည်းစားဟောင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ဘာကြောင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မဖြစ်ရတာလဲဟု တစ်စုံတစ်ဦးက မေးလျှင် ကိုယ်ကတော့ သူ ဖြစ်နေလို့ ဟုသာ ချက်ချင်း ပြန်ဖြေပါမည် ။ သူ့အကြောင်းကို ကိုယ်က သိသည်လေ ။

နောက်တော့ သူငယ်ချင်း လင်မယားဆီက သူနှင့် ပတ်သက်သည့် သတင်းတချို့ မကြာခဏ ကြားရပြန်သည် ။ သူငယ်ချင်းတို့၏ သားလေးကို သူက သိပ်ချစ်သည်တဲ့ ။ ကိုယ်က “ နင်တို့ သားကို ဆုံးမသြဝါဒတွေ ပေးနေမှာ ပေါ့ ” ဟု ပြောလျှင် သူတို့က ရယ်၍ “ အမှန်ပဲ ” ဟု ဆိုကြသည် ။ သူတို့ သားလေးက သူ့ကိုတော့ ချစ်သည် ၊ သူ့ စကားကျ နားထောင်သည် ဟု ကြားရသောအခါ ကိုယ့်စိတ်ထဲ နည်းနည်း ချဉ်တင်တင် ဖြစ်မိသည် ။

သူက ခုချိန်ထိ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို လွှမ်းမိုးချင် နေတုန်းပဲလား ၊ လေကြီးလေကျယ်တွေ ပြောပြီး လူငယ်တွေကို ဆရာကြီး လုပ်နေမှာပဲဟု တွေးမိကာ ကိုယ့်ဘာသာပင် ရယ်ချင်သွားသည် ။ သူ့ လေကြီးလေကျယ်များက မှန်ကန်လှသော်လည်း ကိုယ်ကတော့ ငြင်းစရာ တစ်ခုခု အမြဲ ရှိနေတတ်သည် ။ အဲဒီလို ကိုယ် ခံငြင်းတာကို သူက မကြိုက်တာလေ ။

သူငယ်ချင်းတို့ မိသားစု အမေရိကားကို အပြီး သွားမည်ဟု ဆိုကာ သူတို့ သားလေးကို အင်္ဂလိပ်စာသင်တန်းများ တက်ခိုင်းနေသည်ဟု ဆိုတော့ ကိုယ်က “ ကလေးက အရေး မကြီးပါဘူးဟာ ၊ သူ့ဟာသူ ဟိုရောက်ရင် ဖြစ်သွားလိမ့်မယ် ။ နင်တို့ လူကြီးတွေသာ သေသေချာချာ ပြင်ဆင်သွား ” ဟု ပြောမိသည် ။ သူငယ်ချင်းက “ နင်နဲ့ ဟို တစ်ယောက် အတူတူပဲ ။ သူလည်း ငါ့ကို အဲဒီလိုပဲ ပြောတယ် ” ဟု ဆိုသည် ။

ကိုယ် မအံ့ဩပါ ။ ကိုယ် နှင့် သူ့ ကြားတွင် မတူညီချက် များစွာ ရှိနေသော်လည်း တူသည့် အချက်ကလေးများ ရှိနေပါသေးသည် ။ အဲဒါကတော့ တစ်ခုခုဆို ရှေ့က နေချင်တာ ၊ ဆရာကြီး လုပ်ချင်တာ ၊ ပြီးတော့ ကိုယ့်ကို ဆရာကြီး လာလုပ်ရင် မကြိုက်တာ ။ အဲဒီ ရှားပါးသည့် တူညီသော အချက်များကြောင့်လည်း သံယောဇဉ်ငြိတွယ်ခဲ့ကြပြီး အဲဒီလို တူညီခဲ့ကြလို့ပဲ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်  လက်မခံနိုင်အောင် ခါးသီးခဲ့ကြတာ ဖြစ်မည် ။

••••• ••••• •••••

အခုတော့ သူ သေဆုံး သွားခဲ့ပြီ ။ ရုတ်တရက်ကြီး ။ အလွန် ပူပြင်းသော နွေတစ်နေ့တွင် မြို့တော်ခန်းမနား လမ်းဘေး တစ်နေရာတွင် ဦးနှောက်သွေးကြောပြတ်ပြီး သို့မဟုတ် နှလုံးဖောက်ပြီး သူ ရုတ်တရက်လဲကျ သေဆုံးခဲ့သည်တဲ့ ။

ကိုယ်က သူငယ်ချင်းများကို သူနှင့် တစ်ခါလောက် ပြန်ဆုံပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားပြောချင်သည်ဟု ဆိုသောအခါ သူငယ်ချင်းများက ကိုယ့်ကို အလိုလိုက်ပါသည် ။ ချိန်းပေးမည် ၊ အေးအေးဆေးဆေး ပြန်ဆုံကြသင့်ပြီဟု ဆိုသည် ။ အဲဒီလို တွေ့လျှင် ကိုယ်က သူ့ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စ,နောက်မည်ဟုပင် စဉ်းစားထားသေးသည် ။

“ နင် ဒီမှာပဲ အခြေချ နေတာ ငါနဲ့ နီးနီးနေချင်လို့ မဟုတ်လား ” ဟု ကိုယ် မေးလျှင် သူ့မျက်နှာ ကွက်ခနဲ ပျက်သွားလိမ့်မည် ။ “ ဘာမှ မဆိုင်ဘူး ” ဟု သူ ပြန်ပြောလျှင်တော့ ကိုယ်က ငါသိပါတယ် ဆိုသည့် ပုံစံဖမ်းကာ အော်ရယ်ပစ်မည် ။ ဒါတွေက ကိုယ် စဉ်းစားထားတာတွေ ... ။

ခုတော့ ကိုယ်တို့ ဘယ်တော့မှ မတွေ့နိုင်တော့ ။ ကိုယ်တို့ သူငယ်ချင်းများ ချိန်းဆိုသည့် အနေအထား မရောက်ခင်ပင် သူက ကွယ်လွန်နှင့်ပြီ ။ စဉ်းစားရင်း ကိုယ့်ရင်ထဲ မကောင်းသည်က အမှန် ။ ဘာကြောင့် မကောင်းလဲ ဆိုသည်ကိုတော့ ကိုယ် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာ မကြည့်မိ ။ မကျေမနပ်လည်း ဖြစ်မိသည် ။ ကိုယ်တို့ မရရအောင် ချိန်းမည်ကို သိသောကြောင့်များ သူ ဒီလို အရင် ထွက်သွားနှင့် လေသလား ... ။

သူ့အတွက် အသုဘ အိမ်က ဘယ်မှာလဲ ဆိုတော့ ကိုယ့်ကို သတင်းပေးသည့် သူငယ်ချင်းက ကိုယ်တို့ မြို့က သူ့ဦးလေး နေအိမ်မှာပဲတဲ့ ။ သင်္ဂြိုဟ်မှာကလည်း ကိုယ်တို့ မြို့က နာမည်ကျော် အမိုးနီ သင်္ချိုင်းမှာ ။

သူ့ရုပ်ခန္ဓာ မရှိသော သူ့ ဦးလေးအိမ်သို့ ကိုယ် သွားခဲ့သည် ။ သူက အရက် ၊ ဘီယာ လုံးဝ မသောက် ။ ဒါပေမဲ့ သေဆုံးသည်အထိ ဆေးပေါ့လိပ်ကို စွဲစွဲမြဲမြဲ သောက်သည် ။ ကော်ဖီကို တစ်နေ့ ၅ ခွက် ၊ ၆ ခွက် သောက်သည်တဲ့ ။ ဆေးပေါ့လိပ် လက်ကြား ညှပ်ထားသည့် သူ့ပုံစံက မျက်စိထဲ မြင်ယောင်လာသည် ။ ပြီးတော့ သူ့မှာ ဆီးချို ၊ သွေးတိုး စသည်ဖြင့် ရှိနေနိုင်သော်လည်း တစ်ခါမှ ဆေးစစ်ဖို့ ပြောမရဟု သူ့တူ တစ်ယောက်က ဆိုသည် ။ ခေါင်းမာတတ်သည့် သူ့အကြောင်း သိပြီးသားမို့ ကိုယ့်အဖို့ မထူးဆန်းလှ ။ သူ မသိဘဲ ရှိနေနိုင်သည့် ရောဂါ တစ်မျိုးမျိုးကြောင့် ရုတ်တရက် လဲကျသေဆုံး သွားတာပဲ ဖြစ်မည် ။

သူ့ဈာပနအချိန်ကို မေးပြီး ကိုယ်ပြန်လာခဲ့သည် ။ သူ့မျက်နှာကို နောက်ဆုံးအချိန် ၊ နောက်ဆုံးအနေဖြင့် ကိုယ် ကြည့်ရမှကို ဖြစ်မည် ။ သူ ဘယ်လို အကြောင်းကြောင်းနဲ့ သူငယ်ချင်းများကို ရှောင်ပုန်းသည် ဖြစ်စေ ကိုယ့်ကြောင့် ရှောင်ပုန်းသည်ဟုသာ ထင်နေမိသည် ။ ကိုယ့်ကို ရှောင်ပုန်းချင်လို့ ကိုယ့်ဝန်းကျင်က သူငယ်ချင်းများ ကိုပါ မတွေ့ခြင်းဟု ကိုယ် ကတော့ ယုံကြည်သည် ။

ဒီတော့ ကိုယ့်ကို မတွေ့ချင်သည့် သူ့ကို ၊ ကိုယ်တို့ ချိန်းဆိုမှု အထမမြောက်အောင် လုပ်သွားသည့် သူ့ကို ကိုယ် နောက်ဆုံး တွေ့ရမှကို ဖြစ်မည်ပေါ့  ။

••••• ••••• •••••

သူ့ဈာပနနေ့တွင် ကိုယ် နှင့် သူငယ်ချင်း တစ်ယောက် အမိုးနီသို့ စောစီးစွာ သွားခဲ့သည် ။ သူငယ်ချင်းကလည်း သူ့ကို နောက်ဆုံး အကြိမ် တွေ့ရဖို့ စိတ်အား ထက်သန်နေသည် ။

သူ့ဈာပနက ညနေ ၃ နာရီ ။ ကိုယ်တို့ ရောက်တော့ ၂ နာရီပင် မခွဲသေး ။ အမိုးနီက လူရှင်းနေသည် ။ ဈာပနပင် မပြင်ရသေးဟု ကိုယ် ထင်လိုက်သည် ။

ကိုယ်တို့ ကားပေါ်က ဆင်းတော့ လူတစ်ယောက်က ကိုယ့်နာမည် ခေါ်ပြီး လာ နှုတ်ဆက်သည် ။ သူ့ ငယ်သူငယ်ချင်း ၊ သူတို့ မြို့က ။ ကိုယ်က သူ့ကို မမှတ်မိ ။ တစ်ခါလောက်သာ မြင်ဖူးသည် ။ သူကတော့ ကိုယ့်ကို မှတ်မိပြီး အားပါးတရ နှုတ်ဆက်စကားတွေ ပြောနေသည် ။ ကိုယ်တို့ သူငယ်ချင်း နှစ်ယောက်လည်း သူတို့ သူငယ်ချင်း နှစ်ယောက်နှင့် သူ့အကြောင်း ပြောကြပြီး မျက်လုံးကလည်း သူ့ရုပ်ခန္ဓာ သယ်ထုတ်လာမည်ကို လိုက် ရှာဖွေကြသည် ။

စကားပြောရင်း ၃ နာရီ ထိုးတော့မည် ။ သူ့မိသားစုဝင်များကို တစ်ယောက်မှ မတွေ့ရသေး ။ သူ့ညီနှင့် အစ်မများ သူ့မြို့ကနေ မနေ့က ဆင်းလာသည် ၊ ကိုယ် သူ့ညီနှင့် ဖုန်းရထားပြီးသား ။ တစ်ခုခုတော့ လွဲနေပြီ ထင်သည် ။

ကိုယ့် သူငယ်ချင်းက မအောင့်နိုင်သည့်အဆုံး ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် သူ့သူငယ်ချင်းများကို “ Body က ဘယ်မှာ လဲဗျ ” ဟုမေးလိုက်သည် ။ သူ့ သူငယ်ချင်း၏ အဖြေစကား အဆုံးတွင် ကိုယ့်ရင် လှပ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည် ။ သူနှင့် လမ်းခွဲချိန်မှ စ၍ သူ့အတွက် မျက်ရည် မကျဖူးသော ကိုယ်သည် မထင်မှတ်ဘဲ လိမ့်ကျလာသော မျက်ရည်စများကို ဒီအတိုင်း လွှတ်ထားလိုက်တော့သည် ။ မျက်ရည်တို့ ကျချင်သလောက် ကျပါစေ ။

သူ့အဘွားက တက်မတတ် ချက်မတတ် ငိုနေလို့ အမြန် ချလိုက်တာ ၊ စောစောလည်း ရောက်နေကြလို့ ၊ ၂ နာရီ ကတည်းကတဲ့ ။ ကိုယ့် မြို့တွင် သူ့အတွက် သူငယ်ချင်း အပေါင်းအသင်းလည်း များများစားစား ရှိပုံမပေါ် ။ မိသားစုဝင် တချို့ ၊ အိမ်နီးနားချင်း တချို့နှင့်ပင် သူ့ဈာပနက မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြီးသွားကြောင်း သူ့သူငယ်ချင်းက ပြောပြသည် ။

နောက်ဆုံး အချိန်ထိအောင် သူ့မျက်နှာကို မြင်တွေ့ခွင့် မပေးခဲ့သည့် သူ့ကို ကိုယ် တော်တော်လေး မကျေမနပ် ဖြစ်မိသည် ။ မခံချင်လည်း ဖြစ်မိသည် ။ သူငယ်ချင်းကလည်း တဖျစ်တောက်တောက်ဖြင့် မကျေမနပ် ရေရွတ်နေသည် ။

“ သူငယ်ချင်းတွေ အားလုံးကိုယ်စား ငါက နောက်ဆုံး နှုတ်ဆက်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့တာဟာ ” ဟု သူငယ်ချင်းက ဆိုသည် ။

ကိုယ်တို့ စောစီးစွာ လာပါလျက် သူက ဒီထက်ပို စောစီးစွာ ထွက်သွားနှင့်သည် ။ အပြန်လမ်းတွင် သူငယ်ချင်းကို တဖျစ်တောက်တောက်ပြောရင်း ကိုယ့်မျက်ရည်များ အတားအဆီးမဲ့ ကျလာပြန်သည် ။

ကိုယ့်မျက်ရည်များက ဝမ်းနည်းလို့ထက် မခံချင်စိတ်ကြောင့်ဟု ထင်သည် ။

သူက ကိုယ့်ကိုကိုယ် မမြင်နိုင်သော တစ်နေရာက နေ၍ “ နင် ဘာတတ်နိုင်သေးတုံး ” ဟု ဆိုကာ ပြုံးပြုံးကြီး ကြည့်နေလိမ့်မည် ထင်သည် ။ ကိုယ်တို့ နှစ်ယောက်က ငါးနှစ်တာ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ချစ်ခဲ့ကြတာ မဟုတ်ဘဲ ဘဝတစ်ကွေ့တွင် ငါးနှစ်တာ တစ်ဦးကို တစ်ဦး ယှဉ် ပြိုင်ခဲ့ကြတာသာ ဖြစ်ကြောင်း သိသူ ဒီကမ္ဘာပေါ်တွင် ကိုယ် တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရှိပါတော့သည် ။

နောက်ဆုံး ပြိုင်ပွဲတွင်တော့ သူ့ကို ကိုယ် အကြီးအကျယ် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ပါသည် ။

▢  တူးတူးသာ
📖 ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း
      အောက်တိုဘာ ၊ ၂၀၁၉

ကျုပ် ခယ်မ

 

❝ ကျုပ် ခယ်မ ❞
     ( ပီမိုးနင်း )

ဦးသာစံ နှင့် ဦးသာဟန် သည် ဂုဏ်တုဂုဏ်ပြိုင် ဖြစ်ကြ၏ ။ သို့သော်လည်း အပြင်အပ အားဖြင့် ခင်မင်သလို နေကြ၏ ။ ယခုမှာကား အခါတိုင်းနှင့် မတူ ၊ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် မတွေ့ချင် သလိုလို ဖြစ်၍ နေကြလေ၏ ။ လမ်း၌ပင် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် မလွှဲသာမှ တွေ့မြင်ကြ၍ နှုတ်ဆက်ကြ၏ ။ ထိုကဲ့သို့ ရက်ပေါင်း အတော် ကြာသောအခါ ဦးသာဟန် က စ၍ စကား ပြောလေ၏ ။

“ ဘယ့်နှယ့်ဗျာ ကိုသာစံ တို့များ ဘယ်လို အကြောင်းနဲ့ ကျုပ် အပေါ် ခါးခါးသီးသီး ဖြစ်နေရတာတုန်းဗျာ့ ။ ဒီ ကနေ့ မနက်လဲ တံတားဦး မှာ ကျုပ် မြင်မိပါတယ် ” ဟု တစ်စုံတစ်ရာကို စွပ်စွဲ သလို ပြောလေ၏ ။

“ ဘာဖြစ်လို့လဲဗျာ ။ ကျုပ် တံတားဦးကို ရောက်တာ တော့ မှန်ပါတယ် ။ ဆိုစမ်းပါဦး မြင်သလား ” ဟု ကိုသာစံ က ပြန်ပြောလေ၏ ။

“ မြင်တာပေါ့ဗျာ ။ ခင်ဗျားက မမြင်ဟန် ဆောင်နေတာ ကျုပ် သိပါတယ်ဗျာ ” ဟု ငေါ့သလို ကိုသာဟန် က ပြောလေ၏ ။

“ ကျုပ်လား ... ဘောက်မဲ့ ကြောင့် ဟန်ဆောင်ရမှာ တုန်း ။ မွန်းသာဟန် ရဲ့ ၊ ကျုပ်မှာ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စကလေး ရှိလို့ပါ ။ ခင်ဗျားလဲ ကိစ္စရှိမှန်း သိလို့ နှုတ်မဆက်ဘဲ နေတာပါ ၊ ခင်ဗျားလိုချည်း မထင်ပါနဲ့ ”

“ ဘာအရေးများ ကြီးရတာလဲ ၊ သာလှကလေးနဲ့ ရယ်မော ပြောဆို နေတာဟာ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စလားဗျာ ”

ကိုသာစံ မှာ အဖြေရ ကြပ်သလိုလိုနှင့် တအောင့်မျှ ငေးနေပြီးမှ “ ဒီလိုပါဗျာ ။ တခြား မဟုတ်ပါဘူး .... ” ဟု ပြောပြီး စကား ရပ်လိုက်လေ၏ ။

“ ခင်ဗျား မနေ့ကတော့ အရှေ့ မသွားဘူး ပြောပြီး တစ်ယောက်တည်း သွားတာမဟုတ်လားဗျာ့ ။ ပြီးတော့ သာလှ နဲ့ ကျုပ် အကြောင်း ပြောနေတာ မဟုတ်လား ” ဟု ကိုသာဟန် က စိတ်ဆိုးသော အမူအရာနှင့် ပြောလေ၏ ။

“ ဖြစ်မှ ဖြစ်ရလေ ကိုသာဟန် ရယ် ၊ ကျုပ် ပြောသမျှ စကားကို ခင်ဗျားက ပေထက်အက္ခရာ တင်ဖို့ မှတ်သားနေတာလားဗျာ့ ။ ကျုပ် မနေ့က ခင်ဗျားကို ဘာပြောမှန်းတောင် သတိမရဘူး ။ ကိုင်းဗျာ ဒါ ထားလိုက်ပါတော့ ။ ကျုပ် သွားချင်တဲ့ သူနဲ့ သွားပြီး ရယ်မောစကား ပြောချင်ရာ မပြောရတော့ဘူးလား ခင်ဗျာ ”

“ အရင်ကနဲ့ မတူလို့ ပြောတာပေါ့ဗျာ ။ အရင်ကတော့ အတူသွား အတူလာ ။ အခုမှ ခင်ဗျားက ဒီ သာလှ ဆိုတဲ့ ကလေးနဲ့ တွေ့မှ တစ်မျိုး ဖြစ်နေလို့ပြောတာပါ ။ သူတို့ သားအမိက ဘယ်အရပ်က ဒီရွာ လာပြီး သောင်ထွန်းတာလဲ ”

“ ခင်ဗျား စကား တစ်ခု ပြောရင် လုံပါ့မလား ” ဟု ကိုသာစံ က ပြုံးလျက် ပြောလေ၏ ။

ဟန် ။  ။ “ ကျုပ် ဘယ်တုန်းကများ သင်္ကာ ရှင်းရဘူးလို့လဲ ”

စံ ။  ။ ကျုပ် သာလှ အမေ နဲ့ ဗျ နေရာကျနေပြီ ။ သည်တော့ ကိစ္စများတယ် ။ ဗဟုကိစ္စ - လူ့ဘဝတဲ့ဗျ ။ တစ်ဘဝ ပြောင်းလဲခြင်းပဲ ” ဟု ကိုသာဟန် ကို အကဲခတ်သလို ကြည့်၍ပြောလေ၏ ။

ဟန် ။  ။ “ ဪ ... ဒီလိုလား ။ ဝမ်းသာရတာပေါ့ဗျာ ။ အခြေအနေ ပြောစမ်းပါဦး ”

“ အခြေအနေက ဒီလိုပေါ့ လေ ။ ဒီရွာမှာ အိမ်ဝယ်တယ် ။ သူ့ ယောက်ျား ဆုံးပြီးတာ အခါလယ်ပြီ ။ ဒီအိမ် ခြောက်ရာတန်တယ် ။ ချောင်းဟိုဘက်မှာ ပျဉ်ထောင် သွပ်မိုးအိမ် တစ်လုံး ငှားထားတယ် ။ ဒီ အိမ်မှာ အဖီကလေး ပြင်ဖို့ ကိစ္စများနေတယ် ။ ခင်ဗျားလို ကာလသား လုပ်မနေအားဘူးဗျာ ” ဟု အကဲခတ်သလို ကြည့်၍ ပြောလေ၏ ။

“ ဟင် လျော်လိုက်လေဗျာ ။ ဒါပဲလား ရုပ်မှာတော့ ဘာမျှ ကျုပ် မမြင်ဘူး ။ မျက်နှာက ချဉ်စုပ်စုပ်နဲ့ ”

“ ဒီလိုလဲ ချိုးချိုးဖဲ့ဖဲ့ ကိုယ် မရတိုင်း မပြောပါနဲ့လေ ။ လယ်ဧက ၂ဝ ဆိုတာ ကျုပ်တို့ အဘိုးကြီး အမယ်ကြီး ။ ဒီ သာလှ တစ်ယောက် နဲ့ တစ်သက် ထိုင်စား ဘာ ကုန်မလဲဗျာ ” ဟု မိမိကို အမြဲ ဂုဏ် ပြိုင်နေသော ကိုသာဟန် ကို မခံချင်အောင် ပြောလေ၏ ။

“ နို့ ခင်ဗျား အသက် ၆ဝ ပြောတာ သူတို့ သားအမိ သိရဲ့လား ။ ခင်ဗျား အရွယ်နဲ့ဗျာ ။ ဒုက္ခမှ ရှာတတ်ပလေ ။ ကျုပ်တို့ လို ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ် ဆို တော်သေးရဲ့ ” ဟု ပြောပြီး ထွက်သွားလေ၏ ။

နောက်တစ်နေ့နံ နက်စောစော ကိုသာဟန် နှင့် တကွ သုံးယောက်သား မီးလှုံရာမှ တွေ့ကြလေ၏ ။

ဟန် ။  ။ “ သားအဖ နှစ်ယောက်ကတော့ သိပ်လိုက်တာပဲ ”

သာလှ ။  ။ “ ဦးကြီးက ဘာလဲဗျာ့ ။ မဟုတ်တာတွေ ”

ဟန် ။  ။ “ ဘာ မဟုတ်တာလဲကွဲ့ ။ မင်း ပထွေးက သေသေချာချာ ပြောနေတာပဲ ။ ကိုယ့်လူ အသက် ၆ဝကျော်မှ ကံ ကော်တာပဲ ။ အသက် ၆ဝ ရှိပြီကွဲ့ မင်းပထွေး ” ဟု ကိုသာဟန် က ပြောလေ၏ ။

သာလှ ။  ။ “ ဪ ဦးကြီး ၆ဝ တောင် ရှိပလား ။ ငါးဆယ် မပြည့်သေးဘူးဆို ”

ဟန် ။  ။ “ ဟာ ဟာ ။ မင်းတို့ သားအမိက ယုံနေသလား ။ မင်းလူ သင်္ချိုင်းထဲ ခြေစုံနင်းနေပြီ မင်း ကြာကြာ ပထွေး တော်ရမှာ မဟုတ်ဘူး ”

စံ ။  ။ “ ဟာ ခင်ဗျား မဟုတ်တာတွေ လာပြောနေတယ် ။ တော်ပါဗျာ ။ ဟေ့ သာလှ လှည်း ပြင်ကြစို့ ။ ဟို ဝါးတွေက ဒီကနေ့ အရောက် ယူမှ ။ မင်း မယ်တော်က ဒီ ဝါး အတွက် အင်မတန်ပူနေတယ် ”

သာလှ ထ၍ သွားရာ အဘိုးကြီး နှစ်ယောက် ကျန်ရစ်ကြလေ၏ ။

စံ ။  ။ “ ခင်ဗျား ဘယ့်နှယ့် လုပ်တာလဲဗျ ။ ကျုပ်ကို အသက်ကြီးတယ်လို့ ဒီကောင်ကလေးက ခဏခဏ သူ့အမေကို ပြောနေတယ် ။ ကျုပ်က လေးဆယ့်ကိုးနှစ်လို့ ပြောထားတယ် ။  အခု ခင်ဗျား လာပြောတာ ခွကျတာပေါ့ဗျာ ”

ကိုသာဟန်သည် စကား မပြောဘဲ မော့ကာ ပြုံးလျက် မီးပုံနားသို့ တိုးကာ ချမ်းသဗျာဟု ပြောရင်း လက်နှစ်ဘက်ကို ဖြန့်၍ လှုံလေ၏ ။

သာလှ ပြန်လာပြီး “ ဒီ ကနေ့ ဝါး သွားတိုက်လို့ ဟန်မကျသေးဘူး ဦးကြီး ရဲ့ ။ ညက အမေက အလကား ညာနေတာ ။ ကျွန်တော် တွေးတာ အမှန် အသက် ၆၀ ကျော်ပြီလို့ ဦးကြီးက ဘယ်လောက် ရှိသလဲ ” ဟု ကိုသာဟန် ကို မေးလေ၏ ။

“ ငါလား ငါက သူများလို မညာတတ်ဘူးကွဲ့ ။ အသက် ၅၁ နှစ် ။ ကိုယ့် အသက်ကို ဘာ လိမ်ပြောစရာ ရှိသလဲ ”

“ ဪ ... ဒီလိုလား ။ ကိုသာစံ က ဒါနဲ့ အသက်ကို လျော့ပြောနေတာကိုး ။ ကျွန်မ ကလဲ မယုံပါဘူး ။ အောင်မယ်လေး ဒီလို မဟုတ်တာ ပြောတတ်ရင် ။ အသိ မလုပ်ချင်ပါဘူး ။ ကျွန်မ ဒီ ပစ္စည်းတွေနဲ့ မသိမ်းနိုင် မဆဲနိုင်မို့ အားကိုးရမလားလို့ မောင်လိုဖွားလို ပေါင်းတာပါ ။ ဒီပုံဖြင့် မကိုက်ဘူး ကိုသာစံ ။ ကျွန်မက စကားမှန်မှ ကြိုက်တာ ။ ဒါထက် ရှင့် နာမည် ကိုသာဟန် မဟုတ်လား ။ ကျွန်မတို့ သားအမိ နှစ်ယောက်တည်း ပါရှင် ။ အားကိုးပါရစေ ။ ဒီ အိမ်သာကလေးကို တဆိတ် အလကားလဲ မဟုတ်ပါဘူး ။ ကုန်ကျသရွေ့ကို ... ”

“ အို ကိစ္စမရှိပါဘူး ။ ကျုပ် လဲ တစ်ယောက်တည်းမို့ ကိုယ်ချင်းစာပါတယ် ။ အိမ်အခြေအနေနဲ့ လိုက်အောင် ဆောက်ရင် တစ်ဆယ် ကိုးကျပ် ကုန်တော့မပေါ့ ။ ဒါလဲ ကိစ္စ မရှိပါဘူး ။ ကျုပ် မိတ်ဆွေ ကိုသာစံ မှာတော့ မရှိရှာဘူး ။ ဒီမှာတော့ အရင်က လွှထောင်ခဲ့လို့ ပိုမို နေတာတွေ ရှိတယ် ။ အခုလဲ တောမှာ လွှစင်ပေါင်း အစိတ် ရှိပါတယ် ။ လယ်တော့ လယ်ခစား ချခဲ့တာ တစ်နှစ် စပါး ထောင့်လေးငါးရာ သိမ်းပြီး လှူဒါန်း နေရတာပါပဲ ။ အသက်ပင် မကြီးသေးသော်လဲ စိတ်တူ သဘောတူနဲ့ မတွေ့ရ အခုလို နေတာပါ ” ဟု ပြေလေ၏ ။ ကိုသာဟန် မှာ ပစ္စည်းအတော်ကလေးရှိ သဖြင့် လူကို မမက်ပဲ ပစ္စည်းကို မက်သူများနှင့် တွေ့မှာ စိုးသောကြောင့် မိမိကဲ့သို့ ပစ္စည်းရှိသော မိန်းမကို ရမှ ယူဖို့ရန် ကြံစည်၍ နေခဲ့ရာ ယခုမှာ နေရာကျပြီဟု စိတ်ကို ပိုင်းလိုက်လေ၏ ။ ကိုသာစံ မှာ ပစ္စည်း မရှိသူ ဖြစ်ရာ သိုက်တူးရန် ကြံစည်နေသည်ဟု ကိုသာဟန် မှတ်ယူကာ မုဆိုးမကြီးကို နှမြော၍ နေခဲ့လေ၏ ။ သို့နှမြောကာ ကိုသာစံ ကို မနာလို၍နေလေ၏ ။ ကိုသာစံ ကလည်း သိလေ၏ ။ ထိုမိန်းမကြီးနှင့် ကိုသာစံ ညားလျှင် ကိုသာစံ မှာ မိန်းမ၏ ပစ္စည်းကို မှီကာ မိမိနှင့် တန်းတူဖြစ်မှာ မိမိ ထက် သာ၍ သွားမှာကိုလည်း ကိုသာဟန် စိုးရိမ်၍ နေလေ၏ ။

သို့ စိုးရိမ်သည့်အတိုင်း ၊ ကြိုးစား၍ ကြံလိုက်ရာ ၊ ကိုသာစံ မှာ ကျန်ရစ်လျက် ကိုသာဟန် မှာ သာလှ နှင့် သားအဖ တော်စပ်ခြင်း အဖြစ်သို့ လျင်မြန် စွာရောက်လေတော့သတည်း ။ တစ်နေ့သ၌ ကိုသာစံ နှင့် လမ်းမှာ တွေ့ကြလေ၏ ။ 

စံ ။  ။ “ ဘယ့်နှယ့် ကာလဝိပါက် နောက်ပိုးတက်တာ သိရဲ့လား ”

ဟန် ။  ။ “ ဘာဝိပါက်လဲဗျာ့ ”

စံ ။  ။ “ ကျုပ်ကို ခင်ဗျားက ရှော်တယ်လို့ ပြောတာ မှတ်မိသေးရဲ့လား ။ အခု ဘယ့်နှယ့် ရှိစ ဘယ်သူက ရှော်သလဲ ”

ဟန် ။  ။ အောင်မယ် မရတော့မှ ရှော်တယ် ပြောချင်သလား ။ ရရင် ဘာရှော်မလဲ ”

စံ ။  ။ “ သိချင်သလား ”

ဟန် ။  ။ “ ဘာလဲ ”

စံ ။ ။ “ ကျုပ် ခယ်မဗျာ့ ။ အခု မုဆိုးမ ဖြစ်နေပြီး ဆင်းရဲနေတာနဲ့ ခင်ဗျားမှာ ပစ္စည်းကလေးလဲ ရှိနေတာနဲ့ သျှောင်ရှိ ဆံထုံးရှိမှ တင့်တယ် ဆိုတာမျိုးလဲ ဖြစ်စေတော့လို့ သဘောထားပြီး ခင်ဗျာတို့ နှစ်ယောက်စလုံး နေရာ ကျအောင် ကျုပ် စီမံတာ ဒီအိမ်က ကျုပ် ယောက်ဖရဲ့ အစ်ကိုရဲ့ အိမ် ။ အလကား နေကြဖို့ ပေးထားတာ ၊ အပိုင်မဟုတ်ဘူး ။ အဲဒါ အခု ခင်ဗျား အပိုင် ဝယ်မယ် ဆိုရင် ၅ဝဝိ/- တည်းနဲ့ ရမှာ ။ အချောင်ပဲ ။ ကျုပ် ပွဲခ မယူပါဘူး ။ တခြားလူ ကိုလဲ ဒီ အဖိုးအခနဲ့ မပေးပါဘူး ။ ခင်ဗျားမို့ ခယ်မနဲ့ ပတ်သက်လို့ ။ စဉ်းစားဦး လေ ” ဟု ဝမ်းသာစွာဖြင့် ပြော၍သွားလေ၏ ။

◾ ပီမိုးနင်း
📖 ရုပ်ရှင်လမ်းညွှန် ဂျာနယ်
     ၁၉၃၃ ခု  ၊ ဒီဇင်ဘာလ

ဘဝ ဘဝတွေ ချိုပါရဲ့လား

 

❝ ဘဝ ဘဝတွေ ချိုပါရဲ့လား ❞
          ( ဒေါင်းနေမင်း )

ပရိသတ်တို့၏ နှလုံးသား နံရံများဆီသို့ နင့်နင့်သီးသီး တုန်ခါသွားစေသော နတ်ဆိုင်းသံသည် ထိုအခင်းအကျင်းလေး ထဲတွင် ပိုင်ပိုင်စံစံ မင်းမူလျက်ရှိ၏ ။ မြူးကြွစွာ ..  သွက်လက်စွာ ... စည်းဝါးနရီကိုက်စွာ ... ဆိုင်းဝိုင်း၏ နောက်ဘက် အမြင့် တစ်နေရာ မှ အဆိုပိုင်သော ဥသြရွှေ က အသံကို လိုသလို လှည့်ကစားကာ ပညာကုန် ထုတ်သုံးနေလပြီ ။ အအော်အဟစ် ၊ အရစ်အပတ် ၊ အနိမ့်အမြင့် ၊ အဝေ့အဝိုက် စုံစွာဖြင့် ... ။ မကြာခဏ ဆိုသလို ဖူးပြင်မှ စို့ထွက်လာသော ချွေးစေးများကို လက်တစ်ဖက်မှ လက်ကိုင်ပဝါနှင့် တို့သုတ်နေရသည်က အကြိမ်ကြိမ် ။ ဆောင်း မဟုတ်သော ဆောင်းက အပူလှိုင်းတို့ကို တရားမဝင် လက်ထပ်ပေါင်းသင်း ထားလေရော့လား မသိ ။ သူမ နှုတ်ခမ်းနှင့် မကွာမလှမ်းမှ မိုက်ကရိုဖုန်းကတော့ လက်တစ်ဖက် အတွင်း လှုပ်လီလှုပ်လဲ့ ။

“ နေညို ဆိုရင်ကွယ် ××× ထန်းရည်ကို သူကြိုက်ပါ သတဲ့ ××× နေထွက်နေစောင်း ချိန်ထိ ××× ရွှေကြက်ကိုသူ လောင်းတယ် ××× ကိုကြီး ကျော် ××× တကယ်လွန်လွန်း ပါတယ် ××× ဟေ့ ××× ဟေ့ ××× ဟေ့ ၊ ဟေ့ ××× ဟေ့ ××× ဟေ့ ”

ယခုလို အချိန်မျိုးတွင် သူမ ပို၍ တက်ကြွနေရမည် ။ နိုးကြားနေရမည် ။ မြူးကြွား နေရမည် ။ မကြာခင် ကိုကြီး ကျော်နတ် ဝင်ပူးနေသည့် မာမီဦး လက်ထဲမှ အစိမ်းရောင် ၊ အနီရောင် စက္ကူတွေ သူမတို့ ဆိုင်းဝိုင်းဆီသို့ ဝဲပစ်တော့မှာမို့လား ။ ဆိုလိုက်စမ်း နောက် တစ်ပိုဒ် ။ မောနေလား ၊ အသာ မေ့ထားလိုက် ။ ဆိုင်းဝိုင်းအတွင်းမှ ဆိုင်းဆရာ ကိုစိန်ဗလက ဘာကိုမှ ဂရု ထားပုံ မရဘဲ သူ့ပတ်ပတ် လည်မှ ဗုံလေးများ အပေါ် အာရုံစုကျစ်ကာ လက်နှစ် ဖက်က ဟိုဟိုဒီဒီ ပြေးလွှား နေသည် ။

အတော်အတန် ကျယ်ဝန်းသော ကနား အတွင်းရှိ ရှေ့အထက်ပိုင်းတွင် အဆင့် သုံးဆင့် ထားကာ နတ်ရုပ်တု တချို့နှင့် အုန်းပွဲ ၊ ငှက်ပျောပွဲများ ထားရှိသည် ။ ထိုစင်ရှေ့တွင် အနီရင့်ရင့် နတ်ဝတ်စုံကို ဝတ်လျက် ဘယ်လက်တွင် အရက်ပုလင်းကို ကိုင် ၊ ညာလက်တွင် ငွေစက္ကူများ ကိုင်ဆောင်ထားသော မာမီဦး မှာစည်းချက်ကျကျ ၊ ကကွက် လှလှဖြင့် ယိမ်းထိုးမြှောက် ခုန်နေ၏ ။ မျက်နှာပြင်တွင် ရောင်စုံ အခြယ်အသများကို စနစ်တကျ ခြယ်မှုန်းထားသည် ။

ရွှေများ မြင်မကောင်းအောင် ဝတ်ဆင်ထားသည့် မိန်းမကြီးနှစ်ယောက်က အနားတွင် တယုတယ နတ်ချော့နေသည် ။ ထိုအထဲမှ တစ်ယောက်မှာ ငွေကြေး အကုန်အကျခံလျက် ဒီနတ်ကနားကို ပေးသည့် ဒေါ်သီတာ ။

အရှေ့မှ ယပ်တောင်တစ်ချောင်းဖြင့် ခပ်သွက်သွက် ခတ်ပေးနေသူက ကိုချမ်း ။ သူက မာမီဦး၏ အသည်းကျော် ၊ အချစ်တော် ။ ဆုံးရှုံးမှုများစွာ ၊ ပေးဆပ်မှုပေါင်းများစွာဖြင့် ဘဝဘဝမှ ဝဋ်ကြွေးများကို ပြန်လည်ပေးဆပ်နေ ရသည့် ကောင်လေး ။ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးတွင် ထုံထုံအီအီ အမွှေးနံ့သာများက အားလုံး၏ နှာဖျားဝသို့ ခွင့်တောင်းစရာ ၊ ဗီဇာယူစရာ မလိုဘဲ ကူးချည်သန်းချည် ၊ ဝေ့ချည် ဝိုက်ချည် ။

ပရိသတ် အများစုမှာ အရွယ်စုံမိန်းမနှင့် ကလေးများသာဖြစ်သည် ။ သူတို့ထဲမှ မှုံရီ ၊ မနိုင် ၊ ဒေါ်ထား တို့မှာ ကနားပွဲ၏ ဖမ်းစားမှု အောက်တွင် တမေ့တမော ငေးမောရင်း နစ်ဝင်နေကြသည် ။

“ ကနားစီး မာမီဦး လို့သာ ပြောသံ ကြားနေတာ ။ ခုမှ မြင်ဖူးတယ် ။ လေးဆယ် လောက်တော့ ရှိလောက်ပြီ ”

မှုံရီက ရီထွေထွေလေး ငေးရင်း ရေရွတ်တော့ မနိုင် က မဲ့ကာရွဲ့ကာဖြင့် ...

“ ကမလားအေ့ ။ အသား ဖြူပြီး မိတ်ကပ်တွေ လိမ်းထားလို့ ။ ဒီလူကြီး မသကာ မရှိဘူးဆို အနည်းဆုံး ငါးဆယ်အောက်ထစ် ”

“ သူ့ရှေ့က ကောင်လေးက ချောတယ်နော် ။ ဗြုန်းခနဲ ကြည့်ရင် အောင်ရဲလင်း လိုလို ဘာလိုလို ဟီ ဟိ ”

မနိုင် က မှုံရီ လက်မောင်းအား တစ်ချက် ပုတ်လိုက်ပြီး ...

“ အမယ်လေး ကောင်မရယ် သွားမလုပ်လိုက်ပါနဲ့ ။ နင့်စိတ်ထဲ တွေးတာ သိတာနဲ့တင် ဟိုဟာမကြီး အဲ အဲ ဟိုကောင်ကြီး နင့်ကို အသေ လိုက်သ,တ်မှာ ။ ဘာမှတ်လဲ ။ သူက သူ့ဟာလေးကို နည်းနည်းမှ အထိခံတာ မဟုတ်ဘူး ”

“ ချောလို့ ချောတယ်ပဲ ပြောတာပါ မနိုင်ရယ် အတွေးပေါက် မနေစမ်းပါနဲ့ ။ ဪ အဲဒီဟာကြီးတွေရဲ့ ရောဂါကလည်း တစ်မှောင့် ပါလားနော် ။ အင်းလေ ပိုက်ဆံရှိတော့လည်း တစ်မျိုးပေါ့ ”

ဒေါ်ထားက သူတို့ ပြောနေတာတွေကို စိတ်မဝင်စား ၊ ကနားပွဲ နောက်ဘက်ရှိ ခမ်းနားထည်ဝါလှသည့် တိုက်ကြီးကိုသာ ငေးမောကြည့်နေမိသည် ။ အနည်းဆုံး သိန်းထောင်ကျော်တန်မည်ဟု သူမ တွက်သည် ။ တိုက် အဝင်ဝတွင် လူတွေ ဝင်လိုက် ထွက်လိုက်နှင့် အလုပ်ရှုပ်နေ၏ ။ တစ်နေရာတွင် ဒရင်းဘက်ပေါ် စန့်စန့်ကြီး လှဲရင်း ယပ်တောင် တဖျပ်ဖျပ်ခတ်နေသော လူဝကြီး ။ ရပ်ကျော်ရွာကျော် သူဌေးမို့ လူချင်းသာ မသိချင်နေမည် ဦးဝေ ဆိုသော နာမည်ကိုတော့ တော်တော်များများ သိကြသည် ။ ဒေါ်သီတာ့ ယောကျ်ား ၊ ကုမ္ပဏီပေါင်း များစွာကို မည်သို့ ပိုင်ဆိုင်ထားသည် မသိသော်လည်း အကောင်ဗ လောင် လူကြီးတွေနှင့် ပေါင်း ရာသင်းရာတွင် အလွန်တော်သည်ဟု နာမည်ရသည် ။ ခေတ်တစ်ခေတ် စနစ်တစ်ခု ကို ဖြတ်သန်းရာ တစ်လျှောက် ဟိုခုန်ဒီကူး အလွန်ကျွမ်းကျင်သူ ၊ တချို့က ခရိုနီ ဟူ၍လည်း ခေါ်ကြသည် ။ သူမ ကတော့ နားမလည်ပါ ။ တစ် ခုပဲ ရှိသည် ။ သူတို့လို ငွေပိုငွေလျှံများစွာနှင့် ဒုက္ခကို သုခအဖြစ် အရောင်ဆိုးပြနိုင်သူတွေ အပေါ်  မိန်းမသားပီပီ ဒေါ်ထား အားကျမိသည်မှာ မဆန်းလှပါ ။

ကိုကြီးကျော် ကြက်လောင်းတော့မည် ။ မာမီဦး က သူ့လက်တစ်ဖက်တွင် ကိုင်ထားသော ငွေတွေကို ဆိုင်းဝိုင်းထဲသို့ ပစ်ပို့လိုက်သည် ။ ဆိုင်းသမားနှင့် အဆိုတော်တို့၏ မျက်ဝန်းတွေက တောက် တောက်လဲ့လဲ့ ။ ကနားစီး၏ လက်နှစ်ဖက်ဆီ ကြက်ရုပ်တုလေးနှင့် ရွှေခွက် ရောက်လာသည် ။ ချက်ချင်းဆိုသလို ကနားရှင်နှင့် မြို့ထဲမှ နတ်လာချော့သူ သူဌေးမများ၏ လက်ထဲမှ ထောင်တန်တွေ ရွှေခွက်ထဲ ပြုတ်ကျလာသည် ။ မထည့်လိုက်ရမှာ စိုးသဖြင့် တိုက်အတွင်းမှ အူယားဖားယား ပြေးလာသူတွေပင် ရှိသည် ။ “ ဪ သူ တို့များကျတော့လည်း ပေါ များလိုက်တာ ” ဟု ဒေါ်ထား စိတ်တွင်းမှ ရေရွတ်ကာ မနာ လိုပင် ဖြစ်လိုက်မိသေးသည် ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူမတို့ ဒီနေရာသို့ ရောက်လာရသည့် အရေးအကြီးဆုံး အချက်မှာ ဘယ်နတ်ပါးစပ်ဖျားက ထွက် ထွက် ပြောလာသည့် ဂဏန်း ရရေးပင် ။ ဆင်းရဲသားတွေမို့ ကိုယ့်အား ကိုယ် မကိုးနိုင် တော့မည့် အတူတူ အရှင်တွေ ကို အားကိုးရုံသာ ရှိတော့မည်ပေါ့ ။

ကိုချမ်းက မာမီဦး၏ နဖူးဆီမှ ချွေးစလေးများကို တို့သုတ်ပေးနေသည် ။ တွန့်ကြေသွားသော နေရာလေးများကို စန့်အောင် ဆန့်ပေးနေသည် ။ ထို့နောက် အားလုံး အဆင်သင့် ဖြစ်လေပြီ ။ ဆိုင်းဆရာမှာ အောက်နားဆီမှ ခွက်ကို ယူကာ ခပ်သွက်သွက် တစ်ချက် မော့ချလိုက်ပြီးချိန်တွင် အသားမာထနေသော သူ့လက်တွေလည်း အဆင်သင့် ဖြစ်နေပါပြီ ။

••••• ••••• •••••

၁ ။

မာမီဦး မျက်လုံးတွေ မီးဝင်းဝင်းတောက်နေသည် ။ နားနှင့်ကပ်ထားသော ဟမ်းဖုန်းကိုင်လက်မှာ တဆတ်ဆတ် ၊ တစ်ဖက်မှ ပြောသူ အသံ မကြားရတော့ ။ သူ ဟမ်းဖုန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ “ တောက် ” တစ်ချက် ခေါက်လျက် ဆောင့်ပိတ်ပစ်လိုက်သည် ။

“ တော်တော် ကျေးဇူးကန်းတဲ့ကောင်တွေ ”

သူ့စိတ်ထဲ တော်တော် အချဉ်ပေါက်သွားပေပြီ ။ ဒီလူတွေ သူ အကူအညီပေးနိုင်တုန်းကတော့ အနားက ရစ်သီရစ်သီနှင့် ရှိတာစိတ်ကြိုက် ဖြုန်းခဲ့သူတွေ ၊ ကုန်ကုန်ခန်းခန်း ပရမ်းပတာ သုံးခဲ့သူတွေ ။ ခုတော့ သူ ယူထားသည့် သိန်းတစ်ရာကျော်ကို သုံးလအတွင်း ပြန်ဆပ်ခိုင်းနေသည် ။ ပြန်မဆပ်လျှင် တရားစွဲမည် ဟူ၍လည်း ခြိမ်းခြောက်လိုက်သေးသည် ။ အခုလို တောင်းနေတာချည်း အကြိမ်ပေါင်း မနည်းတော့ ။ ဘယ်လောက် ရင်နာစရာ ကောင်းလိုက်ပါသလဲ ။

ခု ငှားထားသည့် တိုက်ခန်းကလည်း နောက် တစ်လဆို ပြည့်ပြီ ။ ဒီအခန်းကလည်း အရောင်းအဝယ် ဖြစ်ပြီးသွား ပြီမို့ နောက်တစ်နေရာသို့ပြောင်းရန်သာ ရှိတော့သည် ။ သူ့တွင် တိုတိုထွာထွာ အကြွေး တွေကလည်း ပွကြဲနေသည် ။ လက်ဆုပ်လက်ကိုင် ဆို၍ မြို့ ထဲတွင် ဖွင့်ထားသည့် ဗြူတီ ပါလာ တစ်ခုသာ ကျန်တော့၏ ။ ထိုဝင်ငွေလေးကြောင့်သာ သူ့မှာ ခံသာနေသေးသည် ။

ယခုနောက်ပိုင်း ကနား ပေးသည့် အစဉ်အလာ နည်းပါးသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း နတ်ကသည့် အလုပ်ကို သူ မစွန့်လွှတ်နိုင် ။ မျိုးရိုးအမွေ ၊ အသိုင်းအဝိုင်းအမွေ ၊ အသွေးအသားအတွင်းမှ စိမ့်ယိုနေသော ဝါသနာ ။ ကချင်ခုန်ချင် စိတ်က ရင်တွင်းမှ မည်သို့ပင် မောင်းထုတ် မောင်းထုတ် မရ ။ တားမရ ၊ ဆီးမရ ။ တော်သေးသည် ။ ကနားပွဲ ရှိလျှင် ဆိုင်အတွက် စိတ်ချလက်ချ လက်လွှဲထားလို့ ရသည့် တပည့်များ ရှိနေခြင်းပင် ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကိုချမ်း ၏ အပြုအစု ၊ အယုအယ အောက်တွင် နတ်က နေရလျှင် သူ သိပ်ကျေနပ်နေပေပြီ ။ အရာရာအားလုံးကို မေ့ထား နိုင်ပြီ ။ သို့သော် သူ့တွင် ရှိသည့် အကြွေးများ အားလုံး ကိုချမ်း သိသွားလို့ မဖြစ် ။ သူ့ အရှုပ်တွေသာ သိလျှင် ကိုချမ်း သူ့အပါးမှ မြန်မြန်လစ်မှာ သေချာသည် ။ သူ ဝတ်ထားစားထားသည်များ အားလုံး အတုတွေချည်း ။ ခုချိန်တွင် သူ၏ မာန်တစ်လုံးကြောင့်သာ ကိုချမ်းကို လက်ဝါးလေးနှင့် အုပ်ထားနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည် ။ အကယ်၍သာ ကိုချမ်း သူ့ကို ပစ်သွားလျှင် ... ။ ထိုအတွေး မျိုး ဝင်လာတိုင်း သူ လောင်မြိုက်ရသည် ။ စိုးရိမ်ထိတ် လန့်ရသည် ။

ထိုစဉ် အခန်းဝမှ ခေါင်း လောင်းသံလေး မြည်လာ တော့ ကိုချမ်း ပြန်လာတာပဲ ဟု မှတ်သည် ။ တံခါးဖွင့်ပေး လိုက်သည့်အခါ သူ အံ့ဩ သွားသည် ။

“ ဟယ် သီတာ ကြားသားမိုးကြိုး ။ ဘယ်ကနေ ဘယ်လို မျက်စိလည်လာရ တာတုံး မိန်းမရဲ့”

မာမီဦးက ပြောလည်း ပြော သံတံခါးကိုလည်း မြန်မြန်ဖွင့် ပေးလိုက်သည် ။ ဒေါ်သီတာက ခပ်ယိုင်ယိုင်လေး ဧည့်ခန်းထဲဝင်လာကာ လက်ကလေးဖြင့် မျက်နှာလေးကို ခတ်ယမ်းလျက် ...

“ မောလိုက်တာ မာမီရယ် ရေအေးအေးလေးတစ် ခွက်လောက် တိုက်စမ်းပါဦး ”

“ အို ရမယ် ရမယ် ”

မာမီဦးက ခပ်သွက်သွက်ပင် ရေခဲသေတ္တာအတွင်းမှ ရေတစ်ခွက်ကို ယူကာ ဧည့်ခံ သည် ။

“ မိန်းမကို ကြည့်ရတာ အကြောင်းထူး တစ်ခုခု ရှိနေ သလိုပဲ ”

ဒေါ်သီတာက ရေကို တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး စားပွဲပေါ် ပြန်ချကာ ...

“ မာမီ တော်တယ် ။ မာမီ ဗိုက်ထဲ ပုဏ္ဏားလေး ရှိနေသလိုပဲ ။ ဟင်း ဟင်း ”

“ ကိုယ်တော်တွေ ပုဂ္ဂိုလ်တွေက စောင့်ရှောက်ထားတာပဲ သီတာရယ် ၊ မျက်နှာ မြင်လိုက်ကတည်းကိုက အရေးအကြောင်းတစ်ခုခု ရှိပြီ ဆိုတာ သိလိုက်ပြီ ”

မာမီဦး ညုတုတုလေး ပြောလိုက်တော့ ဒေါ်သီတာ သဘောအကျကြီး ကျသွား သည် ။ နောက်ထပ် ရေတစ်ငုံ ကို မော့သောက်အပြီး ...

“ ဒီလို မာမီရေ ၊ ဒီလို ။ ဒါ ကိုယ့်ချင်းကိုယ့်ချင်းမို့ ပြော တာနော် ၊ တခြားသူတွေဆီ ပါးစပ်သွား မသရမ်းလိုက်နဲ့ ဦး ။ နို့မို့ တခြားသူတွေ ဝမ်း သာလုံး ဆို့နေကြဦးမယ် ”

မာမီဦးက မျက်စောင်းလေး လှလှပပ ထိုးလိုက်ကာ ...

“ ကြည့် သီတာတို့ ကတော့ လုပ်ချလိုက်ပြန်ပြီ ။ မာမီတို့ ပါးစပ် ဆတ်စလူးထတာ ထတာပဲ ၊ ဒါပေမဲ့ သူများရဲ့ တော့(ပ)စီးကရက် ဆိုတာမျိုးဆိုရင်တော့ ထိပ်တန်းလျှို့ဝှက်ပြီးသား ။ ကိုင်း မယုံမရှိနဲ့ ပြောမှာသာ ပြော ”

ဒေါ်သီတာက သက်ပြင်းလေးတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်ရင်း ...

“ ဒီနှစ်ပိုင်း ဘယ်လို ဖြစ်တယ် မပြောတတ်ပါဘူး မာမီရယ် လုပ်လို့ကိုင်လို့ ဘာတစ်ခုမှကို အပေါက်အလမ်း မတည့်ဘူး ။ အကုန်အလွဲလွဲ အချော်ချော်ပဲ ။ စီးပွားရေးတွေ ကျလေလေ အိမ်ကဟာကြီးနဲ့ တကျက်ကျက် ဖြစ်လေလေပဲ ။ ပတ်ဝန်းကျင် ကတော့ ဘယ်သိပါ့မလဲ ၊ ခုထိ အထင်တွေ ကြီးနေကြတုန်း ။ သူ့အထက်က ဆရာတွေနဲ့လည်း ပြဿနာ ဖြစ်ကြသေးတယ်လေ ။ ခု သတင်းစာ ဂျာနယ်တွေက ဝိုင်းအုံ သမနေတာတွေကို အချဉ်ပဲ ဆိုပြီး သဘောထားတော့ သင်း ထိပြီပေါ့ ။ သားသမီးတွေကလည်း တစ်ယောက်မှ ပြောမကောင်းဘူး ။ မိဘတွေ စီးပွားရေးကျပါတယ် ဆိုမှ ဖြုန်းလိုက်တဲ့ အဖြုန်း ၊ မိဘတွေ ဘာတွေ ဖြစ်နေဖြစ်နေ သင်းတို့ ဘာမှ နားမလည်ဘူး ။ ဟူး ခက်ပါတယ် ”

“ သီတာက ကိုယ်တော်ကြီး တော်ကောက်ထားတဲ့ မိန်းမပဲ ၊ တစ်ခုခု အမျက်အရှ ဖြစ်အောင် လုပ်မိလိုက်လို့လား ။ သူ မကြိုက်တာ ဘာတွေများ လုပ်မိသွားသေးလဲ ”

“ ပြောတတ်တော့ပါဘူး မာမီရယ် ၊ တို့လည်း ဝတ်မပျက် ပူဇော်ပသနေတာပါ ။ စားတော်စာ ဆက်ရ ဆုတွေတောင်းရတာလည်း ဖတ်ဖတ်ကို မောလို့ ။ အဲ့ တစ်ခုတော့ ရှိတယ် ။ ဆက်ထားတဲ့ ဝီစကီကို သားအကြီးကောင်က ယူယူပြီး သောက်တတ်တယ် ။ ဝယ်မသောက်နိုင်လို့ မဟုတ်ဘူး ၊ နတ်တွေကို ထော်လော်ကန့်လန့် လုပ်နေတာ ”

“ အို ဖြစ်မှဖြစ်ရလေ ဒါ ကိုကြီးကျော် ကြိုက်တော်မူတဲ့ သောက်တော်ရေလေ ။ အဲ့ဒီလို မထီလေးစား လုပ်လို့ကတော့ တစ်စက်လေး ကြိုက်တာမဟုတ်ဘူးတော်ရဲ့ ။ မဖြစ်သေးပါဘူး ၊ မဖြစ်သေးပါဘူး ”

မာမီဦးက စိုးရိမ်ပူပန်ဟန်လေးဖြင့် လက်အုပ်လေး ကပျာကယာ ကောက်ချီ နဖူး ထိပ်ပေါ် တင်လိုက်ပြီး ...

“ ဖေကြီးကျော် ကိုယ်တော်ကြီးဘုရား အမိုက်မဲလေးတွေ မဆင်မခြင် လုပ်မိတာ ဗွေမယူဘဲ ခွင့်လွှတ်ပေးတော်မူပါ့ဘုရား ၊ အပြစ်တော် မတင်ဘဲ အချစ်တော် ဝင်စေချင်ပါတယ်ဘုရား ။ သာသနာ ငါးထောင့်ငါးရာ သိကြား သာသနာ စောင့်ကြပ်တော်မူ သော သာသနာစောင့်နတ် ၊ မဟာပထဝီမြေကြီးစောင့် ထိန်းတော်မူသော မဟာဝသုန္ဓရေနတ်မင်း အမှူးထား၍ သူရဿတီ ၊ စန္ဒီပရမီ ၊ ဒေဝီခုနစ်ပါး ၊ ဒေဝီကိုးပါး ၊ ဒေဝီဆယ်ပါး ၊ ဒေဝီနှစ်ဆယ့် တစ်ပါး ၊ ဝိဇ္ဇာရှစ်သောင်း ၊ ဆရာ့ဆရာအပေါင်း ၊ ပြဒါးဝိဇ္ဇာ ၊ သံဝိဇ္ဇာ ၊ ဆေးဝိဇ္ဇာ ၊ စမဝိဇ္ဇာ ၊ ပီယဝိဇ္ဇာ ၊ မန္တန်ဝိဇ္ဇာ ၊ ထွက်ရပ်ပေါက် ၊ ပေါက်ဆရာ ခြောက်ဆယ့်လေးယောက် ၊ ကိုးဆယ့်ခြောက်ယောက်နှင့် တကွ သုံးဆယ်ကျော် ခုနှစ် မင်း ၊ ထီးဆောင်းမင်း ၊ တစ်ရာ့တစ်ဆယ့်တစ်ပါးသော ဒေဝတာ နတ်မင်းများနှင့် နတ်မိဖုရားများ အားလုံးတိုင်တည်၍ ဟော့ဒီ သောကြာသမီးကြီးအား စောင့်ရှောက်ပေးပါ ၊ ကြည့်ရှုပေးပါ ။ စီးပွားရေးလည်း ဒီရေအလား တိုးပွားအောင် ဆောင်ကြဉ်းပေးတော်မူပါဘုရား ၊ မှိုင်းမတော်မူပါ့ဘုရား ”

မာမီဦး အာခေါင်တွေ ခြောက်ကပ်သွားလောက် သည်အထိ တိုင်တည်ပေး လိုက်သည် ။ ဒေါ်သီတာ အား မရသေး ၊ သူမ ယောက်ျား အခက်အခဲ အကျပ်အတည်း များကြားမှ လျှပ်စစ်စီမံကိ တစ်ခုကို ဆက်လက်လုပ်မှာမို့ ...

“ သီတာကတော့ ကနား ပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ မာမီ ။ အခက်အခဲတွေ အားလုံးကို ကျော်ဖြတ်ချင်တယ် ၊ ဘယ် လောက်ကုန်ကုန် အရေး မစိုက်ဘူး ။ နို့မို့ စိတ်ထဲမှာ ကသိကအောက်နဲ့ မရှင်းဘူး ”

ထိုစကားတစ်ခွန်းက မာမီဦးမနောကို ကောင်းစွာ ခွေ့သွားစေပါသည် ။ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ရုန်းရုန်းကြွကြွဖြစ်ကာ ..

“ အို သိပ်ကောင်းတာပေါ့သီတာရယ် ၊ သိပ်ကောင်းတာပေါ့ ။ ကိုယ်တော်တွေကို ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် ခြိမ့်ခြိမ့် သဲသဲ ပျော်ပွဲပေးလိုက်စမ်းပါဟယ် ။ သီတာတို့ လိုအင်ဆန္ဒတွေ တစ်နေ့တခြား ပြည့်မလာတော့ ပြောချင်တိုင်းပြော ။ ဒီတစ်ခါ စိတ်ကူးတွေ အရမ်း မှန်သွားပြီ ”

သို့ဖြင့် သူတို့နှစ်ဦး ကနားပေးရန် ရက်ကို ရွေးကြသည် ။ ကုန်ကျစရိတ်တွေ ခန့်မှန်းကြသည် ။ ထို့နောက် စကားများတတ်သော သတ္တဝါ နှစ်ဦးမို့ ဟိုအတင်း ဒီသတင်းတွေပြောကြရင်း ပါးစပ်ညောင်းသွားတော့ ဒေါ်သီတာ ပြန်ရန်ပြင်သည် ။

“ ဒါနဲ့ မာမီသူငယ်လေး ကိုချမ်းကို မမြင်ပါလား ”

“ မပြောချင်တော့ပါဘူး သီတာရေ ခုတလော ဒူးတစ်ဖက်က သိပ်မကောင်း ချင်ဘူး ။ ဒီကြားထဲက သူက ရှော့ပင်ထွက်ချင်သတဲ့လေ ။ နောက်နေ့မှ သွားပါဆိုတာ ပြောလို့ကို မရဘူး ၊ မျက်နှာ ရှစ်ခေါက်ချိုး လုပ်နေလို့ ပိုက် ဆံ ထုတ်ပေးလိုက်ရတယ် ။ တစ်လတစ်လ ဟိုဟာပူဆာ ၊ ဒီဟာပူဆာနဲ့ သူ့ကုန်ကျစရိတ်က နည်းလား ။ ကိုယ်က ချစ်လို့ မွေးထားပြီးမှတော့ ကျွေးရ ဆင်ရတော့မှာပေါ့ သီတာရယ် ၊ ဟုတ်ဘူးလား ။ ဪ တစ်ခါတလေ တွက်ပါတယ် ၊ ဘယ်ဘဝက ဝဋ်ကြွေးတွေများ ပါလိမ့်လို့ ”

“ ဪ ဒါထက် စကားမစပ် ပြောရဦးမယ် ။ ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်လလောက်က ကိုချမ်းကို ကမ္ဘာအေးက ဂမုန်းပွင့်မှာ တွေ့လိုက်သေးတယ် ။ သူ့ ဘေးနားမှာ ကောင်မလေး တစ်ယောက်နဲ့ ။ ဟိုဟာမ လေးက ဘောင်းဘီဝတ်ထား တာ တကယ့်တိုတိုလေး ၊ တီ ရှပ်လည်ဟိုက်ကလည်း အို တကယ့်ကို အမြင်မတော်ပါဘူး မာမီရယ် ”

“ ဟင် ဒါ ဒါ တကယ် မြင်ခဲ့တာလားဟင် ”

“ မဟုတ်ဘဲနဲ့ ပြောပါ့မလား မာမီရယ် ၊ တို့က ရန်တိုက်ပေးတဲ့ စကားမျိုး ပြောတာမဟုတ်ဘူးနော် ။ သိရင် ကိုယ့် ဝမ်းထဲကိုယ်ထား ၊ မသင့်ဘူးထင်ရင် သိုသိုသိပ်သိပ်ဆုံးမ ။ မတော် ကောင်မလေးက ပျက်စီးနေရင် ဘယ့်နဲ့လုပ်မှာတုံး ”

မာမီဦး ရင်ထဲ နေဆယ်စင်း ခုန်ပေါက် ဝင်လာပြီ ၊ ဦးနှောက်တွေ ဆူပွက်ကုန်ပြီ ၊ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် မျက် လုံးတွေ ပြာဝေသွားသည် ။ ဒီလောက်တောင် အလိုလိုက် အကြိုက်ပေးတာ သင်းလိုအပ်သမျှ အားလုံး ဖြည့်ဆည်းပေးနေသည့် ကျေးဇူးတရားကိုမှ မထောက် ၊ သင်းမို့ လုပ်ရက်လေခြင်း ။ ဒေါ်သီတာ ပြန်သွားသည့်အခါ သူ့စိတ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ဘဲ ဟမ်းဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည် ။ ယခုရော သင်း ဘယ်နေရာမှာ ရှိနေမှာလဲ ။ မာမီဦး လက်တွေက တဆတ်ဆတ် တုန်နေပြီ ။

••••• ••••• •••••

၂ ။

မွန်းစောင်းနေက ရစ်သမ်မပါသည့် ကဗျာတစ်ပုဒ်လို ခပ်တောင့်တောင့်ကြီး ကမ္ဘာမြေပေါ် ခုန်ဆင်းနေသည် ။ ဆန်ထုပ်လေး ဆွဲလာသော ဥသြရွှေ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လျှင်ဝင်ချင်း ရင်ဆို့သွားသည် ။ လင်တော်မောင် ဆိုင်းဆရာ ကိုစိန်ဗလ စောစီးစွာ ပုလင်းထောင် နေသည်မို့လေ ။

“ ဘယ်အချိန်များ ရှိသေးလို့လဲ ကိုစိန်ဗလရယ် ”

“ နင် ပူညံပူညံလုပ်ဖို့တော့ စိတ်မကူးနဲ့နော် ဥသြ ၊ ငါ့စိတ်ထဲ ရှုပ်နေလို့ ထိုင်ချနေတာ ၊ နင် ငါ့အကြောင်း သိတယ်နော် ။ နင် လုပ်စရာရှိတာ လုပ် ”

ကိုစိန်ဗလက လေသံ အေးအေးလေးနှင့် ပြောလိုက် ခြင်းဖြစ်သည် ။ ကိုစိန်ဗလ အကြောင်း ဥသြရွှေ မသိဘဲ နေပါ့မလား ။ အနေအေးသူ ၊ စကားနည်းသူ ၊ အရက်သောက် ပြီးလျှင်လည်း မသောင်းကျန်းတတ်သူ ၊ ဆိုင်းပေါ် တွင် သံယောဇဉ်ကြီးသူ ။ ထို့ကြောင့်လည်း သူမလင်ကြီးကို တရားဝင်ကွာရှင်းကာ ကိုစိန်ဗလ နောက် ကောက်ကောက်ပါအောင် လိုက်လာခဲ့သည်မို့လား ။

“ တော့်ကို အပြစ်ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူးတော် ။ ဘေးဖြစ်မှာ စိုးလို့ပါ ”

သူမ ဆန်ထုပ်လေး ဘေးချပြီး ယပ်တောင်လေး တဖျပ်ဖျပ်ခတ်ကာ အမောဖြေ နေရင်းမှ ညည်းညည်းညူညူ လေသံဖြင့် ...

“ ခုနောက်ပိုင်း ဘာလုပ်လုပ် အဆင်မပြေပါဘူးတော် ၊ အရင်ထက်တောင် ပိုပြီး ကျပ်လာသလိုပဲ ”

ကိုစိန်ဗလက ဘာမှ ပြန်မပြော ။ ငှဲ့ထားသော အရက်ခွက်ကို မော့လိုက်ပြီး အမြည်းလေးတို့ကာ ဆေးလိပ်ကိုသာ တွင်တွင်ဖွာနေသည် ။

“ ဒါနဲ့ နေစမ်းပါဦး ၊ ဒီမိုကရေစီရရင် လူတွေချမ်းသာတော့မှာဆို ။ ခုရော ဒီမိုကရေစီ ရပြီလား ၊ မရသေးဘူးလား ။ မရသေးလို့သာ ကျုပ်တို့ မပြေမလည် ဖြစ်နေတာ မဟုတ်လား ”

“ သောက်ရူးမ ၊ နင်ဟာ သီချင်းဆိုတတ်ရုံက လွဲရင် ဘာမှ ခေါင်းမရှိဘူး ”

“ ဘာရယ် တော်က ကျုပ်ကို အသိဉာဏ်နည်းတယ် ဆိုပြီး နှိပ်ကွပ်နေတာပေါ့လေ ”

“ ဒီမိုကရေစီ ဆိုတာ စနစ်တစ်ခုကိုပြောတာ ။ အခုမှ အဲဒီစနစ်ကို ခြေချရုံပဲရှိသေးတာ ။ ဒီမိုကရေစီဆိုပြီး ဘာမှန်းမသိ ညာမှန်းမသိ ၊ နှင့် အမေလင် ရွှေထုပ်ထမ်းလာပြီး ရော့အင့်လို့ ပေးတယ်များ အောက်မေ့နေလား ”

ဥသြရွှေ မျက်စောင်း တစ်ချက် ကောင်းကောင်းကြီး ပစ်လွှတ်လိုက်ပြီး ..

“ သိဘူးလေတော် ကျုပ် လည်း သူများ ပြောတာ ပြော ကြည့်တာ ၊ ထားပါ ။ ခု ရှင့် မင်းသမီးတွေ ညည်းနေတာ သိလား ၊ စက်ရုံမှာ သူတို့ မလုပ်ချင်တော့ဘူးတဲ့ ။ နိုင်ငံ ခြားသားက တော်တော်ဆိုး သလို ကြီးကြပ်ရေးမှူးက လည်း နည်းနည်းမှကို အလစ် ပေးတာ မဟုတ်ဘူးတဲ့ ။ တစ် နေကုန် မတ်တတ်ဆိုလား ။ ပေးတဲ့ လစာနဲ့ အဲဒီ ဒုက္ခ မခံစားနိုင်တော့လို့ ထွက်ချင်ပြီတဲ့ ”

“ ဒီလောက် အလုပ်ရှာရ ဖွေရ မလွယ်တဲ့အထဲ သင်းတို့က ဘယ်မှာ သွားလုပ်မှာလဲ ။ ငါက KTV ပို့ပေးရမှာလား ”

“ ရှင်ဟာလေ အဖေဖြစ်ပြီး စကားကို ဆင်ဆင်ခြင်ခြင် မပြောဘူး ။ အင်းလေ တော်ပါလာတဲ့ သမီးတွေမို့လို့ပေါ့ ၊ ကျုပ်သမီးရင်းသာဆို ရှင်မလွယ်ဘူး ”

သူမ ခြေဆောင့်ကာ မီးဖိုချောင်သို့ ဝင်လျက် ထမင်းအိုး တည်သည် ။ အတော်ကြာတော့ သူမ ယောက်ျားကို တကြော်ကြော်ခေါ်ပြန်သည် ။

“ ပြော ပြော ဘာပြောမှာလဲ ”

“ အချိန်လေးရှိတုန်း ဟိုကိုပြေးလိုက်ဦး ၊ မညွန့် ပေးထားတဲ့ ဂဏန်းလေး ။ သူ့ခမျာ အိမ်ကို လာပြီး တကူးတက ပြောရှာတာ ။ မေ့နေလို့ ထွက်လာရင် ပွစိပွစိလုပ်မှာ ”

“ ဒီမိန်းမ ပြောတာတွေ ငါစိတ်မဝင်စားပါဘူးဟာ ဆယ်ခါရံမှ တစ်ခါ တိုးတာပါ ။ မနက်က ပါသွားတာရော ဘယ်လောက်များပြီလဲ ”

“ ဘယ်လောက် များများ ။ ဒါ တောင်ပေါ်ဂဏန်း ၊ ပုဂ္ဂိုလ်တွေက ပေးတာတဲ့ ။ သူ့ ဆီသွားသွား မေးရတဲ့ သူဌေးတွေဆိုတာ နည်းတာ မဟုတ်ဘူးတဲ့ ”

“  မင်းပဲ သွားလိုက်ပါလားကွာ ”

“ ကျုပ်က ထမင်းအိုး တန်းလန်းကြီးနဲ့တော့် ”

“ အလုပ်ရှုပ်လိုက်တာကွာ ၊ ဘာလဲ ထုံးစံအတိုင်း အကြွေးမှတ်ခဲ့ရမှာလား ”

“ ဒါ … ရှင်အသိဆုံးလေ ၊ ကျွန်မ ပြောနေစရာ လိုသေး လား ”

ကိုစိန်ဗလ စိတ်ပျက် လက်ပျက်နှင့် လက်ကျန်ခွက် လေးကို မော့ကာ စွပ်ကျယ် လေး ကောက်လျှိုလျက် အိမ် ပြင်ထွက်သွားသည် ။ မကြာ ပါ ။ မိန်းမတစ်ယောက် ရောက်လာသည် ။ အကြွေး လာတောင်းသူ ။

“ ညည်းတို့ ဘယ်လို လုပ်နေတာလဲ ဥသြရယ် ၊ ငါ့မှာတော့ မလာမလာနဲ့ ။ ညည်းတို့ အတိုး မသတ်တာ သုံးလ ရှိသွားပြီနော် ။ ငါ့ဘက်ကိုလည်း ပြန်ကြည့်ကြဦး ၊ ငါ့မှာ ဒါလေးနဲ့ စားနေရတာ ”

“ သိပါတယ် ဒေါ်ရင်ရယ် ကျွန်မလည်း လာချင်ပါတယ် ၊ ဘယ်လိုမှ မလှုပ်သာ မလှည့်သာလွန်းလို့ပါ ။ လာမယ့်သောကြာနေ့ စိန်ပန်းမြိုင်ရပ်ကွက်က ဒေါ်သီတာ ကို သိတယ် မဟုတ်လား ၊ သုံးရက် ကနားပေးမှာ ။ ကြီး ကြီးကျယ်ကျယ် လုပ်မှာတဲ့ ။ ကျွန်မတို့ ဆိုင်းကို ချိတ်ထားပြီးသား ။ အဲဒါလေး ပြီးရင် တော့ အတိုးလေး လာဆပ်ပါ့ မယ် ဒေါ်ရင်ရယ် ”

“ ညည်းတို့မလဲ တော်တော် တရားရစရာ ကောင်းတယ်နော် ။ ဆိုင်းဆရာ စိန်ဗလ ဆိုရင် မသိတဲ့သူ မရှိဘူး ၊ ညည်း အဆိုကောင်းတာလည်း လူတိုင်းသိ ။ ခက်တာ အကြွေးအထူဆုံးက ညည်းတို့ပဲ ။ တော်ပါသေးရဲ့ ညည်းတို့ ပညာလေးတွေက ကယ်လို့ ။ ညည်းတို့ နွံနစ်နေတာ သိလား ၊ လောင်းကစားတွေ ဖက်နေတာ ။ လင်ရော မယားရော ဝါသနာချင်း တူပါ့တော် ။ ဒီကြားထဲ တစ်ခါတလေ အိမ်မှာ ဖဲဒိုင်ခံလိုက်သေး ။ ကြပ်ကြပ်လုပ် ၊ ညည်းတို့ ထောင်ထဲရောက်သွားလို့ကတော့ ပေါင်ထားတဲ့အိမ် သိမ်းပြီသာမှတ် ။ နောက်တော့မှ အဆိုး မဆိုနဲ့ ”

“ ရမလားလို့ လုပ်ကြည့်တာပဲ ဒေါ်ရင်ရယ် ။ ရတဲ့အခါ ရ ၊ မရတဲ့အခါကြွ ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ ”

ဥသြရွှေက ကောင်းကင်ကို ငေးလျက် ရေရွတ်လိုက်သည် ။ ကောင်းကင်ပြင်တွင်တော့ တိမ်မည်းတစ်အုပ်က တရွေ့ရွေ့မျှောသန်းလို့ နေသည် ။

••••• ••••• •••••

၃ ။

ခံ့ညားထည်ဝါသော ကွန်ကရစ်လမ်းမကြီးက ထို ရပ်ကွက်လေးအနီးမှ ဖြတ် သန်းသွားသည် ။ အမျိုးအစား စုံလင်သော ကားများက ထိုလမ်းမပေါ် သွားချည်လာ လှည့် ။ ယခင်က ဆိုလျှင် ထို နေရာမှာ မြက်ရိုင်းလွင်ပြင် ၊ ရွှံ့နွံများ ထူထပ်နေသော ကွက်လပ် တချို့ ။ ယခု မယုံကြည်နိုင်စရာ ကောင်းလောက်အောင် လမ်းမကြီးက နေ့ချင်းညချင်း ဘွားခနဲ ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည် ။ ထိုရပ်ကွက်လေးတွင် နေထိုင်သူများမှာ နှစ်ကာလ ကြာမြင့်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း အခြေခံလူတန်းစားများမို့ တိုးတက်ဖွံ့ဖြိုး အားနည်းသလို ဟိတ်ဟန် ထည်ထည်ဝါဝါနှင့် အိမ်ကြီးအိမ်ကောင်း ရှားပါးသည် ။

ဒေါ်ထား က မနိုင့် ခြံထဲသို့ ကမျောသောပါး ဝင်လာသည် ။

“ ဟဲ့ ဟဲ့ နင်တို့အိမ် နို့တစ်စာ လာမကပ်ဘူးလား ”

မနိုင် ချဉ်ပေါင်ရွက် သင်နေရင်းမှ မျက်နှာရှစ်ခေါက်ချိုးဖြင့် ...

“ တစ်ရပ်ကွက်လုံး ကပ်တာကျုပ်အိမ်မှ ကွက်ပြီး ချန်ပါ့မလားတော့် ။ အငယ်ကောင် ဆွဲစုတ်ပစ်လိုက်ပြီ ”

“ ဒီတစ်ခါဆိုရင်တော့ သုံးခါတောင် ရှိပြီ ။ လွယ်မယ် မထင်ဘူး ၊ တကယ် ဖျက်မလားဘဲ ”

ဒေါ်ထားက လူကြီးပီပီ သူမရင်ထဲ စိုးရိမ်စိတ်တွေ ကိန်းဝပ်နေပုံရသည် ။ ခေါင်းကို တွင်တွင် ကုတ်လျက် ။

“ ဖျက်ဖျက် မဖျက်ဖျက် မဖြစ်ဖြစ်တဲ့နည်းနဲ့ သတ္တိရှိရှိ ရင်ဆိုင်ရမှာပဲ ”

မနိုင် ကတော့ မှင်တွေမောင်းတွေ ၊ အားတွေမာန်တွေ အပြည့် ။

“ အမေတို့ လက်ထက် ကတည်းက နေလာခဲ့တဲ့ အိမ် ပါဟယ် ၊ ငါ့စိတ်ထင် အနှစ် ခြောက်ဆယ်တောင် မကတော့ဘူးရယ် ။ တို့တွေ အေး အေးချမ်းချမ်း နေလာခဲ့တာကို ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့ တရားခံသိ လား ။ ဟော့ဟိုမှာ ဟော့ဟိုမှာ ”

ဒေါ်ထားက လမ်းမကြီးကို မေးငေါ့ ပြသည် ။ လမ်းမကြီး မပြီးခင်ကတည်းက လမ်းကြောတစ်လျှောက် မြေဈေးတွေ ခုန်တက်သွားသည် ။ အထူးသဖြင့် ဂရမ် မရှိသူများအတွက် ပိုလို့ပင် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့စရာ ။ သူတို့ နှစ်ယောက်၏ ဆူညံပူညံသံများ ကြားသွားလို့လား မသိ ခြေရင်းအိမ်မှ မှုံရီ အဝတ်လျှော်ဇလုံ ကိုင်ကာ ထွက်လာသည် ။

“ သူတို့က နစ်နာကြေး လေးသိန်းပေးမယ် ပြောတာပဲ ”

“ နေစမ်းပါဦး ၊ အဲဒီ လေးသိန်းက ဘာလုပ်လို့ ရမှာလဲ ။ ခုနေ အိမ်ငှားရင်တောင် စပေါ်နှစ်သိန်း ၊ တစ်လ သုံးသောင်း ၊ ဘာမက်စရာရှိလဲ ။ နောက်ပြီး ပြန်ပေးမယ့်နေရာ ကြည့်ဦး ။ ရေမရှိ ၊ မီးမရှိ ၊ ရွှံ့ ထဲဗွက်ထဲ ၊ လယ်ကွင်းထဲမှာ ။ ကလေးတွေ ကျောင်း ဘယ်လို သွားထားမလဲ ။ ကျန်းမာရေး မကောင်းလို့ ဆေးရုံသွားရင်တောင် လမ်းတင် အသက်ထွက်မှာ ။ အဲ့ဒါမှ ဘဝပျက်တာစစ်စစ်လို့ ခေါ်တယ်ဟဲ့ ”

“ ကိုလွင် ပြောတော့ တစ် ရပ်ကွက်လုံး ညီညီညွတ်ညွတ်နဲ့ ဆန္ဒဖော်ထုတ်ကြမလို့ ဆို ”

“ ပြည်သူတွေ ဘာပဲဖြစ်နေဖြစ်နေ အထက်လူကြီးတွေ နှာစေးနေလို့ကတော့ ဘာအကြောင်း ထူးမှာလဲ ။ မကြားဘူးလား ၊ တချို့ရပ်ကွက်တွေဆို ရဲတပ်ဖွဲ့အင်အားနဲ့ အတင်းဝင်ဖျက်ကြတာဟဲ့ ”

မနိုင် ကတော့ စိတ်ရှုပ်ထွေးလာဟန်နှင့် ချဉ်ပေါင်ရွက်များကို လုံးခြေဆိတ်ဆွကာ ...

“ မိုးပြိုအများပဲ ဒေါ်ထားရေ ၊ အချိန်တန် ဖြစ်သင့်ဖြစ်ရာတော့ ဖြစ်လာကြမှာပဲ ”

မိန်းမသုံးယောက်၏ သောကအမောတွေကို သူတို့ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အထင်း သား ပေါ်လွင်နေသည် ။ အတန်ငယ် ငေးငိုင်နေရာမှ ဒေါ်ထားက ရုတ်တရက်ဆို သလို သတိရသွားဟန်ဖြင့် ...

“ နက်ဖြန် ဟိုဘက်ရပ်ကွက်မှာ ကနားပွဲ ရှိတယ်နော် ။ အကြီးအကျယ်ပဲ ။ ညည်းတို့ သိပါတယ် ။ မိန်းမလည်ကြီး ဒေါ်သီတာ ၊ အိမ်ရှေ့မှာတော့ အလှူခံခြင်း သည်းခံပါ ရေးပြီး နတ်နဲ့ ပတ်သက်ရင် မျက်စိစုံမှိတ် အကုန်ကျခံတဲ့မိန်းမ ”

“ ဒါတော့ သူ့ယုံကြည်ချက်ပဲလေ ။ နေ့လယ်နေ့ခင်း တစ်အောင့်တစ်နား သွား ကြည့်ရအောင် ။ နှစ်လုံး ၊ သုံး လုံး ဂဏန်းလေး ရလိုရငြား ”

“ နတ်တွေ ပေးတာလည်း မှန်ချင်မှ မှန်တာပါဟယ် ”

“ အို တစ်နတ်နဲ့ တစ်နတ် တူတာမှ မဟုတ်တာ ၊ မှန်တဲ့ နတ်လည်း မှန်ပါတယ် ”

“ အကြားတွေ ယုံပြီး ထိုးရလွန်းလို့လည်း မွဲနေပြီ မှုံရီ ရေ ၊ ဒီနေ့မနက်တောင် ဘာဟင်းမှ မချက်နိုင်ဘူး ။ ငါးပိရည်လေးနဲ့ ဖြစ်သလို စားရမှာ ”

“ ညည်းပဲ အပြောကောင်း ၊ ကျုပ်လည်း ဘာထူးမှာလဲ ။ ခြံစည်းရိုးက ကင်ပွန်းရွက်လေး ခူး ငါးပိမပါ ဘာမပါကျိုလိုက်ရတာ ။ ကလေးတွေတောင် ကျောင်းမုန့်ဖိုးမပေးလိုက်နိုင်ဘူး ၊ မနည်းချော့မော့ လွှတ်ရတယ် ။ ဘဝတွေများ ပြောကို မပြောချင်ပါဘူး ”

မှုံရီက အပျိုပီပီ ကလေးအတွေး မကုန်သေး ... ။

“ နတ်ပွဲတိုင်းတော့ ပိုက်ဆံတွေကြဲတယ်နော် ။ အို သွားမယ် ၊ သွားမယ် ၊ ဘာဖိုးလေးပဲရရ ”

“ အမယ်လေးဟယ် ငါတို့ဆင်းရဲသားတွေဘက် ကြဲတာ ငါးဆယ်တန် ၊ တစ်ရာတန် ဒီလောက်ပါပဲ ။ သူတို့ သူဌေးတွေဘက်သာ ငါးရာတန် ၊ တစ်ထောင်တန် အကြီးကြီးတွေ ကြဲတာ ။ တော်တော် မျက်နှာလိုက်တဲ့ နတ်တွေ ဟွန်း ”

မနိုင် က ကွမ်းလေးတစ်ယာကောက်ဝါးရင်း ဗျစ်ခနဲ တစ်ချက်ထွေးကာ ...

“ ဟဲ့ ဟဲ့ သူတို့နတ်ဧည့်သည်တွေကို ကျွေးတာမွေးတာ မြင်ဖူးလား ။ တကယ့် ရှယ်နော် ၊ တကယ့်ရှယ် ။ ကြက်သား ၊ ဘဲပေါင်း ၊ ငါးသလောက်ပေါင်း ၊ ငံပြာရည်ကြော် ၊ ပုစွန်ချဉ်သုပ် အို စားပွဲပေါ်မှာ စုံနေတာပဲ ။ ပြောရင်းတောင် သွားရည်ယိုလာပြီ ။ တစ်နေ့ကုန်ကျစရိတ်က နည်းမှာ မဟုတ်ဘူး ။ သုံးရက်ကြီးများတောင် ဆိုတော့ တွက်သာကြည့်ပေတော့ ”

“ အဲဒီငွေတွေကို ကျွန်မတို့လို ဆင်းရဲသားတွေ လာ လှူရင် ကောင်းမယ်နော် ”

“ လှူပါလိမ့်မယ် အားကြီးကြီး ”

“ နှစ်တိုင်း နတ်ကလို့ စီးပွားတက်တာလည်း ပြော ဦးလေ ”

“ အို ကိုယ်လုပ်လို့ ၊ နောက်ပြီး ကံထနေတုန်းမို့ ဖြစ်တာပါ ကောင်မရယ် ။ သူတို့လင်မယားနှစ်ယောက် စလုံး လူလည်ကြီးတွေ ၊ ငွေသာ ရမယ်ဆို ဘယ်နေရာက ရရ အကုန် ယူတာ ။ ဘယ်သူ့ မျက်နှာမှ ထောက်တာမဟုတ် ဘူး ၊ ပြောလိုက်ရင်လည်း အားမနာ လျှာမကျိုး ”

“ ဘာပဲပြောပြောလေ သူတို့ဘဝတွေကို အားကျတာ အမှန်ပဲ ။ နတ်ပွဲလာတဲ့ သူဌေးမတွေ ဝတ်စားလာတာ ကြည့်ပါလား ၊ အကောင်းစားတွေ ။ စိန်တွေရွှေတွေ ဆိုတာများ ညွတ်ခဲနေတာပဲ ။ လာတော့ ကိုယ်ပိုင်ကားနဲ့ ၊ အခြွေအရံနဲ့ ။ နတ်ဆက်ဖို့ ဝယ်ခြမ်းလာတဲ့ ပစ္စည်းကတင် နည်းတာ မဟုတ်ဘူး ။ ဘာတွေ လုပ်ပြီး ဒီလောက်တောင် ကြီးပွားနေကြသလဲ မသိဘူး ”

မနိုင်က နှုတ်ခမ်းလေးကို မဲ့ရွဲ့လိုက်ပြီး ...

“ အဲဒါ ခတော်နီခရိုတွေလေ ”

“ ဘာလဲ ခတော်နီခရို ဆိုတာ ”

“ အ,လိုက်တာ ၊ အဲဒါ ခရိုနီကတော်တွေလို့ ပြောတာဟဲ့ သိပြီလား ”

“ ငါထင်ပါတယ် ။ အာဏာတွေ ၊ အခွင့်အရေးတွေ ၊ လုပ်ပိုင်ခွင့်တွေ ခပ်များများ ရထားတဲ့ သူတွေဆီ ပိုက်ဆံတွေ စုပြုံရောက်ကုန်သလားလို့ ။ စဉ်းစားကြည့်လေ ၊ ရိုးရိုးတန်းတန်း လုပ်တဲ့သူတွေ ခုထိ ဘာဖြစ်လာသေးလို့လဲ ။ မျှော်တော့ မျှော်ရဦးမှာပေါ့  ။ အလုပ်အကိုင် ကောင်းကောင်း ၊ ဝင်ငွေ ကောင်းကောင်းနဲ့ ဘယ်အချိန်များမှ ဖြစ်လာမလဲ ဆိုတာ ။ ပြောရဦးမယ် ၊ မြောက်ပိုင်းက အဘွားကျော့ ကို သိတယ်မဟုတ်လား ။ တုန်တုန်ချည့်ချည့် တုတ် ကောက်နဲ့ သွားနေရတာလေ ။ ကနားပွဲ ကျရင်တဲ့ သူ ခြစ်ခြစ်ကုတ်ကုတ် စုထားတဲ့ ငွေလေးနဲ့ နတ်ရေစင်ဖိုး ဆက်ပြီး မင်းကြီးမင်းလေးကို တိုင်တည်ပြီး ပြောရဦးမယ်တဲ့ ။ သူ့အိမ်လေး မဖျက်ရဖို့တဲ့ လေ ။ စိတ်မကောင်းလိုက် တာ ”

မနိုင့် စကားကြောင့် ဒေါ်ထားရော မှုံရီ ပါ တဒင်္ဂ ကြက်သေသေသွားရ၏ ။

••••• ••••• •••••

၄ ။

လေပြည်နုနုလေးက ချိုချို့ ဆံနွယ်လေးများကို တို့ထိ ကျီစယ်သွားသည် ။ သူမ နှင့် ကိုချမ်း အတူထိုင်နေသော နေရာလေးမှာ အိပ်မက်ထဲကလို ချစ်စရာကောင်းနေသည် ။ လူရှင်းသော ကတ္တရာလမ်းလေး ရှိသည် ။ လမ်း တစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် ကံ့ကော်ပင်တို့ စီတန်းတာ ခပ်စိပ်စိပ် ရှိနေသည် ။ လမ်းပေါ်သို့ နေပြောက်ပင် မထိုး ။ ခုံတန်းလျားလေးတွေ ရှိသည် ။ တစ်ခါတစ်ရံ ကိုယ်ပိုင်ကား တစ်စီးတလေ ဖြတ်သန်းသွား သည် ။ ချိုချိုက အူလှိုက်အသည်းလှိုက် ရယ်မောလိုက် ၏ ။

“ ဘာရယ်တာလဲ ချို ”

“ အဲ့ဒီ အခြောက်ကောင်က သူ့ဘဝဟာ ကိုချမ်းပါတို့ ၊ မခွဲနိုင်ပါဘူးတို့ ပြောနေတော့ မရယ်ချင်ဘဲ နေပါ့မလား ။ ဟား ... ဟား ”

“ အလကားပါကွာ သူတို့ပါးစပ်ထဲ ရှိတာ လျှောက်ပြောနေတာ ။ ဘာပဲပြောပြောလေ သူတို့ ကြိုက်တဲ့ ပုံစံအတိုင်း နေပေးရင် ကိုယ်ပူဆာသမျှ အကုန် ရတာပဲဥစ္စာ ”

“ သူတို့မှာလည်း ဝဋ်ကြွေးပဲနော် ”

“ ဝဋ်ကြွေးလုပ်မနေနဲ့ သူတို့က လူလည်တွေ ၊ ပါးတာမှ လှစ်လှစ်လေး ။ ခိုင်းတာပြုတာလည်း ထောင့်ကို စေ့နေတာပဲ ။ အချော့ကြိုက်တွေ ၊ အယုယခံချင်တဲ့ကောင်တွေ ။ ဘာမဆို ရသမျှ အကုန် လိုချင်တာ ။ ဒါကြောင့် ဒီဘဝ က ရုန်းထွက်နေချင်ပြီလို့ ချို့ ကို ပြောတာပေါ့ ။ ကောင်း ကောင်းနေ ၊ ကောင်းကောင်း စားနေရပေမဲ့ မိန်းမအတုတွေ နဲ့ ဆက်ဆံရတာ ကြာတော့ စိတ်ပျက်လာပြီ ”

အမှန်စင်စစ် ချိုချိုမှာ နယ်သူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဒုက္ခမျိုးစုံ ကြုံတွေ့နေရသော မိသားစုအရေးကို ဖေးမနိုင်ရန် မြို့ကြီးပြကြီး၏ ပရိယာယ်ကျယ်ကျယ် ၊ ဧရိယာ နယ်ထဲသို့ မျက်ကန်းတစ္ဆေ မကြောက် ဝင်ရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည် ။ စက်ရုံမျိုးစုံ သူမ ကျင်လည်ခဲ့ဖူးသည် ။ အခြေ အနေ မကောင်း ။ ရလိုသော ဆန္ဒက ကြီးမားနေသည်ဟု ပြောချင်ပြော ၊ ထိုမျှသော လစာလောက်နှင့်တော့ သူမ အဖို့ တွက်ခြေ မကိုက် ။ ဆံပင်ညှပ် ဝင်သင်သေးသည် ။ စိတ်မရှည်သော သူမ အတွက် အောင်မြင်စွာ ဆုတ်ခွာလာခဲ့ရသည် ။

တချို့က တစ်ဖက် နိုင်ငံတွင် အလုပ် သွားလုပ်ပါလား ၊ ဆက်သွယ်ပေးမည် ဟု ပြောဖူးသည် ။ သူမ ဒီလောက်ထိ မညံ့ပါ ၊ အရောင်းစားတော့ မခံနိုင် ၊ ဗဟုသုတတွေ ရှိသင့်သလောက် ရှိနေပြီ မဟုတ်လား ။ နောက်ဆုံး KTV တစ်ခုတွင် ဝင်လုပ် လိုက်သည် ။ အဆို မကောင်းသော်လည်း အပြုအစု အယုယကောင်းသည်ဟု လူသိ များလာသည် ။ မျက်နှာလေးက ချစ်စရာကောင်းသည် ဟူသော ပုရိသတို့၏ အမှတ်ပေးခြင်း ခံလာရ သည် ။ ဝင်ငွေကလည်း မဆိုး ၊ ရင်ခွင်တစ်ခုနှင့် တစ်ခု ကြား သူမ လက်ဖျားပေါ်သို့ ရောက်လာသည့် ငွေစက္ကူ တွေက နောက်ပိုင်းရှိ သူမတို့ မိသားစုလေးကို ကောင်းစွာ ထောက်ပံ့နိုင်သည် ။ မချစ် သော်လည်း အောင့်ကာနမ်း ဆိုသလိုပင် တစ်ခါတစ်ရံ အောင့်ခဲ့ရပေါင်း များလာ သောအခါ အသက်ပင် ထွက် သွားမလား ထင်ရ၏ ။ သို့ သော် မတတ်နိုင် ၊ ငရဲဖြစ်မှ တော့ ပြာပူကြောက်နေလို့ မဖြစ်

တစ်ရက် ကိုချမ်း KTV သို့ ရောက်လာရင်းမှ ချိုချို နှင့် ငြိသွားသည် ။ ချိုချို့ အကြောင်းကို သိနေသော်လည်း ဘာကိုမှ ဂရုမထားနိုင်အောင် တွယ်တာသွားခဲ့သည် ။ ဖြစ်နိုင်လျှင် ချိုချို အား ထိုဘဝမှ ကယ်ထုတ်ချင်သည် ။

“ ခုမှ သတိရတယ် ။ ကိုယ် မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ တွဲနေမှန်း သူ သိသွားတယ် ။ ဘာပြောကောင်းမလဲ ၊ ဒေါသူပုန်ထတော့တာပေါ့ ။ ကိုယ့်မှာ မျက်စိစုံမှိတ်ပြီး အပြတ်ကို ငြင်းလိုက်ရတာ ဖတ်ဖတ်ကို မောလို့ ”

“ သတိလည်း ထားဦး ၊ တော်ကြာ စကေးပါစာ မိသွားဦးမယ် ”

“ စိတ်မပူနဲ့ ဒီကောင်ကြီး ကိုယ့်ကို အဲသလောက်ထိ မလုပ်ရဲဘူး ။ တကယ်လို့ မတော်တဆ ချို နဲ့ ဝင်တိုးရင်လည်း သူငယ်ချင်းတွေလို့ပဲ ပြောမယ် ၊ ကြားလား ။ ကိုယ် ခုတလော စိတ်တွေ တော် တော် ညစ်နေတယ်ကွာ ။ စိတ် တွေက ချို့ဆီကိုပဲ တစ်ချိန် လုံး ရောက်နေတာ ၊ ချိုနဲ့ ကိုယ် အတူတူ နေချင်လှပြီ ကွာ ”

“ ချိုလည်း ကိုချမ်းနဲ့ အတူတူနေချင်လှပါပြီ ၊ ဒါပေမဲ့ အခုလုပ်နေတဲ့ ဆိုင်က ဆိုင်ရှင်နဲ့ အကြွေးတွေ မပြတ်သေးလို့ ”

“ ဒါလည်း ဘာခက်တာ မှတ်လို့ ချိုရယ် ကိုယ်တို့နှစ် ယောက် ဟိုအခြောက်ကြီးဆီ က ပစ္စည်းတွေ မ,ပြီး လစ်ကြမယ်လေ ”

“ ဟင် လွယ်ပါ့မလား ”

“ သူ့အထာတွေ ကိုယ် သိတယ် ၊ တစ်ချက် ကြံလိုက်ရင် ပြီးပြီ ။ ချို့ဘက်ကသာ သေချာအောင်လုပ် ”

“ ချိုက ကိုချမ်းကို အားကိုးရမှာ ၊ ကိုချမ်း ဘက်က သေချာရင် ပြီးတာပဲ ”

“ ဒါဆို ဒီလိုလုပ် ။ မနက်ဖြန် နတ်ကနား ရှိတယ် ၊ စိန်ပန်းမြိုင်ရပ်ကွက်ထဲမှာ ။ အဲဒါ ပြီးတာနဲ့ နောက်နေ့ ကိုယ်တို့ လစ်ကြမယ် ၊ ရသမျှ ငွေတွေနဲ့ ပျော်လိုက်ကြမယ်ကွာ ။ ကဲလိုက်ကြမယ်ကွာ ”

“ ကျန်ခဲ့မယ့် ဘဲကြီးတော့ ဘယ်လိုနေမလဲ မသိဘူး ”

“ ဘယ်လိုနေနေကွာ ၊ အဲ့ဒီအခါကျ သူ့အကြောင်းတွေ ခေါင်းထဲက အလိုလိုပျောက် သွားမှာ ”

ကိုချမ်းက ရယ်ရယ်မောမောနှင့် ချို့ပခုံးလေးကို သိုင်းဖက်ထားလိုက်မည် အပြု ...

အနီးအပါးသို့ ထိုးဆိုက်လာသည့် TAXI ကားတစ်စီး ၊ ကားတံခါး မြန်မြန်ပွင့်သွားသည် ။ အတွင်းမှ ဆင်းလာသူမှာ မာမီဦးနှင့် အခြောက်ကောင်လေးတစ်ယောက် ။

“ ဟဲ့ကောင် ”

မာမီဦး၏ မျက်လုံးတို့မှာ နဂါးတစ်ကောင်လို နီစွေးလျက် ဒေါသအခိုးအငွေ့တို့က အလျှံတညီးညီး ။ ရုတ်တရက်မို့ နှစ်ယောက်စလုံး လန့်သွားကြသည် ။ ထင်မထားသော အဖြစ်မို့လား ။

"နင် ခုတော့ ဘာငြင်းချင်သေးလဲ ၊ ပြောစမ်း မသာကောင် ။ နင် ငါ့ကို လိမ်နေတာ ၊ ညာနေတာ ။ ခု နင့် ဇာတိတွေ ပေါ်ပြီလေ ။ ဒီကို လာခဲ့စမ်း ၊ ဒီကိုလာခဲ့စမ်း ။ သ,တ်ပစ်မယ် ”

ကိုချမ်းက ချိုချို ဘက် လှည့်ကာ မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြလိုက်သည် ။ လောလောဆယ် ရုပ်ရှင်ရိုက်ပြတော့မည် ဆိုသည့် သင်္ကေတ ။ သူမကလည်း ချက်ချင်း သဘောပေါက်ပါသည် ။

“ ခင်ဗျား ဘယ်လိုဖြစ်နေတာလဲ အော်ကြီးဟစ်ကျယ်နဲ့ ၊ ဒါ ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းဗျ ”

“ သူငယ်ချင်းဆို ဒီလို နေရာမျိုး တွေ့ရသလားဟဲ့ သေနာရဲ့ ၊ မျိုးမစစ်ရဲ့”

“ ခင်ဗျားရူးနေလား ။ ဟိုမှာလူတွေ ၊ ဟိုမှာကားတွေ ။ ချုံပုတ်ထဲ ထိုင်နေကြတာ မဟုတ်ဘူး ၊ လူမြင်ကွင်းမှာ ထိုင်နေတာ ၊ ရိုးရိုးသားသား ထိုင်နေတာ ။ ခင်ဗျား မဟုတ် တာတွေ မစွပ်စွဲနဲ့ ”

မာမီဦးမှာ ဇာတိစိတ်တွေ တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာကာ ပုဆိုးနှစ်ဖက်ကိုမ ခါးထောက်လိုက်ပြီး ...

“ အမယ်လေးတော် သူခိုးကများ လူကို လာဟစ်လို့ ။ ကြားလို့မှ ကောင်းကြသေးရဲ့လား အရပ်ကတို့ရေ ၊ ကြားလို့မှ ကောင်းကြသေးရဲ့လား ”

ခုနစ်သံချီ ဟစ်တော့သည် ။ ကတုန်ကယင်နှင့် အသားတွေ တဆတ်ဆတ် တုန်နေပြီမို့ ယခုမှ တကယ့် နတ်ဝင်လေသည်လား မပြောတတ် ။

“ ခင်ဗျား အော်ကြီးဟစ်ကျယ် လုပ်မနေနဲ့ဗျာ ၊ ခင်ဗျားကိုယ်ခင်ဗျား မရှက်ဘူးလား ။ ခင်ဗျား မရှက်ပေမဲ့ ကျုပ်ရှက်တယ် ”

မာမီဦး က ချိုချို ဘက် လှည့်လိုက်သည် ။ ချိုချို ကတော့ မထီမဲ့မြင် ပုံစံလေးနှင့်သာ ။

“ ဟဲ့ကောင်မ သူ ပြောတာတွေ အမှန်တွေပဲလား ”

“ ရှင့်မှာ နားမပါဘူးလား ၊ နားပါရင် ကြားမှာပေါ့ ။ ရှင်ဟာလေ တော်တော် အဆင့်အတန်း မရှိတဲ့လူ ။ အမှန်တရားကို သေသေချာ ချာ မစုံစမ်းဘဲ အလကားနေ ဒေါသဖြစ်နေတာ သိပ် အောက်တန်းကျတယ် ”

“ ဘာပြောတယ်   တဲ့ ကောင်မ ၊ ငါ့ကိုများ သိပ်အောက်တန်းကျသလေး ဘာလေးနဲ့ ။ ငါ့ကို ဘာကောင်မမှတ်နေလဲ ။ စကားကို ဆင် ခြင်ပြောနော် ပါးကွဲသွားမယ် ”

“ ရှင် လုပ်ရဲ လုပ်ကြည့်ပါလား ၊ ငြိမ်ခံနေမယ်လို့ ထင်နေလား ”

ဒေါသတွေ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်သွားလေပြီ ။

“ ဒီကောင်မတော့ ဟယ် ”

အခုအချိန်မျိုးတွင် ကျားနဲ့ဆင် လယ်ပြင်မှာ တွေ့ရတွေ့ရ ၊ ဘာကိုမှ မှုမှာ မဟုတ်သည့် မာမီဦး ။ သူ ရှေ့သို့ တိုးရန် ဟန်ပြင်လိုက်စဉ် အတူပါလာသော အခြောက်ကောင်လေးမှာ သည်းသည်းလှုပ်လှုပ် လက်မောင်းကို ဖမ်းဆွဲနေရ၏ ။ ကိုချမ်း သည်းမခံနိုင်တော့ ။

“ ခင်ဗျား ပြောရင်းပြောရင်း လွန်လွန်းလာပြီနော် ၊ ကျုပ် စိတ်တိုလာပြီ ။ ဘာမှ မဆိုင်တဲ့လူ တစ်ဖက်သားကို ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ ။ ခင်ဗျားရဲ့ ကနားအသိုင်း အဝိုင်းမှာသာ လူလည်ကျလို့ ရမယ် ၊ အပြင်မှာ ဒါမျိုး လုပ် လို့မရဘူး ။ ချိုချို နင် ပြန်တော့ဟာ အခုလို အထင်လွဲအမြင်လွဲ ခံရတာ ငါ စိတ်မကောင်းပါဘူး ။ တော်ပြီဟာ နင်နဲ့ ငါလည်း နောက် ဘယ်တော့မှ မတွေ့တော့ဘူး ၊ ဆက်လည်း မဆက်သွယ်နဲ့ ။ ဆက်ပြီး ခင်မင်နေလည်း နင်ပဲ အမြဲစိတ်ဆင်းရဲနေရမှာ ”

ကိုချမ်း၏ အမူအရာတွေက အပိုအလိုမရှိ ကွက်တိကောင်းနေပါသည် ။ ချိုချို ကလည်း ခေသူ တစ်ယောက်တော့ မဟုတ်ပါ ၊ မှင်သေသေဖြင့် ...

“ သွားမှာပါ သွားမှာပါ ၊ ဒီကလည်း ဒီလို တဏှာရူးတွေနဲ့ ခဏလေးတောင် စကားပြောချင်တာ မဟုတ်ပါဘူး ”

မာမီဦးမှာ ဖိနပ်ချွတ်လျက် ပါးရိုက်ရန် ဟန်ပြင် လိုက်ကာ ...

“ ဟဲ့ကောင်မ ဘာပြောတယ် ။ ဒီနားလာစမ်း ၊ ဒီနား လာစမ်း ။ သတ္တိရှိရင် ဒီနား တိုးလာခဲ့စမ်း ”

“ ချိုချိုရယ် တောင်းပန်ပါတယ် ၊ ပြန်ပါတော့ဟာ ”

ချိုချို မှာ မာမီဦး ကို အော့နှလုံးနာစရာ အကြည့် တစ်ချက် ကြည့်လျက် နှုတ် ခမ်းလေးမဲ့ကာ လှည့်ထွက် သွားသည် ။ သူ ကိုချမ်း ကျောပြင်ကို တဒုန်းဒုန်းထုလျက် ...

“ ဒါ နင်မွှေးတဲ့ မီးဟဲ့ ။ နင်မွှေးတဲ့မီး ”

“ ကျုပ် ဘာမွှေးလဲ ၊ ခင်ဗျားပဲ မနေနိုင် မထိုင်နိုင် လိုက်လာပြီးတော့ ”

“ နင့်ကို စိတ်မချလို့ လိုက်လာတာပေါ့ဟဲ့ သေနာရဲ့ ။ မနက်ဖြန်ဆို ကနားတက်ရတော့မှာ ၊ ဝယ်ရခြမ်းရမှာတွေ နင် မသိတော့ဘူးလား ။ ငါ့ကိုတောင် အရေးမစိုက်တော့ဘဲ နင်က ဒီမှာ အလေလိုက်နေတာလေ ။ ပြောစမ်းပါဦး ”

“ တော်ပြီဗျာ တော်ပြီ ။ ကားပေါ်တက် ၊ အိမ်ပြန်မယ် ”

“ လေလို့တေလို့ အားရတော့ အိမ်ပြန်မယ်ဖြစ်ပြီပေါ့လေ ”

“ စကားများလိုက်တာဗျာ ။ လာစမ်းပါ ”

သူ လက်တစ်ဖက်ကို ခပ်ကြမ်းကြမ်းဆွဲကာ ကားဆီသို့ ခေါ်လာခဲ့သည် ။ ထို့နောက် ရှေ့ခန်းထဲ ထိုးသွင်းကာ ကိုချမ်းက ကားနောက်ခန်းထဲ ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး တံခါးကို ဂျိမ်းခနဲ ဆောင့်ပိတ်ပစ်လိုက်၏ ။ ကားလေး ထွက်ခွာရာတစ်လျှောက် သူ တစ်ခုပဲတွေးသည် ။

“ ဒီ သုံးလေးရက်အတွင်း ကျုပ် ခင်ဗျားကို မျက်နှာချို သွေးပြီး သည်းခံလိုက်ဦးမယ် ။ နတ်ကနား ပြီးတာနဲ့ ခင်ဗျား ချမ်းသာသမျှ ပစ္စည်းတွေ ပြုတ်ပြုတ်ပြုန်းပြီသာ မှတ် ပေတော့ ”

••••• ••••• •••••

☐ နိဂုံး

စိန်ပန်းမြိုင်ရပ်ကွက် အတွင်းမှ ကနားပွဲကြီးက ခြိမ်ခြိမ့်သဲသဲ ကျင်းပလျက် ရှိ၏ ။ အားလုံး၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အပြုံးတွေ တပ်ဆင် ထားကြသည် ။ မြူးကြွလျက် ၊ မော်ကြွားလျက် ၊ သွက်လက်နိုးကြားလျက် ...

ယောကျ်ားဖြစ်သူ၏ မဟာစီမံကိန်းကြီး အောင်မြင်ရန်ငွေကုန်ကြေးကျခံလျက် ကနားပေးနေသည့် ဒေါ်သီတာ ၊ အရှိန်အဝါလေး တစ်ခု လွှဲလျှင် အကြွေးတွေ ပတ်လည်ဝိုင်းနေသည့် မာမီဦး ၊ အနုပညာပါရမီ အခံလေး ကောင်းသော်လည်း နှစ်လုံး သုံးလုံးနှင့် လောင်းကစားတို့တွင် နွံနစ်နေကြသော ဆိုင်းဆရာလင်မယား ၊ ဘယ်နေ့ အိမ်လာဖြိုမလဲဟု ရင်တမမနှင့် ထိတ်လန့်နေရသော ရပ်ကွက်သူရပ်ကွက်သားများ ၊ မျက်ခုံးမွေးပေါ် စင်္ကြံလျှောက်နေသော ကိုချမ်း ၊ ဘဝပျက်နေရှာသော ချိုချို ။

အပြုံးတုများ၏ အထက်ပိုင်း မျက်ဝန်းများကို အသေအချာ ဖတ်ကြည့်လျှင်တော့ လိုအပ်မှုများ ၊ တောင့်တမှုများ ၊ ရမ္မက်များ ၊ ဆာလောင်မှုများ ၊ စိုးရိမ်ထိတ်လန့် မှုများ ၊ အကြောက်တရားများ ၊ ကြီးပွားချမ်းသာလိုမှုများ စသဖြင့် ပုံရိပ်တို့ကို အထင်းသား ၊ အစင်းသား ပုံဖော်နိုင်မည်သာ ဖြစ်ပါ၏ ။

ထမင်းတစ်နပ်ချင်း ၊ ဟင်းတစ်ခွက်ချင်း တူလျှင်တောင် အလွှာချင်း ကွာခြားသွားသည့်အခါ အမျိုးအမည်များ ရသများ ကွာခြားကွဲပြား သွားပါလိမ့်မည် ။ ဒါသည်ပင် လူတစ်ယောက်ချင်းစီ၏ ဖြစ်တည်မှုလား ၊ လူတစ်ယောက်ချင်းစီ၏ ဘဝတန်ဖိုးလား ၊ လူတစ်ယောက်အတွက် တကယ် ဖြစ်သင့်သည့် ပြဋ္ဌာန်းချက် အစစ်အမှန်တွေလား မသေချာလှပါ ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ လူ့ဘဝဇာတ်ခုံမှ လူများသည် နောက်ဆုံးထွက်သက် ထိတိုင် လောဘအော်ပရာ ၊ ဒေါသပြဇာတ် နှင့် မောဟနှစ်ပါးခွင်တို့ကို အနက်ရင့်ရင့် တစ်ညတာလုံး မမောနိုင် မပန်းနိုင် ကပြအသုံးတော်ခံနေကြဦးမှာပင်ဖြစ်၏ ။

⎕ ဒေါင်းနေမင်း
📖ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း
      ဇွန် ၊ ၂၀၁၄

မန်နေဂျာ

 

❝ မန်နေဂျာ ❞
   ( ပီမိုးနင်း )

မောင်မြသည် အမြင်အားဖြင့် အလုပ်၌ အထူး စိတ်ဝင်စားသော စာရေးတစ်ယောက် ဖြစ်၏ ။ နံနက် တိုက်တံခါး ဖွင့်လျှင် ဖွင့်ခြင်း ပထမဦးဆုံး တိုက်ထဲသို့ ရောက်သူမှာ မောင်မြ ဖြစ်လေ၏ ။ သူဌေး ဦးဘိုးဆိုင် သည် မိမိ၏ အလုပ်သမား စာရေးများအား အလုပ်ကို ကြိုးစားကြရဖို့အကြောင်း ၊ အလုပ်တိုက် အကျိုးများလျှင် အားလုံး အလုပ်သမားများ အကျိုးခံစားကြရဖို့ အကြောင်း ၊ အလုပ်တိုက်၏ အကျိုးစီးပွားကို မိမိတို့ ကိုယ်တိုင်၏ အကျိုးစီးပွားကဲ့သို့မခြား သဘောထားကြမှ အားလုံး မိမိတို့ ကိုယ်တိုင်၏ အကျိုးစီးပွား ပြီးမြောက်နိုင်ဖို့ ရှိကြောင်း စသည်များကို အလုပ်သမား အားလုံးတို့အား အခန့်သင့်သည့် အခါတိုင်း ပြောလေ့ရှိ၏ ။

ဦးဘိုးဆိုင်မှာ ဂျာမန် ၊ ဂျပန် ၊ အင်္ဂလိပ် ၊ အမေရိကန် ၊ အိန္ဒိယ စသည့် တိုင်းပြည်များက ကုန်ပစ္စည်း အသုံးအဆောင်များကို တင်သွင်းကာ ဦးဘိုးဆိုင်ကုမ္ပဏီ ဟူ၍ ဖွင့်လှစ်တည်ထောင်ခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်း နှစ်ဆယ်ကျော် အတွင်း စာရေးပေါင်း နှစ်ရာကျော် အသုံးပြုရသော ထင်ရှားကျော်ကြားသည့် မြန်မာပိုင် တိုက်ဆိုင်ရှင် တစ်ဦး အခြေအနေသို့ ရောက်ခဲ့လေ၏ ။

မိမိကိုယ်တိုင်လည်း ရှေးရှေးက ပျက်စီးသွားခဲ့ဖူးသော မေဆင်တိုက်ဆိုင်ကြီး၌ စာရေးအလုပ်ကို လုပ်ခဲ့ပြီးနောက် အရောင်းအဝယ် အလုပ်များကို တတ်မြောက်ကာ စေ့စပ်သေချာခြင်း ၊ ဝီရိယရှိခြင်း ၊ သစ္စာရှိခြင်း ၊ ရိုးဖြောင့်ခြင်း အစွမ်းဖြင့် ယခု အခြေအနေသို့ ရောက်ခဲ့သောကြောင့် မည်သူမဆို တစ်နေ့သ၌ ဤကဲ့သို့ ဖြစ်မြောက် အောင်မြင်အောင် ကြိုးစားနိုင်ဖို့ ရှိကြောင်း ၊ ကြီးပွားလိုသော အလုပ်သမားမှာ မိမိ၏ အလုပ်တစ်ခု တည်းကိုသာ ဂရုမစိုက်အပ် ၊ တစ်ဆိုင်လုံးရှိသည့် အလုပ် ဟူသမျှ မိမိတာဝန်ဟု သဘောထား၍ အဘယ်ဌာန အဘယ်အလုပ်မျိုးမဆို တတ်သိနားလည်အောင် ကြိုးစားဖို့ သင့်ကြောင်း ၊ ယခု မိမိတွေ့ မြင်ရသော စာရေးအားလုံး တို့အနက် မည်သူမည်ကဲ့သို့ ဖြစ်မည်ကို အလုပ်ကို မြင်ရုံနှင့် သိကြောင်း ၊ ယခုရှိတဲ့ စာရေး အားလုံးထဲမှာ ကြီးပွားမယ့် လူတစ်ယောက်ကို ယခုကပင် မိမိ မြင်၍ ထားကြောင်း စသည့် စကားမျိုးဖြင့် အလုပ်သမား များကို အားပေးလေ့ ရှိ၏ ။

ထိုစကားများကို ကြားကြရပြီးသည့်အခါများ၌ အချို့သော စာရေးများက အောက်ပါ စကားမျိုးကို ပြောတတ်ကြလေသည် ။ ထိုစကားများသည်ကား -

“ ဘယ်သူလဲ သိရဲ့လား ။ ဟိုအကောင်ပေါ့ကွယ့် ။ မောင်မြပေါ့ ။ သူဌေးမြင်အောင် စောစော အလုပ်တက်ပြီး ညနေတံခါးပိတ်ခါနီးမှ အလုပ်ဆင်းတာကို မြင်လို့ ပြောတာ ”

“ ဒီလို ညာနိုင်မှ လောကမှာ အဟုတ်ထင်တတ်ကြတာပဲ ။ သူဌေးလုပ်သူတွေဟာ ရိုးရိုးသားသား လုပ်တဲ့ စာရေးများကိုတော့ သူတို့ ဘယ်တော့မှ မမြင်ဘူး ။ သူတို့ သဘောကျအောင် သူတို့ရှေ့မှာ မြင်အောင် လုပ်ရင် သဘောကျတာပဲ ။ ကွယ်ရာမှာ ဘယ်လိုပဲ ညာနေနေ ။ ဒါမျိုးတွေကြောင့် အရင် မေဆင်တိုက်ကြီး မှောက်သွားတာ ။ ဒီဆရာကြီးများလည်း ဟိုတုန်းက အဲဒီတိုက်မှာ စာရေးပေါ့ ။ တိုက်ကို မှောက်အောင် လုပ်ကြတဲ့ အထဲမှာ သင်းတို့ ပါတာပဲ ။ အခု ကံလေး မစလို့ သူဌေး အခေါ်ခံနေ ရလေတော့ ပြောတိုင်း တင့်တယ်တာလားကွယ် ”

“ ဒါ ထုံးစံပဲ ။ ညာနိုင်မှ သူတော်ကောင်းဆိုတဲ့ စကား အင်မတန် မှန်တာပဲ ။ တို့များတော့ ကိုယ့်အလုပ်ချိန်မှာ ရှိသမျှ အလုပ်ကို ကုန်အောင် လုပ်ထားလို့ နံနက်စောစော သူများ မတက်ခင် အရင်တက်ဖို့ မလိုပါဘူး ။ ညနေလည်း အလုပ်ကြွေးတင်လို့ နောက်ကျခံလုပ်ဖို့ မလိုပါ ဘူး ။ ဆန်ပေးမှ ဆေးရတာ ၊ ကိုယ်လုပ်လို့ ကိုယ်လခ ရတာ ။ ပိုလုပ်လို့ ပိုရတာ မဟုတ်ဘူး ။ တစ်ရက်ပျက်တော့ တစ်နေ့ တစ်နာရီ ၊ နှစ်နာရီ ပိုလုပ်ရတဲ့အတွက် တိုက်ရှင်က ကျေးဇူးတင်တာ မဟုတ်ဘူး ။ အပြစ်တင် တာပဲ ”

“ မောင်မြကို သူဌေးက သိပ်ထင်နေတာ ။ ဒီအကောင်က လူညာသက်သက် ။ ဘာအလုပ်မှ နားလည်တဲ့ အကောင်လည်း မဟုတ်ဘူး ။ တောင်စပ်စပ် မြောက်စပ်စပ် ။ ဘယ်မှာမဆို သူ ပါချင်တယ် ။ တစ်နေ့က နောက်ဖေးဘုံပိုင် ပျက်တာတောင် သူ ပါချင်တယ် ။ မျက်နှာလိုမျက်နှာရ ကု,လားတကာ ခေါ်လာပြီး ပြင်နေ တယ် ။ သူဌေးက ဒါနဲ့ တိုက်အကျိုးကို သိပ်ဂရုစိုက် တယ် ထင်နေတာ ”

“ တစ်နေ့ကလည်း မင်အိုးအဟောင်းကြီးတွေထဲက ဖင်ကပ်တွေကို လိုက်စုပြီး ပုလင်းတစ်ခုထဲ လောင်းထည့်ပြီး တစ်လမှာ မင်ပုလင်း တစ်ဒါဇင်ထက် ပိုဝယ်ဖို့ မလိုဘူး ဆိုတဲ့ စာကို သူဌေးစားပွဲပေါ်မှာ ရေးတင်ထားတယ် ။ အောက်က သူ့လက်မှတ်နဲ့ ။ ငါ ကိုယ်တိုင် မြင်ခဲ့ရတယ် ”

“ သူဌေးက ဘာပြောသလဲကွ ”

“ မသိပေါင် ။ သူဌေးမှ မရောက်သေးဘဲ ။ တွေ့ရင် ခြင်းတောင်းထဲ ဆုပ်ချမှာပေါ့ ။ ငွေပေါင်း သိန်းချီ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ သူဌေးအလုပ်မှာ မင်ပုလင်း တစ်လုံးနှစ်လုံး အကုန် သက်သာလို့ ဘာဖြစ်ဦးမှာလဲ ”

“ ဒါ သူဌေး ယုံအောင် လုပ်တာ ။ တစ်နေ့ကျမှ သူဌေး သိမယ် ။ ဒီလိုလူမျိုး သိပ်ကြောက်ရတာ ။ စောစော လာပြီး နောက်မှ ဆင်းတာ ဘာအတွက်လဲ သိရဲ့လား ။ စတိုခန်းကို မျက်စောင်းထိုးတာ ။ လစ်ရင် အကုန် သုတ်မယ်လို့ သိရဲ့လား ။ မင်းတို့ သတိသာ ထားကြည့်ကြ ။ စတိုစာရေးကြီး တစ်နေ့ သူဌေးအခန်းထဲ ဝင်သွားခိုက်မှာ စာရေးကြီး စာရင်းစာအုပ်ကို သွားပြီး ဖွင့်ကြည့်နေတာ ငါ တွေ့ရတယ် ”

“ ဟုတ်တယ် ။ ဒီအကောင် နေ့လယ်စာလည်း အစား မထွက်ဘူး ။ ဘာအကြံကို ကြံသလဲ မသိဘူး ”

ထိုအခိုက် စာရေးကြီး ရောက်၍လာပြီး ဘာ .. ဘာစတိုး ဘာဖြစ်တယ်ဟု မေးလေ၏ ။

“ ခင်ဗျား သတိထားနေ ။ နောက်တော့ ခင်ဗျား ဒုက္ခဖြစ်မှာ ။ စတိုခန်းကို သတိထား ။ ဟိုငမြ ဆိုတဲ့ အကောင် နှစ်ခါသုံးခါ ခင်ဗျား မရှိခိုက် ခင်ဗျား အခန်း ထဲက ထွက်လာတာ တွေ့ရတယ် ” ဟု တစ်ယောက်က ပြောလေ၏ ။ ဟု

“ ဟင် ... ဟုတ်လား ၊ ဒီလိုဖြင့် အရင် လက်ပတ်နာရီတွေ ပျောက်တာ သူပဲ ထင်တယ် ။ သူဌေးကတော့ ငါ့စာရင်းနဲ့ နာရီဘက် အရောင်းစာရေးကို မသင်္ကာ ဖြစ်တယ် ။ လက်စသတ်တော့ ဒီအကောင် သူခိုးပဲ ”

“ အဲဒါ သူဌေးက လူဟုတ်ကြီး ထင်ပြီး သူ့ကိုတောင် နမူနာ တင်ပြချင်သလိုလို လုပ်နေလို့ ။ ကျုပ်တို့ အားလုံး ခက်နေတာပေါ့ ။ သူ့လိုတော့ သူခိုးဉာဏ်နဲ့ မနက်စောစော အလုပ်ဆင်းပြီး ညခြောက်နာရီအထိ မထိုင်နိုင်ဘူးဗျာ့ ။ ဘောလုံးပွဲ ရှိသေးတယ် ။ စနေနေ့ ကျတော့ အခက်ပဲ ”

“ သူ့မှာတော့ ဘောလုံးပွဲလည်း မသွား ။ မြင်းပွဲလည်း မသွား ၊ ရုပ်ရှင်လည်း မကြည့် ။ အချောင်ကျိတ်ပြီး ပိုက်ဆံကို နင်း စုံမက်နေတယ် ။ လခကလေး ရှစ်ဆယ်နဲ့ သူ့မယားမှာ နီလာလက်ကောက်နဲ့ ၊ သူ့မှာ ဇာရံလက်စွပ်နဲ့ ။ ဒါတွေ သင်းခိုးလို့ပေါ့ ဘယ်က ရမှာလဲ ”

“ ဒီအကောင်ကို ဖမ်းမှ ။ ကြာကြာထားလို့ မကိုက်ဘူး ။ ငါက စတိုနဲ့ ဆိုင်တာ ။ ငါ ပထမ ဒုက္ခဖြစ်မှာ ။ ခွေ;မသား သူခိုးကို တိုက်ထဲက မြန်မြန်ကန်ထုတ်ကြမှ ဖြစ်မယ် ။ ဟော ... လာပြီ လာပြီ ၊ ရုပ်ကိုက သူခိုးရုပ် ။ မျက်နှာကလည်း ဖာခေါင်းရုပ် ၊ မချိုမချဉ်နဲ့ ။ အတွင်းကောက် ။ ဆင်ကြံကြံနေတဲ့ အကောင် ။ ဒီသူဌေးလည်း သိပ်ခွကျတဲ့ သူဌေးပဲ ။ ရွှန်းပျက်ပျက်နဲ့ ။ ဒီအကောင့် မျက်နှာကို ကြည့်ရတာ ကျက်သရေ နည်းနည်းမှ မရှိဘူး ”

“ ရွှန်းပျက်ပျက်ပေမယ့် အကောင်း မထင်နဲ့ ။ သူ့ ကိုယ်သူက မန်နေဂျာလောက် ထင်နေတာ ။ သူဌေးခန်း ထဲကများ ထွက်လာတဲ့အခါ သူဌေးထက် သူက ဂိုက် တင်းသေးတယ် ။ တစ်နေ့က သက္ကလတ် ရောင်းတဲ့ ကောင်ကလေးကို သူက သွားပြီး သြဇာ ပေးနေတယ် ။ သက္ကလတ် အလိပ်တစ်ခု စားပွဲပေါ်က လိမ့်ကျနေတာ ကောင်ကလေးက အမှတ်တမဲ့ မမြင်ဘဲ နေတာကိုး ”

“ သူ့အမေလင်ပစ္စည်း ၊ ဟိုက ဒါမျိုးကြီး ဂရုစိုက်လိမ့်မယ် ”

နောက်တစ်နေ့ စတိုစာရေးကြီးသည် သူဌေးထံ ဝင်ရောက်၍ ဒေါသနှင့် ပြောလေ၏ ။

“ သူဌေးမင်း အရင်တစ်ခါ နာရီခြောက်လုံးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျွန်တော်နဲ့ နာရီဘက်က စာရေးကို မသင်္ကာ ဖြစ်ခဲ့တာ မှတ်မိသေးရဲ့လား ”

“ မသင်္ကာ မဖြစ်ပါဘူး ။ နောင် သတိထားဖို့ ပြောရတာပါ ။ ပစ္စည်းပိုင်ရှင်ပေကိုး ။ အခု ဘာဖြစ်သလဲ ”

“ သူခိုးကို မိလို့ ကျွန်တော် လာပြောတာပါ ။ စာရေး အားလုံးလည်း သိပါတယ် ”

“ ဪ … မိသလား ၊ နာရီပဲလား ”

“ နာရီတော့ မဟုတ်ပါဘူး ”

“ နို့ … ဘာလဲ ”

“ ဘာရယ်လို့တော့ အခုချက်ချင်း မပြောနိုင်သေးဘူး ။ ကြည့်ရမှာပဲ ”

“ မကြည့်ရသေးဘူးလား ၊ ဘယ်သူလဲ ”

“ မောင်မြ ဆိုတဲ့ စာရေးပေါ့ ။ သူဌေးမင်းက အလုပ် စောစောဆင်းတာ ၊ မိုးချုပ်အောင် လုပ်တာကိုသာ သိတာပဲ ”

သူဌေးသည် အံ့သြလျက် စာရေးကြီး၏ မျက်နှာကို ကြည့်၍နေပြီးမှ -

“ ဒီအကောင် ခိုးတတ်သလား ၊ ဘာကို ခိုးသလဲ ”

“ ကျွန်တော့် စတိုခန်းထဲကို ကျွန်တော် မရှိခိုက်မှာ ဝင်တာ နှစ်ခါသုံးခါ ရှိပြီတဲ့ ”

“ ဪ .. ဟုတ်လား ၊ ဘာပြုလို့ မဖမ်းသလဲ ”

“ အရင် နာရီပျောက်တာလည်း သူပဲ ဖြစ်မှာပဲ ။ ဒီကနေ့ ညနေ ကျွန်တော်တို့ စောင့်ပြီး ဖမ်းချင်လို့ လာပြီး အခွင့်တောင်းတာပါ ”

“ ဖမ်းမှပေါ့ ။ သူခိုးကို တိုက်မှာထားလို့ ဘယ်ဖြစ်မလဲ ။ ကောင်းပြီ သဘောရှိ ။ မိရင် ဆုချမယ် ။ ဒီအကောင်ကို ထောင်ချရမှာပေါ့ ။ ဒီလိုထားလို့ ဘာဖြစ်မလဲ ”

ထိုညနေ ခြောက်နာရီ အချိန်လောက်တွင် စတိုစာရေးကြီးနှင့် အဖော်စာရေး လေးငါးယောက်တို့သည် တိုက်ခန်းအတွင်းသို့ ခြေဖျားထောက်လျက် ဝင်ရောက်၍ လာကြလေ၏ ။ ၎င်းတို့၏ နောက်၌ သူဌေးလည်း ပါ၍ လာလေ၏ ။ မောင်မြ စားပွဲ၌ မောင်မြ ကို မမြင်ကြရသော အခါ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် လက်ကုတ်ကာ စတိုခန်းဘက်သို့ သွားကြလေ၏ ။ လေးယောက်သား စေ့၍ ထားသော တံခါးမှ ကြည့်ရာ အတွင်းခန်း ဓာတ်မီးရောင်ကို မြင်ရလေ၏ ။ အတွင်း၌ မောင်မြသည် ဖောင်တိန်ပင် သေတ္တာငယ်များနှင့် တူသော အရာများကို ကိုင်တွယ် ကာ ကုလားထိုင် တစ်ခုပေါ်၌ ချတင် ရေတွက်၍ နေသည်ကို မြင်ကြရလေ၏ ။

သူဌေးလည်း ကပ်၍ ကြည့်လေ၏ ။ ထို့နောက် သက်မကြီးချကာ တစ်ကိုယ်လုံး ဆတ်ဆတ်တုန်လျက် နေလေ၏ ။ ဗြုန်းခနဲ တံခါးကို ဖွင့်၍ ဝင်ကြရာ တရားခံ သူခိုးကို လက်ရ ဖမ်းမိကြလေ၏ ။ သူခိုး ၊ ခွေးသား ကြောင်သူတော် ၊ မအေနှမ စသည်ဖြင့် ဆဲဆိုကာ လက်များကို အတင်းကိုင်ဖမ်း ညှပ်နှောင်ကြလေ၏ ။ စတို စာရေးကြီး မျက်နှာကို စေ့စေ့ကြည့်ပြီး နင်ပဲ အရင် နာရီတွေတုန်းကလည်း နင်ပဲဟု ပြောပြီး ပါးနားကို ရိုက်လေ၏ ။ မောင်မြက ပြုံးရယ်လျက် သူဌေးကို ကြည့်ကာ ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပါစေဟု ပြောလေ၏ ။

သူဌေး ။  ။ “ မင်းကို ဂါတ်ထဲ သွားလွှတ်မယ် ”

ဟု ပြောလေရာ ဝိုင်း၍ ရိုက်ကြပြန်လေ၏ ။ မောင်မြသည် တအား ကုန်ရုန်းလိုက်ရာ လွတ်၍ အသွားတွင် စတိုစာရေးကြီး၏ လက်ကို ခုန်၍ကိုင်ပြီး တွန်းထိုးလိုက်လေ၏ ။ စာရေးကြီးသည် သမံတလင်းပေါ်တွင် နောက်ပြန်လဲကျလျက် မြောမေ့၍ နေသည်ကို တွေ့ကြလေရာ ။

အားလုံး စာရေးကြီးကို ဝိုင်း၍ ထူကြ မကြလေ၏ ။ ထိုအခိုက် သူဌေးနှင့် မောင်မြသည် တစ်ယောက် မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်လျက် နေကြလေ၏ ။ စာရေးကြီးမှာ သတိမရဘဲ အတန်ကြာစွာ နေပြီးမှ သတိရ၍ လာလေ၏ ။ မ၍ ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ တင်ကြလေရာ စာရေးကြီးသည် ကုလားထိုင်ပေါ်၌ နောက်မှီကို မှီကာ မောသလို ဖြစ်၍နေလေ၏ ။

သူဌေး ။  ။ “ မင်း ဘာပြောစရာ ရှိသလဲ ။ အခု အားလုံး ပြောကြတာ မှန်နေပြီ မဟုတ်လား ”

“ အားလုံးပြောတာ မမှန်ကြောင်းကို ကျွန်တော် သက်သေပြနိုင်ပါတယ် ”

စာရေးများသည် ရှုတ်ချသော မျက်နှာထားနှင့် ၎င်းကို ကြည့်၍ နေကြလေ၏ ။

“ ဘာကို မင်းက ပြမှာလဲ ။ မင်းနဲ့ မဆိုင်တဲ့ နေရာမှာ မင်း ဘာကိစ္စ ရှိသလဲ ”

“ ကျွန်တော်နဲ့တော့ မဆိုင်ပါဘူး ။ ကျွန်တော် ကြီးပွားဖို့နဲ့ အများကြီး ဆိုင်လို့ပါ ။ ကျွန်တော် ခိုးရင် အခုလောက် ကြာကြာ စိတ်ချလက်ချ တံခါးကိုစေ့ ၊ ဓာတ်မီး ထွန်းပြီး အခုလို ရွေးချယ်ရေတွက်နေဖို့ မလိုပါဘူး ။ ဟောဟို စားပွဲပေါ်က စာရင်းစာအုပ် ကျွန်တော် ဖွင့်ထားပါတယ် ။ ဖောင်တိန်ပင်များနဲ့ ဆိုင်တဲ့ စာရင်းပါ ။ အခု ကျွန်တော့် အိတ်ထဲမှာ ဘာတစ်ခုမျှ မရှိပါဘူး ။ ဟောဟို ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ ကျွန်တော် မှတ်သားထားတာကိုလည်း ကြည့်ပါ ။ စာရင်းအရှိနဲ့ ဒီအကျန်နဲ့ စစ်ကြည့်နေတာပါ ” ဟု ပြောရာ သူဌေးသည် ကပျာကယာ စာရင်းကို သွားရောက် ကြည့်လေ၏ ။ ဖောင်တိန်ပင်များနှင့် ဆိုင်ရာ ဇယားဂဏန်းများကို တွေ့ ရလေ၏ ။ ကုလားထိုင်ပေါ်ရှိ စက္ကူစမှာလည်း ဂဏန်းနှင့် အမှတ်အသားများမှာ ဖောင်တိန်ပင် အမျိုးအစားနှင့် ပြထားသော ဂဏန်း အမှတ်အသားများ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိရ လေ၏ ။ ထိုအခါ သူဌေးသည် မောင်မြကို စဉ်းစားလျက် ကြည့်၍ နေလေ၏ ။

“ ကျွန်တော် အခုမှ မဟုတ်ပါဘူး ။ တစ်တိုက်လုံးရှိတဲ့ အလုပ်တွေကို ဒီပါ့တမင့်တိုင်း ကုန်အောင် သင်ကြား မှတ်သားဖို့ အကြံနဲ့ အလုပ်စဝင်ကတည်းက ဂရုစိုက် နေပါတယ် ။ စာရင်း မကိုက်တာတွေ ၊ အရောင်းဘက်ကို ပေးတဲ့ ပစ္စည်းများလည်း အရောင်းသမားများ စာရင်း အရ ။ စတိုက ထုတ်ပေးသမျှလည်း စာတိုစာရင်း အရ ။ ကျွန်တော် တစ်ခါတလေ ထွက်စစ်ကြည့်တော့ မကိုက်တာတွေကိုလည်း တွေ့ရလို့ အခုသာပြီး ဂရုစိုက်နေတာပါဟု ရိုးမတ်တည်တံ့ မှန်ကန်ရဲရင့် ပွင့်လင်းသော အမူအရာနှင့် ပြောလေ၏ ။

သူဌေး ။  ။ “ မကိုက်တာတွေကို မင်း ဘယ်လောက် များများ တွေ့သလဲ ”

“ အရင် နာရီများအကြောင်း မပေါ်ပေါက်မီက ဖောင်တိန်ပင် အစိတ်တန် သုံးချောင်း ပျောက်တာကို ကျွန်တော် သိရတယ် ။ သို့သော်လည်း ကျွန်တော် မပြောပါဘူး ။ သူဌေးမင်းမှာ အများကြီး အကျိုးယုတ်တော့မယ် ဆိုတာ ဒိဋ္ဌ သိရရင် သတိပေးဖို့ အသင့်ပါပဲ ။ မယုံရင် ရေမွှေးပုလင်း စာရင်းများကို တိုက်စစ်ကြည့်ပါ ။ လက်ကျန်ကိုတော့ ကြည့်ဖို့ မလိုပါဘူး ။ စာရင်းမှာ ဖျက်ထားတာ ပြင်ထားတာ ၊ မကိုက်မညီတာတွေကို သူဌေး တွေ့ရပါလိမ့်မယ် ”

စတိုစာရေးကြီးသည် ဦးခေါင်းကို ထောင်ကာ ဒေါသနှင့် ကြည့်ပြီး -

“ မညီရင် မင်း ခိုးလို့ပေါ့ ”

“ လက်ကျန်ပစ္စည်း ဘယ်လောက် ရှိတယ် ။ လျော့တယ်လို့ ပြောတာ မဟုတ်ဘူး ။ ခင်ဗျားတို့ စာရင်းမှာ လိမ်ထားတာကို ပြောတာ ။ ရောင်းတဲ့ စာရေးနဲ့ ခင်ဗျား ဘယ်လို ကျိတ်လုပ်ထားတယ် ဆိုတာကို ကျွန်တော် ပြနိုင်တယ် ” ဟု မောင်မြက ပြန်၍ ပြောရာ စာရေးကြီးသည် ဒေါသနှင့် ကုလားထိုင်မှ ထလေ၏ ။ သူဌေးက ၎င်းကို လျင်မြန်စွာ တောက်ပသော မျက်လုံးနှင့် ကြည့်ပြီး လက်ပြကာ ထိုင်၍ နေလေ၏ ။

“ ထားလိုက်တော့ ၊ မင်း ဘယ်အတွက် ဒါတွေကို မှတ်သားနေတာလဲ ”

“ ကျွန်တော် ဒီအလုပ်ကို ဝါသနာပါလို့ ။ တစ်နေ့ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ဒီအလုပ်မျိုးကို လုပ်ချင်လို့ သင်တာပါ ”

သူဌေးသည် ပြုံးလျက် စာရေးအားလုံးကို ကြည့်ပြီး “ ပစ္စည်းရှင် ၊ လူအများကို လခပေး ခိုင်းနေတဲ့ ပစ္စည်းရှင် ဆိုတာ လူကဲကို သိရတာမျိုး ။ မောင်မြ အကြောင်းကို အရင်က နည်းနည်းပဲ သိတယ် ။ အခု မင်းတို့ ကျေးဇူးကြောင့် များများ သိရပြီ ။ မောင်မြ နက်ဖြန်မှ သေသေချာချာ စကားပြောမယ် ” ဟု ပြောပြီး စတိုစာရေးကြီးကို ကြည့်ကာ “ စာရေးကြီးခေါင်းမှာ အတွင်းဒဏ်ရာ တော်တော် ပြင်းထန်ဟန် တူတယ် ။ တစ်လလောက် လခတစ်ဝက်နဲ့ ဆေးကုဖို့ အခွင့်ယူပါ ။ ဒီအတွင်းမှာ စတိုအလုပ်အကြောင်း ဘယ်သူ နားလည်သလဲ ” ဟု မေးလေ၏ ။ ထိုအခါ မောင်မြက မိမိ အကုန်ပင် နားလည်ကြောင်းပြောရာ သူဌေးက ကောင်းပြီ ၊ နက်ဖြန် သေသေချာချာ စကားပြောရအောင် မောင်မြ ဟု ပြောပြီး ထွက်သွားလေ၏ ။

နောက်တစ်နေ့ သူဌေးနှင့် မောင်မြ အခန်းထဲ၌ အတန်ကြာ စကားပြောပြီး ထွက်၍လာကြရာ စာရေးများ အံ့သြလျက် ငြိမ်၍ နေကြလေ၏ ။ သူဌေးက “ ဒီတိုက်မှာ တူမောင်လှဖေကို မန်နေဂျာအဖြစ်နဲ့ ထားခဲ့တယ် ။ အခု မောင်လှဖေ ဘိလပ်ကို ပညာသင်သွားမှာမို့ မောင်မြ မန်နေဂျာ အလုပ်တာဝန်ကို ခံရလိမ့်မယ် ။ စတိုစာရေးကြီး နေရာမှာ မောင်မြ သင့်မယ်ထင်သူ တစ်ယောက်ကို စတိုအလုပ် သေသေချာချာ သင်ပြပေးရလိမ့်မယ် ။ မောင်မြမှာ လူငယ်သော်လည်း စိတ်ဉာဏ် သဘောအရာမှာ လူကြီး မှန်ပါပေတယ် ။ သည့်အတွက် သူ့အမိန့်များကို သူဌေး အမိန့်လို သဘောထား နားထောင်ကြရမယ် ” ဟု ပြောပြီး နှစ်ယောက်အတူတူ အခန်းထဲကို ဝင်ကြလေ၏ ။

မောင်မြက သူဌေးအား သော့တစ်ချောင်းကို ပေးလေ၏ ။ သူဌေးက အံ့အားသင့်လျက် ဒါဘာလဲဟု မေးရာ-

“ စတိုခန်းသော့ပေါ့ ။ သော့တူလေ ”

“ ဘယ်က ရသလဲ ”

“ စာရေးကြီး လစ်ခိုက်မှာ သူ့သော့ကို ကျွန်တော် ဖယောင်းနဲ့ နှိပ်ယူပြီး လုပ်ထားတာပါ ။ အခု မလိုတော့ပါဘူး ။ နောင် သော့များကို သူခိုးများ မကြံနိုင်အောင် အများကြီး သတိထားဖို့ ကောင်းပါတယ် ” ဟု ပြောရာ သူဌေးမှာ မျက်လုံးပြူး၍ နေလေ၏ ။

မြ ။  ။ “ ဟောဒါက တစ်ချောင်း ၊ ဒါက အခန်းမကြီး သော့ ၊ ဒါလည်း ဒရဝမ်ကု,လားဆီက ဒီနည်းမျိုး အတိုင်း လုပ်ယူထားတာပါ ။ ကျွန်တော် ဒီတိုက်ကို ရောက်ကတည်းက တစ်တိုက်လုံးကို အစိုးရအောင် နည်းလမ်း ရှိသမျှ အကုန် လုပ်ထားပါတယ် ။ သူဌေးမင်း နောင် သတိထားဖို့ အချက်ကလေးတွေပါ ” ဟု ပြောလေရာ သူဌေးသည် တိုး၍ အံ့သြထိတ်လန့်ခြင်း ဖြစ်လျက် မောင်မြ၏ ကျောကို လက်နှင့်သပ်ကာ “ မောင်မင်းကြီး သား ကျားသနားလို့ နွားချမ်းသာတာပါပဲ ။ ဘုန်းကြီးမယ့် ယောက်ျားပဲကွယ် ” ဟု ပြောဆို ချီးမွမ်းရှာလေသတည်း ။

▢  ပီမိုးနင်း
📖 ရုပ်ရှင်လမ်းညွှန် ဂျာနယ်
      အတွဲ ၁ ၊ အမှတ် ၉
      နိုဝင်ဘာ ၂၄ ၊ ၁၉၃၃

မျက်လှည့်ပွဲလို့ ရှုမှတ်ရန်

 

❝ မျက်လှည့်ပွဲလို့ ရှုမှတ်ရန် ❞
            ( အောင်ထိပ် )

မျက်လှည့်ပွဲတစ်ခုက ပေးစွမ်းသော ရသသည် စိတ်လှုပ်ရှားအောင် ပြုလုပ်ခြင်းဖြစ်သည်ဆိုလျှင် ဟုတ်တယ်လို့ပဲ ဖြေကြဖို့ များပါသည် ။ စိတ်လှုပ်ရှားခြင်းဆိုတာ စိတ်ဂယက်ထသွားခြင်း ဖြစ်သည် ။ မျက်လှည့်ရဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားစေခြင်းထဲမှာ ပျော်စရာ ၊ ရင်ခုန်စရာ ၊ ရင်တုန်စရာ ၊ ရင်ထိတ်စရာ ၊ ရယ်စရာ ၊ ကြောက်စရာ ၊ ကြက်သီးထစရာ ၊ ချောက်ချား လွင့်မြောက်စရာ ၊ ကျောထဲစိမ့်စရာ .... စသည်ဖြင့် စိတ်ခံစားမှုတွေ အထွေထွေ အမယ်မယ် ပါဝင်မှာပဲ ဖြစ်သည် ။ တကယ်တော့ အစစ်အမှန်တရားကို မျက်မှောက်ရှုနိုင်ခွင့် မရတဲ့အတွက် မျက်လှည့်ပွဲတွေဟာ ပွဲကြည့်သူတွေရဲ့ ကြောက်စိတ်မျိုးစုံကို အဆန်းဆန်း အပြားပြားသော ပုံသဏ္ဌာန်များဖြင့် ပြန်လည်ဖော်ပြနေတတ်ကြပေသည် ။

သူ ကလေးအရွယ်တုန်းက ကြည့်ဖူးသော မျက်လှည့်ပွဲတစ်ခုက သူ့ကို ဖန်တီးပေးလိုက်တဲ့ အကြောက်တရားကတော့ ပုံစံတစ်မျိုးဖြစ်သည် ။ အင်မတန် နာကျင်နေတဲ့ ငါးတစ်ကောင်လို အသံမထွက် နိုင်အောင် ဖြစ်သွားရတဲ့ပုံစံမျိုးပါ ။ အရွယ်တော်တော်ရတဲ့ အထိ အငွေ့ မပြယ်ခဲ့ ။ ပြီးမှ ခွန်အားတွေ ပြန်နုသစ်လာသည် ။

အဲဒီမျက်လှည့်ပွဲမှာ သေသူကို ရှင်အောင် ပြန်လုပ်ပြတဲ့ ပြကွက် တစ်ခုကို ပါဝင်ခဲ့ပေသည် ။

••••• ••••• •••••

ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်သည်လည်း ဖန်တီးလိုက်သော လက်ရာ တစ်ခုထက် ပိုလွန်ကာ ပြပွဲတစ်ခု ဖြစ်ရပေမည် ။ ဒီလိုမှ မဟုတ်သေးရင် ပြပွဲ အခင်းအကျင်းတစ်ခု ဖြစ်သင့်သည် ။ ဒီပြပွဲ အခင်းအကျင်းကပင် ရှိပြီးသား ပကတိ လောကကို ဖယ်ရှားပစ်ပြီး လောကသစ်တစ်ခု နှင့် မိတ်ဆက်ပေးသည် ။ ဒီအခါ ဝတ္ထုအကြောင်း ပြောပြသူရဲ့ စွမ်းပကားနှင့် လိမ္မာမှုအပေါ် မူတည်ပြီး စိတ်ခံစားမှုက တစ်ဆင့် အသိတရား အသစ်တစ်ခုကို ပုံဖော်လက်စ ဖြစ်နေတတ်ပေသည် ။

••••• ••••• •••••

ရှင်သူကို သေအောင်သ,တ်ပြီး သေသွားသူကို ပြန်ရှင်အောင်လုပ်ပြမည့် ဆရာကြီး ဂရိတ်စိန်မိုက်ကယ် ဦးစီးတဲ့ “ ဒို့ညီနောင် ” မျက်လှည့်အဖွဲ့ကြီး သူတို့ မြို့ကလေးသို့ တကယ် ရောက်လာပါတော့မည် ။ မရောက်မီကတည်းကပင် တကယ် သတင်းကြီးနေခဲ့လေသည် ။

သူတို့ မြို့သားတွေက ရှင်သူကို သေအောင် သ,တ်တာ မဆန်းပါဘူး ။ သေသူကို ရှင်အောင်ပြန် လုပ်တာကတော့ ဘုရားလက်ထက်က သမားတော် ကြီး ဇီဝက တောင် မတတ်နိုင်တာဘဲလို့ ဆိုသည် ။ တချို့က မျက်လှည့်ပဲကွာ ညာတာပါလို့ ပြောကြသည် ။ သို့သော် သူကတော့ ဒီလိုရုံကြီးနှင့် ပြမည့် မျက်လှည့်ပွဲကို ပထမဆုံး ကြည့်ရတော့မှာမို့ ပျော်နေမိပါသည် ။ ကျောင်းမှာ အတူတူ ကြည့်ကြဖို့ သူငယ်ချင်းတွေနှင့် ချိန်းထားသည် ။ ဒါပေမယ့် မျက်လှည့် ပြတဲ့ ညကျတော့ အဖေက သူ့ကို သူငယ်ချင်းတွေနှင့် သွားကြည့်ဖို့ ခွင့်မပြု ။ ကိုယ်တိုင် လိုက်ပြပြီး အတူတူပဲ ကြည့်စေပါသည် ။

ကျောင်းရှေ့က ဖြတ်ပြီး မြို့ကလေးထဲ မျက်လှည့်ကားကြီး ဝင်လာတော့ သူရော ၊ သူ့သူငယ်ချင်း တွေပါ အားလုံး တကယ် ပျော်နေခဲ့သော်လည်း ကျောင်းဆင်းပြီး အိမ်ပြန်ရောက်လာတော့ သူ ရင်ခုန်ရလေသည် ။

မြို့ကလေးထဲမှာ ပျံ့နှံ့နေတဲ့ မျက်လှည့်အဖွဲ့ကြီးနှင့် ပတ်သက်သော သတင်းမည်းတွေအကြောင်း အမေက သူ့ကို ဆီးပြီးပြောပြသည် ။ သတင်းမည်းတွေလို့ ပြောလိုက်ခြင်းမှာ မည်းသော သတင်းတွေ ဖြစ်နေလို့ပဲ ဖြစ်ပါသည် ။

မျက်လှည့်ကားကြီး ဆိုက်လာတာနှင့် အရင်က ကျားဘမ်းပရုတ်ဆီက ရုပ်ရှင် လာပြသွားသော ဓမ္မာရုံကွင်းကြီးထဲမှာ ရွက်ထည်ရုံကြီး စထိုးသည်လို့ ဆိုပါသည် ။ ဒီကွင်းကြီးထဲမှာ ဆပ်ကပ်တွေလည်း ဝင်ဖူးသည် ။ ဝါတွင်းမှာ ဥပုသ်နေ့တိုင်း ဆွမ်းလောင်းသော ဓမ္မာရုံလည်း ဖြစ်ပါသည် ။ မျက်လှည့်အဖွဲ့ရုံကို ကာရံသော ရွက်ဖျင်စကြီးတွေမှာ လက်ဖျံရိုးနှစ်ချောင်းနှင့် အရိုးခေါင်းပုံတွေကို တစ်လံခြားလောက် တစ်ပုံ ကတ်ဆေးအနက် ( သင်္ဘောဆေး ) နှင့် ရေးဆွဲ ထားသည် ။ ဒီထက်ပိုပြီး ထူးခြားသည်မှာ အဝါရောင် ၊ ပန်းနုရောင် နဖူးစီးတွေ ၊ တိုင်ဖုံးတွေနှင့် အနီရောင် ပြည်ဖုံးကားကြီးရှိတဲ့ ဇာတ်စင်ရှေ့မှာ အလျား ၆ ပေ ၊ အနံ ၃ ပေ ၊ အနက် ၃ ပေ ကျင်းကြီး တူးထားသည်လို့ ပြောပါသည် ။

“ အဲဒီလို တူးလိုက်တော့ ဆိုင်းဝိုင်းကို ဘယ်မှာ ထားသလဲ ”

“ ဆိုင်းက ဝိုင်းကြီး မဟုတ်ဘူး ။ ခါးပြတ်ဝိုင်းလေးပဲ ။ ဇာတ်စင်ရဲ့ ညာဘက်စွယ်မှာ တင်ထားတာတဲ့ ... ”

အမေက သူ့ကို ဆက်ပြောပြနေပါသည် ။ ဒီထက် ဆိုးသည်မှာကား မြေကြီးက မာနေ၍ တူးရတာ မတွင်လို့ မြို့ကလေးရဲ့ မသာကျင်း အငှားတူးသမား ကိုစိုင်ပေါက် ကို ငှားပြီး တူးခြင်းဖြစ်သည် ။ စိုင်ပေါက် ကို တွင်းတူခ သုံးကျပ်တောင် ပေးသည့် အပြင် အရက်လည်း တိုက်သေးတယ်လို့ သူ့ထက် တစ်တန်းကြီးသော သုံးတန်းကျောင်းသား ဗိုလ်ရဲက လာပြောပြသည် ။

“ ဒါတွင် ဘယ်ကဦးမလဲကွ ။ ဘော်လီဘောပိုက်ထက် သုံးဆလောက် မြင့်တဲ့ ဝါးပိုးဝါးကြီးနှစ်လုံးကို တစ်လံလောက်ခြားပြီး စိုက်ထားတယ် ။ ထိပ်ဖျား နှစ်ခုမှာ ထစ်ပြီး ဝါးပိုးပိုင်းအတို တစ်လုံးကို တင်ထားတယ် ။ ပြီးတော့ အဲဒီ ဝါးလုံးတန်းပေါ်မှာ အုန်းဆံကြိုး တုတ်တုတ်ကြီး တစ်ချောင်းကို ကျော်ပြီး ချထားတယ် ။ ကြိုးစရဲ့တစ်ဖက်မှာ ကွင်းလျှောလုပ်ထားတယ်ကွ ”

ဗိုလ်ရဲ အပြောနှင့်ပင် သူ ရင်တုန်လာလေသည် ။ တကယ်မှာ မျက်လှည့်အဖွဲ့က ခြောက်ပေ ကျင်းကြီး တူးသည်အထိ သူ မအံ့သြသေးပါ ။ မသာတွင်း အငှားလိုက် တူးစားသော ၊ ရက်ကြာကြာ မထားချင်သည့် မသာတွေကို ဗိုက်ခွဲပေးသော ကိုစိုင်ပေါက် ကို တွေ့ ရင် အရင် ကတည်းကပင် သူ့စိတ်မှာ ရှိန်တိန်တိန် ဖြစ်နေခဲ့ပေသည် ။ သူတို့ ကလေးအုပ် ဆော့နေရင်း ဖြစ်ဖြစ် ၊ ကျောင်းသွား ကျောင်းပြန် ဖြစ်ဖြစ် ကိုစိုင်ပေါက်ကြီး လက်ဖက်ခြောက်အကြေအိတ်တွေ ဆွဲလာတာ တွေ့ရင် ၊ စပါးစက်နားက ဖွဲပြာတွေ ကျုံးနေတာ တွေ့ရင် ကလေးတွေ လောကမှာ သတင်းပျံ့သွားလေ့ ရှိသည် ။ အခုလည်း မြို့ကလေးထဲက ကလေးတွေ လောကမှာ မျက်လှည့်အဖွဲ့က ကျင်းတူးငှားလိုက်တဲ့ သတင်း ဘယ်လောက်တောင် အပြောများနေပြီလဲ သူ မသိချေ ။ အခုတော့ ကြိုးကွင်းလျှောကြီးသတင်းက လွှမ်းသွားလောက်ပြီ ။

ဗိုလ်ရဲ ပြန်သွားပြီး ခဏနေတော့ သူ့ဒေါ်လေး တစ်ဝမ်းကွဲ အန်တီစိန် ရောက်လာ၏ ။ အန်တီစိန်သည် မြို့ကလေးရဲ့ အနောက်ဘက် အစွန်ဆုံး မရမ်းကုန်း ရပ်ကွက်မှာ နေသူဖြစ်သည် ။ မရမ်းကုန်းရပ်ကွက် ဆိုသည့် အတိုင်း မရမ်းပင်အို ၊ မန်ကျည်း ၊ သရက် ၊ မလွှပင်အို စတဲ့ ပင်အိုပင်မြင့်တွေ သိပ်သိပ်ရိပ်ရိပ်နှင့် နေ့ခင်းမှာတောင် စိမ့်နေသော ရပ်ကွက်ဖြစ်သည် ။ အိမ်ခြေ ကျဲပါးသည် ။ ခြံကျယ်ကြီးတွေ ဖြစ်သည် ။ ဒီ ရပ်ကွက် အနောက်ခရို နားမှာ ပယောဂဆရာ ၊ အကြမ်း ဆရာကြီး ဦးကြာငွေ နေပါသည် ။ ရပ်ကွက် အနောက်ဘက် ချုံစပ်ဝပ်ဝပ်ကလေးတွေ ဟိုဘက်မှာ သုဿာန် ရှိလေသည် ။ တစ်မြို့လုံးက အသုဘတွေ သင်္ဂြိုဟ်သော သုဿာန်ဖြစ်သည် ။ သုဿာန်ဘေးက လမ်းအတိုင်း ဆက်သွားလျှင် ထန်းတော ရှိသည် ။ အညာသားတွေ လာပြီး ထန်းတက်ကြသည် ။ ထန်းရည်ချိုခါး ရောင်းသည် ။ ထန်းလျက် ချက်သည် ။

အန်တီစိန် သယ်လာသော သတင်းတွေက သူ့အတွက် ရင်ထိတ်စရာ ကောင်းနေသည် ။

မျက်လှည့်အဖွဲ့ထဲက လူသုံးယောက် ညနေ သုံးနာရီလောက်က အကြမ်းဆရာကြီး ဦးကြာငွေ အိမ်ထဲ ဝင်သွားတာ အန်တီစိန် တွေ့လိုက်သည် ။ သို့သော် ဆရာကြီး ခရီးထွက်နေလို့ ချက်ချင်းပြန်ထွက်လာသည် ။ အဲဒီသုံးယောက်ထဲမှာ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ဟန် တူသူက ရှမ်းဘောင်းဘီပွအနက်ကြီး ဝတ်ထားပြီး သျှောင်တွဲနှင့် ဖြစ်သည် ။ သျှောင်ကို သိမ်းပြီး ပန်းရောင် ခေါင်းပေါင်းစဖြင့် ပတ်ထားကြောင်း အမေ့ကို ပြောပြနေသည် ။

“ သူတို့သုံးယောက် အနောက်သုဿာန်ဘက် ထွက်သွားကြတယ် ။ အပိုင်းထဲက လူတွေကတော့ သုဿာန်က အစိမ်းသေသေထားတဲ့ ဂူတွေ ၊ မြေပုံတွေကို သွားဖော်တယ်လို့ ပြောနေကြတယ် မမရဲ့ ”

အန်တီစိန်က အမေ့ကို ပြောပြနေတာ သူ ကြားနေရလို့ သူ တဒိတ်ဒိတ် ရင်တုန်နေသည် ။ အဖေ ကြားသွားတော့ -

“ အစိန် မဟုတ်တာတွေ လျှောက်ပြောမနေနဲ့ ၊ ငါ့သားကို ညကျရင် မျက်လှည့် လိုက်ပြမလို့ ၊ ကလေး ကြောက်နေဦးမယ် ”

အဖေက အန်တီစိန်ကို ဟန့်လိုက်ပါသည် ။ ဒီလိုနဲ့ “ ပြန်ဦးမယ် ” ဟုဆိုကာ အန်တီစိန်လည်း ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်ဖြင့် ပြန်သွားသည် ။ အမှောင်လည်း အတော်ပျိုးလာပြီ ။ မျက်လှည့်ပွဲရုံဆီ ကလည်း ဆိုင်းသံပေးပြီး လူခေါ်နေပြီ ။ သေသူကို ရှင်အောင်လုပ်မည့် ပြကွက်အကြောင်း တကြော်ကြော် အော်နေပြီ ။

“ စောသေးတယ် ” အဖေက ပြောသည် ။ အမေက သူ့ကို သနပ်ခါးလိမ်းပြီး ခေါင်းကို အုန်းဆီ ထည့်ပေးထားသည် ။ အင်္ကျီအသစ် ဝတ်ပေးထားလို့ သူ အနေရ ကျပ်သလိုလို ဖြစ်နေသည် ။ သူ့စိတ်ကလေးမှာ ကျဉ်းကျပ်နေတုန်း “ မျက်လှည့်ပွဲက စောသေးလို့ ” ဟု ဆိုကာ ဘုန်းကြီးထွက် ဦးတေဇ ရောက်လာ ပြန်သည် ။

ဒီလူ နာမည်ကြီးနေတုန်း လူထွက်ပြီး မညိုစိမ့် နှင့် အိမ်ထောင်ကျသွားခဲ့သည် ။ သူ့ဆီတွင်လည်း မျက်လှည့်အဖွဲ့နှင့် ပတ်သက်သော သတင်းထူး တစ်ခု ပါလာပြန်ပါသည် ။

“ ညနေ ၅ နာရီလောက် မျက်လှည့်အဖွဲ့ထဲက လူတွေ ကျွန်တော်တို့ အပိုင်း ရောက်လာတယ် ။ ထန်းရည်တွေ မူးလာတယ် ပြောတာပဲ ။ အိမ်နားက ရေတွင်း နှုတ်ခမ်းပြတ်ကို ငုံ့ကြည့်သွားတယ် ။ တစ်ယောက်က ရှမ်းဘောင်းဘီအနက် ၊ အင်္ကျီအနက်နဲ့ ၊ သျှောင်ထုံးနဲ့ ။ ကျွန်တော် ခပ်လှမ်းလှမ်းက တွေ့ လိုက်ရတာ ”

ဦးလေးတေဇတို့ အိမ်နားမှာ လမ်းသုံးခွဆုံ ရှိပြီး ရှေးရေတွင်းဟောင်း တစ်တွင်း ရှိသည် ။ ရေတွင်းကတော့ အုတ်ရေတွင်းပဲ ။ သို့သော် ရေတွင်းနှုတ်ခမ်း မရှိချေ ။

“ ရေတွင်းက လမ်းဘေး ကပ်နေတာပဲ ၊ သွားရင်း လာရင်း ငုံ့ကြည့်သွားတာ နေမှာပေါ့ကွာ ။ ဒါများ ဘာဆန်းလို့တုန်း ။ ငါ့သား ကြောက်နေဦးမယ် ၊ မပြောနဲ့တော့ ”

အဖေက အသံခပ်မာမာ ပြောလို့ ဦးလေးတေဇ မျက်လှည့်ရုံဘက် ထသွားသည် ။ တစ်အောင့် ကြာတော့ “ လာ ... ငါ့သား ၊ သွားရအောင် ” ဟု ပြောပါသည် ။ ဒါကြောင့် သူတို့သားအဖ ဓမ္မာရုံကွင်းဆီ ထွက်လာကြသည် ။

“ ဒို့ညီနောင် ” မျက်လှည့် ရွက်ထည်ရုံကြီးကို အရင် ကျားဘမ်းပရုတ်ဆီ ရုပ်ရှင်လာပြတဲ့ ဓမ္မာရုံကွင်းမှာ ထိုးထားလေသည် ။ အဲဒီ ရုပ်ရှင်မှာ ရွက်ထည် ရုံထဲ ဝင်ချင်ရင် ပိုက်ဆံပေးလို့ မရ ။ ရုံပေါက်ဝနားက ကျားဘမ်းကားမှာ ပရုတ်ဆီဘူး ဝယ်ပြီး ရုံအဝင်မှာ ပြရသည် ။

အခုတော့ အဲဒီလို မဟုတ်ပါ ။ ရုံအဝင်ပေါက် နားမှာ ဘောင်းဘီအနက် ၊ အင်္ကျီအနက် ၊ ပဝါပန်းရောင်နှင့် လူကြီးတစ်ယောက်ပုံကို ထောင်ထားရာ ညနေက အန်တီစိန် နဲ့ ဦးလေတေဇတို့ ပြောတာ ဒီလူကြီးပဲ နေမှာပဲလို့ သူ တွေးနေမိလေသည် ။ ဒီ့အပြင် ရုံကို ကာထားသော ရွက်ထည်တွေပေါ်က အရိုးခေါင်း နှင့် လက်ဖျံရိုးပုံတွေကြောင့် ကျက်သရေ မရှိဘူးလို့ သူ ခံစားနေရသည် ။

မျက်လှည့်ပွဲက စလေပြီ ။ ဇာတ်စင်ပေါ်က ပြကွက်တွေသည် သူ့အတွက် ပျော်စရာ ကောင်းနေသည် ။ ရှေ့ဆုံးမှာ ထိုင်ကြည့်နေသော ခြောက်တန်းက ကိုပါကြီးကို စင်ပေါ် ခေါ်တင်သည် ။ ကိုပါကြီး စင်ပေါ်တက်သွား၏ ။ ပြီးတော့ ကိုပါကြီးကို ခေါင်းငုံ့ခိုင်းပြီး နဖူးမှာ ကန်တော့တစ်ခု တပ်သည် ။ ခေါင်းကို မျက်လှည့်ဆရာက ပုတ်လိုက်တော့ ရေတွေ ထွက်ကျလာသည် ။ ပရိသတ်က တဝါးဝါး ပွဲကျသည် ။ ကိုပါကြီးကို မျက်လှည့်ဆရာက ပိုက်ဆံငါးမူး ဆုချသည် ။ သူ ပျော်နေသည် ။ ပရိသတ်က “ ပါကြီး ” ကွ ဟု ပါကြီးကို သြဘာပေးသည် ။ ဒုတိယပြကွက် အတွက် ပရိသတ်ထဲက ကလေးတစ်ယောက်ကို ခေါ်ပြန်သည် ။ ပါကြီးက ထပ်တက်သွားရာ မျက်လှည့်ဆရာက ပြန်လွှတ်လိုက်ပြီး ပရိသတ်ထဲက မိပန်း ကို အတင်း ခေါ်သော်လည်း မိပန်း က ငိုသည် ။ ဒါကြောင့် သူ့ထက် တစ်တန်းငယ်သော သံလုံးကို ဇာတ်စင်ပေါ်သို့ ခေါ်၏ ။ မျက်လှည့်ဆရာက သံလုံးချိုင်းမှ မြှောက်ကာ ဇာတ်စင်ပေါ်မှာ တည်ထားသော တင်းတောင်းကြီးထဲ ထည့်သည် ။ တင်းတောင်းထဲ ဝင်ထိုင်ခိုင်းသည် ။ ပြီးတော့ တပည့်နှစ်ယောက်က ပိတ်ဖြူတစ်ထည်ကို ဟိုဘက်တစ်စ သည်ဘက်တစ်စ ကိုင်ပြီး တင်းတောင်းကို ကာထားသည် ။ မျက်လှည့်ဆရာက ပလွေမှုတ်ပြီး မန်းမှုတ်သည် ။ ပိတ်စကို ဖယ်ခိုင်းလိုက်ပြီး တင်းတောင်းထဲက ဆွဲထုတ်လိုက်တော့ ဧရာမမြွေကြီး ထွက်လာသည် ။ ပရိသတ် ငြိမ်သွားသလို သူလည်း ထိတ်လန့်သွားသည် ။ မျက်လှည့်ဆရာက မြွေကြီးကို သူ့ကိုယ်မှာ ပတ်ထားသည် ။ သူကတော့ သံလုံး ကိုပဲ မြန်မြန်ပြန်ရောက်စေချင်နေသည် ။ ပြီးတော့ မြွေကြီးကို တင်းတောင်းထဲ ပြန်ထည့် ၊ ခုနက ပိတ်ဖြူစနှင့် ကာသည် ။ ပိတ်စကို ဖယ်လိုက်ကာ တင်းတောင်းကို လှဲချလိုက်တော့ သံလုံး လေးဘက်ကုန်းပြီး ပြန်ထွက်လာ၏ ။ သံလုံးလည်း စပ်ဖြဲစပ်ဖြဲနှင့် ဇာတ်စင်ပေါ်ကနေ အတင်း ပြေးဆင်းလာသည် ။ ဆုချသော ပိုက်ဆံ ငါးမူး ကိုပင် မယူ ။ မျက်လှည့်ဆရာက စင်ပေါ်ကနေ ဆင်းလာပြီး လိုက်ပေးတော့မှ သံလုံး မတ်တတ်ရပ်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ရိုရိုသေသေ ယူသည် ။ ဘေးနားက လူတွေ သံလုံးကို ဝိုင်းမေးနေကြသည် ။

ဒီအခန်းပြီးတော့ ပြည်ဖုံးကားအနီကြီး ကျလာသည် ။ မျက်လှည့်လူပြက်နှစ်ယောက် ထွက်လာပြီး ဟာသတွေ ပြောသည် ။ တစ်ရုံလုံး ရယ်ကြသော် လည်း သူမရယ်မိ ။ လူပြက်နှစ်ယောက် အဓိကပြော နေတာမှာ “ ဒို့ညီနောင် ”အဖွဲ့ ရဲ့ အဓိကဆရာကြီး “ ဂရိတ်စိန်မိုက်ကယ် ” က ရှင်သူကို သေအောင် လုပ်ပြီး ရှင်အောင် ပြန်လုပ်ပြမည့် အကြောင်း ဖြစ်သည် ။

လူပြက်နှစ်ယောက် ပြန်ဝင်သွားချိန်မှာ ကန့်လန့်ကာ အနီကြီးကို ဆွဲတင်လိုက်ပါသည် ။

ဒီမြင်ကွင်းကြောင့် သူ ကြောက်လာခဲ့ပါသည် ။ လေးချောင်းထောက် ခွေးကုလားထိုင်ကိုးလုံး ပေါ်တွင် အုန်းသီးပေါ်မှာ ဖယောင်းတိုင်ထွန်းထား သော နတ်ပွဲငါးပွဲနှင့် ဖယောင်းတိုင်စိုက်ထားသည့် အရိုးခေါင်းလေးလုံးကို ကိုင်ထားသည် ။ ထို ကုလားထိုင်ရှေ့၌ ဆင်ခေါင်းခွံကြီး ချထားပြီး ဝါဆိုဖယောင်း တိုင်ကြီးကို ထွန်းထားပါသည် ။ ပြကွက်က စစချင်း မှာပင် တကယ် ကြောက်စရာ ကောင်းနေပြီ မဟုတ်လား ။

ဆိုင်းသံနှင့်အတူ ဆရာကြီး “ ဂရိတ်စိန် မိုက်ကယ် ” ထွက်လာပါသည် ။ ညနေက အန်တီစိန် နှင့် ဦးလေးတေဇတို့ ပြောတဲ့ လူကြီးပဲ ။ ရုံအဝင်ဝမှာ ထောင်ထားသော ပုံထဲကအတိုင်း ဝတ်စားထားတာ သူ တွေ့လိုက်ရ၏ ။ ခဏနေတော့ ဇာတ်စင်ဘေးနား ကနေ ရှမ်းဘောင်းဘီပင်နီနှင့် အင်္ကျီချွတ်ထားသည့် လူတစ်ယောက် ထွက်လာပြီး ခွေးခြေကိုးလုံးကို ကန် တော့သည် ။ ဆရာကြီးကို ကန်တော့သည် ။ ပရိသတ် ကိုလည်း ကန်တော့သည် ။ ဆရာကြီးက ရေစင်နှင့် ဖျန်းပေးသည် ။ ဆိုင်းက အဆက်မပြတ် တီးပေးနေသည် ။ ထို့နောက် အင်္ကျီကျွတ်နှင့် ထိုလူ တူးထားသော ကျင်းကြီးနားမှာ သွားရပ်နေသည် ။

ဒီအချိန်ကစပြီး သူ ကြက်သီးထလာခဲ့ပါသည် ။ ဒါကြောင့် သူသည် အဖေ့ရင်ခွင်ထဲ ဝင်ထိုင် လိုက်တော့သည် ။

ဇာတ်စင်ဘေး တစ်ဖက်ကနေ ကိုစိုင်ပေါက် နှင့် လူတစ်သိုက် ထွက်လာသည် ။ မျက်လှည့်အဖွဲ့သားတွေလည်း ဇာတ်စင်ပေါ်က ဆင်းလာကြပြီး ညနေက ဗိုလ်ရဲ ပြောပြသွားသည့် အုန်းဆံကြိုးကွင်းလျှောကြီး ကို ပင်နီဘောင်းဘီနှင့် လူရဲ့ ခြေထောက် နှစ်ဖက်ကို စွပ်လိုက်ကြပြီ ။

နောက်ထပ် သူ့မြင်ကွင်းထဲမှာ ပြကွက်တွေ မြန်ဆန်လွန်းနေတာပဲ သူ မှတ်မိတော့သည် ။ သူ့စိတ်တွေ ချောက်ချားလွင့်မြောက်နေခဲ့သည်လို့ပဲ ဆိုရမည် ။ ကိုစိုင်ပေါက်တို့ လူအုပ်က အုန်းဆံကြိုးစကို ဆွဲလိုက်တော့ ဆရာကြီးရဲ့တပည့် ဇောက်ထိုးပါသွားခိုက် ကြိုးစကို ပြန်လွှတ်ချလိုက်တာ ၊ အဲဒီလူ မြေကြီးပေါ် ခေါင်းနဲ့ကျတာ ... ။ တစ်ခါမဟုတ် ၊ နှစ်ခါလည်း မဟုတ် ။ လေးငါးခြောက်ခါ ။ ဆိုင်းကလည်း ဗိန်းဗောင်း တိုက်ပေးနေသည် ။ သူသည် ငိုချင်လာပြီး အဖေ့ရင်ခွင်ထဲ ခေါင်းကို ဝှက်ထားမိခဲ့၏ ။

“ ဘာကြောက်စရာရှိလဲ သားရဲ့ ။ ဒါ .. မျက်လှည့်ပဲ ။ ကြည့် ... ကြည့် ။ ယောက်ျားဆိုတာ မကြောက်တတ်ရဘူး ”

အဖေက သူ့ကို အားပေးနေတုန်းမှာပဲ ခြေထောက်က ကြိုးကွင်းကို ဖြေပြီး တပည့်ဖြစ်သူ သေသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြဖို့ ဆရာကြီး ဂရိတ် စိန်မိုက်ကယ်က ခေါ်ထုတ်လိုက်ရာ ပရိသတ်ထဲက ထွက်ကြည့်သူတွေ မနည်းပေ ။ မိန်းမတွေတောင် ပါလေသည် ။ ဆရာကြီးက သူ့တပည့် နှာခေါင်းဝမှာ ဂွမ်းစ တင်ပြီး စမ်းပြနေသည် ။ သွားကြည့်ပြီး ပြန်လာတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို အဖေက ဆီးပြီးမေးတော့ အဲဒီလူက “ ဟုတ်တယ်ဗျ ၊ တကယ်ပဲ ” ဟု ဖြေသွားသည် ။

စိုင်ပေါက်တို့အဖွဲ့က သေသွားတဲ့လူကို ကျင်းထဲ ထည့်ပြီး မြေကြီးတွေ ဖို့လိုက်ကြသည် ။ ဆိုင်းက ချွဲချွဲပျစ်ပျစ် တီးနေပြီး နှဲက ဆွဲဆွဲငင်ငင် ။ လွမ်းစရာ ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းနေတုန်းမှာ ဆရာကြီး စိန်မိုက်ကယ် က ကိုယ်တိုင် ကြပ်မတ်ကာ မြေကို နင်းသိပ် ဖို့ခိုင်းနေသည် ။ ကျေနပ်တော့မှ ဖို့ကျင်းလေးဘက်လေးတန်မှာ ငုတ်လေးချောင်း စိုက်ပြီး ရင်စို့လောက် မြင့်သည့် ပိတ်မည်းစဖြင့် ပတ်ကာလိုက်ကြသည် ။

ဆိုင်းက ဗိန်းမောင်းတိုက်လိုက် ... နှေးသွားလိုက် ... နှဲသံချည့် နှောလိုက် ... ကြေးနောင်နှင့် မောင်းဆိုင်းသံ တစ်ခါတစ်ခါ ပေါ်လာလိုက် စည်းနဲ့ဝါးက စုံအပြေး ၊ ပတ်မသံက ဖိလိုက် ၊ ဖော့လိုက် ၊ ဖော့ကွင်းက တိုးချည် ၊ ကျယ်ချည် ။ ညဉ့်နက်လာတော့ အအေးဓာတ်ကလည်း သိပ်သည်းလာခဲ့ ။ သူကတော့ ခုနက လူ ပြန်မှ ရှင်ပါ့မလား စိတ်ပူနေခဲ့သည် ။

ဇာတ်စင်ပေါ်မှာတော့ ဆရာကြီးက ကြိမ်တစ်ချောင်းကို ကိုင်လျက် ဆင်ခေါင်းခွံကြီးပေါ်တွင် ထွန်းထားသော ဝါဆိုဖယောင်းတိုင်ကြီးကို ဖယ်ပြီး ဘိလပ်ရည် ပုလင်းလွတ်တစ်လုံးကို တင်လိုက်သည် ။ အဆို့ ကိုတော့ ပြောင်းဖူးရိုးနှင့် ဆို့ထားတာ သူ တွေ့ရသည် ။ ဆရာကြီးသည် လေးထောင့်မိုက်ခွက်ကြီးနှင့် တည့်တည့်မှာ ရပ်ပြီး ပရိသတ်ကို ရှင်းပြနေပါသည် ။

“ အခု ... ကျုပ်တပည့်ရဲ့ ဝိညာဉ်ကိုတော့ ဟောဒီ အာတာပုလင်း ထဲမှာ ချုပ်ထားပြီးပြီ ။ ပရိသတ်ကြီး ဘာမှစိတ်မပူပါနဲ့ ။ ကျုပ်တပည့်ကို မြေကြီး အောက်မှာ အသေခံပါ့မလား ။ ကျုပ် အရောက် ပြန်ခေါ်မယ် ။ ဒီနေရာမှာ ကျုပ်ရဲ့ လုပ်ငန်းကို ဘယ်ရွာရှင် ရွာစုန်း ရွာကလေ ဖုတ် ပြိတ္တာ ကြပ် နတ်ဆိုး နတ်စုတ်ကမှ မနှောင့်ယှက်ဖို့ တောင်းပန်ပါတယ် ။ နှောင့်ယှက်ရင် အခု ခင်ဗျားတို့ ထိုင်နေတဲ့ ဖျာတွေကို အိမ် ရောက်တဲ့အထိ ခွာလို့ မရအောင် ဖင်မှာ ကပ်ပေးလိုက်မယ် ... ”

ပရိသတ်က မရယ်ရဲကြ ။ တချို့လူတွေ ထိုင်နေရာမှ ဖင်ကြွကြည့်နေကြတာ သူ မြင်ရသည် ။

“ အယ် ... ပြောနေတာ ကြာပါတယ် ။ ကဲ ... ကြည့်ကြ ”

ဆိုင်းရဲ့ ဗိန်းမောင်းသံနှင့် အတူ ဆရာကြီးကလည်း လက်ထဲက ကြိမ်ဖြင့် ပုလင်းကို “ ဖွမ်း ” ခနဲ နေအောင် ရိုက်ချလိုက်သည် ။ သူ့ကျောထဲ စိမ့်သွားသည် ။ ပုလင်း ကွဲထွက်သွားသည် ။ သူ့အာရုံ အဲဒီ ဇာတ်စင်ပေါ် ရောက်နေတုန်း ပိတ်အမည်းစ ကာထားတဲ့ အထဲကနေ ဖုန်တွေ ၊ ခဲတွေ ထောင်းထလာ၏ ။ မြေကြီးထဲက လူလည်း ပိတ်မည်းစ အောက်က လှိမ့်ထွက်လာရာ စိုင်ပေါက်တို့ လူစုက ဝိုင်းပွေ့ပြီး ဇာတ်စင်ပေါ် တင်ပေးကြသည် ။ ဆရာကြီးက ရေစင်နှင့် ဖျန်းပက်လိုက်တော့ ချက်ချင်းထထိုင်ပြီး သူ့ဆရာကြီးကို ထိုင်ကန်တော့သည် ။ ပရိသတ်ကိုလည်း ကန်တော့သည် ။

သည်အခိုက်မှာပဲ နောက်ညလည်း လာရောက်အားပေးကြဖို့ ပရိသတ်ကို ဖိတ်ခေါ်ရင်း ဆိုင်းက ဗြောတုတ်သည် ။ မျက်လှည့်ပွဲ ပြီးသွားလေပြီ ။

တချို့ပရိသတ်တွေက ချက်ချင်း မပြန်သေးဘဲ ခုနက မြေမြှုပ်တဲ့ ကျင်းကြီးကို သွားကြည့်ကြသည် ။ လမ်းမှာ မျက်လှည့် တကယ် ကောင်းကြောင်း ဟောင်ဖွာဖွာ ပြောသူတွေ ပြောသွားကြတာ သူ ကြားရသည် ။ သို့သော် သူကတော့ အိပ်ချင်ရသည့် အထဲ ကြောက်နေမိ၍ အဖေ့ကို ကျောပိုးခိုင်းကာ အိမ်အရောက် ပြန်လာခဲ့သည် ။

ဒို့ညီနောင် မျက်လှည့်အဖွဲ့ သူတို့ မြို့လေးမှာ နှစ်ညပြသည် ။ ဒုတိယညမှာ သူ ကြည့်ဖို့ စိတ်မပါတော့ပေ ။ ဒုတိယညတွင် ဆရာကြီး တပည့်နေရာမှာ ကိုစိုင်ပေါက် ဝင်ပြီး သရုပ်ဆောင်သည်လို့ ဆိုသည် ။ နောက်မနက် မြို့ကလူတွေ ဝိုင်းမေးတော့ သူ ဘာမှ မသိဘူးလို့ ကိုစိုင်ပေါက် က ပြန်ဖြေသည် ။

မျက်လှည့်အဖွဲ့ကြီး ပြန်သွားပြီး တစ်နှစ်လောက် အတွင်း မြို့ကလေးထဲမှာ ထူးခြားတာတွေ ဆက်တိုက် ဖြစ်ခဲ့တာ သူ မှတ်မိသည် ။

မျက်လှည့်အဖွဲ့က လူတွေ ငုံ့ကြည့်သွားသည် ဆိုတဲ့ ရေတွင်းနှုတ်ခမ်းပြတ်ထဲမှာ အရက်သမား ကိုငနီ ဆိုတဲ့လူ ကျသေနေတာ နောက်မနက် ရေချိုး လာသူတွေက တွေ့သည် ။ မျက်လှည့်ပွဲက အပြန် ဘယ်အချိန်ကျ သေသည် မသိလို့ ဆိုကြသည် ။ မြို့ကလေးရဲ့ အထင်ကရ မိသားစုတစ်စု ကန်တော်ကြီး ထဲမှာ လှေမှောက်လို့ ရေနစ်သေဆုံးကြသည် ။ လေးလောင်းပြိုင် အသုဘ ။ အညာကထန်းသမား ကိုရွှေမောင်း ဓားခုတ်ခံရပြီး စင်းစင်းသေသည် ။ ထန်းရည် မူးပြီး မိုးကလေး ဖွားဆုပ်ဆုပ် ညနေမှာ လျှောက်ဆဲမှာ ဘယ်သူက နှုတ်ပိတ်လိုက်သည်မသိ ။ လက်သည် မပေါ် ။ မိုးနှောင်းပိုင်း မြို့ကလေးထဲ ဓားပြဝင်တိုက်ရာ ဓားပြတွေကို ခုခံရင်း အိမ်သားသုံးယောက် သေသည် ။ ဒီ့အပြင် စက်ဘီးစီးလာတဲ့ ကု,လားလေးနှစ်ယောက် ကားတိုက်ပြီး သေသည် ။ စပါးကြီးမြွေ ဖြစ်သွားသော သံလုံး ငန်းဖမ်းပြီး သေသည် ။ သူတို့ အတန်းသားတွေလည်း သုဿာန်သို့ လိုက်ပို့ခဲ့ရာ သူလည်း လိုက်သွားသည် ။ သံလုံး သေတာ အစိမ်းသေလား ။ သူ ပဟေဠိ ဖြစ်နေခဲ့သည် ။ ( သူ ဆရာဝန် ဖြစ်မှ ပြန်စဉ်းစားပြီး သိလာရသည်မှာ သံလုံး သေတာ ငှက်ဖျားပိုး ခေါင်းထဲရောက်သည့်ရောဂါ – CEREBRAL MALARIA ကြောင့် ဖြစ်သည် ။ ) အဲဒီနှစ်က နောက်ဆုံး သေသူမှာ မသာတွင်းတူးသမား ကိုစိုင်ပေါက် ဖြစ်သည် ။ အရက် တစ်နေကုန် သောက်ပြီး အင်္ကျီချွတ် အိပ်ရာ မနက်ကျတော့ အတောင့်သား သေ နေသည် ။ မြို့ထဲက လူတွေကတော့ အစိမ်းသေလို့ပဲ ပြောကြသည် ။

အခုအခါ သူ့စိတ်ထဲမှာ မျက်လှည့်က ပေးခဲ့သော ကြောက်စိတ်တွေ မရှိတော့ပါ ။ မျက်လှည့်သည် မျက်လှည့်သာ ဖြစ်သောကြောင့် အတုသာ ဖြစ်ကြောင်း ဆင်ခြင်စိတ်အရ သူ ကောင်းကောင်း သိခဲ့ပေပြီ ။

▢  အောင်ထိပ်
📖 မဟေသီ မဂ္ဂဇင်း
      ဇန်နဝါရီလ ၊ ၂၀၁၀

မိန်းမကြီး

 

❝ မိန်းမကြီး ❞
   ( ပီမိုးနင်း )

“ ဟေ့လူ နေပါဦးဗျာ ၊ ပြန်တော့မလို့လား တရွရွနဲ့ ”

ဟု ပြောကာ မောင်ပွကြီးသည် မိမိ၏ သူငယ်ချင်းဟောင်း မောင်ဘေ၏ ပခုံးပါးပါးလျောလျောကလေးကို မိမိ၏ ကြီးမားထူထဲသော လက်ကြီးများနှင့် ဖဲ့၍ စားတော့မလို ကိုင်ဖျစ်ကာ ကြည့်ရင်း ပြောလေ၏ ။

ဘေ ။  ။ “ ပြန်ဦးမယ် သူငယ်ချင်းရယ် ၊ ညဉ့်နက်ပြီ ”

ပွကြီး ။  ။ “ ဘယ်က ပြန်ရမလဲ မဟုတ်တာ သီချင်းကလေး တစ်ပုဒ် ပြီးအောင် စောင့်ပြီး ခေါက်ဆွဲဆိုင် သွားရအောင် ခေါက်ဆွဲဆိုင်မှာ ဟိုသင်းရနိုင်ရဲ့လား ”

“ ဘာလဲ .. ဘီယာလား ၊ ငါ မသောက်တော့ဘူးကွယ့် ၊ နက်ဖြန်မှ တွေ့သေးတာပေါ့ ”

“ ငါ လင်းအားကြီးရထားနဲ့ ပြန်ရမှာကွယ့် ၊ တစ်ရက်တောင် လွန်နေပြီ ”

“ ဘာပြောတယ် ... မင်း တကယ် မသောက်တော့ဘူးလား ”

“ အဟုတ် တကယ်ပြောတာပါ ”

ပွကြီးသည် မကြားဝံ့မနာသာ စကားကို ကြားရသကဲ့သို့ နောက်သို့ ဆုတ်ကာ ရပ်လျက် မိမိ၏ သူငယ်ချင်းမျက်နှာကို စိုက်ကာကြည့်၍နေပြီးမှ မယုံသော အမူအရာနှင့် ပြုံးလေ၏ ။

“ ကွဲနေတာ ခြောက်နှစ်နီးနီး ရှိပြီ ။ တွေ့လို့မှ အေးအေးဆေးဆေး ပျော်ပျော်ပါးပါး စကားမပြောနိုင်ဘူးလား သူငယ်ချင်းရ ။ သောက်ရင် ဘာဖြစ်သလဲ ။ ဘုရားရှိခိုးထားလို့လား ”

“ ဘုရားရှိခိုးထားတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး ။ နို့ပေမယ့် အခု မိန်းမနဲ့ သူငယ်ချင်းရဲ့ ”

“ အလို ... မိန်းမတွေ ဘာတွေနဲ့လား ၊ ဟန်ဟန်ပန်ပန်ပဲလား ”

“ ဟန်တယ်လို့ မဟုတ်ပါဘူး သူငယ်ချင်းရယ် ၊ ဖြစ်မိတော့လည်း ဒီလိုပဲ နေတာပေါ့ ”

“ ပြောစမ်းပါဦး ... ဘယ်လို ဖြစ်တာလဲ ။ ကိုယ့်လူက မိန်းမ ကြောက်ရတယ် ထင်တယ် ” ဟု ပြောပြီး အငြိမ့်စင်ဘက်ကို လှည့်၍ ကြည့်လေ၏ ။

“ ဒီလိုလည်း မဟုတ်ပါဘူး ။ ဒေါ်နှင်းရင် လေ ၊ မင်းအသိသား မဟုတ်လား ”

“ အလို ... ဘယ့်နှယ် ဖြစ်တာလဲ ။ မင်းအမေနဲ့ ကျောင်းနေဘက်ပါကလား ”

“ ဖူးစာကိုး သူငယ်ချင်းရဲ့ ။ ရန်ကုန်က နာနတ်ချရင်း စပ်တူ လုပ်မိတာနဲ့ အမြဲ ပါတနာ ဖြစ်သွားတာပဲ ”

“ အေးလေ ... ကြီးလဲ မှီရဆိုတာလို ။ ဒါလဲ ကောင်းတာပါပဲ ။ လာ သွားမယ် ခေါက်ဆွဲဆိုင်ကို ”

“ သည်းညည်းခံပါ မိတ်ဆွေ ။ ဒါတော့ မလုပ်ပါရစေနဲ့ ။ တစ်ခါစမိ အနောင်နောင် ။ မင်း ... ငါ့ အကြောင်းလဲ အသိသား ”

“ ဒီလောက်တောင် ကြောက်ရသလား သူငယ်ချင်းရဲ့ ”

“ ကြောက်လို့တော့ မဟုတ်ပါဘူ ။ ဒါတော့ ရှောင်ပါမယ်လို့ အစထဲက ကတိထားမိလို့ပါ ”

“ ဒီလို ကတိမျိုးက အရေးမကြီးပါဘူး ။ အလုပ်အကိုင်မှာ ကတိပျက်မှ ဆိုးတာပါ ။ လာလေ တစ်ခွက်သောက် ကိုယ့်လူ ”

“ မကောင်းလို့ပါ ။ အချိန်မတော် ဆူဆူညံညံ ဖြစ်ရင် လူကြားမှာ စိုးလို့ပါ ။ ကြောက်လို့တော့ မဟုတ်ပါဘူး ”

“ ဆူရင် ပါးစပိတ် ဇိအစ် ပါလား သူငယ်ချင်းရဲ့ ။ မင်းမိန်းမ အရိုးခြောက်ကြီး မနိုင်ဘူလား ။ ကြောက်ရက်နဲ့ ပေါင်းရတာဖြစ်ရင် မင်း ငါနဲ့ ရန်ကုန်ကို လိုက်ခဲ့ ။ တစ်လလေးဆယ်တော့ ရမှာပဲ ။ ငါ့သူဌေးကို ပြောပေးမယ် ။ မင်း လက်သမားကလေး ဘာလေး မတတ်ဘူးလား ”

“ တတ်တော့ တတ်ပါတယ် ၊ သွားလို့လည်း မဖြစ်သေး ဘူး ၊ ရန်ကုန်မှာ အလုပ်လုပ်ဖို့အကြောင်း ငါ အပြောဖူးသားပဲ ၊ ပြောပေမယ့် မရဘူး ။ သူက ဒီဈေးထဲမှာပဲ ရောင်းချနေစေချင်တယ် ၊ တိုတိုပြောမယ် သူငယ်ချင်း ၊ ငါ့ကို မျက်စိအောက်က အပျောက် မခံဘူး ။ သွားစရာရှိရင် သူသာ သွားမယ် ။ ရန်ကုန် ကိုလည်း နာနတ်သီး ၊ ဒူးရင်း တညင်း ချဖို့ ခဏခဏ သွားတာပဲ ။ သူကိုယ်တိုင်ကွယ့် ၊ ငါက ဆိုင်ထိုင်နေရတာ ”

“ ဟင်... တယ်ညံ့တာကိုး ၊ ငါတို့တော့ ဒါမျိုးနဲ့ မကိုက် ဘူး ” စသည်ဖြင့် ပြောရင်း ခေါက်ဆွဲဆိုင် ရှေ့သို့ ရောက်ကြလေ၏ ။ ပွကြီးက အတင်းမရမက ခေါ်၏ ။ မောင်ဘေက ရုန်းလေ၏ ။

ပွကြီးက အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲ၍ထားပြီး “ မင်း အိမ်က ဘယ်မှာလဲ ” ဟု မေးလေရာ မောင်ဘေက “ ဘူတာရုံလမ်း အကွေ့ ပထမထောင့်အိမ် ၊ အိမ်ရှေ့က အုတ်ခုံနဲ့ ” ဟု ပြောပြီး ရုန်းထွက်၍ သွားလေ၏ ။

“ ကိုင်း ... သွား သွား ၊ မင်း အလကားအကောင် ၊ မင်း ဒီလို ညံ့မယ်လို့ ငါ မအောက်မေ့ခဲ့ဘူး ။ တန်ပါကွယ် ... မင်းတော့ သေခန်းပြတ် ” ဟု လှမ်း၍ ပြောပြီး ခေါက်ဆွဲဆိုင်ကို ဝင်၍ သွားလေ၏ ။

ခေါက်ဆွဲဆိုင်၌ တစ်ခွက် သောက်မိသောအခါ မောင်ဘေ အပေါ်၌ စိတ်ပြေရုံမက သနားကြင်နာစိတ်က ပေါ်၍လာလေ၏ ။ ထိုစဉ်က ကိုခွေးဖြူ၏ ကျောင်းမှာ နေစဉ်က အတူတူ နေခဲ့ကြပုံ ။ ကြီးမှ ကွဲပြီး မိမိမှာတော့ ရန်ကုန်မြို့ စက်ရုံတစ်ခု၌ ဂန်နာ ဖြစ်ပြီး လခ တစ်ရာ ရနေပုံ ၊ မောင်ဘေမှာ အရိုးခြောက်မကြီး ဒေါ်နှင်းရင် နှင့် တန်းလန်းကြီး ဖြစ်နေပုံတွေကို ဆင်ခြင်သောအခါ တိုး၍ သနားပြီး ငါ့သူငယ်ချင်းကို ငါ ဘယ်လို ကယ်ရပါမလဲဟု တွေးစပြုလေ၏ ။

နောက်တစ်ပုလင်း ကုန်သောအခါ စားပွဲကို ဒုန်းခနဲ လက်သီးနှင့် ထုသဖြင့် နံဘေး ခေါက်ဆွဲစားနေသူ သုံးယောက်က အံ့အားသင့်သော အမူအရာနှင့် ၄င်းကို ကြည့်ကြလေ၏ ။ ပွကြီးသည်ကား လက်သီးနှင့် ထုပြီး ငါကယ်မယ် ၊ ယနေ့ည အရ ကယ်မယ်ဟု အကြံပြုလိုက်လေ၏ ။

မကြာမီ မီးရထားရုံသွားလမ်း အကွေ့ထောင့် အိမ်အနီးသို့ ရောက်လေ၏ ။ ဒီအိမ်က အုတ်ခုံနဲ့ ။ အင်း သားသားနားနား ပေပဲ ။ ဒေါ်နှင်းရင်ကြီးက ကလေးကို သူရဲမ ခါးစောင်းတင်သလို တစ်ဈေးလုံးကို ခါးစောင်းတင်တဲ့ မိန်းမကြီး ။ ငါ အခုအနေ သွားနှိုးလို့ ငါ့သူငယ်ချင်း မထွက်လာဘဲ ဒီကောင်မကြီး ထွက်လာရင် မင်းနဲ့ ငါနဲ့ အပေါက်အလမ်းတည့်မှာ မဟုတ်ဘူး ။ ငါ့ကို မင်း မှတ်မိမှာပဲ ။ မဟုတ်ဘူး ။ ဘာဘာညာညာ မေးလားစမ်းလားနဲ့ ။ ငါ့ပါးစပ်ကလဲ နံနံမို့ ဟန်မကျဘူး ။ တံခါးခေါက် နှိုးတဲ့ အလေ့လဲ ဒီတောမြို့ဒေသမှာ မရှိဘူး ၊ လမ်းပေါ်ကနေ ငါအသံ ပေးရရင် ငါ့သူငယ်ချင်း ငါ့အသံကို ကျက်မိပြီး ထွက်လာမှာပဲဟု အတွေးရသဖြင့် အိမ်ဘက်သို့ ဆင်းရာမှ လမ်းပေါ်သို့ ပြန်၍ တက်ပြီး အချိုးမကျသော အသံနှင့် “ ရီရီရေ ... သစ်ပင်အောက်ကနေ ချာလီရွှေရိုး ပုလွေမှုတ်လို့ နားစိုက်ပါတော့လေ ။ လက်မှတ်နှစ်စောင် အပေါင်ဆိုင် တူနယ်တယ်နဲ့ တယ် ... ” စသည်ဖြင့် ပါးစပ်တီးများနှင့် အိပ်သူတွေကို အားမနာပါးမနာ အသားမပါသော တေးတွေကို အထပ်ထပ် ဆို၍ နေလေ၏ ။

အတန်ကြာလျှင် မောင်ဘေ၏ အိမ်တံခါး ပွင့်၍လာရာ လမ်းပေါ်မှ ပြေးဆင်း၍ သွားလေလျှင် ပိန်ချွန်ရှည်လျား အရိုးများသော ဒေါ်နှင်းရင်ကြီးနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်မိလေ၏ ။

“ ဒါ မောင်ဘေ အိမ် မဟုတ်လား ”

“ မောင်ဘေအိမ် ။ ကျုပ် မောင်ဘေ မိန်းမ ။ ဘာကိစ္စလဲ ဘယ်ကလဲ ”

“ အင်း ... ဒေါ်နှင်းရင်ပါလား ”

“ ဟုတ်တယ် ... ဘာဖြစ်သလဲ ”

“ ကျုပ် မောင်ဘေကို တွေ့ဖို့လာတယ် ။ ခင်ဗျားနဲ့ ကိစ္စရှိလို့ လာတာ မဟုတ်ဘူး ”

ပွကြီးသည် ဒေါ်နှင်းရင် အကြောင်းကို ကြားရကတည်းက စ၍ မျက်မုန်းကျိုးပြီး ဖြစ်လေရာ မြိန်ရေရှက်ရေ မခံချင်အောင် ပြောပြီး ခါးထောက်လျက် မထီမဲ့မြင် အမူအရာ လုပ်၍ နေလေ၏ ။

“ မောင်ဘေ အိပ်ပြီ ၊ နက်ဖြန်မှ တွေ့ချင်ရင် တွေ့ ။ အခု မင်းမတွေ့နိုင်ဘူး ၊ တကတဲ ဆူညံလို့ ”

“ ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် မောင်ဘေ ကျုပ်သူငယ်ချင်း ကျုပ်တွေ့မယ် ၊ ခင်ဗျားနဲ့ ကြာကြာ စကားပြောဖို့ လာတာ မဟုတ်ဘူး ၊ မောင်ဘေကို အခု ထုတ်လိုက်ပါ ”

“ မင်း တယ်စော်ကားပါကလား ၊ မင်း သူများအိမ် အချိန်မဟုတ် လာပြီး စော်ကားရမ်းကားတာ ၊ မင်း ဒုက္ခ ဖြစ်သွားချင်သလား ၊ ဟောဟိုမှာ ပတ်တရောင် ၊ မင်းသွား ”

“ ဟာ ဟာ ကျုပ်သူခိုးမို့ ကြောက်ရမှာလား ၊ ပတ်တရောင် ဘာဖြစ်သလဲ ၊ သူ့ဖာသာသူ လျှောက်နေတယ် ၊ ကိုင်း ... ”

“ ပတ်တရောင် ဒီမှာ လာစမ်းပါဦး ” ဟု ဒေါ်နှင်းရင်က ခေါ်လေ၏ ။

ပတ်တရောင် မြန်မာ ပုလိပ်နှစ်ယောက်က  ”ဘာလဲ ညာလဲ ” စသည်ဖြင့်ပြောရင်း အစာခဲကို တွေ့ပြီ အနေနှင့် ပြေးဆင်း၍ လာကြလေ၏ ။

“ ဟောဒီမှာ မူးယစ်ပြီး ဘယ်ကမှန်း မသိဘူး ၊ အိမ်ကို လာပြီး ရမ်းရမ်းကားကား လုပ်နေတယ် ၊ ခံနေရတော့မှာလား ”

ပုလိပ် ။  ။ “ ဟင် ... ပွကြီးပါလား ၊ ဘာလုပ်နေတာလဲ ၊ မင်း ဘယ်တုန်းက ရောက်သလဲ ”

“ ဒီလို သူငယ်ချင်းရဲ့ ... ကျုပ် မောင်ဘေကို တွေ့ချင်လို့လာတာ ၊ မောင်ဘေနဲ့ မတွေ့ရဘူးတဲ့ ၊ သူနဲ့ပဲ ပြီးရတော့မတဲ့ ၊ ကောင်းသလားဟင် ... အိုင်ဆေး မောင်ဘေ ” ဟု ပွကြီးက ခေါ်လေ၏ ။

အတွင်းမှ အသံ မကြားရချေ ။ ဒေါ်နှင်းရင်က “ အသောက်သမားကို ကျုပ်ယောက်ျား အပေါင်း မလုပ်ရဘူး ” ဟု ပြောလေ၏ ။

ထိုအခိုက်တွင် ပွကြီးသည် အိမ်ထဲကို ဝင်မည် ပြုလေရာ ၊ ပုလိပ်က “ အိုင်ဆေးပွဲကြီး ... ဒီလို မလုပ်နဲ့လေ ။ ပြန်ပါ ။ ဝတ္တရားအတိုင်း လုပ်နေရရင် မကောင်းလို့ ပြောတာပါ ” ဟု ပုလိပ်က ပြောလေ၏ ။

ပွကြီး ။  ။ “ ကျုပ်သူငယ်ချင်းကို အခုည မတွေ့ရတော့ဘူးလား ၊ ခင်ဗျား မျက်နှာ မြင်ရုံ မြင်ရပါစေတော့ ” စသည်ဖြင့် မူးမူးနှင့် ဝမ်းနည်းပက်လက် ပြောလေရာ ဒေါ်နှင်းရင် က “ ကျုပ်ယောက်ျား သောက်တဲ့စားတဲ့လူ မဟုတ်ဘူး ။ သောက်စားတဲ့ လူနဲ့ ဘယ်တော့မှ အတွေ့မခံဘူး ၊ မင်းကို အခုနာမည် ကြားရလို့ ငါသိတယ် ။ မင်း တေလေ ဖြစ်ပြီး အရပ်က လွင့်သွား တဲ့အကောင် မဟုတ်လား ၊ သွား ... ” ဟု ပြောပြီး တံခါးကို ပိတ်လေ၏ ။ ပွကြီးလည်း တေးဆိုလျက် ခေါက်ဆွဲဆိုင်သို့ ပြန်၍ ရောက်သွားလေ၏ ။ ဘီယာတစ်ပုလင်း ထပ်၍ မှာသောက် ပြန်လေ၏ ။ ထိုအခါ “ သင်းလောက်လား ... ငါမခံချင်ဘူး ၊ ငါ့ သူငယ်ချင်းကို ဒီကောင်မကြီးနဲ့ ယနေ့ည ကွဲအောင် ခွဲမယ် ၊ ငပွ တဲ့ ” စသည်ဖြင့် ကြိမ်းပြီး တစ်ဖန် မောင်ဘေ၏ အိမ်ရှေ့ သို့ ရောက်၍ သွားပြန်လေ၏ ။

တအောင့်မျှ သစ်ပင်ရိပ်မှာ ရပ်၍ နေခိုက်တွင် “ အုဝဲ အုဝဲ ” ဟုအော်သော ကလေးငိုသံကို အိမ်တစ်အိမ်မှ ကြားရလေ၏ ။ မောင်ဘေတို့ အိမ်တံခါး ပွင့်၍လာပြီး ဒေါ်နှင်းရင်ကြီး လျင်မြန်စွာ ထွက်၍ လမ်းပေါ်ကို တက်လာပြီးလျှင် မိမိအနီး၌ ပွတ်ကာ လမ်းတစ်ဘက် အနိမ့်ထဲရှိ ကလေးမျက်နှာမြင်သော အိမ်သို့ သွားသည်ကို ပွကြီး မြင်လိုက်ရလေ၏ ။ နောက်မကြာမီ သူငယ်ချင်း နှစ်ယောက် တွေ့ကြလေ၏ ။

“ ဘယ့်နှယ်လဲ ... ခုတင်က တမင် အိပ်ချင်ဟန် ဆောင်နေရတာလား ”

“ ဘယ့်နှယ်လုပ်မလဲ သူငယ်ချင်းရဲ့ ၊ ဆူဆူညံညံ ဖြစ်ကုန်မှာ စိုးလို့ အောင့်နေရတာပေါ့ ၊ မင်း ဘာလုပ် ပြန်လာပြန်တာလဲ ”

“ မင်းကို ခေါ်မလို့ပဲ ၊ လာ ဒီတစ်ခါ လိုက်ခဲ့ရမယ် ၊ မိန်းမကို ဒီလောက် ကြောက်ရသလားကွယ့် ၊ ရာဇဝင်ရိုင်းလှတယ် သူငယ်ချင်းရယ် ၊ လာ ... လာ ” ဟု ပြောရင်း ဆွဲ၍ ခေါ်လေ၏ ။

“ မဖြစ်ဘူး သူငယ်ချင်းရဲ့ ၊ ခုပဲ ပြန်လာမှာ ၊ မတွေ့ရင် ခွကျနေလိမ့်မယ် ”

“ ခဏကလေးပါ ၊ မဝေးပါဘူး ၊ ငါ ပြန်ပို့ပါ့မယ် ၊ မိန်းမ ဆိုတာ အခုလိုချည်း မင်းခံနေရင် နောင်သည်ထက် ကဲမှာ ။ အမေ လောက်ဟာကြီးလဲ ယူထားရသေးရဲ့ ၊ ကြောက်လဲ ကြောက်ရသေးရဲ့ ။ မင်း ငကြောက်ပဲ ။ ငါနဲ့ ရန်ကုန်လိုက်ခဲ့ ။ ကြည့်စမ်း သားမရှိ မယားမရှိ တစ်ယောက်ထဲ ဖြစ်လို့ သုံးသုံးစားစား အိုရေး နာရေးအတွက် နည်းနည်းပါးပါးစု ။ ငါ့လို မနေချင်ဘူးလား ။ လာ မင်းလိုက်ရမယ် ”

မောင်ဘေသည် မလိုက်ချင်လိုက်ချင် နောက်ဆန် တငင်ငင်နှင့် ပါ၍သွားလေ၏ ။ ပွကြီးက မခံချင်အောင် ပြောသဖြင့် သောက်ရသေး၏ ။ ခေါက်ဆွဲဆိုင်၌ တစ်ပုလင်း သောက်မိသော အခါ မောင်ဘေ ရဲ၍ လာလေ၏ ။ အသံလည်း မာ၍လာလေ၏ ။

“ ငါက ကြောက်လို့ မဟုတ်ပါဘူး သူငယ်ချင်းရဲ့ ။ ငါက လက်လွန်တတ်လို့ ပြောတာ ။ သင်းက ဆူရော ၊ ငါက တွေ့ကရာနဲ့ ကောက်လုပ် ၊ သွေးထွက်သံယိုဖြစ် ၊ ဂါတ်ရောက် ၊ မတော်တဆ လက်လွန်ရင် တစ်ကျွန်း ရောက်မှာ ။ ဒီအရေးတွေကို ငါက မြင်လို့ သောက်ချင်ရက်နဲ့ ချုပ်ထားတာ ။ အခု လက် ဖျားနဲ့မှ မတို့ပဲနေတာ ။ အခါလည်နဲ့ သုံးလရှိပြီ ။ အင်မတန်ချစ်တဲ့ သူငယ်ချင်းနဲ့မို့ သောက်တာပါ ”

“ ဒီလိုဖြင့် မင်း ရန်ကုန် လိုက်မလား ။ ပေါက်ဖော် ဒိုးစရားဘောတဲ ( လ ) ဒမ်းဘို့ဂျပ်စတီး ပါကလား ။ ဟင် တစ်ကျပ်ခွဲတောင် ”

“ တစ်ကျပ်ခွဲစာရေးကြီး ၊ ယစ်မျိုးက အားကီး နှိပ်စက်လဲ ။ ဒီအချိန် ဘယ်မှာရမလဲ စရေးကီး ”

“ အဲလေ ပေးပါဦး ”

“ ကုန်ပီ စရေးကီး ၊ ညည်းနဲ့ ဘီလေးစွားလေး ယစ်မျိုး စိလဲ ၊ ကိစ္စအာပုံများလဲ အားကီးဒုက္ခပေးလဲ ”

နှစ်ယောက်သား လမ်းပေါ်သို့ ရောက်ကြလေ၏ ။ မောင်ဘေကို ရန်ကုန်သို့ လိုက်ဖို့ရန် ခေါ်ရာ မရသဖြင့် ပွကြီးမှာ စိတ်ဆိုးပြီး လမ်းခွဲတော့မည် ပြုရာ မောင်ဘေမှာ ဘီယာပြေစ ပြုသဖြင့် အကြောက်ပြန်၍ ဝင်လျက် “ ဘယ့်နှယ်လဲ သူငယ်ချင်း ၊ အိမ် ပြန်ရင် ဆူတော့မှာပဲ ”

“ သင်းကြောင့် ရန်ကုန်ကို လိုက်ဖို့ပြောတာပေါ့ ။ လာသွားမယ် ”

“ နေပါဦးသူငယ်ချင်း ၊ နောက် ဖြည်းဖြည်းမှ လာပါရစေ ”

“ ကိုင်း ... ဒီလိုဖြင့် မင်းပြန် ”

“ အဲဒါလည်း ခက်တာပဲ ။ အခုလောက်ရှိရင် ဒေါ်နှင်းရင် အိမ်ကို ပြန်ရောက်ကရော့မယ် ၊ ဆီးဆူတော့မှာပဲ ”

“ တယ်ကြပ်တဲ့အကောင်နဲ့ တွေ့နေပါပြီ ။ အလကား ခေါ်မိတာ မှားတာပဲ ”

“ သင်းကြောင့် ငါ မလိုက်ပါရစေနဲ့လို့ ပြောတာ ။ မင်းက အတင်း ခေါ်တာကိုး ၊ ငါ ကြောက်လို့ မဟုတ်ပါဘူး ။ ငါ လက်လွန်မှာ သူငယ်ချင်းရဲ့ ။ တစ်ကျွန်းရောက်မှာ ။ သင်းကတော့ ဆူမယ် ဆဲမယ်ပဲ ”

“ ဒီလိုလုပ် ။ ငါတွေးမိတယ် ။ မင်း ဘယ်လို ဖြစ်ပြီး ဘယ်ပုံ ထွက်လာလို့ ဘယ်ရောက်မှန်း မသိတဲ့ အနေနဲ့နေ ” 

“ ဘယ်လို နေရမလဲ ”

“ ဘာမှ မမှတ်မိနဲ့ကွယ် ၊ အိမ်ကို ရောက်တော့လည်း တောင်ကြည့်မြောက်ကြည့်နဲ့ ငါ ဘယ်ရောက် နေသလဲလို့မေး ၊ မင်း ကောင်မကြီးကို သေသေချာချာ ကြည့်ပြီး “ နင် ဘယ်သူလဲ ” လို့ မေး ။ မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းကြီး လုပ်ထား ၊ ဟောဒီလို ဒီလို ” ဟု ပြောပြီး ပွကြီးသည် မောင်ဘေ လန့်လောက်အောင် ဓာတ်မီးရောင် အောက်တွင် မျက်လုံးကို ဝိုင်းလျက် ပါးစပ်က ဟ၍ ကြောင် တောင်တောင်ကြီး လုပ်ပြလေ၏ ။

“ တော်ပါတော့ကွယ် ၊ မင်း လုပ်ပုံက ငါတောင် ကြက်သီးထတာပဲ ၊ ကိုင်း ပြီးတော့ကော ဖြစ်ပါ့မလား ”

“ ဘာလုပ် မဖြစ်ရလဲကွယ့် ၊ ငါလဲ လိုက်မယ် ၊ ငါက စကင်းစကောက် စက်ကင်းစတင်းဒန်း လုပ်ပြီး ထောက်ခံမယ် ၊ လမ်းမှာ တွေ့လို့ မေးကြည့်တော့ ကိုမင်းကျော် လို့ ပြောပြီး သောက်တော်ရေ ဆက်ပါဆိုလို့ ဘီယာတစ်လုံး တိုက်ရတယ်လို့ ပြောမယ် ဟုတ်လား ။ သည်တော့ မဆူဝံ့တဲ့ အပြင် ဆီးတောင် ရှိခိုးမှာ ” ဟု ပြောလေ၏ ။ မကြာမီ အိမ်ရှေ့သို့ ရောက်၍ သွားရာ “ သယ် ” ဟု ကြိမ်းသော ဒေါ်နှင်းရင်၏ အသံကို ကြားရလေ၏ ။ မောင်ဘေသည် မျက်လုံးပြူးလျက် ကြောင်တောင်တောင် လုပ်ကာ ဒေါ်နှင်းရင် ရှေ့၌ ဖုတ်ဝင်သော အလောင်းကောင်လို ရပ်လျက် ဒေါ်နှင်းရင်၏ မျက်နှာကို ကပ်ခါ ဣန္ဒြေကြီးနဲ့ ကြည့် ပြီး “ နင် ဘသူလဲ ၊ ဒါ ဘယ်က အိမ်လဲ ”

နှင်းရင် ။  ။ “ သယ် ဘာဖြစ်လာတာလဲ ၊ မင်း ခေါ်သွားပြီး မူးပြန်လာတာပေါ့လေ ”

“ မူးတာ မဟုတ်ဘူးခင်ဗျာ့ ၊ ကျုပ်နဲ့ လမ်းပေါ်မှာ တွေ့တယ် ။ သူ့နာမည်ကို ခေါ်တော့လည်း မထူးဘူး ။ ကျွန်တော့်ကို ကြိမ်းမောင်းကြီး ငါ မင်းကျော် တဲ့ ၊ သောက်တော်ရေ ဆက်ရမယ်တဲ့ ၊ မဆက်ရင် ကျွန်တော့်ကို ပြုစားမယ် ဆိုလို့ ခေါက်ဆွဲဆိုင် ပင့်သွားပြီး ဗျစ်သုံးပုလင်း ဆက်ရတယ်ခင်ဗျား ။ မယုံရင် သေသေချာချာ ပါးစပ်ကို နမ်းကြည့်ပါ ။ သုံးပုလင်းတိတိ လေးကျပ်ခွဲဘိုး ” ဟု ပြောလေ၏ ။

မောင်ဘေမှာ မျက်လုံးပြူးလျက် ဒေါ်နှင်းရင်ကို စိမ်းစိမ်း ကြည့်ကာ ယိမ်းယိုင်လှုပ်ရှား ကျားနတ်ဝင်၍ ကစားသလို ၊ ကိုယ်လက်များ တွန့်လိမ်စပြုလျက် မျက်လုံးကို ချာချာလည် လေ၏ ။

ဒေါ်နှင်းရင်က “ အောင်မယ် ... ရေး ၊ မြိတ် ၊ ထားဝယ် ၊ ရခိုင် ပြဲပြဲစင်လာတဲ့ကောင်မ ၊ ဒါမျိုးတွေ ဒီက ဖြစ်ထာ ။ မင်းကျော် ကော ဘာသော နားမလည်ဘူး ၊ တံမြက်စည်းခေါင်းနဲ့ ရိုက် မယ် ” ဟုပြောကာ အင်္ကျီလက်များကို ပင့်လျက် အိမ်အတွင်းသို့ လှည့်၍ ဝင်သွားလေ၏ ။

ပွကြီးက မောင်ဘေ၏ တင်ပါးကို ကုတ်ခါ “ ကြိမ်းစမ်း နာနာကြိမ်း ၊ မကြောက်နဲ့ နတ်လို ကြိမ်းတတ်တယ် မဟုတ် လား ” ဟု တိုးတိုး ပြောလေ၏ ။

“ ငါဟဲ့ ယောက်ျား ၊ မင်းမဟော် ... ဟီး ဟီး ။ တောက် လူလုပ်လို့ ” ဟု ကြိမ်းလိုက်လေ၏ ။

ပွကြီး ။  ။ “ မင့်အမေ ဘယ်က မင်းမဟော်လဲ မင်းကျော် ကွယ့် ၊ တုန် တုန် ၊ ဆတ်ဆတ်တုန် ခုန်လိုက် ” 

မောင်ဘေသည် အံကြိတ်ကာ တုန်လျက် ၊ မီးယပ်ချမ်း ထသလို ဖြစ်ပြီး မင်းသားကြီး လေးကင်းပြသလို ခုန်လျက် ၊ ဒူးများကို ကွေးပြီး ယိုးဒယားဟန်နှင့် မိုးကို လက်ညှိုးထိုးလေ၏ ။

နှင်း ။  ။ “ သယ် ဒါက ဘာပူးတာလဲ ၊ သရဲလား ၊ ကျားလား ၊ ခွေးလား ၊ အခုထွက်ရင်ထွက် မထွက်ဘူလား ” ဟု ပြောကာ တံမြက်စည်းကို ပြောင်းပြန်ကိုင်၍ လာလေရာ ၊ မောင်ဘေ သည် ငြိမ်၍ သွားပြီး ဝါးခနဲသမ်းလိုက်လေ၏ ။ ထို့နောက် “ ဟင် .. ဘာဖြစ်ပါလိမ့် ၊ အလို ပွကြီးပါလား ၊ ဘယ်တုန်းက ရောက်သလဲ ၊ ခင်ဗျားက တံမြက်စည်းကြီးနဲ့ ဘာလုပ်တာလဲ ”

“ ဘာ ပလီပလာ ဉာဏ်ဆင်သလဲ ၊ မင်းဉာဏ်တွေ ငါ သိတယ် ” ဟု ဒေါ်နှင်းရင်က ပွကြီးကို ပြောလေ၏ ။

ဘေ ။  ။ “ မဟုတ်ပါဘူး ၊ ကျုပ် သိကို မသိဘူး ၊ ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဘယ်ရောက်တယ် ဆိုတာ မှတ်ကို မမှတ်မိဘူး ”

နှင်း ။  ။ “ တကယ်လား ”

ဘေ ။  ။ “ တကယ်ပါ အဒေါ် ၊ ကျွန်တော် မသိပါဘူး ”

“ ဟုတ်ကဲ့လားဟဲ့ ၊ ငါ ထွက်သွားပြီး တစ်ဆယ်တန်စက္ကူ တစ်ချပ် စားပွဲပေါ်က ယူပြီး မင်းကို ပေးသွားပါသေးသလား ၊ မင်းက အိတ်ထဲထ ည့်လိုက်တာပဲ ”

“ ဟာ .. ဟင် ဘယ်တုန်းကလဲ ကျွန်တော် မသိဘူး ”

“ မပလီပါနဲ့ မောင်ဘေရယ် ၊ ဟောဟို စားပွဲပေါ်က ငွေ စက္ကူကို ကောက်ပြီး ၊ ရော့ ယူထားလို့ ပေးပြီး ထွက်သွားတော့ မင်းအိတ်ထဲကို ထည့်လိုက်တယ် မဟုတ်လား ၊ ဘယ်မလဲ ဒီ ငွေစက္ကူ ... ပေး ”

“ ဟင် မရှိပါဘူး ၊ ကျုပ် သတိမရဘူး ” ဟု ပြောကာ ရှပ်အင်္ကျီအိတ်ကို စမ်းကြည့်လေ၏ ။

နှင်း ။  ။ “ တကယ် မရှိဘူးလား ”

ဘေ ။  ။ “ တကယ်ကို မရှိဘူး ”

နှင်း ။   ။ “ တန်တော့ မင်းပဲ ” ဟု ပွကြီး ဘက်သို့ လှည့်ခါ ပြောလေ၏ ။

ပွ ။  ။ “ ကျုပ် ဘာလုပ်လို့လဲ ”

နှင်း ။  ။ “ မောင်ဘေမှာ ဦးမင်းကျော် ပူးနေခိုက် မင်း ခေါက်ဆွဲဆိုင်ကို ခေါ်သွားပြီး ငွေစက္ကူကို နှိုက်ယူတာ မဟုတ်လား ။ ပူးနေတဲ့ လူက ၊ ဘာသိမလဲ ၊ ပေးပါ တစ်ဆယ်တန် ငွေစက္ကူတစ်ချပ် ၊ အခု မပေးဘူးလား ”

“ မဟုတ်တာ အဒေါ် ကျွန်တော်ဒါမျိုး ဘယ်တော့မှ မလုပ်ဘူး ”

“ အောင်မယ် ဒီလို လိမ်လို့ ဘာရမလဲ ၊ ဒီက လက်နဲ့ ပေးလိုက်တာ ။ သူက ရှပ်အင်္ကျီအိတ်ထဲကို ထည့်လိုက်တယ် ။ အခု မင်းနဲ့ အတူတူလာတော့ မပါဘူး ။ မင်း မယူရင် ဘယ်သူ ယူမှာလဲ ။ ပေးမလား မပေးဘူးလား ။ ဟောလာကြပြီ ပုလိပ်တွေ ခေါ်အပ်ရမလား ”

“ အောင်မယ် ... လာလာချေသေး ။ ကျွန်တော် အခု လာမယ့် ရထားနဲ့ ရန်ကုန်ကို လိုက်ရမှာ ၊ ဂါတ်တဲကို အားအားယားယား လိုက်နေရဦးမှာလား ၊ ကြဲလိုက်တာ ဒေါ်နှင်းရင်ရယ် ၊ ရန်ကုန်သားပါ အဒေါ်ရဲ့ ။ ဒီအလုံးမျိုးနဲ့ ဘာရမလဲ ”

ဒေါ်နှင်းရင်သည် ပုလိပ်များကို လှမ်း၍ ခေါ်လေ၏ ။ အခြား ပုလိပ်နှစ်ယောက် ရောက်၍ လာလေ၏ ။ ပုလိပ်အကြီးစား တစ်ယောက်က နှုတ်ခမ်မွေးကားကားနှင့် ပွကြီးကို ကျွဲခတ်သလို ခတ်ချင်သည့် အမူအရာနှင့် လက်ပိုက်ကာ စောင်လျက် ကြည့်ပြီး “ ဘာလဲ ” ဟု မေးလေ၏ ။

နှင်း ။  ။ ဒီလို အင်စပက်တော်မင်းရဲ့ ။ ဟောဒီ လူဟာ ... ”

ထိုအခိုက် ပွကြီးသည် ပုလိပ်၏ မျက်နှာကို မြင်လျက် ၊ ကျောရိုးမှာ စိမ့်၍လာသောကြောင့် ၊ မဖြစ်ဘူး ၊ ငွေတစ်ဆယ်တော့ ဒီကောင်မကြီးကို ပေးမှပဲ ၊ မပေးရင် ဧကန် ကိစ္စများတော့မှာပဲ ဟု တွေးကာ ၊ ငွေစက္ကူ တစ်ဆယ်တန် တစ်ချပ်ကို ဒေါ်နှင်းရင်၏ လက်ထဲသို့ အမှတ်တမဲ့ ထည့်လိုက်လေ၏ ။ ဒေါ်နှင်းရင်သည် ငွေစက္ကူကို လက်ထဲ၌ ငုံ့ကြည့်ပြီး ပုလိပ်အရာရှိ ဘက်သို့ လှည့်ခါ ၊ စကားဆက်၍ ပြောသည်မှာ ...

“ ဒီမောင်ရင်က ကျုပ်ယောက်ျား လမ်းမှာ မူးနေတာကို မြင်လို့ တွဲပြီး အိမ်အရောက် လိုက်ပို့တာပါ ၊ မူးတာက အရက် မဟုတ်ပါဘူး ၊ ကျုပ်ယောက်ျားက သွားရင်းလာရင်း လမ်းမှာ မူးတတ်လို့ပါ ”

ပုလိပ် ။  ။ “ ဒါဖြင့် ဘာကိစ္စ ကျုပ်တို့ကို ခေါ်ရတာလဲ ၊ အနုကြမ်းများ စီးသလားလို့  ”

နှင်း ။  ။ “ အောင်မယ် .. အနုကြမ်းစီးရင် မောင်တို့လား ဒီလို သွက်သွက်ကလေး လာမှာ ၊ စကားဖြင့် သေသေချာချာ နားမထောင်ဘူး ၊ အခု ဒီမောင်ရင်က အဒေါ်ယောက်ျား လမ်းမှာ မူးနေတာကို အိမ်အရောက် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် လိုက်ပို့ရှာလို့ ကျုပ်ယောက်ျား ချမ်းသာရသည့် အတွက် ကျေးဇူးတင်ပြီး မင်းတို့ကို သတိပေးဖို့ ခေါ်တာ ”

“ ဘာကို သတိပေးဖို့လဲ ”

“ ဪ ... ခက်လိုက်ပါဘိတော့တယ် ။ ဒီမောင်ရင်က ရန်ကုန်သား ၊ ဟိုက်ကုတ်စာရေးကြီး ၊ နယ်လှည့်လာတာ ၊ အခု ရထားနဲ့ ပြန်မှာမို့ ၊ မင်းတို့နဲ့ တွေ့ရင် မတူတယူ ထင်ပြီး လမ်းမှာ ဖမ်းမှာဆီးမှာ စိုးလို့ အဒေါ်က မင်းတို့ကို ခေါ်ပြီး ပြတာ ၊ သိပလား ”

ဟု ပြောလေရာ စကားမဆုံးမီ ပုလိပ်များ စိတ်ကောက်၍ ထွက်သွားကြလေ၏ ။ ဒေါ်နှင်းရင် ကလည်း မောင်ဘေ ဘက်သို့လှည့်ကာ “ ကိုင်း ... မောင်ဘေ ညဉ့်နက်ပြီ မိုးပဲ လင်းတော့မယ် ၊ အိပ်ပါတော့လား ” ဟု ပြောပြီး ပွကြီးဘက်သို့ တစ်ဖန်လှည့်ကာ

“ ကိုင်း ...... မင်းကော ပြန်ပါတော့လား ”

“ အဒေါ့်ယောက်ျားကို လိုက်ပို့တာ အင်မတန်ကျေးဇူး တင်ပါတယ် ၊ နောင် ရောက်ရင်ပေါက်ရင် ဝင်တာပေါ့နော် ၊ ကိုင်း ဟင်း ဟင်း အဒေါ်လဲ အိပ်တော့မယ် ၊ ဟိုဘက်အိမ်က ယောက်ျားကလေး မွေးလို့ ပြုစုပြီး ပြန်လာခဲ့ရတယ် မောင်ရင်ရဲ့ ၊ သွားပေဦးတော့နော် ” ဟု ပြောကာ ခေါက်တံခါးကို ပိတ်ရန် ဆွဲသဖြင့် ၊ ပွကြီးသည် စကားပြန် မပြောဘဲ မျက်စောင်းထိုး၍ ကြည့်ကာ ၊ ထွီခနဲ မြည်အောင် တံတွေးထွေးရင်း အိမ်ပေါ်မှ ဆင်း၍ သွားလေသတည်း ။

▢ ပီမိုးနင်း
📖သူရိယရုပ်စုံသတင်း
     အတွဲ ၄ ၊ အမှတ် ၁၉
     ၁၃ ၊ ဩဂုတ် ၊ ၁၉၃၃