❝ ခင်မ အကြောင်း ❞
▢ မြတ်ကိုကို ( ရုက္ခ )
ခင်မရဲ့ နာမည်အရင်းက မခင်ကြွယ်ပါ။ ဒါပေမယ့် ခင်မလို့ပဲ အများက ခေါ်ကြတယ်။
ခင်မက တကယ်တော့ ရိုးသားတဲ့ တောသူတောင်သား မိဘနှစ်ပါးက ပေါက်ဖွားလာတဲ့ မိကောင်းဖခင် သမီးတစ်ဦးပါ။ ဒါပေမယ့် ကံကြမ္မာက မျက်နှာသာ လုံးဝ မပေးဘူး ရှင်တို့ရယ်။
ခင်မ ဘဝတစ်လျှောက်မှာ အပေါဆုံးက ပထွေး၊ လင်နဲ့ အကြွေးပဲ။ ဟုတ်တယ်။ အဲဒါ အမှန်အတိုင်းပြောတာ၊ ခင်မအဖေ ဆုံးတော့ ခင်မက အသက်ကိုးနှစ်သမီးလေးပဲ ရှိသေးတာ။ ခင်မ အောက်မှာ ခြောက်နှစ်အရွယ် မောင်လေး တစ်ယောက်နဲ့ လေးနှစ်အရွယ် ညီမလေး တစ်ယောက် ရှိသေးတယ်။
ခင်မ အဖေဆုံးပြီး တစ်နှစ်အကြာမှာပဲ အမေရယ် နောက်အိမ်ထောင်ပြုတယ်။ မပြုလို့လည်း မရဘူးလေ။ ဟိုက အတင်းပြုခိုင်းနေတာ။ ဘယ်သူရှိမလဲ အဲဒီအမေ ယူလိုက်တဲ့ နောက်ယောက်ျား မုဆိုးဖိုကြီး ဦးအေးချိုပေါ့။ ဒီလူကြီး လယ်မှာ အမေက ပျိုးနုတ်၊ ပဲကောက် လုပ်ရတာလေ။ ဦးအေးချိုကြီးက မုဆိုးဖိုကြီးဆိုပေမယ့် အမေ့ထက် နှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်လောက် ကြီးတယ်။ သားကြီး သမီးကြီးတွေလည်း ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က အဝေးမှာ နေကြတာ။
ခင်မတို့ ဟင်္သာတမြို့ရဲ့ လယ်တီကွင်းရပ်မှာ ဦးအေးချိုကလည်း လယ်တီကွင်း မျက်နှာဖုံးတွေထဲက တစ်ယောက်ပေါ့။ ထရံကာ၊ ဓနိမိုး၊ မြေစိုက်တဲသာသာလေးပေါ်ကနေ အိမ်ကြီးရခိုင်ပေါ် စတက်ရတဲ့ နေ့ကဆို ခင်မတို့ မိသားစုတစ်တွေ ကံကောင်းကြပြီလို့တောင် ထင်တာ၊ ဦးအေးချိုကြီးရဲ့ သားသမီးတွေက ပြဿနာ လာရှာကြသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဦးအေးချိုကြီးက ဟိတ်ဆိုတာနဲ့ အားလုံးတိတ်ရတာပါပဲ။ ဒီတော့လည်း အရှည်အရှည်တွေ ဆက်မဖြစ်တော့ဘူးပေါ့။ ကျေနပ်ပုံတော့ မရကြဘူး
ခင်မတို့ကို ကံကြမ္မာက လှလှပပလေး ကျီစယ်တယ် သိလား။ အမေနဲ့ ဦးအေးချိုတို့ ညားပြီး ဆယ်လ အကြာမှာ ဦးအေးချို ဦးနှောက်သွေးကြောပြတ်ပြီး ဆုံးရှာတယ်။ အဲဒီ ဆယ်လ အတောအတွင်းမှာ ခင်မတို့ သားအမိတွေအပေါ် တော်တော်လေး ကောင်းရှာတော့ စိတ်မကောင်းဖြစ်မိတာ အမှန်ပဲ။ အမေ့ကို ယူတုန်းကများဆို ဦးအေးချိုကို ပတ်ဝန်းကျင်က ဝိုင်းပြောကြတာ၊ မကြားတကြားပေါ့ ဦးအေးချိုကလည်း သူမှန်တယ်ထင်ရင် နောက်မဆုတ်တတ်တဲ့ လူစားမျိုး။ ဒါကြောင့်မို့လည်း ခင်မတို့ သားအမိတွေကို သူ့အိမ်ပေါ် ခေါ်တင်ခဲ့တာ။ ကျေးဇူးရှိပါတယ်။ အခုတော့ အဲဒီ ကျေးဇူးရှင်ကြီး မရှိရှာတော့ဘူး။
ခင်မတို့ အိမ်ကြီးရခိုင်ပေါ်က ဆင်းရဖို့ အကြောင်းဖန်လာတယ်။ ဦးအေးချိုရဲ့ သားသမီးတွေပေါ့။ ဒီအိမ်ကြီးကို ပိုင်တာ (အမည်ပေါက်) က သူတို့ အမေပါ၊ နောက်ပြီး သူတို့ အဖေနဲ့ ခင်မတို့ အမေရဲ့ လက်ထပ်စာချုပ်ပြပါ ဆိုပြီး ဘာညာနဲ့ မဖြစ်ညစ်ကျယ် ငွေလေးပေးလို့ အိမ်ကြီးပေါ်က မောင်းချကြတော့ ဒုံရင်း ဒုံရင်းဘဝကို ဒုတ်ဒုတ်ထိရပြန်တာပေါ့။
ခင်မအမေကတော့ သူတို့ကို ပြန်ခံပက်ပါသေးတယ်။ “ဟဲ့...တို့က လက်ထပ်စာချုပ် မချုပ်ပေမယ့် ပုဆိုးတန်းတင် အကြင်လင်မယားဖြစ်တာ၊ အရှေ့ခုနှစ်အိမ်၊ အနောက်ခုနှစ်အိမ် သိတယ်” ဆိုပြီးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ မျက်နှာမွဲတွေနဲ့ သူတို့လို ငွေရှင်ကြွေးရှင်တွေ ယှဉ်ကြရင် ဘယ်သူနိုင်မလဲဆိုတဲ့ အဖြေကို အမေ သဘောပေါက်ပုံရတယ်။ ခံပက်ရုံသာ ခံပက်ပြီး ရသလောက်လေး ယူဆင်းလာခဲ့ကြတာပါပဲ။
ခင်မက သေစာ၊ ရှင်စာလောက်ပဲ ရေးတတ်ဖတ်တတ်တာ၊ ကျောင်းတွေ ဘာတွေလည်း ဟုတ်တိပတ်တိ နေခဲ့ရတာ မဟုတ်တော့ အမေ့လိုပဲ ပျိုးနုတ်၊ ပဲကောက်ပေါ့။ မိသားစု စားလောက်ရုံထက်တော့ မပိုပါဘူး။ အမေက သူ့ရဲ့ ဆယ်လစာ ဦးအေးချိုနဲ့ ညအိပ်လို့ ရတဲ့ ညကြေးလေးနဲ့ ခပ်သာသာ အိမ်ဆိုင်လေးတစ်ဆိုင် တည်လိုက်တော့ အသက်ရှူ နည်းနည်း ချောင်သလို ရှိသွားရတယ်။
ခင်မ ကံကောင်းဖို့လား၊ ကံဆိုးဖို့လား မသိဘူး ဖြစ်လာတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ခင်မက အပျိုပေါက်လေး ဖြစ်နေပြီ။ မန္တလေး မင်းတဲအီကင်းရပ်က သူဌေးတွေက အိမ်ဖော်လိုချင်လို့ လုပ်မလားဆိုပြီး အရပ်ထဲ အိမ်ဖော်ပွဲစားလုပ်တဲ့ ဒေါ်မြက အမေ့ကို လာစပ်တယ်။ မန္တလေး ဆိုတော့ ခရီးက နည်းနည်းဝေးတယ် ပြောရမလားဘဲ။
ခင်မ အမေကလည်း ‘ဇ’ နဲ့ ။ ပါးမှာ မျက်ရည်ခံမှည့်များ ပါနေရော့သလား မသိဘူး။ သုံးမုဆိုးမဘဝကို ရောက်နေပြီ။ ဒေါ်မြ လာစပ်တဲ့ နေ့က အမေ့ရဲ့ တတိယအိမ်ထောင် ဦးအောင်ကြီး ရက်လည်တဲ့ နေ့ပဲ။ ဦးအောင်ကြီးက အဝေးပြေးက ကုန်ကားမောင်းတယ်။ ကားချောက်ထဲကျလို့ သေရတာ။ ကိုယ့်ပယောဂနဲ့ ကိုယ် သေတာဆိုတော့ ဘာလျော်ကြေးမှ မရလိုက်ဘူး။ လူက အရက်သမား၊ ဖဲသမား။ ပြောရရင် ဦးအေးချိုလောက် ခင်မတို့ မိသားစုအပေါ် မကောင်းဘူး။
ခင်မတို့ အိမ်ဆိုင်လေးလည်း မရှိတော့ဘူး။ ဟော... အခုဆို ဦးအောင်ကြီးလည်း မရှိတော့ဘူး။ အမေကတော့ ပြောတယ်။ စားပြီးသောက်ပြီး စားရိတ်ငြိမ်း တစ်လ သုံးသောင်းရရင် မဆိုးဘူးတဲ့ ။ ဒါပေမယ့် သမီးသဘောပါတဲ့ အမေကတော့ အရင်အလုပ်ပဲ ပြန်လုပ်ပြီး အငယ်နှစ်ကောင်ကို ပညာတတ်ကြီးတွေဖြစ်အောင် လုပ်မတဲ့ ။ အငယ်နှစ်ကောင်က ကျောင်းတက်နေကြပြီလေ။
ခင်မ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။ တစ်လ သုံးသောင်းဆိုတဲ့ ငွေဟာ ခင်မတို့ အဖို့ နည်းမှတ်လို့။ ဒီတော့ ဒေါ်မြနဲ့ လိုက်သွားဖို့ သဘောတူလိုက်ပါတယ်။ ထွက်တော်မူ တဲနန်းက ခွာလာတဲ့နေ့က အမေရယ် မျက်ရည်လေး စမ်းစမ်း စမ်းစမ်းနဲ့ပေါ့။ ခင်မကလည်း ဘာထူးမှာတုံး။ မျက်ရည်လည်ရွဲနဲ့။ ဒီအမေ ဒီသမီး တစ်ခါမှ ခွဲဖူးတာမှ မဟုတ်တာ။
ခင်မ အဲဒီ မင်တဲအီကင်းရပ်က သူဌေးအိမ်မှာပဲ အလုပ်လုပ်လို့ နှစ်အနည်းငယ် ကြာတော့ လင်တစ်ယောက်ကို အလကားနီးနီး ရလိုက်တယ်။ ဘယ်သူရှိမလဲ။ ဟိုအကောင်ပေါ့။ အိမ်ရှင်ရဲ့ သားလေ။ သူတို့ ပေးထားတဲ့ လခသုံးသောင်းမှာ အဝတ်လျှော်၊ မီးပူတိုက်၊ ချက်ပြုတ်၊ သန့်ရှင်းရေးလုပ် အပြင် အဆစ် အနေနဲ့ ကိုယ်လက်နှီးနှောဖို့ပါ ပါတယ်ထင် နေလား မသိဘူး။
ခင်မနဲ့ သူဌေးသား၊ သူတို့ ဘယ်သဘောတူမလဲ။ ဒါပေမယ့် သူတို့ သားက ခင်မမှ ခင်မ ဖြစ်နေတာဆိုတော့ ရန်ကုန်မှာ ရှိတဲ့ သူတို့ အမျိုးတွေဆီ နှစ်ယောက်စလုံးကို ပို့လိုက်တယ်။ သိပ်တော့ မကျေနပ်ကြဘူးပေါ့။ ဒီလိုနဲ့ ခင်မ လင်တစ်ယောက် စရဖူးတယ်။
ခင်မ အမျိုးသားနာမည်က ကိုမျိုးဇော်၊ ခင်မထက် ဆယ်နှစ်နီးပါး ကြီးတယ်။ ခင်မက အသက်ဆယ်ခုနစ်နှစ်မှာ အကြောင်းပါရတာလည်း သိတဲ့အတိုင်း တောသူတောင်သား မလည်မဝယ်ဆိုတော့ အဲဒီအရွယ်အထိ ရည်းစားသနာကလည်း မရှိခဲ့ဖူးလေတော့ ကိုမျိုးဇော် ဘာလုပ်လို့ ဘာလုပ်မှန်းမသိ မသိလိုက်ဘဲနဲ့ သူ့မယား ဖြစ်ရတော့တာပါပဲ။ တော်သေးတယ်။ ကိုမျိုးဇော်က အတည်တကျ ပေါင်းသင်းပေလို့သာ၊ နို့မို့ မတွေးရဲဘူး။
ခင်မ အမေ အဲဒီသတင်းကြားတော့ ဝမ်းနည်းဝမ်းသာပေါ့။ အမေကလည်း ဆိုခဲ့သလို မခေဘူး ဆိုတဲ့ အစားထဲကဆိုတော့ ခင်မ အိမ်ထောင်သက် တစ်နှစ်ပြည့်တဲ့ အချိန်မှာ သုံးပင်လဲ လေးပင်မြောက်အဖြစ် စတုတ္ထအိမ်ထောင်ကို ထူထောင်လိုက်ပြန်တယ်။ နာမည်က ဦးလူမောင် စပါးပွဲ စားအလုပ် လုပ်တယ် ဆိုတာလောက်ပဲ အမေ့အပြောအရ သိရတယ်။
ခင်မ အိမ်ထောင်ပျက်ရပြီ။ နဂိုကတည်းက သူဌေးသား၊ ဘွဲ့ရ ပညာတတ်ဖြစ်ပေမယ့် လက်ကြောသိပ်မတင်းချင်ဘူး။ အစပိုင်းမှာတော့ ပါလာတဲ့ ငွေလေးနဲ့ တောင်လုပ် မြောက်လုပ် ဟုတ်သလိုလို ရှိနေသေးတာ။ နောက်ပိုင်း ထိုင်စားသလိုဖြစ်လာ၊ ဒီကြားထဲ အရက်က စွဲ၊ အပျက်က တွဲတဲ့ အပြင် တစ်နှစ် ဆိုတဲ့ အတိုင်းအတာ အတောအတွင်းမှာ ခင်မကိုလည်း စိတ်ကုန်သွားတယ်နဲ့ တူပါရဲ့။ အိမ်ဖော်ကောင်မ၊ တောသူမ၊ ဘာညာ ဆိုပြီး နှိမ်လာပါတော့တယ်။
ခင်မလည်း အစပိုင်းတော့ သည်းခံပါသေးတယ်။ ကိုယ်က အငယ် မဟုတ်လား။ နောက်ပြီး မိန်းကလေးကလည်း မိန်းကလေး ဆိုတော့လေ။ နောက်ပိုင်း မူးရူးလာပြီး ပါးစပ်နဲ့တင် မဟုတ်တော့ဘဲ ကိုယ်ထိလက်ရောက်တွေပါ ဖြစ်လာတယ်။ ဘယ်လိုမှ သည်းမခံနိုင်တော့တဲ့ အဆုံးမှာ တစ်ခုလပ်ဘဝကို ကျေကျေနပ်နပ်ပဲ ခံယူလိုက်တယ်။
ခင်မ ရွာပြန်မယ် စိတ်ကူးသေးတာ။ ဒါပေမဲ့ မပြန်ဖြစ်ဘူး။ ကိုယ်ကလည်း အရွယ်ရောက်နေပြီ။ ဟိုမှာ ကလည်း ပထွေးနဲ့။ နောက်ပြီး အိမ်ထောင်ကွဲတယ် ဆိုတာကို လောလောဆယ် အမေ မသိစေချင်သေးဘူး။ နောက်မှ နောက် ရောက်ရားပဲ။
ခင်မနဲ့ ကိုမျိုးဇော် ပေါင်းသင်းနေစဉ်တုန်းက ဘေးခန်းမှာ နေပြီး မြို့ထဲမှာ ဗြူတီပါလာ ဖွင့်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးကြီး တစ်ယောက်ရှိတယ်။ မအေမီ တဲ့ သူ့ အဆက်အသွယ်နဲ့ အလှပြင်ခန်း ဗန်းပြပြီး အနှိပ်ခန်းတစ်ခုမှာ အလုပ်ရတယ်။ ရောက်စတုန်းကတော့ မအူမလည်၊ နောက်ဒီလိုပါလား ဆိုတာသိလာရတယ်။
ခင်မ တွေ့လိုက်ရတဲ့ သူတွေက ကူညီပါရစေဆိုတာချည်းပဲ။ မျက်နှာတွေ ကြည့်လိုက်တော့လည်း အဆီပြန်၊ ရမ္မက်ခိုးဝေနေတဲ့ မျက်နှာချည်းပဲ။ တူနေလိုက်ကြတာများ ရှင်။ ဟိုလိုနေရာမှာလည်း တူကြတာပါပဲလေ။ ဒီရောက်မှ ငွေစကြေးစ မျိုးမျိုးမြက်မြက်လေး တွေ့ရတယ်ဆိုတော့ ဒီအလုပ်အပေါ် တပ်မက်လာမိတယ်။ အလုပ်ရှင်က ပေးတာ တစ်နာရီ တစ်ဆက်ရှင်မှ ခြောက်ရာရယ် (တကယ် ယူတာက တစ်ဆက်ရှင်ကို သုံးထောင်)၊ ဖောက်သည်တွေ ပေးသွားတဲ့ မုန့်ဖိုးက ထောင်ဂဏန်း၊ တချို့လည်း သိပ်ကျေနပ်သွားရင် သောင်းဂဏန်း၊ ဒါပေမဲ့ အန္တရာယ် အနည်းနဲ့ အများတော့ ရှိတာပေါ့လေ။ နောက်ဆုံးတော့ တစ်တက် စားလည်း ကြက်သွန်ပါပဲ။
ခင်မ သည်ကူညီပါရစေဆိုတဲ့ အပြောနဲ့ အဟောအညီဆုံး လူတစ်ယောက်ကို ဒုတိယလင်အဖြစ် ရွေးချယ်လိုက်တယ်။ စီးပွားရေးသမား တစ်ယောက်ပါ။ ကိုမင်းနိုင်တဲ့ ၊ ငွေကြေး မချူချာဘူး။ ကားဝယ်ရောင်း လုပ်တယ်။ လူရည်လည်တယ်။ သဘောကောင်းတယ်။ သူ့အကြောင်း ခင်မ ဒီလောက်ပဲသိတယ်။
ခင်မကို သူက တရားဝင်လား၊ တရားမဝင်လားတော့ မသိဘူး။ တိုက်ခန်းတစ်ခန်း ငှားပေးပြီး လာချင်တဲ့ အခါ လာတယ်။ မလာချင်တဲ့ အခါမလာဘူး။ ဒါပေမဲ့ လာတာ များပါတယ်။
ခင်မလည်း ဒီလောက်ကတော့ စာတတ်လာပြီပေါ့။ ဒါက ဘာသဘောလဲ ဆိုတာ၊ သူ့ဘာသာသူ လာချင်လာ၊ မလာချင်နေ၊ ဒုတိယ ဘုရားသခင် အချိန်မှန်မှန်နဲ့ ကြွမြန်းလာဖို့ပဲ လိုသည်ပေါ့ရှင်။ မလာရင်လည်း လာအောင် လုပ်တဲ့နည်းက ရှိပါ့။ ဘယ် တစ်နည်း ကလိမ့်မတုန်း။ နည်းပေါင်းစုံ၊ နည်းပေါင်းစုံလေ... ဟင်း...ဟင်း...ဟင်း။
ခင်မ … သူနဲ့ ညားပြီး ဘာကြာလိုက်လို့လဲ။ လိုင်စင်မဲ့ ကားကိစ္စတွေကြောင့် သူ အဖမ်းခံလိုက်ရတယ်။ မီးခိုးကြွက်လျှောက် ဆိုသလို ခင်မတောင် ကံကောင်းလို့ သူ့အမှုတွဲထဲ မပါတာ၊ အစစ်အဆေး တော့ ခံလိုက်ရသေးတာပေါ့။ နောက်ဆုံး သူ့အမှုတွေက ခိုင်လုံနေတော့ ထောင်နှစ်ကြီး ကျသွားရရှာတယ်။
ခင်မ ဘောစိနဲ့ ညားတယ်ဆိုပြီး အလုပ် လုပ်နေတဲ့ ဆိုင်ကနေ ခြေစုံကန် ထွက်လိုက်တာ (ကိုမင်းနိုင် ထွက်ခိုင်းတာရောပေါ့) အခုတော့ ခွေးလုံးလုံး ဖြစ်ပြီ။ ခွေးဖြစ်ခံမယ့် အတူတူ မျက်ကန်းတစ္ဆေမကြောက်တတ်တဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်မျိုး ပူးကပ်ပစ်လိုက်တာပဲ ကောင်းမယ်။
ခင်မရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ဟောင်း တစ်ယောက်အိမ်မှာ ခဏ ကပ်နေရတယ်။ ဘာလိုလိုနဲ့ ရွာကိုမ ပြန်ဖြစ်တာ သုံးနှစ်သုံးမိုး၊ ပိုက်ဆံက အ င်ပြေပြေသလို ပို့ပို့ပေးနေရတယ်ဆိုတော့ အမေနဲ့က အဆက်အသွယ် မပြတ်ပါဘူး။ ခုဆို အမေ့ကို နောက်ဆုံး အဖြစ်အပျက်အထိ အစီရင်ခံ တင်ပြပြီးပြီ။ အမေလည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူး။ ဖြစ်သမျှအကြောင်း အကောင်းချည်းပဲ သမီး။ ရွာကို ပြန်လာချင် ပြန်လာပေါ့တဲ့ ။
ခင်မ ဒီလိုအခြေအနေနဲ့ ရွာကို ဘယ်ပြန်ချင်မှာ တုန်းလေ။ မျက်နှာပန်းမှ မလှတာ။ ခုဆို အလုပ်မရှိလို့ ဟိုကဒီက ဆွဲသုံးနေရတာ အကြွေးနှာခေါင်းမြုပ်နေပြီ။ ပေါင်စရာ ရောင်းစရာကလည်း နတ္တိ။ ခင်မရဲ့ မကြည့်ရက်လို့ ဆိုပြီး အတူနေတဲ့ သူငယ်ချင်းက သူငယ်ချင်းကောင်းပီသစွာ အလုပ်တစ်ခု၊ နောက်ပိုင်း တစ်ခုထက် ပိုတဲ့ အလုပ်တွေကို လက်ခံစေလိုက်တယ်။ လူတွင်ပါမှတော့ နွားကိုကျားကိုက်တာ မဆန်းပါ ဘူး။
ခင်မ အလုပ်ကလား၊ ပုရိသ တစ်ယောက်ချင်းစီကို အဆင်ပြေပြေတဲ့ ရက်မျိုးမှာ သီးသန့်ဧည့်ခံရတာပါ။ သူတို့ တစ်တွေ နောက်ဆုံး အိပ်ပျော်သွားတဲ့ အထိ ပုံပြောတန်ပြော၊ ချော့သိပ်တန် သိပ်ပေါ့။ ရလာတဲ့ ဝင်ငွေကတော့ မဆိုးပါဘူး။
ခင်မကို ဒီအလုပ် မလုပ်ပါနဲ့တော့ဆိုပြီး ပြောလာတဲ့ သူတစ်ယောက်ရှိလာရဲ့။ သူကလည်း ရံဖန်ရံခါ ခင်မ ချော့သိပ်ရတဲ့ သူတွေထဲက တစ်ယောက်ပေါ့။ သူက ခင်မထက် အသက် အပုံကြီး ကြီးတယ်။ လူချမ်းသာ အိမ်ထောင်ရှင် တစ်ယောက်ပါပဲ။ သူ့မိန်းမက မိန်းမရောဂါနဲ့ အိပ်ရာထဲ လဲနေတာကြာပြီ။ နောက်အိမ်ထောင် ပြုချင်ပြုပါလို့တောင် ဖွင့်ပြောထားသတဲ့။
ခင်မကို အဲဒီ ဦးဝေမောင်က ပြောတယ်။ ပြောတာမှ အကုန်လုံး ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းကို ပြောတာ။ အိမ်တစ်လုံး၊ ကားတစ်စီး ဝယ်ပေးပါ့မယ်။ ဒီအလုပ်ကို ဆက်မလုပ်ပါနဲ့ တော့တဲ့။ မယုံရင် တရားရုံးမှာ တရားဝင် လက်မှတ်စာချုပ် ချုပ်ပြီး ပေါင်းသင်းမှာ ပါတဲ့။ တိုက်ခန်းနဲ့ ကားကိုလည်း ခင်မ စိတ်တိုင်းကျ ရှာပါ ဆိုပြီး ငွေတချို့ကို စရန်အဖြစ် လက်ထဲ ထည့်ပေးတယ်။ သူ့ရဲ့ အပြောအဆို တည်ကြည်ပုံကို ကြည့်ပြီး တရားရုံးတစ်ရုံးမှာ လက်ထပ်လိုက်ကြတယ်။ သူ ပြောတဲ့ တိုက်နဲ့ ကား ဝယ်မပေးခဲ့ရင်လည်း ဘာအရေးလဲ။ လက်ထဲမှာ လက်ထပ်စာချုပ် နှစ်စောင်စလုံး ကိုင်ထားမှ ဟာကို။ ဘဝက ပေးတဲ့ သင်ခန်းစာတွေလေ... သင်ခန်းစာတွေ။
ခင်မ အဆက်အသွယ်နဲ့ ကားဝယ်ဖို့ ၊ တိုက်ခန်းဝယ်ဖို့ ရှာရတာပေါ့။ ဒီမှာတင် ကံဆိုးဖို့ ဖြစ်လာရတယ်။ မန္တလေးက ဆင်းလာတဲ့ ဖောက်သည် ဟောင်းတစ်ယောက်ကို ကားပွဲစားတန်းမှာ မထင်မှတ်ဘဲ ဆုံလိုက်တော့ သူက ဒီနေ့ည သူ့ကို ချော့သိပ်ပါတဲ့။
ခင်မ အတန်တန် ငြင်းတယ် မရဘူး။ မရဘူးဆို တစ်ချိန်တုန်းက သူ့ အကူအညီ တော်တော်များများ ခင်မ ရယူထားဖူးတယ်။ ရှင်းရှင်း ပြောရရင် သူ့အကြွေးတောင် ဆပ်ဖို့ ကျန်သေးတယ်။ ကဲ... အဲဒီတော့ မထူးဘူး။ သူ့ကို နားလည်အောင် ပြောရတယ်။ ဒါ နောက်ဆုံးပါပေါ့။ အားနာတာလေ... အားနာမိတာ။
ခင်မတို့ တည်းတဲ့ တည်းခိုခန်းကို ညသန်းခေါင်လောက်လည်း ကျရော ရှောင်တခင်စစ်ဆေးရေး ဝင်တယ်။ အဲဒီ ဖောက်သည် မန္တလေးသားက အိမ်ထောင်ရှင်ဆိုတော့ ကြောက်လန့်ပြီး အမှန်အတိုင်း ထွက်ဆိုလိုက်တယ်။ ခင်မဘဝ သွားပြီပေါ့။ နောက်ပြီး တည်းခိုခန်းကလည်း အရင်ကတည်းက ကျော်ဇောပြီးသားလေ။ ဒီတော့ သွားရမယ့် လမ်းက ရှင်းပါတယ်။
ခင်မ သူငယ်ချင်းကို ခင်မ ပိုင်ဆိုင်သမျှလေးတွေ ထုခွဲပြီး အမှု ပေါ့လို ပေါ့ငြား လုပ်ခိုင်းကြည့်သေးတယ်။ မိတဲ့ သူတွေကလည်း အများကြီး။ စီမံချက်ကလည်း စီမံချက်ဆိုတော့ မလွယ်ဘူး။ ရှိတာလေး ကုန်သွားတာသာ အဖတ်တင်တယ်။ ဂျာနယ်မှာဆို ဓာတ်ပုံတွေနဲ့ကို ပါလာတာ။ ဒါပေမဲ့ သက်ဆိုင်ရာက သနားလို့ ထင်ပါရဲ့။ မျက်လုံးနေရာမှာ မျဉ်းမည်းလိုင်းကြီးကြီး ဆွဲပေးထားတယ်။ ဒါကြောင့် လူကြီးမင်းတွေကို ကျေးဇူးတင်ရသေးပေါ့လေ။ ကျန်းမာချမ်းသာကြပါစေ။
ခင်မ ဆုတောင်းရတယ်။ အဲဒီ ဂျာနယ် အမေတို့ဆီ ရောက်မသွားပါစေနဲ့လို့ ။ မျက်စိ မလျှင်ရင် မှတ်မိချင်မှ မှတ်မိမှာ ဖြစ်ပေမယ့် လိပ်စာနဲ့ နာမည်က ရှိသေးတယ် မဟုတ်လား။ လုပ်စားတာကတော့ တခြား နာမည်နဲ့ ပါ။ ဒါပေမဲ့ မှတ်ပုံတင် အစစ်ပါ မိသွားတာလေ။
ခင်မ နောက်တစ်ခု ဆုတောင်းရသေးတယ်။ ဒီသတင်းကို ဟိုလူကြီး ဦးဝေမောင် မသိ၊ မမြင်၊ မကြားပါစေနဲ့လို့ ပါ။ အကယ်၍များ သိသွား၊ မြင်သွား၊ ကြားသွားခဲ့ရင်လည်း ခင်မကို ကတိဖျက်သူ၊ ကတိမတည်သူ တစ်ယောက်အဖြစ် ခွင့်မလွှတ်ပါစေနဲ့လို့ပါပဲ။
▢ မြတ်ကိုကို ( ရုက္ခ )
📖 ရတီ မဂ္ဂဇင်း
၂ဝ၁၄၊ ဧပြီ
