မိုးရေထဲက ကံ့ကော်ပင်လွမ်းချင်း

❝ မိုးရေထဲက ကံ့ကော်ပင်လွမ်းချင်း ❞
        ( ဇော်ဇော်အောင် )

လောက၏ လက်ဝါးပြင်ပေါ်တွင် အမြော်အမြင်ရှိသော မိန်းမသည် ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ်ဆင်လျက် ရပ်နေသည်ကို ကြည့်ကြလော့။

••••• ••••• •••••

ရေကန်ဘေးတွင် ပိတောက်ပန်းများ ပွင့်နေသည်။ မိုးငွေ့ဖြင့် သိပ်သည်းသော အပြာရောင် လေထုကို ဖြတ်၍ ပိတောက်ပန်းရနံ့များ ပျံသန်းလာသည်။ ကလေးဘဝက သင်္ကြန်အခါကိုလည်းကောင်း၊ လွဲခဲ့ရသော အချစ်ဟောင်းကိုလည်းကောင်း၊ အပျော်ဆုံးနေ့ကိုလည်းကောင်း ပိတောက်ပန်းရနံ့က သယ်ဆောင်လာမြဲ ဖြစ်သည်။ သင်္ကြန်ကျလုနီးပြီလား၊ ကျပြီးသွားပြီလား မသိပါ။ နေ့စွဲ၊ ရက်စွဲ၊ ခုနှစ်သက္ကရာဇ်များနှင့် ပတ်သက်၍ ကျွန်ုပ်သည် လွန်စွာအမှတ်သညာ နည်းပါးသူ ဖြစ်၏။ သို့သော် ထိုနေ့က မိုးရွာနေသည်။

••••• ••••• •••••

မိုးစက်များ သည် အံ့ဩဖွယ်ရာ ပူနွေးနေ၏။ သူနှင့် ကျွန်ပ် ထီးတစ်လက်ကို မရွံ့မရဲ အတူ ဆောင်း၍ ပိတောက်ပင်တန်း ရေလွှမ်းသော လမ်းအတိုင်း လျှောက်ခဲ့သည်မှာ နာကျင်စွာ အမှတ်ရဖွယ်ဖြစ်သည်။ မယုံနိုင်ဖွယ် နီးကပ်စွာ ရှိနေခြင်းအဖြစ်ကို သတိရနေပါသည်။ ပခုံးစွန်းချင်း မထိအောင် သတိကြီးစွာ ထားနေကြရကြောင်း နှစ်ယောက်လုံး သိကြပါသည်။ မည်မျှပင် သတိထားနေစေကာမူ ပျော့ပျောင်းကြမ်းရှသော သူ့အင်္ကျီစနှင့် မကြာခဏ ထိမိကြောင်း ကျွန်ပ်တို့ သိကြ၏။ လေဝှေ့ဝန်းသည်နှင့် မိုးစက်များ ယိမ်းခါသွားသည် ။ သူ့ ကိုယ်တခြမ်း မိုးရွှဲစိုပြီ။ အအေးကြောက်သော ထိုမိန်းမ ဖျားနေလျှင် မည်သူ့အား ကျွန်ပ် တရားစွဲရမည်နည်း။ ဝါညိုညစ်သော ရေများ လမ်းပေါ်တွင် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စီးနေ၏။ ရာဘာဖိနပ် သဲကြိုးပြတ်တစ်ခုသည် ချာလည်လည်၍ မျောပါလာသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တပြန့် စီးနေသော ရေပြင်သည် ချိုင့်ဝှမ်းကျောက်ခဲများကြောင့် အသေးစား ရေတံခွန်များကို ဖြစ်ပေါ်စေ၏။ လျှပ်တစ်ချက် ဝင်းပြက်၍ သော်ကရွက်များ ပြတ်ကြွေသွား၏။ မိုးခြိမ်းလျှပ်ပြက်သည်နှင့် ကောင်းကင်သည် ကွဲအက်သွား၍ ချက်ချင်း အကောင်းပကတိ ပြန်ဖြစ်သွားသော်လည်း ဘဝ၏ ပါးလျားအားနည်းသော နေရာတွင် ကွဲအက်သွားပါက အကောင်းပကတိ ပြန်ဖြစ်ရန် မျှော်လင့်ချက် မရှိကြောင်း ကျွန်ုပ် ကောင်းစွာ သိသင့်ပါလျက်မသိ။ မိုးစဲသည်နှင့် အဝါရောင် တိမ်တိုက်တစ်လုံး ဘွားဘွားပေါ်လာသည်။ ကျွန်ုပ်သည် နပိုလီယံအစစ်ဖြစ်ကြောင်း ပြောကြားရန် နောက်ကျသွားပေပြီ။ အနက်ရောင်ထီးတစ်လက် ပျံတက်သွား၏။ ရေကန်ထဲမှာ ကြာ ညိုပန်းများ ရှိ၏။

••••• ••••• •••••

မုတ်သုံဦးမှာ မိုးပထမဆုံး ရွာသောနေ့။ မြေအက်ကြားမှ နိုးထသော မြေသင်းနံ့နှင့်တူသော သူ့အပြုံး။ အမှတ်မထင် ထိတွေ့ကြသော ကျွန်ုပ်တို့၏ လက်ချောင်းကလေးများကို မည်သူ တွေ့မြင်လိုက်ကြသနည်း။ သူ့ထံမှ စူးရှသင်းပျံ့သော ကိုယ်နံ့နှင့် ပိတောက်ပန်းအပြုံးကို ကျွန်ုပ် တွေ့ရှိခံစားရသည်မှာ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ဖြစ်လှပါသည် ။ ပါးနပ်သော ထိုမိန်းမ သိမည်မှာ သေချာ၏။ မျက်နှာကို အပြုံးနှင့်ဖုံး၍ မသိကျိုးကျွန် ပြုနေသော်လည်း သူ့မျက်လုံးများကို ကျွန်ုပ် ကောင်းစွာ ကျွမ်းဝင်ရင်းနှီးပါသည်။ သူ့မျက်လုံးများက ကျွန်ုပ်၏ ခိုးမှုခိုးရာကို သိကြပါသော်လည်း မသိဟန်ဆောင်သည့် အကြောင်းကို ကျွန်ုပ် သိကြောင်း သူ သိသည် ဆိုသော အကြောင်းကို ကျွန်ုပ်သိပါသည် ။ တောက်ပဝင်းလက် အရောင်ထွက်သော ကြယ်ပွင့်များသည် သဲကန္တာရအတွင်း သဲပွင့်များ အောက်တွင် ရှိနေကြသည်ကို လူအချို့သာ သိကြ၏။ ဝေးလံသော အရပ်တစ်ပါးမှ တယောသံကို ကြားရသည်။ ထို တယောကြိုးများသည် မကြာမီ မီးလောင်ကျွမ်း၍ ကျွန်ုပ်၏ နှလုံးသားအား အမည်းစက်များ ဖြစ်ပေါ်စေလိမ့်မည်ဟု မည်သူကမှ ကြိုတင် ပြောမထားကြပါ။ ကေ... ၏ ရဲတိုက်သည် မြင့်မားလှ၏။

••••• ••••• •••••

ချိုပေါ့ကျ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် အတွင်းမှာ မဆုံလိုက်ရသော အထီးကျန်မှုသည် စိတ်ပျက်ဖွယ် တစ်စစီ ပြိုကွဲသွားသော အတူတကွ ရှိနေခြင်းကို ခေါင်းဖြတ် အဆုံးစီရင်လိုက်သည်။ သူနှင့် မတွေ့လိုက်ရသော ကင်းမဲ့ခြင်းအဆိပ်ကို စိန်စီထားသည့် ရွှေခွက်တွင် ထည့်၍ ကျွန်ုပ် သောက်မျိုလိုက်ပြီ။ မော်တော်ကားတစ်စင်း ညာဘက်သို့ ချိုးကွေ့ အခိုးအငွေ့ အဖြစ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူပြန်သွား၍ မရှိခြင်းအဖြစ်ကို ရောဘတ်ရောရှင်ဘတ်ဂ်ထံ ပန်းချီကားတစ်ချပ် ဆွဲပေးရန် အပ်နှံရဦးမည်။ မော်တော်ကား တာယာတစ်ခု စွပ်ထားသော ဆိတ်တစ်ကောင် ကမ္ဘာကျော်သကဲ့သို့ သူ ထိုင်သွားသော ကုလားထိုင်တစ်လုံးသည် ကမ္ဘာကျော်သွားလိမ့်မည် ထင်သည်။ သစ်သားခွေးခြေခုံများကို မပျောက်ပျက်ရအောင် သံကြိုးဖြင့် ချည်တွဲထား၍ ရသော်လည်း လူကို သံကြိုးချည်ထား၍ မရကြောင်း သိကောင်းပါ၏။ စားပွဲခုံ အောက်မှာ ပေါင်မုန့် စားကြွင်းစားကျန်များကို ခွေးကလေးတစ်ကောင် ရှာဖွေနေ၏ ။ လက်ဖက်ရည်ခွက်သည် အေးစက်ချွဲကျိနေပေပြီ။ ဘယ်အရပ်ဆီမှ မသိ၊ ဇီဇဝါ ပန်းရနံ့များ မိုးစက်ကြားမှာ မျောပါလာ၏။ စုတ်ချာယိုင်ရွဲ့သော လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကလေးကို မိုးမှုန်များက ဝါးမျိုပစ်လိုက်သည်။ ခရမ်းရောင် လှပသော ကျွန်ုပ်၏ ထိုမိန်းမ ဟူသော စကားရပ်ကို သဒ္ဒါစည်းကမ်းဖြင့် တိုက်ဆိုင်ညှိနှိုင်း၍ အထားအသို မှားသည်ဟု တစ်စုံတစ်ယောက်က ပြောလာလျှင် ထိုသူကို ကျွန်ုပ် ဂရုစိုက်လိမ့်မည် မဟုတ်ပါ။ အချိန်ကာလ၊ နေရာဒေသ မှားယွင်း၍ လူဖြစ်လာသောသူတွေ မည်မျှရှိသနည်း။

••••• ••••• •••••

မိုးမရွာဘဲ ကြာလေပြီ။ မြက်ခင်းစိမ်းစိမ်း ကုန်းစောင်းပေါ်တွင် အုတ်လှေကားထစ်ကလေးများ ရှိ၏။ ခံစားမှုများသည် ပန်းရောင်မျက်လုံးများကို ပိတ်၍ တစ်ရပ်တစ်ကျေးသို့ ပြေးလေပြီ။ လေတွင် အနှံ့ ဖြန့်ကြဲလိုက်သော ကံ့ကော်ဝတ်မှုန်များကို တွေ့လိုက်ကြပါသလား။ အိပ်မက်ကို မည်သူ တီထွင်ခဲ့သနည်း။ ထိုသူအား ဒေါ်လာခြောက်သိန်း ပေးသင့်၏။ လှိုင်းထဝိုင်းအိသော တင်သားများ လှုပ်ရှား ယိုင်နွဲ့သွားသည်ကို မြင်နေရပါသည်။ အစ်(ရှ)တာကုန်းမြေမြင့်တွင် ကျွန်ုပ်တစ်ယောက်တည်း ‘ မောင့်လပြည့်ဝန်း ’ သီချင်းကို ဆိုညည်းနေပါမည်။ သူ သွားလိုပါက သွားပါစေ။ ဆီလိုက်မမှန်သော ကားတစ်စင်း၏ အသံက ကျွန်ုပ်၏ လှပသော အိပ်မက်များကို နင်းချေပစ်လိုက်၏။ ချောင်းလိုလို မြစ်လိုလို တစ်ခုသော ကမ်းစပ်မှာ ဆိုက်ဝင်လာသော လှေကြီးတစ်စင်းပေါ်တွင် အမှန်စင်စစ် ဘာမျှ မပါလာကြောင်း ဆရာငြိမ်း သိသွားမည်ထင်ပါသည်။ သူတို့ ဘယ်သွားကြသည်လဲ။ အအေးမိ၍ ချောင်းဆိုးနေသည်ကို ကိုဝဲလ်အရာ၀တ္ထုပေါ်မှာ စီးနင်းလိုက်ပါလာသော ကျွန်ုပ် ကြားရ၏။ မိုးရနံ့တွေ သင်းပျံ့ဝေလျက်။

••••• ••••• •••••

ကျူဗစ်ဇင်းကို ဆီဇန်းတို့ စတင်ခဲ့စဉ်က ပုံဖျက်ခြင်း ခေတ်စားပါသည်။ ကျွန်ုပ်၏ ဘဝ အစိတ်အပိုင်းများကို ပုံပျက်သွားသောအခါ လှပသော ကျူဗစ်ပန်းချီကားတစ်ချပ် ဖြစ်မလာပါ။ ခရမ်းရောင်လှပသော အမိုက်မအား ကျွန်ုပ် ဘာပြောရမည်နည်း။ အေးစက်သော လေများ တိုက်ခတ်လာပြီလား။ ကျွန်ုပ်နှင့်အတူ စက္ကူစုတ်များ အေးစက်သော လေပွေထဲတွင် ဝန်းဝိုက်လွင့်ပျံလာပါသည်။ စက္ကူစုတ် တစ်သောင်းပေါ်တွင် သူ့အမည်များ ကျွန်ုပ် ရေးထား၏။ ‘ ဂျေအယ်လ်ဖရက် ပရူ ဖရော့၏ အချစ်သီချင်း ’ ကဗျာကို သင်တို့ ဖတ်ဖူးကြရဲ့လား။ ပထမ ဝါကျ နှစ်ကြောင်းသည် သူနှင့် အတူ သွားခဲ့ရသော ပိတောက်ပင်တန်း လမ်းကလေးကို သတိရစေပါသည်။ သို့သော် လူအများနှင့် စက္ကူစုတ်များသည် အေးစက်သော လေပွေထဲတွင် လွင့်မျောပါသွား၏။ ကျွန်ုပ်တို့ စက္ကူစုတ်များ ၊ လေပွေများနှင့် ကျွန်ုပ်တို့ အားလုံးကို အေးစက်သော လေပွေများက ဖုံးလွှမ်းဝါးမျို၍ လေပွေများ ကျွန်ုပ်တို့နှင့် က္ကူစုတ်များကို အေးစက်သော လေပွေထဲတွင် လွင့်ပျံဝေ့ဝိုက် မျောပါနေသော ကျွန်ုပ်တို့ နှင့် စက္ကူစုတ်များ ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်လိုက်ပါ။

••••• ••••• •••••

တောင်ပင်လယ်ရပ်ဝေးဆီမှ မိုးချုန်းသံသဲ့သဲ့နှင့် တူသော သူ့အပြုံးသည် ကျွန်ုပ်၏ ပုံမှန် အတွေးလမ်းကြောင်းများကို ကစဉ့်ကလျားဖြစ်သွားစေပါသည်။ သူ ဒီနေ့ လာသည်။ ပိတောက်ပင်များ ပင်လုံးဝေဝေပွင့်နေ၏။ သူ့ခြေထောက်များသည် ငှက်ဖြူကလေး တစ်ကောင်ကဲ့သို့ လှပနူးညံ့ ၏။ ခရမ်းရောင်လုံချည် အနားစသည် ခြေဖနောင့်အထက် ငါးလက်မခွဲတိတိတွင် ရှိ၏။ ခြေနှစ်ချောင်းထပ်၍ ချိတ် ထားသည်ကို စားပွဲအောက်မှာ ကျွန်ပ် ခိုး၍ ကြည့်စဉ် မြင်ရ၏။ အဖြူရောင် ပလတ်စတစ် ဖိနပ်ပါးပါးကလေးသည် ခြေဖျားတွင် တွဲလဲခို၍ ချိတ်နေ၏။ Je baisai ses fines chevilles ရှက်ဖွယ်ရာဟု ကျွန်ုပ် မယူဆ။ ရင်ဘိုး၏ ကဗျာတစ်ပုဒ် သင်တို့ ဖတ်ဖူးပါသလား။ အဝတ်လှန်းသော ကြိုးတန်းမှ ရှပ်အင်္ကျီအဖြူတစ်ထည် ဝရံတာကို ကျော်၍ လွင့်ကျသွား၏။ ကောက်လိုက်ကြပါ။ မီးခြစ်ကျောက်သည် အဝါရောင်မီးပွားများကို ဘယ်နေရာတွင် ဖွက်ထားလေသနည်း။ ကျွန်ုပ် မသိရပါ။ မိုးရွာလာသည်။ အချို့သော မေးခွန်းများတွင် အဖြေ မလိုအပ်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က အစည်းအဝေးရှိသည်ဟု ဟစ်အော်ခေါ်ငင်နေသည်။ သစ်တိုပင်သည် အနီရောင် သစ်ရွက်များကို အလိုအလျောက် ခြွေချနေ၏။ စမ်းသပ်မျှင်များ တလှုပ်လှုပ် တရွရွဖြစ်နေသော ပိုးဟပ်ကို အချို့အရပ်ဒေသတွင် ဆီသောက်ငှက်ဟု ခေါ်၏။ ကျွန်ုပ် မှာထားသော လက်ဖက်ရည် ချိုချိုခါးခါးတစ်ခွက် မလာ ကြာလှပြီ။

••••• ••••• •••••

သေးငယ်စူးရှသော အသံများသည် ဒေါင်လိုက် ကန့်လန့်ပြေးသွားကြ၏။ လေထုသည် ကိုယ့်အကြောင်းကို အကောင်းပြောစကားများဖြင့် ပူနွေးညစ်ညမ်းနေသည်။ အချိန်တွေ ကုန်ခဲလှသည်ဟု လူတစ်ယောက်က ပြော၏။ အဓိပ္ပာယ်ကို ကျွန်ုပ် မသိပါ ။ ကျွန်ုပ်အဖို့ အချိန်ဆိုသည်မှာ သူ အလာကို ရေတမာပင်အောက်က စောင့်နေရခြင်း ဖြစ်၏။ မိုးဖွဲဖွဲ ရွာလာခြင်း ဖြစ်၏။ ဆားငန်သော ချက်နို့ဆီနှင့် ဖျော်သည့် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ဖြစ်၏။ ဆေးကောင်းစွာ စပ်ထားသော နွားဆေးပေါ့လိပ် တစ်လိပ် ဖြစ်၏။ ဒါလီ၏ ပျော့တွဲအိကျနေသော နာရီအဝိုင်းများ ဖြစ်၏။ မြောက်သို့ သွားသော အမြန်ရထားတစ်စင်း ဖြစ်၏။ ကောက်ရိုးအပြည့် တင်ထားသော ချယ်ဂါရီတစ်စင်း ဖြစ်၏။ အချိန်ဆိုသည်မှာ ကျွန်ုပ်အဖို့ လှေကားထစ်များ ဖြစ်၏။ လူတစ်ယောက်နှင့် သူ လိုက်ပါသွားသောအခါ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ အချိန်အားလုံး ရပ်တန့်သွား၏။ သူ စာမေးပွဲအောင်သောနေ့က ကျွန်ပ် ကားတိုက်ခံရသည်။ လှေကားပေါ်မှ သူဆင်းလာနေပြီ။

••••• ••••• •••••

ကျွန်ုပ် သူ့ကို ဘာပြောရမည်နည်း။ ရေကန်ဘေးမှ ပေါ်ပီပန်းခင်းအကြောင်း ပြောရမည်လား။ မေတ္တာတရားနှင့် ပတ်သက်၍ ယန်းပေါလ်ဆတ်(တ) နှင့် ကျွန်ပ် သဘောကွဲလွဲကြောင်းလား၊ အောင်စိုး၏ ပန်းချီကားများ အကြောင်းလား၊ သမထလေးဆယ်နှင့် ကသိုဏ်းဆယ်ပါးအကြောင်းလား၊ တစ်နေ့တစ်ခြား အနေကျုံ့လာဖွယ်ရှိ သော ကမ္ဘာကြီး အကြောင်းလား၊ မိုးရွာသော နေ့တစ်နေ့ အကြောင်းလား၊ လူ့အခွင့်အရေးအကြောင်းလား၊ စကားပြေမှာ တွေ့ရသော ဆာရီယယ်လစ်ဇင်း အကြောင်းလား၊ သူ့ကို ရိုင်းစိုင်းဖောက်ပြန်စွာ စွဲလမ်းနေသည့်အကြောင်းလား။ အမှန်အားဖြင့် ကျွန်ုပ်သည် စက္ကူစုတ်တစ်ခုဖြစ်သည် ။ ငါသိသည် ၊ ငါတတ်သည် ၊ ငါလုပ်သမျှ ဟုတ်သည်ဟု ထင်နေသူတို့ နေပါစေ။ သူ့ကို ကန့်ကွက်ခြင်းဖြင့် အသိအမှတ် မပြုလိုက်ပါနှင့်။ ကျွန်ုပ်ကို ဇော်ဇော်အောင် ဟု ခေါ်ကြပါ။ ကျွန်ုပ်ကို အစ်(ရှ)မဲလ် ဟု မခေါ်ပါနှင့်။ အဘယ်ကြောင့် ဆိုသော် ကျွန်ုပ်သည် အစ် (ရှ) မဲလ် မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်ပါ၏။ မြေကြွက်၏ ရှေ့သွားများနှင့် တူသော မနာလို ဝန်တိုမှုသည် ကိုယ်တွင်းမှ အူများကို တတိတိ ကိုက်ဖြတ်ပစ်တတ်ကြောင်း သင်တို့ သိသင့်ကြ၏။ အနီရောင်ခဲတံတွင် ခဲဆံ ခဏမကြာ ကျိုးတတ်သည် ။ ခရမ်းရောင် သစ်ခွပန်းများ ပွင့်သောနေ့က ခဲသားရောင် မိုးကောင်းကင်များကို ဗျိုင်းဖြူများ ဖြတ်ပျံသန်းသွားကြ၏။ ကံ့ကော်တောအုပ် အတွင်းမှာ ရွာသော မိုးသည် အရာအားလုံးကို စိုစွတ်စေ၏။ ခေါင်းပြားချပ်သေသွားသော ခွေးကလေးကို ကျွန်ုပ် ကျင်းတူးမြှုပ် ရဦးမည်။ ကျွန်ုပ် ခွေးမချစ်တတ်သော်လည်း ခွေးသေကို မိုးရေထဲတွင် မထားချင်ပါ။ နှင်းဆီပန်း အဖြူများ ကျောက်သား ထိုင်ခုံပေါ်မှာ နေသည် ။ ကျောင်းပေါ်မှ သူဆင်းလာနေပြီ။ မွန်စီယာမာစဲဂျူချမ့်ကို ရှာခဲ့ပါ။ ကျွန်ုပ်ဘဝကို အဖိုးလခအဖြစ် ပေး၍ သူ့ထံ ပန်းချီကားတစ်ချပ် အပ်နှံပါဦးမည်။ ကန်ရေပြင်ထက်မှာ ငါးကြင်းတစ်ကောင် ခုန်ပျံတတ်လာသည်။ သူ့ခြေသလုံးကလေးများကို စနေဂြိုဟ်၏ တတိယကွင်းဝိုင်းအတွင်းမှာ ကျွန်ုပ် သိမ်းဆည်းထားလိုက်ပြီ။ ပင်လယ်ကဗွီးပင်များသည် အဆောက်အအုံရှေ့မှ မားမားရပ်၍ မဆိုင်သူများ မလာရအောင် စောင့်ကြပ်နေကြသည်။ မိုးစက်မှုန်များ ကျလာပြန်သည်။ ကျွန်ုပ် မလာပါ။

••••• ••••• •••••

“မှန်သည်။ သိပ်မှန်သည်။ ငါသည် ဆင်ခြင်တုံတရားရှိသော ကာလ အပိုင်းအခြားကို ရရှိခဲ့ပြီ”

“မျက်ကန်းတွေ၊ အရူးတွေ”

“မနက်ဖြန်ဆိုလျှင် အနက်ရောင်ငှက်များ လာကြတော့မည်”

အကယ်၍ မနက်ဖြန် ဆိုလျှင် အဖြူရောင်ငှက်များလာကြမည်ဆိုပါ လျှင် ဆာ့တ်(တ)ကို ကျွန်ုပ် ဘာပြောရမည်နည်း။ ရှိပါစေ။ အနက်ရောင်ငှက်များ ယနေ့ပင် ပျံဝဲနေကြောင်း သူ သိသွားပုံ ရပါသည်။ ကျွန်ုပ်အခန်း ပြတင်းပေါက်မှ သရက်ပင်၏ စိမ်းမြရွက်ညွန့်တို့ကို မြင်နေရသည်။ စိမ်းဝါ နုကွက်ဆင်များ ပါသော သူ့အင်္ကျီသည် ပါးလွှာလွန်းသည် ထင်၏။ နှုတ်ဆက်လိုက်ပါသည် မွန်စီယာ ဆာ့တ်(တ)။ သို့သော်လည်း ကျွန်ုပ် သူ့ကို နှင်းဆီဥယျာဉ်တစ်ခု လက်ဆောင်ပေးမည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ ကတိမပြုခဲ့ပါ။ သူ့ထံမှ ခရမ်းရောင်စူးရှသော ကိုယ်သင်းနံ့ကိုမူ ကျွန်ပ်၏ အဖြူရောင် လက်ကိုင်ပဝါတွင်းမှာ သိမ်းဆည်းထား၍ နဝမမြောက် တိမ်တိုက်ကြား တစ်နေရာတွင် ဝှက်ထားလိုက်သည်။ ထိုနေရာကို မည်သူမျှ ကျွန်ုပ် မပြ။ သူ့ကိုလည်း မသိစေပါ။ နှစ်ပေါင်း နှစ်ဆယ်အတွင်း သုတေသနစာတမ်း လက်တစ်ဝါးစာမျှ မရေးဖူးသော သူများကို ကျွန်ုပ် ဝမ်းထဲက ပြုံးပြလိုက်ပါသေးသည်။ သူတို့ နှင့် ကျွန်ုပ် ကြမ်းတစ်ပြေးတည်း မထိုင်လိုပါဟု ဆိုခြင်းအတွက် ကျွန်ပ် အလွန်သာ ရှိပါစေ။ အတင်း ပြောတတ်သော သူ တစ်ယောက် လာနေပြီ။ ကျွန်ုပ် သွားတော့မည်။ လီယိုကို ခေါ်မသွားပါ။

••••• ••••• •••••

သူ့တွင် သစ်ရွက်စိမ်းရောင် လုံချည်တစ်ထည် မရှိဟု ငြင်းဆိုခြင်းသည် အလကား။ ထိုလုံချည်ကို လွန်ခဲ့သော အနှစ်အစိတ်ကပင် ကျွန်ုပ် တွေ့မြင်ဖူးပြီး ဖြစ်၏။ အစ်(ရှ)တာ ကုန်းမြေမြင့်ဝယ် လေထန်လွန်းနေသည်လား။ ဤနေရာမှ အမှိုက်ပုံကို မည်သူ ရွှေ့မည်နည်း။ ဖိနပ်သဲကြိုးပြတ် တစ်ခုကို ရွှေရောင်စက္ကူဖြင့် ထုပ်ထားသည်ကို ငှက်ပျောခွံများကြားတွင် ကျွန်ုပ် တွေ့ရ၏။ မြူနှင်းတို့ ဝေမှုန်သော နံနက်ခင်းသည် ဖြစ်ရပ်မှန်များကို လှပစွာ ဖုံးအုပ်ထား၏။ ကျိုးကြောင်း ဆင်ခြင်မှု ရေကြည်သည် မြောင်းပုပ်အတွင်း စီးဆင်းနေသောအခါ နှင်းမှုန်များ ပိုမိုထူထပ်လာ၏။ သူ့ကို ပထမဆုံး ရုံးခန်းတွင်းမှာ ကျောင်းလခပေးသွင်းစဉ်က တွေ့ခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်းမည်မျှ ကြာပြီနည်း။ လုပ်သမျှ ဒုက္ခဟု ညည်းနေသူသည် ရာထူးတိုးမြှင့်ပေးသည့် အမိန့်စာကို မျှော်နေသည် ။ ဈင်ဝါဒ အကြောင်းကို ပြောနေသူက နို့ဆီခွက်အတွင်း ကျပ်ကျပ်တည်းတည်း ထိုင်နေသော ကြောင်ကလေး တစ်ကောင်အကြောင်း စဉ်းစားနေသည်။ ကျွန်ပ် ရင်တွင်းမှာ ဟင်းခါးဖတ်များ နှင့်တူသော ဝန်တို မနာလိုမှု စိတ်ထားများ ရှိနေသည်လား။ မြေတိုင်းအရာရှိ၏ အလုပ်ခန့်စာသည် ဌာနတစ်ခုမှ အခြား ဌာနတစ်ခုသို့ ပို့ရာ၊ စားပွဲတစ်ခုမှ အခြား စားပွဲတစ်ခု၏ အကြားတွင် ပျောက်ဆုံးသွား၏။ မည်သူ့ကိုမျှ မေး၍ မရ။ မစ်ဇီ ဆိုသော မိန်းမက အံဆွဲများကို ဖွင့်၍ ရှာပါသေးသည်။ ဌာနခွဲအေနှင့် ဌာနခွဲဘီ အကြောင်း အထက်အရာရှိက ရှင်းပြရင်း ရှုပ်နေသည်။ ထူးဆန်းအံ့ဩဖွယ်ရာ လက်ဖျားခါလောက်သော စကားပြေ ရေးစွမ်းနိုင်သူသည် တစ်ထောင့်ကိုးရာ နှစ်ဆယ့်လေး (၁၉၂၄) ခုနှစ်၊ အသက်လေးဆယ့်တစ်နှစ်တွင် ကွယ်လွန်ခဲ့သည် ။ ကမ္ဘာလောကသည် လူတော်တစ်ယောက် ဆုံးရှုံးခဲ့၏။ အလုပ်ခန့်စာ ယနေ့တိုင် ပျောက်ဆုံးနေဆဲ။ ကျွန်ုပ် ဘာမျှ မသိပါ။

••••• ••••• •••••

ရှည်လျား မှုန်သီစွာသော အနမတဂ္ဂ ဘာသာတရားနှင့် နှိင်းစာပါလျှင် ဘဝတစ်ခုသည် မြူမှုန်စိတ်ငယ်မျှသာ။ လောက၏ သင်ပုန်းပြင်ပေါ်တွင် ဝိုင်းစက်ဆူဖြိုးသော သုညကြီး တစ်လုံးကို မြင်ကြရဲ့လား။ ဉာဏ်ပညာဖြစ်စေသော ကိတ်မုန့်တစ်လုံး ဖုတ်၍ တောင်ပိန္နဲပင်အောက်တွင် စတုဒီသာ ကျွေးရဦးမည်။ ပျော်ရွှင်ခြင်းများ ရနိုင်သည် ဆိုသော လူ့လောက အရောင်းဆိုင် အဝင်ဝတွင် ကုန်ပြီဟူသော ဆိုင်းဘုတ်ကို တွေ့ရသည် ။ ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်၍ ဥယျာဉ်တွင်းသို့ ဆင်းခဲ့ပါ။ စွန့်စားကြောက်ရွံ့ နောက်မတွန့်ဘဲ ပြေးထွက်ခဲ့ပါ။ တန်ဖိုးရှိသော လူသားတစ်ယောက်ဖြစ်ခြင်းက ကြိုဆိုနေပါလိမ့်မည်။ သင်တို့ သွားကြပါ။ ကျွန်ုပ် အိပ်တော့မည်။ ယုတ်လျော့သော နေရာတွင် လောက၏ ရယ်မောသံများဖြင့် ဖုံးကွယ်လွှမ်းဖို့ပစ်လိုက်သောအခါ မြေသည် ညီ၍ ခရမ်းရောင် သစ်ခွပန်းများ ပွင့်လာကြပါလိမ့်မည်။ ကေ၏ အမှုစီရင်ချက် ချမည့်နေ့ကို ဗေဒါလမ်းကဗျာများ ဖတ်ရင်း၊ စောင့်ရင်း၊ အိပ်ရင်း သင်တို့ သွားကြတော့။ သူလည်း သွားပါစေ။ ကျွန်ပ် ကေကို လွန်စွာလေးစား၏။

••••• ••••• •••••

သူ့ကို ကျွန်ပ် … အေးစက်သော လေပွေများ၊ စက္ကူစုတ်များ ... သူနှင့် ကျွန်ုပ်။ သူ့ကို ကျွန်ုပ် ...။ သူသည် ကျွန်ုပ် ...။ သူ့အား ကျွန်ုပ် ...။ မိုးရွာနေသည် ။

••••• ••••• •••••

ရှားပါးသော သစ္စာငှက်သည် သော်ကပင်ပေါ်တွင် ဝဲပျံလူးလွန့်သော ဖြူရောင်ပြာရောင် မီးခိုးများဖြင့် ဝန်းဝိုက်ကွေ့သော ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကို ရေးဆွဲနေသည်။ အတ္တဆန်ခြင်း အရိပ်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် တွန့်လိမ်လျက်ရှိ၏။ သိသည်ဟု ထင်ထားသူများနှင့် စကားပြောကောင်းသူများ ဆူညံစွာ စကားပြောနေစဉ် ကျွန်ပ် အိပ်ပျော်သွားပါသည်။ အတွေ့အကြုံ ရင့်ကျက်ကြွယ်ဝသော လောက၏ ရယ်သံသဲ့သဲ့ကို အိပ်ပျော်နိုး တစ်ဝက်တွင် ကြားလိုက်ရသေး၏။ တန်ဖိုးနည်း နှုတ်ခမ်းနီ ဆိုးဆေးတို့ဖြင့် နီရဲစိုစွတ်သော နှုတ်ခမ်းများ ပွင့်လာသောအခါ လောကသည် အသံရှည်စွာ ငိုညည်း၏။ လသာသောညတိုင်း မလှပကြောင်း ကျွန်ုပ် သိသည်။ သူ ပြန်သွားသောအခါ ကျွန်ုပ်သည် တွင်းနက်ကြီးအတွင်းသို့ ကျ၍ သုံးပိုင်းပြတ်သွားသည်။ သူ မရှိသော ကင်းမဲ့လပ်ဟာခြင်းသည် အစိမ်းရောင်တောက်ပနေ၏။ ဟိုလပ်(ဗ) က အရာအားလုံးတွင် ကဗျာ ရှိသည်ဟု ဆိုဖူး၏။ မြစ်ဘက်ဆီမှ ဝေ့ပျံလာသော အောင်မြေသာဇံသီချင်းသံကို ကြားနေရ၏။ ဝါးပတ္တလားသံသည် လှိမ့်၍ ကျွန်ုပ်၏ ကဗျာ အားလုံးကို ယူသွားပြီ။ သူ့အား နှင်းဆီဥယျာဉ်တစ်ခု လက်ဆောင်ပေးမည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ ကတိ မပြုခဲ့ဖူးပါ။ အမိုက်မသည် ကျွန်ုပ် မုန်းသော အနီရောင်အင်္ကျီကို လုံချည်အနက်နှင့် တွဲဖက်၍ ဝတ်ဆင်လာပြန်ပါပြီ။ အတူတကွ ရှိနေခြင်းသည် ဆုလာဘ်တစ်ခု ဖြစ်၏။ သူ့ကို ဘယ်အခါမှ မမေ့သော်လည်း ကျွန်ုပ်တွင် မေ့လျော့တတ်သော ရောဂါ ရှိ၍ သူ့ကို မေ့ပစ်ရန် ကျွန်ုပ် မေ့လျော့နေကြောင်း သူ သိဖို့ ကောင်းပါသည် ။ အမှန်စင်စစ် သူ့ကို မတွေ့မမြင်ရလျှင် ကျွန်ပ် နေ၍ မရကြောင်း သူ ကောင်းစွာသိသော်လည်း အမိုက်မသည် ကျွန်ုပ် ရှိရာသို့ မလာ။ ယနေ့ မတ်လ ဆယ့်ကိုးရက်နေ့လား။

သူ့ကို ကျွန်ုပ် … ကံ့ကော်ပင် … မိုးရွာနေသည်။ မိုးစက်မှုန် ကန့်လန့်ကာနောက်မှ ... လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်ပေါ်တွင် ပန်းနုပျော့ နှုတ်ခမ်းရာများ … နှုတ်ခမ်းပါးလှပ် ပါးစပ်ပိတ်၍ သူ ပြုံးသောအခါ .. ကျွန်ပ်၏ ကဗျာများ … မနေ့က … ကျွန်ပ် … သူ ပြန်သွားပြီ။ ဇီဇဝါပန်းများ ပွင့်သောနေ့က ... အနည်းငယ်မျှသော ကျွန်ုပ်ဘဝ လိုအင်များ ရေးမှတ်ထားသော စာရင်းစာရွက် ဘယ်မှာ ကျပျောက်ခဲ့သည် မသိတော့။ ကျွန်ုပ်သည် သူ့ကို … လေပွေများ အေးစက်စွာ … အေးစက်သော လေပွေများ။

▢  ဇော်ဇော်အောင်
📖ဝတ္ထုတိုပေါင်းချုပ် ( ၁ )