စက်လည်း ပျော်ပါနိုင်

❝ စက်လည်း ပျော်ပါနိုင် ❞
( ဆင်ဖြူကျွန်းအောင်သိန်း )

မှောင်နှင့်မည်းမည်း အတွင်းမှာ ဖြစ်သော်လည်း မကျီးဒန်က သူ့ဘေးတွင် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်မောကျနေသော ကိုဆေးရိုး၏ ကျပ်စည်းထားသည့် လက်ဖြူဖြူကြီးကို မြင်နေရသည် ။ တကယ်ပဲ မျက်စိက မြင်နေရခြင်းလား ၊ သည်နေရာ သည်နား၌ သည်ကျပ်စည်းထားသော လက်ကို မီးခွက် မမှုတ်ခင်က မြင်ထားရသောကြောင့် စိတ်က မြင်နေရခြင်းလားမသိ ၊ မြင်တော့ မြင်နေရပေသည် ။ အိပ်ချင်လွန်းသဖြင့် မျက်စိတွေမှာ ကျိန်းစပ်နေပေပြီ ။ မျက်လုံးကို အားတင်းပြီး မှိတ်ထားသော်လည်း ဖြူဖြူပြာပြာ ဝါဝါစိမ်းစိမ်းတွေကို မြင်နေလိုက် ၊ ကောက်ပင်တွေ ပေါ်လာလိုက် ၊ အိုးတွေ ခွက်တွေ ပေါ်လာလိုက်ဖြင့် ။ မျက်စိ မှိတ်ထားလျက် ၊ ခေါင်းမူးနေအောင် အိပ်ချင်လျက်နှင့် မကျီးဒန်မှာ အိပ်မပျော်နိုင်ပါပေ ။

ခေါင်းရင်းဘက်မှ ကာရံထားသော ထန်းရွက်များကို လေခပ်ကြမ်းကြမ်း တိုးဝှေ့လိုက်သည် ။ တစ်ပြိုင်နက်ဆိုသလို ရွာ့တောင်ဘက် ထန်းတောတွင်းမှ ထန်းသီးကြွေကျသံများ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာ၏ ။ ထန်းရွက်ကို လေတိုးသံ ၊ ထန်းရွက် အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်သံ ၊ ကြွေကျလုလု ထန်းရွက်ခြောက် များနှင့် ထန်းပင် ပင်စည်နှင့် ရိုက်ခတ်မိသံက ဆင်းရဲသားရပ်ကွက်များတွင် နေဝင်ရီသရောကာလ၌ ပေါ်ထွက်တတ်သည့် တောထုတ်သံနှင့် အလားတူလှပေသည် ။ လေအဝှေ့ ရပ်သွား၍ ထန်းတောတွင်းမှ အသံများ စဲသွားလျှင် လေးထပ်ကျောင်းဘုရားနှင့် ပုတီးပင်ဘုရားမှ ဆည်းလည်းသံများကို ကြားရလေ၏ ။

အတန်ကြာလျှင် သန်းခေါင်ကြက်တွန်သံသည် ထွက်ပေါ်လာ၏ ။ ညဉ့်နက်ပါပကော ဟူသောအသိ မကျီးဒန်၏ ဦးနှောက်တွင်း၌ ဖျတ်ခနဲပေါ်လာသလို အိပ်မပျော်နိုင်ခြင်းအတွက် မိမိကိုယ်ကို အပြစ်တင်မိသည့် ဒေါသစိတ်ကလည်း ဖြစ်ပေါ်လာသည် ။ ဟင်း ... ခနဲ သက်ပြင်း တစ်ချက် ချလိုက်ကာ စောင်ကို ပိန်းအောင် ဆွဲခြုံပြီး တစ်ဖက်သို့လည်း စောင်းပစ်လိုက်၏ ။ တအားမှိတ်ထားသော မျက်စိအာရုံဝယ် နွားပြာနီကြီး ပေါ်လာသည် ။ ထိုအခိုက်၌ ခေါင်းရင်းက ထန်းရွက်တွေကို မိုးပေါက်များလာရောက် ထိမှန်သံကို ကြားလိုက်၏ ။ သည့်နောက်၌ကား မကျီးဒန်မှာ အိပ်ပျော်သွားခြင်း မရှိသေးဘဲနှင့် မိုးပေါက်သံများကို မကြားတော့ပေ ။

အိမ်သားတစ်ဦးလို ဖြစ်နေသော နွားပြာနီကြီး ။ စားမြုံ့ပြန်လျှင် အခြားနွားများကဲ့သို့ တစ်ချက်ချင်း ဝါးခြေမနေနိုင်ဘဲ အပြေးအလွှားဝါး ချေနေရသည် ကို ကြည့်ပြီး မကျီးဒန်မှာ အလိုလိုနေရင်း မောခဲ့ရသော နွားပြာနီကြီး ။

သည်နွားပြာနီကြီးကို အိပ်ရာဝင်စတွင် တွေးမိသောကြောင့် မျက်စိကြောင်ခဲ့ရသည် ။ နောက် ဟိုတွေး သည်တွေးဖြင့် နွားပြာနီကြီး အကြောင်းကို မေ့ဖျောက် ပစ်နိုင်ခဲ့၏ ။ သို့ရာတွင် အိပ်၍ မပျော်ပြီ ။ ယခု အိပ်ပျော်တော့မည်လည်း ရှိရော နွားပြာနီကြီးကို မျက်လုံးက မြင်နေရပြန်လေ၏ ။

“ ဟဲ့ နီချော ၊ စားလေ နင့်အိမ်ကို လွမ်းနေသလားဟင် ”

အမွေးရောင်ပင် ကောင်းကောင်း မမှန်သေးသော နွားသိုးကလေးတစ်ကောင်၏ ခေါင်းကို မကျီးဒန်က ပွတ်သပ်ရင်း မေးနေလေသည် ။

“ နွားကဖြင့် အိမ်ကို ရောက်ရုံရှိသေး ၊ အမေကတော့ နာမည်ပေးပစ်လိုက်ပြီ ”

နွားအသစ်ကလေး အိမ်သို့ ရောက်လာသည့် အတွက် ချောစိန်ရော ဘညိန်းပါ နွားတင်းကုပ်ဘေးမှာ လာရောက်ကြည့်ရှုကြကာ နွားစားခွက်ထဲ အစာ ထည့်ပေးကြ၏ ။ အိမ်ခံနွားကြီးက အားရပါးရ ထစား၏ ။ အသစ် ရောက်လာသော နွားကလေးမှာမူ အစာကို နှုတ်သီးဖြင့် တို့ရုံမျှသာ တို့ပြီး ၊ နောက်သို့ ကြိုး တဆုံးဆုတ်ကာ ငေးမောနေသည့် အတွက် မကျီးဒန် ခေါင်းကို သွားရောက် ပွတ်သပ် ပြောဆိုသဖြင့် ဘညိန်းက မှတ်ချက်ချလိုက်ခြင်းဖြစ်၏ ။

“ ဟုတ်လား နီချော ၊ အိမ်ကို လွမ်းသလား ”

မကျီးဒန်က နောက်တစ်ခွန်း ထပ်မေးသည်တွင် နွားကလေးက ရှူးခနဲမြည်ကာ မကျီးဒန်၏ လက်ကို ခါချလိုက်သည် ။ အိမ်မှ မွန်းတိမ်းနေသည့် နွားအိုကြီးနှင့် ကိုးဆယ် အလိုက်ပေးပြီး လဲခဲ့စဉ်က နီချောမှာ မကျီးဒန်ပေးသည့် အမည်နှင့် လိုက်အောင် နီသော နွားနီ နွားသိုးကလေးသာ ဖြစ်၏ ။ အစာဝဝစားရ၍ အသွေးအရောင်များ ပြောင်းလာသောအခါတွင် နီချော ၏အမွေးများမှာ အနီမှ အနီရင့် ။ အနီရင့်မှ တစ်ဖန် မရမ်းစေ့ရောင်ဘက်သို့ လုလျက် နွားပြာနီဖြစ်လာခဲ့လေ၏ ။ မှတ်မိသမျှဆိုလျှင် နီချော ရောက်လာသည့် အချိန်သည် ယခုလို လယ်တွေ စိုက်ပြီးစ မိုးလယ် ကာလတည်း ။

နွားကို အသုံးပြု ၊ မှီခိုနေသူ မှန်သမျှ နီချော လို နွားမျိုးကိုမှ သဘောကျကြသည် ။ နီချောမှာ အစား ကောင်း၏ ။ ကောက်ရိုးချည်း ချကျွေးလျှင်လည်း သူ တတ်နိုင်သလောက်ကို အားရပါးရ စား၏ ။ သခင် ဖြစ်သူက ကောက်ရိုးကို ဖွဲနုကလေးပက်၍ နှမ်းဖတ်ရည်ကလေးလူး၍ ကျွေးပြန်လျှင်လည်း ပူကားလာအောင် စားပစ်လိုက်ပြန်သည် ။ ဒါကိုမှ တစ်ဖန် ထပ် ပြီး မြက်စိုစိုစိမ်းစိမ်းကို ခပ်များများ ထည့်ပြီး နောက်ထပ် ကောက်ရိုးနှင့် ရောနှော ကျွေးပြန်လျှင်လည်း စားသေးသည်သာဖြစ်၏ ။ အဘယ်မျှထိအောင် စားသနည်းဟူမူ ဗိုက်စူထွက်နေကာ ပါးစပ်မှ တအင်းအင်း မြည်လာပြီး ၊ အိပ်မနေနိုင် လှဲမနေနိုင်သဖြင့် မတ်တတ်ရပ် နေရသည့် အဖြစ်သို့ ရောက်အောင်စား၏ ။

သည်လိုနွားမျိုးကို အစားကြီးသော နွား ၊ သို့ မဟုတ် အစားကောင်းသော နွား ဟူ၍ သတ်မှတ်ကြ၏ ။ အစားကောင်းသည့် နွားမှသာ အားအင်ပြည့်ဖြိုးမည် ။ တစ်နေကုန် တစ်နေခန်း အခိုင်းအစေခံနိုင်မည် မဟုတ်ပါလော ။

နွားစာခွက်ထဲတွင် အစာကောင်းကောင်းမွန်မွန် ထည့်ထားပြီဆိုပါက နီချောတို့ ဗျာများရတော့သည် ။ သူနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ပြီး စားနေသော နွားကြီး နှုတ်သီးချရာ နေရာမှန်သမျှ နီချော၏ နှုတ်သီးက ရောက်သွားလေ့ရှိ၏ ။ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ စားနေသော နွားကြီးမှာ သံရောင် ဖြစ်သောကြောင့် မကျီးဒန်က သံရောင် ဟူ၍ပင် အမည်ပေးထားသည် ။ မိမိ စားသည့် နေရာသို့ နီချော လာလုလျှင် သံရောင် ဘေးသို့ ဖယ်ပေးသည် ။ သို့ရာတွင် ဝေးဝေးလံလံသို့ ရောက်အောင် ဖယ်မပေးလျှင်ကား နီချော၏ ဝှေ့ချက်ကို သံရောင်မှာ ကောင်းကောင်းကြီး ခံလိုက်ရသည်ချည်းပင် ။

လူစကား ၊ ကြမ်းပိုးစကား ပြောရလျှင် နီချော အစားခုတ်၏ ။ အစားခုတ်ရာမှာပင် နီချော လုပ်ပုံက ရယ်စရာ ကောင်းလှသည် ။ တစ်ခါတစ်ခါတော့ လူပါးဝတဲ့ နွားဟု ဘညိန်းက သမုတ်တတ်၏ ။

နီချော အနားမှာသာ သံရောင် က ကပ်ပြီး စားနေလျှင် နီချော၏ မျက်လုံးက သံရောင် ကိုသာ ကြည့်နေတော့သည် ။ သံရောင်ကလည်း နီချော ကို ကြောက်သောကြောင့် မျက်ခြည်ပြတ်မခံဘဲ ပြန်ကြည့်ရင်း စားနေလျှင် နီချော မည်သို့မျှ မလုပ်ပေ ။ ဣန္ဒြေရရ စားနေပေသည် ။ သို့ရာတွင် သံရောင် မျက်ခြည်ပြတ် သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် နီချော၏ ရှူးခနဲ မြည်သံနှင့် အတူ နီချော၏ ချိုတစ်ဖက်က သံရောင် ကို လာရောက် ထိပါးချေသည် ။ ကြာတော့လည်း သံရောင်မှာ ပါးနပ်စွာနေလာရ၏ ။ သူ့အနားသို့ နီချော ရောက်လာလျှင် ခပ်ဝေးဝေးသို့ ရွှေ့စားတော့သည် ။ ယင်းသို့ ဘေးရန် ဝေးရာတွင် လွတ်လွတ်ကင်းကင်း သွားစားနေပါလျက်နှင့် နီချော ရောက်လာတတ်သေး၏ ။ သို့သော် လုစားခြင်း မရှိ ၊ ဝှေ့လည်း မဝှေ့ပေ ။ မေးမော့ပေးလေသည် ။ ထိုအခါတွင် သံရောင်က နီချော၏ မေးစေ့နှင့် လည်ပင်း တစ်လျှောက်ကို တရှဲရှဲမည်အောင် လျှာဖြင့် လျက်ပေးရလေသည် ။ ယင်းသို့မှ မပေးဘဲ အစားမှာ သာ မဲနေပါမူ နီချော၏ ချိုစာ မိရတော့၏ ။ ထို့ကြောင့် နီချော အနားသို့လာပြီး မော့ပေးလျှင် သံရောင်မှာ မနေသာ ၊ လျှာဖြင့် လျက်ပေးစမြဲ ။

သံရောင်၏ အယက်အပက်ကို အားရအောင် ခံယူပြီးနောက် နီချော က တစ်လှည့် သံရောင်ကို လျှာဖြင့် လျက်ပေးပြန်သည် ။ သံရောင်မှာ အလျက် မခံချင်သောကြောင့် အစာကို အတွင်ငုံ့စား၍လည်း မရ ။ အဓမ္မ လိုက် လျက်ပေးသည် ။ အဲသည်လို လိုက် လျက်ပေးတာကို မေးမော့ပေးလျှင် ပေး ၊ မပေးလျှင် နီချောက ဝှေ့ပစ်လိုက်ပြန်သည် ။ အသာတကြည် မော့ပေး ပြန်တော့လည်း သံရောင် သတိလစ်ပြီး မျက်စိကလေး မှေးနေသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဝှေ့ပစ်လိုက်ပြန်သည် ။ ဘယ်နေ့မျှ သံရောင်မှာ မသက်သာ ။ နီချောက အနိုင်ကျင့်လွန်း အားကြီး၏ ။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သံရောင် မှာ နွားစာခွက်ကို လုံးဝ မနှိုက်ဘဲ ရပ်နေရတတ်လေသည် ။ တစ်ခုတော့ ရှိ၏ ။ နီချော ဝှေ့သောကြောင့် သံရောင်မှာ တစ်ကြိမ်မျှ နာကျင်ရသည် မရှိ ။ ပေါက်ပြဲ စုတ်ကွဲသွားခြင်းလည်း မရှိပေ ။ အဘယ်ကြောင့် ဆို သော် သံရောင်အား ဝှေ့သော နီချော၏ ချိုချက်တိုင်း သည်သံရောင့် ရှေ့ရှိ နွားစာခွက်ကိုသာ ထိပြီး အသံ ကျယ်ကျယ်ထွက်ပေါ်လာသောကြောင့်ပင် ။ နီချောမှာ ရိုက်မည်ကိုလည်း ကြောက်၏ ။ နာလည်း နာတတ် ၏ ။ သူ့ကို တစ်ချက်ရိုက်မိလျှင် တော်တော်နှင့် စိတ်ဆိုးမပြေပေ ။ တရှူးရှူးနှင့် ဒေါသဖြစ်ကာ ရိုက်သူကို ပြန်ပြန်ကြည့်နေလေသည် ။ ရိုက်မည်ကို ကြောက်၍ ရိုက်လျှင် နာတတ်သောကြောင့်လည်း တစ်ခါရိုက် လျှင် မှတ်မိလေသည် ။ ကန်သင်း အကွေ့တွင် သံရောင်က မီရာ ချုံပုတ်နှင့် မြက် စသည်များကို လှမ်းဟပ်သော်လည်း နီချောက မဟပ် မဆွဲပေ ။

နီချော အစာ မဝလျှင် နွားစာခွက်ကို ချိုဖြင့် ခေါက်၏ ။ လူကိုမြင်လျှင်လည်း ဝူးခနဲ အသံပေးကာ နားရွက်ကြီး ထောင် ၊ မျက်လုံးကြီး ပြူး၍ ကြည့်၏ ။ အဲဒါမှ အစာ ထပ်ထည့် မပေးလျှင် တင်းကုပ်မိုးထားသော ထန်းရွက်တွေကို ဆွဲစားချေတော့သည် ။ ယင်းသို့ လုပ်လျက်နှင့် အစာ ထပ်မပေးသေးက နွားစာခွက်ကို ချိုဖြင့် ကော်ချပစ်လိုက်လေ၏ ။ ပြီးလျှင် သူ မလုပ်သလိုလို လူက ထင်အောင် ခပ်ဝေးဝေး ခွာပြီး အိပ်နေတတ်ပေသည် ။ နီချော၏ အခြားသော စွမ်းရည်တစ်ခုမှာ ကြိုးဖြတ်တတ်ခြင်းဖြစ်၏ ။ နွားကို ကြိုးဖြင့် ချည်ရာတွင် နွားအပစ်ရ မခံနိုင်သူများသည် နွားကို လည်ပင်း ကြိုးတပ်ပေးပြီး ၊ လည်ပင်းကြိုးနှင့် နဖား ကြိုးကိုပူး၍ ‘ ကန်ကြိုး ’ ဖြင့် ချည်လေ့ရှိကြသည် ။ နဖားကြိုးမှာသာ ကန်ကြိုးကို ချည်ထားလျှင် ၊ ကန်ကြိုး လှုပ်တိုင်း နွား၏ နှာနုမှာ နာကျင်ရကာ ၊ ကြာမြင့် လာသောအခါတွင် နှာနုမှ အသားများ ကြိုးပွန်းပြီး ကုန်ခန်းသွားလျှင် အရိုးပေါ်လာတော့သည် ။ အရိုးပေါ်လာပြီဆိုလျှင် ကန်ကြိုးကို ဆွဲလို့လည်း နွားမှာ နာရမှန်း မသိ ။ လျှော့လို့လည်း လျှော့ပေးမှန်း မသိဖြင့် ကွေးချင်မှ ကွေး ၊ ရပ်ချင်မှ ရပ်သော နွားမျိုး ဖြစ်လာလေ၏ ။ ထို့ကြောင့်လည်း ကိုဆေးရိုးတို့ သားအဖက ကန်ကြိုးချည်ရာတွင် လည်ပင်းနှင့် နဖားကြိုးကို ပူး၍ ချည်လေ့ရှိပေသည် ။

လည်ပင်းကြိုးကို တိုတိုထားပါက နီချောက ကြိုးကို ဖြတ်ပစ်တော့သည် ။ လည်ပင်းကြိုး တိုသောကြောင့်လည်း နီချောက ကြိုးကို နောက်သို့ တင်းအောင် ဆုတ်လိုက်သည့်အခါ၌ လည်ပင်းကြိုးမှာ မေးရိုးနှင့် ဦးချိုတွင် ထစ်နေ၍ ခေါင်းဆတ်လိုက်ရုံနှင့် ကန်ကြိုးနှင့် လည်ပင်းကြိုးအနက် တစ်ခုခုမှာ ပြတ်သွားရ၏ ။ နီချော မည်သို့ ကြိုးဖြတ်သည်ကို စတင် သိရှိသူမှာ မကျီးဒန် ဖြစ်သည် ။ နီချော ကြိုးဖြတ်နိုင်ခြင်း၏ ပင်မကို ရှာဖွေတွေ့ ရှိသောအခါ၌ လည်ပင်းကြိုးကို ကွင်းကျယ်ကြီးဖြစ်အောင် တပ်ပေးကြပြန်၏ ။ သို့သော်လည်း ကြိုးဖြတ် မပျက် ၊ နီချော ဖြတ်လျှင် ပြတ်မြဲတိုင်း ပြတ်လျက်သာ ။ ကြိုးဖြတ်ပြီးလျှင် သံရောင်ကို သွားဝှေ့သည်လည်း မဟုတ် ။ စပါးပုတ်တွေကို လှန်လှော ထိုးမွှေပစ်ခြင်းလည်း မရှိ ။ သွားချင်ရာ ထွက်သွားခြင်းလည်း မရှိ ။ နွားတင်းကုပ်ထဲမှာပင် နီချောက အေးအေးလူလူ အိပ်စက်နေပေသည် ။ သို့ပေမဲ့ အဟိတ်တိရစ္ဆာန်၏ စိတ်ကို လူက သိနိုင်သည် မဟုတ် ။ ကိစ္စကလည်း နံနက်စောစောတွင်ရှိ ၊ နီချော ကလည်း ဖောက်ပြန်ပြီး ထင်ရာမြင်ရာ လျှောက်သွား ခိုက်နှင့်ကြုံပါမူ အလုပ်တွင် ကြန့်ကြာရပေတော့မည် ။ သို့မို့ကြောင့် နီချော ကြိုးမဖြတ်နိုင်အောင် လည် ပင်းကြိုးကို ကျယ်ကျယ်ထားပါလျက်နှင့် ကြိုးပြတ် နေသည့်အခါများကို တွေ့ရပြန်သောအခါ ကိုဆေးရိုး မှာ မစဉ်းစားတတ်အောင် ဖြစ်နေရလေသည် ။ လွန်ခဲ့သော လက နီချောဉာဏ်ရည်ကို ကိုဆေးရိုးတို့ သိလာရသည် ။

“ အဖေ .. နီချော ကြိုးဖြတ်ပုံက အလွယ်လေး ”

တစ်ခုသောနေ့တွင် ညဉ့်အိပ်ညဉ့်နေ လှည်းဖြင့် သွားစရာရှိလို့မှ မသွားဝံ့လောက်အောင် သောင်းကျန်းနေသော နီချောအကြောင်းကို စကားစပ်မိရာက ဘညိန်းက နီချော လုပ်ပုံကို ဖော်ထုတ်လေသည် ။

“ တစ်နေ့ညတုန်းကပေါ့ ၊ ကျုပ်က လည်ရာ ပတ်ရာက အပြန်မှာ နွားစာထည့်ရအောင်လို့ ခေါင်းနားကို အသာလေး ကပ်သွားတော့ ဒုတ် ဒုတ် နဲ့ အသံကြားရတယ် ။ ဒါနဲ့ ဘာများဖြစ်ပါလိမ့်မလဲလို့ အသာကလေး အိမ်ဘေးက ကပ်ပြီး ခြေဖျားထောက်သွားတော့ လားလား ... နီချော ကိုးဗျ ၊ ကြိုးဖြတ်နေတာ ”

“ နီချောဟာ ဒါလောက်များ ဉာဏ်များတာ လူဝင်စားများဖြစ်နေမလား ”

ချောစိန်က မကျီးဒန်ကို လှမ်းမေးရာ

“ ဘယ်သိမလဲ မိန်းကလေးရယ် ”

မကျီးဒန်က ချောစိန်ကို စိတ်မဝင်စားဘဲ ဘညိန်း ကို ငေးကြည့်နေကာ

“ ပြောပါဦး လူလေးရဲ့ ၊ နီချော ဘယ်လိုလုပ်လဲ ”

“ မပြောတော့ပါဘူး အမေရာ ၊ အစ်မက ဝင်ရှုပ်နေတာ ”

ကိုဆေးရိုးက မည်သို့မျှမပြောဘဲ ပြုံးနေ၏ ။

“ ဒါ ရှုပ်တာလားဟ ၊ စကားစပ်မိလို့ ပြောတဲ့ဟာကို ”

ချောစိန်က ကက်ကက်လန်အောင် ရန်ထောင်လေသည် ။

“ ကဲပါဟယ် … တော်ကြပါတော့ ”

မကျီးဒန်က ဝင်၍ ဖျန်ဖြေကာ

“ ကဲ လူကလေးကလည်း မင်းအဖေ သိအောင် ပြောထားမှပေါ့ ” ဟု ဘညိန်းအား လှည့်ပြီး ဖျောင်းဖျလိုက်ရသည် ။

“ နီချောက ကြိုးတင်းသွားအောင် နောက်ဆုတ် ၊ နောက်ဆုတ်ပြီးမှ ကြိုးကို သူ့ချိုမှာ ရစ်တာပဲ အမေရ ။ ကြိုးက ချိုမှာ သုံးလေးပတ် ပတ်နေတော့ ဘယ်မှာ နှာနုကို ထိပါတော့မလဲ ၊ အဲဒီမှာ ဆောင့်ဖြတ်လိုက်တာပဲဗျ ”

ဘညိန်းမှာ လူငယ်ပီပီ စိတ်မြန်၏ ။ စိတ်ကြီး၏ ။ စိတ်နှင့် မတွေ့လျှင် နွားပေမယ့် အကြောင်းမဲ့ ရိုက်တတ်၏ ။ နီချောကို တစ်ကြိမ်တည်းသာ ရိုက်မိသည် မှအပ နောက်ထပ် မရိုက်တော့ပေ ။ လူနှင့် နွား ဟူ၍သာ ကွဲပြားကြသော်လည်း ၊ စိတ်ချင်းက ညီ၏ ။ ထွန်သွား ထယ်သွား ကျိုးလျှင်သာ ကျိုးမည် ၊ နီချော ကမူ နောက်သို့ တွန့်မနေချေ ။ လူငယ်ပီပီ ဟုန်းဟုန်းဒိုင်းဒိုင်းသမား ။ ဘညိန်းနှင့် အဘယ်မှာ မသင့်မြတ်ဘဲ ရှိပါအံ့နည်း ။ ဘညိန်း ကလည်း နီချော ကို ပွတ်သပ် ယုယပေးလေ့ရှိသဖြင့် နီချော က ပြန်လည် ခင်မင်နေကြောင်းကို မနှစ်ကမှ မကျီးဒန်က မျက်ဝါးထင်ထင် သိရှိလိုက်ရသည် ။ ထို့နေ့က ဘညိန်းမှာ နွားတင်းကုပ် ထဲသို့ ဆောင့်အောင့် ဝင်သွား၏ ။

“ ဟင် … ခွေးနွား ၊ အစာတွေကို မစားဘဲ မြေကြီး ပေါ် ထိုးချထားရသလားဟင်

ဘညိန်း၏ အသံဆုံးလျှင် နွားရိုက်သံက တဖြန်းဖြန်းနှင့်ပေါ်ထွက်လာကာ ၊ နွားတစ်ကောင်၏ ကြောက်အားလန့်အားနှင့် လှည့်ပတ်ပြေးလွှားသံကလည်း တဝုန်းဝုန်းနှင့် ထွက်ပေါ်လာသည် ။

“ ငါ့ကို မဲပြီး နွားတွေ ရိုက်မနေနဲ့နော် ”

အိမ်ထဲမှ မကျီးဒန် လှမ်းအော်၏ ။ ဘညိန်းကား မကျီးဒန်၏ တားမြစ်ချက်ကို မနာယူ ။ သံရောင်ကြီးကို မဲပြီး ရိုက်မြဲရိုက်နေ၏ ။ ခဏကြာလျှင် “ ကဲ .. ငါလာပြီဟေ့ ” ဟူသော အသံနှင့်အတူ မကျီးဒန်က နွားတင်းကုပ်ထဲသို့ ရောက်လာလေသည် ။

“ ကဲ ရိုက်ဦးဟ ရိုက်ဦးဟ ၊ နွားကို မအေ အမှတ်နဲ့ မဲပြီးရိုက်လိုက်ဦး ”

“ ကြောက်ပါပြီ အမေရ ၊ ကြောက်ပါပြီ ၊ နောက် မလုပ်တော့ပါဘူး ”

မကျီးဒန်က ဘညိန်းကို လုံချည်ဆွဲပြီး ဘညိန်း၏ လက်ထဲမှ နှင်တံဖြင့် ဘညိန်းအား ရိုက်နေစဉ် ဘညိန်းက မကျီးဒန်ကို လှည့်ပတ်ပြေးနေ ၊ မကျီးဒန်က ဘညိန်း ရွေ့သွားရာဘက်သို့ လိုက်လှည့်ပြီး ပါးစပ်က ပြောလိုက် ၊ လက်က ရိုက်လိုက်ဖြင့်

“ မအေကို ဘာမှတ်သလဲ ၊ ဟင် ... နွားမှတ်သလား ”

“ မမှတ်ပါဘူးဗျ ၊ ကြောက်ပါပြီ အမေရ ”

“ နောက် ဆောင့်ဦးမလား ”

“ မဆောင့်ပါဘူးဗျ ”

“ နွားတွေကော မညှာမတာ ... အောင်မယ်လေးတော့် ”

မကျီးဒန်မှာ တစ်ချက်သာ အော်နိုင်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝမ်းလျားထိုး ကျသွားလေ၏ ။

ဘညိန်းမှာလည်း ပထမတွင် အံ့အားသင့်နေပြီးမှ မော့ကြည့်လိုက်သည်တွင် ပထမတစ်ချက် ဝှေ့ရရုံနှင့် အားမရသေးဘဲ နောက်တစ်ကြိမ် ဝှေ့ရန် အားယူ ခေါင်းစိုက်လာသော နီချောကို မြင်လိုက်ရသည် ။

“ ဟဲ့ နီချော ၊ ဟဲ့ တယ် ... ဒီကောင်ဟာ ”

နီချောမှာ ဘညိန်းက ထပြီး ကြိမ်းမောင်း ဟန့်တားတော့မှ တရှူးရှူး တရှီးရှီးဖြင့် နောက်သို့ ဆုတ်သွားသည် ။

ထိုစဉ်က ရှေ့မှာသာ မဲပြီး သားငယ်ကို ဆိုဆုံးမ နေစဉ်တွင် မည်သို့မျှ မျှော်လင့်ထင်မှတ်စရာ မရှိသည့် နီချော၏ ဦးချိုဒဏ်ချက်ကို မကျီးဒန်မှာ သုံးလေးရက်ခန့် ရင်ဘတ်အောင့်အောင် ခံစားခဲ့ပေမဲ့ စိတ်ဆိုးနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ ။ လူဆန်သော နွားမို့ တိုး၍ ချစ်ခဲ့ရသည် ။

မကျီးဒန်တို့ထံ နီချော ရောက်လာပြီး သုံးနှစ် အကြာတွင် သံရောင်ကြီးမှာ နီချော ထံမှ နည်းနိဿယများကို ယူ၍ ကြိုးဖြတ်တတ်လာသည် ။ ကြိုးဖြတ်ပြီးလျှင် နီချောလိုကား ငြိမ်ငြိမ်မနေ ။ စပါးပုတ် အဖုံးကို လှန်ပြီး စပါးတွေ နင့်အောင်စားပစ်လိုက်ကာ နွားတင်းကုပ်ဘေးရှိ ရေအိုးသုံးလုံးထဲမှ ရေတွေကို ကုန်အောင် သောက်ပစ်လိုက်၏ ။ နံနက်လင်းသောအခါတွင် သံရောင် တစ်ကောင် ဗိုက်ကြီးကားလျက် သေဆုံးနေလေပြီ ။ သံရောင် သေရခြင်းမှာ စပါးနှင့် ရေ ဗိုက်ထဲတွင် တွေ့ဆုံကာ ပွထလာသည်တွင် ဗိုက် မခံနိုင်ဘဲ အသက် ပျောက်သွားရခြင်းပင်ဖြစ်၏ ။

သံရောင် သေဆုံးရခြင်းအတွက် မကျီးဒန်က ဖြေနိုင်သည် ။ ဖြေလည်း ဖြေခဲ့သည် ။ နီချော အတွက်ကား အိုမင်းမစွမ်းသော နွားအိုကြီးပေမယ့် နှမြော၍ မဆုံး ၊ သနားတသ၍ မဆုံးနိုင်ပေ ။ နီချောကို ယခုလို နွားသ,တ်သမားလက်သို့ ရောင်းချပစ်ရလိမ့်မည်ဟု ဘယ်တုန်းကမျှ မမျှော်လင့်ခဲ့ ။ သည်လို ရောင်းချပစ်ရမည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရလိမ့်မည်ဟုလည်း မထင်မှတ်မိခဲ့သောကြောင့် မကျီးဒန်မှာ မျက်ရည်တွေ ကျခဲ့ရသည် ။

မကျီးဒန်က ကိုဆေးရိုး ကိုသာ အဓိကတရားခံ အဖြစ် အပြစ်ဖို့မိ၏ ။ သူ မစူးစမ်းဘဲ အခြောက် ပျိုးထောင်ခဲ့သဖြင့် စိုက်ချိန်တွင် ပျိုးမရှိ ဖြစ်ရသည် ။ ပျိုး မရှိသောကြောင့် တောတွင် ရွာသို့ မျှောပျိုး သွားဝယ် ရသည် ။ တစ်နေ့လုံး ရေစိမ်ပြီး ပျိုးမျှောရသည့်အတွက် ဘညိန်း ဖျားနာရသည် ။ ဒါကြောင့်ပင် ကိုဆေးရိုး လှည်းမှောက်ပြီး လက်ကျိုးသည်တွင် လူမမာနှစ် ယောက်အတွက် စရိတ် ၊ ဒီနှစ်ယောက် နေရာတွင် အစားထိုး ငှားရန် ကူလီစရိတ် ကြေးငွေ မရှိ ဟူသော အကျပ်အတည်းနှင့် ဘယ်မှာမှ ဆွဲယူချေးငှားမရသော ဒုက္ခဆိုးတွင် ညှပ်ပိတ်ဖိစီးလာရကား ၊ ကိုဆေးရိုးမှာ မျက်စိမှိတ်ပြီး နီချောကို ရောင်းလိုက်ရလေ၏ ။

မိုးနှင့် လေတို့ ငြိမ်သက်သွားလေသည် ။ တစ်လောကလုံးမှာ အသက်မဲ့ နေဘိသကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ် တိတ်ဆိတ်လှ၏ ။ မှောင်နှင့်မည်းမည်း အောက်ဝယ် မကျီးဒန်၏ ရှိုက်သံက ပေါ်လာသည် ။ နွားသ,တ်သမား ဆွဲခေါ်ရာသို့ ကန့်လန့်ကန့်လန့်နှင့် လိုက်ပါသွားသော နီချောကို တရေးရေး မြင်လာသည် ။ ပါးပြင်ပေါ်သို့ မျက်ရည်ပူကြီးများ စီးကျလာ၏ ။ နွားသ,တ်သမား နောက်သို့ ခေါင်းကြီး ငုံ့လျက် လိုက်ပါသွားရကာ နွားသ,တ်သမားကို နောက်မှ ပင့်ကျုံးဝှေ့တဲ့ပြီး ပြန်ပြေးလာကာ ကိုဆေးရိုး၏ လက်မောင်းကို ခေါင်းနှင့်ကပ်လျက် မျက်ရည်တွေတွေ စီးကျလာသော နီချော၏ အသွင်ကို ဆက်လက် မြင်ထင်လာသော အခါတွင်ကား မကျီးဒန် မျက်နှာကို ခေါင်းအုံးထဲသို့ နှစ်မြှုပ်ပစ်လိုက်ရလေ၏ ။

“ အဟမ်း … ”

တိတ်ဆိတ်ခြင်းကို ပီပီသသ ဖြိုခွဲထွက်ပေါ်လာသည့် ဘညိန်း၏ ချောင်းဟန့်သံကြောင့် မကျီးဒန်က ကြက်သီးထသွားလေသည် ။ အတန်ကြာမှ အသံပြု လိုက်မိသည် ။

“ လူလေး အိပ်မပျော်သေးဘူးလား ”

“ ဟုတ်တယ် အမေ ”

ဘညိန်း၏ အဖြေမှာ မပီသ ၊ မကြည်မြ ။ ငိုသံ အက်အက် ဖုံးလျက်နေလေ၏ ။

▢  ဆင်ဖြူကျွန်းအောင်သိန်း
📖 ကိုဆေးရိုး ပေါင်းချုပ်