❝ သတိ သီသီ ချော်၍ ❞
( ဆင်ဖြူကျွန်းအောင်သိန်း )
နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီးဖြစ်ငြား ရမ်းဘိုကုန်း တစ်ရွာလုံးမှာ ငြိမ်သက်တိတ်ဆိတ်နေသည်။ တစ်ရွာလုံးတွင် သက်ရှိသတ္တဝါဟူ၍ ရှိမှ ရှိပါသေးစဟု ထင်ရအောင် ငြိမ်သက်နေသည်။ အပူရှိန်သည် တစ်ရွာလုံးကို တုတ်တုတ်မျှ မလှုပ်အောင် ဖိစီးထားသည်။ ရွာလမ်းတွင် လှုပ်ရှားမှုဟူ၍ တံလှပ်မျှင်များသာ တရှိန်ရှိန် တလျှပ်လျှပ် ရှိနေကြ၏။ တစ်ရွာလုံးတွင် ရှိရှိသမျှ သက်ရှိသတ္တဝါအားလုံးမှာ အရိပ်ကောင်းရာတွင် ငြိမ်ငြိမ်ကလေး ခိုနေကြ၏။ သည်အချိန်တွင် မန်ကျည်းပင် ရိပ်လည်း မအေး၊ ပေပင်ရိပ်လည်း မအေးပါ။ အကောင်းဆုံးမှာ အိမ်အောက် ဝင်နေခြင်းသာ ဖြစ်တော့သည်။
သို့ကြောင့် ခါးကုန်း ဝင်ရသော အိမ်အောက်တွင် ရီးကျီးဒန် ဝင်ခိုနေပေသည်။ ခိုသည် ဆိုငြားလည်း လူချည်း မဟုတ်။ သရက်သီး တစ်တောင်း၊ ဓားတစ်လက်နှင့် ဆန်ကောစုတ်တစ်ချပ် ပါလာသည်။ သရက်သီးများမှာ ရွာနီးချုပ်စပ် သရက်တောများသို့ လိုက်လံ ကောက်ယူထားသော သရက်သီးစိမ်း အပဲ့အရွဲ့များ ဖြစ်သည်။ ဤအရပ်တွင် တန်းဝင်ပေမီသော သရက်မှာ ‘မနော်’ ဖြစ်၏။ အမှည့်တွင် သူ့ကိုမီသော သရက်မရှိ။ ဒုတိယလိုက်သော သရက်မှာ ‘နက်တဲ့’ ဖြစ်သည်။ သူလည်း မှည့်မှ ကောင်းသော သရက် ဖြစ်၏။ တတိယလိုက်သော သရက်ကား ‘စိမ်းဇဂေါင်း’ ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် အစိမ်းစား၍ ကောင်းသောကြောင့် စိမ်းစားကောင်း ခေါ်ခြင်းဖြစ်သည်။ သည်သုံးမျိုးက လွဲလျှင် မည်သည့် သရက်မျှ တန်း မဝင်တော့ပေ။ တန်းမဝင်သော်လည်း လူကြီးမိဘများသည် ကျေးစာငှက်စာနှင့် အရိပ်အတွက်ရရာ သရက်ကို စိုက်ခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် လောက်စာ၊ မယ်ညို၊ ရေနံ၊ ကောက်ချိတ်၊ ပိုးစာ စသည်ဖြင့် အမျိုးများ ရမ်းဘိုကုန်း ဝန်းကျင်တွင် ဝေဆာ ညို့မှိုင်းနေ၏။
လောက်စာသည် လောက်စလုံးသာသာမျှသာ ရှိသည်။ ပုံကလည်း လုံးလုံးကလေး။ မယ်ညိုသည် စိမ်းညိုညို အရောင်ဖြင့်လောက်စာထက် ယောင်ယောင်ကြီးသည်။ ရေနံသည် မယ်ညိုနှင့် လုံးရပ် မကွဲလှ၊ သို့သော် အလွန်နံသည်။ မချိမဆံ့ နံသည်။ အမှည့်လည်း လူမကြိုက်။ အစိမ်းလည်း လူမစား။ သည်နှယ် လူရှောင်သော သရက်သီးမှာ ရီးကျီးဒန် အကြိုက် ဖြစ်သည်။ နံနက်က ကောက်ယူ စုဆောင်းထားသော သရက်သီးများကို နေ့လယ်နေ့ခင်း အားလပ်ချိန်တွင် လှီးသည်။
ယခုလည်း လှီးရင်းလှီးရင်းနှင့် ချွေးပြိုက်ပြိုက် ကျလာသည့်အတွက် ဓားကိုင်လျက်တန်းလန်းနှင့် ရပ်ထားရသည်။ မျက်လုံးတွင်း စီးဝင်လာသော ချွေးကို မျက်စိမှိတ်ကာ တားဆီးထားသည်။ ထိုအခါ မျက်လုံးအိမ်တွင် ဝင်ခွင့်မသာသော ချွေးရည်သည် ပါးပြင် တစ်လျှောက် အတန့်တန့် တည်ရှိသော အရေခွံတွန့် များအတိုင်း စီးဆင်းသွားလေ၏။ လေအေးကလေး တစ်ချက် ဝေ့လာသည်။ ယပ်တောင်ကလေးဖြင့် ညင်ညင်သာသာ ခတ်ပေးဘိသို့ အရသာ ရှိလှသည်။
“အဖိုးတန်လိုက်တဲ့ လေကလေးရယ်၊ ဖြူးစမ်းပါဦး”
ဘေးတွင် ချထားသော ပုဆိုးစုတ်ဖြင့် ချွေးသုတ်ရင်း ရီးကျီးဒန် မက်မက်မောမော ရေရွတ်သည်။ သရက်သီးတစ်လုံးကို ကောက်ကိုင်ကာ ဘေးသားမှ စတင်ပြီး ပါးပါးအလွှာကလေးတွေရအောင် လှီးချသည်။ ရီးဆေးရိုးသည် ဖျာကြမ်းတစ်ချပ်ပေါ်တွင် ဘယ်စောင်း ညာလှည့်ဖြင့် အပူဒဏ်ကို တွန်းလှန်နေသည်။
ရီးဆေးရိုး ခြေရင်းတွင် ကလေးသုံးယောက်ရှိသည်။ နှစ်ယောက်က မြေကြီးတွင် တွင်းကလေး ဖောက်ကာ သဲကြီးမဲကြီး ကစားနေကြ၏။ စီးကျလာသော ချွေးကိုလည်း သတိမထားအား။ ပေကျံနေသော ဖုန်ကို မှုတ်ပစ်ရန်လည်း သတိမရဘဲ မန်ကျည်းစေ့ ညိုမှောင်မှောင်များတွင်သာ ဇောကပ်နေကြ၏။ ထို ဇယ်တောက် ကစားနေသူ နှစ်ယောက်၏ ဘေးမှ မောင်ကိုကြီးသည် သူ့အမေကြီးကို တစ်လှည့်၊ သရက်သီးအဖတ်တွေကို တစ်လှည့် ကြည့်နေ၏။ သရက်သီး အကောင်းကို ပိုးတီလှီးခြင်းလည်း မဟုတ်၊ နန်းလှီးခြင်းလည်း မဟုတ်၊ သရက်သီး အပဲ့အရွဲ့လေကြွေတွေ။
“အမေကြီး ဘာလုပ်ဖို့လဲဟင်”
မောင်ကိုကြီး ကြာရှည် စဉ်းစားမနေနိုင်ပါ။
“သူ့အချိန် သူ့ရာသီမှာ ပေါတုန်း များတုန်း စုဆောင်းရတာပေါ့ သားရယ်။ သရက်သီး တုံးသွားတဲ့ အချိန်မှာ သရက်သီးနဲ့ ရောပြီး ဟင်းချက်စားချင်ပါပြီတဲ့၊ ဘယ်မလဲ သရက်သီး။ အခါမှ မဟုတ်တာ သရက်သီး ဘယ်ကရမလဲ။ အဲဒီအခါမျိုးမှာ ရအောင် နေလှန်းထားရတာပေါ့”
မောင်ကိုကြီး ခေါင်းညိတ်မိသည်။ ခေါင်းညိတ်ရင်းက သရက်သီးခြောက် ပါဝင်သော စားစရာတွေ တသီကြီး ပေါ်လာသည်။ သရက်သီးနှင့် ရောသော အသားဟင်း၊ သရက်သီးခြောက် ခတ်ထားသော ငရုတ်သီးချက်၊ သရက်သီးခြောက်ကို ရေနွေးဖြောကာ နှမ်းထောင်းနှင့် သုပ်သော သနပ်။
ရီးကျီးဒန်သည် အသား ကုန်စင်သွားသော သရက်စေ့များကို ဘေးတွင် ပုံထားသည်။ လုံးလုံးလည်း ပါ၏။ ရှည်ရှည်လည်း ပါ၏။ အရောင် အဆင်းမှာ အချို့ စိမ်း၊ အချို့ ဖြူသည်။ အချို့ ရွမ်းပြင်းမို့ ဝါသည်။ ဇယ်တောက်ကစားနေသော ကလေး နှစ်ယောက်သည် မသင့်မြတ်ကြတော့ပေ။ တီးတိုး ငြင်းခုံသံများ ပေါ်လာသည်။
“ဟင်းနော် ဟင်းနော်၊ ငါ ဓားနဲ့ တွက်လိုက်ရမလား”
ရီးကျီးဒန် လှည့်မာန်ရာက နွားတင်းကုပ်ဘက်သို့ ထသွားသည်။ မောင်ကိုကြီးသည် သရက်စေ့ပေါ်ရှိ အကြောစိမ်းမျှင်များကို လက်ဖြင့်ပွတ်ရင်း တစ်စုံတစ်ရာကို စဉ်းစားနေသည်။
“တော်ပြီ၊ မကစားတော့ဘူး "
ငတက်ပြားမနှင့် မေကြည်တို့သည် နှုတ်ခမ်းစူကာ မျက်စောင်းထိုးကာဖြင့် ပွဲပျက်သွားကြသည်။
“အစ်ကို ဘာလုပ်မလို့လဲဟင်”
ငတက်ပြားမ သူ့အစ်ကိုကို ကပ်ပြီး စုံစမ်းနေစဉ် နွားစာထည့်ရာမှ ရီးကျီးဒန် ပြန်ရောက်လာ၏။ လက်တွင် ကောက်ရိုးဖတ်တွေ၊ ကျန်နေရာများတွင် ချွေးသီးတွေ။
“ဖယ်ကြစမ်း၊ ပူရအိုက်ရတဲ့ အထဲမှာ”
ရီးကျီးဒန် ပြန်ထိုင်သော်ငြား တော်တော်နှင့် ဓားမကိုင်နိုင်။ ဆေးလိပ်ဖွာရင်း ချွေးတိတ်အောင် စောင့်နေရသည်။
မောင်ကိုကြီးသည် ခဏတစ်ဖြုတ် အားနေသော ဓားကို ကောက်ယူကာ သရက်စေ့တစ်စေ့ကို ထိပ်နှစ်ဖက် တိသည်။ ဝါးစတစ်စယူကာ ချောသပ်ပြီး လက်လေးလုံးခန့် အရှည်ချန်၍ ဖြတ်သည်။ တိထားသော သရက်စေ့၏ ဗဟိုတွင် စိုက်သည်။ နောက်ထပ် သရက်စေ့ တစ်စေ့ကိုကား ခါးလယ်မှ ဖြတ်ကာ အစေ့ ထုတ်ပစ်သည်။
ငတက်ပြားမသည် သူ့အစ်ကိုကြီး ဘာလုပ်သည် ဟူသည်ကို သိပြီ။ သိပေမဲ့ မလုပ်တတ်။ ဘဆေးရိုး၏ ငါးဖောင်ရိုးခြေသလုံးပေါ် လက်သွားထောက်သည်။
“ဘ ဂျလဲ့တစ်ခု လုပ်ပေး”
ရီးဆေးရိုး မလှုပ်ရှားပါ။ မောင်ကိုကြီးမူ အမေကြီး ဓားပြန်ကိုင်ချိန်နှင့် ဓားအသုံးစေ့ချိန်တို့ အံကိုက် ဖြစ်သွားပြီ။ အစေ့ထုတ်ထားသော အခွံကို နှုတ်ခမ်းအောက် လက်တစ်လုံးအကွာအောက်၌ သံချောင်းဖြင့် အပေါက်ဖောက်ထားသည်။ သို့သော် ဂျလဲ့ (ချာလည်) ဖြစ်မလာသေး။ ကြိုး လိုသေးသည်။ မောင်ကိုကြီး ကြိုးစ ရှာဖွေသည်။ ခါးပန်းကြိုး ခါးပန်းကြား၊ ပေါင်ကွပ် အကြိုအကြား။ တွေ့ တော့ တွေ့သည်။ ဆေးလိပ်စည်းသော မြိတ်ဆာ အစထွေး။ ကြိုးဖြစ်အောင် ကျစ်ရဦးမည်။ မလွယ်ပါ။ မြိတ်ဆာထွေးကို ပစ်ချ လိုက်ချိန်တွင် ငတက်ပြားမ ပြေးကပ်လာ၏။
“ကိုကို ကြိုးယူမလား”
“အေး”
ငတက်ပြားမ ဆိုင်းတွမနေ။ သူ့စကတ်မှ အနား ဖွာနေသော အစကို ဆွဲဆုတ်လိုက်သည်။ အဝတ်စ ဆုတ်ဖြဲသံ ကြားလျှင် ရီးကျီးဒန် မျက်လုံးပြူး မျက်ဆန်ပြူးဖြင့် လှမ်းကြည့်သည်။
“အင်္ကျီကို ဆုတ်ပစ်တယ်၊ ဟုတ်လား”
“မဆုတ်ပါဘူး အမေကြီးရ၊ ကိုကို ကြိုးလိုချင် တယ်ဆိုလို့”
ငတက်ပြားမသည် ဖြေလည်း ဖြေ၏။ အမေကြီး လက်လှမ်းမမီသော နေရာသို့လည်း ဆုတ်ခွာသွား၏။ ထိုအခါ ရီးကျီးဒန်၏ လက်ဝါးကြီးသည် လက်တစ်ကမ်းအတွင်းရှိ မောင်ကိုကြီး၏ ကျောပေါ်သို့ ဖြန်းခနဲ ဖြန်းခနဲ ကျရောက်သွားလေ၏။
“နင်စတာ နင်စတာ။ ကလေးက ဆုတ်မယ် လုပ်ရင်တောင် နင်တားရမှာ။ မိဘမှာ ကျွန်ကြီး ငနွား လုပ်လိုက်ရတာ။ နင်တို့က အင်္ကျီကို ဆုတ်ပစ်ရတာ အလွယ်လေး”
ပြောရင်းဆိုရင်း မြည်တွန်တောက်တီးရင်းက ခေါင်းကို ခေါက်ပြန်တော့သည်။ မောင်ကိုကြီး ငိုပြီး ခေါင်းကို ပွတ်သည်။ ကျောကို ကော့ထားသည်။ အခေါက်အထစ် အရိုက်အပုတ် ခံရပြီးမှ နောက်သို့ ဆုတ်ရွှေ့သည်။ နောက်ဆုတ်စဉ် လက်ထဲမှ ဂျလဲ့သည် ဖုန်ထဲကျသွားရာ ငတက်ပြားမ ပြေးကောက်သည်။ သူ့စကတ်မှ ဆုတ်ထားသော အဝတ်စကို သေးမျှင်အောင် လိမ်ကျစ်သည်။ သရက်သီးအစေ့ခွံ သံပေါက်ထဲ သွင်းသည်။ ထိပ်တိထားသော သရက်စေ့တွင် စိုက်ထားသည့် ဝါးစကို အစေ့ခွံထဲ ထည့်သည်။ ဝါးစကို ကြိုးစဖြင့် ချည်သည်။ ဂျလဲ့ လုပ်ရသူမှာ မောင်ကိုကြီး။ အခေါက်အရိုက် ခံရသူမှာ မောင်ကိုကြီး။ ဂျလဲ့မြည်သံ တရှဲရှဲဖြင့် မြူးနေသူမှာ ငတက်ပြားမ။
မေကြည်သည် ငတက်ပြားမ အနားလည်း မချဉ်းကပ်၊ ထွက်လည်း မသွားဘဲ တွေတွေကြီး ကြည့်နေ၏။ ငတက်ပြားမသည် မည်သည်ကိုမျှ မသိတော့ပါ။ ဂျလဲ့ကို ဆွဲကစားကာ ပျော်နေ၏။ ကြိုးစကို ဆွဲလိုက်လျှင် သရက်စေ့ ခွံထဲမှ တိုင်သည် ကြိုးပတ်ထားသော အပတ်ပြေကာ ရှဲခနဲမြည်လျက် ချာချာလည်နေ၏။ သည်လည်ပတ်သော အရှိန်သည်ပင် တိုင်တွင် ကြိုး ပြန်ပတ်မိအောင် လုပ်ပေးပြန်သည်။ ဤသို့ဖြင့် ထိပ် တိထားသော သရက်စေ့သည် ဘယ်ဘက်လှည့်ပြီး လည်လိုက်၊ ညာဘက်လှည့်ပြီး လည်လိုက်ဖြင့် တရှဲရှဲ အော်၍ မိမိထွေးအား ဖြေဖျော်နေရလေ၏။
ရီးဆေးရိုးသည် ဖြူဖွေးနေသော ဆံပင်ငုတ်စိကလေးများကို လက်ဝါးဖြင့် ပွတ်ရင်း အသာအယာ ထသည်။ သူ့လက်ဝါးတွင် ရွှဲနေသော ချွေးကို ခါးမှ အဝတ်ဖြင့် သုတ်သည်။
သူသည် မြေးသုံးယောက်၏ အဖြစ်ကို သေသေချာချာ မြင်ခဲ့ပြီးဖြစ်သဖြင့် ပြုံးစိစိဖြစ်နေသည်။ သည် သုံးယောက် အနက် မောင်ကိုကြီးသည် မချောစိန် တစ်မိပေါက်တွင် အကြီးဆုံး။ ကုပ်ကုပ်ကလေး ထိုင်နေသော မေကြည်မှာ မလှမေ တစ်မိပေါက်တွင် အကြီးဆုံး။ သည်အကြီးဆုံးတွေကို ကျော်ပြီး မောင်ကိုကြီးအောက် တစ်ယောက်ခြားကောင် လူရည်လည်ပုံကို ပြုံးမိခြင်းဖြစ်သည်။
“အင်္ကျီကို ဆုတ်တာက အငယ်မ၊ အရိုက်ခံရတော့ ငါ့သားကြီး။ အင်း ကျီးဒန်တို့ လုပ်လိုက်မှဖြင့်”
အကြမ်းအိုးကို ငှဲ့သောက်ရာက ပြောခြင်းဖြစ်သည်။
“သူ အကြီးဆုံးပဲ၊ သူတားပါလား”
ရီးကျီးဒန်ကား အလျှော့ မပေးပေ။ ငတက်ပြားမမူ သူနှင့် မဆိုင်ဘိသို့ ဂျလဲ့နှင့် မြူးနေ၏။
“ကဲ ကဲ သမီးကြီးက ဘ ခေါင်းရင်းက ဓားမတိုကလေး သွားယူချေ။ သားကြီးက နွားစာ သွားကြည့်။ ရှိသေးရင် စုပေးခဲ့။ ကုန်နေရင် တစ်တောင်းထည့်၊ ဖွဲနုတစ်ခွက် ဖြူးပြီး နယ်ပေးခဲ့”
ရီးဆေးရိုးသည် မြေးကြီးနှစ်ယောက် သွက်လက်စွာ ထသွားကြလျှင် သရက်စေ့ ချောချောမွေ့မွေ့ သုံးစေ့ လှမ်းယူသည်။ သည့်နောက်တွင်ကား ပြောင်းဖူးဖက်ဆေးလိပ်ကြီး တငေါ့ငေါ့ဖြင့် ရီးဆေးရိုး အလုပ် များတော့၏။ ဂျလဲ့တိုင် စိုက်ခြင်း၊ ဂျလဲ့တွင်း ဖြတ်ခြင်း၊ ဖောက်ခြင်းတို့မှာ လူကြီးတစ်ယောက်အတွက် ခက်သော အလုပ် မဟုတ်။ သို့သော် ကြိုးမှာမူ ကျစ်ရပေမည်။ အဝတ်ဟောင်း၏ အနားကို ဆုတ်ယူသော် မခိုင်။ သို့ကြောင့် ကျစ်ရပေမည်။ ရပ်ထဲ ရွာထဲတွင် မဏ္ဍပ်ပန္နက်၊ အိမ်ပန္နက်ရာတွင် သုံးသော ချိန်သီး ကြိုးရှိ၏။ ကောင်းလွန်းသည်။ မြောင်းတူး လမ်း ဖောက်ရာတွင် သုံးသော ဘီလား (ပီလား) ကြိုးလည်း ရှိသည်။ သို့သော် ယောင်ယောင်ကလေး တုတ်နေသည်။
“ကဲပါကွာ၊ ဇာချည်လုံးသာ သွားယူစမ်းပါကွာ”
ဤသို့ဖြင့် မေကြည်တို့မောင်နှမသည် ကြိုးကျစ်ရာတွင် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ပါဝင် ကိုင်တွယ်ကြရတော့သည်။ ကြိုးလွန်းပုံကိုလည်း စိတ်ဝင်စားစွာ ကြည့်ခွင့်ရတော့သည်။
“ပူးတဲ့ အခါမှာသာ လှိမ့်လို့ကောင်းတာ သားရဲ့၊ လွန်းတဲ့အခါကျတော့ လိမ်ရတယ်။ လိမ်မှ မာ၊ မာမှ ကျစ်တာကလား”
သုံးပင်ပူးကို ခြေသလုံးပေါ်တွင် တင်ပွတ်သည်။ သုံးပင်ပူးပြီး တစ်ချောင်းတည်း ဖြစ်သွားသော ကြိုးသည် လိမ်ရန် တွန့်ခွေရန် အသင့်ဖြစ်နေ၏။ သည် အားကို ယူ၍ သုံးလွန်းတင်လိုက်သောအခါ ဂျလဲ့တိုင် အတွက် လိုအပ်သော ကြိုးရလေပြီ။
“လက်ကိုင်အစမှာ တုတ်ကလေးသေးသေး ကန့်လန့်ချည်ထားရတယ် သမီးရဲ့၊ အဲဒီလို ချည်မထားရင် အပေါက်ထဲကို အစ ဝင်သွားတတ်တယ်”
တရှဲရှဲ မြည်သော ဂျလဲ့ကိုယ်စီနှင့် ကြည်နူးနေသော မြေးများ၏ ကြည်နူးမှုသည် ရီးဆေးရိုး၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကူးစက်ပြန့်ပွားလာ၏။ သည်အခါ ရီးကျီးဒန်၏ မျက်စောင်းတစ်ချက် လက်သွား၏။
“ဟင်း ပီတိဖြစ်နေလိုက်တာ၊ သွားရည်များလည်း သိမ်းပါဦးတော်”
“ကိုယ့်မြေးတွေ ပျော်ရွှင်နေတာကြည့်ပြီး ပီတိဖြစ်တာ ဘာပြုလဲ။ မေတ္တာ၊ ကရုဏာ၊ မုဒိတာ၊ ဥပေက္ခာတဲ့။ ဗြဟ္မစိုရ်တရား လေးပါးမှာ မုဒိတာဖြစ်တယ်၊ ညည်းသာ..”
ဆေးလိပ်ကို တဖွတ်ဖွတ်မြည်အောင် ကုန်းဖွာနေသဖြင့် စကားပြတ်သွားလေသည်။
“ပြောပါ၊ ပြောပါ။ ညည်းသာ ဘာဖြစ်လဲ”
ရီးကျီးဒန် ဝင်ထောက်သော်ငြား၊ ရီးဆေးရိုး မဆက်သေးပါ။ ဆေးလိပ် သုံးလေးဖွာဖွာရင်း အကဲခတ်သည်။ ဆက်သင့် မဆက်သင့် စဉ်းစားသည်။
“ညည်းသာ ဘာဖြစ်လဲ၊ ပြောလေ”
“ညည်းသာ သားရဲမင်းရဲစိတ် ဝင်နေတာ။ ကလေးတွေဆို ဓားနဲ့ ခုတ်လိုက်ရမလား၊ ဓားနဲ့ ပစ်လိုက်ရနဲ့ ကြိမ်းလိုက် ဝါးလိုက်တာ ပွဲထဲက မင်းသားကြမ်း ရှုံးလောက်ရဲ့”
“ဒါကတော့တော်” ဆိုကာ လုပ်လက်စ အလုပ်ကို ရပ်ပြီး ဆေးလိပ်ညှိရာက “စိတ်ဆိုးလို့ ပြောတာ၊ တကယ် လုပ်ပါ့မလား။ ကိုယ့်သမီးက မွေးတဲ့ ကိုယ့် မြေးတွေကို” အပြုံးဖြင့် ဆိုသည်။
သို့စဉ် တိတ်ဆိတ်သော နေပူပြင်းကို ဖြတ်၍ ဥသြတွန်သံ နွဲ့နွဲ့ လွင့်ဝဲလာ၏။
“တွန်စမ်းပါ ကိုရွှေဥသြလေးရယ်၊ တစ်နေ့လုံး တစ်ချက်မှ တွန်ဖော် မရဘူး။ အခုမှ တွန်ဖော်ရတယ်”
လေးထပ်ကျောင်းဝင်းဘက်သို့ လည်ဆန့်ကာ ရီးကျီးဒန် ပြောသည်။
“အမေကြီးက လေတိုက်လည်း တိုက်စမ်းပါ။ ဥဩကျတော့လည်း တွန်စမ်းပါ။ ကျုပ်တို့ကျတော့ ရိုက်လိုက်တာ”
မောင်ကိုကြီး ပြောသော စကားကြောင့် ရီးကျီးဒန် လှည့်ကြည့်သည်။
“အမယ်၊ ငါ့ကို ပြောတယ်။ ငါ ဓားနဲ့”
ခုနကမှ ရီးဆေးရိုး ပြောထားသည်ကို သတိရ သွားသဖြင့် ဓားနဲ့တွင် ရပ်သွားခြင်းဖြစ်၏။ ရီးဆေးရိုး သွားဖုံးကြီးတွေပေါ်အောင် ရယ်မောသည်။
“အင်း.. ညည်း ခက်တယ် ကျီးဒန်။ ညည်း ခက်တယ်။ ကိုယ့်အသက်အရွယ်ကို ကိုယ် ပြန်ကြည့်လို့ ငါ ပြောပေါင်းလည်း များပေါ့။ ညည်းကတော့ ဒေါသ၊ မောဟနဲ့ ပျော်နေတာပဲ”
“ဒေါသနဲ့တော့ မပျော်ပေါင်။ မဟုတ်တာ မပြောပါနဲ့”
“ဟ ဒေါသကြီးရမှ ကျေနပ်တာ၊ ဒေါသကို ချုပ်လိုက်ရလို့ မခံချိမခံသာ ဖြစ်ရတာဟာ ဒေါသနဲ့ ပျော်တာပေါ့အေ”
ရီးကျီးဒန် ဓားကို ပြန်ကောက်သည်။ သရက်သီး တစ်လုံးကို ယူသည်။ ရုတ်ခြည်း မလှီးဖြစ်သေး။
“ဟောဒီ ညည့်မြေးတွေ ကစားတဲ့ ဂျလဲ့ကိုပဲ ကြည့်။ တခြား မကြည့်နဲ့ မကျီးဒန်”
ထိုသို့ စကားဆက်လာသဖြင့် ရီးကျီးဒန် နားစွင့်နေ၏။
“ဂျလဲ့တိုင်မှာ ကြိုးနဲ့ ပတ်ထားတာကို တစ်ချက်တည်း ဆောင့်ဆွဲလိုက်ရင် ကြိုးပတ်ကုန်အောင်ပဲ ချာချာလည်ပြီး ရပ်သွားမယ်။ ဒါပေမဲ့ ကြိုးပတ်ပြေပြီးတဲ့ နောက်မှာလည်း ဆက်ပြီး လည်နိုင်အောင် ကြိုးဆွဲ အပြီးမှာ လျှော့ပေးလိုက်တဲ့ အခါကျတော့ အရှိန်နဲ့ ဆက်ပြီးလည်တဲ့အတွက် တိုင်မှာ ကြိုးပတ်ပြီးသား ဖြစ်သွားပြန်ရော”
ဂျလဲ့၏ လည်ပတ်မှု သဘောမှာ ရှိသော အားကို အမှီပြုပြီး လည်သော အရှိန်ဖြင့် အားပြန်ဖြစ်ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
“ရီးဆေးရိုး၊ တော့် ရီးဆေးရိုး”
ခေါင်းရင်းအိမ်က ငွေသော့ အသံဖြစ်၏။ ရီးဆေးရိုးရော ရီးကျီးဒန်ပါ သည်အသံကို ကြားငြား မထူးနိုင်။ လည်ပင်းရှည်၍သာ လှမ်းကြည့်၏။ ပြောလက်စ စကားတွင် အာရုံဝင်နေသည် မဟုတ်လား။
“အဲဒီသဘောပဲ ကျီးဒန်၊ ဒီသား၊ ဒီသမီး၊ ဒီမြေးတွေ ဖြစ်လာတာဟာ ဂျလဲ့ရဲ့ လည်အားပဲ။ အခု ဆင်းရဲနေတာ၊ ဒေါသကြီးနေတာဟာလည်း ဂျလဲ့တိုင်မှာ ပတ်နေတဲ့ ကြိုးမဟုတ်ဘူး။ ပတ်မိအောင် လည်တဲ့ အားပဲ။ အို ရှုပ်ပါတယ်အေ။ အကြောင်းကြောင့်ဖြစ်လာတဲ့ အကျိုးပဲဟေ့”
“တော့် ရီးဆေးရိုး၊ ရော် ဘယ်သွားကုန်ကြပါလိမ့်”
ငွေသော့၏ အသံပင်ဖြစ်သည်။
“အဲဒါကြောင့် ကောင်းသောအကျိုးကို ခံစားချင်ရင် ကောင်းသောအကြောင်း ဖြစ်အောင် လုပ်ရမယ် ကျီးဒန်။ ဟဲ့ ငွေသော့၊ ဘာလဲဟ၊ ငါ ရှိတယ်။ ဘာတုံး ဘာတုံး”
ရီးဆေးရိုးသည် တစ်ဆက်တည်း အသံမြှင့်ကာ၊ ခေါင်းရင်းအိမ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ အော်မေးသည်။
“တော်တို့ ကောက်ရိုးပုံကို နွားဝင်စားနေတယ်”
“မောင်းခဲ့ မခြောက်ခဲ့ဘူးလားဟ။ ဟာ မဟုတ်သေးပါဘူး၊ သေသေချာချာ ကာရံထားတာပဲ”
“ကျုပ်လည်း မောင်းတာပဲတော့်။ ခေါင်းပေါ်မှာ ထင်းစည်းကြီးနဲ့ ဖြစ်နေလို့ သူတို့ ထွက်သွားလား မထွက်လား မသိခဲ့ပါဘူး”
ရီးဆေးရိုး တောက်ခေါက်ရင်း ထရပ်၏။
“သေသေချာချာ ဆီးဆူးနဲ့ ကာပြီး သေသေချာချာ ကျကျနန တံခါးကို ပိတ်ထားပါလျက်နဲ့ နွားဝင်စားတာ တမင်ဖွင့်ပေးတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ အေးပေါ့ကွာ ကနေ့တော့ အမဲသားဟင်းနဲ့ ထမင်းစားမယ်ဟေ့”
အိမ်ပြင် အရောက်တွင် ရှားနှစ် နှစ်ဖက်ချွန် တစ်ချောင်းကို ဆွဲယူလိုက်ရာ “တော်ပဲ ကျုပ်ကို ဒေါသနဲ့ ပျော်တယ် ပြောခဲ့ပြီး မေ့သွားပြီလား” ဟု ရီးကျီးဒန်က လှမ်းမေး၏။ လှမ်းနေသော ရီးဆေးရိုး၏ ခြေလှမ်းများ တန့်သွား၏။ ဆောင်းစရာ မပါဘဲ ထွက်လာသော ခေါင်းသည် ထိုခဏ၌ ပူလောင်လာ၏။ ခြေဖမိုးသည် ခြစ်ခြစ်တောက်နေသော နေအပူကို သိလာ၏။
“မေကြည်ရေ၊ ဘ ပုဆိုးစုတ် ပေးစမ်းဟေ့”
ရီးဆေးရိုးသည် ရှာသားနှစ် နှစ်ဖက်ချွန်ကို နေရာတကျ ပြန်ထားရာက ခေါင်းဆောင်းစရာ လှမ်းတောင်းလိုက်လေ၏။
▢ ဆင်ဖြူကျွန်းအောင်သိန်း
📖 ကိုဆေးရိုး ပေါင်းချုပ်
