ပေစုတ်စုတ်နဲ့ ရွှေထုပ်တဲ့မြပဝါ

❝ ပေစုတ်စုတ်နဲ့ ရွှေထုပ်တဲ့မြပဝါ ❞

[ မန္တလေးမြို့ ၊ မြို့သစ်က အိမ်တစ်အိမ်ပေါ်မှ ကောင်မလေး တစ်ယောက်နဲ့ ကောင်လေး တစ်ယောက် အချေအတင် စကားများနေတဲ့ အသံ ကြားနေရတယ် ။

ကက်ဆက်တစ်လုံး ပျောက်သွားလို့ ကောင်မလေးက ကောင်လေးကို ရန်တွေ့ နေတာပါ ။ ကောင်လေးက မိသားစုပိုင် ကက်ဆက်ကို ရောင်းပြီး လောင်းကစား လုပ်တာတဲ့ ။ ကောင်မလေးရဲ့ ခပ်စွာစွာ အသံမှာ ဒေါသတွေ ထွက်လာပုံရတယ် ။ ကောင်လေးက သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ကောင်မလေးကို အိမ်ပေါ်က ဆင်းသွားဖို့ နှင်ချလိုက်တယ် ။

ကောင်လေးနဲ့ ကောင်မလေး အချေအတင် စကားပြောနေကြတဲ့ ရှေ့မှာ ဆံပင်စုတ်ဖွား ၊ အဝတ်အစား ပေစုတ်စုတ်နဲ့ လူတစ်ယောက်က ထိုင်ပြီး စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်နေတယ် ။ သူတို့ကို ဝိုင်းအုံ ကြည့်နေသူတွေလည်း အများကြီးပဲ ။

ဒါကတော့ ပြဇာတ် ဇာတ်ဝင်ခန်း တစ်ခု အတွက် ဇာတ်တိုက် နေကြတာပါ ။ ပေစုတ်စုတ် ဆရာကတော့ ပြဇာတ်ဒါရိုက်တာ အနုပညာ မောင်ဌေးကြည် ( စလင်း ) ဖြစ်ပါတယ် ။

ကိုဌေးကြည်ဟာ ကဗျာဆရာ တစ်ယောက်လည်း ဖြစ်တယ် ။ သူ့ကဗျာတွေကို လစဉ်ထုတ် မဂ္ဂဇင်းတွေမှာ ဖတ်ရတယ် ။ သူက ဇာတ်သဘင်အဖွဲ့တွေ အတွက် ပြဇာတ်တွေလည်း ရေးတယ် ။ မန္တလေး ၊ မော်လမြိုင် ၊ ချောက် ၊ ပခုက္ကူ ၊ ငသိုင်းချောင်းမြို့တွေကို လှည့်ပြီး သူက ပြဇာတ်တိုက်ပေးတယ် ။

မန္တလေးမြို့ကို ကိုဌေးကြည် ရောက်လာခိုက် သူ ပြဇာတ်တိုက်နေတဲ့ အလုပ်ခွင်ကို သွားပြီး သူ့ဘဝကို ကျွန်တော်က မေးပါတယ် ။ ]

••••• ••••• •••••

ကျွန်တော့်ကို စလင်းမြို့မှာ မွေးတာ ။ မိဘတွေက ပွင့်ဖြူ အနောက်ဘက် မုန်းဒေသက ။ အဖေ့ရွာက လေးအိမ်စု ၊ အမေ့ရွာက ကနီရွာသစ် ။ ကျွန်တော့် အဖေနဲ့ အမေက ဖူးစာဆုံပြီး စလင်း ပြောင်းနေကြတာ ။ သူတို့က ၁၂ ပွဲလည်ပြီး ပွဲတော်တွေမှာ ထင်းရှူးသေတ္တာကြီးတွေ လည်ရောင်းတာ ။ ပျဉ်းမနားတို့ ၊ လယ်ဝေးတို့ ၊ ရှမ်း ပြည်နယ်တို့က ထင်းရှူးသားတွေ ဝယ်ပြီး ပွဲတကာ လိုက်ရောင်းတာ ။ ကျွန်တော် ကလေးဘဝ ကတည်းက ဇာတ်တွေနဲ့ ရင်းနှီးခွင့်ရခဲ့တယ် ၊ ဇာတ်တွေ ကြည့်ရတယ် ။ အောက်ဆိုရင် အောင်လံ ၊ သရက် ။ အထက်ဆိုရင် ပခုက္ကူ ၊ ဧရာဝတီမြစ်တစ်ကြော အနှံ့ ရောက်ရတယ် ။

ငယ်တုန်းကတော့ စလင်းမှာ ကျောင်းထားပေးတယ် ။ ကျောင်းပိတ်ရက်မှ ကျွန်တော်က မိဘတွေနောက် တကောက်ကောက်လိုက်သွားတာ ။ ကျွန်တော့်အရီးနဲ့ စလင်းမှာ ထားပစ်ခဲ့တာ ။ ကျောင်းနေတာ ဆယ်တန်းတော့ ကျွန်တော် မအောင်ဘူး ။ ရှစ်တန်း ဒုတိယနှစ်နဲ့ ကျောင်းထွက်ပြီး မိဘတွေ ၁၂ ပွဲ သွားတဲ့နောက် လျှောက်လိုက်တယ် ။ ကျွန်တော်က တစ်ဦးတည်းသော သား ။ ကျွန်တော့်နာမည် မောင်ဌေးကြည် ကို ယူပြီး ‘ ဌေးမေတ္တာ ’ သေတ္တာဆိုင်လို့ နာမည်ပေးတယ် ။

ကျွန်တော်က မိဘနဲ့အတူ ပွဲတော်တွေ လိုက်သွားတဲ့အခါ နေ့ခင်းမှာ သေတ္တာ ရိုက် ၊ သေတ္တာရောင်း ၊ ညကျ ပွဲဝင်ကြည့် ။

မှတ်မိနေတဲ့ သူကတော့ ဘီအီးဒီအောင်သိုက် ပေါ့ ။ မှတ်မှတ်ရရ မလွန်မှာ သူက ‘ မငြိမ်းနွဲ့ ချွတ်ခန်း ’ ကတယ် ။ ဇာတ်ထဲမှာ ပါတဲ့ စက်ဆရာက ကိုသန်းမြင့်တဲ့ ။ ကျွန်တော်က ဇာတ်ရုံထဲဝင်ရအောင် သူ့ကို ဆေးလိပ်တစ်လိပ် ပေးပြီး ဇာတ်ထဲဝင်တယ် ။ သူက အသံချဲ့စက်ဆရာ ၊ သူ့ကို ပေါင်းရတာပေါ့ ။ သူ့နေရာက ထိုင်ကြည့်တာ ။ အဲသည်မှာ ကျွန်တော် လေ့လာပြီး ဦးအောင်သိုက်ရဲ့ ပြဇာတ်ဖိုင်ကို သူတို့ဆီက တောင်းဖတ်တယ် ။

ရွှေမန်းကျော်အောင်ဇာတ်နဲ့လည်း သွားလေရာတွေ့တာ ။ ပြဇာတ်ဒါရိုက်တာက တေးလုလင်မြတ်စိုး ။ ကျွန်တော်က ကိုမြတ်စိုးနဲ့ စကားသိပ်ပြောချင်တာ ။ အဲသည်တုန်းက အသက် ၁၅ နှစ်လောက်ပဲ ၊ မလောက်လေး မလောက်စားပေါ့ ။ ကြာတော့ မျက်မှန်းတန်းမိလာတယ် ၊ ပြုံးပြတာမျိုး ရှိလာတယ် ။

ဇာတ်တွေနဲ့က အမြဲ တွေ့ နေတာ ။ ကျွန်တော်က ပြဇာတ်ဒါရိုက်တာတွေနဲ့ ရင်းနှီးချင်တယ် ။ ဆင်ပေါင်ဝဲမှာ ဦးစိန်အောင်မင်းဇာတ်က စန္ဒရားလူမော်နဲ့ ရင်းနှီးတယ် ။ ပွဲက ၁၂ ပွဲ ဆိုတော့ တစ်ဇာတ်မဟုတ် တစ်ဇာတ် ဆုံတွေ့ နေရတာပဲ ။ ကျွန်တော် အတွေ့ချင်ဆုံးကတော့ မြို့တော် မောင်ယဉ်အောင် ။ မှတ်မှတ်ရရ ကျွန်တော် ခုနစ်တန်းမှာ မြို့တော်သိန်းအောင်ကို မှန်းပြီး ပြဇာတ်ရေးဖူးတယ် ။ ကိုယဉ်အောင် ( အကယ်ဒမီ မောင်ယဉ်အောင် ) ကို သိပ်တွေ့ ချင်တာ ။ ရေနံချောင်း သောင်ပြင်ပွဲမှာ ကိုယဉ်အောင်ကို ချဉ်းကပ်ပြီး ကျွန်တော် ရေးသားတဲ့ ပြဇာတ်ကို ပြကြည့်တယ် ။ ကိုယဉ်အောင်က လေးလေးစားစားပဲ ဖတ်ပြီး ဒါက ကလို့ မရဘူးတဲ့ ။ ကိုယဉ်အောင် ကို ဘယ်လောက် သဘောကျခဲ့လဲဆိုရင် သူက လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ စာရေးပြီး သူ မကြိုက်ရင် ဆုတ်ဖြဲပြီး ချပစ်ခဲ့တာ ။ ကျွန်တော်က စာရွက်စုတ်ကလေးတွေ လိုက်ကောက် ၊ ပြန်ဆက် ၊ ဖတ်ပြီး သိမ်းထားတာ ။

ကျွန်တော့်ဘာသာ ကျွန်တော် ပြဇာတ်တွေတော့ ရေးနေတာပဲ ။ ကျွန်တော့် ပြဇာတ်ကို ပထမဆုံး ကပေးတာက ဂျိုးဖြူ ၊ ပြဇာတ်က တိုတိုလေး ။ ပြဇာတ် နာမည်က ‘ ညမွှေးပန်း၏ လျှောက်လဲချက် ’ တဲ့ ။ မနက်ဖြန်ည ကျွန်တော့် ပြဇာတ် ကမယ်ဆိုတော့ ဒီနေ့ညမှာ ဂျိုးဖြူက ဇာတ်ခုံပေါ်က ကြေညာတယ် ။ မနက်ဖြန် စလင်းမောင်ဌေး ကြည်ရဲ့ ပြဇာတ်အသစ်ကို ကမှာတဲ့ ။ ပရိသတ်ရှေ့မှာ ကြေညာလိုက်တာ ၊ ပီတိ အဖြစ်ဆုံးပါပဲ ။ ကတာကလည်း ကျွန်တော့်ဇာတိ စလင်းမြို့မှာ ။ ကိုယ့်မြို့သားရဲ့ ပြဇာတ် ဆိုတော့ အဲဒီညက ကြည့်တဲ့ ပရိသတ်ကလည်း ရုံပြည့်ရုံလျှံပဲ ။ ကျွန်တော့် ပါရမီတစ်မျိုးကတော့ စလင်းမှာ ကျွန်တော့် ပြဇာတ် ကရင် ခုနစ်ထုပ်လောက် ကတယ် ။ မြို့ကလည်း အားပေးတယ် ။

နောက်နှစ်ကျတော့ ဦးစိန်အောင်မင်းဇာတ်က ပြဇာတ်တင်တယ် ။ ‘ စလင်းမြို့သူ မသည်းဖြူ ’ တဲ့ ။ ရောက်တဲ့မြို့မှာ နာမည်ကို ပြောင်းကသွားတယ် ။ မန္တလေးရောက်ရင် ‘ ရွှေမန်းမြို့သူ မသည်းဖြူ ’ ပေါ့ ။

တစ်နိုင်ငံလုံးမှာ ကတဲ့အရသာနဲ့ စလင်းမှာ တစ်ညကတဲ့ အရသာ မတူဘူး ၊ ပျော်ကို ပျော်တာ ။ ဇာတ်ခုံပေါ် တိုင်ဖုံးကြားက ကိုယ်က ချောင်းကြည့်ပြီး ဘယ်သူတွေ ဘယ်သူတွေ လာကြည့်ကြပါလားပေါ့ ။ အပျော်ဆုံးပဲဗျာ ။ မိဘတွေကလည်း စလင်းမြို့မှာ အနေအထိုင်တော်တော့ ကျွန်တော့်ကိုလည်း ချစ်ကြတယ် ။ သူတို့က ဂုဏ်လည်း ယူတယ် ။ ဇာတ်မင်းသားတွေ မင်းတို့ဟာ မင်းတို့ နာမည်ကြီးချင်သလောက် ကြီးစမ်း ။ ငါတို့ မြို့သား ခိုင်းတာ ကရတာပဲလို့ သူတို့က ပြောတာ ။ တကယ်တော့ ကိုယ့်မြို့က လက်ခံဖို့ဆိုတာ မလွယ်ဘူး ။ ရွာနားကမြက် ရွာနွားမစားဆိုတာကိုး ။ ဒါရိုက်တာဖြစ် ဖို့ အချိန်တန်လာတော့ မလွန်မှာ မန္တလေးသိန်းဇော် ဇာတ်ကနေတယ် ။ ကျွန်တော်က ၁၉၇၆ ကတည်းက ကဗျာတွေ ရေးနေပြီ ။ ကျွန်တော်ရေးတဲ့ ကဗျာလေးတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကိုသိန်းဇော်နဲ့လည်း ခင်မင်နေကြပြီ ။ ကျွန်တော် ရေးထားတဲ့ ‘ လ တစ်ခြမ်းရဲ့ လွမ်းအလင်္ကာ ’ အော်ပရာကို ကိုသိန်းဇော်က စင်တင်တယ် ။ အဲသည် အော်ပရာက မမျှော်လင့်ဘဲနဲ့ ပေါက်ထွက်သွားတယ်ဗျာ ။ အဲဒါ ၁၉၈၆ လောက်ဖြစ်မယ် ။ အဲသည်က စလို့ ဇာတ်ထဲ ပါတော့တာပဲ ။

ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပြဇာတ်ဒါရိုက်တာ အလုပ်က အိပ်ရေး သိပ်ပျက်တာ ။ တစ်ရက် မှာ ၂၅ နာရီ ရှာရတဲ့အလုပ် ။ မင်းသားက ညမှာ ပက်လက်လန်အောင် က ၊ ပြီးရင် အိပ် ။ ဆိုင်းဆရာက လက်ကြီးပေါက်အောင် တီး ၊ ပြီးရင် နား ။ မင်းသမီးကလည်း အချိန်တန် က ၊ ပြီးရင် နား ။ ကျွန်တော်တို့ ပညာက မနားရဘူးဗျ ။ စာဖတ်ရတယ် ၊ ပြီးရင် တွေး .. တွေး ၊ မအိပ်ရဘူး ။ ကြာတော့ ကြောက်ကြောက်လာတယ် ။ တစ်ခါတလေ အလုပ်တွေ မပြီးမှာ စိုးလို့ အိပ်ချင်လျက်နဲ့ စာတွေရေး ၊ စာလုံးတွေက တွန့်ပိန်ပြီး ပုရွက်ဆိတ် လမ်းကြောင်းလို ကောက်ကောက်တွေ ဖြစ်ကုန်ရော ။

ပခုက္ကူမှာ တွံတေးသိန်းတန်နဲ့ ဇာတ်တိုက်နေတုန်း အဖေ ဆုံးတယ် ။ ပြဇာတ် နာမည်က ‘ အချစ်ပင်လယ်ပြင်မှာ လှိုင်းအနည်းငယ်ရှိသည် ’ တဲ့ ။ အဖေ ဆုံးတယ် အကြောင်းကြားလိုက်တော့ ကျွန်တော် ဘယ်နေရမှန်း မသိဘူး ။ ဘဝမှာ နေစရာ မရှိတဲ့ ညပါပဲ ။ နောက်မနက်မှာ တန်းပြန်တာပဲ ။ မှတ်မှတ်ရရ ကိုသိန်းတန်က ငွေ ၁ဝဝဝ ပေးလိုက်တယ် ။

အဖေဆုံးသွားတော့ သေတ္တာရောင်းတဲ့ အလုပ်ကို အမေနဲ့တွဲပြီး ၁၂ ပွဲ လည် ရောင်းတယ် ။ တစ်ဖက်မှာ ပြဇာတ်လေးတွေ ရေး ၊ ဒါရိုက်တာလုပ်ပြီး ဇာတ်တိုက်ပေး အဲသည်လို နေတာ ။ အမေက ချော်လဲပြီး အိပ်ရာက မထနိုင်အောင် ဖြစ်သွားရော ။ အိပ်ရာထဲ ပက်လက်နေရတယ် ။ ကိုးနှစ်လောက် ပြဇာတ်တွေ ရေးပြီး အမေ့ကို လုပ်ကျွေးတယ် ။ ကိုးနှစ်လောက်နေတော့ အမေ ဆုံးသွားတယ် ။ အမေ ဆုံးတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော် ဘေးမှာရှိတယ် ။ ကျွန်တော့်မှာ နေစရာ မရှိဘူး ၊ နေစရာ မရှိတဲ့ သောက ပေါ့ ။

ကျွန်တော်က ဇာတ်တကာလှည့်ပြီး အလုပ်လုပ်ပေးတယ် ။ အလုပ်ပြီးလို့ ပြန်လာတဲ့အခါ တစ်သိန်းရရ ၊ ငါးကျပ်ရရ လင်ပန်းထဲ ရသမျှငွေ အကုန်ထည့်ပြီး အမေ့ကို ကန်တော့တာ ။ အမေက ပြန်ပေးတာကိုပဲ ကျွန်တော် သုံးတာ ။ အမေဆုံးပြီးတဲ့ နောက် မန္တလေးမှာ ဦးဆန်နီတို့ဇာတ် အလုပ်လုပ်ပြီး စလင်းပြန်တယ် ။ ရလာတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ ကန်တော့စရာ အမေ မရှိတော့ဘူး ။ ကျွန်တော် လင်ပန်းကြီးထဲ ငွေတွေ ထည့် အမေ့ကိုယ်စား ဘုရားတင် ကန်တော့ပြီး အမေ့ကို အမျှဝေတယ် ။ အမေ မရှိတော့တဲ့ အိမ်ကလေးမှာ ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်းရယ် ။

ကျွန်တော် အရေးချင်ဆုံးက ကဗျာ ဗျ ။ ပြဇာတ်က ထမင်းစားဖို့ ရေးနေရတာ ။ အနုပညာသည် ဘဝက ကြမ်းတယ် ၊ သိပ်ကြမ်းတယ် ၊ ကြောက်လောက်အောင်ကို ကြမ်းတာ ။ လူဖြစ်ရှုံးလှချည့်လားကွာလို့ တစ်ခါတလေ တွေးမိတယ် ။ ခေါင်းက ခံနိုင်ပါ့မလားဗျာ ။ မချိမဆံ့ တွေးပြီး ဖန်တီးရတာ ။

ကျွန်တော်နဲ့ မန္တလေးသဘင်လောကနဲ့ ဆက်မိတာက ဆရာ ပျော်ဘွယ်စိုးမြင့် အောင်ရဲ့ ကျေးဇူး ။ သူ့ ရုပ်ရှင်အောင်လံမဂ္ဂဇင်း မှာ ကျွန်တော်က ကဗျာရေးတယ် ။ မန္တလေးမှာ ကိုဆန်နီရှိတယ် ။ ပြဇာတ် ရေးစမ်းပါကွာတဲ့ ။ ကျွန်တော်က မရေးဘူး ။ သူက အထပ်ထပ် တိုက်တွန်းတာနဲ့ အော်ပရာနှစ်ပုဒ် ရေးလိုက်တယ် ၊ လှမ်းပို့လိုက်တယ် ။ သူက ပိုက်ဆံ လွှဲပေးတယ် ။ မန္တလေး လာခဲ့ပါ ခေါ်တယ် ။ အဲဒါ ၁၉၈၁ - ၈၂ ။ အဲဒါကစပြီး မန္တလေးမှာ ပြဇာတ်တွေ ရေးဖြစ်တာပဲ ။ ခုတော့ ဇာတ်တွေ အများကြီး အတွက် ရေးပေးနေရတယ် ။

ကျွန်တော်က နေတာထိုင်တာ ဟိတ်ဟန် မထုတ်တတ်ဘူး ။ ကျွန်တော့်ကို အရက်သမားလို့ အချို့က ထင်တာ ။ ပေစုတ်စုတ် နေတာကိုး ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် အရက် မသောက် ၊ ဆေးလိပ်လည်း မသောက် ၊ ကွမ်းလည်း မစားဘူး ။ မိန်းကလေးလည်း မရှုပ်ဘူး ။ ( ရယ်လျက် ) ။

တစ်ခါတုန်းက ရေနံချောင်းမှာ ကျွန်တော့် ကဗျာစာအုပ်လေးတွေ ပွဲခင်းမှာ တင်ရောင်းတယ် ။ ရေနံချောင်းတက္ကသိုလ်ကျောင်းသူလေးတွေ ဝယ်ဖတ်ပြီး ကြိုက်ကြတယ် ဆိုကိုး ။ ကောင်မလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အဖေက ကျွန်တော့်ကို သိတယ် ။ သမီးတို့ ဝယ်ဖတ်တဲ့ ကဗျာဆရာက သူပဲလို့ ကျွန်တော့်ကို ပြတော့ သမီး လူမြင်ရင် ဝယ်မိမှာ မဟုတ်ဘူးတဲ့ ( ရယ်လျက် ) ။

ကျွန်တော့်ကို ဖိုသီဖတ်သီ မောင်ဌေးကြည်လို့ ခင်မင်သူတွေက ခေါ်ကြတယ် ။

အနုပညာကတော့ ကိုယ့်ဘက်က အားကောင်းကောင်းနဲ့ ဖန်တီးနိုင်အောင် ကြိုးစားထားရတာပေါ့ ။ တစ်နှစ် တစ်နှစ်ကို ရေးရတဲ့ ပြဇာတ်တွေက မနည်းဘူး ။

⎕ ကျော်ရင်မြင့်
📖ဘဝဇာတ်ခုံ ၁၀၁