❝ မမြင်တဲ့သူကို သီးခံပါ ❞
( မဟော်သဓာ ရွေဝင်း )
မျက်မမြင် သူတောင်းစားအဘိုးကြီးကား အသက် ခြောက်ဆယ်ခန့် ရှိလောက်သည်။
၎င်းအား ဆယ့်ငါးနှစ်ခန့်ရှိ သူငယ်တယောက်က လက်တွဲ ခေါ်ဆောင်နေသည်။
အဘိုးကြီး အနေဖြင့် လက်တဘက်က တောင်ဝှေးကို အားပြု၍ထားရ၏။
၎င်းတို့ နှစ်ယောက်သည် ရန်ကုန်အနောက်ပိုင်းရှိ လမ်းကျဉ်း လမ်းထဲ ဝင်လာ၏။
“မျက်မမြင် ဒုက္ခိတပါ ခင်ဗျား၊ လုပ်ကိုင်လဲ မစားနိုင် အားကိုးရာလဲ မရှိမို့ တောင်းစားနေရပါတယ်၊ တပြားတချပ် စွန့်ကြဲကြပါခင်ဗျား..”
အဘိုးကြီးသည် ၎င်း၏ လက်သုံး အသနားခံစကားကို ဟစ်လိုက်ရှာသည်။ စင်စစ်အားဖြင့် သုံးလေးရက် တကြိမ်ခန့် ကြားနေရသော အသံဖြစ်၏။
ညမွှေးပန်း ( ဆောင်တော်ကူးပန်းပင် ) ခြုံတခုကို ကျော်လိုက်သောအခါ၊ အခြားအိမ်ခန်းဝ တဲ့တဲ့ရောက်လာသည်။
“ဖြန်း...”
“အလိုလေး..ဘယ်လိုများ ဖြစ်ပါလိမ့်....”
အဘိုးကြီးခမြာ၊ အလန့်တကြားဖြင့် ခေါင်းခါခါ လယ်ခါခါ ဖြစ်သွားရှာ၏။
ဇလုံအပြည့်ဖြင့် ပက်လိုက်သော လက်ဆေးရေများ အဘိုးကြီး၏ မျက်နှာတည့်တည့်သို့ တိုက်ရိုက်ထိသွားသည်။
“လူမမြင်ဘူးလားဗျ..”
အဘိုးကြီး၏ လမ်းပြသူငယ်က ဒေါသကြီး အော်သည်။
“မမြင်လို့ပေါ့ဟဲ့....”
အိမ်တွင်းမှ မိန်းမကြီးသည် ဇလုံကိုင်ထားရင်း ပြန်ဟောက်ခြင်း ပြု၏။
“လူတယောက်လုံး မမြင်တာ ကန်းနေသလား…”
“နင်တို့သာ အကန်း...”
အဘိုးကြီးသည် ၎င်း၏ သူငယ်အား ဤသို့သော စကားဖြင့် နှစ်သိမ့်၏။
“သီးခံ - ငါ့မြေး …. သီးခံ …. မမြင်သူကို အပြစ်မဆိုပါနဲ့” ဟူ၏။
⎕ မဟော်သဓာ ရွေဝင်း
📖လူ့ဘုံခန်းဝါ အူတက်စရာ
No comments:
Post a Comment