မိုးရေထဲက ငှက်

❝ မိုးရေထဲက ငှက် ❞

        ( ရဲစွမ်းနေ )

ကျဉ်းမြောင်းသော အခန်း တစ်ခုသည် လူတစ်ယောက် အတွက် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေနိုင်သလား သေချာစွာ မပြောနိုင်သော်လည်း နေရာဟောင်း တစ်ခုကို စွန့်ခွာထွက်ပြေးလာသူ တစ်ယောက် အတွက် ကျယ်ပြန့်သော အမည်မသိ နေရာလပ် တစ်ခု၏ ခြောက်လှန့်မှုတို့ လွတ်ကင်းသော၊ လုံခြုံမှု ပေးစွမ်းနိုင်သော ဂူ သို့မဟုတ် တွင်းတစ်ခုလိုပါပဲ။ သူ ဤအခန်းသို့ စ,ပြောင်းလာသည့် အချိန်မှ စ၍ အပြင်သို့ သိပ်မထွက်ဖြစ်ပါ။ ည ၇ နာရီ ထိုးလျှင်တော့ လမ်းထဲမှ သူ စာပြပေးရသော ၁၀ တန်းကျောင်းသားအိမ်သို့ သွားရလေ့ရှိသည်။ ဒီမတိုင်မီ အချိန်များတွင် သူသည် တွင်းအောင်း သတ္တဝါတစ်ကောင် တွင်းအောင်း နေသလို အခန်းလေးထဲမှာ ငြိမ်သက် တိတ်ဆိတ်နေလေ့ရှိသည်။ အရင်က ဒီအခန်းမှာ နေခဲ့သူသည် အခန်းအား ပိုစတာများဖြင့် အလှဆင်ခြင်းကို နှစ်သက်သူ တစ်ဦး ဖြစ်နိုင်သည်။ လူတစ်ဦးတည်းပုံ၊ လူအုပ်စုပုံ ပိုစတာများကို ကြည့်ရင်း အာရုံများ ထွေလာတော့ သူ ပိုစတာများကို ဒေါသတကြီး ဆုတ်ဖြဲ ပစ်လိုက်တော့သည်။ သူ့ကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသော အရာသည် ပိုစတာများထဲမှ အဆိုတော်များ၊ မင်းသား မင်းသမီးများ၏ မျက်လုံးများပင် ဖြစ်၏။ ထိုမျက်လုံးများသည် သူ့စိတ်တံခါးကို ဖွင့်ဖို့ ကြိုးစားနေကြသည် မဟုတ်လား။သွားစမ်းပါ၊ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ခွင့်ပြုချက် မပါဘဲ သူ့ စိတ်တံခါးကို ဖွင့်လို့ရမလား။

ခုတင်ဘေးက စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားသော ဖတ်လက်စ ဝတ္ထုစာအုပ်ကို ယူလိုက်သည်။ ဖတ်လက်စ နေရာကို မှတ်ထားသော ကတ်ပြားလေးကို ဆွဲယူကာ စာဖတ်ဖို့ ကြိုးစားနေသော်လည်း စိတ်က လိုက်ပါခြင်း မရှိ။ သူ့မျက်လုံးထဲတွင် ပုံနှိပ် စာလုံးများသည် 3D ရုပ်ပုံ တစ်ခုကို ကြည့်သလို ဝေဝါးလာပြီး နောက်ဆုံး မြင်လိုက်ရသည်က သူ့ကို နားမလည်နိုင်သလို ကြည့်နေသော ဖြူ၏ မျက်ဝန်းများသာ ဖြစ်သည်။ ထိုမျက်ဝန်းများတွင် “လား” ပေါင်းများစွာသော မေးခွန်းများ။ ဟင့်အင်း ... ငါ...နင့်မေးခွန်းတွေကို မဖြေဘူး ဖြူ။ ပြီးတော့ နင့် မေးခွန်းတွေကို မဖြေဖို့ ငါ့မှာ လွတ်လပ်ခွင့် အပြည့်အဝ ရှိတယ်ဆိုတာ နင် သိထားဖို့ လိုအပ်တယ် ဖြူ။

မှန်ပြတင်းကို မိုးစက်များ ထိရိုက်သံ ခပ်သဲ့သဲ့ ကြားရသည်။ သူသည် ခုတင်ပေါ်တွင် လှဲနေရာမှ ဗြုန်းခနဲ ထ,ကာ မိုးကာအင်္ကျီ ကို ဝတ်လိုက်သည်။ အခန်းတံခါးကို သော့ခတ်ပြီး လှေကားထစ်များကို ခပ်သွက်သွက် နင်းဖြတ်ကာ ခြောက်လွှာမှ ဆင်းနေဆဲ အပေါ်သို့ တက်လာသော ဘေးအခန်းမှ အမျိုးသမီးကြီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အမျိုးသမီးကြီးက သူ့ကို ခပ်လျှပ်လျှပ် ကြည့်၍ အပေါ်သို့ တက်သွားသည်။ သူတို့ နှုတ်မဆက်ဖြစ်ကြပါ။ လူတစ်ဦးနှင့် တစ်ဦး လောကဝတ်ပြု နှုတ်ဆက်ခြင်းကို မလိုအပ်သော အားထုတ်မှု တစ်ခုဟု သတ်မှတ်ထားသော သူ့ အတွက် လက်ရှိ ပတ်ဝန်းကျင်သည် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာတစ်ခု မဟုတ်ပါ။ 

ကားမှတ်တိုင် ရောက်ချိန်တွင် မိုးစဲသွားသည်။ မိုး ဓာတ်ကြောင့် စိုစွတ်သော လေထုက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ထိုင်းမှိုင်းအောင် ဖန်တီးနေသည်။ တနင်္ဂနွေ ညနေခင်း သည် လူကျဲပါးလွန်းသော ပတ်ဝန်းကျင်ကြောင့် ပို၍ ပျင်းရိငြီးငွေ့ဖွယ် ကောင်းနေသည်။ ခါတိုင်း စာပြရသော အလုပ်မှ အနားရသော တနင်္ဂနွေ ညနေခင်းများတွင် စိတ်ရွှင်လေ့ရှိသော သူသည် ယနေ့ သူ မဟုတ်သလိုပါပဲ။ ယနေ့ သူကတော့ ခပ်ဖြည်းဖြည်း ကျဆင်းနေသော မိုးစက်များ၏ တစ်သမတ်တည်း ဖြစ်တည်မှုတွင် ငြီးငွေ့လာဆဲ တစ်စုံတစ်ခုကို အလိုမကျမှု ူဖြင့် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသူ တစ်ယောက်သာဖြစ်၏။ သူ့ ဘေးနားက ထိုင်ခုံတွင် ကောင်လေးနှစ်ယောက် ထိုင်လျက်ရှိ သည်။ မျက်နှာထား တည် တည်နှင့် ကောင်လေးက ရှေ့တူရူသို့ စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေဆဲ အခြားကောင်လေးက တောင်းပန်သော မျက်ဝန်း အစုံဖြင့် ထိုကောင်လေးကို နွမ်းဖျော့စွာ ကြည့်နေသည်။ အခြား ကောင်လေးက ထိုကောင်လေးမေးစေ့ကို လက်ဖြင့် ဆွဲကိုင်ကာ သူ့ဘက်လှည့် ဖို့ ကြိုးစားနေဆဲ ထိုကောင်လေးက လက်ကို ပုတ်ချလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် မြို့ထဲသို့ သွားမည့် ဘတ်စ်ကား ရောက်လာသဖြင့် သူ ကားပေါ်တက်လိုက်ပါသည်။ ကောင်လေး နှစ်ယောက်က ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်နေကြဆဲ။ ရေငွေ့ရိုက်သဖြင့် မှုန်ဝါးစပြုနေသော မှန်ပြတင်းမှတစ်ဆင့် လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ကောင်လေး နှစ်ယောက်သည် လူပုံသဏ္ဌာန် ခပ်ဝါးဝါး အရိပ်နှစ်ရိပ်အဖြစ်သာ အဝေးတွင် ကျန်နေရစ်သည်။ ဒေါက်ဒေါက်မြည်သံ တစ်ခု ခပ်တိုးတိုး ထွက်ပေါ် နေသည်။ ရှေ့ခုံ နောက်ကျောကို သူ့လက်ဖြင့် ခေါက်နေမိပါလား။ သတိ ဝင်လျှင် ဝင်ချင်း သူ့လက်ကို အမြန် ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ သူသည် တစ်စုံတစ်ခုအပေါ် အလိုမကျမှု ကြီးမားလာလျှင် သည်လို ပြုမူတတ်သည်မဟုတ်လား။ သူ့အာရုံတွင် ကောင်လေး နှစ်ယောက်၏ မျက်နှာများ ဗြုန်းခနဲ အရိပ်ထင်၏။ သို့ သော် သူ့မှတ်ဉာဏ်တွင် သေချာစွာ သိမ်းဆည်းထားခဲ့သည် မဟုတ်၍ ပုံရိပ်ယောင် မျက်နှာများသည် တစ်ပိုင်းစီ၊ တစ်စစီ ကွဲထွက်၍ လွင့်စဉ် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

မြို့ထဲမှ ကားမှတ်တိုင် တွင် သူ ဆင်းသည်။ ထို့ နောက် ဦးတည်ရာမရှိ လျှောက်သွားရင်း ရုပ်ရှင်ရုံ နား ရောက်လာခဲ့သည်။ သူ ရုပ်ရှင်ကြည့်ဖို့ စိတ်ကူးမရှိခဲ့ပါ။ ထို့ကြောင့် ရုပ်ရှင်ပိုစတာကိုပင် မကြည့်ခဲ့။ သူ ရုပ်ရှင်ရုံ ရှေ့က ပလက်ဖောင်းပေါ်တွင် အကြောင်းပြချက်မရှိ ရပ်နေမိသည်။ ထိုအချိန်တွင် ရုပ်ရှင်ရုံဆီ သွားရန် လမ်းမကို ဖြတ်ကူးလာနေသော ဖြူနှင့် မင်းမင်းအား မြင်လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ မင်းမင်း မျက်ဝန်းတွေမှာ အချစ်၏ အလင်းရောင်တွေ တောက်ပလို့။ ဖြူ မျက်ဝန်းတွေမှာတော့ မင်းမင်း အပေါ် အားကိုးတွယ်တာသော အရိပ်အယောင်များကို မြင်ရသည်။

ဖြူနှင့် မင်းမင်းက သူ့ကို မမြင်။ သူ ဖြူတို့ နောက် သုံးတန်းကျော်ခုံတွင် လက်မှတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။ ဖြူနှင့် မင်းမင်း အခြေအနေက ဘာမှ မထူးခြား။ မင်းမင်းက ဖြူ အနားကပ်၍ မကြာခဏ စကားပြောသည်။ ဖြူခန္ဓာ ကိုယ်သည် သက်သောင့်သက်သာ မရှိဘဲ ခပ်တောင့်တောင့် ဖြစ်နေသည်။ သူ့ အထင်များလား။ ဒါမှမဟုတ် ယခုအချိန်ထိ မင်းမင်း အချစ်ကို ဖြူ ငြင်းဆန်နေဆဲလား။ သူ ကြည့်နေဆဲမှာပဲ မင်းမင်း က သူ့လက်ကို နောက်မှီပေါ် တင်ရင်း ဖြူကို ဖက်ဖို့ ကြိုးစားသည်။ သို့သော် ဖြူက ရုန်းထွက်လိုက်သည်။ အဲဒီအချိန်မှာ မင်းမင်းက နောက်ကို အမှတ်မထင် ဖျတ်ခနဲ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့ကို မင်းမင်း မြင်သွားမလား စိုးရိမ်သွားသည်။

မင်းမင်းက သူ့အကြည့် များကို ပြန်မရုပ်သိမ်းသေး။ အခန်းမျက်နှာကြက်တွင် တပ်ဆင်ထားသော မီးလုံး၏ မှိန်ဖျော့သော အလင်းရောင် အောက်တွင် မင်းမင်း၏ မျက်လုံးများက အကြည့်ခံရသူ၏ စိတ်အတွင်းပိုင်း တစ်နေရာကို ထွင်းဖောက်ကြည့်နေသလိုပဲဟု သူထင်လာသည်။ သူ ယောင်ယမ်းပြီး မျက်နှာ လွှဲဖို့ ကြိုးစားမိသည်။ ဟင့်အင်း မင်းမင်း မျက်လုံးတွေက ငါ့ကို ကြည့်နေတာမှ မဟုတ်ဘဲ။ နေစမ်းပါဦး မင်းမင်းမျက်လုံးတွေကို ငါက ဘာလို့ ရှောင်ဖယ်ရမှာလဲ။ သေချာတာက မင်းမင်း ငါ့ကို မြင်ရင် ဖြူကို ပြောပြလိမ့်မယ်။ ဖြူနဲ့ မင်းမင်း နှစ်ယောက်စလုံးကို ငါ စကားမပြောချင်ဘူး။

အနည်းငယ် ဒေါသထွက်နေဟန် ရှိသော မင်းမင်း နှင့် စိတ်ကျဉ်းကျပ်နေဟန်ရှိ သော ဖြူတို့ နှစ်ယောက် ကြားမှာ မင်းမင်း မျှော်လင့်နေသော အခြေအနေတစ်ခု ယခုအထိ မရရှိသေးပါလား။ သူ စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားသည်။ နိုင်ငံခြားအက်ရှင်ဇာတ်ကား၏ လျင်မြန်သော အခန်း အကူးအပြောင်းကြောင့် အလင်းရောင် ပြန်များက ရုပ်ရှင်ရုံထဲမှာ တဖျပ်ဖျပ်။ မင်းမင်း ရှေ့သို့ ပြန်လှည့်သွားသည်။ သို့သော်

မင်းမင်းသည် ရုပ်ရှင်ကို မကြည့်ဘဲ ဖြူကို ငေးကြည့်နေသည်။ ယခုအချိန်မှာ မင်းမင်း မျက်ဝန်းများကို ဘာသာပြန်ကြည့်လျှင် အချစ်ဖြင့် နူးညံ့သိမ်မွေ့နေမှာ သေချာပါသည်။ ဖြူကတော့ မင်းမင်း အဖြစ်ကို သတိထားပုံ မပေါ်ဘဲ ငွေရောင်ပိတ်ကား ရှိရာဆီ မျက်နှာမူထားသည်။

အခန်းသည် ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ဇာတ်ကားထဲမှ စကားပြောသံ ၊ သေနတ်ပစ်သံ၊ ကားတာယာနှင့် ကတ္တရာလမ်းမ ပွတ်ဆွဲသံ၊ ရဟတ်ယာဉ်သံ၊ ဇာတ် ဝင်တီးလုံးသံ...ဘာမှ မကြားရတော့ပါ။ ယုတ်စွအဆုံး ခပ်သဲ့သဲ့ ထွက်ပေါ်နေသော အဲကွန်းစက်သံပင် လုံးဝ ပါးလျငြိမ်သက်သွားခဲ့ပြီ။ ငွေရောင်ပိတ်ကားသည် ဗလာသက်သက် အဖြူရောင် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ ငွေရောင်ပိတ် ကားပေါ်တွင် မင်းမင်းသည် သူ့ဘေးမှ တစ်ယောက်ကို တမ်းတမက်မောစွာ ငေးကြည့်နေသည်။ ထိုတစ် ယောက်... ထိုတစ်ယောက် က ဖြူ မဟုတ်ပါလား။ သူ.. သူ.. သူ ဖြစ်နေပါ လား။ သူ ထိုင်ခုံမှ ဗြုန်းခနဲ ထပြီး ရုပ်ရှင်ရုံထဲမှ ထွက် လာခဲ့သည်။

မိုးစက်များသည် အနက်ရောင် မိုးကောင်းကင်မှ ရေတံခွန်တစ်ခုလို စီးဆင်း နေဆဲ ရိုင်းစိုင်းသော လေက ကြမ်းရှစွာ တိုက်ခတ်နေခဲ့သည်။ ကတ္တရာလမ်းပေါ် တွင် ထုထည်ပိုများလာသော မိုးရေများကို ရှပ်တိုက်ကာ လမ်းလျှောက်နေသော်လည်း အရင်လို လွတ်လပ်မှုကို မခံစားရ။ နှောင်တည်းခံထားရသော စိတ်သည် ပို၍ မွန်းကျပ်နေခဲ့သည်။ သူ ဘယ် လောက်ကြာ လမ်းလျှောက် နေခဲ့သလဲ။ မိုးပင် စဲစပြုခဲ့လေပြီ။

မိုးရေစီးသံများ...။

မိုးရေစီးသံများသည် ဗြုန်းခနဲ နီးကပ်စွာ ကျယ်လာပြီး ခပ်သဲ့သဲ့သာ ကြားရသော အသံတစ်ခုလို လွင့်ခနဲ ဝေးသွားသည်။ ဟင့်အင်း ... သူ့ခြေထောက်ကို ထိတွေ့ ပွတ်သပ်နေတာ မိုးရေများပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အသံတိတ် ရုပ်ရှင်ကားတစ်ကား ကြည့်နေရသလို လှုပ်ရှားနေသော အရုပ်များကို မြင်နေရပေမဲ့ ဘာကြောင့် အသံများ ပျောက်ဆုံး နေရတာလဲ။ မဟုတ်ပါဘူး။ အသံတစ်ခု ကြားနေရသည်။ တောင်ပံခတ်သံ။ ငှက်တောင်ပံခတ်သံ ခပ်တိုးတိုး ကြားလိုက်ရသလိုပဲ။ ဟုတ်သည်။ သူ အပေါ်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ငှက်တစ်ကောင် ၊ ငှက်၏ တောင်ပံများသည် မိုးရေများ စိုစွတ်နေခဲ့သည်။ အိပ်တန်းတက်ရန် သစ်ပင်ရှာ မတွေ့သေးသော ငှက်တစ်ကောင် ဖြစ်လိမ့်မလား။

ဤလမ်းမပေါ်တွင် သစ်ပင် မရှိပါ။ လမ်းမ ညာဘက်က လမ်းကြားထဲတွင်တော့ သစ်ပင်တစ်ပင်ကို ဝိုး တဝါး လှမ်းမြင်ရသည်။ သို့သော် သစ်ပင်ကို မြင်ပုံ မပေါ် သော ငှက်သည် သူ့ကို ကျော်၍ ဆက်လက်ပျံသန်းသွားခဲ့ သည်။ နက်ရှိုင်းသော ည အမှောင်ထုထဲသို့၊ ကျဲပါးစွာ လွင့်စဉ် ကြွေကျဆဲ မိုးစက်မှုန်များထဲသို့ တိုးဝင်လျက် ပျံသန်းသွားသော ငှက်လေး၏ တောင်ပံခတ်လိုက်တိုင်း ရေမှုန် ရေမွှားလေးများ ဖြာထွက်နေသည်ကို မာကျူရီ မီးရောင်အောက်တွင် မြင် လိုက်ရသည်။

သူ့လက်များသည် အကြောင်းရင်း တစ်စုံတစ်ရာ မရှိဘဲ ညောင်းညာလာသော အခါ သူ အံ့သြသွားသည်။ ထိုစဉ် သူ့လက်များသည် ကြည့်နေရင်းမှာပင် ငှက်လေး၏ တောင်ပံများ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ တောင်ပံများ...။ မိုးရေစိုစွတ်နေသော တောင်ပံများ။ ရှေ့က တိတ်တဆိတ် လမ်းမက သူ့ကို အေးစက်စွာ ကြိုဆိုနေချိန်မှာ တဖွဲဖွဲ လွင့်စဉ်ကြွေကျနေသော မိုးစက်မှုန်လေးများသည် သူ ကြည့်နေဆဲ တဒင်္ဂ အတွင်း ကတ္တရာလမ်းမပေါ် ရှိ ရေပြင်နှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားသည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် နွေး နေသည်။ သူ အိပ်မပျော်ခင် စောင်မခြုံခဲ့ပါ။ ဘာကြောင့် နွေးနေရတာလဲ။ မိုးသက်လေ၏ အအေးဓာတ်နှင့် သူ့ကြားတွင် တစ်စုံတစ်ရာက ကာဆီးထားသည်။ ထိုအရာ ကြောင့်ပင် လုံခြုံနွေးထွေးမှုကို သူ ခံစားနေရခြင်းဖြစ်၏။ ထိုအရာက ဘာလဲ။ ခိုတွယ်ရာ မရှိသော စိတ်သည် ဘာကိုမှ မတွေးချင်ဘဲ ယိမ်းယိုင် မောလျလာသည်။ စဉ်းစားစမ်း၊ နည်းနည်းလောက် ဖြစ်ဖြစ် စဉ်းစားစမ်းပါ။ ဟင့်အင်း၊ ဘာမှ မစဉ်းစားချင်ပါ။ ခဏလောက် နားနေပါရစေ။ စဉ်းစားရခြင်း၏ ပင်ပန်းမှု ဒဏ်ကို အလျှော့ပေးကာ ပြန့်ကျဲနေသော သူ့စိတ်များကို ပေါ့ပါးသော တိမ်များဆီ မျောလွင့်ပစ်လိုက်မည့်ဆဲဆဲ ဖြစ်နေသည်။

သူ့ခါးပေါ်မှာ လက် တစ်ဖက်။ ဘယ်သူ့ လက်လဲ။ သူ့အိပ်ရာပေါ်မှာ ဘယ်သူ ရောက်နေတာလဲ။ အကြောက်တရား၏ လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် သူ့ခေါင်းထဲမှာ သတိပေး ခေါင်းလောင်းလေးများ တစ်ပြိုင်တည်း မြည်လာတော့သည်။ ရှိသမျှအင်အား အသုံးပြု၍ သူ ရုန်းသည်။ သို့ရာတွင် မြဲမြံသော လက်ပိုင်ရှင်၏ ခွန်အားက သူ့ကြိုးစားမှုကို အချည်းအနှီး ဖြစ်စေသည်။ ယခုမှ သတိထားမိသည်။ ထိုသူ၏ လက်တစ်ဖက်သည် သူ့ခန္ဓာကိုယ် အောက်တွင် ရှိနေပြီး သူ့ခါးပေါ်မှ လက်နှင့် ထိုလက်ပေါင်းကာ လက်နှစ်ဖက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆက်ထားသောကြောင့် သူ ဘယ်လိုမှ ရုန်းမရခြင်းဖြစ်၏။

သူ ရယ်သံသဲ့သဲ့ ကြားရသည်။ သည်ရယ်သံနှင့် သူ ရင်းနှီးသည်။ သူ့နောက်မှ ဖက်ထားသူက လက်များကို ဖြေလျှော့လိုက်၍ သူ လျင်မြန်စွာ ကိုယ်ကို လှည့်ပြီး ထိုသူကို ကြည့်လိုက်သည်။ မင်းမင်း..။

“ငါလာမယ်လို့ မင်း မျှော်လင့်နေလို့ တံခါးချက် မချထားတာ မဟုတ်လား ဖြိုး”

မင်းမင်း အပြုံးက လှောင်ပြုံး။ မင်းမင်း နှုတ် ခမ်းများသည် အနိုင်ရသူ တစ်ဦးလို ကော့ညွတ်လျက်။ သူ ဘာဖြစ်လို့ တံခါးချက်ချဖို့ မေ့လျော့ခဲ့ပါလိမ့်။

“ရုပ်ရှင်ရုံထဲမှာ မင်း ရှိနေတာ ငါသိတယ်။ မင်း ငါ့ကို လိုအပ်နေတာ မဟုတ်လား”

မဟုတ်ဘူး၊ ငါ မင်းကို မလိုအပ်ဘူး မင်းမင်း။ သူ့ စကားသံများသည် လည် ချောင်းထဲမှာပင် ပျောက်ဆုံးသွားသည်။

မင်းမင်း မျက်လုံးတွင် မီးပွားသေးသေးလေးများ စတင် ဖြစ်တည်လာသည်။ သူ ကြည့်နေစဉ်မှာပဲ မီးပွားလေးများသည် လျင်မြန်စွာ ဖွဲ့စည်းပေါင်းစပ်ကာ မီးတောက်အဖြစ် အသွင်ပြောင်းသွားသည်။ မင်းမင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ဗြုန်းခနဲ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ မင်းမင်း နှုတ်ခမ်းများသည် စကားလုံးများ ပျောက် ဆုံးကာ စေးထန်း စေ့ပိတ်နေသော သူ့နှုတ်ခမ်းများကို ဖွင့်လှစ်ဖို့ ကြိုးစားနေသည်။ မင်းမင်း၏ ကိုယ်နံ့က သူ့ကို မူးယစ်ရီဝေအောင် ပြုစားနေသည်။ သူသည် လက်ရှိ အခြေအနေကို နားလည် အောင် ကြိုးစားရင်းရုန်းကန် အော်ဟစ်ဖို့ ကြိုးစားနေခဲ့သည်။ မအောင်မြင်ခဲ့ပါ။

“ကျေးဇူးပြုပြီး ငြိမ်ငြိမ် လေး နေပေးပါကွာ၊ ငါ မင်းကို ကမ္ဘာသစ်လေး တစ်ခုဆီ ပို့ပေးချင်လို့ပါ ဖြိုး”

မင်းမင်း လက်တစ်ဖက်က သူ့ရင်အုံပေါ်က တံခါးနှစ်ချပ်ကို ဖွင့်လှစ်ဖို့ ကြိုးစားနေသည်။ ထို့နောက် တဖြည်းဖြည်းချင်း အောက်သို့ လျှောဆင်းလာခဲ့သည်။ သူသည် မိုင်တိုင်များစွာ ဖြတ်သန်းပြီးသော အပြေးသမား တစ်ယောက်လို မောပန်းနေသည်။ မလုပ်နဲ့။ မင်း အဲဒီလို မလုပ်ပါနဲ့ မင်းမင်း၊ ယောက်ျားလေး အချင်းချင်းတွေကိုကွာ။ သူ့အသံများသည် မင်းမင်း နှုတ်ခမ်းများထဲ တိုးဝင်ပျောက်ကွယ်သွား သည်။ မင်းမင်း ငါ ပြောတာ ကြားရဲ့လား။ သူ အသက်ရှူ မဝတော့။ သူသည် မင်းမင်း၏ ကြမ်းတမ်းရိုင်းစိုင်းသော အနမ်းများ အောက်တွင် နွမ်းဖျော့ရီဝေလာသည်။ 

အိပ်မက်...။

အိပ်မက်တော့မှာလား။ 

ကိုယ်တိုင် အိပ်စက်ခြင်း ကြောင့် မက်တဲ့ အိပ်မက် မဟုတ်။

သူတစ်ပါး အိပ်ငွေ့ချမှု ကြောင့် မက်ရတဲ့ အိပ်မက်။ 

ဒါပေမဲ့ အိပ်မက် မက်ရ သူက ကိုယ်ပဲလေ။

အိပ်စက်ပြီဆိုမှ အိပ်မက်ကို ငြင်းနိုင်ဦးမလား။

အိပ်မက်။ ဟင့်အင်း... မင်းမင်း ပြောသော ကမ္ဘာသစ်။ မင်းမင်းသည် သူ အိပ်မက် မက်စေဖို့ တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် အိပ်မွေ့ချခဲ့သည်။ ယခုတော့ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် မိုးသားပြာပြာဆီ တရွေ့ရွေ့ မြင့်တက်လျက်ရှိသည်။ တိမ်လွှာဖြူတန်းများနှင့် ရောင်စုံသက်တံများကို တရိပ်ရိပ် ကျော်ဖြတ်လာခဲ့သည်။ သူ ဘာလို့ မင်းမင်း ကို မငြင်းဆန်နိုင်ရတာလဲ။ ရုတ်တရက် သူ့ကိုယ်သူ နာ ကြည်းသွားသည်။ သို့သော် အိပ်မက်က ပေးစွမ်းသော သာယာမှုသည် အရာအားလုံးကို မေ့လျော့သွားစေနိုင်သော အစွမ်းမျိုးဖြင့် တငြိမ့်ငြိမ့် လွင့်မူးအောင် ဖန်တီးနေတော့သည်။

ဟိုးမှာ အမြင့်ဆုံး တိမ်လွှာတောင်ကုန်း။ ရင်းနှီး ကျွမ်းဝင်သော ထိုတောင် ကုန်းပေါ် ရောက်ပြီးလျှင် ဘာဖြစ်မည်ကို သူ သိပြီး သား။ မင်းမင်းက ထိုတောင်ကုန်းပေါ် လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိအောင် သူ့ကို ပို့ဆောင်ပေး လျက်ရှိသည်။ တောင်ကုန်းပေါ် ရောက်ရှိလျှင် လျှပ်ပြက်လိုက်သလို ချောက်ချားဖွယ် အလင်းကြောင့် သူ မိုက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ထို့နောက် မျှော်လင့်ထားသလို တိမ်လွှာ တောင်ကုန်းပေါ်မှ အောက် သို့ ဗြုန်းခနဲ လွင့်စဉ်ကျသွားပါတော့သည်။

အနက်ရောင် ရင့်ရင့် စုတ်ချက် အထပ်ထပ် ဆွဲထားသလို အနက်ရောင်မှ တစ်ပါး အခြား အရောင် ကင်းမဲ့သော အနက်ရောင် လေဟာနယ်တွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ လွင့်မျောနေသော သူသည် ခပ်ဝေးဝေးမှာ အလင်း အစုအဝေးလေး တစ်ခုကို စတင် မြင်ရသောအခါ အလွန် ပျော် ရွှင်သွားသည်။ သူ အလင်း အစုအဝေးလေးကို ဖမ်းဆုပ်မိဖို့ အပြင်းအထန် ကြိုးစားနေသည်။ မိလုမိခင်မှာ ဝေးသွားပြန်သည်။ မရေတွက်နိုင်သော တစ်ကြိမ်မှာတော့ အလင်း အစုအဝေးလေးကို သူ ဖမ်းမိခဲ့ပြီ။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် ပေါ့ပါးလျက်ရှိသည်။ သူ့မျက်ခွံများကို ဗြုန်းခနဲ ဖွင့်လိုက် သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် စောင်မရှိ။ ထို့အတူ မင်းမင်းလည်း မရှိပါ။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် အပူဓာတ်တစ်မျိုး ပျံ့နှံ့စီးဝင်လျက်ရှိသည်။ သူ့ နဖူးကို စမ်းလိုက်သည်။ သူ ဖျားနေပြီပဲ။ အာခေါင်များ ခြောက်သွေ့ကွဲအက်ကာ ပေါက်ထွက်သွားတော့ မလိုပါပဲ။ ရေတစ်ခွက် အမြန် သောက်လိုက်ရသည်။ သူ တံခါးပေါက်များကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။ မည်သည့် တံခါးမှ ပွင့်မနေခဲ့ပါ။

သူ စာရေးစားပွဲဆီ လျှောက်လာခဲ့သည်။ စာရေး စားပွဲပေါ်တွင် အညိုရောင် ဒိုင်ယာရီ စာအုပ်လေး။ သူ့ ဒိုင်ယာရီစာအုပ်ထဲမှ ဘယ် စာမျက်နှာတွေကို ဖြူ ဖတ်ခဲ့တာလဲ။

“ငါ နင့်ကို ဒီလို မထင်ခဲ့ပါဘူး ဖြိုး။ နင့်အချစ်တွေဟာ ငါမဟုတ်တဲ့ တခြား တစ်ယောက်ဆီမှာ ရှိချင်ရှိ နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ တခြား တစ်ယောက်ဟာ မင်းမင်းလို့ ငါ မထင်ခဲ့ဘူး။ လူ့ပတ်ဝန်းကျင်က အဲဒီ အခြေအနေကို လက်ခံမယ် နင် ထင်လား။ ပြီးတော့ ငါ့ကို Propose လုပ်ထားတဲ့ မင်းမင်းက နင့်ကို လက်ခံမှာလား။ နင့်စိတ်တွေ ဘာကြောင့် အဲဒီလို ပြောင်းလဲသွားရတာလဲ။ ငါ့ကို ပြောပြစမ်းပါ ဖြိုး”

သူ့အချစ်ကို တိတ်တခိုး မျှော်လင့်နေသော ဖြူ့ မျက်ဝန်းများတွင် အလင်းတို့ မှေးမှိန်လာခဲ့သည်။ သူ့ကို မယုံကြည်နိုင်သလို ငေးကြည့်နေဆဲ အံ့သြဝမ်းနည်းနေပုံလည်း ရသည်။ အဲဒီနေ့က သူ အလုပ်ထဲ ရောက်မှ သူ့တိုက်ခန်းမှာ ဖုန်းကျန်နေခဲ့ကြောင်း သတိရသည်။ မင်းမင်းနှင့် အတူ လက်ဖက်ရည်ဆိုင် ထိုင်နေစဉ် ဖြူက သူနေထိုင်ရာ ရပ်ကွက်ထဲ Marketing ဆင်းမည့်အကြောင်း လာပြော၍ သူ့ ဖုန်းယူခဲ့ပေးရန် အခန်းသော့ ပေးလိုက်သည်။ စားပွဲပေါ်မှာ ရေးလက်စ ဒိုင်ယာရီစာအုပ်ကို ဖွင့်လျက်သား ထားခဲ့မှန်း ဖြူနဲ့ ပြန်တွေ့မှ သူ သတိရသည်။

အဲဒီနေ့က ဖြူ့မေးခွန်းများကို သူ ဘာမှ မဖြေခဲ့ပါ။ အဲဒီ အဖြစ်အပျက် ဖြစ်ပျက်ပြီး ဖြူနှင့် မင်းမင်း ရှိနေသော ပတ်ဝန်းကျင်ကို သူ စွန့်ခွာခဲ့သည်။ သူ ဒိုင်ယာရီစာအုပ်ကို ဖွင့်ပြီး တစ်ခုခု ရေးဖို့ ကြိုးစားနေသော်လည်း မအောင်မြင်ပါ။ သူသည် ဖြူ ပြောခဲ့သလို လူ့ပတ်ဝန်းကျင်က လက်မခံနိုင်သော စိတ်တစ်ခုကို ပြောင်းလဲ မွေးမြူခဲ့သူလား။

သူ ဝရန်တာတံခါးကို ဆွဲဖွင့်လိုက်သည်။ မိုးနံနက်ခင်း၏ နုသစ်လတ်ဆတ်သော နေရောင်ခြည်သည် တိုက်တာအဆောက်အဦများနှင့် ကတ္တရာလမ်းမပေါ် လှပစွာ ဖြာဆင်းနေသည်။ ဝရန်တာတွင် သူ ပန်းအိုးဖြင့် စိုက်ပျိုးထားသော နှင်းဆီပင်မှ နှင်းဆီတစ်ပွင့် ပွင့်လာခဲ့သည်။ သူ့အခန်းသည် နေရောင်ကွယ်သည့် နေရာတွင် ရှိသဖြင့် တစ်နေ့တာလုံး နေရောင် မရရှိပါ။ သူနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် တိုက်ခန်းတွဲ၏ ဝရန်တာများတွင် ပန်းအိုးလေးများ အစီအရီ။ ထိုပန်းအိုးများထဲမှ ပန်းများသည် လွတ်လပ်ပျော်ရွှင်စွာ နေရောင်ခြည်ကို သောက်သုံးနေကြသည်။

လမ်းမပေါ်တွင် လူများ စည်ကားစပြုလာပြီ။ ရောင်စုံ လူများသည် မတူညီသော ဦးတည်ရာဘက်ဆီ ပြိုင်တူ ရွေ့လျားနေကြသည်။ သူသည် လူများကို ကြည့်ရင်း၊ အရောင်များကို ကြည့်ရင်း အရောင်တစ်ရောင် ဖြစ်ချင်လာသည်။ တစ်ချိန်ကတော့ သူ အရောင်တစ်ရောင် ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ထိုအရောင်သည် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။ သူ့တွင် ဖြစ်ပေါ်နေသော လက်ရှိ အရောင်သည် ဘာအရောင် ဖြစ်လိမ့်မလဲ။ သူသည် သူ့အရောင်ကို သိလိုစိတ် ပြင်းပြစွာဖြင့် အခန်းထဲမှ မှန် ရှိရာဆီ သွားပါသည်။ မှန်ကတော့ သူ ဘာအရောင်လဲ ဆိုတာ အရိုးသားဆုံး ပြောပြလိမ့်မည် ထင်သည်။ ။

 ⎕ ရဲစွမ်းနေ

📖ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံ မဂ္ဂဇင်း 

     ဩဂုတ် ၊ ၂၀၁၉