❝ ဖွတ်ထွက်ပါမှ ❞
( ဟန်သီဇင် )
သည်နေ့ ‘ လေအန်ကုန်းဒေး ’ ဖြစ်သည် ။ ထုံးစံအတိုင်း စာရေးဆရာ/မ ကြီး ၊ လတ် ၊ ငယ်များ စုံလင်လှသည် ။ နမော်နမဲ့ခင် ကတော့ မပေါ်လာသေး ။ ခင်မင်သူအချို့က ‘ ခင့် ’ အား မျှော်ကြသည် ။ တောင်ဘက်အရပ်မှ အကြော်ထုပ် ဆွဲလာမလား ၊ မြောက်အရပ်မှ ဘိန်းမုန့်ထုပ် ဆွဲလာမလား ဟူ၍ ... ။
သို့သော် အသက်ကြီးကြီး လူ တစ်ဦးကတော့ လာမေးလေ၏ ။
“ စာရေးဆရာမ နမော်နမဲ့ခင် ရောက်ပြီလား ”
“ မလာသေးဘူးခင်ဗျ ။ ကျွန်တော်လည်း မျှော်နေတာ ”
ဆရာကြီးဇင်ဒေါင်း စကားကြောင့် လူကြီးက ဘုကြည့်ကြည့်ကာ -
“ ခင်ဗျားက ဘာဖြစ်လို့ မျှော်ရတာတုံး ”
ဟု မေးလေရာ -
“ ဒီလိုပါ ။ သူက လေအန်ကုန်းရဲ့ အလှူဒါနရှင်မို့ပါ ။ ဆရာကရော ကိစ္စရှိလို့လား ခင်ဗျာ ”
“ ကျုပ်က သူ့အစ်ကိုကြီးပါ ။ အိမ်မှာ သော့ခတ်ထားခဲ့လို့ ဒီလိုက်လာတာ ”
“ ဒါဆို ထိုင်စောင့်ပါခင်ဗျာ ”
ဆရာဇင်ဒေါင်း ကတော့ ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်စွာ ထိုင်ခုံ ရှာပေးကာ ထိုင်စေသည် ။
ခဏအကြာ ဂုရုကြီး ဆာကျယ်၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ဖုန်းမြည်လာလေသည် ။
“ တန် ... တန် .. တန် ”
“ ဟလို ... ပြောပါ ”
“ ဆရာ .. ခင်ပါ ”
“ ဟေ ... ပြော ၊ ငါ့ညီမ ”
“ ခင့်အစ်ကို ဆိုတာ ရောက်နေလား ။ ခင် ဖုန်းဆက်တာ မသိပါစေနဲ့ ”
“ ငါ့ညီမ ဘာပြဿနာ လုပ်ပြန်ပြီလဲ ။ ဒီမှာ ရောက်နေတယ် ”
“ ဒါဆို ခင် နောက်မှ ရှင်းပြမယ်နော် ။ ဒီနေ့တော့ မလာဖြစ်တော့ဘူး တာ့တာ ”
‘ ခင် ’ တစ်ယောက် ဖုန်းချလိုက်ပြီမို့ ဂုရုကြီး ဆာကျယ် ပြုံးနေလိုက်သည် ။ နမော်နမဲ့ခင် စာမူတစ်ပုဒ်တော့ ရပေဦးမည်ဟု .. ။
‘ ခင့် ’ မှာက ဆွေမျိုးတွေရဲ့ ကယ်တင်ရှင်ကြီးလေ ။ တောမှာ နေသော အစ်ကိုကြီးရဲ့ သမီးအထွေးဆုံးလေး ဆယ်တန်းအောင်ချိန်က စပြီး မြို့မှာ ရှိသော ခင့်ထံ ရောက်ရှိလာပြီး -
“ ငါ့သမီးက ဆယ်တန်း အောင်ထားတော့ ဘွဲ့ရစေချင်တယ် ။ အလုပ်လေးဘာလေး လုပ်စေပြီး အဝေးသင် တက်ခိုင်းချင်လို့ ”
“ ဟို ... ဟို ... လေ ”
ခင့်ရဲ့ နှုတ်ထွက်စကားကို သဘောပေါက်ဟန်တူရဲ့ ။
“ ငါသိပါတယ် ။ နင်လည်း ဝင်ငွေရှိတာ မဟုတ်ဘူး ။ သူ့အတွက် ကျောင်းစရိတ် ၊ နေစရိတ် ၊ စားစရိတ် ငါထောက်ပံ့ပါ့မယ် ။ အဆောင်တွေ ဘာတွေ မထားချင်ဘူး ။ အဲဒါ နင်လည်း အဖော်ရ ၊ ငါ့သမီးကိုလည်း ကူညီစောင့်ရှောက်ပေး ၊ ဟုတ်ပြီလား ”
အစ်ကိုကြီး ဆိုတော့လည်း ချစ်ကြောက်ရိုသေရသဖြင့် ခေါင်းညိတ် လက်ခံခဲ့သည် ။ ခင့်အတွက်လည်း တိုးတိုးဖော် တူမလေး ရောက်လာပြီဟု ဝမ်းသာမိသည် ။ ရောက်ကတည်းက အလိုက်သိတတ်စွာ နေထိုင်ပြီး သူ့ဘဝအတွက် ကြိုးစားရှာပါသည် ။ အလုပ်အကိုင် ရရှိစေရန် ဒီပလိုမာသင်တန်းတွေ တက်ကာ ကြိုးစားရှာသည် ။ အလုပ်ရပြန်တော့ အဝေးသင်တက်ကာ ဘွဲ့ရအောင် ပညာကြိုးစားသင်ရပြန်သည် ။
ရန်ကုန်မြို့မှာ အနေကြာလာသဖြင့် တောသူအသွင် ပျောက်ပြီး ပြင်တတ်ဆင်တတ်သော ရန်ကုန်မြို့သူ ကိုရီးယားစတိုင်ရုပ်မျိုး ဖြစ်လာသည် ။ အလုပ်ကလည်း ရာထူးရ ၊ မကြာမီ ဘွဲ့ရတော့မည် ။ ဒီ အရွယ်မှာ အမြီးပေါက်ကြတာချည်းမို့ တူမလေးကို စိတ်ဝင်စားသူများ ရှိလာသည် ။
“ အန်တီခင် ၊ သမီး ဘယ်သူ့ကို ရွေးရမှာလဲဟင် ”
သည်လို အဒေါ်နှင့် တူမ ရင်းနှီး ပွင့်လင်းစွာ တိုင်ပင်ဖက်များ ။ တူမချောကို စိတ်ဝင်စားသူတို့အား နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် ယောက်ျားကောင်း အရည်အချင်း စစ်ဆေးကြပြီးသော အခါမှ -
“ အန်တီခင် .. အားလုံးထဲမှာ ကိုမင်းချစ်ဦးမောင်က အမှတ်အများဆုံးပဲနော် ”
“ အေး အန်တီလည်း အတူတူပဲ ”
သည်လိုနှင့် ပညာတတ်ဘွဲ့ရ ၊ တစ်လဝင်ငွေ ငါးသိန်းရ မန်နေဂျာကြီး ကိုမင်းချစ်ဦးမောင်အား တူမချောအတွက် ဘဝလက်တွဲဖော် အဖြစ် ရွေးချယ်ပေးခဲ့လေသည် ။ ကောင်လေးကလည်း ရိုသေကျိုးနွံ ရှာသည် ။ ဂါရဝတရားလည်း နားလည်သည် ။
အင်း .... ခင်လည်း တွေးရသည် ။ သည်ခေတ် ကလေးတွေက ချစ်လို့ အတူတွဲ သွားလာတာ ဆိုပေမယ့် မိန်းကလေးရှင် အနေနဲ့ စိတ်ပူပန်ရတာ အမှန် ။ တူမချောရဲ့ မိဘကိုယ်စား ခင်က အုပ်ထိန်းနေရတာ တာဝန်ကြီးလှသဖြင့် -
“ သမီးရဲ့အဖေကို သမီးတို့ကိစ္စ ဖွင့်ပြောပြီး လူချင်း တွေ့ပေးကြရအောင် ”
“ ဖြစ်ပါ့မလား အန်တီခင်ရဲ့ ။ သမီးကြောက်တယ် ”
“ မကြောက်ပါနဲ့အေ ။ အန်တီခင် တစ်ယောက်လုံး ရှိပါတယ် ”
အဒေါ်ဖြစ်သူက ဒီလို ရဲဝံ့စွာ ပြောလာတော့ တူမချောက သဘောတူ ခေါင်းညိတ်ကာ တောက အဖေ ဖြစ်သူကို လှမ်းခေါ်ကာ အကြောင်းစုံ ဖွင့်ပြောပြလိုက်ရာ -
“ ကောင်လေးက ပညာရော ၊ အလုပ်ရော ၊ မိဘမျိုးရိုးရော ပြော စရာမရှိဘူး ... ။ အစ်ကို့သမီး တစ်ယောက်တည်း ဦးနှောက်နဲ့ ဆုံးဖြတ်ထားတာ မဟုတ်ဘူး ။ ခင်ကိုယ်တိုင် လေ့လာပြီးမှ ဆုံးဖြတ်ရွေးချယ်ခဲ့ကြ တာပါ ၊ စိတ်ချ ”
ခင့်ရဲ့ ဤလို အာမခံစကားလုံးများကြောင့် အစ်ကိုကြီး သဘောကျကာ သမက်လောင်းနှင့် တွေ့ဆုံ စကားပြောခဲ့သည် ။ ရုံးပိတ်ရက်များတွင် အစ်ကိုကြီး သွားလိုသော ဘုရားများ ၊ လည်စရာ ပတ်စရာများသို့ တူမချောစုံတွဲက လိုက်ပို့ပေးကြသည် ။ ဓာတ်ပုံတွေ အတူရိုက်ကြ သည် ။ သမက်လောင်းရဲ့ ပုံကိုပြပြီး အစ်ကိုကြီး တစ်ယောက် သူ့ရွာမှာ ကြွားဦးမှာ မြင်ယောင်နေမိသည် ။
သည်လိုနှင့် တူမချော ဘွဲ့ယူပြီးလျှင် လက်ထပ်ကြရန် ခွင့်ပြုခဲ့လေတော့သည် ။ လူကြီးမိဘများက ခွင့်ပြုပြီမို့ တူမချောတို့ကလည်း မင်္ဂလာ ခန်းဝင်ပစ္စည်းများ စုဆောင်းကြလေပြီ ။
အစ်ကိုကြီး ရွာသို့ ပြန်သွားပြီးနောက် ရွာမှ လူကြုံများနှင့် ဆုံတွေ့လျှင် ...
“ ဟဲ့ … မခင် ၊ နင့်အစ်ကိုက သူတော်ရမယ့် သမက်ရဲ့ ဓာတ်ပုံကို တစ်ရွာလုံး လိုက်ပြကြွားနေတာဟ ” ဟူ၍ ကြားရသဖြင့် ခင် ပြုံးမိလေသည် ။
••••• ••••• •••••
“ တန် ... တန် ... တန် ... တန် ”
ဖုန်းမြည်သံကြောင့် ခင် ကြည့်လိုက်ရာ အစ်ကိုကြီးဆီမှ ဖြစ်နေသဖြင့် -
“ ပြော အစ်ကိုကြီး ”
“ ဟဲ့ ... မိခင် ၊ နင် ဝိုင်းကူရွေးပေးတဲ့ ရွှေသမက်လောင်းကြောင့် ငါ ရွာမှာ အရှက်ကောင်းကောင်း ကွဲပြီဟဲ့ သိရဲ့လား ”
ငိုသံပါကြီးနှင့် ဖုန်းဆက်လာသော အစ်ကိုဖြစ်သူရဲ့စကားကြောင့် ခင် နားရှုပ်သွားကာ -
“ အစ်ကို့ သမက်လောင်းက ... ရန်ကုန်မှာ ရှိနေတာ ရွာမှာ ဘယ်လို အရှက်ကွဲရတာတုံး ”
“ ဟင်း ... နင် ... နင်တို့ ရန်ကုန်နေပြီး ၊ စာရေးဆရာမ ဖြစ်ပြီး ဂျာနယ်တွေ ဘာတွေ မဖတ်ဘူးမို့လား ”
“ ဂျာနယ်နဲ့ အစ်ကို့သမက်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ ”
“ ဆိုင်တယ်တဲ့ ... ဆိုင်တယ် ။ ဂျာနယ်ထဲမှာ သူ့ဓာတ်ပုံနဲ့ သူ့နာမည်နဲ့ ထင်ထင်ရှားရှားကြီး ပါလာတာများ ။ ရွာထဲကလူတွေ လာပြလို့ သိရတာလေ ။ ငါ့မှာတော့ ကြွားထားလိုက်တာ ။ ရွာထဲက လူတွေက ခင်ဗျားပြောတော့ သမက်လောင်းက လူတော် မန်နေဂျာကြီးဆို ။ ခုတော့ ခင်ဗျားသမက်က အရက်သမား စစ်စစ်ကြီးကိုး ဆိုပြီး ဝိုင်းလှောင်ခံ ရတယ်လေ ။ အရက်ပုလင်းအဖုံး ကံထူးရှင် မဲပေါက်လို့ ကြော်ငြာထားတာ ။ အဲဒါ ကျွန်တော် အရက်သမားပါဗျာလို့ တစ်တိုင်းပြည်လုံး သိအောင် ကြေညာလိုက်တာဟဲ့ သိပြီလား ၊ နင့်တူမကို အရက်သမား မယားတော့ အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး ၊ ဒီလို ကောင်စားမျိုးနဲ့ သဘောမတူဘူး ။ ငါအခုချက်ချင်း လာခဲ့မယ် ၊ ဒါပဲ ”
အဲ ... အဲသလို အရက်ပုလင်းအဖုံး ကံထူးရှင်စာရင်းဝင်မို့ သူ့သမီးနဲ့ သမက်ကို မပေးစားဘူး ၊ ပြီးတော့ ဖူးစာရှင်ရွေးပေးတဲ့ ခင့်မှာလည်း အပြစ်ရှိတယ် ဆိုပြီး ဆုံးမမလို့တဲ့ ။ ဒါကြောင့် ခင်တို့ တူဝရီးနှစ်ယောက် စတေးရှောင်နေရပါတယ် ရှင် ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ လက်မှတ်ထိုးပြီးရင် ခင့်တာဝန် ပြီးပြီနော် ။
အရက်အဖုံး ကံထူးရှင် မော်တော်ကားကို ယောက္ခမဖြစ်သူကို ကန်တော့မယ်တဲ့ ။ အဲဒီအခါကျရင် အစ်ကိုကြီးရဲ့ မျက်နှာ ဘယ်လို ဖြစ်သွားမလဲဆိုတာ စာဖတ်ပရိသတ် သိချင်မှာပဲနော် ။
▢ ဟန်သီဇင်
📖 သောကြာ စာစောင်
ဒီဇင်ဘာ ၊ ၂၀၁၇
No comments:
Post a Comment