❝ ထိတ်စရာ ရင်မှာ တုန်လှချည်ရဲ့ ❞
( ဆင်ဖြူကျွန်းအောင်သိန်း )
၁
“ ဟဲ့ မောင်လေး ဘညိန်း ၊ မြန်မြန်လုပ်ဟယ် ။ ဒီအမှော်ကလေး ခြစ်နေတာ ကြာလှချည့်လားဟ ။ တော်တော်ကြာ နေပူနေရင် ကျောကြီးကော့ကော့ မနေနဲ့ ”
ဘညိန်းမှာ စပါးနှယ်ပြီးနောက် စပါးစေ့များ စင်ကြယ်သွားသော ကောက်ရိုးများကို ကောက်ရိုးပုံပေါ် သို့ ပို့ခဲ့သည် ။ အပင်ကုန်စင်သွားသော်လည်း အောက်ခံစပါးပြင်ကို မတွေ့ရ ။ စပါးရွက် ၊ စပါးပင် အကျိုးများက ဖုံးအုပ်နေသေးသဖြင့် “ ထွန်ခြစ် ” အကျဲဖြင့် ပထမ ခြစ်ဆွဲပစ်ပြီးမှ ထွန်ခြစ်အစိပ်ဖြင့် ခြစ်ဆွဲပစ်ရပြန်၏ ။
ထွန်ခြစ်ဖြင့် ခြစ်ဆွဲ၍ ရသော အမှော်များကြားမှ စပါးစေ့များကို ချောစိန်က ဆန်ကာအကျဲကြီး နှစ်ချပ်ဖြင့် ခါချပစ်၏ ။ ဆန်ကာ တစ်ချပ်မှာ အကျဲ ၊ ကျန် တစ်ချပ်မှာ အစိပ် ။ ထွန်ခြစ်အကျဲဖြင့် ခြစ်ယူရသည့် အခါတွင် ခပ်ရှည်ရှည်နှင့် ကြီးမားသော အမှိုက်များသာ ပါလာ၏ ။ အသွားလေးချောင်းရှိသော အကျဲဖြင့် ဆွဲခြစ်၍ အမှော်များ မပါတော့သည့်အခါတွင် အသွားခြောက်ချောင်းရှိသော ထွန်ခြစ်အစိပ်ဖြင့် ဆွဲရသကဲ့သို့ ထွန်ခြစ်အကျဲဖြင့် ဆွဲခြစ်၍ ရသော အမှော်များကို ဆန်ကာကျဲဖြင့် ချပစ်ရကာ ၊ ထွန်ခြစ်အစိပ်ဖြင့် ဆွဲယူရရှိသည့် အမှော်များကို ဆန်ခါစိပ်ဖြင့် သန့်ထုတ်ပစ်ရ၏ ။ အခါတိုင်းမူ ဘညိန်းက ထွန်ခြစ်ဖြင့် ဆွဲပုံပစ်ခဲ့သော အမှော်များကို ချောစိန်က ဆန်ကာဖြင့် ချ၍ မပြီးသေးမီ ချောစိန်၏ နေရာသို့ ဘညိန်းက တစ်ပတ် ကျော့ပြီး ရောက်လာတတ်သည် ။
“ ဟာ အစ်မကလဲဟယ် ၊ ငါတောင် ဒီနေရာ ရောက်လာပြီ ။ နင်က မပြီးသေးဘူးဟ ။ နင့် ဖင်မှာ ခဲ ဆွဲထားသလား ”
“ ချတာပဲဟ ။ ပြီးကပစ် လုပ်ရင် အမှော်ထဲမှာ စပါးစေ့တွေ ပါကုန်မှာပေါ့ ”
ချောစိန်က ကိုယ်ကလေး သိမ့်သိမ့်ခါသွားအောင် ဆန်ခါကို လှုပ်ယမ်းလိုက် ၊ အလယ်သို့ စုလုံးလာသော အမှော်များကို လက်ဝါးဖြင့် ပွတ်ဖြန့်လိုက်ရာက ဆင်ခြေပေးတတ်သည် ။ သိုပေမဲ့
“ လူတို့ လုပ်စာ မြေမှာ တစ်ဝက် ဆိုတာ နင်မကြား ဖူးဘူးလားဟေ ။ တော်ရုံရှိ တော်ရောပေါ့ ။ နေပူရင် ငါက မလုပ်ဘူးဗျား ၊ သိလား ”
“ အမယ် မလုပ်ချင်နေပါ့လား ။ ဖြည်းဖြည်းပဲ လုပ်နိုင်မယ်ဟေ့ ”
တစ်နေ့လည်း မဟုတ် ၊ နှစ်နေ့လည်း မဟုတ် ၊ နေ့ ရှိသရွေ့ အမှော်ချေး ခြစ်တိုင်း ချောစိန်တို့ မောင်နှမမှာ ရန်ဖြစ်ရကာ ကိုဆေးရိုး ကသော် လည်းကောင်း ၊ မကျီးဒန် ကသော် လည်းကောင်း ဖျန်ဖြေမာန်မဲရစမြဲဖြစ်၏ ။
ယနေ့မူကား ချောစိန်ကို ဖုတ်ပူမီးတိုက်ဖြင့် တွန်းလေ့ရှိသည့် ဘညိန်းအား ချောစိန်က သတိပေးနေရလေပြီ ။
“ ဘညိန်း နင် ဘာဖြစ်နေတာလဲဟင် ”
ဘညိန်းမှာ ဝတ်ကျေဝတ်ကုန်မျှ လုပ်နေရသူကဲ့သို့ လှုပ်ရုံမျှသာ လှုပ်နေ၏ ။ စပါးစေ့နှင့် ထွန်ခြစ်သွားတို့ တွေ့ထိသံသည် ခါတိုင်းလို ညံ၍ လွင်၍ မနေတော့ ။ ခိုပျံသည် ကဲ့သို့ သွက်သောလက် ၊ မြင်း ပြေးသကဲ့သို့ မြန်သော ခြေထောက်တို့သည် ယခုမူ လေးလံနေပေပြီ ။ ကံအားလျော်စွာပင် မကျီးဒန်က ရွာထဲတွင် လူမမာ မေးစရာရှိသည် ဆိုပြီး မလာသောကြောင့် အမေးအမြန်း ထူမည့် ပါးစပ်တစ်ပေါက် လျော့သွားကာ ကိုဆေးရိုးမှာမူ သရက်ပင်ရိပ်၌ အေးဆေးစွာပင် ကောက်ရိုးစဉ်းခုတ်နေ၏ ။ ရွာ၏ တောင်ဘက်ရှိ မြောင်းဟောင်းအတိုင်း စွတ်ပြေးလာသော လေအေးအေးသည် တလင်းထဲသို့ အအေးငွေ့ကို ပက်သွန်းလိုက်သည် ။ လေတစ်ချက် ဆော့လိုက်တိုင်း ဘညိန်း ၏ ခြေအောက်မှ စပါးမှုန်များသည် အညွန့်ထောင်၍ လွန့်တက်လာ၏ ။ လေဝှေ့လိုက်တိုင်း ဖွားခနဲ လွင့်စဉ် သွားသည့် ကောက်ရိုးစဉ်းနှင့်အတူ နန်းတိုင်နှင့် ဓားတို့ ထိတွေ့သော နွားစာစဉ်းသံက လေးလေး မှန်မှန် ထွက်ပေါ်နေ၏ ။ ဤအသံများမှ တစ်ပါး တလင်းရိပ်သည် တိတ်ဆိတ်နေ၏ ။ ပြောင်းဖူးဖက်ဆေးလိပ်ကြီးကို ကောက်၍ ဖွာလိုက် ၊ ကောက်ရိုးကို လေးငါးချက်ခုတ်လိုက်နှင့် ကိုဆေးရိုး၏ အမူအရာသည်လည်း ဆေးလှပါပေ၏ ။
သည်တလင်းရိပ်သည် အေးဆေးငြိမ်းချမ်းပါပေမယ့် သည်တလင်းရိပ်မှ တစ်ယောက်သောသူ၏ ရင်တွင်း၌ကား အေးငြိမ်းခြင်းသည် ဆိတ်သုဉ်းလှပါဘိ ။ ရင်တွင်း၌ မြင်းမိုရ်တောင်မင်းကို ထည့်သွင်း ချိတ်ဆွဲထားရဘိသို့ လေးလံလှ၏ ။ နွေခေါင်ခေါင်၌ ရေမဲ့သော ချောင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းသွားဖူးသည် ။ အထက်မှ နေမင်း၏ ပူပြင်းခြစ်တောက်သော အပူဓာတ် ၊ သဲပြင်မှ တက်ဟပ်သော အပူငွေ့နှင့် ခြေဖဝါးပြင်တစ်ခုလုံး ကျက်ကျွမ်းသွားမတတ် ပူလောင်သော အပူ၏ အတွေ့တို့ကို ဆုံ၍ ခံစားရဖူး၏ ။ ယခုမူ ဘညိန်း၏ ရင်တွင်း၌ သည်အပူထက် နှစ်ပြန်ကဲသော ပရိဒေဝမီးအိမ်ကို ထွန်းညှိထားရလေပြီ ။
“ လှမျှင် ”
ဘညိန်းချစ်သည့် လှမျှင်ပင်ဖြစ်၏ ။ နှလုံးသွေး တစ်ပေါက် ဘညိန်း၏ နှလုံးသားမှ ယိုကျစဉ်ထွက် ပေါ်လာသောအသံသည် လှမျှင်ဟူ၍ပင် ဖြစ်ပေမည် ။ ဘညိန်း၏ မျက်စိအောက်မှ စပါးစေ့ကလေးများသည် ကုဋေပေါင်းများစွာသော လှမျှင်၏ မျက်နှာကလေးတွေ ဖြစ်နေပေသည် ။ ဖူးစာရေးနတ်ကြီး ဒေါ်အေးခြုံ၏ စောင်မမှုဖြင့် ချစ်လမ်းခင်းခဲ့ရသည် ။ အချစ်၏ လမ်းခရီးသည် ပြေမှ ပြေလျောပါမည်လော ။ ဆူးနှင့် ခလုတ် ၊ ကန်သင်း ၊ ညှောက်တို့မှ ဝေးပါမည်လော ။ ထိတ်ရသည့် ရင် ၊ ရွံ့ရသည့် စိတ် ။ ဟော သူတို့၏ ချစ်လမ်းမသည် မြေပထဝီအက်ကွဲသည့်နှယ် ပျက် ယွင်းရတော့မည်ထင့် ။ အို ဘုရား ဘုရား ။
••••• ••••• •••••
၂
“ ဒေါ်အေးခြုံ၊ လှမျှင်တစ်ယောက် မမြင်ပါကလားဗျ ”
“ မမြင်ဆို ကန်းနေတာကိုးကွ ”
“ ဟာဗျ ၊ ဟဲဟဲ ”
ရေခပ်ဆိပ်တွင် တစ်ရက်ကလေးများ လှမျှင်ကို မမြင်ရလျှင် ဘညိန်းမှာ ဒေါ်အေးခြုံထံသို့ အပြေးကလေး ရောက်လာကာ စုံစမ်းလေ့ရှိသည် ။ ဒေါ်အေးခြုံကလည်း ခပ်ရွှန်းရွှန်း ၊ ခပ်သောသောမို့ စကားတစ်ခု ပြောတော့မည် ကြံလျှင် အရွှတ်အနောက်ကလေးက ဆယ်ခုလောက် ပါရမှ ကျေနပ်ကာ စားဝင်အိပ်ပျော်သူဖြစ်၏ ။
“ ဟာဗျာ ဒေါ်အေးခြုံကြီးကလဲ ၊ မသိလို့ မေးတဲ့ဟာကို ”
ဘညိန်းက ကလေးဆိုးကြီးလို နှုတ်ခမ်းစူပြီး ဒေါ်အေးခြုံ၏ ရင်ဘတ်ကိုပဲ ခေါင်းဖြင့် ဝှေ့တော့မလို ၊ ခြေဆင်း၍ပဲ ငိုလိုက်တော့မလို လုပ်လေလျှင်
“ ဟဲ့ မင့်မယားကို ငါဘယ်သိမလဲ ”
“ အဲဒီလို မပြောပါနဲ့ ဗျာ ။ သူ့ခမျာ လူပြောသူပြော ခံနေရပါဦးမယ် ။ ကျုပ်မယား ဟုတ်မှ မဟုတ်သေးဘဲ ဥစ္စာကို ”
ဒေါ်အေးခြုံမှာ အတန်ကြာအောင် ဘညိန်းကို ကြည့်ပြီး တဟီးဟီးနှင့် သဘောကျနေတတ်သည် ။ ဒါတောင်မှ
“ မင်း လှမျှင်အကြောင်းကို မကြားလိုက်ဘူးလားဟေ့ ”
မျက်လုံးမျက်ဆန် အပြူးသားဖြင့် မေးလိုက်သော် ဘညိန်းမှာ ထိတ်လန့်သွားရလေ၏ ။
“ ဟင် ဘာဖြစ်လို့လဲဟင် ”
“ ဆီးသွားရင် အရည်တွေချည်းပဲတဲ့ ”
“ ဟာဗျာ ”
ဘညိန်း၏ ဟာဗျာကို ဒေါ်အေးခြုံ၏ နှစ်နှစ်မြို့မြို့ကြီး ရယ်ချသံက အုံဝိုင်းထားပေသည် ။ သည်နှယ် ရွှန်းလေ့နောက်လေ့ရှိသော ဒေါ်အေးကြုံသည် မနေ့တုန်းကမူ ဘညိန်းရှိရာ တလင်းထဲသို့ ရေးကြီးသုတ်ပျာ ရောက်လာခဲ့၏ ။
“ ဘညိန်း၊ နင် လှမျှင်အကြောင်း ကြားပလားဟင် ” ဟု တီးတိုးမေးချေသည် ။
ဘညိန်းကမူ “ ဟာဗျာ နောက်မနေပါနဲ့ဗျာ ” ဟူ၍ ခါတိုင်းလိုပင် ပေါ့ပေါ့ဆဆ ဆိုပေ၏ ။
“ အကောင်းပြောနေတာဟဲ့၊ သေခြင်းဆိုးရဲ့ ”
“ ဘာလဲဟင် ဘာဖြစ်လို့လဲ ”
“ ဝမ်းသွားနေလို့တဲ့ ”
“ ဟင် ”
ဘညိန်းမှာ တုန်သွားလေသည် ။ အတန်ကြာအောင် ကြက်သေသေနေပြီးမှ “ ဘယ်တုန်းကလဲဟင် ၊ ခင်ဗျာ့ကို ဘယ်သူ ပြောသလဲဟင် ” ဟု မရှူနိုင် မရှိုက်နိုင်ဖြင့် ဆက်ကာဆက်ကာ မေးမိလေသည် ။
“ အခု မနက်မှ စတာပေါ့ ။ ငါ့ကိုလည်း သူ့မောင်လေး ချစ်အေး လာခေါ်လို့ လိုက်သွားရတာ ။ အခုအထိ ဝမ်းသွားတာ ကိုးခါရှိပြီ ”
ထွက်သက်သည် လည်းကောင်း ၊ ဝင်သက်သည် လည်းကောင်း ဘညိန်းထံ၌ မရှိဟု ထင်ရ၏ ။ သူသည် အသက်မရှူဘဲ နားထောင်မိနေလေရော့သလား ၊ ဒေါ်အေးခြုံ၏ စကားအဆုံးတွင် အချောမကိုင်ရသေးသည့် ပစ်ဆဲ ကောက်ရိုးပုံကြီးကို စိုက်ငေးနေလျက် ကြည့်နေမိလေ၏ ။
“ ကဲ ငါသွားမယ်ဟေ့ ။ မင့်ကို ပြောရအောင်လို့ ပြေးလာတာ ။ သူ့အဖေ ကိုကံညွန့်တော့ ငှက်ပျောတော ဆရာသန့် ခေါ်ရအောင် သွားလေရဲ့”
ဘညိန်းမှာ ဟင်းခနဲ သက်မကြီးချလျက် ကျန်ရစ်ခဲ့သည် ။ တစ်ခဏချင်းပင် သူ့တစ်ကိုယ်လုံးမှာ လေးကန်ထိုင်းမှိုင်းသွားလေ၏ ။ ရမ်းဘိုကုန်းမှာ ချောင်းကမ်းနဖူးတွင် တည်ရှိ၍ ဥတုသုံးပါးလုံး ချောင်းရေကိုသာ အားထားနေရသော ရွာဖြစ်သည် ။ မိုးရာသီ ဆိုလျှင် ရေကြီးခိုက်၌ သောက်ရေအသင့် လှောင်ပြီးသား မရှိသူများမှာ ရေနောက်ကိုပင် သောက်ကြရ၏ ။ သည်ရေနောက်ထဲ၌ ဖက်ဆွတ်ရေများ ပါဝင်မည် ။ ချောင်းညာမှ လူနှင့် တိရစ္ဆာန်တို့၏ အညစ်အကြေးများ ပါပေမည် ။ အချို့မှာလည်း ချောင်းရေ လျော့သွား၍ သောင်ကလေး စပ်စပ်ပေါ်နေသည်ကို မြင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သည်နေရာသို့ ကူးသွားပြီး လက်ယက်တွင်းကလေး လုပ်ကာ ခပ်ယူကြရ၏ ။
ဆောင်းရာသီတွင် ချောင်းရေမှာ ပြတ်ခါနီးဖြစ် သဖြင့် ကြည်လင်စိမ်းမြနေသည် ။ ရေထဲ၌ ရောဂါပိုးများ အတိဖြစ်နေပေမင့် သောက်သုံးချင်စဖွယ် အဆင်းကို ဆောင်နေ၏ ။ ဒါကိုပဲ သောက်သူလည်း သောက်၍ လက်ယက်အတွင်းမှ ရေကို ခပ်ယူသုံးစွဲသူတို့ကလည်း သုံးစွဲသည် ။ အမှတ်မဲ့ဆိုသော် လက်ယက်တွင်း ရေများမှာ သန့်ရှင်းလိမ့်မည်ထင်ရ၏ ။ တကယ်တော့ မသန့်ရှင်းပါ ။ ရေကြောကို လိုက်၍ စိုက်ပျိုးထားသော ကြက်သွန်ခင်းများမှ နွားချေးများသည် လက်ယက်တွင်းထဲသို့ စိမ့်ဝင်နေသည် ။ လက်ယက်တွင်း၌ အဖုံးမရှိ ၊ အကာမရှိ ၊ ကျီးကန်းကလည်း ဆင်းပြီး ရေချိုးချင်လျှင် ရေချိုးသွား၏ ။ ခွေးကလည်း သောက်သွား၏ ။ သည်မသန့်ရှင်းသော ရေကို သောက်သုံးနေစဉ် အအေးမှ အပူသို့ ကူးပြောင်းဆဲ ကာလ သည်ရာသီမျိုး၌ ဝမ်းရောဂါ ရန်သူဆိုးသည် ရွာတွင်းသို့ ဝင်လာစမြဲ မဟုတ်ပါလော ။
••••• ••••• •••••
၃
ဘညိန်းသည် ပုရပိုက်ခေါက်ကလေးတွေကို ဆွဲဖြန့်ပြီး ထောင်ထားသလို စီရီတွယ်ချိတ်နေသော ထွန်ခြစ်ရာ များကို ငုံ့စိုက်ကြည့်နေလေ၏ ။ ရွှေရောင်အချိတ် ပုဆိုးနှင့်တူသည့် စပါးပြင်ကြီးထက်၌ ချောစိန်ထံမှ အမှော်ချေးချသံသည် ရုတ်ခြည်း ရပ်တန့်သွားကာ
“ ဟဲ့ ဘညိန်း ဘာလုပ်နေတာလဲ ။ နေပူနေမယ်နော် ”
ချောစိန်က ခပ်ငေါက်ငေါက်ပြောလိုက်မှ ဘညိန်းမှာ အိပ်ငိုက်နေမိသည့် ညတာဝန်ကျ ကင်းသမားလို ပြူးပြူးပျာပျာဖြစ်သွားကာ စပါးပြန့်ဆုံးအောင် ထွန်ခြစ်ရာကို ဘယ်ပြန်ညာပြန်ပေးလျက် ခပ်သွက်သွက် ဆွဲပြီးနောက် ကောက်လှိုင်းဆိုင်ရင်းမှာ ထိုင်ချလိုက်လေ၏ ။
“ ဒါပြီးပြီလား ”
“ အေး ”
ဘညိန်းက တိုတိုပင် ပြန်ဖြေသည် ။ သူက မည်သူနှင့်မျှ စကားမပြောချင်သောကြောင့် အေး ဟု ပြီးစလွယ် ပြောလိုက်ပေမယ့် မပြီးရပေ ။
“ ဘညိန်း ၊ ဒီမယ်ကြည့်စမ်း ”
ဘညိန်းက ချောစိန်ထံသို့ မကြည့်ပေ ။ ကောက်လှိုင်းဆိုင်ကိုမှီကာ မိုးအပြာကိုသာ ငေးနေ၏ ။
“ ဟဲ့ကောင်လေး ၊ ဒီမယ် ”
ချောစိန်က စပါးပြင်ကို လက်ဖြင့် ထိုးဖွလိုက်သည် ။ သူ့လက်ထဲ၌ စပါးနှင့် စပါးရွက်များပါလာ၏ ။
“ ဒါပြီးရောလား ။ အရိုးတွေ အရွက်တွေနဲ့ ဒီအတိုင်းသာ သွားရောင်းရင် စပါးဒိုင်က နင့်ကို ခေါက်ပြီးတောင် လွှတ်လိုက်လိမ့်ဦး ”
“ တော်စမ်းဟာ ”
“ တော်စေချင်ရင် အခုလာခဲ့ ။ ပြန်ပြီးစင်အောင်လုပ် ”
မည်မျှပင် ချောစိန်က အကျပ်ကိုင်၍ မာန်ထန်နေသော်လည်း ဘညိန်းမှာ နေရာမှ မရွေ့ပေ ။
“ ဟေ့ ဘညိန်း ။ ခေါ်နေတာ မကြားဘူးလား ”
“ မောလို့ပါ အစ်မရာ ။ နင်လုပ်လိုက်ပါ ”
ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ဘညိန်း၏ မျက်လုံးအစုံကား မိုးတိမ်ယံသို့သာ ငေးမောလိုက်လေ၏ ။ ကောက်လှိုင်းဆိုင်ကို နောက်စေ့ဖြင့် မှီမော့လျက်နေသော သူ့မျက်လုံးအစုံဝယ် သောကတိမ်လိပ်သည် တရိပ်ရိပ် ဆင်ရစ်လာချေသည် ။ တိမ်ဖြူတစ်ပွင့်သည် တရွေ့ရွေ့ လွင့်မျောနေ၏ ။
တိမ်ဖြူပွင့်သည် မြောက်မှ တောင်သို့ လွင့်သွားရာက ချက်ချင်းပင် မြောက်ဘက်သို့ ပြန်လာပြီး တစ်ဖန် တောင်အရပ်သို့ပင် ရွေ့သွားပြန်သည် ။
“ ဒီတိမ်ဖြူကလေးကိုပဲ ပြောလိုက်ရကောင်းမလား ”
လှမျှင်တစ်ယောက် မည်သို့ နေရှာနေသနည်း ။ ရင်ဝယ်ပိုက်ထွေး၍ အားပေးစကား ပြောလိုက်ချင်၏ ။ သို့သော် ပိုင်သူ မဟုတ်ပါသမို့ မည်သို့ ကြံ၍ နှစ်သိမ့်စကား ဆိုရပါမည်နည်း ။ ယောက်ျားပေမယ့်လို့ တတ်နိုင်တော့ဘူးလေ ။ သည်အခါမျိုး၌ ချစ်သူ၏ ခြေသလုံးကလေးကိုပင် နှိပ်နယ်ပေးတန်လျှင် ပေးရတော့မည် ။
သို့တစေလည်း ဘညိန်း၏ စေတနာသည် ရင်တွင်းမှ ထွက်ပြူလာခွင့် မရှိပါလား ။ အိုတိမ်ဖြူရယ် ဘညိန်းက မှာလိုက်တယ်လို့ ပြောလိုက်စမ်းပါတော့ တိမ်ဖြူကလေးတစ်ပွင့်ကိုပင် သောက ဆင့်၍ မှာခွင့် မကြုံနိုင် ။ လည်ချောင်းဝမှာ တစ်ဆို့နေရလေ၏ ။ တရွေ့ရွေ့ဖြင့် လေယူရာသို့ လွင့်ပါသွားနေသော တိမ်ဖြူကလေးကိုပင် လှရွှင်၏ ချစ်သနားစဖွယ် မျက်နှာကလေး အဖြစ် မြင်လာသည် ။ ဒေါ်အေးခြုံကြီး၏ အိပ်ခန်းထဲတွင် နှစ်ကိုယ်တည်းတွေ့ကြစဉ်က ဘညိန်း၏ ရင်ခွင်အောက်မှ လူးလွန့်၍ တောင်းပန်အသနားခံခဲ့သည်မှာ သည်ချစ်သနားစရာ မျက်နှာကလေးဖြင့် မဟုတ်ပါလော ။
“ ဪ … လှမျှင် လှမျှင် ”
ဘညိန်းမှာ ချစ်သူ၏ ဆန္ဒကိုလည်း ဇွတ်အဓမ္မ မသွေလှန်လိုရကား လှမျှင်၏ မျက်နှာကလေးကို ကြည့်ပြီး မချင့်မရဲ ညည်းတွားခဲ့မိ၏ ။
“ လှမျှင် ၊ နင် ငါ့ကို ချစ်တော့ ချစ်တယ်နော် ”
အကြိမ်ကြိမ် အထပ်ထပ် လှော်ပြီးသား သိင်္ဂနိက်ရွှေသည် လှမျှင်၏မျက်နှာကလေးလောက် ဝင်းပလိမ့်မည် ၊ ညက်စင်လိမ့်မည် ။ သိင်္ဂနိက်ရွှေ ဆိုသည်မှာ လှမျှင်၏ ပါးပြင်ကလေးကို ရည်ညွှန်းလေသလားဟု ဘညိန်းက လှမျှင်၏ မျက်နှာကလေးကို ချစ်ရည်ဆမ်းသော မျက်လုံးကြီးများဖြင့် ငုံ့ကြည့်ရင်း မြင့်မြင့်ခေါင်ခေါင်တွေး၍ လှမျှင်ထံမှ စကားကိုခေါ်၏ ။
“ မသိဘူး ”
“ ဟင် မသိဘူး ။ ကဲ မသိနဲ့ဦး ”
စားမာန်ဖီနေသော ခွေးကြီးဟိန်းသလို ဘညိန်းက အံကိုကြိတ်၍ ဆိုလိုက်ကာ လှမျှင်၏ ပခုံးကလေးကို ညှစ်လိုက်သည် ။ တစ်ပြိုင်နက် ဆိုသလို သမန်းဆီ တက်နေသော နှာခေါင်းပြောင်ကြီးက လှမျှင်၏ ပါးညက်ချောပေါ်သို့ ကြက်သူငယ်ကို သိမ်းစွန်ရဲ သုတ်သည့်နှယ် ထိုးဆင်းသွားပေ၏ ။
“ အား ”
လှမျှင်က ရုန်းထလိုက်သဖြင့် ဘညိန်း၏ နှာခေါင်းမှာ လှမျှင်၏ နဖူးနှင့် ပစ်ဆောင့်ကာ ဘညိန်းမှာ မျက်ရည်များပင် လည်လာသည် ။ လှမျှင်မှာ တခိခိ ဖြင့် ပါးစပ်ကို လက်ခုံကလေးနှင့်ကွယ်လျက် သဘောကျ၍ မဆုံးတော့ပေ ။
“ ရမ်းဦးလေ ”
ဘညိန်းမှာ ရှက်ပြုံး ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် ရှက်ရမ်းရမ်းကာ လှမျှင်ကို ဖမ်းပွေ့လိုက်ပြန်ရာ ။
••••• ••••• •••••
“ လူလေး ၊ ဟေ့ကောင် ဘညိန်း ”
ကိုဆေးရိုး၏ အသံပင်ဖြစ်ပေသည် ။ ကိုဆေးရိုးက ဘညိန်းအား လှမ်းခေါ်နေစဉ်ဝယ် ဘညိန်းမှာ ကောက်လှိုင်းဆိုင်ကို ခေါင်းမှီလျက် အာကာယံသို့ ငေးမောနေ၏ ။ သူ၏စိတ်သည် လှမျှင် ထံသို့သာ ရောက်နေ၏ ။
“ ဟေ့ လူလေး ၊ လာကွ ။ ဘာလုပ်နေတာလဲ ”
ဘညိန်းက မကြားပေ ။ လှမျှင်နှင့် ချစ်တုံ့တင်၍ ကောင်းဆဲ ။
“ ဟေ့ကောင် ”
“ ဗျာ ”
ကိုဆေးရိုးက ခပ်မာမာ ငေါက်လိုက်တော့မှ ဘညိန်းမှာ ပြူးတိပြူးကြောင်ဖြင့် လှည့်ကြည့်သည် ။ ထလာပြီးနောက် ဟိုဟာကို ကိုင်ရမလို ဒီဟာကို ဆွဲရမလိုနှင့် ယောင်နနဖြစ်နေသည်တွင်
“ ဘာ ယောင်ကန်းကန်း လုပ်နေပြန်တာလဲ ။ ကောက်ပြန့်ရမယ်ဆိုတာ မင်း မသိဘူးလား ”
ကိုဆေးရိုး၏ ငေါက်ငမ်းသံက နောက်ဆက်တွဲ အဖြစ် ထွက်ပေါ်လာပြန်သည် ။ ဘညိန်းက မျက်လုံးကို လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်လျက် ကိုဆေးရိုးကို မော့ကြည့်၏ ။ ကိုဆေးရိုးက စပါးပြန့်ပေါ်ဝယ် မားမားကြီး ရပ်လျက် ဘညိန်းကို သုန်သုန်မှုန်မှုန် ကြည့်နေလေသည် ။ ချောစိန်ကမူ စပါးပြန့်ကို ထိန်းကာထားသော ‘အုံးလှိုင်း’ များ၏ အဖျားကို တုတ်တစ်ချောင်းဖြင့် ရိုက်ပုတ်ကာ ဘေးဘက်သို့ ဖယ်ထုတ်နေပေ၏ ။
အုံးလှိုင်း ဆိုသည်မှာ ကောက်ပြန့်၏ ခေါင်းပိုင်းဟု အမှတ်ထားသောကြောင့် အုံးလှိုင်းဟု ခေါ်ဟန်တူသည် ။ မရောက်စေလိုသော ဘက်သို့ စပါးစေ့များ အလွန်အကျွံ မပြန့်လွင့်ရအောင် အနားသတ်ထားခြင်းလည်းဖြစ်၏ ။ ကောက်လှိုင်းများကို ထောင်၍ ပြန့်သည်ပဲ ဖြစ်စေ ၊ လှဲ၍ ပြန့်သည်ပဲ ဖြစ်စေ အုံးလှိုင်းကာ အတွင်းပိုင်းသို့ အဖျားထားပြီး စီထပ်ထားစမြဲ ဖြစ်၏ ။ အခြား အလှိုင်းများကို ပေါက်ဆွပစ်ပြီးနောက် ဖယ်ရှားပစ်သော်လည်း အုံးလှိုင်းကား ကျန်မြဲ ကျန်နေကာ သုံးလေးရက်အကြာတွင် အထက် အောက် လှန်ပေးရသည် ။ အုံးလှိုင်းဟောင်း၌ စပါးစေ့များ စင်သွားမှ အဟောင်းကို နွားစာစဉ်းရန် ဖယ်ပစ်လိုက်သည် ။ နောက် အုံးလှိုင်းအသစ် ထည့်ရသည် ။
ချောစိန် ကမူ စပါးပြန့်ကို အနားသတ်ထိန်းထားသော အုံးလှိုင်းများကို တုတ်တစ်ချောင်းဖြင့် ပုတ်ကာ ဘေးဘက်သို့ ပစ်ဖယ်နေရာက ဘညိန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏ ။
“ ကြည့်လေ ၊ ကောက်ပြန့်ရမယ် ဆိုတာတောင် ပြူးကြောင်ကြောင် ကြည့်နေပြန်ပြီ ”
“ ဟီး ဟီး ဟီး ”
ချောစိန်၏ စကားအဆုံးတွင် ဘညိန်းက အခြောက်တိုက်ရယ်လေသည် ။ ချောစိန်က အထိတ်တလန့်ဖြင့် ကိုဆေးရိုးကို မော့ကြည့်၏ ။ ကိုဆေးရိုးက ဘညိန်းကို စိုက်ကြည့်အကဲခတ်နေသည် ။
“ အဟီး ”
ဒုတိယမ္ပိတွင်ကား ကိုဆေးရိုးသည် “ ကမြင်းမသား ၊ ငါ စိတ်မရှည်တော့ဘူးဟေ့ ”
ပြောပြောဆိုဆို သရက်ပင်ရိပ်သို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးဖြင့် လှမ်းသွားကာ နှင်တံတစ်ချောင်းကို ဆွဲလာ၏ ။
“ ကဲ စုန်းလားဟ ”
“ ဗုန်း ”
“ အမလေးဗျ ”
“ သရဲလားဟ ”
“ ဖြန်း ”
“ ကြောက်ပါပြီ အဖေရ ”
“ ဒါမှမဟုတ်ရင် မယားတရူးလား ”
“ ရွှမ်း ”
“ ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူးအဖေရ ။ ကြောက်ပါပြီဗျ ”
ဘညိန်းမှာ နွားတွေကို ဆော်ခဲ့သမျှ ဝဋ်လည်တော့သည် ။ တင်ပါးတစ်ချက် ၊ ခေါင်းတစ်ချက် ၊ ပေါင်တစ်ချက် ။ ပေါင်းသုံးချက်ထိအပြီးတွင် ခြောက်အိပ်မက် ပြယ်စင်ကာ အော်ဟစ်လျက် ကောက်လှိုင်းဆိုင်ပေါ်သို့ တက်ပြေးလေ၏ ။ စင်စစ်မူကား သူသည် အဖနှင့် နှမကို ဘေးနားထားပြီး မယားလျာနှင့် ပလူးခဲ့မိကြောင်းကို သတိပြန်လည်လာသည့်အခါတွင် မလုံလဲသောစိတ်ဖြင့် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြစ်ပြီး တဟီးဟီး ရယ်မိခြင်းကိုပင် အထာမသိသူတို့က စုန်းသရဲနှင့် ရွာသူဟု ယိုးကာ ရိုက်နှက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည် ။
ချောစိန်မှာ မောင်ငယ်ကို ကြည့်ကာ ရယ်လည်း ရယ်မိ၏ ။ သနားလည်း သနားမိသည် ။ ငါ့ကို နိုင်လို မင်းထက် ရှိတဲ့ကောင်လေး ၊ အချခံရတာ ကောင်းတယ်ဟုလည်း အောက်မေ့မိ၏ ။
ဘညိန်းမှာ ငိုမဲ့မဲ့မျက်နှာကလေးဖြင့် ကိုဆေးရိုးကို လှမ်းကြည့်လိုက် ၊ ချောစိန်ကို ကြည့်လိုက် ၊ ဖင်ကို ပွတ်လိုက်လုပ်ကာ ကောက်လှိုင်းများကို အောက်သို့ ပစ်ချပေးနေ၏ ။ ကိုဆေးရိုးက စပါးပြန့်ပေါ်သို့ ကျလာသော ကောက်လှိုင်းများကို ချောစိန်ထံသို့ တစ်ဆင့် ပစ်ပေးရာ ၊ ချောစိန်က အုံးလှိုင်းနေရာတွင် ဆင့်စီ နေရာက
“ အဖေ ၊ ခေါင်းထောင်ပြန့်ရင် မကောင်းဘူးလား ။ အုံးပြန့် ပြန့်တာက တော်တော်နဲ့ မဖြူဘူး ”
“ ဒါလောက် နေပူနေတာကို ခေါင်းထောင်ပြန့်ရင် အကုန်လုံး ဇက်ကျိုးကုန်မှာပေါ့ မိန်းကလေးရဲ့ ။ အုံးပြန့်သာပြန့် ။ အဲဒါတောင် ညနေကျရင် ရေဖျန်းပြီးမှ နွားတွဲတင် ”
ကိုဆေးရိုးက ချောစိန်ကို မကြည့်ဘဲ အပေါ်မှကျလာသော ကောက်လှိုင်းများကို ရှောင်ရှားရင်း ပြန်ဖြေ၏ ။
ခေါင်းထောင်ပြန့်မှာ စပါးနှံကို အပေါ်ထောင်ထားသဖြင့် ကြေလွယ်သောကြောင့် ချောစိန်က အကြံပေးခြင်းဖြစ်သည် ။ သို့ရာတွင် ယခုလို နံနက်ပိုင်းမှာပင် ကျွမ်းရွနေသော ကောက်လှိုင်းများမှာ ကောက်ပြန့်အဖြစ်ဖြင့် တစ်နေ့လယ်လုံး အလှန်းခံရဦးမည် ဖြစ်ရာ ခေါင်းထောင်ပြန့်သာ ပြန့်လိုက်လျှင် ကိုဆေးရိုး ပြောသလိုပင် စပါးစေ့ကလေးများ ကြွေမကျဘဲ အခိုင်လိုက် အခိုင်လိုက် ကျိုးကြေကုန်မည်ဖြစ်သည် ။ အုံးပြန့်မှာကား အုံးလှိုင်းပေါ်တွင် တင်ပြီး တစ်လှိုင်း ပေါ်သို့ တစ်လှိုင်းက အဖျားထပ်ပြီး နောက်ဆုတ်လျက် ပြန့်သွားသောကြောင့် စိုထိုင်း၍သာ မနေလျှင် အကျိုးအကြေ သက်သာ၏ ။ အကျိုးအကြေ နည်းပါးမှသာ စပါးနှံ အမှော်ချေး နည်းမည် ။ အမှော်ချေး နည်းမှသာ စပါးသည် ပြန့်ပြီး ရောင်းပန်းလှမည် ။
ဘညိန်းမှာ မရိုက်သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော အဖေ့ ကြိမ်ချက်ကို ခပ်မျက်မျက်ကလေး ခံစားလိုက်ရသော်လည်း သူ့စိတ်မှာ လှမျှင် ထံသို့သာ ရောက်နေ၏ ။
နံနက်စာကို မွန်းတည့်ခန့်တွင် စားပြီးနောက် ဒေါ်အေးခြုံ၏အိမ်သို့ ပြေးသွားမိသည် ။ လှမျှင်၏ သတင်းကို ရင်အဖိုဖိုကြားနာရန်ပဲဖြစ်၏ ။ သို့ပေမင့် ဒေါ်အေးခြုံကို မတွေ့ခဲ့ရသဖြင့် အသည်းမကျင်ခဲ့ရ ။ ထို့အတူ ရင်မအေးခဲ့ရ ။
ဒေါ်အေးခြုံကို မတွေ့လျှင် တလင်းထဲသို့ ပြန်ပြေးလာခဲ့ရသည် ။ တလင်းကို ပစ်ထား၍လည်း မဖြစ်သေး ။ မိမိက အဘယ်မျှ မူပျက်နေသည်ဆိုသည်ကို မသိနိုင်သောကြောင့် အဖေထံမှ ကြိမ်ဆုကို ထပ်မံ မရရှိအောင် ဂရုစိုက်ရပေသည် ။ စပါးပြန့်ကို ကြက်ယက်မှာ စိုးရသည် ။ နွားစာခေါင်းတွင် ချည်နှောင် ကျွေးမွေးထားသော နွားနှစ်ကောင်ကို နွားလွတ်တွေ ဝင်ဝှေ့မည်ကိုလည်း စိုးရသည် ။ နွားနှစ်ကောင်ကိုလည်း နွားစာခွက်ထဲတွင် အစာမပြတ်အောင် ဂရုစိုက် ကျွေးရဦးမည် ။ ထို့ကြောင့်ပင် ဘညိန်းမှာ မီးခဲကို ဖင်ထိုင်မိသူသို့ ဂနာမငြိမ်နိုင်တော့ချေ ။
နွားနှစ်ကောင်မှာ အိပ်နေကြသော်လည်း ဘညိန်းမှာ နှမ်းဖတ်ရည်များများနှင့် ကောက်ရိုးနုပ်နုပ်များကို ထည့်ပစ်ခဲ့ကာ ဒေါ်အေးခြုံများ ပြန်ရောက်နေလိုနေ ငြားဟု ရွာထဲသို့ ပြေးသွားမိပြန်သည် ။ ဒေါ်အေးခြုံကား ပြန်မရောက်လာသေး ။ လှမျှင်များ ရောဂါသည်း နေလေရော့သလား ။ ဘညိန်းမှာ ရောက်တတ်ရာရာ များကိုတွေးကာ တောင်ပိုင်းသို့ လျှောက်သွားမိသည် ။ ရည်ရွယ်ချက်ကား မရှိ ။
“ ဘညိန်း ဘယ်လဲဟေ့ ”
ကိုဘဖေ၏ တဲကုပ်ကလေးအတွင်းမှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏ ။ ကိုဘဖေကား အရက်နှင့် ထန်းရည်ကို တိတ်တိတ်ပုန်း ရောင်းချနေသူတည်း ။ ဘညိန်းက ခေါင်းထောင်ကြည့်လိုက်သောအခါတွင် တဲ တံစက်မြိတ်အောက်မှ ခေါင်းငုံ့လျက် ဘညိန်းနှင့် ရွယ်တူ လူတစ်ယောက် ထွက်လာ၏ ။ လှမောင် ။
လှမောင်က ငှက်ခါးတောင်နံ့ကလေး တသင်းသင်းဖြင့် ကပ်၍ မေးသည် ။
“ ဘယ်သွားမလို့လဲကွ ”
“ ဘယ်ရယ်လို့ မဟုတ်ပါဘူးကွာ ။ ရွာထဲကို ကောင်းကောင်း မရောက်တာကြာတာနဲ့ လျှောက်လာတာပဲကွာ ”
“ အေး ၊ မရောက်တာ ကောင်းတယ် ။ တောင်ပိုင်း မှာ ‘ငဝေါ’ ဝင်နေတယ် ”
“ ဟေ ”
တောင်ပိုင်းမှာလည်း ငဝေါဆိုသော ဝမ်းရောဂါ အန္တရယ်ဆိုးကြီး ဝင်ရောက်နေကြောင်းကို မကြားမိသောကြောင့် ဘညိန်းက အထိတ်တလန့်ဖြင့် မော့ကြည့်လေသည် ။
“ ကိုဘချစ်မိန်းမရယ် ၊ ကိုကျော်ခေါင်ရဲ့သားလေး တာတီးရယ် ၊ ဘကြီးညွန့်ရယ် အားလုံးတစ်ပြိုင်နက်လို ဖြစ်ကြတာပဲ ။ ငါ့လို အရက်သောက်နိုင်ရင် သောက်ထား ။ မသောက်ချင်ရင်တော့ ရွာထဲကို မလာတာ အကောင်းဆုံးပဲဟေ့ ”
လှမောင်က အရက်ပူပြန်နေသည့် မျက်နှာကြီးကို ပုဆိုးအပေါ်စဖြင့် သုတ်လိုက်ကာ “ ကဲ သွားမယ်ဟေ့ ။ ငါ့မိန်းမလည်း မနက်တုန်းက ဝမ်းနှစ်ခါသွားလို့ ငါဖြင့် ထိတ်နေတာပဲ ။ အခုတော့ ဘာမှမဖြစ်သေးဘူး ” ဟု ဆက်၍ ပြောပြီးနောက် ခေါင်းငိုက်စိုက်ဖြင့် ထွက်သွားတော့၏ ။
လှမောင်က ရွာထဲသို့ မလာဘဲ နေလျှင်နေ ၊ သို့မဟုတ် အရက်သောက်ရမည် ဆိုသွားသော်လည်း ဘညိန်းမှာ အရက်ကိုကား မသောက်လိုပေ ။ အရက် မသောက်ချင်၍ တလင်းထဲမှာ ချည်းနေတော့ကော လွတ်ရောလား ။ ဟုတ်သည် ၊ မလွတ်ပေ ။ မသေချင် သေးလို့သာ မသေခြင်းဖြစ်၏ ။
လူကသာ ရွာပြင်မှာ နေသော်လည်း ထမင်းဟင်းက ရွာထဲမှ လာ၏ ။ သောက်ရေက တစ်ရွာလုံး စုဝေးောရာ ချောင်းထဲရှိ လက်ယက်တွင်းမှ လာ၏ ။
ဘညိန်းမှာ တစ်ညနေလုံး နားတစွင့်စွင်ဖြင့်သာ နွားမောင်းနေရသည် ။ စိတ်ကမူ ဘယ်အချိန်များ ငိုသံ ပေါ်လာမည်နည်းဟု စောင့်စားနေ၏ ။ နွားတွဲကို ချပြီး ကောက်ပေါက် ကောက်ဆွသောအခါမှာလည်း ဘယ်သူသေပြီ ဟူသော အသံကို ကြားရမည်နည်းဟူ၍သာ နားစွင့်ရင်း မျက်လုံးပြူးနေသည် ။ အချိန်သည် တဖြည်းဖြည်း ကုန်လွန်ခဲ့၏ ။ မည်သည့် အရပ်ကမှ ငိုသံ ထွက်မလာပေ ။ သို့သော် အခါတိုင်း သီချင်းသံများ ၊ ခေါ်သံအော်သံများဖြင့် လွှမ်းစည်နေသော တလင်းသိုက်ကြီးမှာ ယနေ့ညမူ တိတ်ဆိတ်လှချေ၏ ။ သည်တိတ်ဆိတ်ခြင်းကပင် ဘညိန်းအား ပို၍ ချောက်ချားစေသည် ။
သို့ကြောင့်ပင် ကောက်ရိုးချအပြီး အိပ်ရာဝင်ခဲ့သည့်တိုင်အောင် နားတစွင့်စွင့်ဖြင့် ရင်ခုန်နေရခြင်းပင် ဖြစ်၏ ။ သရက်ပင်ပေါ်မှ သစ်ရွက်ခြောက်ကလေးများ ကြွေကျသံက ကျယ်လောင်လွန်းလှသည် ။ ခပ်လှမ်းလှမ်းမှ ကိုဆေးရိုး မှာလည်း သူလိုပင် အိပ်ပျော်သေးဟန်မတူ ။ ချောင်းတဟန့်ဟန့် ၊ ဆေးလိပ်မီးတဝင်းဝင်းဖြင့် လဲလျောင်းနေ၏ ။ ကိုဆေးရိုးက လူကြီးမို့ ထားပါတော့ ။ ဘညိန်းမှာ ကျောနှင့် အိပ်ရာနှင့် ထိလျှင် အိပ်မောကျစမြဲမို့ အိပ်မပျော်နိုင်ခြင်း၏ ဝေဒနာကို ချောက်ချားစွာ ရင်ဆိုင်ရလေ၏ ။
မြေကြွက်များ ကောက်လှိုင်းဆိုင်ကို တိုးဝှေ့သွားသံ ။ သရက်ကိုင်းခြောက်သေးသေးကလေးများ ကျိုးကျသံတို့ တစ်ခါတစ်ခါ ထွက်ပေါ်လာလျှင် ခေါင်းကြီး၍ ကြီး၍ သွားရသည် ။ ညဉ့်က ပို၍ တိတ်ဆိတ်လေလေ ဘညိန်းမှာ ပို၍ အားငယ်လေလေ ။
ကြောက်စိတ်ကဲလာသည့်အခါ ကြောက်စရာကို ပို၍ တွေးမိသည် ။ ကျောထဲက စိမ့်ခနဲ အေးခနဲ ဖြစ်သွား၏ ။ ခေါင်းရင်းသို့ တစ်စုံတစ်ယောက် ခြေဖွနင်း၍ ကပ်လာသည်ထင်၏ ။
ခေါင်းမြီးကို ပိန်းအောင် ဆွဲခြုံပစ်လိုက်သည် ။ အိပ်၍ကား မပျော် ။ အိပ်ရာထက်၌ ပက်လက်ကလေး မှိန်းနေမည့် လှမျှင်ကို မြင်ယောင်လာပြန်လေ၏ ။
သည်အခိုက်တွင် ရွာလယ်မှ ကျီးပြိုသံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည် ။
“ ဘုရား ဘုရား ”
ဘညိန်းသည် ဘုရားကိုတ၍ နားကို ပိတ်ထား မိ၏ ။ ကျီးပြိုသံ စဲသွား၍မှ မကြာမီ ခွေးအူသံများ ထွက်ပေါ်လာပြန်၏ ။ ခွေးအူသံမှာ တစ်နေရာတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို ဝိုင်းအုံကြည့်ရှုကာ အူသံမျိုးဖြစ်ခြင်းကြောင့်လည်း ဘညိန်းမှာ အသက်ရှူများ ရပ်တန့်သွားမတတ် ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်သွားရတော့သည် ။ ဒါလောက် မကောင်းသည့် အတိတ်နိမိတ်တွေ ထပ်တလဲလဲ ကြားနေရမှဖြင့် လှရွှင်အတွက် မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ပြီ ။ လှမျှင်တော့ သွားပြီ ။
ဘညိန်းမှာ ရင်ခုန်နေရင်းဖြင့် လှမျှင်ရေ သွားတော့ဟု ယောင်ယမ်းဆိုမိသည် ။ မျက်ရည်စများသည် မျက်လုံး မှိတ်ထားလျက် တစ်ထောင့်တွင် စိုစွတ်လာလေ၏ ။ သန်းခေါင်ကျော်သာသာအထိ လှမျှင်တို့ အိမ်ဆီမှ ငိုသံထွက်ပေါ်လာခြင်း မရှိသည့်အတွက် နောက်တစ်နေ့နံနက် နွားတွဲထတင်သောအခါတွင် လှမျှင် တစ်ယောက် ရမ်းဘိုကုန်းကို ကျောခိုင်းသွားခြင်း ရှိ မရှိကို မသိရချေ ။ သို့ပေမင့် ဘညိန်းကတော့ သူ အိပ်ပျော်ခိုက်မှာ လှမျှင်တော့ ဖျာလိပ်ပတ်လျက် သုသာန်သို့ ရောက်သွားပြီဟု ဒုံးဒုံးချထား၏ ။ နွားငေါက်သံသည် နွားများအား ကြောက်ရွံ့စေခြင်းမရှိ ။
သူ့ခြေလှမ်းများက လေးလံလှ၏ ။
နေပွင့်လာခဲ့ပြီ ။ စပါးပြင်ပေါ်မှ ကောက်ရိုးများ ကုန်စင်သွားလေ၏ ။ ဘညိန်းသည် အမှော်ချေးများကို ခြစ်ရန်အတွက် ထွန်ခြစ်ကို သွားရောက်ဆွဲယူစဉ် တလင်းထဲသို့ ဒေါ်အေးခြုံ ဝင်ရောက်လာသည် ။
“ လှမျှင်ကောဟင် ဒေါ်အေးခြုံ ၊ သူ သူ မရှိတော့ဘူး မဟုတ်လားဟင် ”
“ ဟင် သူ…. သူ.. လှမျှင် နေကောင်းပြီပေါ့ ”
ဝမ်းသာစကားများသည် ဘညိန်း၏ ပါးစပ်မှ အလုအယက် ထွက်သွားကြ၏ ။ ဘညိန်းအတွက် ဝမ်းသာစရာသတင်းကို ယူဆောင်လာသူကား ဒေါ်အေးခြုံပင် မှန်သော်လည်း ဝမ်းသာနိုင်အောင် လုပ်ပေးသူကား ရွာသစ်ကလေးနှင့် ရမ်းဘိုကုန်းရွာမှ ဆေးကုခ တစ်ပြားမျှ မရဘဲနှင့် မညည်းမညူ ဆေးကုသပေးနေရသော ချောင်းဟိုဘက်ကမ်းမှ ငှက်ပျောတောရွာသား ဆရာသန့်ပေတည်း ။
▢ ဆင်ဖြူကျွန်းအောင်သိန်း
📖 ကိုဆေးရိုး ပေါင်းချုပ်
No comments:
Post a Comment