မကြင်ရဲလို့ ဝေးခဲ့ထင်

❝ မကြင်ရဲလို့ ဝေးခဲ့ထင် ❞
       ( သထုံငယ်ငယ် )

ကမ္ဘာဦးလူသားတွေ ဘယ်အချိန်က စပြီး အုပ်စုဖွဲ့ နေထိုင်ခဲ့ကြသည် ကျွန်တော် မသိ ။ လူတွေသာ တစ်ဦးနှင့် တစ်ဦး အမှီသဟဲပြု နေထိုင်တတ်သော ဓလေ့စရိုက် မရှိခဲ့လျှင် ဝေးကွာခြင်းဆိုတာ ရှိလာလိမ့်မည်ဟု ကျွန်တော် မထင် ။ ကျွန်တော့်အတွက် ဝေးကွာခြင်း ဆိုသည်က ခါးသီးလွန်းသည့် ပျားရည်စက် များသာဖြစ်သည် ။ အသေချာဆုံးက သူမနှင့် ပတ်သက်သည့် ဝေးကွာခြင်းများက ခါးခါးသီးသီး နိုင်လွန်းလှသည် ။ သို့သော် ခါးသီးလွန်းလှသည့် ဝေးကွာခြင်းများကပဲ ကျွန်တော့်ဘဝအတွက် အချိုမြိန်ဆုံး အမှတ်တရတွေ ဖြစ်နေပြန်သည် ။

••••• ••••• •••••

သူမက ကျောင်းမှာ အလှဆုံးဟု ကျော်ကြားသလို စာလည်း တော်သည် ။ သူမ၏ သာမန် လှုပ်ရှားဟန်ကလေးများကပင် စိတ်လှုပ်ရှားတတ်စ ကျောင်းသားများကို ညှို့ယူဖမ်းစား သွားလေ့ရှိသည် ။ ကျောင်းသားတိုင်း၏ စကားဝိုင်းတွင် သူမအကြောင်းပါသည် ။ ကျောင်းသားတိုင်း၏ ရင်ထဲတွင် သူမ ရှိနေတတ်သည် ။

ချောမော ပြေပြစ်သလောက် ဟန်ပန် မလုပ်တတ်သော သူမ၏ သာမန် လှုပ်ရှားမှုတိုင်းသည် ခပ်ကြောင်ကြောင် နိုင်သော ကျွန်တော့် မသိစိတ်ကို ဆွဲခေါ် သွားတတ်သည် ။ ကျွန်တော့်ကို သိမ်းသွင်းညှို့ငင်နေသလို ခံစားရသည် ။ ကိုယ့်ဘဝ ကိုယ် နားလည်သူပီပီ သူမကို အသိစိတ်ထဲက မောင်းထုတ်ပစ်ဖို့ အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ မအောင်မြင်ခဲ့ ။ အမြဲတမ်းလိုလို သနပ်ခါးမရှိ ပကတိအတိုင်း ဝင်းဖန့်စိုပြည်နေတတ်သော သူမ ပါးပြင်က ကျွန်တော့်အတွက် ဦးညွှတ်ရာ ဖြစ်နေတတ်သည် ။ သွက်လက်ပေါ့ပါးသော သူမ လမ်းလျှောက်ဟန်က ကျွန် တော့် ရင်ခုန်သံနှင့် စည်းချက် ကိုက်နေတတ်သည် ။ သူမနှင့် ပတ်သက်လျှင် သူမ ပါးပြင်ပေါ်က အမာရွတ်သေးသေးလေးအထိ ကျွန်တော် အလွတ်ရနေတတ်သည် ။

သို့သော် သူမနှင့် ဆုံစည်းခွင့်ရဖို့ ကျွန်တော် မကြိုးစားခဲ့မိ ။

ပိုင်ဆိုင်မှုများနှင့် တန်ဖိုး ဖြတ်တတ်သော အသိုင်း အဝိုင်း နှစ်ခုကြားတွင် သူမ ရှေ့ရောက်တိုင်း ကျွန်တော် ဆွံ့အ , နေတတ်သည် ။ မိန်း ကလေးများနှင့် ရောရောနှောနှော မနေတတ်သော ကျွန်တော့်စရိုက်ကလည်း သူမနှင့် အကျွမ်းတဝင်ဖြစ်ဖို့ အား နည်းချက်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည် ။ သိမ်ငယ်စိတ်များနှင့် ပိတ် လှောင်ခံထားရသူ ကျွန်တော် သူမ ရှေ့မှောက်ရောက်ဖို့ မကြိုးစားဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့ သူမ ရှိရာ အရပ်တိုင်းတွင် ကျွန်တော် ရှိနေတတ်သည် ။

ကျောင်းက , ပွဲမှာ သူမ က , တော့ သူမ၏ ပျော့ပျောင်းသိမ်မွေ့လွန်းသည့် ခေါင်း ၊ ခါး ၊ ခြေ ၊ လက် လှုပ်ရှားမှုမှန်သမျှကို ငေးမောကြည့်ရင်း အသက်ရှူဖို့ မေ့နေခဲ့သည်မှာ ကျွန်တော်ပင် ဖြစ်သည် ။ ရွာကထိန်တွင် သူမနှင့် ကျောင်းက ကျောင်း သူကျောင်းသားတွေ အငြိမ့် ထွက်တော့ လူရှေ့ထွက်ရမှာ ရှက်ကြောက်တတ်သည့် ကျွန်တော် အရဲစွန့်ပြီး ဝင်ပါခဲ့သည် ။ ကျွန်တော် ပါဝင် သည့် နေရာက ကားလိပ်ဆွဲ ။

ဇာတ်စင် ကန့်လန့်ကာနောက်တွင် ကားလိပ်ဆွဲရင်း သွက်လက်စွဲမက်ဖွယ် သူမ က , ဟန်ကို မက်မက်မောမော ငေးကြည့်နေမိသည် ။ တစ်ခါတလေ သူမ အကြည့်တစ်ချက်လောက် ကျွန်တော့်ဆီ လွင့်ပျံရောက်လာတိုင်း ကျွန်တော် ဆွဲနေသော ကားလိပ်ကြီးကိုလည်း မေ့သွားတတ်သည် ။ လှုပ်ရှားဆူညံနေသော ပွဲခင်းကြီးကိုလည်း မေ့သွားတတ်သည် ။ ကျွန်တော့်ကမ္ဘာမှာ သူမနှင့် ကျွန်တော် နှစ်ယောက်တည်း ။

“ ဟဲ့ ဟဲ့ ကားလိပ်ချတော့လေ ”

ကျောပြင်ပေါ် ကျလာသော လက်ဝါးရိုက်ချက်နှင့် အတူ ဆရာမ၏ အလောတကြီး အော်သံကြားမှ ယောင်နနဖြင့် ကျွန်တော် ကားလိပ် ချမိသည် ။ သူမက ကျွန်တော့် ကို နားမလည်စွာ လှမ်းကြည့်လို့ ။

••••• ••••• •••••

ကိုးတန်းအောင်ပြီး ဆယ်တန်းရောက်တော့ သူမ ရော ကျွန်တော်ပါ မြစ်ကြီးနားသို့ ပြောင်းခဲ့ကြသည် ။ ရွာမှာ အချမ်းသာဆုံး စာရင်းဝင်သည့် သူမ မိဘတွေက သူမ ပညာရေးအတွက် မြစ်ကြီးနားမြို့၏ အကောင်းဆုံး ဘော်ဒါဆောင်တွင် သူမကို အပ်နှံခဲ့သည် ။ ရွာမှာ အဆင်းရဲဆုံး စာရင်းဝင်သော ကျွန် တော့်မိဘတွေက ကျွန်တော့်ကို ကျောင်းဆက်မထားနိုင်တော့သဖြင့် မြစ်ကြီးနားရှိ ဦးလေး၏ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်သို့ ပို့ခဲ့ကြသည် ။ ဦးလေး လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တွင် မုန့် ဆရာ၏ အကူ လုပ်ရင်း ကျွန် တော် ကျောင်းတက်ခွင့် ရခဲ့ သည် ။

ကျွန်တော်က မြစ်ကြီးနား အ•ထ.က ( ၁ ) ၊ သူမက မြစ်ကြီးနား အ.ထ.က ( ၂ ) ။

တစ်ကျောင်းတည်း ဆုံစည်းခွင့်မရပေမဲ့ မတူညီသော ဘဝနှစ်ခု မြစ်ကြီးနား မြို့ကြီးတစ်မြို့ထဲတွင် အတူ တကွ ရှိဖြစ်နေသည့် ကံကြမ္မာကြောင့် ကျွန်တော် အားတက်လာမိသည် ။ ညနေ ကျောင်းဆင်းချိန်တိုင်း ဦးလေး၏ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်သို့ ကျွန်တော် တန်းပြီး မပြန်ဖြစ်ခဲ့ ။ သူမ ရှိရာ ထ ( ၂ ) ဘက်သို့ ကျွန်တော် သွားခဲ့သည် ။ ကျွန်တော် ရောက်သွားချိန်တိုင်း ကျောင်းဆင်းသွားပြီဖြစ်သည့် သူမတို့ ကျောင်းကြီးသည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်လျက်သာဖြစ်သည် ။ သို့သော် သူမ တက်နေသော ကျောင်း ဟူသော အသိကြောင့် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော ထ ( ၂ ) ကျောင်းကြီးသည်ပင် ကျွန် တော့်အတွက် ရင်ခုန်စရာ ၊ ကျေနပ်စရာဖြစ်နေပြန်သည် ။ ကျောင်းကြီးကို တဝကြီး ကြည့်ပြီးလျှင် ဘူတာနောက်က လမ်းလေးအတိုင်း သူမတို့ အဆောင်ရှေ့မှ ဖြတ်ပြီး လက်ဖက်ရည်ဆိုင်သို့ ပြန်တတ်မြဲဖြစ်သည် ။ ကျွန်တော့်ကို ရူးနေသူဟုပဲ ဆိုချင်ဆို သူမ မျက်နှာကို မြင်ခွင့်မရပေမဲ့ သူမ ရှိရာ အရပ် ၊ သူမ အငွေ့ အသက်များကြောင့် ကျွန်တော့် ညများကို ကြည်ကြည်နူးနူး ဖြတ်သန်းနိုင်ခဲ့သည် ။

စိတ်ကူးယဉ်ဆန်လွန်းစွာပင် သူမ၏ အငွေ့အသက်လေးများကို အဖော်ပြုရင်း ညပေါင်းများစွာ ကုန်လွန်လာပြီးသည့် တစ်နေ့ သူမကို ကျွန်တော် မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့ခွင့်ရခဲ့သည် ။ ထိုသို့ တွေ့ ခွင့်ရခြင်းသည်ပင် ကျွန်တော့် ဘဝ တစ်ခုလုံးကို ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့မည်မှန်း ထိုစဉ်က ကျွန်တော် မသိခဲ့ ။

••••• ••••• •••••

စနေ ၊ တနင်္ဂ နွေ ကျောင်းပိတ်ရက်ပေါင်း များ စွာ ဖြတ်ကျော်ခဲ့ပြီးခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်တော် ရွာမပြန်ဖြစ်ခဲ့ ။ ကျောင်းတက်ရက်များ နှစ် ဝက် ကျိုးခဲ့သည့် တစ်ခုသော စနေ ၊ တနင်္ဂနွေ ရောက်တော့ ဦးလေးက ဘာစိတ်ကူးပေါက်သည် မသိ “ ဒီအပတ် ကျောင်းပိတ်ရက် မင်း ရွာပြန်ချင် ပြန်လေ ” ဟု ဆိုကာ ပိုက်ဆံအနည်းငယ် ထုတ်ပေးသည် ။ ဦးလေး ပေးသော ပိုက်ဆံလေးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ပြီး ဘူတာရုံသို့ ခြေကုန်သုတ်ခဲ့သည် ။ ဈေးကြီးနား ရောက်တော့ အမေ့အတွက် လိမ္မော်သီးတွေ ဝယ်သွားဖို့ စိတ်ကူးပြီးမှ မဝယ်တော့ဘဲ ပြန်လှည့်ထွက်လာခဲ့သည် ။ အမေ့ သရေစာသာ ဖြစ်သော လိမ္မော်သီးတွေကို လိုအပ်မည် မဟုတ် ။ မိသားစု၏ မီးဖိုချောင်ကို ကျားကန်ဖို့ ပိုက်ဆံကိုသာ လိုအပ်မည်မှန်း ကျွန်တော် သိသည် ။ အမေ့အကြောင်း တွေးမိတော့ မဆီမဆိုင် သူမကို သတိရမိသည် ။ ပြီးတော့ အမေ့ဆီ မကြာခဏ အကြွေးလာ တောင်းတတ်သော ငွေတိုး ပေးသည့် သူမ အမေ၏ မျက်နှာကို မြင်ယောင်မိ သည် ။ အနိမ့်အမြင့် မညီမျှ သော ဘဝထဲမှာ ကျွန်တော့် နှလုံးသားသည် ထာဝရ မြှုပ် နှံထားရမည့် ကျောက်ဖြစ်ရုပ်ကြွင်း တစ်ခုသာ ဖြစ်သည် ။ ဘူတာရုံထဲရောက်တော့ သူမကို တွေ့လေမလား ဟူသော ရင်ခုန်စိတ်ဖြင့် မသိမသာ လိုက်ရှာမိသည် ။ သူမက စနေ ၊ တနင်္ဂနွေဆို ရွာပြန်တတ်မှန်း ကျွန်တော် သိသည် ။

ဘူတာရုံ၏ စင်္ကြံရှိ ခုံတန်းလေးပေါ်တွင် ထိုင်နေသော သူမကို တွေ့ရသည် ။ ကျွန်တော့်ကို မြင်တော့ သူမ ထိုင်နေရာမှ ထ , လာပြီး “ နင် ရွာပြန်မလို့လား ” ဟု မေးသည် ။ သူမ မျက်နှာက တစ်စုံတစ်ခု ကို ဖုံးကွယ်ထားဟန်မျိုး မဝံ့မရဲနိုင်လွန်းလှသည် ။ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း “ အင်း ” ဆိုတာက လွဲပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောဖြစ် ၊ ဘာပြောရမှန်းလည်း စဉ်းစား၍လည်း မရ ။ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ပေါက်ကွဲ တော့မတတ် တုန်ခါနေသည် ။ အနိုင်နိုင် ကြိုးစားပြီးထွက် လာသည့် “ အင်း ” ဆိုသည့် အသံတောင် ပေါက်ကွဲတော့ မည့် မီးတောင်တစ်လုံး၏ တော်လည်းသံမျိုး ဖြစ်သည် ။ ငယ်စဉ်ကတည်းက ရွာ ကျောင်းမှာ ကျောင်းနေဖက် ငယ်သူငယ်ချင်းတွေ ဆိုပေမဲ့ သူနှင့် ကျွန်တော် မျက်နှာချင်းဆိုင် စကားပြောဖူးသည်က သည်တစ်ကြိမ် ပထမဆုံးဖြစ်သည် ။ ကျွန်တော်က “ အင်း ” ဆိုတော့ သူမက “ ငါက အထက်တန်းမှာ ” ဟု ပြောပြီး လှည့်ထွက်သွားသည် ။

လှည့်ထွက်သွားသော သူမကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော့် ရင်တွေ တစစ်စစ် နာကျင်ရ သည် ။ ရထားစီးဖို့ ကျွန်တော် လက်မှတ် မဝယ်ခဲ့ ။ ရထား ထွက်သည်နှင့် နီးစပ်ရာတွဲ တစ်တွဲသို့ တက်လိုက်ပြီး အတက်အဆင်းအဝတွင် ထိုင် စီးလိုက်ရုံပင် ။ ကျောင်းစိမ်းပုဆိုးလေး ဝတ်ထားသော ကျွန်တော့်ကို ဘယ်လက်မှတ်စစ်ကမှလည်း လာစစ်လိမ့်မည်မဟုတ် ။ သည်လို အခြေအနေမှာ ရထားလက်မှတ် ဝယ်ဖို့ ကျွန်တော့်လွယ်အိတ်ထဲရှိ ပိုက်ဆံတချို့ကို အပွန်းအပဲ့ မခံနိုင် ။ သည်ပိုက်ဆံတွေက ကျပ်တည်းချို့တဲ့နေသော ကျွန်တော့် မိသားစုအတွက် ခဏတာ ဖြစ်ဖြစ် အသက်ရှူချောင်ခွင့် ပေးမည့် တန်ခိုးရှင်များ ဖြစ်သည် ။ ကျွန်တော်တို့ မိသားစုဘဝ ရှင်သန်ခြင်းကို သက်တမ်း တိုးပေးမည့် ရုပ်ဝတ္ထုတချို့ ဖြစ်သည် ။

ဘူတာမှာ သူမနှင့် ဆုံခဲ့ပြီးနောက်ပိုင်း သူမ တက်နေ သော ထ ( ၂ ) ကျောင်းကြီး ဘက် ကျွန်တော် မသွားတော့ ။ ဘူတာရုံအနောက် လမ်းကို ဖြတ်ပြီး သူမတို့ အဆောင်ရှေ့ကိုလည်း ကျွန်တော် ဖြတ်မလျှောက်တော့ ။ သူမနှင့် ပတ်သက်သမျှကို ကျွန်တော် မေ့နိုင်ဖို့ ကြိုးစား သည် ။ အမြဲလိုလို ပျော့ဖပ် ဖပ် ၊ တွန့်ဆုတ်တွေဝေတတ် သော ကျွန်တော့် စိတ်ကိုပါ ကျွန်တော် ပြောင်းလဲဖြစ်ခဲ့ သည် ။ ဘယ်လိုပဲ ကျွန်တော့် အကျင့်စရိုက်ကို ပြောင်းလဲခဲ့ ပြောင်းလဲခဲ့ ၊ ဘယ်လိုပဲ သူမ အကြောင်းကို မတွေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့ ကြိုးစားခဲ့ သူမကို မမေ့နိုင်တာ ကျွန်တော် ဝန်ခံရမည် ဖြစ်သည် ။ ကျွန်တော့် နားထဲတွင် “ ငါက အထက်တန်းမှာ ” ဆိုသော သူမစကားသံများကို ထပ်ကာထပ်ကာ ကြားယောင်နေမိသည် ။

••••• ••••• •••••

သူမနှင့် ကျွန်တော် ဖုန်း အဆက်အသွယ် ပြန်ရချိန်တွင် ကျွန်တော်သည် အသက် လေးဆယ့်နှစ်နှစ်အရွယ် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်တစ်ဦး ဖြစ်နေပေပြီ ။ ကျွန်တော့် ခေါင်းမှ ဆံပင်တချို့ပင် ငွေရောင်သန်းစ ပြုနေပေပြီ ။

အများစုက ကျွန်တော့်ကို လူပျိုကြီးဟု ခေါ်တတ်ကြပေမဲ့ အိမ်ထောင်မရှိသူဟု ခေါ် ခြင်းက ပိုမှန်ပေလိမ့်မည် ။ အချိုးအကွေ့များလှသော ဘဝနှင့် ထပ်တူ ကျွန်တော်သည် အပြောင်းလဲကြီး ပြောင်းလဲခဲ့ပြီဖြစ်သည် ။

ဆယ်တန်းစာမေးပွဲကြီး ဖြေဆိုပြီးသည့်နောက် ကျွန်တော် ရွာသို့ မပြန်တော့ဘဲ ပိုက်ဆံရမည့် အလုပ်မှန်သမျှ အကုန်လုပ်ခဲ့သည် ။ တရားသည် မတရားသည် မစဉ်းစားခဲ့ ၊ ငွေနောက်ကိုသာ ကျွန်တော် သဲကြီးမဲကြီး လိုက်ခဲ့သည် ။ ငွေနှင့် ပတ် သက်လာတိုင်း ကျွန်တော် ကြမ်းတမ်းခက်ထန်သည် ။ ငွေနှင့် ပတ်သက်လာတိုင်း ကျွန်တော် သိမ်မွေ့နူးညံ့ သည် ။ ငွေနှင့် ပတ်သက်လာ တိုင်း ကျွန်တော် ကောက် ကျစ်စဉ်းလဲသည် ။ ငွေနှင့် ပတ်သက်လာတိုင်း ကျွန်တော် ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်သည် ။ ပိုက်ဆံတွေ ကျွန်တော့်ဆီ ဝင်လာမှ သူမ ပြောခဲ့သည့် “ ငါက အထက်တန်းမှာ ” ဆိုသည့်အသံများ တိုးတိတ်ပျောက်ကွယ်သွားမည်ဟု ကျွန်တော် ယုံကြည်သည် ။

ကျွန်တော်သည် ဟိုးအရင်ကလို အရှက်အကြောက် ကြီးသည့် ကျွန်တော် မဟုတ် တော့ ။ ကျွန်တော့် ရင်ခွင်ထဲ သို့ မိန်းကလေးများစွာကို လည်း ခိုဝင်ခွင့် ပေးခဲ့သည် ။ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်လည်း မိန်းကလေးပေါင်း များစွာ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ခိုဝင်ပျော်ပါးခဲ့သည် ။ သို့သော် ဘယ်အရာကိုမှ ကျွန်တော် တန်ဖိုးမထားခဲ့ ။ ဘယ်အရာကိုမှလည်း ကြာရှည်စွာ ဆုပ်ကိုင်မထားခဲ့ ။ ကျွန်တော် တန်ဖိုးထားပြီး မြတ်မြတ်နိုးနိုး ဆုပ်ကိုင်ထားသော အရာသည် ပိုက်ဆံသာ ဖြစ်သည် ။

“ ဆရာကန်တော့ပွဲ အလှူခံဖြတ်ပိုင်းမှာ နင့် ဖုန်းနံပါတ်တွေ့လို့လေ ” ဟု ဆိုပြီး သူမ ဖုန်းခေါ်လာချိန်သည် ကျွန်တော်၏ အထီးကျန်မှု များကို ကျွန်တော်ပိုင်ဆိုင် သော ပိုက်ဆံများနှင့် ဖုံးကွယ်ဖို့ ကြိုးစားနေချိန်လည်းဖြစ်သည် ။ သူမနှင့် ကျွန်တော် ဖုန်းပြောခဲ့ကြသည် ။ သူမက အသက်လေးဆယ်ကျော် အပျိုကြီး ။ သူမ၏ ခြောက်သွေ့ ငြီးငွေ့ဖွယ် အထီးကျန်မှုများကို ကျွန်တော် မျှဝေခံစားပေးခဲ့သည် ။ ပိုက်ဆံက လွဲပြီး ဘာမှ မပိုင်ဆိုင်သော ကျွန် တော့်၏ အထီးကျန်မှုများကို သူမက နားလည်စာနာပေးခဲ့ သည် ။

သူမနှင့် ကျွန်တော် ညပေါင်းများစွာ ဖုန်းပြောခဲ့ပြီး သည့်နောက် သူမက ကျွန် တော့်ကို “ ကိုကို ” ဟု ခေါ် သည် ။ ကျွန်တော်က သူမကို “ မိုး ” ဟု မြတ်မြတ်နိုးနိုး ခေါ် ခဲ့သည် ။ ငယ်ငယ်တုန်းက အကြောင်းတွေ ပြန်ပြောရင်း တစ်ယောက်၏ ဘဝအမောကို တစ်ယောက် ဖြေသိမ့်ပေးခဲ့ကြသည် ။ ရွာမှာ အငြိမ့်က , တုန်းက အကြောင်းတွေ ကျွန်တော် ပြန်ပြောတော့ သူမ ရယ်သံလွင်လွင်လေးကို ဖုန်းထဲမှ အသည်းယားစဖွယ် ကြားရသည် ။

“ နေဦး နေဦး ၊ ဆယ်တန်းကျောင်းသားဘဝ တုန်းက ကိုကို မိုးတို့ အဆောင်ရှေ့က ဖြတ်ဖြတ်လျှောက်တတ်တာ မိုး သိတယ် ” ဟု သူမ ပြောသောအခါ ကျွန်တော် အံ့သြကြည်နူးစွာ ရင်ခုန်ရသည် ။

“ ပြီးတော့ ဘူတာမှာ ဆုံတုန်းက ကိုကို့ကို မိုး အထက်တန်းတွဲမှာလို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား ၊ ကိုကို ဘာလို့ မိုး ရှိတဲ့ အထက်တန်းတွဲကို မလာခဲ့တာလဲဟင် ၊ ကိုကို လာခဲ့ရင် ကိုကိုနဲ့ ရထားအတူ စီးပြီး စကားတွေ အများကြီး ပြောပစ်လိုက်မယ်လို့ မိုးက စိတ်ကူးထားတာ ။ အဲဒီတုန်းက ကိုကိုသာ မိုး ရှိတဲ့ အထက်တန်းတွဲကို လာခဲ့ရင် မိုးနဲ့ ကိုကိုက ဟိုးလွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ဆယ့်ငါးနှစ်ကျော်က တည်းက ဆုံစည်းခဲ့ကြရမှာ ” ဟု သူမက ဆွေးဆွေးမြည့်မြည့် ဆက်ပြောသောအခါ ကျွန်တော့်လက်ထဲရှိ ဖုန်းကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ ငေးကြည့်နေမိသည် ။

“ ငါက အထက်တန်း မှာ ” ဟူသော အသံများ ကျွန်တော့် နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေကြပြန်သည် ။ “ ငါက အထက်တန်းမှာ ” ဆိုသည့် သူမ၏ စကားက သူမနှင့်အတူ ရထားလာစီးဖို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည့် စကားတဲ့ ။ ကျွန်တော့် ရင်ထဲ သူမ ဝင်လာဖို့ ဖွင့်ဟ , လိုက်သည့်စကားတဲ့ ။ ကျွန်တော် ဘာလို့ နားမလည်ခဲ့ပါလိမ့် ။ ဘာလို့များ သိမ်ငယ်မှုတွေကို ရတနာတစ်ပါးလို ကိုးကွယ်မိနေခဲ့ပါလိမ့် ။ ကန့်သတ်ချုပ်ချယ်လို့ မရသည့် ချစ်ခြင်းတရားက ဘာကြောင့် “ အထက်တန်းမှာ ” ဆိုသည့် ဝေါဟာရအစုလေး တစ်ခု အပေါ် နာကြည်းမိခဲ့ပါလိမ့် ။ ကျွန်တော့် အတ္တတွေ ၊ မိုက်မဲမှုတွေ ၊ ကျွန်တော့် ပျော့ညံ့မှုတွေက သူမနှင့် ကျွန်တော့် ကို နှစ်ဆယ့်ငါးနှစ်ကျော် ဝေးကွာစေခဲ့သတဲ့လား ။

“ ကိုကို .. ကိုကို မိုး ပြောတာ ကြားရဲ့လား ၊ ဒီလ ကုန်ရင် မိုးဆီ ကိုကို လာခဲ့မယ် မဟုတ်လား ” ဟု သူမက ပြောသောအခါ “ လာခဲ့မယ် မိုး ၊ ကိုကို မရောက်ရောက် အောင် လာခဲ့မယ် ၊ အရင်လို အမှားမျိုး ကိုကို ထပ်ကျူး လွန်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး ။ ကိုကိုနဲ့ မိုးတို့ရဲ့ ဝေးလွင့်ခြင်းတွေကို အဆုံးသတ်ဖို့ မိုးဆီကို ကိုကို လာခဲ့မယ် ”

••••• ••••• •••••

အမြဲတမ်း နွမ်းနယ်နေပြီး တစ်ခါတစ်ခါ ချိုင်းကြား ၊ ပေါင်ခြံကြားတွေမှာ အကျိတ်တွေ ထွက်လာတတ်သည်မှာ အတန်ငယ်ကြာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည် ။ ပေါင်ခြံကြားမှာ အကျိတ်ထွက်တဲ့အခါ လမ်းလျှောက်ရသည်ပင် အဆင်မပြေချင် ။ အသက်အရွယ်၏ ဖောက်ပြန်မှုဟုပင် ထင်ခဲ့မိသည် ။

အခုတော့ HIV Positive တဲ့ ။

ဆေးစစ်ချက်ပေါ်က လက်ရေးကြမ်းကြမ်းဖြင့် ရေးထားသော အင်္ဂလိပ်စာ တွေကို မဖတ်တတ်ပေမဲ့ အကြိမ်ကြိမ် ဖတ်နေမိသည် ။ မျက်လုံးနှစ်ဖက်ကို စုံမှိတ် လိုက်ပြီး ပျို့တက်လာသည့် တံတွေးတချို့ကို မျိုချလိုက် သည် ။ ရုန်းကန်လှုပ်ရှားခဲ့ရ သည့် အတိတ်ဘဝ ပုံရိပ်တွေ ၊ ပိုက်ဆံက လွဲပြီး ဘာကိုမှ တန်ဖိုး မထားခဲ့သည့် ကျွန် တော့် မိုက်မဲမှုတွေ ။ ပိုက်ဆံ ကို တန်ခိုးရှင်တစ်ယောက်လို အသုံးချပြီး ကျွန်တော် ရယူ ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သည့် သာယာမှုတွေက ကျွန်တော့်ကို လက်စားချေကြလေပြီ ။ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကို စောင့်မျှော်နေမည့် သူမ မျက်ဝန်းတွေ ။

ဆရာဝန်၏ နှစ်သိမ့် ဆွေးနွေးသံတွေက ကျွန်တော့် နားထဲမှာ မကြားတစ်ချက် ၊ ကြားတစ်ချက် ။ ဆရာဝန် ပြောသလို ART ဆေးမှန်မှန် သောက်ပြီး လူ့သက်တမ်းစေ့ နေနိုင်တယ် ထားဦး ၊ သူမနှင့် ကျွန်တော့်ကြားက ဝေးလွင့်ခြင်းများကို အဆုံးသတ်ဖို့ ဆိုတာက ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်တော့ ။ သူမကို ကျွန်တော် လက်ထပ်နိုင်တော့မည် မဟုတ် ။ ဆရာဝန်က ရောဂါ အတွက် သိမ်ငယ်ရှက်ရွံ့ခြင်းများ မထားဖို့ အားပေးစကား ပြောမှ ရုတ်တရက် သိမ်ငယ်လာသလို ကျွန်တော် ခံစားရသည် ။

တစ်ချိန်က သူမ ပြောခဲ့ဖူးသော “ ငါက အထက်တန်းမှာ ” ဟူသော စကားသံများကို ကျွန်တော့် နားထဲတွင် ပြန်ကြားယောင်လာမိပြန် သည် ။ လက်မှတ် မပါဘဲ ရထားခိုးစီးရသူ တစ်ယောက်၏ ခံစားချက်မျိုး ကျွန်တော့် ရင်ဘတ်ထဲသို့ ဝင်လာသည် ။ ကျွန်တော့်နားထဲတွင် ထပ်ကာ ထပ်ကာ ကြားနေရသော “ ငါက အထက်တန်းမှာ ” ဟူသော အသံတွေက သားရဲတစ် ကောင်၏ မာန်ဖီသံလိုမျိုး ။ ငယ်ငယ်တုန်းက ခံစားခဲ့ဖူး သည့် သိမ်ငယ်ကြောက်ရွံ့မှုတွေက ကျွန်တော့်နှလုံးအိမ် ကို ဆုပ်ကိုင်ခြေမွနေကြသည် ။ ဆရာဝန်၏ စားပွဲမှ ဖြည်းညင်းစွာ ထရပ်လိုက်ပြီး ဆေးခန်းကို ကျွန်တော် ကျောခိုင်း ထွက်လာခဲ့လိုက်သည် ။

အပြင်မှာ လူတွေ ၊ ကားတွေ ရှုပ်ထွေးစွာ ဥဒဟို သွားလာနေကြသည် ။ လူတွေ ကြားထဲသို့ တိုးဝင်ပြီး ကျွန်တော့်ကိုယ် ကျွန်တော် ပုန်းကွယ်ဖို့ ကြိုးစားကြည့်မိသည် ။ ကျွန်တော့် စိတ်နှင့် ခန္ဓာက ဘယ်လိုမှ သဟဇာတ မဖြစ် ။ ကျွန်တော့်ခြေထောက် အစုံက ကျွန်တော့်ကို လူတွေနှင့် ဝေးရာသို့ လေးပင်ချည့်နဲ့စွာ ခေါ်ဆောင်သွားနေကြသည် ။ နေရောင်က ရွှေတိဂုံစေတီတော်မြတ်ကြီးဆီ ဦးခိုက်ရင်း မှေးမှိန်စပြုလာပြီဖြစ်သည် ။ မကြာခင် သူမ ကျွန်တော့်ကို ဖုန်းခေါ် တော့မည် ။ ဆရာဝန်၏ စားပွဲပေါ်တွင် ကျွန်တော် တမင် ချန်ထားခဲ့သော ဖုန်းမြည်သံကို ဆရာဝန် ဒါမှမဟုတ် ဆေးခန်းမှ တစ်စုံတစ်ယောက် ကြားလိမ့်မည် ။ သူမနှင့် ဖုန်းကိုင်သူတို့ ဘာတွေ ပြောကြမည်ကို ကျွန်တော် သိဖို့ ဘယ် တော့မှ ကြိုးစားမည်မဟုတ် ။ သူမ ငိုကြွေးနေမလား ၊ သူမ နာကြည်းနေမလား ။ ကျွန်တော် မတွေးချင်တော့ ။

ရက်စက်လွန်းသော ကံကြမ္မာကို ကျွန်တော် ရင်မဆိုင်ချင်တော့ ။ သူမနှင့် ဝေးရာတွင် ကျွန်တော် မရှင်သန်ချင်တော့ ။

သို့သော် ကျွန်တော်သည် သူမနှင့် ဝေးရာသို့ ... ။

⎕ သထုံငယ်ငယ်
📖ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း
      မတ် ၊ ၂၀၂၀