❝ ကိုယ်အတတ် ကိုယ်စူး ❞
▣ Lon Ely
ရန်ကုန်ဘူတာကြီးရှိ ရန်ကုန် - ရွှေညောင် သွားမည့် ရထားပေါ်သို့ လူကြီးတစ်ယောက် တက်လာသည် ။ ရထားတွဲပေါ်တွင် ခရီးသည်များ ပြည့်ကြပ်နေပြီး နေရာလွတ် လုံးဝ မရှိပေ ။ လူကြီးက “ အကုန်လုံးကို လူလည်ကျလိုက်ဦးမယ် ” ဟု တွေးကာ ပါလာသော သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်၏ ။ ချက်ချင်း ဆိုသလို ပြန်ပိတ်လိုက်ပြီး ထိုင်ခုံများအောက် ဝင်ကာ ဟိုရှာ ဒီရှာ လုပ်ပြန်သည် ။ ထိုအခါ ခရီးသည်များလည်း စိတ်ဝင်စားလာပြီး ဝိုင်းအုံမေးကြ၏ ။
“ ဘာရှာနေတာလဲဗျ ... ”
“ ဘာပျောက်လို့လဲဗျ .. ”
“ အနှောင့်အယှက် မပေးကြပါနဲ့ဗျာ ... ကျွန်တော် ဒီကောင်ကို မိမှာပါ ”
“ ဘာကောင်ကိုလဲ ”
“ မြွေလေ ... မြွေ ... သေတ္တာထဲကနေ ဒီကောင် လွတ်ထွက်သွားတယ် ”
ထိုအခါ ခရီးသည်များအားလုံး ရှဲခနဲ ဖြစ်သွားကြပြီး သူ့ထက်ငါ အရင်ဦးအောင် ရထားတွဲပေါ်မှ ဆင်းပြေးကြလေ၏ ။ လူတစ်ယောက်မှ မကျန်တော့သောအခါ လူကြီးသည် ခုံတန်းပေါ် လှဲချလိုက်၏ ။
“ အားပါး ... အခုမှပဲ ဇိမ်ရှိတော့တယ် ”
ချက်ချင်း အိပ်ပျော်သွားပြီး ည ၁ နာရီခန့်တွင် အိပ်ရာမှ နိုးလာသည် ။ ရထား ရပ်ထားသည်ကို တွေ့ရ၍ ပြတင်းပေါက်မှ ခေါင်းပြူကာ ဖြတ်လျှောက်လာသော မီးရထားဝန်ထမ်းအား လှမ်းမေး၏ ။
“ ဒါ ဘာဘူတာလဲဗျ ... သာစည်ဘူတာ ရောက်နေပြီလား ”
မီးရထားဝန်ထမ်း ပြန်ပြောလိုက်သော စကားကြောင့် ထိုလူကြီးခမျာ သူ့ကိုယ်သူ သ,တ်သေချင်စိတ် ဖြစ်သွားသည် ။
“ ဘယ်ကလာ သာစည် ရမှာလဲ ... ရန်ကုန်ဘူတာဗျ ... နမော်နမဲ့နိုင်တဲ့ ခရီးသည် တစ်ယောက်ရဲ့မြွေတစ်ကောင် လွတ်သွားလို့ ဒီတွဲကို ဖြုတ်ချထားခဲ့ရတာ ”
“ တိန် ”
■ Lon Ely
📖 ရယ်စရာ မဂ္ဂဇင်း
အောက်တိုဘာ ၊ ၂၀၁၅
No comments:
Post a Comment