❝ ဟင်းတစ်ခွက် တောင်ဘက်မှ ပိုချိုခြင်း ❞
( ဆင်ဖြူကျွန်းအောင်သိန်း )
တလင်းစုထဲမှ ကောက်ပြန့်များကို နွားနင်းနှယ်သံသည် အရိုးချည်းသာကျန်တော့သော ချုံတောကို လေပြင်းတိုက်သံလို သရက်ပင်အုပ်ကြီး အောက်မှ ဆူညံစွာ ထွက်ပျံနေလေ၏ ။
နေခြည်သည် တစ်နေ့တာလုံး သရက်ပင်အုပ်ကို မဖောက်ထွင်းနိုင်သော်လည်း ယခုမူ အဝေးမှ စောင်းစွေ၍ ကောက်ပြန့်များပေါ်သို့ သွန်းလောင်းနေပေပြီ ။ ရှည်လျားသော အရိပ်ကြီးများသည် ကောက်ပြန့်၏ အရှေ့ဘက်ကျသော အရပ်၌ ကိုးရိုးကားရား လှုပ်ရှားနေကြပေသည် ။ ကောက်ပြန့်ထက်သို့ ပျံတက်လာသော အမှုန်များသည် နေခြည် ရောက်ရာ အရပ်တွင် ပါးလွှာသော ဇာပဝါတွန့်သလို လွန့်မြူး၍ နေခြည် လွတ်သောနေရာ၌ ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏ ။
“ တယ် ဒီနွားအိုကြီးဟာ သေတော့မှာပဲ ။ ဒါလောက်ပဲ ငတ်ရသလားဟင် ”
တောင်ဘက်တလင်းမှ အုန်းမြ၏ အော်ငေါက်သံ နှင့်အတူ တင်ပါးကို နှင်တံဖြင့် ရိုက်သံသည်လည်း တချိုးချိုး တချွတ်ချွတ်အသံများနှင့် ရောလိမ်လျက် ထွက်ပေါ်လာသည် ။
“ ဟင်း ၊ ဟင်း ၊ ဟင်း ၊ ဟင်း ”
ကိုဆေးရိုးသည် နွားနှစ်ကောင်၏ တင်ပါးကို လက်ဝါးဖြင့်တွန်းရင်း တဟင်းဟင်း အသံပေးလျက် ရှိသည် ။ နွားနှစ်ကောင်မှာ ပျိုရွယ်သန်မာသော အရွယ်ကောင်းများဖြစ်၏ ။ သို့ရာတွင် ခေါင်းကြီးတွေ စိုက်လျက် ပျင်းတိပျင်းတွဲ လှမ်းနေကြပေသည် ။ ကောက်ရိတ်ပြီးစ အချိန်ကပင် နွားနှစ်ကောင်မှာ လုံလောက်သော အနားယူချိန်နှင့် အားမွေးချိန်ကို ရရှိ ထားကြသဖြင့် လှည်းတပ်လိုက်ပြီ ဆိုလျှင် ဆွဲ၍ မနိုင် နိုင်အောင်ဖြစ်ခဲ့ရ၏ ။
လူအိုနှင့် နွားပျို ၊ သည်လိုဆိုလျှင် ခက်ရချေရဲ့ဟု အောက်မေ့ခဲ့သည် ။ ယခုမူ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်တိုင်အောင် နယ်၍ အရုဏ်တက်ကထပြီး ‘ ကောက်ဖွပ် ’ ရသော ဒဏ်ကြောင့် နွားနှစ်ကောင်မှာ ခြေကုန်လက်ပန်း ကျနေပေပြီ ။
“ မန်ကျည်းသီး ကောက်ကွေး လောက်လေးနဲ့ ဆော်သလေလေ့ ။ ဟိုကောင်မလေး ဆံတောက်ကွေး နောက်ဖေးကို ခေါ်သဟေ့ ၊ ခေါ်သဟေ့ ”
အုန်းမြတို့ ကောက်ပြန့်၏ ဟိုဘက်မှ ကြည်စိန်၏ အော်သံဖြစ်၏ ။
ကိုဆေးရိုးမှာ ခေါင်းကို ဆတ်ခနဲ ထောင်ပြီး လှမ်း ကြည့်မိသည် ။
“ ဟ ဘာကောင်လေးတေလဲဟေ့ ”
ကိုဆေးရိုးမှာ ပြုံးစေ့စေ့ကြီး ဖြစ်သွားသည် ။ ကောက်ပြန့်ပေါ်တွင် သံသရာစက်ဝိုင်းလို မဆုံးနိုင် မပြတ်နိုင် တဝဲလည်လည် လှည့်ပတ်မောင်းနှင် နေရသဖြင့် အော်မိအော်ရာ ပျင်းပျင်းနှင့် ထအော်ခြင်း ဖြစ်ပေမည်ဟု တစ်ဆက်တည်း တွေးမိသောကြောင့်လည်း ကိုဆေးရိုး၏ နှုတ်ခမ်းမှ အပြုံးသဏ္ဌာန်မှာ တော်တော်နှင့် ပျောက်ကွယ်မသွားပေ ။
“ အုန်းမြရေ ”
“ ဗျိုး ”
ကိုဆေးရိုးက တောင်ဘက်တလင်းတွင် ငြိမ်ငြိမ်ကလေး နွားမောင်းနေသော အုန်းမြကို လှမ်းပြီး အသံပေးလိုက်လျှင် အုန်းမြက ခေါင်းထောင်၍ ကြည့်သည် ။
“ မင်းကကော ဘာမှ မဆိုဘူးလားကွ ”
“ ဟဲ ဟဲ ”
အုန်းမြသည် တစ်ချက် ရယ်ပြီးလျှင် နွားကိုသာ တဟဲ့ဟဲ့ဖြင့် ဆက်လက် မောင်းနှင်နေသဖြင့် ကိုဆေးရိုးမှာ ဆက်မပြောတော့ဘဲ ကောက်ပြန့်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည် ။ သဲသဲကွဲကွဲ မမြင်ရပေ ။
“ ကျီးဒန်ရေ ၊ မီးလေးများ လက်ပါဦးဟ ”
သရက်ပင် ပင်စည်ကို ကပ်ပြီး ထိုးထားသော တဲကုပ်ကလေးဆီသို့ လှမ်းကြည့်ကာ အော်လိုက်သည် ။ တဲကုပ်ကလေး အတွင်းတွင်ကား မကျီးဒန်သည် တကုပ်ကုပ်ဖြင့် ချက်ပြုတ်လုပ်ကိုင်လျက်ရှိသည် ။ မကျီးဒန်သည် သစ်သားငရုတ်ဆုံ တစ်ခုဖြင့် ထောင်းထုနေရာက ငရုတ်ကျည်ပွေ့ကို တန်းလန်းစိုက်ထားလိုက်ပြီး တဲတံစက်မြိတ်တွင် ချိတ်ထားသော ‘ ပုန်နဆီအိုး ’ ကို ထဖြုတ်သည် ။
ပုန်နဆီအိုး ဆိုသည်မှာ လက်ဝါးတံဆိပ် ရေနံဆီ မီးအိမ်ဖြစ်၏ ။ မည်သည့် အကြောင်းကြောင့် ပုန်နဆီအိုးဟု ခေါ်သည် မသိပေ ။ ပုန်နဆီအိုး၌ သရက်စေးများ ၊ သရက်ပွင့် အခြောက်များ ၊ စပါးမှုန့်များသည် ရေနံဆီနှင့် တလိန်းထိုးကာ ပေကျံနေပေ၏ ။ မကျီးဒန်သည် ပုန်နဆီအိုးကို မီးထွန်းညှိပြီးလျှင် ကောက်ပြန့်ပေါ်သို့ ညွှတ်ကျနေသော သရက်ကိုင်း တစ်ခုတွင် လာရောက်ချိတ်ပေးလိုက်၏ ။
“ အင်းဟင် ဟဲ့ ၊ မလုပ်နဲ့လေ ။ ဒီလို မလုပ်စမ်းနဲ့လေ ”
မကျီးဒန်အား လှမ်းကြည့်ခိုက်တွင် နွားနှစ်ကောင်သည် နှုတ်သီးစွပ်ထားလျက်က တုံ့ရပ်ပြီး ကောက်ပြန့်ကို နှာခေါင်းဖြင့် တရှူးရှူး ငုံ့ထိုးနေသည့်အတွက် တစ်ချက် ရိုက်လိုက်ရသည် ။
“ မတော်သေးဘူးလား ”
မကျီးဒန်က ကောက်ပြန့်ကို ခြေဖဝါးဖြင့် ပွတ်ကြည့်ရင်းမေး၏ ။ ကောက်ပြန့်အဖျားများသည် တစ်ဖက်သတ် ယိုင်လဲလျက် စပါးစေ့ ရှိသော နေရာများ၌ အရိုးချည်းသာ ကျန်တော့သည် ။ အားနည်းသော ပုန်နဆီမီးရောင်ဖြင့် မမြင်ရသော်လည်း စမ်းသပ်ကြည့်ရုံနှင့် သိသဖြင့် မေးလိုက်ခြင်းဖြစ်ပေသည် ။
“ နည်းနည်း လိုသေးသလားလို့ဟ ”
ကိုဆေးရိုးက နွားနှစ်ကောင်ကို ခပ်သွက်သွက် တို့မောင်းနေ၏ ။ နွားနှစ်ကောင်၏ ခြေထောက်ကြားတွင် လည်းကောင်း ၊ ကိုဆေးရိုး၏ ခြေထောက်တွင် လည်းကောင်း နူးညံ့သော ကောက်မျှင်ကလေးတွေက လုံးထွေးနေပေသည် ။ နင်းရင်းက ကောက်လှိုင်း အစည်းထဲက ကျွတ်ထွက်လာသော အမျှင်ကလေးများက ဖုံးနေခြင်းဖြစ်၏ ။
ကိုဆေးရိုးသည် ‘ ဖုံ ’ နေသော အထွေးကလေးများကို နှင်တံဖြင့်ခြစ်၍ ဘေးသို့ ပစ်ချလိုက် ၊ နွားနှစ်ကောင်ကို ခပ်လောလောကလေး မောင်းလိုက်ဖြင့် စောစောကထက် သွက်လက်နေ၏ ။ နွားနှစ်ကောင်မှာလည်း သခင်က ယင်းသို့ မောင်းလာပြီဆိုလျှင် နားရတော့မည် ဟူသည်ကို သိနေသည့် အလား အသော့ နှင်နေကြသည် ။ စပါးနယ်ရာ၌ တည်ရှိသော ကောက်ပြန့်ကြီး တစ်ခုလုံးကို တစ်ပြိုင်နက် နင်းနိုင်နှယ်နိုင်သည် မဟုတ် ။ တစ်ဝက်ကိုသာ နှယ်နိုင် နင်းနိုင်ပေသည် ။ ကောက်ပြန့်၏ ဗဟိုကျသောနေရာကို ‘ ဗွေ ’ ဟု ခေါ်သည် ။ ထိုဗွေကို စက်ဝိုင်း၏ အနားအဖြစ်ထားကာ ကောက်ပြန့်၏ အစွန်နှင့် ဆက်သွယ်၍ နွားကို မောင်းနှင်ရသည် ။ နွားကိုလည်း တစ်နေရာတည်း အသေထား၍ မောင်းနှင်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ နွားခွာများ နေရာချင်း စပ်ပြီး နင်းအောင် အရင်းက နွားကို နည်းနည်းချင်း ကြိုးတင်းပေးရသည် ။
ယခုကဲ့သို့ စပါးစေ့များ ကုန်စင်လုနီးနီး ကျွတ်၍ ဖုံနေသောအခါတွင် ကောက်ပြန့်ကြီးသည် နေကြာ ပန်းပွင့်၏ ဝတ်ဆံများ တည်နေပုံကဲ့သို့ ဗဟိုတွင် အနားများ စပ်နေပေတော့သည် ။ ထို့ကြောင့် ပထမဦးစွာ နှယ်ခြင်းကို ‘ ဗွေ ’ ဖွပ်သည်ဟု ခေါ်လေ၏ ။
“ ဖြူနေပါပြီ တော်ရဲ့ ။ ထမင်းစားပြီးမှပဲ ကောက် ပေါက်တော့တာပေါ့ ”
မကျီးဒန်က ကောက်ပြန့်၏ အစပ်မှ အလှိုင်း ထိပ်များကို လက်ဖြင့် စမ်းသပ်ကြည့်ပြီး ပြောသည် ။ ဖြူသည် မဖြူသေးဘူးဆိုသော အသုံးအနှုန်းမှာ ဆန်ဖွပ်ရာတွင် လည်းကောင်း ၊ စပါးနှယ်ရာတွင် လည်းကောင်း သုံးစွဲကြပေ၏ ။ ဆန်ဖွပ်လျှင် ဆန် ပေါ်၌ ဖုံးနေသော ဖွဲများ ကုန်စင်ခြင်းကို ရည်ရွယ်၍ ၊ ကောက်လှိုင်းများကို နှယ်ရာတွင်မူ စပါးစေ့များ ကောက်လှိုင်းတွင် ကုန်စင်ခြင်းတို့ကို ရည်ရွယ်သည် ။ ထို့ကြောင့် ဖြူသည်ဆိုခြင်းမှာ ‘ စင် ’ ခြင်းကို ဆိုပေ၏ ။
မကျီးဒန်မှာ ကိုဆေးရိုးကိုလည်း ကြာကြာရပ်ကာ စကားပြောမနေနိုင်ပေ ။ နောက်သို့လည်း မကြာခဏ လှည့်ကြည်နေရာက
“ ကဲ ဟင်းချိုအိုး ဆူရင် ဟင်းရွက် ခတ်ထားလိုက် မယ် ။ နွားတွဲချပေတော့ ”
ပြောပြောဆိုဆို တဲထဲသို့ ပြေးဝင်လာခဲ့သည် ။ ဟင်းချိုအိုးဝေကျလျှင် ချွေချွေတာတာ ခတ်ထားသော ဆီကလေးတွေ ဝေကျသော ရေနှင့်အတူ မီးဖိုထဲသို့ ရောက်ကုန်မှာ စိုးသဖြင့် ပြေးဝင်လာသော်လည်း ဟင်းချိုအိုးမှာ လှုပ်သော်မျှ မလှုပ်သေးပေ ။ မကျီးဒန်က နွားတွဲ အချတွင် အဆင်သင့် ဖြစ်အောင် မီးကို ဆွပေး၏ ။ ပန်းကန်ကို အပြေးအလွှားဆေးပြီး တဲထရံတွင် မှီထားသော စားပွဲခုံကိုခင်း၍ တင်ထား၏ ။ ထမင်းစား စားပွဲခုံကား ချေးအထပ်ထပ်ဖြင့် မည်းနေသည် ။ အအေးဓာတ် ရစ်ပတ်ထားသောကြောင့် အစိုလည်း ပြန်နေပေ၏ ။ စားပွဲခုံခင်းပြီး၍ ဟင်းချိုအိုးကို လှည့်ကြည့်သောအခါ ဟင်းချိုအိုးမှာ မီးခိုးကြားတွင် ပျောက်နေချေသည် ။
“ မှိုင်းစော်တော့ နံကုန်တော့မှာပါပဲတော် ”
မကျီးဒန်သည် စိတ်ထဲမှ ပူပန်စွာ ရေရွတ်လိုက်ပြီး စုထပ်နေသော ထင်းစများကို တစ်စပေါ်တစ်စ မေးတင်ပေးကာ မီးပြောင်း ( မီးပလွေ ) ဖြင့် မှုတ်ပေး၏ ။ မီးကား တောက်မလာပေ ။ တဲကုပ်အတွင်းဝယ် လိုဏ်သံပါသော မီးပြောင်းမှုတ်သံက ညံနေ၏ ။ မီးက ရုတ်တရက် မတောက်နိုင်သဖြင့် သွားကျိုး ၊ ပါးကျိုး မကျီးဒန်၏ ပါးစပ်ထဲမှ လေ အစား တံတွေးများသာ ထွက်လာတော့သည် ။ ထိုစဉ်တွင် ကောက်ပြန့်ပေါ်မှ အသံများ ပျောက်သွားပြီး မာကျောသော တလင်း မြေပြင်ကို နွားခွာဖြင့် ဖိနင်းသွားသံများ ထွက်ပေါ်လာ၏ ။ ခွာသံများသည် နွားစာခေါင်း ( နွားစာခွက် ) နား၌ ရပ်တန့်ပျောက်ကွယ်သွားသည် ။ နွားတွဲချ၍ နွားများကို အစာကျွေးခြင်း ဖြစ်ပေသည် ။ မကျီးဒန် မှာကား မျက်စိထဲသို့ မီးခိုးဝင်သဖြင့် ခဏနားပြီး မီးပလွေသံ တညံညံဖြင့် ဆက်မှုတ်နေ၏ ။ ကိုဆေးရိုးသည် ဆေးလိပ်တိုကလေး ကိုင်၍ မီးဖိုဘေး လာထိုင်၏ ။ မကျီးဒန်ကား ဇွဲကောင်းကောင်းဖြင့် မီးမှုတ်ဆဲ ။
“ အင်း ညည်း ဟင်းအိုးကတော့ ဆားခတ်ဖို့တောင် မလိုတော့ပါဘူးအေ ”
မီးစတစ်စဖြင့် ဆေးလိပ်ကို ညှိဖွာရင်း ကိုဆေးရိုးက ရယ်သွမ်းသွေးလိုက်၏ ။ မကျီးဒန်သည် မီးပြောင်းကို ဆောင့်ချပြီး ကိုဆေးရိုးအား မျက်စောင်း ထိုး၍ ကြည့်သည် ။
“ မသိဘူး တော်ရေ့ ၊ သစ်ကိုင်းအခြောက်တွေ အောက်မေ့လို့ ဆွဲလာတာ ။ သေနာယုတ် ထင်း ၊ မီးဖိုထဲ ရောက်မှ စိုနေတာ ”
မကျီးဒန်က အငေါ်တူးသံဖြင့် ပြောအပြီး၌ လုံခြုံ သေသပ်နေသော ထဘီစကို ဒူးကြားသို့ ဆွဲသွင်း လိုက်၏ ။
“ အားရင် သရက်တုံးတေ ရှိသားပဲ ။ လက်သည်း ခွံလောက်တောင် ပေါက်ပေးဖော် မရဘူး ”
“ ကဲ ကဲ ”
ကိုဆေးရိုးက အသံမြှင့်၍ အော်ရင်း ထလိုက်သည် ။
“ ငါ့ဘက် လှည့်လာရင်တော့ ပြေးမှပဲဟေ့ ပြေးမှပဲ ”
တဲပေါက်မှ အထွက်တွင် ထပ်မံ ရေရွတ်ရင်း ကောက်လှိုင်းဆိုင်ဆီသို့ ဆေးလိပ်မီး တဖွားဖွားဖြင့် လျှောက်လာခဲ့သည် ။ ကောက်လှိုင်းဆိုင်ပေါ် တင်ထားသော ထွန်ခြစ်ကို ဆွဲယူပြီး ကောက်ပြန့်ဘေးသို့ လျှောက်လာခဲ့၏ ။ ကောက်ပြန့်ဘေးတွင် ရပ်၍ အလှိုင်းတစ်လှိုင်းကို ထွန်ခြစ်ဖြင့် ဆွဲကာ မပေါက်သေး ဘဲ တဲဆီသို့ လှည့်ကြည့်သည် ။ မကျီးဒန်ကား လိုဏ် သံတညံညံဖြင့် မီးကိုသာ ကုန်း၍ မှုတ်နေဆဲရှိသေး၏ ။
ကိုဆေးရိုးမှာ မကျီးဒန်ကို ထင်ထင်ရှားရှား မမြင်ရသော်လည်း ဆေးလိပ်မီး ဝင်ညှိစဉ်က တစ်ခေါင်းလုံး ပြာမှုန်ဖြင့် ဖွေးနေသော မကျီးဒန်၏ အသွင်ကို မြင်ယောင်ကာ ရယ်ချင်လာသည် ။ ဘယ်လိုပင် ထိန်းချုပ်ထားပေမယ့် အူအလိပ်လိပ်ထလာသည် ထင်ရ၏ ၊ ထို့ကြောင့် ကိုဆေးရိုးမှာ မိမိ၏ တလင်းအစပ်ရှိ ချုံတန်းများကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရသည် ။
ချုံတန်းသည် နောက်ခံထန်းတောနှင့် တစ်သားတည်း ပိန်းမှောင်နေ၏ ။ ထန်းတော၏ ကြားမှာ ကြယ် တစ်လုံးတလေ လင်းနေသည် ။ သို့သော် ပြာမှောင်သော နှင်းလွှာပါးက ကာခြားထားသောကြောင့် မွှားမွှားသာမြင်ရသည် ။ ငွေလ မသာ မလင်းသောကြောင့်လည်း သရက်ပင်အုပ် အောက်ရှိ တလင်းများမှာ မှောင်နေ၏ ။ ဝါရော်သော ရေနံဆီမီးအိမ်များ၏ အရောင်သည်သာ အားနည်းသော အလင်းရောင်ကို ပေးနေပေ၏ ။
ကိုဆေးရိုးသည် ထွန်ခြစ်ဖြင့် ချိတ်ဆွဲထားသော ကောက်လှိုင်းကို မိမိဘက်သို့ ချိတ်ယူလိုက်သည် ။ ကောက်ပြန့် ပြန့်စဉ်ကပင် ‘ စည်းကြိုး ’ ကို တံစဉ်ဖြင့် ဖြတ်ထားသဖြင့် ရိုးတံများသည် ပြန့်ပြီး လိမ့်လာ၏ ။ ကိုဆေးရိုးက ခြေဖျားကို ကုပ်၍ ထိုးခံလိုက်ကာ ချက်ချင်း ခြေဖျားကို ကော့၍ ကောက်ရိုးတံများ ပြန်မကျအောင် ထိန်းပေးပြီး ထွန်ခြစ်ဖြင့် ဖေးလျက် ခြေကို နောက်သို့ဆွဲယူလိုက်၏ ။ ရုတ်ခြည်းပင် ထွန်ခြစ်ကို တစ်တောင်ခန့် မြှောက်ခွာ၍ တစ်ပြိုင်နက်ပင် ကောက်လှိုင်းကောက်ရိုး ရိုးတံစုကို ခြေဖမိုးဖြင့် ခတ်လိုက်သည် ။ ကောက်ရိုးပင်များမှာ ထွန်ခြစ်ဖြင့် ခိုက်မိပြီး ခြေထောက်ပေါ် ပြန်ကျလာ၍ ခြေဖမိုးက ဆီး၍ ခတ်လိုက်ပြန်သည် ။ ခြေဖမိုးဖြင့် ခတ်လိုက်သော ကောက်ရိုးပင်များ ထွန်ခြစ်နှင့် ခြေဖမိုးကို အပြန်အလှန် ပြေးလွှားထိခိုက်ချိန်မှာ မျက်စိသုံးမှိတ်မျှ ကြာညောင်း၏ ။ ထိုအချိန်အတွင်း ခြေဖမိုးဖြင့် လေးချက်ခန့် ကန်ပြီး ခတ်ပြီးသွားကာ ကောက်ရိုးပင်များကြားတွင် ဝပ်နေသော စပါးစေ့များ ပြောင်စင်သွားလေ၏။
ကိုဆေးရိုးက ‘ ပေါက် ’ ပြီးသော ကောက်ရိုးများကို မိမိ၏ကျောဘက်သို့ ခြေဖြင့်ဖေး၊ ထွန်ခြစ်ဖြင့် ထိန်းလျက် ကိုယ်ကို လိမ်၍ ပစ်ချလိုက်သည် ။ စည်းကြိုးကို ဖြတ်ထားသော်လည်း ကောက်ရိုးပင်များမှာ မူလအလှိုင်း အနေအထားသာ ရှိနေသေးသဖြင့် ဆွဲရ ချိတ်ရ လွယ်ကူသည် ။ ကိုဆေးရိုးသည် တစ်လှိုင်းပြီး တစ်လှိုင်း ပေါက်၍ နောက်ဘက်သို့ ပစ်ထားလိုက်၏ ။
“ ကိုဆေးရိုးရေ ထမင်းပြင်ပြီးပြီ ”
မကျီးဒန်က ထမင်းပွဲဘေးမှ လှမ်းခေါ်သည်။ ကိုဆေးရိုး၏ နားထဲတွင်မူ မိမိ၏ ကောက်ပေါက်သံဖြင့် မိမိ ဆူညံနေသည် ။ မကျီးဒန်၏ အသံကို မကြားပေ ။ ကောက်လှိုင်း ကောက်ရိုးဟူသည် အနည်းငယ် ဖွလျှင် ဖွသလောက် အမှုန်ထသော အမျိုးဖြစ်သည် ။ ယခုလို မှုန့်ညက်သွားမတတ် နင်းနှယ်ပြီးနောက် တစ်ပင်စီ တစ်မျှင်စီ ဖြစ်အောင် လှုပ်ကာ ကန်ကျောက်သော အခါ တလင်းတစ်ခုလုံး စပါးမှုန်ဖြင့် ဖုံးနေတော့၏ ။
နဂိုက အားနည်းဝါရော်သော မီးရောင်သည် စပါးမှုန်ထုကြီး ကြွတက်လာသောအခါ မီးတောက်ကလေးသာ ကျန်တော့သည် ။ မီးရောင်သည် ပျောက်သွား၏ ။
ကိုဆေးရိုးသည် လုံးလိပ်တက်လာသော စပါးမှုန်များကိုပင် အသက်အောင့်ထားလိုက် ၊ မျှဉ်းမျှဉ်းကလေး ရှူလိုက်ဖြင့် ကာကွယ်ရင်း တစ်လှိုင်းပြီး တစ်လှိုင်း ဆွဲချိတ်ပေါက်နေရာက မွှန်လွန်းမက မွန်လာသောအခါ တဲဆီသို့ ခတ်သုတ်သုတ် ပြေးထွက်လာ၏ ။ စပါးမှုန် ပါးသောနေရာ အရောက်တွင် ကမန်းကတန်း အသက်ရှူပစ်လိုက်ရသည် ။
“ ထူလိုက်တဲ့ အမှုန်ဟေ့။ ရေဖျန်းပြီး ပေါက်မှ ထင်တယ် ”
“ ခေါ်နေတာ မကြားဘူးလား။ ကဲ ရေကလေး ဘာကလေးရှူ ၊ မျက်နှာသစ် ၊ လက်ဆေးပေတော့ ။ ထမင်းစားရအောင် ”
မကျီးဒန်က အပြစ်တင်တစ်ဝက် အချော့တစ် ဝက်ဖြင့် ပြောလိုက်ပြီးနောက် ရေအိုးကို မြင်သာအောင် မီးခွက်မြှောက်ပြသည် ။
“ ဒီလိုသာ ဆိုရင်တော့ မနက်မှပဲ ပေါက်နိုင်မယ် ထင်တယ်ဟေ့ ”
ကိုဆေးရိုးက ရေကို နှာခေါင်းထဲရှူသွင်းပြီး ခပ်ပြင်းပြင်း မှုတ်ထုတ်၏ ။ မျက်နှာသစ် ၊ လက်ဆေးပြီး တဲထဲမှ ပုဆိုးစုတ်တစ်ထည်ကို ဆွဲ၍ မျက်နှာသုတ်သည် ။
“ ညနေတုန်းက နွားတွဲ မတင်ခင် ရေကလေးမှ မဖျန်းလိုက်ဘဲကိုတော့် ။ အခုလည်း တော် ထမင်းစားပြီးတာနဲ့ နှင်းရိုက်တာနဲ့ အတော်နေမှာပဲ ။ အမှုန် သိပ် ထမှာမဟုတ်ပါဘူး ”
မကျီးဒန်က သစ်သားငရုတ်ဆုံကို ထန်းရွက်ကြားသို့ ထိုးကပ်ရင်း လှည့်ပြောသည် ။
“ အေး ဟုတ်သဟ။ အမယ်အမယ် တယ်စပ်ပါကလားဟေ့ ”
ကိုဆေးရိုးသည် မကျေသော ငရုတ်သီး တစ်တောင့်ကိုဝါးမိသဖြင့် အလန့်တကြား အော်လိုက်ပြီး ထမင်းချည်း သက်သက် ကပျာကယာ ကောက်ကွေး၍ ဝါးပစ်လိုက်သည် ။ ထမင်းစေ့မှ အချိုရည်များ လျှာကို ထိသွားမှ အစပ်ပြေသွား၏ ။
မောမောဖြင့် ထလာသော ကိုဆေးရိုး အတွက် စပ်သောဟင်းသည် ထမင်းမြိန်ဆေးပင် ဖြစ်သည် ။ ထိုရွှေအပ်သီး နှောသော ချဉ်ပေါင်ဖူးအထောင်းသည် ကိုဆေးရိုး ကြိုက်သောဟင်းဖြစ်၍ နွားလျှာကြီးရွက် ဟင်းချိုသည်လည်း ချဉ်ပေါင်ဖူးအထောင်းနှင့်အလိုက်ဆုံးသော ဟင်းစပ်ပင် ။ သို့သော် ကိုဆေးရိုး၏ ပါးစပ်မှာ ငရုတ်သီးစပ်တာက လွဲ၍ သည်ဟင်းစပ်ကို ပြောပလောက်အောင် ခံတွင်းမတွေ့တော့ပြီ ။
အသက်သုံးဆယ်ရွယ်တုန်းက လုပ်သော လယ်သည် လေးဆယ်စိုက်ဖြစ်၍ ချဉ်ပေါင်ဖူးအထောင်းနှင့် နွားလျှာကြီးဟင်းချိုကို ထိုးသိပ်သလို ဝင်ခဲ့၏ ။ ယခု အသက် ငါးဆယ်ကျော်တွင်လည်း လုပ်ရသောလယ်မှာ လေးဆယ်စိုက်ပင် ဖြစ်၏ ။ ချဉ်ပေါင်ဖူးထောင်းနှင့် နွားလျှာကြီးရွက်ဟင်းချိုကို ခံတွင်း မတွေ့တော့ပြီ ။ လုပ်ရသောအလုပ်မှာ လူ့ခွန်အား ယုတ်လျော့သလို လျော့နည်းမသွားသော်လည်း သွားများ ကျိုး၍ အာရုံကြောများက ချည့်နဲ့ခဲ့ပြီ မဟုတ်လား ။ ယခင်ကလို ခံတွင်းမတွေ့တော့သော်လည်း ကိုဆေးရိုးသည် တစ်လုတ်ပြီး တစ်လုတ် ခွံ့နေ၏ ။ တစ်ပန်းကန်ပြီး တစ်ပန်းကန် ကုန်သွားကာ မကျီးဒန်မှာလည်း ရေစိုသဖြင့် ပွပိတ်နေသော ဆန်ဆေးတောင်းထဲသို့ ထမင်းကို တစ်တောင်းပြီး တစ်တောင်း ထည့်နေရသည် ။
ထမင်း တထည့်တည်း ထည့်နေရသော်လည်း ကိုဆေးရိုး၏ မျက်နှာပြင်၌ ထမင်းစားလိုက်ရသည့် အတွက် ဗိုက်ပြည့်ရုံမှအပ ထို့ထက်ပိုမိုသော နှစ်သိမ့်ကျေနပ်မှု ပေါ်ပေါက်မလာပေ ။
တဲအတွင်း၌ တိတ်ဆိတ်နေပေသည် ။ တဲခေါင်းရင်းဘက်မှ နွားနှစ်ကောင်၏ တရှူးရှူးဖြင့် အစာထိုးမွှေ စားသောက်နေသံကိုကြားရသည် ။ တဲအတွင်း၌ တစ်ချက်တလေ ပန်းကန်နှင့် ဇွန်းမြီး ထိခိုက်မိသံ ပေါ်လာတတ်၏ ။ အုန်းမြတို့ တလင်းဆီမှာ တဖြောင်းဖြောင်းဖြင့် ကောက်ပေါက်နေကြလေပြီ ။
ကိုဆေးရိုးသည် ချဉ်ပေါင်ဖူးအထောင်း သက်သက်ချည်း လက်ညှိုးဖြင့် ကော်လိုက်၏ ။ လက်ကို ပါးစပ်ထဲသို့ မခွံ့သေးဘဲ ခါးဆန့်ကာ နားစွင့်ထောင် လိုက်သည် ။ ခပ်လှမ်းလှမ်း တာလမ်းဆီမှ ကားသံလိုလို ဘာလိုလို ကြားရ၏ ။
“ ဘာသံလဲ ဟင် ”
မကျီးဒန်က မျက်လုံးပြူး၍ မေးသည် ။
“ သံချပ်ကားများလား ”
“ ဘယ်မှာများ တိုက်ပွဲဖြစ်နေပြန်ပါလိမ့် ။ ဘုရားသိကြားမလို့ မသေမကြေကြပါစေနဲ့တော် ”
ကိုဆေးရိုးက သံချပ်ကားဟု ဆိုလိုက်သဖြင့် သံချပ်ကာကားဟူသည် အပြင်းအထန်တိုက်ပွဲဖြစ်မှ လာလေ့ရှိသည်ဟု နားလည်ထားသော မကျီးဒန်က ရင်ကို ဖိလျက် အရမ်းကာရော ဆုတောင်းခြင်းဖြစ်ပေသည် ။
“ ဟယ် နင့်မှာ ရမ်းပြီး ဆုတောင်းနေ ။ သံပုံးတွေ တင်ပြီး ဒုန်းမောင်းသွားတဲ့ရထား ( မြင်းလှည်း ) လားမှ မသိဘဲ ”
ကိုဆေးရိုးက ပြောပြောဆိုဆို တဲပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာကာ တာလမ်းဆီသို့ ခပ်သွက်သွက် လျှောက်လာခဲ့၏ ။ တဲထဲက ထွက်စတွင် အလင်းမှ အမှောင်သို့ ကူးစမို့ ဘာမျှ မမြင်ရပေ ။ တဖြည်းဖြည်း တာလမ်းပေါ်မှာ တရိပ်ရိပ်သွားနေသော မည်းမည်းကြီးကို မြင်ရသည် ။ မိမိနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင်လည်း မိမိ နည်းတူ ထွက်ကြည့်နေကြသူများကို တွေ့ရ၏ ။
“ အုန်းမြ ၊ အဲဒါ ဘာကြီးလဲဟ ”
ကိုဆေးရိုးက လူရိပ်သဏ္ဌာန်ကို အုန်းမြ ပဲဟု မှန်းဆပြီးမေးသည် ။
“ လယ်ထွန်စက်နဲ့ တူတာပဲ ”
အုန်းမြကလည်း ခပ်ဝါးဝါးပဲ ဖြေနိုင်၏ ။ သို့ကြောင့် ကိုဆေးရိုးက တရွေ့ရွေ့လိမ့်သွားသော မည်းမည်းအရာကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ မိမိတို့ ဘက်သို့ လူတစ်ယောက် ပြေးလာသည်ကို မြင်ရ၏ ။
“ ဟဲ့ ဘယ်သူလဲ ”
“ ကျုပ်ပါဗျ ”
ညနေက “ မန်ကျည်းသီးကောက်ကွေးကို လောက် လေးဖြင့်ဆော် ” ဟု အော်ဆိုသော ကြည်စိန် ဖြစ်ပေသည် ။
“ အခု မောင်းသွားတာ ဘာကြီးလဲကွ ဟေ ဟေ ”
အုန်းမြက ဝင်မေး၏ ။
“ လယ်ထွန်စက်ကြီးကွ ”
ကြည်စိန်က မောသံကလေး မပျောက်တပျောက်ဖြင့် ဖြေလေသည် ။
“ လယ်ထွန်စက်က ဘာလုပ်ဖို့များပါလိမ့် ”
“ ဟ လယ်ထွန်စက်ဆိုတာ လယ်ထွန်ဖို့ပဲပေါ့ဟ ။ ဘာလုပ်ရမလဲလို့ ”
ကိုဆေးရိုးကတော့ အုန်းမြနှင့် ကြည်စိန်တို့ ကြားသို့ ဘာမျှ ဝင်မပြောဘဲ လယ်ထွန်စက် မည်းမည်းကြီးကိုသာ မမြင်မကန်းဖြင့် လှမ်းကြည့်မျှော်ငေးနေ၏ ။ လယ်ထွန်စက် ဟု ကြည်စိန်က ပြောသော အရာကြီးသည် ဖားပြုတ်ပင် “ ပေါင်း ” ကို ကျော်လွန်သွားကာ အသံမျှသာ သဲ့သဲ့ကြားရတော့သည် ။ သို့တိုင်အောင် ကိုဆေးရိုးကတော့ ငေးမျှော်မြဲ ငေးမျှော်နေ၏ ။ သူ့ ရှေ့ရှိ မှောင်လဟာ အတွင်းဝယ် ငြိမ်သက်နေသည် ။ ထိုစဉ်တွင် အုန်းမြ ဖျတ်ခနဲမြည်အောင် သူ့ ပေါင်ကို သူပုတ်လိုက်၏ ။
“ ဟာ သိပြီဟေ့ ၊ သိပြီ ”
“ ဘာသိတာလဲ ။ လယ်ထွန်စက်ဆိုတာ မြေကြီးတွေကို ဖွဖို့လို့မဟုတ်လား ”
ကြည်စိန်က အုန်းမြကို သရော်သည် ။
“ မင်းဖေကလွှားတဲ့ ။ ငါက အကောင်းပြောမလို့ ဟာကို ”
အုန်းမြက ဆဲရေးလိုက်သည်တွင် ကြည်စိန်၏ ဟားတိုက်ရယ်မောသံက မှောင်လဟာတွင် ပျံလွှားသွား၏ ။
“ ကဲကွာ ကဲကွာ ၊ သိလို့ ပြောမှာဖြင့်လည်း ကောင်းကောင်း ပြောစမ်းကွာ ”
ကိုဆေးရိုးက သိချင်ဇောဖြင့် ဝင်ရောက်ဖျန်ဖြေပြီး အုန်းမြထံမှ လာမည့်စကားကို နားစွင့်နေ၏ ။
“ ဒီလိုဗျ ၊ ဗိုလ်တဲမှာ စိုက်ပျိုးရေးဆိုင်းဘုတ် တစ်ခု တင်ထားတာ တွေ့တယ်ဗျ ။ အရင်က ကျုပ်တို့ဆီမှာ ဘာစိုက်ပျိုးရေးဌာနမှ မရှိဘူးမဟုတ်လား ”
“ အေးလေ ၊ ဒါတော့လည်း သိတာပေါ့ကွ ။ မင်းကို ငါအပြောခိုင်းနေတာက လယ်ထွန်စက် အကြောင်းကွ ”
ကိုဆေးရိုးက ကြားဖြတ်၍ မာန်သည် ။
“ ဟုတ်ပါတယ်ဗျာ ၊ နားထောင်ပါဦး ။ ဒါနဲ့ ကျုပ်က ဗိုလ်တဲက ရဲဘော်တွေကို မေးကြည့်တော့ လယ်ထွန်စက် တစ်လုံးရယ် ၊ မြေဩဇာတေရယ် ၊ မျိုးစေ့တွေ ရောက်လာလိမ့်မယ်တဲ့ ”
“ မြေသြဇာ ဆိုပါကလားဟ ကြည်စိန်ရ "
ကိုဆေးရိုးက တအံ့တသြ အော်မိသည် ။ သို့သော် ဝမ်းသာခြင်းကား မဟုတ် ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရှေးသရောအခါကမူ မြေသြဇာ လိုချင်လျှင် ရန်ကုန် အထိ ဆင်းရကာ ဈေးခေါင်ခိုက်နေသောကြောင့်ဖြစ်သည် ။
“ ဟုတ်တယ်ဗျ ။ နွေသီးစိုက်ချင်တဲ့ လူတွေကို မြေသြဇာနဲ့ မျိုး အလကားပေးမယ်တဲ့ဗျ ”
“ ဟာ တယ်ဟုတ်ပါကလား ”
ကြည်စိန်က ခုန်၍ အော်၏ ။
“ အဲဒီ နွေသီးစိုက်ချင်တဲ့ လယ်တွေကို တစ်ဧက တစ်ဆယ်နှုန်းနဲ့ အဲဒီစိုက်ပျိုးရေးက အငှားထွန်ပေးမတဲ့ဗျ ”
ကိုဆေးရိုး တိတ်သွားသည် ။ ထမင်းနှင့် ဟင်းများ ပေကျံနေသော လက်များမှာ လေတိုက်သဖြင့် တင်းရင်းလာသည့်အတွက် လက်ကို တပြွတ်ပြွတ်စုပ်ရင်း အတွေးဝင်နေ၏ ။ သို့စဉ် ကြည်စိန်က ပြောသည် ။
“ ငရုတ် စိုက်ရရင် ကောင်းမယ်ထင်တယ်ကွ ”
အုန်းမြကလည်း
“ တို့စပါးနှယ်တာက တလင်းထဲကို ကောက်လှိုင်း ရောက်နေမှတော့ ဘယ်အချိန်မှပဲနှယ်နှယ် ဖြစ်နေပြီကွ ။ အဲဒါအသာထားပြီး ငါ့ကျင်းလယ် ၂ဝ စိုက်ကို ပဲကြဲလိုက်ရရင် ဟန်မှာပဲဟေ့ ”
“ နေစမ်းပါဦးကွာ ”
ကိုဆေးရိုးက လေးပင်စွာဖြင့် ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည် ။
“ ထွန်တာစိုက်တာကတော့ ဟုတ်ပါပြီ ။ အပင်တွေ မအောင်မချင်း အခု ရှိနေတဲ့အစိုက မြဲပါ့မလားကွ ”
“ ဟာ ဟုတ်သဗျို့ ”
ကြည်စိန်မှာ အရေးကြီးသော အချက်ကို ယခုမှ သတိရသဖြင့် အထိတ်တလန့် အော်၏ ။ သို့သော်
“ နွေသီး တကယ် လုပ်ကြရင် မြောင်းဘက်က ရေလွှတ်ပေးမတဲ့ဗျ ” ဟု အုန်းမြင့်က ထပ်ဆင့် ဖောက်သည် ချလိုက်သော ခဏ၌ ကိုဆေးရိုး၏ အသံသည် တလင်းသိုက်များသို့ပင် ကျယ်လောင်စွာ ပျံဟိန်းသွားလေ၏ ။
“ ဟာဟုတ်ပြီဟေ့ ။ အခု ပဲကြီး တစ်ဧက ပက်ထားသကွ ။ ထပ်ပြီးတော့လည်း စိုက်လိုက်ဦးမဟ ။ ဟုတ်ပြီ ဟုတ်ပြီ ”
ကိုဆေးရိုးသည် သတင်းကောင်းကို မကျီးဒန် အား ပြောကြားရန် တဲကုပ်ဆီသို့ အပြေးလာခဲ့သည် ။ မကျီးဒန်သည် တဲပေါက်ဝ၌ ရပ်၍ ဆေးလိပ်ဖွာနေ၏ ။
“ မကျီးဒန်ရေ ကြားပြီးပြီလားဟေ့ ”
“ ကျုပ် လာပြီး နားထောင်လို့ ကြားပြီးပါပြီတော် ။ ကဲကဲ ပြောစရာရှိတာ ပြီးမှ ပြော ။ ထမင်းစားလိုက်ဦး ”
“ အေးအေး ဝမ်းသာလိုက်တာဟာ ”
ကိုဆေးရိုးသည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် လက်ကို ထပ်၍ ဆေးပြီး ထမင်းကို ကုန်းလွေးလိုက်သည် ။ စောစောက စားခဲ့ရသော ချဉ်ပေါင်ဖူးအထောင်းနှင့် နွားလျှာကြီးရွက် ဟင်းချိုပင်ဖြစ်ကာ အေးစက်၍နေပေပြီ ။ သို့ရာတွင် အေးစက်နေသော ယခု ထမင်းက ပူနွေးနေသော စောစောက ထမင်းဟင်းထက် ကိုဆေးရိုး၏ ခံတွင်း၌ အရသာရှိလှပေသတည်း ။
▢ ဆင်ဖြူကျွန်းအောင်သိန်း
📖 ကိုဆေးရိုး ပေါင်းချုပ်
No comments:
Post a Comment