အမေ မျှော်နေတဲ့ ဆပ်ပြာ တစ်ထုပ်

❝ အမေ မျှော်နေတဲ့ ဆပ်ပြာ တစ်ထုပ် ❞
( ရွှေနောင်ရိုး - မန္တလေး )

ဆေးရုံမှာ ဆုံးပါးခဲ့တဲ့ လူနာကို အိမ်ပြန် သယ်လာခဲ့ပြီး ဖြစ်တယ် ။ နာရေးအိမ်ရှေ့မှာ လူငယ်တွေက စုရုံး စုရုံးနဲ့ လုပ်ကိုင်နေကြပြီး အချို့က လူတစ်ယောက်ကို မျှော်နေကြတယ် ။ အဲ့ဒီလူက နာရေး ရှိတယ် ဆိုရင် ရောက်ရောက် လာတတ်တယ် ။

သူ ရောက်လာပြီ ဆိုရင် နာရေးရှင်တို့အတွက် အပူတစ်ဝက် ငြိမ်းပြီပေါ့ ။ သူက နာရေးပြင်တာ ဆင်တာကအစ သေစာရင်း လုပ်တာ ၊ သင်္ချိုင်းလက်မှတ် ယူတာ နာရေးကိစ္စ မြေကျသည်အထိ တာဝန်ယူ ဦးဆောင် တတ်သူလည်း ဖြစ်တယ် ။ စိတ်မြန်လက်မြန် ရှိသလို အပိုစကားလည်း သိပ်မပြောဘူး ။ ပြောရင်လည်း တုတ်ထိုးအိုးပေါက် ပြောတတ်လို့ အပေါက်ဆိုးတယ် ဆိုပြီး မကြည်တဲ့သူက မကြည်ကြဘူး ။ ဟိုတစ်ချိန်က ဆိုရင် စိတ်မြန်သလောက် လက်လည်း ပါတတ်သူမို့ တချို့ကလည်း သူ့ကို လန့်ကြတယ် ။ ဒါပေမဲ့ လက်တွေ့ကျကျ လုပ်တတ်ကိုင်တတ်ပြီး ကိစ္စတစ်ခုကို ပြီးစီးသည်အထိ တာဝန်ယူတတ်သူမို့ စိတ်လည်း ချကြတယ် ။ ဒါ့ကြောင့် မပေါင်းလည်း ခက် ၊ ပေါင်းလည်း ခက်တဲ့ ကိုဘခက်ရယ်လို့ အရပ်ထဲက နာမည် ပေးထားကြတယ် ။ ဒါကလည်း ကွယ်ရာမှာပဲ ပြောရဲကြတာ ။ ရှေ့မှာ ဆိုရင်တော့ ကိုဘခက်ကြီး ၊ ကိုဘခက်ကြီးနဲ့ သွား အဖြဲသားပေါ့ ။

နောက် ကြာလာတော့ လူမှုရေး လုပ်ရတဲ့ အတွေ့ အကြုံတွေ များလာတော့ ကိုဘခက်လည်း ဆင်ခြင်လာတတ်တယ် ။ အချိုးတွေ ပြင်လာတယ် ။ အရင်လို လက်တွေခြေတွေတော့ မပါတော့ဘူး ။ သူ့ရင်ထဲ အဆင်မပြေ မကျေနပ်တော့ဘူး ဆိုရင်တော့ အရက်ဆိုင်ဘက်ကို ထွက်သွားတတ်တယ် ။ ပြီး ရင် အမူးသောက်ပြီး ကြုံရာမှာ ထိုးအိပ်နေလိုက်တော့တဲ့ ကိုဘခက်ပါပဲ ။

ကိုယ်ပိုင်စီးပွားရေး လုပ်ပြီး စာလေးပေလေးလည်း ရေးတတ်သူမို့ သူ့ကို လေးစားတဲ့သူလည်း များပါတယ် ။ ကိုယ့်ထမင်း ကိုယ်စားပြီး လုပ်တယ်ကိုင်တယ် ။ ဘယ်တော့မှ အခွင့်အရေး ဆိုတာမျိုးလည်း ယူတတ်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူး ။ လူပေါ်လူဇော် မလုပ်တတ်လို့ ချစ်တဲ့ခင်တဲ့ သူတွေလည်း ပေါပါရဲ့ ။ ပေါင်းရခက်တဲ့ ကိုဘခက် ဆိုပြီး ဖယ်ချင်ကြဉ်ချင်တဲ့ သူတွေလည်း ရှိတယ် ။ ကိုဘခက် ကတော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မှုမနေတတ်ဘူး ။ သူ လုပ်စရာရှိရင် လုပ်တယ် ။ သူ့ရင်ထဲမှာ မကျေနပ်ရင်တော့ ပေါက်ကွဲ ဆူပူမနေတော့ဘဲ အမူး သောက်ပြီး ကြုံရာမှာ ထိုးအိပ်နေတတ်တာကတော့ ကိုဘခက်ရဲ့ အကျင့်လို ဖြစ်နေပြီ ။

အဲ့ဒီအချိန်ကာလတွေမှာက ဗြဟ္မစိုရ်တို့ ၊ ချမ်းမြသုခတို့ ၊ လောကပါလတို့လို လူမှုရေးအဖွဲ့အစည်းတွေ မရှိ ကြသေးဘူး ။ ကိုဘခက်တို့လို သုဘရာဇာ သာသာ အလုပ်ကို လုပ်မယ့်သူ ကလည်း ရှားပါးပစ္စည်းတွေ ဖြစ်နေတဲ့ အချိန်ကာလမျိုး ဖြစ်နေတယ် ။ စာလေးပေလေး ရေးတတ်တဲ့ ကိုဘခက်က စာတွေလည်း အတော် ဖတ်တဲ့သူ ဆိုတော့ သူ့မှာ ပြုပြင်ပြောင်းလဲချင်တဲ့ အတွေးအခေါ်လေးတွေ ရှိတတ်တယ် ။ ဒါပေမဲ့ အရိုးစွဲနေတဲ့ ခေတ်ဆွေး အယူသီးမှုတွေကို ဖက်တွယ်နေတဲ့ လူတွေက အများကြီးမို့ ကိုဘခက်က တိုးမပေါက်ပါဘူး ။

••••• ••••• •••••

တစ်ခါတုန်းက မိုးထဲ ရေထဲမှာ အမူးသောက်ပြီး မှောက်နေတဲ့ ကိုဘခက် တစ် ယောက် အအေးပတ်ပြီး ဆေးရုံ ရောက်ရတဲ့အဖြစ်လည်း ကြုံဖူးခဲ့တယ် ။ အဲဒီကိစ္စက အသင်းအဖွဲ့နဲ့လည်း မဆိုင်ဘူး ။ ဘဏ္ဍာရေး အခြေအနေ ငွေကြေးကိစ္စလည်း မဟုတ်ဘူး ။ ဘယ်လို ပြောရမလဲ ၊ ရပ်ဓလေ့ ရွာဓလေ့လို့ ပြောရမှာလား ။ အစွဲအလမ်း ပြဿနာလို့ ပြောရမှာလား ။ ရှင်းပြဖို့ တော်တော်ခက်တဲ့ ကိစ္စပဲ ။ ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စမျိုး ဖြစ်လာရင် ဘယ်သူမှ ဖြေရှင်းလို့ မရဘူး ။ အဲဒီကိစ္စက “ ရွာနာတယ် ၊ ရပ်နာတယ် ” ဆိုတဲ့ ကိစ္စ ။

မန္တလေးက ရန်ကုန်နဲ့ မြို့ကြီးချင်း တူပေမဲ့ ဓလေ့ထုံးစံချင်း မတူဘူး ။ ယဉ်ကျေးမှုချင်း မတူဘူး ။ ရန်ကုန်မှာ နာရေးဖြစ်ရင် ရေခဲတိုက်ပို့ပြီး ထားကြတယ် ။ ရေဝေးက ရေခဲတိုက်မှာထား ၊ သက်ဆိုင်ရာ နာရေးရှင်တွေ အိမ်ကနေ ပူဆွေး ၊ အိမ်က ကနေပဲ ငိုကြွေး ၊ သင်္ဂြိုဟ်မယ့် အချိန်ကျမှ သတ်မှတ်တဲ့ စုရပ်ကနေ တန်းစီပြီး ကားတွေနဲ့ သွား ၊ ခန်းမမှာ ပြင်ဆင်ပြီး ဈာပနကိစ္စ လုပ်ကြတယ် ။ မန္တလေးမှာက ဆေးရုံကြီးမှာ ထားပြီး သင်္ဂြိုဟ်တာ ရှိတော့ ရှိတယ် ရှားတယ် ။ များသောအားဖြင့် ကိုယ့်အိမ်မှာ ထားပြီး သင်္ဂြိုဟ်ကြတယ် ။ တချို့များ ကိုယ့်အိမ်ကိုယ့်ရွာ ပြန်သယ်ချင်လို့ ဆေးရုံမှာ ဆုံးအောင်ထိ ဆေးမကုကြတော့ဘူး ။ မတော်လို့ ဆေးရုံမှာ သေရင် ကိုယ့်အိမ်ကို အပြန်ခက်မှာစိုးလို့ စောစော အိမ်ပြန် သေကြတယ် ။ ဆရာဝန်တွေကလည်း သဘောပေါက်နေကြပြီ ။ အခြေအနေ မကောင်းလို့ လက်လျှော့တော့မယ်ဆိုရင် အိမ်ပြန်ချင် ပြန်လို့ရတယ် ခွင့်ပြုတယ် ။ တော်ကြာ ရပ်ကွက်နာတယ် ဆိုပြီး အိမ်ကြီးရခိုင် ပိုင်ပါလျက် ရပ်ကွက်ထိပ်မှာ ဝင်းထိပ်မှာပဲ ထား ၊ ဝင်းထဲ သယ်မလာနဲ့ အရပ်နာတယ် ဆိုတာကို ဆရာဝန်တွေလည်း သဘောပေါက်နေတာကိုး ။

မြို့ကြီးပြကြီး ဖြစ်လို့ ၊ မိုးမျှော် တိုက်ကြီးတွေ ပေါ်လာလို့ နည်းနည်း ရန်ကုန်ဆန်လာပြီလို့ ပြောကြပေမဲ့ အစွဲအလမ်းကိစ္စ တော်တော် ကျန်ပါသေးတယ် ။

ကိုဘခက် စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားတာက ဒေါ်ယဉ်ယဉ် ကိစ္စ ။ ဒေါ်ယဉ်ယဉ်က ချို့ချို့တဲ့တဲ့ မဟုတ်ဘူး ။ စတိုးဆိုင်အကြီးကြီးလည်း ပိုင်တယ် ။ ငွေကြေး အဆင်ပြေသလို သားထောက် သမီးခံတွေကလည်း ရှိတယ် ။ သူသေရင် အိမ်မှာပဲ သူ သေချင်တာ ။ ဒါပေမဲ့ သားသမီးတွေက တတ်နိုင်တော့ အစွမ်းကုန် ဆေးကုချင်တယ် ။ ဆေးရုံမှာ နောက်ဆုံးအချိန်ထိ ကြိုးစားပမ်းစား ကုကြတယ် ။ မွေးကျေးဇူးကို ဝိုင်းဆပ်ကြတယ် ဆိုပါတော့ ။ ဒါပေမဲ့ မရရှာဘူး ။ ဒေါ်ယဉ်ယဉ် ဆေးရုံမှာပဲ ဆုံးရှာတယ် ။ သားသမီးတွေက သူတို့ အမေဆန္ဒ သိနေတော့ အိမ်ပြန် သယ်လာကြတယ် ။ အဲ့ဒီမှာ ပြဿနာ စ , တာပဲ ။

ဒေါ်ယဉ်ယဉ် အိမ်ပြန် သယ်လာတာကို လက်မခံကြဘူး ။ ဒေါ်ယဉ်ယဉ်တို့ အိမ်က ဝင်းထဲမှာ ဆိုတော့ ဝင်းနာမှာ စိုးလို့ လမ်းထိပ်မှာ ထားပါလို့ ဆိုကြတယ် ။ ဝင်းထဲ အသယ်မခံဘူး ။ ဒေါ်ယဉ်ယဉ် သားသမီးတွေက တောင်းပန်ကြတယ် ။ သူတို့ အမေရဲ့ နောက်ဆုံးဆန္ဒလေး ဖြည့် ဆည်းပါရစေဦး ။ တောင်းပန်တာမှ တော်တော် ခခယယ တောင်းပန်ရှာကြတာပါ ။ ဒါပေမဲ့ မရပါဘူး ။ သူတို့က ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေးပါပဲ ။ ကိုယ်ချင်းတော့စာပါတယ် ၊ ဒါပေမဲ့ ရပ်ကွက်နာတဲ့ ကိစ္စမို့ ဆိုပြီး ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းကြတယ် ။ သားသမီးတွေကလည်း နည်းမျိုးစုံ ကြိုးစားကြည့်တာပေါ့ ။ သိုင်းကြည့်တယ် ၊ ဝိုင်းကြည့်တယ် ။ ကိုဘခက် ကိုလည်း အကူအညီ တောင်းကြတယ် ။ ကိုဘခက်လည်း ရှောဘရားသား ဖြစ်သွားတာပါပဲ ။ အားလုံးက ဆောရီး ဆိုတော့ နောက်ဆုံး ဝင်းထိပ်မှာပဲ ယာယီမဏ္ဍပ် ထိုးပြီး ဒေါ်ယဉ်ယဉ်ကို ထားခဲ့ရတယ် ။

စာတွေထဲမှာ ဖတ်နေရတဲ့ ကံဆိုးမ သွားလေရာ မိုးလိုက်လို့ရွာ ဆိုတဲ့ စကား အကြောင်းတိုက်ဆိုင်ရင် ငြီးတွားကြတာပါပဲ ။ ဒါပေမဲ့ သေရှာပြီဖြစ်တဲ့ ဒေါ်ယဉ်ယဉ် က ဘာသံမှ ထွက်မလာဘူး ။ သူ ဘာမှလည်း သိပုံ မရဘူး ။ ခုတင်ပေါ်မှာ ငြိမ်ငြိမ်လေးပါပဲ ။ မငြိမ်ဘဲ ဗျာများ နေရသူတွေက နာရေးကိစ္စ စီစဉ်တဲ့သူတွေလေ ။

အနောက်တောင် အရပ်ဆီက မိုးတိမ်မည်းမည်းကြီးတွေ တလိပ်လိပ် တက်လာတယ် ။ လေပြင်းပါ တိုက်လာတော့ ဝေါခနဲ ၊ ဒိုင်းခနဲ ရောက်လာတဲ့ မိုးသားတွေက မြန်မှမြန်ပဲ ။ မိုးဦးလေဦးမို့ လေရောမိုးပါ ရွာချတယ် ။ ယာယီမဏ္ဍပ်လေး ဟိုတစ်စ ဒီတစ်စ ဖြစ်ရော ။ ခုတင်တိုင်တွေပေါ် မိုးကာ တင်ပြီး ထားပေမဲ့ မိုးများတဲ့အခါ ကျလာတဲ့ မိုးရေတွေက ဒေါ်ယဉ်ယဉ်ကို ရွှဲလို့ နစ်လို့ ။ ဒီအခါ ကိုဘခက် စိတ်ပျက်လက်ပျက် စိတ်မကောင်းကြီးစွာနဲ့ ကြေကွဲ၏ ။ ထုံးစံအတိုင်း သူ့ပေါက်ကွဲမှုက မိုးအောက်လေအောက်မှာ မူးပြီး မှောက်နေလိုက်တာ ဆေးရုံကို ရောက်ရော ။

••••• ••••• •••••

ကိုဘခက် အတွက် ခက်နေတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုလည်း ရှိသေးတယ် ။ လကွယ်နေ့ လူသေရင် ကြုံရတဲ့ကိစ္စ ။ လကွယ်နေ့ သေရင် ရက်မကူးရဘဲ နေ့ချင်း သင်္ဂြိုဟ်ရတော့ ကာယကံရှင်တွေ မပြောနဲ့ ကူညီသိုင်းဝိုင်းရတဲ့ သူတွေတောင် အတော် ဒုက္ခရောက်တယ် ။ ကာယကံရှင် မိသားစုဝင်တွေ မစုံလို့လည်း စောင့်ခွင့် မရှိဘူး ။ ရက်လည်တာတောင် လမကူးရဘူး ဆိုပြီး သင်္ဂြိုဟ်တာရော ၊ ရက်လည်ဆွမ်းကျွေးကိစ္စရော နေ့ချင်းပြီး လုပ်ရတော့တာပါပဲ ။ မွန်းလွဲချိန် ဆုံးတာမျိုး ဆိုရင် ဆွမ်းထမင်း ၊ ဆွမ်းဟင်းတောင် မကပ်ရဘဲ အအေးလေးနဲ့ ကိုယ်တော်တွေ ကိစ္စပြီးကြရတယ် ။ ဒီနေရာမှာ အများနဲ့ ဆိုင်တဲ့ကိစ္စ ရိုးရာဓလေ့ကြီးလို ဖြစ်နေတာ ဘယ်သူ့ကို အပြစ်ပြောရမှာလဲ ။ တစ်ခါကများ ကိုဘခက် လေးစားကြည်ညိုရတဲ့ ဆရာကြီး တစ်ယောက် လကွယ်နေ့ ဆုံးပါးသွားတယ် ။ ဆရာကြီးက စာရေးဆရာ ဖြစ်သလို သမိုင်းပညာရှင်ကြီးလည်း ဖြစ်တဲ့ လူ့အဖိုးတန်ကြီးပါ ။ ဆရာ ကွယ်လွန်တော့ လကွယ်နေ့ ရက်မကူးရတဲ့ ဥပဒေသကြီးကြောင့် အကျဉ်းရုံးပြီး နေ့ ချင်း တက်သုတ်ရိုက် သင်္ဂြိုဟ် ရတဲ့ကိစ္စ ကိုဘခက် တော်တော် ခံစားခဲ့ရတယ် ။ အဲ့ဒီနေ့က တောင်သမန်အင်းက ဦးပိန်တံတားပေါ်မှာ ပိုးလိုးပက်လက် ဖြစ်နေတဲ့ ကိုဘခက်ကို ထမ်းပြီး အိမ်ပြန်ပို့ ကြရတာကလည်း ပြောစမှတ်ကို ဖြစ်လို့ ။

••••• ••••• •••••

ဒီနေ့ အရပ်ထဲက လူသိများတဲ့ နာရေးတစ်ခု ရှိတယ် ။ လိုက်ပို့တဲ့သူတွေ များလို့ နာရေးပို့မယ့် ယာဉ်တွေမှာ လူ တွေက အပြည့် ။ နာရေးမှာ ကမ်းတဲ့ လက်ဆောင်ယူဖို့ လိုက်တဲ့ ကလေးတွေက လည်း အခန့်သား နေရာယူ ပြီးနေကြပြီ ။ ဟိုတစ်ချိန်က နာရေးပို့တယ် ဆိုရင် အသုဘ ရှုပြီး ယပ်တောင်လေးတွေ ကမ်းတယ် ။ ယပ်တောင်လေးတွေမှာ ဆရာတော်ကြီးတွေရဲ့ သံဝေဂကဗျာလေးတွေ ကပ်လှူတယ် ။ အခုအချိန်မှာတော့ ယပ်တောင် ယဉ်ကျေးမှုက မရှိသလောက် ဖြစ်သွားပြီ ။ ယပ်တောင်အစားထိုး အချိုရည်ဘူး ၊ သောက်ရေသန့် ၊ ဆပ်ပြာမှုန့်ထုပ်တွေ အဓိကထား ကမ်းကြတော့တယ် ။ ဒီတော့ နာရေးပို့တဲ့ ကလေးဦးရေကလည်း များလာတာပေါ့ ။ ကလေး တော်တော်များများ ထိုင်နေကြတော့ ထိုင်စရာနေရာ မရှိ ဖြစ်နေတာကို ကားဆရာက သိပြီး ကလေးတွေကို ကားပေါ် က မောင်းချနေတယ် ။ အော်ငေါက်မောင်းထုတ်လိုက်တော့ ကလေး တော်တော်များများ ကားပေါ်က ဆင်းသွားကြတယ် ။ အဲ့ဒီထဲက ကလေး တစ်ယောက်ကတော့ မဆင်းဘဲ ဆက် ထိုင်နေတယ် ။ ကားဆရာက “ ဟဲ့ ကောင်လေး မင်း ဘာလို့ မဆင်းတာလဲ ၊ ဆင်းလေ ” လို့ ဆိုတော့ ကောင်လေးက မဆင်းဘဲ ပေကတ်နေတယ် ။ ဒါနဲ့ ကားဆရာက “ မင်း မဆင်းဘူးလား ၊ ဆင်းမှာလား ” ဆိုပြီး ထ , ငေါက်တော့ ကောင်လေးက “ ကျွန်တော် ဆင်းလို့ မဖြစ်ဘူး လိုက်ပို့ရမှာဗျ ” လို့ ပြန်ဖြေတယ် ။ ကိုဘခက်က အဲ့ဒီကလေးနဲ့ ကားဆရာတို့ ပြောစကားကို နားထောင်ပြီး ဒီကလေးက နာရေးရှင်ရဲ့ ဆွေမျိုးများလား ၊ ရင်းနှီးချစ်ခင်သူလားလို့ တွေးနေတာပေါ့ ။ အဲ့ဒီအချိန် ကားဆရာက ဒေါသတကြီးနဲ့ “ မင်းက ဘာကိစ္စ လိုက်ပို့မှ ဖြစ်ရမှာတုံး ။ မင်းကို ငါသိတယ် ။ အခုဆင်း ” လို့ ပြောတော့ ကလေးက ပြန်ဖြေတယ် ။

“ ကျွန်တော် လိုက်မပို့လို့ မဖြစ်ဘူး ။ အိမ်မှာ အမေက အဝတ်တွေ ရေစိမ်ပြီးပြီ ။ ကျွန်တော် ပြန်မှ အဝတ်တွေက လျှော်ရမှာ ” လို့ ပြန်ပြောလိုက်တယ် ။ ကလေးပြောတဲ့အသံ ကြားပြီးတော့ ကားပေါ်က နာရေးပို့သူတွေက ဝါးခနဲ ဝိုင်းရယ်ကြတယ် ။ ရယ်သံတွေ တအား ကျယ်သွားတော့ ကလေးလေးက ကြောင်တက်တက် ဖြစ်လာတယ် ။ ပြီးတော့ မျက်ရည်တွေ ဝိုင်းလာတယ် ။ ခုနက ဇွတ်ဆင်းခိုင်းတုန်းက မဆင်းတဲ့ ကလေးက ဗြုန်းခနဲ ကားပေါ် က ခုန်ဆင်းလိုက်တယ် ။ မျက်ရည်တွေ ပိုးပိုးပေါက် ပေါက်ကျလို့ကွယ် ။

အဲ့ဒီအချိန် ကိုဘခက် လည်း ဗြုန်းခနဲ ထိုင်ရာက ထ , လိုက်တယ် ။ ပြီးတော့ သူ့နံဘေးနားမှာ ထိုင်နေတဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ မိတ်ဆွေတွေ ဆီက ဆပ်ပြာထုပ်တွေ လှမ်းယူလိုက်တယ် ။ သူ့ဆပ်ပြာနဲ့ ပေါင်းထုပ်လိုက်ပြီးတော့ ကားပေါ်က အပြေးလေး ဆင်းပြီး ကလေးလေး နောက်ကို လိုက်သွားတော့တယ် ။

ကိုဘခက် ကားပေါ်ပြန်တက်လာတော့ သူ့မျက်ဝန်းမှာ မျက်ရည်တွေ တွဲလွဲခိုနေတယ် ။ ကားပေါ်က ဧည့်သည်တွေ အားလုံး အကြည့်ကလည်း ကိုဘခက် မျက်နှာကိုပဲ ဦးတည်နေကြတယ် ။ အဲ့ဒီအချိန် နာရေးပို့မယ့် ကားပေါ်ကနေ ကိုဘခက်တစ်ယောက် ပြန်ဆင်းသွားတာ တွေ့ရတော့တယ် ။ ကိုဘခက်ရဲ့ ကျောပြင်ကို လှမ်းကြည့်တဲ့အခါ သူ ဦးတည်ရာသွားနေတဲ့ ကိုဘခက်ရဲ့ ခြေလှမ်းတွေကို သူတို့က သိနေကြသူတွေလေ ။

အဲ့ဒီအချိန် ကားပေါ်က မိန်းမကြီး တစ်ယောက်ရဲ့ သက်ပြင်းချသံနဲ့အတူ ပြော လိုက်တဲ့ စကားတစ်ခွန်းက မတိုးမကျယ် ဆိုပေမဲ့ အားလုံး အတိုင်းသား ကြားနေကြရတယ် ။

“ အင်း ... ကိုဘခက် တစ်ယောက် ဒီနေ့ ဘယ်နေရာမှာများ မူးမှောက် အိပ်နေဦးမှာလဲ မသိဘူးနော် ” ဆိုတဲ့ စကားသံပါပဲ ။

⎕ ရွှေနောင်ရိုး ၊ မန္တလေး ၊
📖ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း
      ဧပြီ ၊ ၂ဝ၂ဝ