❝ အလင်းဖွားသူများ ❞
( ဆင်ဖြူကျွန်းအောင်သိန်း )
ညည့်အမှောင်ကို စိန်စီထား၏။ ရှု၍ မငြီး၊ ကြည့်၍ မဝ၊ ဖူးမြော်၍ မ ရောင့်ရဲနိုင်အောင် ကျက်သရေ ရှိလှပါပေသည်။ ရီးဆေးရိုး၏ ရင်ထဲတွင် ဖရဏာပီတိ သီတာစမ်း တစ်သွယ် စီးဆင်းသည်။ ကြည်နူးဝေဒနာသည် အာရုံကြောများသို့ ကူးစက်သဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ကို ပူးယှက်မိသည်။ လက်ဆယ်ချောင်းမှာ လက်အုပ်ကြာမုံ အဖြစ်ဖြင့် နဖူးထက်သို့ တက်ရောက် စံပယ်သည်။ ရမ်းဘိုကုန်း တစ်ရွာလုံးသည် သည်မှာ စုရုံးကြရော့ထင့်။ ရယ်မောသံများ၊ စကားသံများ၊ ခြေလှမ်း ထဲက အဝတ် ‘တုတ်’ သံများ။ သည်အသံများက ရီးဆေးရိုး၏ အာရုံကို မဖျက်ဆီးနိုင်။ လက်တစ်ညောင်း ဘုရားရှိခိုးပြီးမှ လက်နှစ်ဖက်ကို ပေါင်ပေါ်သို့ ချသည်။ ချသော်ငြား မျက်စိအာရုံမူ စေတီတော်ကြီးမှ မခွာ။ စိန်ဖူးတော်တွင် ထွန်းညှိထားသော မီးလုံးကြီးမှာ အတောက်ထိန်ဆုံး။ ထီးတော်တွင် ရံထားသော မီးရောင်စုံ ခုနစ်လုံးမှာ အလှပဆုံး။ ထီးမှ ဆင်းလာသော ကြိုးသုံးသွယ်တွင် သီးနေသည့် မီးလုံးများကလည်း အခံ့ညားဆုံးများပါတကား။
စေတီတော်ကြီးကို သည်လို အင်ဂျင်မီးနဲ့ အခုလို ပြန်ပြီး ပူဇော်နိုင်အောင် ငါတို့ ရွာသူရွာသားတွေ ဆယ်နှစ်လုံးလုံး ကြိုးစားခဲ့ကြရတာပါကလား။ ပိုလျှံသည့် အထဲမှ လှူဒါန်းခြင်း မဟုတ်။ စားမည့် အထဲမှ တတ်စွမ်းသမျှကို ဖဲ့ရွဲ့ လှူဒါန်းကြသည်။ ရမ်းဘိုကုန်း ရွာ၏ စေတနာအရောင်၊ သဒ္ဓါအလင်းအလှူတော်။ တစိမ့်စိမ့် ကြည့်နေရင်းက ရီးဆေးရိုး၏ မျက်စိအိမ်တွင် ဝမ်းသာမျက်ရည် စိမ့်အိုင်လာသည်။ ထိုအခါ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၅ဝ ခန့်တုန်းက အင်ဂျင်စက်ကြီးသည် မှတ်မိအာရုံထဲမှ ခုန်ထွက်လာသည်။ ခုန်ထွက်လာသော မှတ်မိအာရုံသည် လေပြည်မထိုး၊ ဆိုင်းမဆင့်။ ကရောင်းသံ တညံညံနှင့် ဘီလူးဆိုင်း။
••••• ••••• •••••
“ဂျပန်တပ်တွေ ရောက်လာရင် ပုဆိုးတစ်ထည် တစ်ပဲနဲ့ ရမယ်ဆို၊ တို့ ဝတ်နေတဲ့ ရွှေတွေဟာ အစစ် မဟုတ်လို့ မြစ်ထဲ လွှင့်ပစ်ပြီး ရွှေအစစ်တွေ အလကားပေးမယ် ဆိုကွ”
ကိုဆေးရိုး၏ အဖေ ဦးကျန်ကြီးသည် ဖက်ဆစ်တွေကို မပြောရဲတိုင်း ကိုဆေးရိုး ကိုချည်း မဲတော့သည်။
“ခွေးဝမ်းသာအောင် လေလည်တာကို ကျုပ် ဖောက်သည်ချမိတာပေါ့ဗျာ” လည်း သူများ ပြောနဲ့ ကိုဆေးရိုးမှာ လေပျော့ကလေးဖြင့် ဖအေကို ထိန်းနေရငြား ရင်ထဲမှာမချည့်။
“ပုဆိုးတစ်ထည် တစ်ပဲနဲ့ ရောင်းနိုင်ဖို့ထင်ထား၊ သူတို့တောင် ကိုယ်ချည်းတုံး (ကိုယ်တုံးလုံး) ရေချိုးရတယ် မဟုတ်လားဟင်”
သည်အခါတွင်ကား မယ်ကြွယ်စိုး မနေသာတော့။
“ကိုကျန်… ကြမ်းကြား လေကြား ကြားသွားရင် အားလုံး ဒုက္ခ ရောက်ကုန်လိမ့်မယ်နော့။ ဒေါသကို သိမ်းပါတော်၊ ကိုယ်တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်တာမှ မဟုတ်တာ”
မီးဖိုထဲ၌ အဖျားတက်နေရာက ထလာရင်း ပြောသော်ငြား ဦးကျန်ကြီး မဆင်ခြင်။
“လှည်း၊ နွားသိမ်းတာ ထားပါတော့၊ လူပိုင်တာမို့။ အခုတော့ ဘုရားပိုင် အင်ဂျင်စက်၊ ဘုရားမီးပူ ဇော်နိုင်ဖို့ ငါတို့တစ်တွေ ခြစ်ခြစ်ခြုတ်ခြုတ် စုဝယ် လှူဒါန်းထားတဲ့ မီးထွန်းစက်”
ပြောပြောဆိုဆို ကြမ်းကို လက်ဝါးဖြင့် တအား ပုတ်ရင်း “ဘုရားပစ္စည်းပါ မရှောင် သိမ်းမယ်ဆိုတော့ လူမှ ဟုတ်ကြသေးရဲ့လား” သံကုန် အော်ဟစ်မိလေ၏။ ဖက်ဆစ်တပ်များသည် ရေနံချောင်းနှင့် ချောက်၊ လမ်းရွာရေနံကို အားအကိုးကြီး ကိုးကြ၏။ ရန်သူများ ဖျက်ပစ်ခဲ့သည့် ရေနံတွင်းတွေကို အလျင်အမြန် ပြန်လည်ပြုပြင်သည်။ အနည်းငယ်သာ မျှော်လင့်ချက် ရှိငြား စုပ်ယူရန် စက်မရှိ။ သို့အတွက် တစ်နိုင်ငံလုံးရှိ ဘုရားပုထိုးများမှ ဒိုင်နမိုလှည့်စက်များကို သိမ်းယူရန် ကြံစည်ခြင်းဖြစ်ပေသည်။ သို့အတွက် မည်သည့် ရက်တွင် မည်သည့် နေရာသို့ လာရောက် ပို့ဆက်ကြရမည် အမိန့်ထုတ်လေတော့သည်။ ဗုဒ္ဓဘာသာ မြန်မာလူမျိုး တစ်မျိုးလုံး၏ ရင်ခေါင်းထဲသို့ ယမ်းဘီးလူးတွေ ထည့်ကာ ဖောက်ခွဲလိုက်သော အမိန့်ဖြစ်သည်။ ဦးကျန်ကြီး သာမက ရမ်းဘိုကုန်းတစ်ရွာလုံး ငိုကြွေးကြရသည်။ ဖက်ဆစ်မိစ္ဆာတွေ ခွေးသေ သေပါစေ ဆုတောင်းကြသည်။ ဓားလှံကို ကောက်ကိုင်သူ ကိုင်၊ ထောင်းလ မောင်းထအောင် ဆဲသူဆဲ။
“အခွင့်မသာသေးရင် ငြိမ်နေမယ်။ အခွင့်သာလို့ကတော့ကွာ မိစ္ဆာဒိဋ္ဌိတွေကို ရရာ လက်နက်နဲ့ လက်စားချေမယ်ဟေ့”
သည်အချိန်သည် မယ်ကြွယ်စိုး အဖျားကျပြီး ဦးကျန်ကြီး အဖျားတက်ချိန်ဖြစ်၏။ ယခု ငှက်ဖျားသည် ဦးကျန်ကြီး၏ ဒေါသကို ကြောက်သဖြင့် ပြေးလေရော့ထင်။ အဖျားတက်မည့် ချမ်းစိမ့်စိမ့်အစား ဒေါသချွေးတွေ သီးနေချေ၏။ ကိုဆေးရိုးမှာ ဖအေကို ကြည့်လျက် မျက်ရည်လည်၏။ အိမ်ရှေ့သို့ မယောင်မလည် လာရပ်သည့် ကိုပိတ်စအား လှမ်းကြည့်၏။
“ငါ… ငါ၊ မလိုက်.. မလိုက်ချင်ဘူး၊ သူငယ်ချင်း ... သူငယ်ချင်းရာ”
ကိုပိတ်စ မျက်လုံးပြူးလျက် နောက်ဆုတ်သွားရာက “ဟ... ဆယ်အိမ်ခေါင်းနဲ့ တစ်ရွာလုံးက မင်းနဲ့ ငါတို့ကို တာဝန်ပေးထားတဲ့ဥစ္စာ” ဟုဆိုသည်။ ဆို အပြီးတွင် ကိုဆေးရိုးမျက်နှာကို ငေးကြည့်သည်။ ထို့နောက် ထိုင်ချလိုက်ကာ ကလေးငယ်တစ်ယောက်အလား အော်ဟစ်ငိုကြွေးတော့သည်။ ကိုပိတ်စ၊ ကို ဆေးရိုးတို့နှင့် အတူ လိုက်ရမည့် နောက်တစ်ယောက်မှာ ကိုသာဒွန်းဖြစ်သည်။ သူလည်း မသာအိမ်မှ လာသော မျက်ရည်လည်ရွဲမျက်လုံးဖြင့် လမ်းမမှ လှမ်းကြည့်နေ၏။ အံကြိတ်လိုက်၊ မျက်ရည်သုတ်လိုက် လုပ်နေသော သူ့အား မယ်ကြွယ်စိုး လှမ်းကြည့်ရာက ကိုဆေးရိုးအား ပြော၏။
“ဟိုမှာ တစ်ယောက်၊ မင်း တို့နဲ့ လိုက်မှာ မဟုတ်လား။ သွားကြတော့၊ ကြာရင် အပြန်မှာ နွားတွေ နေပူလိမ့်မယ်”
ကိုဆေးရိုး မျက်လုံးအနီသားဖြင့် ထရပ်သည်။ ထရံတွင် တင်ထားသည့် ပုဆိုးစုတ်ကို ဆွဲယူပြီး စလွယ်သိုင်းသည်။ ဓားစင်တွင် စိုက်ထားသည့် ဓားမကို ဖြုတ်သည်။ လယ်ပြင်သို့ သွားသည် ဖြစ်စေ၊ လှည်းဖြင့် သွားသည် ဖြစ်စေ ဓားမတိုကို ဆောင်လေ့ရှိသည်မှာ တောသားတို့ ဓလေ့။ သို့သော် မယ်ကြွယ်စိုး တားမြစ်သည်။
“ဓားကို ပြန်ပြီး စိုက်ပစ်ခဲ့ လူလေး”
ကိုဆေးရိုးအတွက် တထူးတဆန်း စကားဖြစ်သည်။ မအေအား ကိုဆေးရိုး တအံ့တသြ ကြည့်သည်။
“ဓားပါရင် လက်လွန်ခြေလွန်တွေ ဖြစ်ကုန်မှာစိုးလို့ပါ သားရယ်၊ ကဲ... သွား သွား”
ကိုဆေးရိုးမှာ နောက်ဆုတ်ကာ လှေကားထိပ်မှ ခမောက်ကိုဆွဲပြီး အိမ်ပေါ်မှ ဆင်းခဲ့ရလေသည်။
လေးထပ်ကျောင်းထဲတွင် ရမ်းဘိုကုန်းရွာသူရွာသား လေးငါးဆယ်ခန့် ရောက်နေကြ၏။ သူတို့သည် စက်ရုံတံခါးဝတွင် ချထားသော အင်ဂျင်ကြီးကို ဝိုင်းအုံ ကြည့်နေကြသည်။ မမြင်ဖူး၍ ကြည့်ခြင်း မဟုတ်။ ကြေကွဲဝမ်းနည်းစွာဖြင့် ခေါင်းသွင်းခါနီး ရုပ်ကလာပ်ကို ကြည့်နည်းဖြင့် ကြည့်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။
“ဘုရားပစ္စည်းကို နိုင့်ထက်စီးနင်း ယူတဲ့ ခွေးတွေ အသေဆိုးနဲ့ သေပါစေ။ သွေးစိမ်း၊ သွေးနက်ပွက်ပွက် အန်ပါစေ၊ ကာလနာတိုက်ပါစေ” ကျိန်ဆဲသံများကား ဘုန်းကြီးကျောင်းဝိုင်းနှင့် မလျော်သော အသံများဖြစ်ငြား ဆူညံနေသည်။
သည်ကျိန်စာတိုက်သံများနှင့် အတွဲအဖက်ကား ဆို့နစ်သော ငိုယိုသံများ။ သည်အရာတွေ ကြားရလေလေ ကိုဆေးရိုး အံကြိတ်လေ။ လက်သီးဆုပ်လေလေ။ မျက်ရည်သည် သုတ်ပစ်နေပါလျက်က တွေတွေကျသည်။ ကိုဆေးရိုးတို့သည် မျက်ရည်သုတ်ရင်း ကျောင်းပေါ်တက်သည်။ ဘုရားကို ဝတ်ချပြီးနောက် ဆရာတော် ဦးသာဝကအား ဝတ်ချကြသည်။ ဆရာတော်မှာ ဦးအာစရ နောက်ဆက်ခံသော ကျောင်းထိုင်ဖြစ်၏။
“ဘုန်းကြီးဘုရား… တပည့်တော်တို့”
ဆရာတော်သည် တစ်ချက် ငဲ့စောင်းကြည့်ပြီး လက်ခါပြ၏။ အသံအက်ကြီးဖြင့်လည်း နှင်ထုတ်၏။
“သွားကြ … သွားကြ၊ ငါ့ကို ဘာမှ မလျှောက်နဲ့။ စက်ရုံဝမှာ တွေ့ သမှုတ်လား”
“တင်ပါ့ဘုရား”
“တွေ့ ရင် လုပ်စရာရှိတာလုပ်၊ သွားကြ ... မြန်မြန်သွား”
ဆရာတော်သည် ဧရာဝတီမြစ်၏ အရှေ့ဘက်သားဖြစ်၏။ ထိုအရပ်တွင် မိုးလည်း ပါး၏။ ရေလည်း ရှား၏။ ထိုဆွံ့ရှားသော အရပ်သို့ သွား၍ အလှူခံ၍ ရသော ငွေကြေးဖြင့် ဆရာတော်သည် ကျောင်းဦး ဘုရားအတွက် မီးစက်ရန်ပုံငွေကို ထူထောင်ခဲ့၏။ သို့အတွက် သူလည်း ဒါယကာ ဒါယိကာမများ နည်းတူ ကြေကွဲဝမ်းနည်းရှာတော်မူပေလိမ့်မည်။ ပန်းနာ ရင်ကျပ် ရှိသောကြောင့် ဆရာတော့် အသံမှာ အက်တက်တက် အစ်တစ်တစ် ရှိငြား မိန့်တော်သံတွင် ဝမ်း နည်းရိ ပ်ပါနေ၏။ နာကျင်စိတ် ပါနေ၏။ သို့သော် ရွာ့အဓိပတိ ကိုယ်တိုင်က ကြေကွဲမှုကို အတိအလင်း ဖော်ပြနေလျှင် ဖက်ဆစ်မိစ္ဆာတို့အား ပုန်ကန်မှုသည် ရွာသိမ်လေး တစ်ရွာတည်းတွင် ကွက်ပြီး ဖြစ်ချေရော့ မည်။
ကိုဆေးရိုးတို့ သုတ်သုတ် ပြန်ဆင်းလာကြသည်။ ဂုန်အိတ် (ဂုန်နီအိတ်) ပေါ် တင်ထားသော စက်ကို အခင်းဖြင့် ပတ်ကာ လျှော်ဖြင့် တုပ်သည်။ ကြိုးဖြင့် ဆိုင်းသည်။ ကိုပိတ်စနှင့် ကိုသာဒွန်းက ထမ်းပိုးဖြင့် ထမ်းရာ ကိုဆေးရိုးက လိုက်လံ ဖေးပေးသည်။ လှည်းကြမ်း ပေါ်သို့ အင်ဂျင် ဒိုင်းခနဲအကျတွင် စတင် ဟစ်လိုက်သံမှာ မမယ်အုံ ဖြစ်ပေသည်။
“အမယ်လေး … ကျုပ်တို့ရွာက အင်ဂျင်စက်ကြီး သွားပါပေါ့လားတော့်”
ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုချလိုက်သံ အဆုံးတွင် ကြီးမားကျယ်လောင်သော ငိုသံကြီး ပေါ်လာသည်။ ကျောင်းဝိုင်းတွင်းမှ အန်ထွက်ကာ ရွာ့တောင်ဖျားအထိ ရိုက်ခတ်သည်။ ကိုဆေးရိုးလည်း လှည်းပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ သီးပင်ကို လက်သီးဖြင့် ထိုး၊ ခေါင်းဖြင့် တိုက် တော့သည်။
“လက်နှစ်ဖက် ရှိပါလျက်နဲ့ ငုံ့ခံနေရတဲ့ ခွေးဘဝ သေဟ... သေဟ”
“ဟေ့ကောင်… ဆေးရိုး”
ကိုသာဒွန်းသည် ထက်ကြပ်ပါလာပြီး ဆွဲသည်။ “ပိတ်စရ လာပါဦးဟ.. ဒုက္ခဖြစ်ကုန်လိမ့်မယ်” ဟူ၍လည်း လှမ်းခေါ်သည်။ ကိုပိတ်စသည် ဘီးစတင် လိမ့်နေဆဲ လှည်းပေါ်မှ ပြေးဆင်းလာ၏။
“စိတ်ကိုလျှော့ သူငယ်ချင်း၊ လျှော့... လျှော့”
ပြောလည်း ပြော၊ လှည်းနောက်သို့လည်း သွက်သွက်လှမ်းကာ ဆွဲခေါ်ခဲ့ကြ၏။
ယောက်ျားရင့်မကြီး ကိုဆေးရိုး၏ အဖြစ်ကို မြင်ရသော မိန်းမများသည် ရင်ကို ထုကာ ငိုကြ၏။ အချို့မူ ရင်ထုရသည်ကို အားမရသဖြင့် ကျောင်းရှေ့ မြေတလင်းတွင် လူးလှိမ့်ငိုကြ၏။ ပွက်ပွက်ညံနေသည့် ကြားမှ တစ်ညီတည်း ထွက်ပေါ်လာသောအသံကား.. “သာသနာဖျက်တွေ အသေဆိုးနဲ့ သေကြပါစေ” ဟူ၍ပေတည်း။
••••• ••••• •••••
ဝမ်းသာကြည်နူးမျက်ရည်သည် ရိုးရိုး လည်၏။ အတိတ်၏ သစ်လွင် နိုးထမှုကြောင့်ဖြစ်သော မျက်ရည်မှာမူ ရင်ဆို့နင့်အောင် ခံစားရ၏။ ရီးဆေးရိုးမှာ ပခုံးတင် ပုဆိုးဖြင့် နှာခေါင်းကို တို့မိ၏။
“ဟေ့.. ဆေးရိုး၊ မင်းနဲ့ သာဒွန်းတို့၊ ပိတ်စတို့ အင်ဂျင်စက် သွားပို့ရတာ သတိရသေးလားဟေ့”
လူလည်း ရောက်၊ မေးခွန်းလည်း ထုတ်သူမှာ ရီးအောင်မြ။ ရီးဆေးရိုး မော့မကြည့်မိငြား ဖြေသော အသံမှာ ငိုသံ။
“ဘယ့်နှယ် သတိမရဘဲ ရှိပါ့မလားကွာ၊ စိန်ဖူးတော်က မီးလုံးကို ကြည့်ရင်း အခုပဲ ရင်ထဲမှာ ဆို့လာတယ်”
ဦးအောင်မြလည်း ရီးဆေးရိုးဘေး သမံတလင်း ပေါ်ဝင်ထိုင်ရာက “ငါလည်း အင်ဂျင်စက် ဖြုတ်ထားခဲ့ပြီး စိတ်မထိန်းနိုင်တာနဲ့ ချောင်းထဲက ယာထဲကို ထွက်သွားတာ။ အင်း ... အင်း … မနေ့တစ်နေ့ကလိုပါပဲကလား”
ကြေကြေကွဲကွဲ ဆိုသည်။
“ဒါထက် သာဒွန်းတစ်ကောင် မမြင်ပါကလား၊ နေမှ ကောင်းရဲ့လား”
“မနက်တုန်းကတောင် အိမ်ရှေ့မှာ လာရပ်သွားသေးတာပဲ”
“တို့ဘုရားကြီး တို့မသေခင် မီးပြန်လင်းတာ ဝမ်းသာသကွာ။ ဒီကောင်ကြီးလည်း ဝမ်းသာမှာပဲ။ အင်း ဘာလိုလိုနဲ့”
ရီးဆေးရိုးသည် အနားသို့ ရောက်လာ ဝိုင်းအုံသော ရီးအောင်မြ၏ မြေးများနှင့် မိမိ၏ မြေးမြစ်များကို ဝေ့ဝဲ ကြည့်လိုက်ရာက “ငါ ဝမ်းနည်းလွန်းလို့ သီးပင်ကို လက်သီးနဲ့ ထိုး၊ ခေါင်းနဲ့ တိုက်တာတောင် လိုက်ဆွဲပြီး ထိန်းတဲ့ ကောင်ကွ” ဆိုပြီး ခါးပိုက်ထောင်ကို နှိုက်၏။ မီးခြစ်ကို စမ်း၍ မတွေ့ ။ သို့တစေ စကားမူ မပြတ်။
“ဒီကောင် ငါတို့လို ဝမ်းမနည်းတတ်ပါကလားလို့ ငါ ကျိတ်တွေးနေတုန်းမှာ လားလား... လက်မှတ် ထုတ်ပေးတဲ့ ဂျပန်ကို မအေ နှမနဲ့ ကော်ကော်ပြီး ဆဲလိုက်တာကွာ၊ ပါးစပ်ကိုလည်း ပိတ်၊ အတင်းလည်း ဆွဲခေါ်လုပ်ရသကွာ”
“ဘ... ဘ ဟိုမှာလေ”
ကျော်သူရက လက်ကုတ်၍ မေးငေါ့ပြသည်။ တောင်ဝှေးသံ တဒေါက်ဒေါက်ဖြင့် ချဉ်းကပ်လာနေသော ရီးသာဒွန်း။
“မင်းတို့ ငါ့အတင်း ပြောနေကြတာ မဟုတ်လား”
“ဒါပေါ့ကွ။ တို့အကျင့်နဲ့ မင်းအကျင့် အတူတူပဲ ဟာကို”
ရီးသာဒွန်းသည် ငယ်ခြေဖော်လျက် မြူးထူးစွာ ချဉ်းကပ်လာ၏။ ရီးအောင်မြကလည်း ဗရွတ်ရွှတ်တ လေသံဖြင့် တုံ့ပြန်၏။ တုံ့ပြန်သော်ငြား ရီးသာဒွန်း မရယ်မော။ မဆဲရေး။ ရီးဆေးရိုးကို အမြင်တွင် အတိတ်ကို သတိရပြီး ဆွေးဟန် ရှိ၏။ ရီဝေစွာ ငေးနေပြီးမှ..
အင်း.. ရှည်ကြီးဆွဲလျက် ဝင်ထိုင်ရာက “တို့ ဘုန်းကြီး ဦးသာဝကကို သတိရသကွာ” ဆို၏။
တို့ဘုန်းကြီးအထိ အသံကောင်းငြား နောက်ပိုင်းတွင် တိမ်၍တိမ်၍ ဝင်သည်။ ပခုံးပေါ်ရှိ ပုဆိုးစုတ်ဖြင့် မျက်လုံးကို တို့၏။ ရီးဆေးရိုးနှင့် ရီးအောင်မြ ထံသို့ပါ လွမ်းဆွတ်ကြေကွဲဝေဒနာ ကူးစက်သဖြင့် စကား မတုံ့လှယ်နိုင်။ သို့သော် ငိုသံကြီးက ရီးသာဒွန်း ထံမှ ထွက်ပေါ်လာ၏။
“ဘုန်းကြီး ဦးသာဝကခမျာ ဘုရားမီးထွန်းတဲ့ အင်ဂျင်စက်ကြီး သာသနာဖျက်တွေ လက်ထဲ အပ်ပြီးတဲ့နောက် နွေက စပြီး ကောင်းကောင်းမှ မကျိန်းတော့တာကလား။ အရုဏ်ဆွမ်းလည်း ဟုတ်တိပတ်တိ ဘယ်မှာ ဘုဉ်းပေးတော့လို့တုံး”
ရီးဆေးရိုး ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ဟုတ်တယ် သာဒွန်း၊ ညညဆိုရင် ကရမက်ပင် နားက တံခါးဖွင့်ပြီး စေတီတော်ကြီးနဲ့ အုတ်ပြာသာဒ်ကို ကြည့် ကြည့်ပြီး တဟင်းဟင်းနဲ့ ဟင်းချနေသတဲ့”
“ဒါပေါ့ကွာ..ဝါတော်ကလည်း ငါးဆယ်ကျော် နေတော့ ပြည်လုံးကျော် ဦးဥတ္တမတို့လို ထပြီးလည်း မချနိုင်၊ နာကြည်းခံပြင်းစိတ်ကလည်း ပြင်း။ ငါ ထင်တာကတော့ ဆရာတော်ဦးသာဝကဟာ ဒီစိတ်နဲ့ ပျံလွန်တော်မူတယ် ထင်သကွာ”
“ဘ … ဘ” ခေါ်သံနှင့်အတူ ကျော်သူရသည် ရီးဆေးရိုး၏ ဒူးကို နှဲ့၏။ ရီးဆေးရိုး ငဲ့ကြည့်မှ အမေး စ၏။
“ဒါလောက် မတရားတဲ့ ကောင်တွေကို ဘတို့ ဘာပြုလို့ ငုံ့ခံခဲ့ကြတာတုံးဟင်”
ရီးဆေးရိုးသည် ချက်ချင်း မဖြေ။ ကျော်သူရ၏ ဘေးရှိ မောင်ထွေး၊ မောင်မောင်လှနှင့် အခြားသူများ၏ မျက်နှာများကို ဝေ့ဝဲကြည့်၏။ သိချင်သော မျက်လုံးများက အဖြေကို ငံ့စားနေကြသည်။
“ဘယ်နေလိမ့်မတုံး လူလေးရာ၊ အချိန်မတန်သေးခင်မှာ အောင့်အည်းထားခဲ့သမျှ အချိန်လည်းကျရော ထပြီး ချလိုက်ကြတာ ဝက်ဝက်ကွဲတာပေါ့ကွာ။ ဓားပဲ ရှိသူက ဓားနဲ့၊ ဝါးချွန်ပဲ ရှိသူက ဝါးချွန်နဲ့ ဆော်လိုက်ကြတာ ဘာပြောကောင်းမတုံး”
“ဘတို့ အင်ဂျင်စက်ကော ပြန်ရလားဟင် ဘ”
“ဘယ်အရပ်ကို ယူသွားမှန်းမှ မသိတာ လူလေးရာ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လိုက်ယူရမှာတုံး။ အဲဒါကြောင့် အခုလို စုပေါင်းအားခဲပြီး အသစ်ဝယ်ရတာပေါ့”
ရီးဆေးရိုးသည် မြေးများထံမှ မျက်နှာလွှဲကာ စိန်ဖူးတော်ကြီးကို မော့ကြည့်၏။ ထိုအကြည့်တွင် ညှိုးနွမ်းမှု၊ နာကြည်းမှု မရှိတော့ပါ။ ပီတိမျက်လုံးများသည် မာကျူရီမီးလုံးနှင့် ပြိုင်ဆိုင် ရွှန်းလက်နေပြီ။
▢ ဆင်ဖြူကျွန်းအောင်သိန်း
📖 ကိုဆေးရိုး ပေါင်ချုပ်
No comments:
Post a Comment