❝ ကြိုးဒဏ်သင့် နှလုံးအိမ် ❞
( ဆင်ဖြူကျွန်းအောင်သိန်း )
သစ်ပင်သည် သစ်ပင် မဟုတ်။ ဖုန်ပင်ကြီး ဖြစ်နေသည်။ လဲမှို့တွေ ကပ်နေသော အရုပ် ယောင်ယောင်၊ စောင်ဖြူကြီးကို ခေါင်းမြီးခြုံထားသော သူအိုကြီး ယောင်ယောင်မို့ နေပူကျဲကျဲကြီး အောက်၌ အမြင်ဆိုးလှစွာ၏။ မိုးနှံချုံ၊ သန်းသတ်ချုံနှင့် နဘူးချုံ ကင်ပွန်း ပေါင်ပဲ့ ကြွက်နှာခေါင်းချုံများသည်လည်း ရွက်သစ် ထိုးပြီးပါလျက် စိမ်းနုမဝေလွင်။ စိမ်းမြသော အရောင်များ မတောက်ပ။ ဖုန်သင်တိုင်းကို ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး ဆင်ယင်ထားကြ၏။
ရီးကျီးဒန်သည် နားမချမ်းသာစရာ တအီအီ အသံပေးလျက် မောင်းသွားသော လှည်းကို မျက်ခွံရှုံ့ပြီး ကြည့်၏။ မည်သူတွေပါလိမ့်၊ မည်သူ့လှည်းပါလိမ့် သိလိုသောကြောင့် ကြည့်၏။ လှည်းသည် ဖုန်ကို ပေါင်းမိုးလုပ်လျက် မောင်းသွား၏။ သို့အတွက် မသိလိုက်ရပါ။ ရီးကျီးဒန် အိမ်တွင်းသို့ မျက်နှာမူလိုက်သည်။ ဖျာပေါ်တွင် ကိုယ်တုံးလုံးဖြင့် လှိမ့်နေသော မြစ်တွေ။ ကျောက်နီအကြီး၊ အသေး၊ အလတ်ရောရာကို စီထားဘိသို့သော ကိုယ်လုံးများတွင် လက်သည်းရာ အစင်းတွေ ထင်နေ၏။ အရွယ်သင့် မိတ်ဖုများမှာ ပဲ့ရွဲ့ နေရာအချို့ အနာဖေးတက်နေသည်။ အချို့မူ အနာဖြစ်နေသည်။
“ဪ…. သတ္တဝါတွေ၊ သတ္တဝါတွေ”
ငါ့မြေးမှ မွေးသည့် ငါ့မြစ်တွေပါကလားဟု မမြင်မိအောင် ရီးကျီးဒန် ကြိုးစား၏။ ဝဋ်နှောင်ထုံးမှ ဇွတ်ရှောင်ပုန်းပြီး လွတ်အောင်ရုန်းနိုင်သော ငါပါတကားဟု သူ့ကိုယ်သူ အထင်ကြီး၏။ ငဝက်ကမူ ထင်းတုံးစီသည့်နှယ် ကြမ်းပေါ်တွင် စီနေသော ထိုသတ္တဝါကလေးများကို ယပ်ခတ်ပေးနေခဲ့မိ၏။
လေးထပ်ကျောင်း ထန်းတောပေါ်သို့ ကျော်ပြီး မျှော်ကြည့်ခဲ့မိသည်။ မိုးမရွာသော်လည်း မိုးသား တက်လျှင် အပူသက်သာ၏။ တိမ်ဖြူထက် တိမ်မည်းက ပို၍ အပူသက်သာ၏။ သို့ဖြစ်သဖြင့် မိုးသား တိမ်တိုက်ကို မျှော်တမ်းခဲ့ငြား တိမ် တစ်စတလေ တစ်ဆုပ်တလေသာ မြင်ရသည်။ ကြည်စင်သော ကောင်းကင်ပြာကြီးကို မြင်ရသည်မှာ စိတ်မချမ်းသာစရာ။ တိုး၍ ဆင့်၍ပင် ပူလောင်သည် ထင်ခဲ့ရ၏။
“မိုးရယ်... ရွာပါတော့၊ ကလေးတွေ ဒုက္ခရောက်လှပြီ”
ရီးကျီးဒန် မြည်တမ်းခဲ့ရသည်။ သတ္တဝါကလေးတွေပါတကားဟူ၍ သူ တရားရှုနေသော မြစ်တွေမှာ အင်္ကျီ မကပ်နိုင်ကြပေ။ ထန်းလျက် စားသော မြစ်တစ်ယောက်မှာ နားရွက်ဖျားပါ တက်ပြီး မိတ်ပေါက်သည်။
အခြားသော ကလေးတွေ မိတ်ပေါက်ပုံမှာ ပုရွက်ဆိတ်အနီတွေ အုံခဲပြီး ကိုက်နေသလော ထင်ရရုံသာ ဖြစ်၏။ ထန်းလျက် အလွန် စားသော မြစ်မှာ ငဟစ်ကြီး ဖြစ်သည်။ ခင်ခင်ကြီး၏ တစ်ဦးတည်းသောသား။ အမည်ရင်းကား အောင်ကျော်ဇံဦး။ ထန်းလျက် စားပြီးနောက် မအေနို့ကို စို့သည်။ နို့ရည်မှာ မချိုမြိန်တော့ပြီ။ သည်နည်းဖြင့် ငဟစ်ကြီးသည် အလိုလို နေရင်း နို့ ပြတ်ခဲ့သည်။ နို့ပြတ်ချိန်မှစပြီး ထန်းလျက် ပျော့သည် ဖြစ်စေ၊ မာသည် ဖြစ်စေ လက်ထဲတွင် ကိုင်အိပ်သူ။ သည်ထန်းလျက်ကြောင့် ထင်သည်၊ သူ့ကိုယ်တွင် ပေါက်သော မိတ်မှာ အခြားသူများနှင့် မတူ။ အလုံးကြီးသည်။ ရွေးကလေးရွယ်လည်း ပါသည်။ ရွေးကြီးစေ့ ရွယ်လည်းပါသည်။ သည်မြစ်ကို ကြည့်ပြီး ရီးကျီးဒန် စိတ်မသက်သာ။
“ဘာလိုလိုနဲ့ ငါတို့မှာ မြစ်ချည်း တစ်ကျိပ် ပြည့်ပါပေါ့လား”
ရီးဆေးရိုးက သူ့ကိုယ်ကို ပုဆိုးစုတ်ဖြင့် ယပ်ခတ်ရင်း လှမ်းပြောသည်။
“ဒါတောင် လူကုန် အိမ်ထောင်မကျသေးလို့။ ကျပြီးသူတွေကလည်း အကုန် မမွေးသေးလို့”
ရီးဆေးရိုး သဲ့သဲ့ပြုံးသည်။
“နေပူရတဲ့အထဲ သံယောဇဉ်မီးက ပိုပူတော့ ညည်းလည်း ချွေးပြိုက်ပြိုက်ကျပါပေါ့လားဟေ့”
ရီးဆေးရိုးက အသံထွက်ပြီး ရယ်သောအခါ ရီးကျီးဒန်လည်း ရှက်ပြုံး ပြုံးရ၏။ သူသည် သူ့ကိုယ်ကို ယပ်မခတ်အား။ လိမ့်ပျံနေသော မြစ်တွေကို ယပ်ခတ်နေရသဖြင့် ချွေးတလုံးလုံး ဖြစ်နေသည်။ သို့ အတွက် ရှက်ပြုံး ပြုံးရသည်။
“ဟုတ်ပါ့တော်၊ အဲသလို သံယောဇဉ်အမျှင်တန်းမှာကြောက်လို့ ခေါက်ထစ်လွှတ် ရိုက်လွှတ်တဲ့ ကြားထဲက”
မြေးများသည် မျက်စိနှစ်လုံး ပွင့်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်း အဘိုးအဘွားအိမ်သို့ ပြေးလေ့ရှိသည်။ ယခု မြစ်များသည်လည်း သည်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ လင်းလျှင် လင်းချင်း ဘေးနှင့် ဘေးမကြီးထံ ပြေးလာကြသည်သာ။
“ညည်းက ကြိုးစားပမ်းစား ဆဲတာဆိုတာ ရိုက်မောင်းပုတ်မောင်းလုပ်တာကိုချည်း သတိရနေတာကိုး အေ့။ မောင်မောင် ဘဘ ချော့မော့ယုယတာကျတော့ မေ့ထားသမဟုတ်လား။ ငေါက်ငမ်းရိုက်ပုတ်တာက နည်းပြီး ယုယတာက များနေလို့ ညည်းအိမ်မှာ အခုလို လူစည်ကားနေတာ”
“မသိပါဘူးတော်၊ အင်းလေ... ဟုတ်မှာပါပဲ”
ပြောနေစဉ်တွင် မေကြည်၏သား သူရထွန်းသည် ကုန်းထ၏။ ထသော်ငြား မျက်လုံးမဖွင့်။ ကျောပြင်ကို မမီတမီ ကုတ်၏။ ချွေးရှိသော နေရာကို ကုတ်မိလျှင် အနီစင်းကြီးထင်၏။ ချွေးမရှိသော နေရာမှာသော် အဖြူစင်းကြီး ဖြစ်ကျန်ခဲ့၏။ ထိုမျှ ကုတ်ပါလျက် ကုတ်လိုရာ နေရာသို့ ရောက်ဟန်မတူ။
“ယားယယ် ယားယယ်”
“ယားရင် နင့်အိမ် နင် ပြန်ပါလားဟဲ့”
ရီးကျီးဒန်သည် ထိုင်နေရာမှ မရွှေ့ဘဲ ပြော၏။
“ယားယယ် ယားယား”
အသံပြာလဲ့လဲ့ကြီးဖြင့် ကုန်းအော်သောအခါ ချွေး တလုံးလုံးနှင့် အိပ်ပျော်နေသော အခြားကလေးတွေ လူးလွန့်လာ၏။ ထိုကလေးတွေပါ စုပြုံအော်လျှင် အရပ် ပျက်တော့မည်။ သို့အတွက် ရီးကျီးဒန် ငေါက်သည်။
“နင့်အိမ် နင် ပြန်ပြီး ယားချေ၊ နင့်အိမ် နင်ပြန်ပြီး အော်ချေ။ သည့်ပြင်ကလေးတွေ အိပ်ကောင်းခြင်း အိပ်ပါစေတော့လား”
ထိုအခါ သူရထွန်းသည် လေးဖက်ထောက် ထလာကာ ဘေးမ၏ ပေါင်ပေါ်သို့ ခေါင်းထိုးပြီး အိပ်လိုက်လေ၏။ ဘေးမကြီးမနေနိုင်။ အသာအယာ ပွတ်ပေးရတော့၏။ ဤသည်ကို အိပ်ချင်ယောင် ဆောင်နေသော ကလေး တစ်ယောက်က မျက်လုံးဖွင့်ကာ ခေါင်းငဲ့ကြည့်၏။ ငတက်ပြားမ၏ သမီး ရွှေရည်ဝင်း ဖြစ်သည်။ သူ မျက်စိဖွင့်သည်ကို ရီးဆေးရိုး မြင်လိုက်၏။ လူရည်လည်ပုံ၊ ပါးနပ်ပုံမှာ မအေထက် ပို၏။ မည်သို့ လုပ်မည်နည်းဟု ဘေးကြီး စောင့်ကြည့်သည်။ ရွှေရည်ဝင်းသည် အိပ်ပျော်နေရာက လူးလှိမ့်ဟန်မျိုး လုပ်သည်။ လှိမ့်ရင်းလှိမ့်ရင်း ဘေးမ နားသို့ ရောက်လာသည်။ နောက်တစ်လှိမ့် ထပ်လှိမ့်ပြန်ရာ ဘေးမကြီး၏ ခြေထောက်နှင့် ခေါင်းနှင့် တိုးမိလေတော့၏။ ရီးဆေးရိုး နှစ်ခြိုက်စွာ ပြုံး၏။
ဥသြတွန်သံသည် ထန်းတောမှ လွင့်ပျံလာ၏။ ပူသော်လည်း သည်အသံကို သာယာသည် ထင်မိ၏။ ထပ်၍ တွန်ကျူးပါဦး တမ်းတဆဲ၌ ဝင်လာသောအသံ မှာ ပန်းထိမ်ငှက်။ များများစားစားလည်း မမြည်။ တစ်လုံးတည်း မြည်ပါလျက် ပို၍ ပူလောင်သည် ထင်၏။
“ယား ယား၊ မေကြီး ယား”
“ဟော ဘယ်အချိန် ရောက်လာပါလိမ့်”
ရီးကျီးဒန်မှာ ရွှေရည်ဝင်း အသံပေးမှ သတိထားမိ၏။ ပြောပြောဆိုဆို အားနေသော အခြား လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပွတ်ပေးသည်။
“ညည့်မှာ လက်သုံးဖက် ရှိရင် တတိယလက်နဲ့ ယပ်တောင် ကိုင်မှာပဲနော်”
ရီးဆေးရိုးက မနေနိုင် မထိုင်နိုင် သရော်၏။
“ဟုတ်သတော်၊ ကျုပ်မလည်း ဝဋ်ပဲ ထင်ပါရဲ့”
ပြောရာက ယပ်တောင်ကို ကောက်ကိုင်၏။ အခြား မြေးများကို လှမ်းပြီး ယပ်ခတ်သည်။
“အင်း... မိုးတစ်ပြိုက်လောက် ရွာဖို့ ကောင်းပြီ။ သည်အတိုင်းသာဆိုရင် ငဟစ်ကြီး ခက်မယ်။ ဝက်သက်ပေါက်မှာ၊ ဂျိုက်သိုးပေါက်မှာ စိုးရိမ်ရတယ်”
“ခက်တော့တာပဲ၊ သည်ကလေးဟာ အသားတွေ စုတ်ကုန်တော့မှာပဲ”
ရီးကျီးဒန် ညည်းတွားရာက ဆီးကြိုပြီး ကျောကို ပါးစပ်ဖြင့် မှုတ်ပေးရင်း လက်ဖြင့် ပွတ်ပေးသည်။ ပါးစပ်ဖြင့် မှုတ်ပေးခြင်းမှာ ယပ်ခတ်ရန် လက် မအားသောကြောင့် ဖြစ်၏။
ရီးဆေးရိုးသည် နံနက်လင်းလျှင် လင်းချင်း အိမ်အောက်မြေပြင်ကို ရေဖျန်းထားသည်။ ခပ်ထပ်ထပ် ရှိသောအခါ အမှိုက်လှည်းသည်။ နေ့စဉ်ဆောင်ရွက်ထားသဖြင့် အိမ်အောက် မြေပြင်သည် ပြောင်တင်း ရှင်းသန့်၏။ အအေးဓာတ်လည်း ရ၏။ ကလေးတွေ လာ စုနေခြင်းမှာ သည်အချက်လည်း တစ်ချက်ပါ၏။
ကလေးတွေ စုရုံး ရောက်လာလျှင် ဘေးထီးနှင့် ဘေးမတို့ မနေနိုင်ပြီ။ ရှိရှိသမျှ ဖျာကြမ်းဖျာစုတ်တွေ ချပြီး စပ်ဟပ် ခင်းပေးရတော့သည်။ မြစ်များသည် တလင်းအေးပေါ်က နှီးကြောဖျာပေါ်တွင် ဆော့ရင်း လှောင်ရင်း လူးလှိမ့်ရင်း အိပ်ကြ၏။ ငဟစ်ကြီး အိပ်ပျော်သွားသဖြင့် ရီးကျီးဒန် နားခွင့်ရ၏။ နားခွင့် ရသောအခါ ယင် တလှောင်းလှောင်းကို သတိထား မိသည်။ ယင်ကို ဖိတ်ခေါ်သူမှာ ငဟစ်ကြီး။ သူ့လက်ထဲတွင် ထန်းလျက်ခဲ ရှိသည်။ သွားရည် စိုထားသဖြင့် တစ်ပိုင်း ပျော်နေပြီ။ ယင်များ ခဲနေမည်းနေ၏။ ထို ထန်းလျက်ခဲကို ရီးကျီးဒန် ဖယ်ရှားချင်သည်။ သူ့ လက်ထဲမှ ထန်းလျက် လွတ်လျှင် ထအော်ချေမည်။ ယင်နားစာသည် မကောင်းဟု ရီးကျီးဒန် သိသည်။ မည်သို့ လုပ်ရပါမည်နည်း။ ထိုထန်းလျက်ကို အကြောင်းပြုပြီး လာသော ယင်သည် အခြားကလေးတွေကိုလည်း ပါးစပ်နှိုက်၊ မျက်လုံးနှိုက်ဖြင့်။ ထန်း လျက်ကို ရီးကျီးဒန် အာရုံစိုက်နေဆဲ၌ ကလေးတစ် ယောက်သည် ဖျာပေါ်မှ မြေကြီးပေါ်သို့ ရောက်သွား၏။ ပြုံးရည်ငယ် ဖြစ်သည်။ ခင်မောင်ငြိမ်း၏ သမီး။
“ဟဲ့... ကလေးလေး၊ ဟိုဘက် တိုးစမ်း”
ရီးကျီးဒန် ထပြီး တွန်းသည်။ ကလေးမှာ ဖျာပေါ် ထက် ကောင်းသော နေရာတွင် အိပ်မောကျနေပြီ။ ရီးကျီးဒန်သည် တွန်း၍ မရသောကြောင့် သစ်တုံးလှိမ့်နည်းဖြင့် လှိမ့်၏။ သည်မျှကလေး လုပ်သည်ကိုပင် ချွေးဖြိုင်ဖြိုင် စီး၏။ တဖြန်းဖြန်း မြည်အောင် ယပ်ခတ်မှ သက်သာ၏။
ရီးဆေးရိုး ခေါင်းကို ညိတ်၏။
“ကျီးဒန် ကျီးဒန်၊ အင်း… ဒုက္ခမသေးပါကလား”
မောင်းသံ ကြားရ၏။
ရီးဆေးရိုး အိမ်အောက်မှ ငုံ့ထွက်၏။ သူ နားစွင့်နေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီ။ မောင်းသံကြားမှ မီးမွှေးရမည် ဆိုထားသဖြင့် ‘မီးဖိုကျင်း’ ထဲသို့ အပြေးအလွှား ဆင်းခဲ့သည်။ အသင့်ပြင်ထားသည့် မီးစာများကို ရှို့မြိုက်သည်။ ရေနွေးအိုး တည်သည်။
ရေများ ရွှဲအိုင်စိမ့်ထွက်နေသော ‘သဲကြမ်းအိုး’ ရေသည် အေး၏။ နွေကာလနှင့် သင့်လျော်၏ ပြာသိုလတွင် လုပ်လျှင် ပိုအေးသည် ဆို၏။ ရီးကျီးဒန် သန်မာစဉ်က တစ်ဆောင်းလုံး မနားရအောင် လုပ်ရသည့် အိုး။ သို့သော် သည်ရေအေးကို ရီးဆေးရိုး ခံတွင်း မတွေ့။ နေပူပူတွင် ချွေးတလုံးလုံးဖြင့် မှုတ်သောက်ရသော ရေနွေးကြမ်းမှ အာဂ အရသာ။ သို့ကြောင့် အပြေးအလွှား မီးမွှေးကာ ကမန်းကတန်း ရေနွေးအိုး တည်ခြင်းဖြစ်၏။
ရီးဆေးရိုး မူလနေရာသို့ ပြန်ထိုင်ချိန်ဝယ် ရီးကျီးဒန်သည် ငဟစ်ကြီး၏ ဘေးသို့ ရောက်နေ၏။ ငဟစ်ကြီး၏ ထန်းလျက်သည် ရီးကျီးဒန်အား အနှောင့်အယှက် ပေးနေသည်။
သည်ထန်းလျက်ကို ဖယ်ပစ်မှ ဖြစ်မည်။ သို့ဖြစ်သဖြင့် အိပ်ပျော်နေသော ငဟစ်ကြီး လက်ထဲမှ ထန်းလျက်ကို အသာအယာ ဆွဲယူ၏။ ပါလာ၏။ သူ့ လက်ထဲမှ လွတ်တော့မည် ရှိသည်တွင် လက်ညှိုးနှင့် လက်မက ဆတ်ခနဲ ညှပ်ထား၏။ ရီးကျီးဒန် စိတ်ရှည်လက်ရှည် စောင့်နေပြီးမှ မြေကြီးခဲ တစ်ခဲကို အိမ်တိုင် ဘေးမှ လှမ်းယူသည်။ ထန်းလျက်ခဲကို ဆတ်ခနဲ ဆွဲယူပြီး မြေကြီးခဲကို လက်မ လက်ညှိုးကြားတွင် ထည့်ထားလိုက်လေ၏။
ငဟစ်ကြီး၏ ထန်းလျက်ကို ပြောင်းဖူးဖက်ဖြင့် ထုပ်ကာ ဆင့်ဝါးကြား ညှပ်ထားလိုက်ရသဖြင့် ရီးကျီးဒန် ကျေနပ်၏။ သို့သော် စိုးရိမ်စိတ်က ဝင်လာသည်။ သည်မြေကြီးခဲကို အိပ်မှုန်စုံမွှားနဲ့ ထန်းလျက် မှတ်ပြီး ပါးစပ်ထဲ ထည့်ရင်...
ရီးကျီးဒန် ထိတ်ထိတ်ပျာပျာဖြစ်၏။ ‘ဘယ်လို လုပ်ရပါ့’ တွေး၏။ ချက်ချင်းပင် အကြံရကာ ကျောက်ခဲတစ်လုံး ပြေးကောက်၏။ ကလေးတွေ ဇယ်ခတ်သော ကျောက်ခဲ။ သည်ကျောက်ခဲကို ကောက်ယူ လာပြီးခါမှ မဖြစ်သေးပါဘူး၊ ကျောက်ခဲက သေးတော့ လည်ချောင်းထဲ ကျသွားမှဖြင့် အတွေး ဝင်လာ၏။ ကျောက်ခဲပြားပြား ရှည်ရှည်ကို ရွေးယူလာရသည်။ မြေကြီးခဲကို ငဟစ်ကြီး မနိုးအောင် အသာအယာ ဆွဲယူပြီးမှ ကျောက်ခဲကို လက်ထဲ၌ ထည့်ထားပစ်ခဲ့သည်။ ရီးဆေးရိုးသည် ကြည့်ရုံသာ ကြည့်၏။ မပြောတော့ပါ။ သည်နှယ် မပြောဘဲနေခြင်းကို ရီးကျီးဒန် မကြိုက်။ မလုံမလဲ ဖြစ်သည်။
“တော်က ဘာကြည့်တာတုံး”
ရီးဆေးရိုး သရော်ပြုံး ပြုံး၏။ လမ်းဘက်မှ လေပြင်းတစ်ချက် မွှေ့ယမ်းဝင်ရောက်လာသည်။ ဖုန်တွေ အမှိုက်တွေပါငြား အေးသည်။ ယင်ကောင်တွေလည်း လွင့်ပါးသွား၏။
“ရေနွေးအိုး ဆူနေပြီလေ”
“အေးပါ၊ ကျက်အောင် စောင့်နေတာပါ”
သည်စကားမှာ လက်ဖက်ရည်ကြမ်း ကြိုက်သူများ ပြောလေ့ရှိသော စကားဖြစ်၏။ ထိုအခါ ရီးကျီးဒန်သည် သစ်တုံးများ စီထားသည်သို့ အိပ်နေသော မြစ်များကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်ပြီး အိမ်ပေါ်သို့ တက်သွား၏။ ပလုံးတောင်း တစ်ခု၊ ယောက်မ တစ်ချောင်း၊ အိုးတစ်လုံး ဆွဲလျက် ဆင်းလာသည်။ ခဏအကြာတွင် အိုးထဲတွင် သစ်သားယောက်မ လှည့်ပတ်ပြေးလွှားသံ ဆူညံစွာပေါ်လာ၏။ မကြာပါချေ။ အပူဒဏ် မခံနိုင်သည့် ပြောင်းဖူးစေ့များ အော်ဟစ်ပေါက်ပွင့် ကြပြီ။ သူ စားရန် မဟုတ်။ သူ့တွင် သွားမရှိတော့ပါ။ မြစ်တွေအတွက် အဆာပြေ ပြောင်းဖူးပေါက်ပေါက် ပွင့်ဖောက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
သည်ပေါက်ပေါက်ကို အလယ်မှာ ထားပြီး မြစ်တွေ တရုန်းရုန်း သွားဖုံးနီကြီး တပြုံးပြုံးဖြင့် မကြာမီ လုပ်တော့မည်ကို ရီးဆေးရိုး မြင်ယောင်၏။ သံယောဇဉ်မီး ဖြစ်မည့် အရာများကို အသိတရားက မုန်းကြည့်သော်ငြား နှလုံးသားက လက်မခံ။ မေတ္တာနှောင်ကြိုးများသည် တွယ်မိတွယ်ရာ ခြေကျင်းဝတ်ကို ပတ်၏။ လက်ကောက်ဝတ်ကို ရစ်၏။ ထိုမှတစ်ဆင့် လည်ပင်းကို ပတ်၏။ ချွေးတလုံးလုံးဖြင့် ပြောင်းဖူးပေါက်ပေါက် လှော်နေသော ခေါင်းဖြူစွယ်ကျိုးကို တစ်လှည့်၊ လိမ့်ပျံနေသော မြစ်များကို တစ်လှည့် ရီးဆေးရိုး ကြည့်ရာက အသံထွက်အောင် ရယ်မောနေမိလေတော့၏။
▢ ဆင်ဖြူကျွန်းအောင်သိန်း
📖 ကိုဆေးရိုး ပေါင်းချုပ်
No comments:
Post a Comment