❝ ပန်းပုဆရာ ❞
ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျောင်းနေဖက် သူငယ်ချင်း ကိုစိန်လှ ( အငြိမ်းစား ဗိုလ်မှူးကြီး ) က ခေါ်တာနဲ့ ပြင်ဦးလွင် အနီးက ပိတ်ချင်းမြောင်ကို ကျွန်တော် လိုက်သွားတယ်။ ပိတ်ချင်းမြောင်ကို ကိုစိန်လှ တာဝန်ရှိစဉ်က ဦးစီးပြီး လုပ်ခဲ့ရတာ။ ပိတ်ချင်းမြောင်မှာ သူတို့ မိသားစုရဲ့ ကောင်းမှုတွေလည်း အများကြီး ရှိတယ်။ ပိတ်ချင်းမြောင်က ယခုအခါ စည်စည်ကားကား သာသာယာယာ ဖြစ်နေတယ်။ ဒါတွေကို သူက ပြချင်တာလည်း ပါမယ်။
ဝက်ဝံရွာကနေ ပိတ်ချင်းမြောင်ဘက်ကို သွားတဲ့ ကားလမ်းအတိုင်း သွားပြီး ကားလမ်းဘေးက ခြံကျယ်ကျယ် တစ်ခုကို ဝင်တယ်။ ခြံအမည်က ချင်းတွင်းသား တဲ့။ ပိတ်ချင်းမြောင်က ဘုရားဆင်းတုနဲ့ ပန်းပုတွေကို ဦးစီး ထုလုပ်တဲ့ ဆရာဦးမျိုးမြင့်ရဲ့ ခြံ။ ခြံက တော်တော်ပဲ သာယာတယ်။ မက်မန်းပင်၊ သရက်ပင်၊ ပိန္နဲပင်တွေနဲ့ စိမ်းစိမ်းစိုစို ရှိတယ်။ ခြံကို သစ်ပင်တောအုပ် အုပ်အုပ် ဆိုင်းဆိုင်း၊ တောင်စောင်း တောင်တန်း မှိုင်းမှိုင်းညို့ညို့နဲ့ ဝန်းရံထားတယ်။ ခြံထဲက သစ်ခွပင်တွေကလည်း ပန်းတွေ ပွင့်လို့။
ခြံဝင်းထဲက တိုက်အိမ်အဝင် ဝရန်တာမှာ ပန်းပုရုပ်တွေ အများကြီး တွေ့ရတယ်။ ဘုရားဆင်းတုတွေလည်း ပါရဲ့။ လဲလျောင်းနေတဲ့ ကိုယ်လုံးတီး အမျိုးသမီးပုံလည်း ပါရဲ့။ ရိုးရာဟင်္သာပုံလည်း ပါရဲ့။ ဦးမျိုးမြင့် ရဲ့ လက်ရာ သရုပ်မှန် အပီအပြင် ပုံဖော်ထားတဲ့ ပန်းပုလက်ရာတွေပါ။ အဲသည် ပန်းပုတွေ ကြားမှာ ခေတ်သစ်ဟန်ပန် ထုထားတဲ့ ပန်းပုရုပ်တွေက ကျွန်တော့်ကို ဆွဲဆောင် နေတယ်။ လက်ရာရှင် ဘယ်သူလဲ။
ခေတ်သစ်ဟန် မော်ဒန်ပန်းပုတွေကို ဖန်တီးထားတဲ့ လက်ရာရှင်က ဆရာဦးမျိုးမြင့်ရဲ့သား ကိုထွန်းထွန်းလှိုင်တဲ့။ သူက ယဉ်ကျေးမှုတက္ကသိုလ်က ပန်းပုပညာ အထူးပြုပြီး ဂုဏ်ထူးတန်းဘွဲ့ ရထားတာ။ ထူးခြားတာက ကိုထွန်းထွန်းလှိုင်က ခန္ဓာကိုယ် အောက်ပိုင်း မသန်စွမ်းဘူး။ သူ့ ပန်းပုရုပ်တွေ အကြောင်းကို ကျွန်တော် မေးချင်တယ် ဆိုတော့ ချိုင်းထောက်နဲ့ တစ်လှမ်းချင်း လှမ်းပြီး အိမ်နောက်ပိုင်း အဖီထဲမှာ ထိုင်နေရာက ထွက်လာတယ်။
ကျွန်တော် သိချင်လို့ ညွှန်ပြတဲ့ သူ့လက်ရာ ပန်းပုရုပ်ကို သူ့သားသမီး ရင်းချာလို ပွေ့ပိုက်ပြီး ကျွန်တော့်ကို ရှင်းပြတယ်။
ပန်းပုရုပ်တစ်ရုပ်ရဲ့ ပုံစံကို ကြည့်လိုက်တော့ မျက်နှာမှာ ခံစားမှုတစ်ခု ရှိနေတယ်။ အမည်ကို မေးတော့ ကြိတ်မနိုင်ခဲမရ တဲ့။ ဘယ်လို ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ ထုတာလဲ မေးတော့ စိတ်ထဲမှာ ဖြစ်နေတဲ့ အတိုင်း ထုတာတဲ့။ စိတ်ထဲမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ ကျွန်တော်က ထပ်မေးတယ်။ စိတ်ထဲမှာ တစ်ခါတလေတော့ မကျေနပ်ဘူးတဲ့။
ကိုထွန်းထွန်းလှိုင် က ခပ်ယဲ့ယဲ့ ပြုံးလိုက်တော့ ကွမ်းစားထားလို့ ရဲနေတဲ့ သူ့သွားတွေ ပေါ်လာတယ်။ မကျေမနပ် ခံစားချက်တွေ များတဲ့ တချို့သူတွေက ကွမ်းယာ တစ်ယာပြီး တစ်ယာ ဖိကာ ဝါးတယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် သတိရ သွားတယ်။
“installation ဆန်ဆန် ထုထားတာ”
သူက ပန်းပုပုံကို ပြပြီး ဆက်ပြောတယ်။
“ကိုယ့်ခြေထောက်ကိုယ်ကို အားနဲ့ ဆုပ်ကိုင်ထားတယ်၊ လက်ထဲမှာ ဒေါသတွေလည်း ပါတယ်”
နောက်ထပ် အရုပ် တစ်ခုက ခေါင်းက သေးသေး၊ အင်မတန် ကြီးမားတဲ့ လက်ချောင်းကြီးတွေနဲ့။ ပျော့ပျောင်းသွယ်လျတဲ့ လက်တစ်ခုက တခြား လက်ကို အုပ်မိုးပြီး ကိုင်ထားပုံ ထုထားတယ်။ အမည်က နှစ်သိမ့်မှုတဲ့။
“ဒီလက်တွေက ယောက်ျားလေးလက်နဲ့ မိန်းကလေးလက်ပေါ့”
သူက ရှင်းပြတယ်။
“မိန်းကလေးက မိခင်လား၊ ချစ်သူလား”
ကျွန်တော်က မေးတယ်။
“ချစ်သူလို့ ရည်ရွယ်တာပါ”
သူက ထပ်ပြုံးလိုက်ပြန်တယ်။
သူ့မှာ ခန္ဓာကိုယ် အောက်ပိုင်း သန်စွမ်းမှု အားနည်းတယ်။
ကျွန်တော်က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ အဲသည် အကြောင်းကို မေးခွန်းထုတ်တယ်။
“ကျွန်တော် ရှစ်တန်းလောက်မှာ သူငယ်ချင်းတွေ သွားရာလာရာ ကိုယ်က သူတို့လို မလိုက်နိုင်ဘူး။ မလိုက်နိုင်လည်း ဘာမျှ မဖြစ်ပါဘူးကွာ၊ ကိုယ့်ဟာကိုယ် တစ်ယောက်တည်း ဆော့လည်း ဖြစ်တာပဲ”
ဘယ်အရွယ်မှာ ပိုလီယို စဖြစ်လဲ မေးတော့၊ အမေတို့ ပြောတာက ဆယ်လသားလို့ ဆိုတယ်။ သူ့မှာ ကြိတ်မနိုင်ခဲမရ ဖြစ်မယ်။ ကျွန်တော်က သူ့ ဒေါသတွေကို မေးတယ်။
“ကိုယ်ချင်တဲ့ဟာကို မလုပ်နိုင်ဘူး၊ ကျွန်တော်က ဘောလုံးဝါသနာ ပါတယ်၊ မကန်နိုင်ဘူး၊ ကနေတာပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ကိုယ်က ထိုင်ကြည့်ရုံပဲ၊ အထီးကျန် လာတာပေါ့”
ပြောလက်စကို ခဏ ရပ်လိုက်ပြီး ကိုထွန်းထွန်းလှိုင်က ဟိုးအဝေးက တောင်တန်းတွေဆီ ငေးကြည့်နေတယ်။ ပြီးမှ ဆက်ပြောတယ်။
“တစ်ခါတလေတော့လည်း အထီးကျန်တယ် မခံစားရပါဘူး၊ တစ်ခါတလေတော့လည်း အထီးကျန်သလိုပဲ”
“ကိုယ့်အတွက် အဖော်က ဘာလဲ”
“ကွန်ပျူတာ ကိုင်ပြီး ဒီဇိုင်းတွေ ဆွဲပစ်လိုက်တယ်၊ တစ်ခါတလေ ကျတော့ ပန်းပုထုတယ်၊ တစ်ခါတလေ ကျတော့ အိုးတွေမှာ ပန်းချီဆွဲတယ်”
ပန်းပုပြတင်းပေါက် ပေါင်ပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ မြေအိုးကလေးဆီ ကျွန်တော့် မျက်လုံးက ရောက်သွားတယ်။ မြေအိုးလေးတွေ ပေါ်မှာ ပန်းချီဆွဲထားတာတွေ ရှိသလို အိုးတချို့ကိုတော့ ထွင်းဖောက်လှီးထုတ်ပြီး အမြင်သစ်အောင် လုပ်ထားတာ တွေ့ရတယ်။
သူ့လက်ဖျံကို ပြပြီး ဆက်ပြောတယ်။
“တစ်ခါတလေ လက်မှာ tattoo ( ဆေးမင်ကြောင် ) တွေ ဆွဲလိုက်တယ်၊ စိတ်ဖြေလိုက်တဲ့ သဘောပေါ့”
သူ ပညာသင်ယူခဲ့တဲ့ ကျောင်းတွေ အကြောင်းကို မေးပါတယ်။ မုံရွာ ဒေါင်းကျောင်း၊ ဝက်ဝံ အ.မ.က၊ ဈေးကုန်း အ.လ.က၊ ပြင်ဦးလွင် စာပန်းအိမ် တို့မှာ သူ နေခဲ့တာ ပြောပါတယ်။ ကျွန်တော်က သူ ငယ်စဉ်က ရည်မှန်းချက်ကို မေးတယ်။
“ကျွန်တော် အဓိက ဝါသနာပါတာက ကစားစရာပုံစံငယ်တွေ ထုတ်တာ၊ ပန်းပုလည်း ဝါသနာပါတယ်၊ ယဉ်ကျေးမှုတက္ကသိုလ် တက်ဖို့ပဲ ရွေးချယ်လိုက်တယ်”
၂၀၀၂ ခုနှစ်မှာ ၁၀ တန်းကို နှစ်ချင်းပေါက် အောင်မြင်ပြီး မန္တလေး ရွှေစာရံက ယဉ်ကျေးမှုတက္ကသိုလ်ကို သူ သွားတက်တယ်။ ရွေးချယ်ရတဲ့အကြောင်း တစ်ခုကတော့ တက္ကသိုလ် တည်ရှိတဲ့ နေရာက ကားတွေ၊ ဆိုင်ကယ်တွေ ရှုပ်ထွေးတဲ့ မြို့ပြ မဟုတ်တာလည်း တစ်ကြောင်းပါတယ်လို့ ဆိုပါတယ်။
တက္ကသိုလ်တက်ဖို့ သူ ပြင်ဆင်ခဲ့ရပုံတွေကို ကျွန်တော်က မေးပါတယ်။
“ကျွန်တော် ၁၀ တန်းအထိ စက်ဘီး မစီးတတ်သေးဘူးဗျ၊ ပိတ်ချင်းမြောင်မှာ အကြော်ဆရာ လာလုပ်တဲ့ ကိုမျိုး နဲ့ ကျွန်တော်နဲ့ ဂီတာတီးရင်း ခင်သွားတာ ရှိတယ်၊ ၁၀ တန်းအောင်ပြီး တက္ကသိုလ်တက်မယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် စက်ဘီး စီးတတ်မှ ဖြစ်မယ်ဆိုတော့ သူ သင်ပေးမယ်တဲ့”
ပိုလီယိုကြောင့် ခြေမသန်လို့ ချိုင်းထောက် အားထားပြီး လမ်းသွား နေရတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက် စက်ဘီးစီး သင်မယ့်ကိစ္စကို ကျွန်တော် စိတ်ဝင်စားနေမိတယ်။
“ကိုမျိုးက သူ ကိုင်ပေးမယ်တဲ့၊ ကျွန်တော်က စက်ဘီးပေါ် တက်နင်းတော့ သူက နောက်ကနေ လိုက်ထိန်းပေးတယ်၊ အစီးသင်ခါစမှာ လဲတယ်၊ လဲလဲ ဘာဖြစ်လဲ၊ ပွန်းရုံပဲပေါ့၊ ကြိုးစားပြီး နင်းတာ တစ်လလောက်နဲ့ စက်ဘီး စီးတတ်သွားတယ်၊ အဖေက စက်ဘီး ဝယ်ပေးတယ်၊ အစတော့ ဘီးဟောင်းလေးပေါ့”
သူ ကျောင်းတက်စဉ် ကာလ တက္ကသိုလ်က အတွေ့အကြုံတွေကို မေးတယ်။
“ကျွန်တော် ကောင်းကောင်း မှတ်မိနေတာက ကျွန်တော်က အချိန်ပေး တက်တယ်၊ တကယ် သင်နိုင်တဲ့ ဆရာက သုံးလေးယောက်ပဲ ရှိတာ၊ ကျွန်တော့်ကို ကောင်းကောင်း Training ( လေ့ကျင့်သင်ပြ ) ပေးတာက ဆရာ ဦးမင်းရင်ဆနှိုင်း၊ ဆရာက စိတ်ရှည်တယ်၊ စကားနည်းတယ်၊ ပြောပြတာ မရှိပေမယ့် လက်တွေ့လုပ်ပြတယ်၊ ဆရာက ရိုးရာနိုင်အောင် သင်ပြပေးတယ်၊ Anatomy ( ခန္ဓာဗေဒ ) က ဒေါ်သိင်္ဂီငြိမ်း၊ Perspective ( အမြင် ရှုထောင့် ) နဲ့ ပတ်သက်ရင် ကောင်းကောင်း သင်ပေးတာက ဒေါ်တိုးရီငယ်၊ သူတို့ သုံးယောက်ကတော့ ကျွန်တော့် လက်ဦးဆရာတွေပဲ”
ရိုးရိုးဘွဲ့ ဆိုရင် သုံးနှစ်ပဲ တက်ရမှာ ဖြစ်ပေမယ့် ကိုထွန်းထွန်းလှိုင်က ဂုဏ်ထူးတန်း ဆက်တက်လို့ လေးနှစ် တက်ရတယ်။ ၂ဝဝ၇ ခုနှစ်မှာ B.A ( Hons; Sculpture ) ဘွဲ့ရတဲ့ အကြောင်းကို ပြောပြတယ်။
“ကျောင်းတက်တဲ့အခါ အချိန်အကြာကြီး မတ်တတ်ရပ်ရတာ ရှိသလား”
“ရှိတာပေါ့၊ ပုံတူ ထုတဲ့အခါ အကြာကြီး ရပ်ရတယ်”
“ပင်ပန်းသလား”
“ပင်ပန်းမှန်းကို မသိလိုက်ဘူး”
“ကျောင်းပြီးခဲ့ပြီ၊ ဘာဆက်လုပ်မှာလဲ”
“ပန်းပုကို ဆန်းသစ်မှုတွေ ထုချင်တယ်၊ မတူတဲ့ ရသတွေနဲ့ ဖန်တီးချင်တယ်”
ရုပ်ပိုင်းအရ အားနည်းကြတဲ့သူတွေ ရှိတယ်၊ သူတို့ကို ဘယ်လို အားပေးချင်သလဲလို့ ကျွန်တော် မေးမိတယ်။ သူ့အဖြေကို ကြားရတော့ ကြက်သီးထမိတယ်။ ရုပ်ပိုင်းမှာ အားနည်းတယ်ဆိုတဲ့ သူတွေကို ဘာမျှ အားပေးဖို့ မလိုပါဘူး။ သူတို့ဟာ သူတို့ အားတင်းနိုင်တဲ့ သူတွေပါတဲ့။ အားငယ်တဲ့ စိတ်ရှိတာ နည်းပါတယ်။ ဘာကြောင့်လဲ ဆိုတော့ ချွတ်ယွင်းချက်ရှိတဲ့သူတွေမို့ အမြဲ အားတင်းထားတယ်တဲ့။
ကျွန်တော့်ရဲ့ နောက်ဆက်တွဲ မေးခွန်းက ဘယ်လို အားတင်းသလဲ။
“ကျွန်တော် ခြေထောက် မသန်ဘူး။ ခြေထောက် မသန်တာ ဘာအရေးလဲ၊ လက်နဲ့ လုပ်လို့ရတာတွေ အများကြီး ရှိတယ်”
ကျွန်တော် သူ့မျက်နှာကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေမိတယ်။ သူ့မှာ အားမာန် အပြည့် ရှိနေတယ်။ သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ အပြည့်ပဲ။
“သူ တစ်ခု လုပ်နိုင်ရင် ကိုယ်တစ်ခု လုပ်နိုင်ရမယ်၊ သူ ပြေးသလိုတော့ ကိုယ် မပြေးနိုင်ဘူးပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ပြေးတာထက် လျင်မြန်တာတွေ အများကြီး ပေါ်နေပြီပဲ၊ ဆိုင်ကယ်နဲ့ သွားမယ်၊ သူ့ထက်တောင် မြန်ပါသေးတယ်”
ကိုထွန်းထွန်းလှိုင်က ရယ်တယ်။
ဆိုင်ကယ် စီးတတ်သလား မေးတော့ စီးတတ်တယ်တဲ့။
သူက ဘာမျှ မပြောသေးဘဲ တွေးနေတယ်။ သူ့မှာ ပြောစရာ တစ်ခု ရှိပုံ ရတယ်။ ကျွန်တော်ကလည်း ဘာမျှ မမေးဘဲ ငြိမ်နေလိုက်တယ်။ ခဏနေတော့ သူ ပြောပါတယ်။
“တက္ကသိုလ်မှာ ကျွန်တော်တို့ နှစ်က ဂုဏ်ထူးတန်း ဆက် တက်တာ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်းရယ်၊ ဘွဲ့ရပြီးတော့ ကျောင်းမှာ နည်းပြဆရာ သွားလျှောက်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် မဖြေလိုက်ရဘူး၊ ကျွန်တော့်ထက် သုံးလေးနှစ် နောက်ကျတဲ့ တခြား တစ်ယောက်ကို ဆရာ ခန့်လိုက်တယ်၊ သူနဲ့ ကျွန်တော် မယှဉ်ပြိုင်လိုက်ရဘဲ သူ့ကို ဘာကြောင့် ရွေးလိုက်တာလဲ၊ မယှဉ်ပြိုင်လိုက်ရဘဲ ကျွန်တော် ဘာကြောင့် ရှုံးနိမ့်ရတာလဲ”
ကိုထွန်းထွန်းလှိုင်က မေးခွန်း ထုတ်တယ်။ အဲသည် မေးခွန်းက ကျွန်တော့်ကို မေးတာတော့ မဟုတ်ဘူး။ သက်ဆိုင်ရာ ယဉ်ကျေးမှုဝန်ကြီးဌာနက တာဝန်ရှိ သူတွေကို မေးတာလား၊ လောကကြီးကို မေးတာလား။
သူ့မေးခွန်းအတွက် အဖြေကို ကျွန်တော် မပေးနိုင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က သူ့လက်ရာကောင်းတွေကို မြင်တွေ့ထားသူမို့ ယဉ်ကျေးမှုတက္ကသိုလ် အတွက်တော့ ဆရာကောင်း တစ်ယောက် ဆုံးရှုံးသွားတယ်လို့ တွေးနေမိပါတယ်။
⎕ ကျော်ရင်မြင့်
📖ဘဝဇာတ်ခုံ စုစည်းမှု - ၈
No comments:
Post a Comment