❝ ဝဲထဲကျသော သစ်ရွက်ကလေးများ ❞
( ဆင်ဖြူကျွန်းအောင်သိန်း )
ဆိုင်းသံသဲ့သဲ့ ကြားရကာမျှဖြင့် ရီးဆေးရိုး အမောပြေ၏။ ပတ်ဖျားကို လက်ညှိုးကလေးဖြင့် တို့လိုက်ခြင်းမျှသာဟု သိသောအခါ ခြေလှမ်းများပင် သွက်၏။ ကြေးသံ နှဲသံများပါ ကြားရသည်အထိ နီးကပ်လာချိန်ဝယ် တစ်လောကလုံးသည် ရီးဆေးရိုး အတွက် ပျော်စရာကြီး ဖြစ်သွားလေ၏။
လမ်းကို ကူးလူးဖြတ်သန်းသွယ်တန်းထားသော ရောင်စုံကြက်လျှာများသည် လေဖြင့် မြူး၏။ ကျောက်လမ်းပေါ်မှ ဖုန်များသည် ကြက်လျှာများ ရှိရာသို့ ပျံတက်၏။ ကြက်လျှာရောင်စုံများက လွန့်လူးပုတ်ခါ၏။ ဆွမ်းတော်ကြီးပေါင်း ပြန်သူများနှင့် မျက်နှာချင်း ဆိုင်မိသည်။ လျှာပေါ်ဝဲမုန့်နံ့ကို ရီးဆေးရိုး ရသည်။ ဝေ့ခနဲ ချင်းသုပ်နံ့က ဝင်လာသည်။ ရီးဆေးရိုး သွားရည်ကျသဖြင့် ပြုံးမိသည်။
“ငါ့မှာ သွားမှ မရှိတော့တာ၊ ဘာကိစ္စ သွားရည်ယိုရသတုံး”
စုပေါင်းဆွမ်းတော်ကြီး ကပ်လှူရန် လာကြသူများအား ရပ်ခံရွာခံများက အကမ်းအလှမ်းများဖြင့် တုံ့ပြန်လေ့ ရှိသည်။ ရီးဆေးရိုး အနံ့ရသော အရာမှာ သည်ပစ္စည်းတွေ ဖြစ်ကြပေသည်။ စင်စစ် မစားနိုင်သော အရာကို သွားရည်ကျရခြင်းကပင် အရသာဖြစ်၏။ ဆွမ်းတော်ကြီးပေါင်း ပြန်ပြုပြင်မျက်နှာများကို အနှောင်းပိုင်းတွင် မြင်ရခြင်းကလည်း အရသာတစ်မျိုး ဖြစ်နေပြန်၏။ ဖိနပ်ချွတ်မိချိန်၌ ရီးဆေးရိုး၏ စိတ်သည် ရွာကို မေ့လျော့ပြီ။ သူသည် သည်ပွဲသို့ လာရန် စိတ်မကူးပေ။ သီတင်းတစ်ပတ်လျှင် ပွဲတစ်ပွဲ နေရာ ပြောင်း ကျင်းပကြောင်း သိသည်။ နေရာ အတိကျကား မသိ။ သို့သော် ညနေစောင်းတွင် သမီးကြီး ချောစိန် ရောက်လာသည်။
“ခက်တာပဲ အဖေရာ” ဟု ရောက်မဆိုက် ညည်းသည်။ ညည်းသံ ကြားရဖန်များသဖြင့် ငြီးငွေ့နေသော ရီးဆေးရိုးရော ရီးကျီးဒန်ပါ မသိကျိုးကျွံ ပြုနေကြ၏။
“အဖေ့မြေး ကိုထွေးပေါ့”
သံယောဇဉ် အမျိုးအမည်ကို ဖော်ပြလာသောအခါ စိတ်မဝင်စားချင်၍ မရ။ ဆက်လာမည့် စကားကို နားစွင့်၏။
“ဆပ်ပြာဝယ်မယ် ဆိုပြီး ငါးကျပ်တန် တစ်ရွက်နဲ့ အိမ်ထဲက ထွက်အလာမှာ မောင်ကိုကြီးကလေး ချော်လဲတာ တွေ့လို့ ပြေးပွေ့တာ အဖေရဲ့။ ကျုပ် သေသေချာချာ မှတ်မိတယ်။ မှောက်ထားတဲ့ အင်တုံပေါ်ကို ပိုက်ဆပ် (ပိုက်ဆံ) တင်ထားပြီးမှ ကလေးကို ချီတယ်။ ကလေးကို သူ့အမေလည်း လာခေါ်ရော ဟော ပိုက်ဆပ် မရှိတော့ဘူး အဖေ။ တဲဘေးမှာ ရွှံ့နင်းနေတဲ့ မောင်ထွေးကို မေးမလို့ ကြည့်တော့ သူလည်း မရှိတော့ဘူး”
မောင်ထွေးမှာ ဒေါ်ချောစိန်၏ သားသမီးငါးယောက်အနက် စတုတ္ထမြောက်သား နို့ညှာ ဖြစ်သည်။ ရေခပ် ခိုင်းထားရာက လာပါဦး၊ မြေကြီးထုစမ်း ခိုင်းလည်း မငြင်း။ မြေကြီးထုနေဆဲမှာပင် နွားစာစဉ်းခိုင်းဦးမည်လား၊ ညည်းညူလိမ့်မည်မဟုတ်။
လူပျိုပေါက်ကလေးသည် လောကတံခါးပေါက် အတွင်း၌ ပန်းအလှများ သင်းကြိုင်နေသည် ထင်၏။ ပန်းမွေ့ရာပေါ်တွင်၊ ပန်းကော်ဇောပေါ်တွင် ရယ်မော လူးလှိမ့်ချင်၏။ သို့သော် ငွေတွင်းက မတိမ်။ ခက်ခဲပင်ပန်းစွာ နှိုက်ယူရသော ငွေမှာ မျက်နှာ မကြီးလှ။ မောင်ထွေးမှာ နေ့တိုင်းသုံးချင်သည်။ အဖေ၊ အမေမှာလည်း နေ့တိုင်း ငွေမဝင်။ သာမန် လယ်သမားဆိုလျှင် သီးနှံပေါ်ချိန်မှအပ ‘ ရှမ်းကြီးအိတ်နှိုက်’ ဖြစ်သည်။ ဦးထွန်းရ၊ ဒေါ်ချောစိန်တို့မှာ အိုးလုပ်ငန်းနှင့် တွဲထားသဖြင့် အိုးဖော်သည့်အခါတိုင်း ငွေဝင်သေး၏။ သို့ဖြစ်သဖြင့် မောင်ထွေးအား နေ့တိုင်းမပေးနိုင်။ အိုး ဖော်ချိန်ကျမှသာ ငါးကျပ်မျှ ပေးနိုင်၏။ မိဘတွင် သုံးစရာ မများလျှင် တစ်ဆယ်ပေးတတ်၏။ တစ်ဆယ် သည်ပင်လျှင် မောင်ထွေး အတွက် နည်းပါသည်။
ဗီဒီယို ကြည့်မည်လော၊ သုံးကျပ်။ ငါးကျပ်သာ ရလျှင်ကား သနပ်ဖက်တစ်လိပ်၊ ငါးပေါင်းကြော်တစ်ခု ဝယ်ရုံဖြင့် ကုန်ပြီ။ သည်အခါ အမေ မေ့လျှော့တန်ရာ၏ဟု၊ မောင်ထွေး မယူဟု မဆိုနိုင်။ ယူကောင်း ယူနိုင်သည်။
“ခက်တာပဲ အဖေရာ၊ ကျုပ်လည်း ဘယ်သူယူတုံး၊ ဘယ်သူတွေ့လား လျှောက်မေးမိတော့ သူ့အဖေ သိသွားပြီ။ သူ့အဖေကလည်း သူ့ကို တန်းတန်းစွဲနေပြီ”
ရီးဆေးရိုးသည် သမီးကြီးအား ကြင်နာစွာ ငေးကြည့်မိ၏။
“ဪ…. ငါ့သမီးတောင်မှ ဆံပင်ဖြူပါပြီကော”
သမီး၏ ခေါင်းမှာပင်လျှင် သေမင်းအလံစိုက်နေပြီ ဆိုလျှင် ဖအေ သော်ကား ဆိုဖွယ်မရှိ။ သေမင်း တူးထားသော တွင်းထဲ ဆင်းနေပြီ။ မြေအဖို့ကို စောင့်ဆိုင်းနေပြီ ဆိုရလိမ့်မည်။ မရဏနုဿတိ ပွားများရန် အစပျိုးဆဲဝယ် ဒေါ်ချောစိန်၏ ဆက်လက် ညည်းတွား စကားကြောင့် အထမမြောက်။ ပူပန်စိတ် ဝင်ရသည်။
“သည်ငါးကျပ်ကို ကိုထွေး ယူသွားပြီး ထီဘောလုံး သွားထိုးတာပဲ ဖြစ်ရမယ်တဲ့။ အတပ်စွပ်စွဲပြီး လိုက်ဖို့ ပြင်နေလေရဲ့။ သူ လိုက်သွားလို့ သူ့သားကို တွေ့ရင်တော့ လူကြားသူကြားမှာ”
“ဟဲ့... ငါ့လည်း မရှိဘူးဟဲ့။ တစ်နေရာရာက ဆွဲလွဲပြီး ပျောက်သွားတဲ့ ငါးကျပ်တန် ပြန်တွေ့ပြီ ပြောချေ၊ ထွန်းရ လိုက်မသွားပေစေနဲ့”
ရီးကျီးဒန် အိမ်ပေါ်မှ လှမ်းပြောချိန်ဝယ် ရီးဆေးရိုး သည် အိမ်ပေါ်သို့ လှမ်းတက်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် အင်္ကျီကို ချိတ်မှ ဖြုတ်ယူသည်။ လုံးထွေးကိုင်ပြီး ဆင်းလာကာ ရွာပြင်ရောက်မှ ဝတ်သည်။ အင်္ကျီကို လုံးထွေး ပြီး ယူလာခြင်းမှာ သူ့မြေးနောက်သို့ သူလိုက်မည်ကို ရီးကျီးဒန် မသိစေလို၍ဖြစ်၏။ သူ့မြေး နောက်သို့ အပင်ပန်းခံကာ ထလိုက်လာခြင်းမှာ သူ့သမက်နှင့် သူမြေးတို့ လူပုံလယ်တွင် မတွေ့စေချင်၍ ဖြစ်သည်။ တွေ့ကြလျှင် မောင်ထွေး မသက်သာ။ ဘာမပြော ညာမပြောနှင့် ဖအေက နားရင်းအုပ်ကောင်း အုပ်မည်။ သည်မျှဆိုလျှင် တော်သေး၏။ စီးလာသော ခုံဖိနပ်ဖြင့် ရိုက်ပါမူ...
ဆိုင်းသံသည် မည်သည့်နေရာမှ လာနေသနည်း။ ရီးဆေးရိုး၏ နားထဲတွင် သာယာလှသည်။ တစ်ဝါတွင်းလုံး သူဝင် ငါထွက် ရောက်ရှိလာသည့် အလှူခံ အသံချဲ့စက်များသည် ကင်းတဲပေါ်မှ ဖြစ်စေ၊ ဝတ်ကျောင်းအောက်မှာ ဖြစ်စေ စတည်းချ၏။ ရပ်သူ ရွာသားတွေ နှစ်သက်သလော၊ မနှစ်သက်သလော မချင့်ဆ။ နားကွဲအောင် နေ့ရောညပါ ဖွင့်တော့သည်။ သည် အထဲတွင် ငမူးတွေ ရှိသေး၏။ ငမူးတွေသည် အလှူခံ အသံချဲ့စက်ထံမှ စကားပြောခွက်တောင်းကာ တေးချင်းဆို၏။ မသင့်မြတ်သူကို ဆဲရေး၏။ တစ်ရွာလုံးမှာ မန်ကျည်းသီးစိမ်း၊ ဆီးသီးစိမ်း စားမိသော မျက်နှာ ဖြင့် ရှုံ့မဲ့နေကြရတော့၏။
ယခု ဆိုင်းသံကား တရားလွန် မကျယ်လောင်ချေ။ သာယာနာပျော်ဖွယ်ဟူသည့် အခြေအနေတွင် ရှိ၏။ မည်သည့်နေရာမှ တီးနေသနည်း။ ရီးဆေးရိုး မျှော်ကြည့်သည်။ ခြင်းအလှခတ်သည့် နေရာမှ တီးနေ သလော။ သည်သို့ဆိုပါက ခြင်းပွဲ ကြည့်ချင်သည်။ ရွာတွင် လောင်းကြေးစားကြေး ဘော်လီဘော ရောက်လာကတည်းက ခြင်းလုံး ပျောက်ခဲ့သည်။
နေမဝင်သေးငြား ရောင်စုံမီးပုံးကလေးတွေ ထွန်းညှိပြီ။ ဖုန်လုံးပါးပါးကလေးဘေးမှ ဝတ်ကောင်းစားလှနှင့် လူများ၊ မီးရောင်စုံများကြောင့် ခုနကထက် လှလာသည်၊ သာယာလာသည်ဟု ရီးဆေးရိုး ထင်၏။ ဆိုင်းသံကို ဖောက်လျက် မသာယာသော အသံ ပေါ်လာသည်။ တစ်စုံတစ်ရာပေါ်မှ အမည်မသိ အရာများ လှိမ့်ကျသံဖြစ်၏။ ရီးဆေးရိုး လှမ်းကြည့်သည်။ ဖိနပ်ကိုယ်စီ ကိုင်ထားသူများ စုဝေးနေကြသည်။ ထို အစုအဝေးများမှာ လေးငါးခြောက်စု ရှိသည်။ ဆိုင်းသံဘက်သို့ ဦးတည်သော ရီးဆေးရိုး၏ ခြေလှမ်းများ ညာဘက်သို့ လှည့်သွားလေတော့သည်။
“အများ ဘဝင်ထိတ်ရတဲ့ ကျားဆင်လိပ်ပါ ခင်ဗျာ၊ ရော့ ... တစ်ကျပ် ယူသွား။ ဒီငါးကျပ် ဘယ်သူတုံး၊ ပြန်တယ်။ ရော့ ... သုံးကျပ်၊ ရော့.. တစ်ကျပ်”
ကျားရုပ်၊ ဆင်ရုပ်၊ ကြက်ရုပ်နှင့် ငါး၊ လိပ်၊ ပုစွန် ရုပ်များ အကွက် ခြောက်ကွက်တွင်း၌ ဆေးရောင်စုံဖြင့် ရေးခြယ် ချခင်းထားသော ကားချပ်။ ငွေစက္ကူတွေ ကောက်ယူလှမ်းပေးနေသော လူတစ်ယောက်နှင့် သူ့ ကျောဘက်တွင် နိမ့်လျှောခင်းထားသည့် ပျဉ်ပြားရှည်။ သည်ပျဉ်ပြားရှည်၏ ထိပ်အမြင့်ဆုံးနေရာ၌ လေးထောင့် သစ်သားတုံး သုံးတုံး။ သည်သစ်သားတုံး၏ မျက်နှာစာတိုင်းတွင် အရုပ်တစ်မျိုးစီ ရှိသည်။
“ဖွင့်မယ်၊ လက်ရှောင်”
ကားချပ်ဘေးတွင် ထိုင်နေသူ၏ အော်သံအဆုံး၌ အံစာတုံး သုံးလုံးသည် ကျွမ်းထိုးမှောက်ခုန် တချို့ ၊ လျှောလျက် တချို့ ပြေးဆင်းလာသည်။ ပိုးလိုးပက်လက် လန်ပြီး ငြိမ်ကျသွားသည်။
“အလွန်ပြောင်လက်တဲ့ ပုစွန်နှစ်ကောင် ကြက်ပါ ခင်ဗျား။ ရော့... တစ်ကျပ်၊ ဒါ ဘယ်လောက်တုံး၊ သုံးကျပ်၊ အဲ သုံးကျပ်က ခြောက်ကျပ်ယူ”
ဪ... လက်စသတ်တော့ ခြောက်ကောင် အံစာ ဆိုတာ ဒါကိုး။
ထိုနေရာမှ ရီးဆေးရိုး ခွာသည်။ မကောင်းတဲ့ လောင်းကစားအလုပ်၊ ရိုးရိုးမှတ်မှတ်နဲ့ ကြိုးစားပမ်းစား အလုပ်လုပ်ချင်စိတ်မရှိအောင် လူတွေကို ဖျက်ဆီးတဲ့ လောင်းကစား။ အင်း ... ပြောင်ပြောင်တင်းတင်းကို သောင်းကျန်းနေတာပါကလား။ ရီးဆေးရိုး သဘောမကျ။ လူငယ်တွေနှင့် ကလေးသူငယ်တွေချည်း အုံနေသဖြင့် စိတ်မကောင်း။ သဘောမကျ၊ စိတ်မကောင်းသော်ငြား ရီးဆေးရိုး မည်သို့ တတ်နိုင်ပါအံ့နည်း။
မလှမ်းမကမ်းတွင် တစ်ဝိုင်း။ ထန်းပင်ပုကလေး သုံးပင်အောက်ရှိ ထိုဝိုင်းမှာ အသံမထွက်။ သို့ရာတွင် ကားချပ်မူ ပါသေး၏။ အရုပ်တွေ မဟုတ်။ ဂဏန်းတွေ။ ခုနစ်ဂဏန်းက အကြီးကြီး။ ကျန်ဂဏန်းများမှာ သေးသေးကလေး။
“လပ်ကီးဆဲဗင်းဘကြီး၊ ရိုးရိုးက တစ်ဆ၊ လပ်ကီး ဆဲဗင်းက သုံးဆ”
ယခုမှ ရီးဆေးရိုး သတိပြုမိသည်။ ဒိုင်မှာ အမျိုးသမီးပါတကား။ သူ့လည်ပင်းတွင် လွယ်အိတ်တစ်လုံး စွပ်ထား၏။ လွယ်အိတ်ထဲတွင် ဘိလပ်ရည် ပုလင်းဖုံးတွေ ရှိသည်။ အဖုံး၏ အတွင်းပိုင်း၌ ဂဏန်းတွေ ရေးထားကာ တစ်ကြိမ်နှိုက်လျှင် သုံးခု ယူရသည်။
ရီးဆေးရိုး ခေါင်းတညိတ်ညိတ်ဖြင့် ဆက်လျှောက်ခဲ့သည်။ ဒလန်ဟု ထင်ရသော ယောက်ျားနှစ်ဦးမှ အပ ဘုစုခရု သူငယ်နှပ်စားချည်းပါတကား။ ၀လုံး ရေးနေရမည့် အရွယ်တွေ၊ အလီပေါင်းကျက်နေရမည့် အရွယ်တွေ။ တတိယတွေ့သောအရာကား ထီဖြစ်သည်။ ကလေးသူငယ်တွေထက် လူရွယ် လူလတ်တွေ များသည်။ အဘိုးကြီးအိုတွေ၊ မိန်းမတွေလည်း ပြောက်ကျားပါဝင်သည်။ စည်လည်း စည်ကား၊ ခံ့လည်း ခံ့ညား၏။ စားပွဲ၊ ကုလားထိုင်တွေ၊ ဖြတ်ပိုင်းတွေ၊ အော်လံတွေဖြင့်။ လက်မှတ်တစ်စောင် သုံးကျပ်။ လက်မှတ်ပေါ်တွင် ဘောလုံးသမားနှစ်ဆယ်၏ အမည်ကို ပုံနှိပ်ထား၏။ ကြိုက်ရာ လေးယောက်၏ အမည်ကို ခြစ်ကာ ပြန်ပေးရ၏။ ဒိုင်က ဖွင့်သောအမည်နှင့် ကိုယ့်အမည် တူနေလျှင် သုံးဆယ်ပြန်ရ၏။ အားကစားလိုလို ဘာလိုလိုနဲ့ လက်စသတ်တော့ အလောင်းအစားပဲ။ ရှေ့နားက ဝိုင်းမှာ မစည်ကားပါ။
“ဟော... ဆင်သုံးကောင်၊ အားလုံးစားတယ်”
ရီးဆေးရိုး ရပ်၍သော်မျှ မကြည့်တော့ပါ။ ရှေ့တွင် ခင်းထားသည့် ကားချပ်ပေါ်ရှိ အရုပ်များကို မြင်ခါစမျှဖြင့် သိလိုက်ပြီ။ ပျဉ်ပြားပေါ်တွင် လျှောချသော အန်စာများကို တစ်နည်းပြောင်းကာ ခွက်ဖြင့် အုပ်ပြီး ခလောက်ခြင်းဖြစ်သည်။ မလှမ်းမကမ်းတွင်လည်း တစ်ဝိုင်း။ သူ့ရှေ့က ကားချပ်မှာ သေးငယ်၏။ မည်သည့်အရာမျှ ရေးမထား။ ကားချပ်ဘေးတွင် တင် ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေသူမှာ အသံအက်အက်ဖြင့် ပြောနေ၏။
“ဒါကို ထိုး… ဒါကို မထိုးနဲ့။ မှတ်ထား... ဟော အပေါ်ရောက်သွားပြီ၊ ဟော အောက်ကို ပို့လိုက်ပြီ”
လက်ဝါးထဲရှိ ဖဲချပ်ကို ထောင်ကာ ထောင်ကာ ပြရင်း ပြောနေခြင်းဖြစ်၏။ တစ်ကြိမ် ထောင်ပြလျှင် အနီကို မြင်ရ၏။ နောက်တစ်ကြိမ်တွင် အစိမ်း။ နောက်တစ်ကြိမ်တွင် အဖြူ။
“ထိုးထိုး”
ဖဲသုံးချပ်ကို စီချထားလိုက်ရာက အဝါရောင် မျက်လုံးဖြင့် မော့ကြည့်၏။ တောင်မြောက်လေးပါး ကိုလည်း ကြည့်၏။ ဖဲတစ်ချပ်စီကို လှန်လိုက်သည်။ အဖြူချပ် အစိမ်းချပ် ဘေးရှိ ငွေများကို သိမ်းယူပြီး အနီချပ် ရှေ့ရှိ ငွေများကို အလျော်ပေး၏။ ပြီးလျှင် ဖဲသုံးချပ်ကို ဆင့်ထပ်၏။ ထောင်၍ထောင်၍ ပြ၏။ ပစ်၍ပစ်၍ ချ၏။
“ဟောသည် အလယ်ကဟာ အနီကွ”
ရီးဆေးရိုး တေးမှတ်ဆဲ၌ ဖဲများ လှန်၏။ ရီးဆေးရိုး တေးသည့် အလယ်ချပ်က အနီ။
“ဒါထိုး ဒါမထိုးနဲ့၊ ဒါလည်း မထိုးနဲ့”
ဖဲသုံးချပ် စီပြီးသွားပြီ။ လက်ယာဘက်ရှိ ဖဲကို အနီဟု ရီးဆေးရိုး မှတ်ထား၏။ လှန်လိုက်သောအခါ ဟုတ်နေပြန်သည်။ ဖဲသုံးချပ် လိမ်တယ် လိမ်တယ်နဲ့ ဘယ်မှာ လိမ်လို့တုံး။ သည်အတွေးဖြင့် မျက်တောင် မခတ်ဘဲ ကြည့်သည်။ အနီချပ်က အလယ်သို့ ပြန်ရောက်သွားပြန်သည်။
“နေဦးဟေ့... နေဦး”
ရီးဆေးရိုး အိတ်ကို နှိုက်သည်။ ငွေတစ်ကျပ် ဆွဲထုတ်ဆဲဝယ် ဖဲချပ်များ လှန်၏။ ရီးဆေးရိုး တေးထားသည့် အချပ်သည်ပင် အနီ။
“နေဦးဆိုနေလျက်နဲ့ကွာ”
“နေဦး ဆိုလို့မရဘူး၊ ထိုးမှ ရမယ်”
ပြောပုံက မထီမဲ့မြင်။ ထို့ကြောင့် ရီးဆေးရိုး အသေအချာမှတ်ကာ တစ်ကျပ် ထိုး၏။ စားသွားသည်။ ငါ သေသေချာချာ သူ ထောင်ပြတုန်းက ကြည့်ထားတာပါ။ ရီးဆေးရိုး အားမလို အားမရ ဖြစ်သည်။ သေသေချာချာ ကြည့်သည်။ နှစ်ကျပ် ထိုးသည်။ ပြန် မလာပါ။ သင်းပဲ လက်ကစားနိုင်မလား၊ ငါပဲ ကြည့်နိုင်မလား သိကြရောပေါ့ကွာ။ ရီးဆေးရိုး နှစ်ကျပ်ပင် ထိုးသည်။ အလျော် မရပါ။ သို့အတွက် စိတ်ငြိမ် အောင်ထားပြီး နှစ်လှည့် စောင့်ကြည့်သည်။ မထိုးသည့် အခါတွင် သူ မှတ်သမျှ မှန်ပြန်သည်။ ထို့အတွက် ရှုံးထားသမျှ ပြန်ယူရန် ရည်ရွယ်လျက် ငါးကျပ်ထိုးရာ စားသွားလေ၏။ ရီးဆေးရိုး တက်တခေါက်ခေါက်ဖြင့် အိတ်ထဲနှိုက်သည်။ ဖြစ်ချင်ရာဖြစ် အကုန် အောမည် စိတ်ကူးခါမှ အိတ်ထဲတွင် ကျပ်တန်တစ်ရွက်သော်မျှ မရှိတော့ချေ။
“အလှည့်ဆိုတာ အပင်ဆိုတာ ရှိတယ်ဘကြီး။ အင်္ကျီကို တစ်ဆယ်နဲ့ ချထိုး၊ ရတယ်”
ဘဝတူ တစ်ယောက်က အကြံပေး၏။ ခံပြင်း စိတ်သည် ရီးဆေးရိုး၏ လက်ကို အင်္ကျီကြယ်သီးပေါ် ပို့၏။ ဒလန်ဆိုတာ ဒါမျိုး ထင်တယ်။ ပြီးတော့ ငါ့ အင်္ကျီက တစ်ဆယ်မက တန်တာ။ ထိုသတိဝင်လာလျှင် လာချင်း ရီးဆေးရိုးသည် အကြံပေးသူအား အထိတ်တလန့် ကြည့်သည်။ ဖဲသုံးချပ်ဝိုင်းကြားမှ လျင်မြန်စွာ ခွာခဲ့သည်။ သူသည် မောင်ထွေးအား ရှာဖွေရန် သတိမရတော့ပါ။ ‘တစ်ဆယ် ဆိုတာ နည်းတဲ့ငွေ မဟုတ်ဘူး’ ဟူသည့် ယူကျုံးမရ စိတ်ကို ပွားများလျက် ပြန်ခဲ့သည်။
“အဘိုးကြီးအို မပြောမဆိုနဲ့ ဘယ်ထွက်သွားတာတုံး”
မီးခွက်ကြီးဘေးတွင် ထိုင်နေသည့် ရီးကျီးဒန်က ဆီးမေး၏။
“မပြောပါနဲ့တော့အေ၊ ညည်းမြေးကို ရှာမယ်ဆိုပြီး ပွဲဈေးကိုသွားတာ ဖဲသုံးချပ်ရှုံးပြီး ပြန်ခဲ့တယ်ဟေ့။ ငွေတစ်ဆယ် မစားရက် မသောက်ရက် စုထားတာဟာ”
“တစ်ဆယ် တော်သေးတာပေါ့၊ တောင်ပိုင်းက ကျော်စိန်ဝင်း ဘောလုံးထီမဲတာ စက်ဘီး ပြုတ်ပါရောလား။ စိန်လှမောင်၊ ငဦး၊ ကျော်ဇင်ညွန့်လည်း လှည်း ပြုတ်တဲ့လူ ပြုတ်၊ နွားပြုတ်တဲ့လူ ပြုတ်နဲ့။ ပွဲကောင်းကြီး ခိုက်တာလေ”
ရီးဆေးရိုးအတွက် ဖြေသာသော စကားဖြစ်ငြား ငွေတစ်ဆယ်ကို နှမြောစိတ်မှာမူ မှေးမှိန် မသွားလေ။
▢ ဆင်ဖြူကျွန်းအောင်သိန်း
📖 ကိုဆေးရိုး ပေါင်းချုပ်
No comments:
Post a Comment