❝ ပါးစပ်ထဲက ကိုးဆယ်တန်ရောဂါ ❞
( ဆင်ဖြူကျွန်းအောင်သိန်း )
၁
မျက်စိအေးစရာ မြင်ကွင်းဟူ၍ ချောင်းဟိုဘက်ရှိ ရုံးပင်ရပ်အနီး ချောင်းတိမ်မှ ငှက်ပျောတောသာ ရှိသည်။ သည်ငှက်ပျောတောကို မျက်စိ အာရုံရောက်ရန် အရေးတွင် ပူလောင်သော တံလျှပ်မျှင်များ တလျှပ်လျှပ် တညီးညီးထနေသော စလင်းချောင်း ချောင်းပြင်ကို ဖြတ်ရသေး၏။ ထိုအခါ ရီးဆေးရိုးမှာ ပိုပြီး ပူလောင် အိုက်စပ်လာတော့၏။ ကဆုန် နယုန် ပီသလွန်းချေစွ။ ဆွေ့ဆွေ့ခုန်ရုံသာမက ရပ်တည် ချစရာ နေရာပင်မရှိ။ လူလည်း သိပ်မလှုပ်ဝံ့။ လှုပ်သည်နှင့် ချွေးစို့လာပြီ။ ချွေးစို့လာလျှင် အပူအအိုက်နှင့် အစပ်က ထက်ကြပ်ပါလာသည်။
ပူပါသည် အိုက်ပါသည်ဆိုကာမှ မိတ်က ပေါက်လိုက်သေး၏။ ပတ္တမြားကျောက်နီများ စီခြယ်ထားဘိသို့ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ရဲတွတ်နေသည်။ ခြေသလုံးမှ မိတ်များကား ကုတ်ရလွန်းသဖြင့် အနီရောင် မဟုတ်တော့။ အဖုအပိမ့်များလည်း မပီသတော့။ ပဲ့ရွဲ့ကာ အဖြူပြင်ကြီး ဖြစ်နေ၏။ ချွေးထွက်ပြီ ဆိုလျှင် မိတ်အပဲ့အနွဲ့များက ဦးစွာ စပ်ဖျဉ်းပြီ။ ရီးဆေးရိုးသည် မန်ကျည်းပင်ကြီးတွေကို မော့ကြည့်၏။ မန်ကျည်းပင်ကြီးတွေမှာ ပင်စည်ကလည်း ထွားကျိုင်းပါ၏။ ခက်လက်လည်း သွယ်မြိုင်ပါ၏။ သို့ဖြစ်ငြား အရိပ်လိုသော သည်အချိန်ကျခါမှ ရွက်ကြမ်းမရှိ။ မအုပ်၊ မစည်၊ မဝေမြိုင်၊ မဖားသိပ်၊ ပုရစ်နုကလေးတွေ ညှာချီ စသာ။
သို့ကြောင့် ရေနွေးကြမ်းအိုး၊ ဆေးလိပ်ခွက်နှင့် သပ်လက်စ လျှော်စည်းကိုပါ နွားတင်းကုပ်အရိပ်သို့ ရွှေ့ခဲ့၏။ အပူကား မသက်သာ။ မြေငွေ့ မှုတ်သည်။ နေရောင်ကို မြင်ရုံဖြင့် ပူအိုက်သည်။ အရေးထဲတွင် “ဂျီကျီကျီ” ဟူသော အသံဖြင့် ရင်ကွဲကောင် တစ်ကောင်က စတင်မြည်လိုက်ရာ တစ်ကောင်မှ နှစ်ကောင်၊ နှစ်ကောင်မှ သုံးကောင်၊ အို … ထပြေးချင် လောက်အောင် ညံစီလာပါတော့သည်။ သည်ရင်ကွဲကောင်အားလုံး အအော်ရပ်စေရန် သစ်ပင်ရှိသမျှ၏ ပင်စည်အကိုင်းများကို လိုက်လံရိုက်ပုတ်ရမည်။ ရှိပါ စေတော့၊ ရီးဆေးရိုး မတတ်နိုင်ပါ။ ရင်ကွဲကောင်များနှင့် အပြိုင်နွှဲနေသော အသံများရှိသေး၏။ အိမ်နှင့် နွားတင်းကုပ်ကြား အိမ်ရိပ်မှ အသံများ၊ ချွေးမ မလှမေနှင့် ရီးကျီးဒန်တို့ တစ်စုံတစ်ရာ ပြောနေသံများ။
“ဘာတွေများ မပြီးနိုင် မစီးနိုင် ဒါလောက် အကြာကြီး ပြောနေကြရတာပါလိမ့်” အတွေးဖြင့် ရီးဆေးရိုး နားစိုက်ထောင်၏။ ရီးဆေးရိုး နားမလည်ပါ။ ရီးကျီးဒန်၏ “အင်း” လိုက်သံ၊ တစ်ချက်တစ်ချက် ဝင်ထောက်သံများကို ရီးဆေးရိုး နားလည်ငြား၊ မလှမေ၏စကားသံကို ရီးဆေးရိုးနားမလည်။ လုံးဝနားမလည်။
“သူပြောတာက ကလေးတွေ ပြောသလို၊ သွား... ဘဒါးလည်း မဟုတ်ဘူး၊ ခေါက်ထားပါ။ လွန်တာပေါ့ ဆိုတာမျိုးလည်း မဟုတ်ဘူး၊ အင်း... ဘာများပါလိမ့်၊ တစ်ခုခုတော့ တစ်ခုခုပဲ”
သည်အတွေးဖြင့် ရီးဆေးရိုး ထပ်မံ အာရုံစိုက်ကြည့်၏။ နားမလည်သဖြင့် လက်လျှော့ကာ ချောင်းပြင်ဘက်သို့ အာရုံရောက်သွား၏။ ဖော်ဆဲ အာလူးခင်းများ၊ ဖော်ပြီးစ အာလူးခင်းများနှင့် ဖျက်သိမ်းစ၊ ပျက်ယွင်းစ သန်းသား စောင်ရန်းတန်းများ။
“သိပ်မိုးချုပ်ရင် လေနဲ့ မိုးနဲ့ ထမင်းမကျက်ဘဲ ဖြစ်နေဦးမယ်အေ၊ ထမင်းအိုး တည်ဦးမှ”
စကားဝိုင်းကို ရီးကျီးဒန်က သည်နှယ် နှုတ်ခမ်းသတ်လိုက်မှ မလှမေလည်း တစ်စုံတစ်ရာ မပီမသ ပြောကာ ထသွား၏။ ရီးကျီးဒန်လည်း အိမ်ပေါ်တက်ရန် ခြေလှမ်းပြင်လိုက်သဖြင့် ရီးဆေးရိုးမှာ ကမန်းကတန်း မေးရပေသည်။
“ဟဲ့ ကျီးဒန်၊ ညည့်ချွေးမ ဘာဖြစ်နေတာလဲ”
ရီးကျီးဒန်မှာ အလှုပ်အရွှေ့ ရုတ်ခြည်းတန့်လျက် “တော်” ခနဲ အော်ကာ ကြောင်စီစီကြီး ကြည့်နေမိလေ၏။ ရီးဆေးရိုး မေးပုံကလည်း ရီးကျီးဒန် နားမလည်စရာဖြစ်၏။ မလှမေတွင် မည်သည့် ရောဂါမျှ ကပ်ငြိမနေသည်ကို ရီးကျီးဒန် သိထားပေသည်။
“ညည်းကပါ ယောင်နန ဖြစ်နေပြန်ပြီကိုးအေ့။ ညည့်ချွေးမ စကားပြောတာ ငါဖြင့် တစ်လုံးမှ နားမလည်ဘူး။ အဲဒါကြောင့် ဘာဖြစ်နေတာလဲ မေးတာ”
ရီးကျီးဒန် ခဏ တွေသွားပြီးမှ ဖြေနိုင်၏။
“ရွှေသွားရောဂါလေတော်”
“ရွှေသွား”
“ဟုတ်ပါ့တော်၊ ရွှေသွားရောဂါပေါ့။ ရွှေသွား မစိုက်ခင်ကတော့ ဟိုမေး သည်စမ်းနဲ့ ရွှေသွားရောဂါ ထသတော်။ ရွှေသွား စိုက်ပြီးသွားပြန်တော့ ရွှေသွား ရှိတဲ့ရောဂါ ပေါ်လာပြန်တာပေါ့တော်”
ရီးဆေးရိုး ခေါင်းညိတ်မိသည်။ ရီးကျီးဒန်မှာ အိမ်ပေါ်သို့တက်မည့် ခြေလှမ်းကို ရုပ်ကာ ရီးဆေးရိုး ရှေ့သို့ လာထိုင်ပြီး ရေနွေးတစ်ခွက် ငှဲ့သောက်၏။
“တော်ကမှ မသိကိုး၊ ရွှေသွားစိုက်လာတဲ့နေ့က လင်မယား သ,တ်လိုက်ကြတာ ဝုန်းဒိုင်းကြဲနေတာပဲ။ ကျုပ်က တော်သိလောက်ပြီ ထင်လို့ မပြောတာ”
“ကလေးမှ မဟုတ်တော့တာဟာ၊ ရပ်ကျော်ရွာကျော် ရန်ဖြစ်ဖို့ မကောင်းတော့ပါဘူး”
ရီးဆေးရိုးက ကြားစကားပြောသော်ငြား ရီးကျီးဒန် ကြားစကား မပြောနိုင်ပါ။
“မသိခိုး မမြင်ခိုး လုပ်တာကိုး တော်ရဲ့။ ကျွန်ကြီး ငနွားလုပ်ရတဲ့ လင်သားကို အသိမပေးဘဲ၊ နှမ်းတစ်တင်း ခိုးရောင်းလို့ရတဲ့ ပိုက်ဆပ် (ပိုက်ဆံ)နဲ့ ရွှေသွား စိုက်သတဲ့။ ဒါ လူလေး အလွန်မှ မဟုတ်တာ”
“သြ… သြ၊ ဒါကြောင့် စကားမပီတာကိုး”
ရီးဆေးရိုးသည် သွားမရှိတော့သော သွားဖုံးကြီးတွေ ပေါ်လာအောင် ရယ်မော၏။ မလှမေတို့ ရွှေသွား စိုက်ကြခြင်းမှာ သွားကျန်းမာရေးနှင့် မည်သို့မျှ မပတ်သက်ပေ။ အလှစိုက်ကြခြင်းသာ ဖြစ်၏။ ရွှေသွား ရှိလျှင် လှသည်ထင်သောကြောင့် ရွှေသွားစိုက်ထားသူသည် ထိုလှပသောအရာကို လူ မြင်စေရန် ပြသရပေတော့မည်။ ထိုအခါ အမေမွေးစဉ်က နှုတ်ခမ်းနှစ်လွှာ စေ့ပိတ်နေခဲ့သူများမှာ ရွှေသွားစိုက်မိသည်နှင့် ပါးစပ် ပြဲလာသည်။ ပင်ကို ပါးစပ်ပြဲသူများမူ ဆိုဖွယ် မရှိတော့။
ညိုတိုတို နှုတ်ခမ်းနှစ်လွှာကြားမှ ဝင်းခနဲ လက်လိုက်သော ရွှေသွားကလေးသည် လှ၏။ ထိုရွှေသွားကလေးဖြင့် ကွမ်းဝါးထားဆဲတွင် မြင်ရပါက တစ်မျိုးလှ၏။ ရွှေသွားလေး မပေါ့်တပေါ်ပဲ ပြုံးပြုံး၊ အားရပါးရပဲ ရယ်ရယ် သည်ရွှေသွားကလေးကြောင့် ပို၍ လှသည်။ သူတစ်ပါးထက် ထူးပြီး လှသည်ဟု မလှမေတို့ ယုံကြည်၏။ သို့ကြောင့် လင့်အထုအရိုက်၊ အကန်အကျောက်ခံပြီး စိုက်ထားသော ရွှေသွားကို နှုတ်ခမ်းလွှာဖြင့် ဖုံးမထားနိုင်ပေ။ သူခိုးရွှေရ တပြပြဟု ကျီစယ်သူက ကျီစယ်ငြား မလှမေ ရွှေသွားဖော်မိ သည်။ ရှေးကထက် ပိုလှသည်လည်း ထင်၏။ ရွှေသွားကို ဖော်ရသောကြောင့် နှုတ်ခမ်းနှစ်လွှာသည် အလိုလို ဟပြီးသား ဖြစ်သွားလေသည်။ ထိုဟထားသော နှုတ်ခမ်းဖြင့် ရွှေသွားကလေး အပေါ်မပျက်စေဘဲ စကားပြောရာ မည်သို့လျှင် စကားပီသတော့မည်နည်း။
မလှမေသည် သူ့စကား မပီသဟု သိ၏။ သတိထားမိ၏။ စကားပီသစေရန် ကြိုးစားသော်ငြား နှုတ်ခမ်းနှစ်ခုမှာ ကောင်းကောင်း မထိချင်။ စကားလည်း မပီပြင်။ သူ့ချွေးမ စကားမပီသည်မှာ တစ်လကျော်ခဲ့ပြီ။ ရီးဆေးရိုးမူ ယနေ့မှ ကြုံသဖြင့် ချွေးမအဖြစ်ကို သိကာ ပြုံးရ ရယ်ရသည်။
“အေးပေါ့ဟာ၊ လူလေးကို ပြောလည်း လူလေးက သဘောတူမှာမှ မဟုတ်ဘဲကိုးဟ။ နှမ်းတစ်တင်းဖိုးကြီးတောင်ဆိုတော့”
ရီးကျီးဒန် အပြောရ ခက်သွားသည်။ ရီးကျီးဒန် ပြောချင်သည်က ချွေးမအတင်း။ ရီးဆေးရိုး ပြောသည်က စာနာစကား။
“ငါ နားမလည်တော့ ညည့်ပဲ မေးရတော့မှာပဲ။ တတွတ်တွတ်နဲ့ ဘာတွေ ပြောကြတာလဲ”
ကောက်ကာငင်ကာ မေးလိုက်ရာက ‘ကာ’ နေသော ဆေးလိပ်အကာကို တဂျွမ်းဂျွမ်းမြည်အောင် ချိုးဖဲ့ပြီးနောက် မီးညှိ၏။
“သူ့ရွှေသွားကို ရွာထဲက လူတွေသဘောကျတဲ့ အကြောင်း၊ သွားနာတာကို လူလေး သိရင် ဆူမှာစိုးလို့ မြုံထားရတဲ့အကြောင်း စုံလို့ပါပဲတော်”
ရီးကျီးဒန့်စကားအဆုံးတွင် “အီး” ခနဲ အသံပေးကာ ရီးဆေးရိုး ထသွားသဖြင့် ရီးကျီးဒန်လည်း အိမ်ပေါ်သို့ တက်ခဲ့ရလေ၏။
••••• ••••• •••••
၂
“သမီးလည်း ရွှေသွားစိုက်ချင်တယ် အမေကြီး”
“အလိုလေးတော်”
မြေးမ၏ စကားအဆုံးတွင် ရီးကျီးဒန်သည် မျက်လုံးပြူး၊ မျက်ဆန်ပြူးဖြင့် ကိုယ့်ရင်ဘတ်ကို လက်ဝါး ဖြင့် ဗုန်းခနဲမြည်အောင် ပုတ်လိုက်လေ၏။ သူတို့ မြေးအဖိုး တစ်တွေသည် လူတစ်ရပ်ကောင်းစွာ မလွတ်သော အိမ်အောက် ဝင်နေကြသည်။ သည်နေရာထက် အပူသက်သာသောနေရာသည် မရှိတော့၍ ဖြစ်သည်။
အိမ်အောက်တွင်နေခိုရင်း အလုပ်လုပ်ရန် ရီးကျီးဒန် သယ်ယူလာသော မန်ကျည်းသီးများကို ရီးဆေးရိုးလည်း ဝင်ထုသည်။ ထုသည် ဆိုခြင်းမှာ အစေ့ ထုတ်ခြင်းဖြစ်၏။ အပြားကြီးသော ကျောက်ခဲပေါ်တွင် အခွံချွတ်ပြီးသား မန်ကျည်းသီးကို ဒေါင်လိုက် တုံးလုံးလှဲကာ တုတ်ဖြင့် ခပ်ဆဆ ရိုက်သည်။ အစေ့အိမ် တစ်နေရာကွဲလျှင် နောက်တစ်အိမ် ပြောင်းရွှေ့ ထုရိုက်သည်။ အစေ့အိမ်အားလုံး စုံစေ့သောအခါ အစေ့ကို ထုတ်ပစ်ပြီး အသားကို ဇလုံထဲ ပစ်ထည့်သည်။
ရီးဆေးရိုးဘေးတွင် မန်ကျည်းသီးခွံတွေ၊ မန်ကျည်းစေ့တွေ ပြန့်ကျဲနေ၏။ မန်ကျည်းတောင့် အောက်က ခံသော ကျောက်ပြားတွင်ရော၊ ထုရိုက်သော တုတ်မှာပါ မန်ကျည်းနှစ်တွေ ခဲလျက် ထုတက်နေ၏။ အမေကြီးနှင့် ဘတို့ တစ်ခုခု လုပ်ပြီဆိုလျှင် မြေးတွေ ရောက်လာစမြဲ။ ထိုတစ်ခုခုသည် စားစရာ မဟုတ်ချေသော် တဖြည်းဖြည်း လူစုကွဲသွား၏။ စားစရာ ပါလျှင်ကား သူ့ထက်ငါကောင်း ဝိုင်းကူကြတော့သည်။ သည်မန်ကျည်းသီးထုသော ဝိုင်းတွင်လည်း မြေးတွေ ခဲနေ၏။ သရေစာကို အလျှံပယ် စားနိုင်သူများအတွက်မူ မန်ကျည်းသီးသည် သရေစာ မဟုတ်ငြား၊ မချောစိန်၊ မလှမေ နှစ်မိပေါက်တို့ အတွက်မူ မန်ကျည်းသီးသည် သရေစာ ဖြစ်နေချေသည်။ ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင် မန်ကျည်းသီး ဝင်ထုရင်း ရှုံ့ကာ မဲ့ကာ စားသူစား၏။ အမေကြီး မသိအောင် ဆားတက် ယူပြီးမှ တို့စားသူ စား၏။
“ခက်တော့တာပဲ၊ နှမြောလို့ ပြောတာ မဟုတ်ဘူး၊ နေကပူပူနဲ့ ဒေါ်ပါပြီး သေကုန်တော့မှာပဲ၊ ဟဲ့ ကလေးတွေ”
ရီးကျီးဒန်သည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အော်ငေါက်သည်။ တွေ့ ရာဖြင့် လှမ်းပစ်သည်။ မြေးများ ငြိမ်ဝပ် ဟန်ဆောင် နေကြကာ အမေကြီး လစ်မှ စားမြဲစားကြပြန်သည်။ သည်အထဲတွင် ငတက်ပြားမက သူတော်ကောင်း။ မန်ကျည်းစေ့ တောက်တမ်း ကစားရာသို့လည်း မဝင်၊ မန်ကျည်းသီးလည်း မစားဘဲ မန်ကျည်းသီးကိုသာ အာရုံစိုက်ပြီး ထုနေ၏။ သို့ကြောင့် သူ့ကို ဘရော အမေကြီးပါ သဘောကျနေသည်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ရွှေသွားစိုက်ရန် ပူဆာခြင်း ဖြစ်ပေ၏။ ရီးကျီးဒန် သူ့ရင်ဘတ်သူ လက်ဝါးဖြင့် ပုတ်ကာ မြေးမအား မျက်လုံးပြူးပြီး ကြည့်နေစဉ် ရီးဆေးရိုးက အပြုံးဖြင့် မေးသည်။
“သမီးက ဘာပြုလို့ ရွှေသွားစိုက်ချင်ရတာလဲ၊ ဘ ပြောစမ်း”
“လှအောင်လို့ပေါ့ ဘရဲ့”
ရီးဆေးရိုးသည် နှစ်ခြိုက်စွာ ပြုံးလိုက်ရင်း “ငါ့ မြေးက ရွှေသွား မပါဘဲ လှပါတယ်” ဆိုသည်။
“ငယ်သွားမှ မလဲသေးတာတော်”
“ငယ်သွား လဲပြီးပါပြီ၊ အမေကြီးကလဲ”
ငတက်ပြားမက သွက်လက်စွာ ချေပလျှင် ရီးကျီးဒန်မှာ သူတစ်ပါး၏ စကားကိုပင် သံယောင်လိုက်ရတော့၏။
“ဟုတ်သားပဲ၊ ငါ့မြေးက ရွှေသွား မပါဘဲကို သိပ် လှတာတော့်”
“ရွှေသွား မပါဘဲနဲ့ သိပ်လှရင် ရွှေသွားနဲ့ဆို ပိုလှမှာပေါ့ အမေကြီးရ၊ နော်... ဘ”
ရီးကျီးဒန် အပြောရ ခက်သွားသည်။ ရီးဆေးရိုးမူ ရင်ဘတ်မှ ချွေးစေးကြောင်းကို သပ်ချလိုက်ရင်း “သမီး ဒွေးလေးလှမေ ရွှေသွားစိုက်တာ အားကျထင်ရဲ့၊ ဟုတ်လား” မေးသည်။
ငတက်ပြားမက နားသန်သီးကလေး ခါသွားအောင် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ဒီလိုဆိုလည်း မြေးရယ်၊ ညည့်ဒွေးလေးလှမေ ရွှေသွားစိုက်တာ ဘယ်လောက်လှလဲ၊ သွားကြည့်ချေပါဦး”
“အိုတော် နေပူကြီးထဲ”
“ညည်း မသိပါဘူး ကျီးဒန်၊ သွားပါစေ။ ရော့.. ရော့၊ ဘပုဆိုးကို ခေါင်းဆောင်းသွား”
••••• ••••• •••••
ငတက်ပြားမသည် ဘ၏ ရည်ရွယ်ရင်းကို မသိပေ။ ဘပေးလိုက်သော ချွေးစော်နံသည့် ပုဆိုးစုတ်ကြီး ခေါင်းပေါ်တင်လျက် နေပူကျဲကြီးထဲသို့ ဘောက်ဆတ် ဘောက်ဆတ်ဖြင့် ထွက်လာသည်။
မလှမေတို့အိမ်သည် ခြေတံရှည်အိမ်ဖြစ်သည်။ အိမ်အောက်တွင် ပြောင်းဖူးတောင့် အခြောက်တွေကို တန်းပစ်ကာ ချိတ်ထားသည်။ အသီးမှည့် တန်းလန်းနှင့် ခရမ်းချဉ်ပင် အတော်များများကိုလည်း ထိုနည်း နှင်နှင် ဆွဲထားသည်။ မြေပေါ်တွင်ကား ကိုင်သူ ဝေးနေသော မြေအိုးများ၊ အဝတ်အုပ်လျက် တချို့၊ ပိုးလိုးပက်လက် တချို့။ အဝတ်အုပ်ထားသော အိုးများ ဘေးတွင် ဆင့်ကွပ်ပျစ် တစ်ခုရှိသည်။ အိမ်တိုင်တွင် ကပ်ပြီး ရိုက်ထားသော လူကြီးပေါင်လယ်သာသာ မြင့်သော စင်ဖြစ်သည်။ ဆင့်ပေါ်တွင် ဘဒွေးသည် တခေါခေါ ဟောက်လျက် နှစ်ခြိုက်စွာအိပ်ပျော်နေငြား၊ ဒွေးလေးမူ ဆင့်ရှေ့ရှိ ထန်းသားပက်လက်ကုလား ထိုင်ပေါ်တွင် မျက်နှာကို တဘက် (ခေါင်းပေါင်းစောင်) အုပ်လျက် ညည်းတွားနေ၏။
ငတက်ပြားမသည် ထန်းသား ပက်လက်ကုလားထိုင်ဘေးသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်။ ကုလားထိုင်နှင့် နီးသော ဆင့်ပေါ်တွင် ဆေးထုပ်များရှိသည်။ မီးအုံးထားသော မရိုးသီးလည်းရှိသည်။
“ဒွေးလေး သွားနာလို့လားဟင်” "
မီးအုံးထားသော မရိုးသီးသည် သွားနာနှင့် ပတ်သက်သည်ဟုသိသောကြောင့် ထိုသို့မေးခြင်း ဖြစ်၏။ မလှမေသည် တဘက်ကို ဖွင့်ရုံမျှ ဖွင့်ကြည့်သည်။ လည်ပင်းနှင့် ပါးတစ်ခြမ်းတွင် ဆေးလိမ်းထားရာ ဖြူတူတူ၊ ဝါလျော်လျော် အပြင်ကြီးဖြစ်၍ အချို့နေရာ၌ ပပ်ကြားထလျက်ရှိသည်။
“အငယ် ဘာလဲဟင်”
မလှမေက ပင်ပန်းစွာ မေးသည်။
“အလည်လာတာပါ ဒွေးလေးလှရဲ့၊ ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး”
“အေးအေး၊ သွားဖုံးကလည်း ရောင်၊ သွားကလည်း ကိုက်၊ ပါးရိုးတွေ မျက်ရိုးတွေကလည်း ကိုက်နဲ့၊ ဘာဆေးနဲ့မှ မပျောက်ပါဘူးအေ”
“ကျုပ် နှိပ်ပေးမယ်နော် ဒွေးလေး "
“နေပါစေ သမီးရယ်၊ ညည့်အစ်ကိုတွေ၊ မောင်လေးတွေကိုသာ အရိပ်ထဲမှာ ကစားဖို့ ပြောလိုက်ပါ။ ကဲ သွား သွား”
မလှမေသည် မျက်နှာပြန်အုပ်လျှင် မိမိထွေးလည်း အပြေးထွက်လာခဲ့သည်။ နေသည် ကျွတ်ကျွတ်ဆူအောင် ပူနိုင်လွန်းသည်။ တစ်ရွာလုံးမှာ အပူဒဏ် အောက်တွင် သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင် ကုန်းခံနေသည့် အလား ငြိမ်ဝပ်နေ၏။ တောင်ဘက် သရက်အုပ်များ ဘက်မှ သာယာသော ဥသြတွန်သံကလေး တစ်ချက် တစ်ချက် ပေါ်လာသောကြောင့်သာ တော်တော့သည်။ နေပူထဲမှ ပြေးဝင်လာသော ငတက်ပြားမအား ရီးကျီးဒန်သည် မျက်ခွံရှုံ့ကာ လှမ်းကြည့်နေ၏။ သူ့ကိုယ်စား ကြားက ပူသည့်သဘောပင်။
“တွေ့ခဲ့လား”
ငတက်ပြားမ ခေါင်းညိတ်သည်။
“လှကော လှလား”
“ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လှမလဲ ဘရဲ့။ သွားကိုက်၊ သွားဖုံးရောင်လို့ ညှော်ခံမြစ် သွေးလိမ်းထားတာ၊ စောင်အုပ်ထားလို့ သေသေချာချာတောင် မမြင်ခဲ့ရပါဘူး”
“အဲဒါ ရွှေသွားကြောင့်ဖြစ်တဲ့ ရောဂါပဲ သမီးရေ”
“အမယ်၊ တော်က တော့်ချွေးမ အဲဒီလို ဖြစ်နေတာ ဘယ်လို လုပ်ပြီး သိနှင့်ပါလိမ့်” ဟူသော အမေးသည် ရီးကျီးဒန်ပင် မလှမေသတင်းကို ယခုမှ သိသည် ဝန်ခံခြင်း မည်ပေ၏။
“ညည့်သား မရိုးသီး ခူးလာတာကို လယ်ပြင် သွားရင်း တွေ့ ခဲ့လို့ပါအေ”
“အဲဒါနဲ့ပဲ ရွှေသွားစိုက်လို့ ဒီလိုဖြစ်တာ ပြောရရောလား”
“အဲဒါကတော့အေ ညည်းလည်း ချွေးမတော်တယ်၊ ငါလည်း ချွေးမတော်တယ်၊ အဲဒီ ကိုယ့်ချွေးမရဲ့ သွားကို တစ်ခါမှ မကြည့်မိဘူးလား”
“ဟင့်အင်း” သံဖြင့် ရီးကျီးဒန် ခေါင်းခါပြ၏။
“ညည့်ချွေးမက သွားဆုတောင်း ကောင်းတယ်။ သွားလေးက ညီနေပြီး စေ့နေတယ်။ အေး သွားစိုက်တယ်ဆိုတာ သကျဲရေယို (သွားကျဲရေယို) ဖြစ်ပြီး သွားတစ်ချောင်းနဲ့ တစ်ချောင်းကြား ဆင်အိပ်နိုင်လောက်အောင် ကျဲနေတာမျိုးကို ‘သညှပ်’ (သွားညှပ်) ထည့်ရတယ်အေ့၊ ဒါမှ သွားတွေ ယိုင်မကုန်မှာကိုး”
ထိုသွားညှပ်မျိုးကို ရီးကျီးဒန် မြင်ဖူးပါသည်။ သွားကြားတွင် သေးမျှင်သော ရွှေစကလေးတွေ ညှပ်ထားရာ ကြွားစရာမရှိ ကြံဖန်ပြီး ကြွားသူဟု ရီးကျီးဒန် ထင်ခဲ့၏။
“တော်ပြောမှပဲ သိပါသတော်၊ အလကား ရှုပ်ရှုပ်ယှက်ယှက်တွေ”
“သွားတကယ် ကျိုးသွားတဲ့လူကျတော့ သွားတု ထည့်ရတာ။ အဲဒီ သွားတုကိုထိန်းဖို့ ဘေးက သွားအကောင်း နှစ်ချောင်းကို ရွှေဖြစ်ဖြစ် ငွေဖြစ်ဖြစ် ကွပ်ရသအေ့”
“ဟုတ်ပါပြီ၊ ကျုပ် မြင်ဖူးပါတယ်။ ဘေးက သွားနှစ်ချောင်းမှာ ရွှေအပြည့် မရှိဘူးလေ။ အလယ်မှာ သွား အသားချည်း ထားတယ်။ သွားမတိုက်ဘဲ နေတဲ့အခါမှာ သချီး (သွားချေး) ကို ရွှေနဲ့ ဘောင်ခတ်ပေးသလို နေတာ ပေါ့တော်”
ရီးကျီးဒန်သည် သူ့ဘာသာသူ ပြောကာ သူပင် ခွက်ထိုး ခွက်လန် ရယ်နေသည်။
“ရွှေသွားစိုက်တယ်ဆိုတာ အဲဒါပဲ ရှိတာအေ့။ အဲဒါကို ညည့်ချွေးမက အနာမရှိ အနာရှာပြီး သွား အကောင်းကို မျက်လုံးထဲက မီးဝင်းဝင်း တောက်အောင် ကျောက်နဲ့စား၊ ပါးစပ်တစ်ခုလုံး ပြုတ်ထွက်မတတ် နာအောင် ကျောက်ဘီးနဲ့ တိုက်ပြီး ညှိတယ်။ ပြီးတော့မှ သွားတစ်ချောင်းကို ရွှေသွားစွပ်ပြီး ဘေးမှာ ထိန်းထားရတာ”
“အခုတော့ အဲဒီဒဏ်တွေ ခံရပြီပေါ့၊ကောင်းတယ်”
ထိုသို့ ကရုဏာဒေါသော ပြောပြီးမှ ရီးဆေးရိုးအား ဆတ်ခနဲ လှည့်ကြည့်၏။
“နေပါဦး၊ တော်က အဲဒါတွေ ဘယ်လိုလုပ် သိတာတုံး
“ဟ... လူပြောသူပြောပေါ့ဟ”
“လူပြောသူပြောကလဲတော်၊ မျက်လုံးထဲ မီးဝင်းဝင်းတောက်တာရော၊ အုံကြီးတစ်ခုလုံး ပြုတ်ထွက် မတတ် ကျဉ်တာရော စုံလို့ပါလား”
ရီးဆေးရိုးသည် ရှက်ပြုံးဖြင့် ပြုံး၏။ သို့တစေ ပြုံးနေကာမျှဖြင့် မပြီးသေး။
“ကာလသားတုန်းကပေါ့ဟာ၊ လှများ လှမလားလို့ ရွှေသွားစိုက်ချင်လို့ သွားတာ၊ ကျောက်ဘီးနဲ့ တစ်ချက် နှစ်ချက်ပဲတိုက်ရသေး၊ မခံနိုင်တာနဲ့ ထပြေးခဲ့ရပါရောလား။ အဲဒါကြောင့် မလှတာပေါ့အေ”
ရီးဆေးရိုး အားရပါးရ ရယ်လျှင်၊ ရီးကျီးဒန်လည်း အပြုံးမျက်စောင်း ထိုးနေမိလေ၏။
“ကဲပါ ညည့်ချွေးမ နေမကောင်းရင် ညည့်သားနဲ့ ညည့်မြေးတွေ ကသိကအောက် ဖြစ်ကြရတာပဲ မဟုတ်လား။ သွားပြီး ကြည့်ချေစမ်းပါဦး”
“သွားတောင် မသွားချင်ပါဘူးတော်၊ အနာမရှိ အနာရှာ”
ပါးစပ်က မသွားချင် ဆိုသော်ငြား ရီးကျီးဒန်၏ ကိုယ်ခန္ဓာကြီးကမူ ထိုင်ရာမှ တဖြည်းဖြည်း ထရပ်နေပါပြီရော။
▢ ဆင်ဖြူကျွန်းအောင်သိန်း
📖 ကိုဆေးရိုး ပေါင်းချုပ်
No comments:
Post a Comment