❝ ဇော်ဇော်အောင်၏ အချစ်ဝတ္ထု ❞
( ဇော်ဇော်အောင် )
အခန်းထဲမှာ ဘာမှ မရှိပါ။ သူ လာသည်နှင့် အရာအားလုံး ပြည့်စုံသွားပါသည်။ အတူတကွ နေကြဖို့ ပြောသောအခါ နားလည်မှု နည်းပါးသူကို သနားကြည့် ကြည့်သောပုံမျိုးဖြင့် ကြည့်၏။ ထို့နောက် နီရဲ စိုစွတ်သော နှုတ်ခမ်းသားများကို ပိတ်၍ ပြုံးသည် ။ ထိုအပြုံးသည် ကမ္ဘာပေါ်မှာ တခြား ဘယ်သူ့ထံမှာမှ မရှိသော အပြုံးဖြစ်၍ သကြားလုံး အပြည့် ထည့်ထားသော မှန်ဗီရိုတစ်လုံးသဖွယ် လိုလားတပ်မက်ဖွယ် ကောင်းလှ၏။
မြစ်ကြီးနားသို့ သွားမှာ လား၊ မလေးရှားကို သွားမှာလား၊ မသွားသေးဘူးလား၊ ဘယ်တော့ သွားမှာလဲ။ ရန်ကုန်ဘူတာကြီးကို ဆင်းဖို့ ဘတ်စ်ကား စောင့်နေတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ လေယာဉ်လက်မှတ် ပို့လိုက်ပြီဆိုတဲ့ တဲလက် ( စ် ) စောင့်နေတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ စောင့်တော့ စောင့်နေရတာပါပဲ။ လောကမှာ မုန်းစရာ အကောင်းဆုံးသော တီထွင်မှုရှိသည်ဟု ဆိုပါလျှင် ထိုတီထွင်မှုသည် စောင့်ဆိုင်းရခြင်း ဖြစ်၏။ စောင့်ဆိုင်းနေရခြင်းကို ဘယ်သူ တီထွင်ခဲ့ပါသလဲ။
“တို့ .. သွားရင် ဘာပေးလိုက်မှာလဲ”
“အချစ်တွေ”
“ဘာရယ် ... ထပ်ပြောစမ်းပါ”
“မကြားလိုက်လို့ မေးတာလား၊ ထပ်ကြားချင်လို့ လား”
“ကြားလိုက်သားပဲ၊ သူ ထပ်များ ပြောချင်မလားလို့”
“ထပ်တော့ မပြောချင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရှင်းဖို့တော့ လိုလိမ့်မယ်။ ဟိုလေ ဘယ်လိုပြောမလဲ၊ ကချင်လွယ်အိတ်တို့ ၊ ပုသိမ်ထီးတို့ ၊ မန္တလေးဖိနပ်တို့ အမှတ်တရ ဝယ်ပေးရင် ပိုက်ဆံကုန်မယ်။ ကိုယ့် အချစ်တွေ ပေးလိုက်တော့ ပိုက်ဆံလည်း မကုန်ဘူး။ သူ့မှာလည်း လေယာဉ်လပ်ဝိတ် အလေးချိန် မပိုတော့ဘူး”
“ဘာလဲ၊ လက်တွေ့ ဆန်တယ်ဆိုတာကို သက်သေပြချင်လို့ ဒီစကားပြောတာလား”
“ဒီလောက် အချိန်အကြာကြီး တွဲလာခဲ့ပြီး လက်တွေ့ဆန်တာ ဘာ တစ်ခုမှ မလုပ်ခဲ့တဲ့ ကောင်ကို ဒီစကားမျိုး မေးရသလား၊ ပြောရမလား။ ရင်ထဲ ရှိတဲ့ စကားတွေ ပြောချလိုက်ရမလား”
“အိုကွာ ...၊ သူ သိပ်ဒေါသကြီးတာပဲ”
“ဒီမယ် ..။ ဒေါ်ကြည်ပြာ၊ လူဆိုတာ လောဘနဲ့ ၊ ဒေါသနဲ့ ၊ မောဟနဲ့ ဆက်ပြောရမလား”
“မပြောနဲ့ တော့၊ တခြားစကား ပြောင်းပြော”
“ကြည်ပြာ ... မချစ်နဲ့ ဆိုတာ တစ်ခုက လွဲလို့ ကြည်ပြာ့စကားကို အားလုံးနားထောင်ခဲ့တယ်။ အဲဒါ ဘာလို့လဲ မစဉ်းစားဘူး။ ချစ်လို့ ဆိုပြီးတော့လည်း လွယ်လွယ် မပြောချင်ဘူး။ နားထောင်ချင်စိတ် ရှိလို့ အလိုလို နားထောင်မိသွားတာပဲ။ အခုလည်း သူ့စကားကို ကိုယ် နားထောင်ပါတယ်။ တခြားအကြောင်း ပြောင်းပြောမယ်။ ချစ်နေတာကိုသာ ပြောင်းလို့ မရတာပါ။ တခြား ဘာပြောင်း ပြောင်း၊ ပြောင်းလို့ ရပါတယ် ...”
“ကဲပါ ...”
“မနေ့က သန်းလွင် လာတယ်။ သူ့အိမ်က ကြောင်မကြီး မွေးပြီတဲ့။ ကြောင်ကလေး လေးကောင် မွေးသတဲ့။ အဝါက သုံးကောင်၊ အနက်ကလေးက ထူးထူးခြားခြား တစ်ကောင် ပါသတဲ့”
“အို ... ဟုတ်လား၊ ဒါ ကြောင်အကြောင်း ပြောတာပေါ့နော် ဟုတ်လား”
“မဟုတ်ဘူး ... ကြောင်မွေးတဲ့ အကြောင်း”
“သူ့ကို တို့ အရမ်းချစ်တယ်”
“အခုအချိန်ထိ ဒီစကားပြောတာ ၅၄၃ ခါ ရှိသွားပြီ”
“ပြစမ်း အဲဒါ ဘာလဲ”
လက်တစ်ဝါးလောက် ဒိုင်ယာရီစာအုပ်ကလေးတစ်အုပ်ကို ပြလိုက်ပါသည်။ ထိုစာအုပ်သည် ကျွန်တော့် စာအုပ်ဖြစ်သည်။ မကြည်ပြာ၏ ပါးစပ်ဖျားမှ “သူ့ကို တို့ အရမ်းချစ်တယ်” ဟူသော စကားထွက်လာတိုင်း တစ်ခါ မှတ်၏။ တစ်နှစ်သုံးလေး ဂဏန်းသေးသေးလေးတွေ ရေးလာခဲ့တာ ငါးရာနှင့် လေးဆယ့်နှစ်အထိ ရောက်ခဲ့ပြီ ။ အခု ၅၄၃ ...။
“သိပ်ရယ်ရတာပဲ”
“ဟုတ်မှာပေါ့”
“ဘာလို့ အဲဒီလို မှတ်တာလဲ၊ အရင်က မတွေ့ဖူးပါဘူး”
“အခု တွေ့ပြီလေ”
“ဘာလို့ အဲဒီလို မှတ်တာလဲ”
“အပျင်းပြေတာပေါ့”
“မဟုတ်ပါဘူး။ သူ တမင် ပေါ့ပေါ့ဆဆပြောတာ၊ သိပ်အရေးမကြီးဘူး ဆိုတဲ့ သဘောနဲ့ ပြောတာ”
“ခက်လိုက်တာဗျာ၊ ခင်ဗျားနဲ့ ပတ်သက်သမျှ ကျုပ်မှာ အရှိအတိုင်း၊ ပကတိအတိုင်းပဲ။ ပိုတယ် ထင်အောင်လည်း ပိုမပြောဘူး။ လိုတယ်ထင် အောင်လည်း လျှော့မပြောဘူး။ ခင်ဗျားသိဖို့ ကောင်းတယ် မကြည်ပြာ”
“သိပါတယ် ကိုအောင်သူရယ် ... သိပါတယ်”
“ထမင်းစားမလား၊ လမ်းထိပ်ဆိုင်က ငါးသလောက်ပေါင်း ကောင်းတယ်၊ စားမလား ... သွားဝယ်လိုက်မယ်”
“ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ”
“ထမင်းစားမလားလို့ မေးတာလေ”
“အင်း ... ဟုတ်တယ်၊ ကောင်းတယ်၊ စားမယ်လေ၊ သွားဝယ်”
••••• ••••• •••••
“တစ်ခု စဉ်းစားမိတယ် . ... သိလား”
“သူ စဉ်းစားတာ ဘယ်သိပါ့မလဲ၊ ခင်ဗျား စိတ်မှန်နဲ့လား မကြည်ပြာ ရယ်”
“မဟုတ်ဘူး ၊ သွားရင် တို့ စာအုပ်တွေ သူ့ကို ပေးခဲ့မယ်”
“စာကြည့်တိုက် သွားလှူလိုက်ပါလား”
“တမင်ရွဲ့ပြောတာလား”
“စဉ်းစားပါဦးလေ၊ ဒီလောက် အိမ်ခန်းကျဉ်းကျဉ်းလေးထဲမှာ ခင်ဗျားစာအုပ်တွေ ထောင်နဲ့ ချီပြီး ဘယ်လို ထားမလဲ၊ စိတ်ထဲရှိတာ အမှန်အတိုင်း ပြောရမလား”
“သူ့စိတ်ထဲ ရှိတာ မှန် မမှန် ဘယ်လိုလုပ် သိမလဲ”
“ကျေရောပေါ့။ ဒီလိုလုပ်လေ ... သူအနှစ်သက်ဆုံး အကြိုက်ဆုံး စာအုပ်ငါးအုပ် ရွေးပေးခဲ့။ ကျန်တာတွေ စာကြည့်တိုက် သွားလှူမယ်”
“ရွေးတာ ဘာလို့ ငါးအုပ်ရွေးရမှာလဲ”
“မသိဘူးလေ၊ သူကြိုက်သလောက် ရွေးပေါ့”
“ဒါဖြင့် တို့စာအုပ်၊ တို့ အကြိုက်ဆုံးစာအုပ် သူ ယူသိမ်းထားမယ်ပေါ့”
“အင်း”
“ပြီးတော့ အဲဒီစာအုပ်တွေ ဘာလုပ်မှာလဲ ....၊ ခေါင်းရင်းမှာ ထားပြီး နေ့တိုင်းကြည့်မှာလား။ အလွမ်းပြေလို့ ပြောဦးမှာလား”
“ဟုတ်တယ်၊ တကယ်အမှန်ပဲ၊ အဲဒီအတိုင်းပဲ”
“သူ့ကို တို့ အရမ်းချစ်တယ်၊ ဟိုနေ့က စာအုပ်ကလေးပေး၊ တို့ ရေးမှတ်ချင်တယ်”
“အဲဒီစားပွဲပေါ်မှာ .... ဟိုစာအုပ် အောက်မှာလေ”
“ဘယ်လောက် ရောက်သွားပလဲ၊ ပြစမ်း ၅၆၂”
“၅၆၃ ပေါ့”
“ရယ်ရတယ်နော်”
••••• ••••• •••••
“သူတစ်ခါ ရေးဖူးတယ် မဟုတ်လား၊ အကယ်၍ ဖြစ်နိုင်မည် ဆိုပါလျှင် သူ့ကို ဖက်ရုံကလေးသာ ဖက်ထားချင်ပါသည် ... ဆိုတာလေ”
“အဲဒါ ဘာဖြစ်လဲ၊ ခွင့်ပြုမလို့လား”
“ခွင့်ပြုလိုက်ရင် ကောင်းမလားလို့ စဉ်းစားနေတယ်”
“စဉ်းစားပါ စဉ်းစားပါ လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်တွေ သွားဆေးလိုက်ဦးမယ်။ ဘသန်းတင်တို့ ကျော်မောင်တို့ ညက လာအရက်သောက်သွားကြတာ”
“တခြား ဘယ်သူတွေ ပါသေးလဲ”
“မောင်ညိုပါတယ်၊ ထွန်းရှိန်ကြီးပါတယ်။ ငှက်ကျားပါတယ်”
“သူကော သောက်လား”
“သောက်တာပေါ့၊ ကဲပါ ... စဉ်းစားပါ၊ ပန်းကန်ဆေးရတော့မလား”
“စဉ်းစားပြီးပြီ”
“ပန်းကန်သွား ဆေးရမလား၊ မဆေးရဘူးလား”
“မဆေးနဲ့ ဦး”
“ပန်းကန် မဆေးရရင် ဘာလုပ်ရမလဲ”
“မသိဘူးလေ”
“ဒီမယ် ဒေါ်ကြည်ပြာရဲ့၊ သူနဲ့ ကျုပ်နဲ့ ကြားမှာ အဲဒါတွေ မလုပ်ပါနဲ့ တည့်တည့်ပြောစမ်းပါ။ ရိပ်ကာ ဝဲကာ ပြောမနေစမ်းပါနဲ့။ ဝင်္ကဝုတ္တိတွေ လုပ်မနေစမ်းပါနဲ့ ။ ဒါ ကဗျာစပ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလေ”
“အချစ်ဆိုတာ ကဗျာလို့ ကြားဖူးတယ်”
••••• ••••• •••••
မိုးကုတ် တွင်းထွက်ကျောက်ပမာ နီရဲစွာသော ပင့်ကူတစ်ကောင်သည် ဦးခွံကို ဖောက်၍ ဦးနှောက်ကို စားသွား၏။
ဦးခွံအက်ကွဲရာများမှ မွှေးပျံ့သော အပြာရောင်ရနံ့များ တလူလူ ထွက်ပေါ်နေသည် ။ ရင်ထဲမှာ အေးချမ်းသော်လည်း လေးလံနေ၏။ ငုံ့ကြည့်နေသော မကြည်ပြာ၏ ဆံပင်များ ဖုံးအုပ်ကျဆင်းလာ သောအခါ မျက်နှာပေါ်တွင် အခွေလိုက် တင်နေ၏။ ပျားရည်သုတ်လိမ်းထားသော သံချွန်တစ်ချောင်း မျက်လုံးထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ ဝင်းဝင်းစက်စက် မကြည့်ရက်၊ မမြင်ရဲစရာ တောက်ပြောင်သော အလင်းရောင်ထုထည်တစ်ခုက တစ်ကိုယ်လုံးကို ဖုံးအုပ်သွား၏။ မျက်စိများ မှိတ်ထားသောအခါ ခုနစ်ရောင် သက်တံကိုင်းနှင့် ထိတွေ့လွင့်စဉ် ဖြာထွက်သွားသော မိုးစက်များ၏ အသံကို ကြားနေရသည် ။ လွမ်းရဦးတော့မှာပါလား မကြည်ပြာ ..
••••• ••••• •••••
ကောင်းကင်နောက်ခံ အဲဒီကောင်းကင်ထဲမှာ နံနက်ခင်း ရှိနေသည်။ နေရောင်ခြည် အသစ်တွေ ရှိနေသည်။ တောင်ပူစာမို့မို့ကလေး ပေါ်မှာ ကျောက်ဖြူသား ပန်းခက်၊ ပန်းနွယ် ခြူးပွင့်နှင့် ငှက်ကလေးများ ပါသော ခုတင်ကြီးတစ်လုံးရှိသည်။ ထိုခုတင်ကြီးပေါ်မှာ မကြည်ပြာ ကိုယ်တစ် စောင်းလှဲ၍ ကျောပေး အိပ်နေသည်။ သူ့တစ်ကိုယ်လုံး ပိတောက်ပွင့်များ နေရာလပ် မရှိအောင် ဖုံးအုပ်ထား၏။ သူ့ကိုယ်ပေါ်မှာ တ်အစား မပါသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်ကို မမြင်ရ၊ ပိတောက်ပွင့်ဖတ် အစုအပုံကိုသာ မြင်နေရ၏။ ခြေရင်းဘတ်မှာ လတ်ဆတ်ကျန်းမာသော ခြေဖဝါးပန်းနုရောင်ကလေး တစ်ဖက်သာ ပေါ်နေသည်။
ဘ၀တစ်သက်တာမှာ စိတ်တိုင်းအကျဆုံး ပန်းချီကားတစ်ချပ် ရေးပြီးပြီဟု ကိုယ့်ဘာသာ ဆုံးဖြတ် အတည်ပြုလိုက်သည်။ ဆက်တိုက် ကားရေးချိန် ၃၈ နာရီ ကြာသည်။ ကင်းဗတ်ပေါ်မှာ ဆေးနံ့သည် မယုံနိုင်စရာ ပီတိများကို ဖြစ်ပေါ်စေ၏။ နာမည်ပေးဖို့ စဉ်းစားသောအခါ ' မကြည်ပြာ ' ဟူသော နာမည်သာ ရိုးရိုးကလေး ပေါ်လာ၏။
ဖြစ်သင့်တာက ထိုပန်းချီကားကို သူ သွားလျှင် လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးလိုက်ဖို့ ကောင်းသည် ။ သို့သော် စက္ကန့်ပိုင်း အတွင်းမှာပဲ သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ မကြည်ပြာ လုံးဝ မသိစေရ။ မမြင်စေရ လက်ဆောင်ပေး လိုက်ဖို့ နေနေသာသာ။
ပန်းချီကား၏ ညာဘက်ထောင့်မှာ လက်မှတ်ရေးထိုးလိုက်သည်။
••••• ••••• •••••
“တို့ .... ဒီနေ့ည သွားတော့မယ်”
“အင်း ..”
“ည ၁၀ နာရီ ဖလိုက်နဲ့”
“အဲဒါက ဘာလဲ”
“ပုစွန်ခြောက်ကြော်၊ ဟိုကို ယူသွားဖို့ ကြော်တဲ့ အထဲက သူ့ဖို့ ခွဲယူလာတာ။ ပုစွန်ခြောက်ကြော် ငရုတ်သီး မပါဘူးလေ။ သူသိပ်ကြိုက်တယ်ဆိုတာ သိရလို့”
“သိပ်ကောင်းတာပေါ့”
“အဖြေကို ကြိုသိပေမယ့် မေးတော့ မေးချင်တယ်”
“ဘာလဲ ... မေးလေ၊ အဖြေက ရှိပြီးသားပါ”
“သူ လေဆိပ်ကို လိုက်ပို့မှာ လား”
“မပို့တော့ပါဘူး”
“အင်းလေ ... ရော့၊ ပုစွန်ခြောက်ကြော်ပုလင်း မကြည်ပြာ နှုတ်ဆက်ခဲ့ပါတယ် မောင် ...”
••••• ••••• •••••
အခန်းထဲမှာ ဘာမှ မရှိပါ။
ရင်ထဲမှာ ပြည့်ကျပ် လေးလံနေသည်ကို ခံစားနေရ၏။ သွားဖို့ သေချာသွားပြီ။ ရဲဝံ့စွန့်စား ပြတ်သားတဲ့ မိန်းမပါပဲ။ မှတ်မိသလောက် သူ သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်ကြောင်း စပြောသော နေ့က ထူးဆန်းသော စကားကို ပြောခဲ့သည်။
“တို့ သွားမယ်၊ လိုက်ခဲ့ပါလား ကိုအောင်သူ”
“ဘာရယ် ...၊ ဘာပြောတယ်”
“မကြားလိုက်ဘူးလား”
“ပြန်ပြောစမ်းပါ၊ မယုံလို့”
“တို့ သွားမယ် ...၊ လိုက်ခဲ့ပါလား ကိုအောင်သူ”
“ကျုပ် ခင်ဗျားနဲ့ လိုက်ခဲ့ရမယ် ဟုတ်လား မကြည်ပြာ၊ တော်စမ်းပါဗျာ”
မကြည်ပြာ အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်။ ဘယ်တော့မဆို၊ ဘယ်သူနဲ့ မဆို ယောက်ျားသား တစ်ယောက်ကို မျက်နှာတည့်တည့် မျက်စိချင်းဆုံ၍ ကြည့်တတ်သော အကျင့်ရှိသည်။ အကြည့်ကလည်း စူးစူးရဲရဲ ရှိသည်။
“တော်စမ်းပါ ဆိုတော့လည်း တော်ရတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ လိုက်ခဲ့ပါလို့ ခေါ်တာ ဒီကရင်ထဲက စကားပါ”
စစ်ကြိုခေတ်က သမီးရည်းစား အသုံးအနှုန်း တစ်ခုကြောင့် အဲဒီတုန်းက ပြုံးမိသေးသည်။
“ဘာပြုံးတာလဲ”
“တခြားစကား ပြောရအောင် မကြည်ပြာ”
ရင်ထဲမှာ အဲဒီစကား ကြားလိုက်ရတုန်းက လှုပ်ရှားသွားသည်မှာ အမှန်။ သို့သော် ဘာမှ မဖြစ်သလို နေလိုက်သည်။ ဘာမှ မဖြစ်သလို နေလိုက်မှန်းကိုလည်း သူသိနေသည်။ တခြားစကားတွေ ပြောင်းပြောခဲ့ပေမယ့် လိုက်ခဲ့ပါလား ကိုအောင်သူ ဆိုသော စကားသည် ခေါင်းထဲမှာ စည်းချက် မှန်မှန် တီးနေသော လင်းကွင်းကြီး တစ်ချပ် အသံလို ကွဲအက်ကျယ်လောင် ဆူညံလွန်းနေသည် ။
“ဒီမှာ ကျုပ် လုပ်စရာတွေ ရှိတယ်၊ ကျုပ် အလုပ် လုပ်ရဦးမယ်၊ ကျုပ်မှာ အဖေ မရှိဘူး၊ အမေ မရှိဘူး၊ ညီအစ်ကိုမောင်နှမ အရင်းအချာ မရှိဘူး။ ကျုပ်ကို ကောက်ယူ ကျွေးမွေးပြီး ကျောင်းထားပေးတဲ့ ဆရာတော်လည်း ပျံလွန်တော်မူပြီ၊ သာမန် အနေနဲ့ ပြောရရင်တော့ ဘာသံယောဇဉ်မှလည်း မရှိဘူး။ ကျုပ် သိပ်ချစ်တဲ့ မိန်းမက ကျုပ်ကို ခေါ်နေပြီ၊ လိုက်သွားရုံပဲပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ်ဘ၀ရဲ့ အမြစ်တွေက မြန်မာပြည်မှာ တွယ်နေပြီ၊ ဆွဲနုတ်ဖြတ်တောက်လို့ မရဘူး၊ ကျုပ်အဖို့ မရဘူး။ ဒီမှာ နေရတာ လိုအပ်တာထက် ပိုပြီး တွယ်တာလွန်းတယ်လို့ ထင်ချင်လည်း ထင်မယ်။ ကျုပ် နေရတာ သူ သိတဲ့ အတိုင်း ဆင်းရဲတယ်၊ ကျပ်တည်းတယ်၊ ပတ်ဝန်းကျင် မကောင်းဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ် ဒီမှာပဲ နေမယ်၊ ပျော်တယ် ထင်သလား။ မပျော်တာမှ သိပ်မပျော်တာ။ ဒီမယ် မကြည်ပြာရဲ့ မျက်နှာကလေး ကြည့် နေရတဲ့ အချိန်၊ မကြည်ပြာနဲ့ စကားပြောနေရတဲ့ အချိန်၊ အဲဒီ တဒင်္ဂလေးတွေ နုတ်လိုက်၊ ကျန်တဲ့ အချိန်တွေ လုံးဝ မပျော်ဘူး ... လုံး၀၊ အိပ်မက်ထဲမှာတောင် ဆင်းရဲတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နားလည်ပါ့မလား၊ သဘောပေါက်ပါ့မလား မသိဘူး၊ ကျုပ် မလိုက်နိုင်ဘူး မကြည်ပြာ”
ထိုစကားများကို အသံထွက် ထုတ်ဖော် မပြောဖြစ်ပါ။ ထိုနေ့ညနေခင်းကိုလည်း မမေ့နိုင်ပါ။
အခုတော့ သူသွားဖို့ သေချာသွားပြီပေါ့။
ဝတ်ထားသော အဝတ်အစားများသည်ပင်လျှင် ကိုယ်ပေါ်မှာ လေးလံလွန်းနေသည် ။ အခန်းထဲမှာ ရှိရှိသမျှ အရာ၀တ္ထုတွေ၊ စားပွဲ၊ ကုလားထိုင်၊ ခေါက်ကုတင်၊ သောက်ရေအိုး၊ စာအုပ်ပုံများ ၊ ပန်းချီကားချပ်များ၊ ပန်းချီကားပေါင်များ၊ ကြိုးတန်းပေါ်မှ အဝတ်များ၊ အခန်းထောင့်က လျှပ်စစ်မီးဖို၊ ထင်းရှူးသေတ္တာခွံပေါ်က ထမင်းချိုင့်၊ အားလုံးသော အရာဝတ္ထုများ သည် လေထဲပျံဝဲ၍ လာနေကြသည်။ တဖြည်းဖြည်းချင်း တစ်ခုချင်း တစ်ခုချင်း အခန်းအလယ်မှာ လာရောက် စုပုံနေသည်ဟု ထင်ရ၏။
ထိုအရာ၀တ္ထု အစုအပုံသည် တောင်ကမူကလေး တစ်လုံးကို ကြမ်းပြင်မှ မျက်နှာကျက်အထိ မို့မောက်နေ၏။
လူက ထိုအရာဝတ္ထုအောက် အလိုလို ရောက်သွားသည်။ လေးလံမွန်းကျပ်လှချေရဲ့။
••••• ••••• •••••
အခန်းထဲမှာ ဘာမှ မရှိပါ။
“ဟ .. ဟ အောင်သူ၊ ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ”
“ဘာကို ပြောတာလဲ”
“ဟင် ... ကြည့်စမ်း၊ နင် နင့်အခန်းထဲက ပစ္စည်းတွေ ဘယ်ရောက် ကုန်ပြီလဲ”
“စားပွဲ၊ ကုလားထိုင်၊ ခေါက်ကုတင် အားလုံး ပရိဘောဂအဟောင်းဆိုင် သွားရောင်းပစ်လိုက်ပြီ”
“ဘာ ... ဘာလို့လဲ သူငယ်ချင်းရာ”
“အခန်းထဲမှာ ရှင်းနေအောင်လို့”
“ဟုတ်သေးပါဘူးကွာ၊ စာအုပ်တွေကော၊ ပန်းချီ ပန်းချီ ပန်းချီကားတွေ”
“အကုန် ရောင်းပစ်လိုက်ပြီ”
“အဖိုးတန်စာအုပ်တွေကွာ၊ မင်း ပန်းချီကားတွေ နှမျောစရာ၊ ဘယ် ဘယ်လိုဖြစ် ... ဖြစ်တာ လဲကွာ”
“ဒီထက် အဖိုးတန်းတာတောင် ငါ စွန့်လွှတ်နိုင်သေးတာပဲကွာ”
“ဒုက္ခပါပဲ၊ မင်း ရူးတော့ မရူးသေးပါဘူးနော်”
“လုပ်နေကျအလုပ် ပုံမှန် မလုပ်တဲ့ သူ၊ သူတစ်ပါးကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေတဲ့ သူ၊ အဲဒီလူကမှ ရူးတာ၊ ငါမရူးပါဘူး”
“မင်းအခန်း ... အခန်း ... ထဲမှာ”
“ငါ့ ရင်ထဲမှာ ဘာမှ မရှိတော့သလိုပဲ၊ ဘာမှ မရှိတဲ့ ကွင်းပြင် အကျယ်ကြီးထဲမှာ သွားနေချင်တယ်။ နေလို့ မဖြစ်တော့ ဖြစ်သလောက် လုပ်ရတာပေါ့။ ငါ့အခန်းထဲမှာ ဘာအရာ၀တ္ထုမှ မရှိစေချင်ဘူး။ လွတ်လပ်ချင်တယ်၊ ကျယ်ပြန့်ချင်တယ်”
“ဒုက္ခပါပဲကွာ၊ အောင်သူ၊ ငါ ... ငါ ဘာပြော ..”
“ဘာမှ မပြောနဲ့ ၊ အခု ဘယ်နှနာရီထိုးပြီလဲ”
“နာရီ .... နာရီ အင်း ... ၉:၄၀၊ အဲ ၄၅ မိနစ်”
“၁၀ နာရီထိုးဖို့ ၁၅ မိနစ်”
“ဘာ ... ဘာကွ”
“လာ .. လက်ဖက်ရည်ဆိုင် သွားကြစို့၊ ဆိုင်မပိတ်သေးပါဘူး”
“အဲ ... အဲဒါဘာလဲ”
“ပုစွန်ခြောက်ကြော်ပုလင်းလေ”
“မင်း ထမင်း မစားရသေးဘူးလား”
“စားပြီးပြီ၊ လက်ဖက်ရည် ချိုပေါ့ကျတစ်ခွက်နဲ့ ပုစွန်ခြောက်ကြော် သိပ်လိုက်တယ်ကွ၊ လာသွားကြစို့”
“အေး ... အေးပါကွာ”
“မင်း လေယာဉ်ပျံသံ ကြားရလား”
“ဘာ ... ဘာရယ်ကွ”
“ဪ ... ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူးကွာ၊ လာ သွားကြစို့”
••••• ••••• •••••
အိုဆာကာဟိုတယ် ရေပန်းရှေ့မှာ မကြည်ပြာ ကုတ်အင်္ကျီရှည်နဲ့၊ ဇင်းမယ်ထဘီနဲ့ ၊ ရှူးဖိနပ်တော့ စီးထားရဲ့၊ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ပို့လိုက်သည်။
ငွေကိုင်းမျက်မှန်နဲ့ နီရဲစိုစွတ်သော နှုတ်ခမ်းကို ပိတ်ကာ ပြုံးနေသော မကြည်ပြာသည် သူ ထင်ရာကို ဇွတ်တရွတ် လုပ်တတ်သော ပညာတတ် အနုပညာသည် တစ်ယောက်၏ မျက်နှာဖြင့်။ သူ့ အပြုံးတွင် တစ်စုံတစ်ရာ လိုနေသလား။ စိတ်က ထင်တာပါလေ။
မနက်မိုးလင်း အိပ်ရာက နိုးလျှင် မျက်နှာသစ်။ မုန့်ဟင်းခါးတစ်ပွဲ။ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်။ အဝတ်လဲ။ အလုပ်သွား။ နေ့လယ် သက်သာဆိုင်မှာ ထမင်းစား။ တစ်ခါတလေ အစည်းအဝေးတက်။ ညနေ အလုပ်ဆင်း။ တစ်ခါတလေ အလုပ်က စောဆင်းပြီး ဘောလုံးပွဲသွား။ ညပြန်။ ဆိုင်မှာ ပဲထမင်းစား။ သူငယ်ချင်းနဲ့ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထိုင်။ တစ်ခါတလေ ဗီဒီယိုကြည့်။ ညမအိပ်ခင် စာဖတ်။ အိပ်။ နောက်တစ်နေ့မနက် ပြန်နိုး။ အရင်အတိုင်း ပြန်စ။ အလုပ်ပိတ်ရက်မှာ ကိုရဲတို့ နဲ့ ဘုရားတက် စိတ်ပါလျှင် ပန်းချီဆွဲ။ အနည်းဆုံး တစ်ကား ပြီးအောင် ရေး။ မပြီးရင် ရပ်ထား။ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထိုင် စကားပြောကြ။ ဒီဖြစ်စဉ် သံသရာမှာ မှားယွင်းနေတာ တစ်ခုမှ မပါ။ ပုံမှန်ကို ကျော်လွန်နေတာ တစ်ခုမှ မပါ။ တစ်မူထူးခြား၍ အများကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာ တစ်ခုမှ မပါ။ ရင်ထဲမှာ ဘာရှိသလဲ၊ ဘာဖြစ်နေသလဲ ဆိုတာကို ထွင်းဖောက် သိမြင်နိုင်သူ တစ်ယောက် ခေါ်မလာစတမ်း။ အောင်သူ ဘာမှ မဖြစ်ပါ။
••••• ••••• •••••
မကြည်ပြာ ..
သတိရလို့ စာရေးလိုက်တယ်။ အို ... မရေးတာပဲ ကောင်းပါတယ်ကွာ။ စာရွက်ကို လုံးချေ၍ ပစ်လိုက်သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက် တွေ့သွားမည်စိုး၍ စာရွက်အလုံးကလေးကို ပြန်ကောက်၊ လက်ထဲမှာ ကိုင်ထား၏။
လုံးချေပစ်ရာက ပြန်ကောက်ကိုင်ထားသော ထိုစာရွက်စုတ်အလုံးကလေး ထားစရာနေရာ အခန်းထဲမှာ ၊ လောက ထဲမှာ ၊ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ဘယ်မှာမှ မရှိပါ။
▢ ဇော်ဇော်အောင်
📖 ဝတ္ထုတိုပေါင်းချုပ် ( အပိုင်း - ၁ )
No comments:
Post a Comment