ကျွန်မ နေရောင်ကို မြင်ရတယ်

❝ ကျွန်မ နေရောင်ကို မြင်ရတယ်❞ 
        ▢ မိုးဦးနေ

အဲ့ဒီနေ့က ဗမာပြည်မှာပေါ့။ မန္တလေးမြို့၊ ကုသိုလ်တော် ဘုရားမှာ သူ့ကို ကျွန်မ မြင်ခဲ့ရတယ်။ မြင်ခဲ့ရတယ်ဆိုတာကို အစီအစဉ်တကျ ပြန်ပြောရရင်တော့ လူ မမြင်ရခင် အသံကို ကျွန်မ စ,ကြားခဲ့တာပါ။ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ သနားစရာ ဆွေးဆွေးလျလျ စကားသံပေါ့။ အဲ့ဒီ ဆွဲဆွဲငင်ငင်အသံက ကျွန်မကို တခြားသူတွေလိုမျိုး ဘာမှ မဖြစ်ဘဲ မနေစေချင်ဘူး ထင်ပါတယ်။ ဖိနပ်ကို ချွတ်ပြီး သဲမှုန်တွေကို နင်းမိပြီလို့ သိလိုက်ရတဲ့အထိ ကျွန်မ သူ့အသံကို ကြားနေရတုန်းပါပဲ။ ကျွန်မ နံဘေးက ဆူဆူညံညံ ဧည့်သည်တော်တွေ၊ အင်ဂျင်သံတွေကိုတောင် ကျွန်မ လျစ်လျူရှုနိုင်ခဲ့ ပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ခင်မင်စရာ ကောင်းတဲ့ ဧည့်လမ်းညွှန် ကောင်လေးကတော့ ကျွန်မတို့အုပ်စုကို ဘုရားဆီ ခေါ်သွားနေပါပြီ။ ကျွန်မကို စိတ်ချလက်ချ ထားရစ်ခဲ့ရင်းပေါ့။ နောက်ကျ ကျန်နေရစ်တဲ့ ကျွန်မကို သူယုံကြည်ပုံ ရပါတယ်။ ပြောရရင် ဗမာပြည် အခုမှ လာလည်ဖူးတဲ့ ကျွန်မကို သူက တစ်လျှောက်လုံး စိတ်ပူဟန် မပြပါဘူး။ ဒါဟာ ကျွန်မ ဗမာစကား နည်းနည်း လောက် ပြောတတ်သွားလို့လည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ် (ဒီအတွေးကို အဲ့ဒီ ကောင်လေး သိရင် ရယ်နိုင်ပါတယ်)။ ကျွန်မ ဗမာစကားပြောဖို့ ကြိုးစားရတာကို အမှန်တကယ်ပဲ ပျော်ပါတယ်။ ကျွန်မ ဗမာအဝတ်ကို ကြိုက်တယ်။

လန်ဒန်မှာ ဒီခရီးစဉ်အကြောင်း တွေးမိတဲ့အချိန် ကျွန်မ ဗမာအဝတ် ဝတ်မယ် ဆိုတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်က မယိုင်တော့ပါဘူး။ ကျွန်မ အဝါရောင်လုံချည်ကို ရွေးဖို့ ပြင်ဆင်ခဲ့တဲ့အတိုင်း အဲ့ဒီနေ့မှာ အဝါရောင် ဗမာလုံချည်နဲ့ အဖြူရောင် ဘလောက်စ်ပွပွ တစ်ထည်ကို ကျွန်မ တွဲစပ် ဝတ်ထားခဲ့ပါတယ်။

ကျွန်မ ဖိနပ် (အဲ့ဒါ ဗမာ ညှပ်ဖိနပ်) ကို ယူစီးပြီး လမ်းမ ပေါ်ရောက်လာတော့ ခြေဖဝါးမှာ အနေရခက်စေတဲ့ သဲတွေကို ခါပစ်ဖို့ ကျွန်မ တွေးလိုက်ပါသေးတယ်။ ဒါ ပေမဲ့ ကျွန်မ မလုပ်ဖြစ်ပါဘူး။ အဲ့ဒီအမျိုးသမီးရဲ့အသံက ကျွန်မကို ခေါ်နေသလို ကြောင့်ရယ်ပါ။

••••• ••••• •••••

ဗမာစကားကို ကျွန်မ အရေအတွက်နည်းနည်းလောက်ပဲ ထွက်တတ်သေးတယ်။ ဒါကြောင့် အဲ့ဒီအမျိုးသမီး ပြောနေတဲ့ ဆိုလိုချက်ကို ကျွန်မ လုံးဝ မသိပါဘူး။ “မင်္ဂလာပါ” ဆိုတဲ့ စကား မပါ ဘူး။ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” လို့လည်း သူ ပြောမနေပါဘူး။ တောင်းပန်နေတယ်လို့ ထင်ရတဲ့ သူ့စကားသံကတော့ ငိုတော့မယ့် အတိုင်းပါပဲ။ ကျွန်မရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ဝမ်းနည်းထိခိုက်အောင် ပုတ်နှိုးနေခဲ့ပါတယ်။

အသံကို ကြားရချိန် ဒီ အနီးမှာပဲ ရှိရမယ်လို့ သေချာမိတဲ့ ကျွန်မဟာ နောက်ထပ် ကားလမ်းမတစ်ခုဘက်ဆီ ဦးတည်မိနေတာတောင် အဲ့ဒီ မိန်းမနဲ့ မျက်နှာချင်း မဆိုင်ရသေးပါဘူး။ သူ့အသံ တိတ်သွားတော့ သူ့ကို ကျွန်မ ကိုယ်တစ်ပတ်လှည့်တဲ့အထိ ရှာလိုက်ရပါတယ်။ အသံရှင်ကို ကျွန်မ မြင်ချင်နေပါပြီ။

“Hi Hello, you want taxi?”

လို့ လာပြောတဲ့ ဗမာယောကျ်ားတစ်ယောက် ကျွန်မဘေးကို ရောက်လာမှ ကျွန်မ သူ့ကို မြင်သွားတာပါ။ သူက လှပတဲ့ နေရောင်တွေ ထိုးထားတဲ့ သစ်ပင်ရိပ် အောက်မှာပေါ့။

အဲ့ဒီမှာ သူ အသံဆက်မထွက်တော့တဲ့ အကြောင်းပြချက်ကို ကျွန်မ လက်ခံနိုင်သွားပါတယ်။ သူ ငြိမ်ပြီး ငိုနေတာကို မြင်ရတဲ့ အတွက်ပေါ့။

သူ့ကို သစ်ပင်ကြီးက ကွယ်ပေးထားလို့ ချက်ချင်း မမြင်နိုင်တာမှန်း နားလည်သွားတဲ့အခါ သူ့ဆီကို ကျွန်မ စိတ်ဝင်စားမှုတွေနဲ့ လျှောက်သွားနေပါပြီ။ Taxi Driver ကိုတော့ ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ငြင်းလိုက်ရတာပေါ့။

သူက မျက်ရည်အပြည့် မျက်လုံးတွေနဲ့ပဲ သူ့ရှေ့ ရောက်လာတဲ့ ကျွန်မကို မော့ကြည့်လာတော့ ကျွန်မအဆင် သင့် ပြုံးထားမိပါတယ်။ အဲ့ဒီမှာတော့ သူ့အသံထက် သူ့ကို ကျွန်မ စိတ်ဝင်စားသွားပါပြီ။ သူ့မျက်လုံးညိုညိုတွေက နေရောင်အောက်မှာ အရောင်လက်နေပေမဲ့ ပင်ပန်းနေပုံပါပဲ။ သူ့အသားအရောင်ကလည်း သိပ်ကိုမှ ညိုလွန်းပါတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါ ကျွန်မကြိုက်မိတဲ့ အရောင်မျိုးပဲ ဆိုပါတော့။ ဒါပေမဲ့ ခြောက်သွေ့လွန်းတယ်လို့ ကျွန်မထင်တယ်။ သူက ကျွန်မထက် အသက်နည်းနည်းကြီးမယ့်ပုံပေါ်ပြီးတော့ အားပြတ်လဲကျတော့မလို ထိုင်နေတာက သူ့ကို ပိုပြီး အိုသွားစေပါတယ်။ ဒူးတစ်ဖက်ကို ထောင်ထားပါသေးတယ်။ သူ့အဝတ် အရောင်မွဲမွဲတွေကို သတိမပြုမိခင် စက္ကန့်ပိုင်းမှာ သူ့ရှေ့က ဗမာ ငွေစက္ကူတချို့ ရှိနေတဲ့ အနီရောင် ပလတ်စတစ်ခွက်နဲ့ သူ့ဘေးက အဝါရောင် အရုပ်မလှလှလေးကို မြင်ထားပြီးပြီဆိုတာ အသေချာပါပဲ။ အဲ့ဒီ အရုပ်ကို ကျွန်မ သိတယ်။ လန်ဒန်မှာကတည်းက သိတာ။ ရုပ်သေးရုပ်လို့ ခေါ်ကြတယ် မဟုတ်လား။ အဲ့ဒီ ရုပ်သေးရုပ်မလေးက ဆံပင်ကို ထုံးပြီး တချို့ကို ဘေးမှာ အရှည်လိုက်ချထားပါတယ်။ အဝါရောင်အဝတ်က မလှတော့ပါဘူး။ အလှဆင်ထားတဲ့ စိန်ပွင့်တွေ ပန်းတွေက ဟောင်းပြီး အရောင် မှိန်လှပါပြီ။

သူ့ရဲ့ ကြောင်ပြီး အားငယ်နေပုံပေါ်တဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ အကြာကြီး စိုက်ကြည့်ခံနေရတယ်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ခံစားမိတဲ့အချိန် ကျွန်မ သူ့ရှေ့မှာ ငုတ်တုတ်ထိုင်ချလိုက် ပါတယ်။ သူ ကျွန်မဆီကနေ မျှော်လင့်နေတာကို ကျွန်မ အရင်ဆုံး ထည့်ပေးလိုက်ရင်းပေါ့။ ဗမာငွေ တစ်ထောင်ဆိုတာ ရှင်တို့လည်း တတ်နိုင်ပါတယ်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေကို လေသံ အနိမ့်အမြင့် တစ်မျိုးနဲ့ ပြောလာတော့ ကျွန်မနားထဲမှာ ဆန်းပြားပြီး သူ့ကို ငေး ကြည့်နေမိပါသေးတယ်။ ကျွန်မတို့ ဘာသာစကားလိုပဲ ရင်ထဲကလာတဲ့ ဂီတသံနဲ့ သူတို့ ပြောကြတာပဲလေ။ (ရင် ထဲကနေ လာသယောင် ဟန်ဆောင်လုပ် ပြောတာတွေကို အခု ခဏလောက် မေ့ထားပေးပါဦး)။

သူ့ကို ဒီအနေအထားမျိုးနဲ့ ဆက်ကြည့်နေရတာ ရိုင်းတယ်လို့ ထင်မိတော့ ကျွန်မ အားနာပြီး မတ်တတ် ထ,ရပ်လိုက်တယ်။ အဲ့ဒီအချိန် ကြာပန်းစည်းတွေ ကိုင်ထားတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ကျွန်မဆီကို ချဉ်းကပ်ဖို့ ကြိုးစားနေပါပြီ။

ကျွန်မ ဒီအမျိုးသမီး ရှေ့က မခွာရက်နိုင်တာ ဘာကြောင့်လဲ ကျွန်မ သိတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်မက သူတို့ အထင်မှာ သိပ်မရိုင်းလောက်ဘူးလို့ ယုံကြည်ရတဲ့ ကိုယ်ဟန်မျိုးနဲ့ အရုပ်မလေးကို လက်ညှိုးထိုးပြမိပါတယ်။ ခြောက်သွေ့စ သူ့မျက်လုံးတွေက ကျွန်မ အပြုအမူကို အဓိပ္ပာယ်ဖော်နေပါပြီ။ ပန်းသည်မလေး ရပ်ကြည့်နေတာကို သိနေရင်းကပဲ ကျွန်မ ခွင့်တောင်းလိုက်ပါတယ်။

“Could I look at this just for a minute?”

ကျွန်မရဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ အပြုံးနဲ့ ကိုယ်ဟန်ပြမှုကြောင့် သူ ကျွန်မရဲ့သဘောကို နားလည်သွားတဲ့အခါ ကျွန်မ ပျော်မိတာပဲ။ သူက သူ့အရုပ်ကို ကျွန်မဆီ လှမ်းပေးပါတယ်။ ရှင်တို့ သိလား။ ကျွန်မ ဒီရုပ်သေးရုပ်ကို ကိုင်မိတော့ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးနံရံတွေ နွေးပြီး သွေးတွေ ပူလာတာကိုလေ။

ဒီလို ခံစားရသတဲ့လား။ ဘယ်လောက် ဆန်းကြယ်သလဲ။ ဒီတော့ ကျွန်မက ဆုံးဖြတ်ချက် မြန်သူပါ။ ကျွန်မ သူ့ကို အလေးအနက် တစ်လုံးချင်း မေးလိုက်ပါ တယ်။

“Could I buy this puppet? ဘယ်...လောက်လဲ”

ကျွန်မ သုံးလေးခါ ထပ်ပြီး ပြောနေတော့ သူက သဘောပေါက်ဖို့ ကြိုးစားနေရာကနေ နားလည်သွားပါတယ်။ အဲ့ဒီအချိန် ပန်းရောင်းတဲ့ မိန်းကလေး ကျွန်မတို့ အနားကို ရစ်ဝဲရောက်လာပါ ပြီ။ သူကတော့ စောစောကလို ဖျော့တော့မှေးမှိန်တဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ မဟုတ်တော့ပါ ဘူး။ စူးရှတဲ့ နေရောင်မျက်လုံးမျိုးနဲ့ ကျွန်မကို ကြည့်ပါတယ်။ သူ ကျွန်မကို ဒေါသထွက်ပုံ မရတာတော့ သေချာသိပါတယ်။ သူက ခေါင်းကို သိသာအောင် ခါပြတယ်။ ဖြစ်နိုင်ရင်တော့ ကျွန်မ လက်ထဲက အရုပ်လေးကို ထ, ဆွဲလုလိုက်ချင်ဟန်ရှိပါတယ်။

ကျွန်မက ဘေးမှာ ပြုံးရပ်နေတဲ့ ကောင်မလေးကို ပြုံးပြီး ပခုံးတွန့်ပြမိတယ်။ မရပါဘူး။ ကျွန်မတော့ ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ မထိန်းချုပ်နိုင်ခင်မှာပဲ အတားအဆီး မဲ့နေပါပြီ။ ဒီကိစ္စမှာ ကျွန်မ နည်းနည်းလောက် ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ရမ်းကားလိုက်လို့ ရမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ ကျွန်မ သူ့ရှေ့မှာ ပြန်ထိုင်လိုက်တယ်။

“Flower, lotus Flower, Please buy, Lady?”

ကျွန်မဘေးမှာ ကုန်းကုန်းကွကွ လာမေးနေတဲ့ ကောင်မလေးကို ကျွန်မ စိတ်အနှောင့်အယှက်တော့ မဖြစ်သေးပါဘူး။ ပြီးတော့ အဲ့ဒီ ကောင်မလေးကို မရှိသလို မေ့ထားပြီး နေလိုက်ဖို့အထိ လက်ထဲက ရုပ်သေးရုပ်လေးက ဆွဲဆောင်နိုင်ပါတယ်။

“One Thousand, Flower, Lotus Flower Lady, you are beautiful”

ရယ်ရတယ်။ ကျွန်မ ခေါက်အိတ်လေးထဲကို ငွေ စက္ကူနှိုက်နေတာမြင်တော့ ကောင်မလေး အားတက်ပြီး အော်နေတယ် ထင်တာပဲ။ ကျွန်မ မြန်မာငွေတွေ နှိုက်ယူနေတာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပန်းဝယ်ဖို့ မဟုတ်တာ ကလေးမ သိဖို့ ကောင်းပါတယ်။ ဆိုလိုတာက သူ့အပေါ် ကျွန်မ စိတ်ဝင်စားဟန် မပြမိသေးဘူး မဟုတ်လား။ ကျွန်မ အာရုံက ရုပ်သေးရုပ်နဲ့ သူ့ပိုင်ရှင်ဆီမှာ ရှိနေတာပါ။

ကျွန်မ တစ်သောင်းတန် တစ်ရွက်ကို အဲ့ဒီ မိန်းမဆီ လှမ်းပေးလိုက်တယ်။ ပန်းသည်မလေး အသံတိတ်သွားပါတယ်။ အဆင်ပြေပုံ မရတဲ့ သနားစရာ အမျိုးသမီးကတော့ သူ့လက်ကို မဖြန့်တော့ပါဘူး။ ဒူးခေါင်းပေါ်တင်ပြီး လက်သီးဆုပ်ထားလိုက်ပါသေးတယ်။ ကျွန်မကိုလည်း မျက်လုံးပြူးပြီး ခေါင်းခါပြနေပါတယ်။

“No... No... မရောင်း ဘူး၊ No Buy... No Buy” 

အသံက မနူးညံ့ပါဘူး။ ငိုပြီးခါစမို့ အသံက တင်းသလိုတောင် ဖြစ်နေပါတယ်။ သူ မရောင်းဘူးဆိုတာ ကျွန်မ သိသွားပေမဲ့ ကျွန်မ အရှုံး မပေးချင်ပါဘူး။ ကျွန်မ ဒီ အရုပ်မလေးကို ဝယ်ရမှ ဖြစ်ပါတော့မယ်။ တခြား ရုပ်သေးရုပ်တွေ မရချင်ပါဘူး။ တကယ်ဆို သူက ဗမာပြည်ကပဲ။ သူ တောက်ပတဲ့ အသစ်တစ်ခု အစားပြန်ဝယ်နိုင်အောင် ကျွန်မ ပေးနေပြီပဲ မဟုတ်လား။

သူ့ အကြည့်တွေကြောင့် နေရောင်အလင်းစက်တွေက အပ်ဖျားတွေလိုမျိုး ကျွန်မကို လာစူးနေတယ်လို့ ခံစားနေရပါပြီ။ ဘေးက ဒေသခံတွေ ကြည့်နေသလား မသေချာပေမဲ့ သူတို့ကို ဂရုမစိုက်မိဖို့ ကျွန်မ ကြိုးစားပါတယ်။အခုထိ ရပ်နေတဲ့ ပန်းသည် မိန်းကလေးကိုလည်း ထွက်သွားစေချင်ပါပြီ။ ကျွန်မကို ဒီ အရုပ်လေး အမြန်ရောင်းပေးမှ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။

“Please, I do wanna buy madam. Please how much is it? OK? ဘယ်... လောက်လဲ။ ဘလောက်လဲ”

သူက စိတ်ပျက်စရာ သံပတ်ရုပ်လို ခေါင်းခါနေဆဲ။ ကျွန်မ နောက်တစ်ရွက် ထပ်ထုတ်လိုက်တယ်။ အလောတကြီး ပြုံးပြပြီး သူ့လက်ထဲကို ထည့်ပေးဖို့ လုပ်တယ်။ သူက လက်သီးဆုပ် မဖြေဘူး။ ခေါင်းခါတယ်။ ဖြတ်သွားဖြတ်လာ လူနည်းနည်းက ကျွန်မရဲ့ ရူးသွပ်နေတဲ့ ပုံစံကို အလေးအနက် မရှိကြတာ ကံကောင်းပါတယ်။

“ကြီးကြီးရယ် ရောင်းလိုက်ပါလားဟင်။ နှစ်သောင်းဆို တန်နေပါပြီ”

ဒီမိန်းကလေး အဲ့ဒီ အမျိုးသမီးကို ပန်းမရောင်းတာ သိတဲ့ ကျွန်မက ကျွန်မနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ပြောတာကိုလည်း အာရုံခံမိပါတယ်။ ဒီကောင်မလေး ကျွန်မဘက်ကလားဆိုတာ မသေချာပါဘူး။ ကျွန်မ ချက်ချင်းပဲ နောက်တစ်ရွက် ထပ်ထုတ်လိုက်ပါတယ်။ ပြုံးပြုံးလေးပါပဲ။

“No... မရောင်းဘူး။ ဒေါ်ကြီး မရောင်းနိုင်ဘူး။ ဒါ ဒေါ်ကြီးယောက်ျား ကိုယ်တိုင် လုပ်ပေးခဲ့တဲ့ မင်္ဂလာပစ္စည်း”

သူ မျက်ရည်တွေ ကျလာပါပြီ။

“What did she say? Tell me, please” 

ကောင်မလေးကို လှမ်းမေးရတယ်။ ကျွန်မ နေရခက်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို သနားလာမိတယ်။ သူ့ကိုလည်း နားမလည်ပေမဲ့ သနားလာတယ်ဆိုတာ ကျိန်ရဲပါတယ်။

သူက ကျွန်မလက်ထဲက အရုပ်လေးကို လာကိုင်ပါ တယ်။ ကျွန်မ ပူပန်ပြီး လွှတ်ပေးမိတယ်။ လွှတ်ပေးလိုက်တာနဲ့ ကျွန်မ ဝမ်းနည်းလာတယ်။ ကိုယ်ထဲက ကလီစာတွေ လေထဲ ရုတ်တရက် လွင့်ခါသွားတာနဲ့ တူတယ်။

“Her husband husband ma... mak...make is it wedding, ကျွတ် ... မပြောတတ်တော့ဘူး။ သူ့ယောက်ျား လုပ်ထားပေးတာ”

ရှုံ့မဲ့ပြီး ခုန်ဆွခုန်ဆွ ပြောနေတဲ့ ကောင်မလေးဆီကနေ အကူအညီ မရနိုင်မှန်း ကျွန်မ သိတာနဲ့ ငွေနှစ်ရွက် ထပ်ထု တ်လိုက်တယ်။ ကောင်မလေးက တစ်ခုခု ပြောသွားပြီး ပန်းဆိုင်ဘက် ထွက်ပြေးသွားတယ်။

ရှေ့က မိန်းမကို ကျွန်မ တောင်းပန်ပြီး ပြောနေမိတယ်။ ရောင်းပေးပါ။ ရောင်းပေးပါ။ အို... ကျွန်မ ရူးနေပြီပဲ။ မဟုတ်ရင် ဘာကြောင့်များ ဒီလောက်ရချင်သွားရတာလဲ။ ကျွန်မ သတိပြန်ကပ်မိတဲ့အချိန် သူ့ရဲ့ ထူးခြားမှုကိုပါ သတိပြုမိသွားပါတယ်။ သူ အရူးလို ခေါင်း မခါတော့။ သူ ငြိမ်နေတယ်။ ဒါ တွေဝေနေတာပဲ။ ကျွန်မ ဖိအားပေးလိုက်ဖို့ အကောင်းဆုံး အချိန်ပဲဆိုတာ ရှင်တို့ သိမှာပါ။

“Please, I really loved it. Please ”

ရှေ့က အမျိုးသမီး ကြည့်ရတာ ချက်ချင်း နေမကောင်းဖြစ်သွားပုံပဲ။ သူ ကျွန်မကို ကြည့်နေတာ မြင်ရတယ်။ သူ့အရုပ်လေး ကျွန်မကို ပြန်ပေးလာလို့ ကျွန်မ အဲ့ဒီ အခိုက်အတန့်ကို အခုထိ မမေ့တော့ဘူး။ သူ ဘာလုပ်သေးလဲ သိလား။ သူ ကျွန်မလက်ထဲက ငွေစက္ကူတွေကို ကြည့်တယ်။ ဪ... ကျွန်မ သဘောပေါက်ပါတယ်။

ရှင်တို့ မမျှော်ထားတာမျိုးတောင် ကျွန်မ လုပ်မိတဲ့ အထိ သူ့ကို ကျေးဇူးတင်ခဲ့တာပါ။ ကျွန်မ နောက်ထပ် ငွေတစ်ရွက်ပါ ထပ်ပေါင်းပြီး သူ့လက်ထဲ ထိုးထည့်ပေးလိုက်တယ်လေ။

ကျွန်မ သိပ်ကျေနပ်ခဲ့တယ်။ တကယ်တော့ ဒီအရုပ်လေးကို ရမယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိနေပါတယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်လို့ ဘယ်နှခါပြောမိသလဲ မရေတွက်မိခဲ့ဘူး။ သူ ထပ်ငိုတာ ပျော်လို့ပဲဆိုတာ ကျွန်မ လောင်းရဲပါတယ်။ သူ့ကို နှုတ်ဆက်ပြီး လှည့်ထွက်တဲ့အချိန် ပန်းရောင်းတဲ့ ကောင်မလေးကို ပြန်မြင်ရတယ်။ ဘေးမှာ သူ့ အဖော်နဲ့ပေါ့။ သနပ်ခါးတွေနဲ့ သိပ်လှနေကြတာပါ။

“Are you OK? What can I help you?”

ကျွန်မ ဘာအကူအညီမှ မလိုတော့တာ သိသာနေတာပဲလေ။

“Fine, thank you” 

လို့ ပြောပြီး ကျွန်မ သူတို့ကို လက်ပြခဲ့တယ်။ ကျွန်မ လျှောက်ထွက်လာရင်း Bye လို့တောင် အသံတိုးတိုး ထွက်သွားပါသေးရဲ့။ လက်ထဲက ရုပ်သေးရုပ်ကိုကြည့်ပြီး တားမရအောင် ပြုံးနေရင်းပေါ့။ ကလေးမနှစ်ယောက် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီ။ ဟို အမျိုးသမီးရော အတူတူပါပဲ။ နောက်ဆုံး အနေနဲ့ သူ့ရှိုက်သံကို ကျွန်မကြားလိုက်ရပြီး-

“ဒေါ်ကြီး ယောက်ျား အတွက် အလှူလေး လုပ်ပေးချင်လို့ပါ။ သူ တမလွန်ကနေ သာဓု ခေါ်နေမှာပါကွယ်”

ဒါ ကျွန်မ နားမလည်ပေမဲ့ ကျွန်မကို ပြောနေတာ မဟုတ်တာတော့ သေချာပါတယ်။

••••• ••••• •••••

အခုက ကျွန်မဇာတိမြေ Cornwall ရဲ့ နေဝင်ချိန်လေးပေါ့။ ဒီနေ့ နေရောင်ကလည်း ကျွန်မရှေ့ ဝေးဝေးက ပင်လယ်ပြင်ကြီးကို အရောင်လှလှခြယ်ထားပါပြီ။ ကျွန်မတို့ရဲ့ ဥယျာဉ်ဟာလည်း နေရောင်ရဲ့ပါးလျတဲ့ သကာရည်တွေ ဆမ်းခံထားရပါတယ်။

ကျွန်မ ထိုင်နေတဲ့ စာကြည့် ခန်းထဲကနေဆိုရင် ညနေရဲ့ လေပြည်ကို ရှင်တို့ ခံယူနိုင်တယ်။ ပြီးတော့ အံ့သြစရာ နေရောင်ရှုခင်းကို ကင်မရာနဲ့ ဖမ်းယူထားနိုင်ပါသေးတယ်။

ဟောဟိုမှာက ကျောက်ဆောင်တွေပါ။ ပင်လယ်ထဲမှာ လှိုင်းလုံး စီးနေတဲ့ သူတွေ အခုထိ ရှိပါသေးတယ်။ ကျွန်မ မြေးတွေ အပါအဝင်ပေါ့လေ။ ရေက ကျွန်မတို့လို လူအိုမကြီးတွေအတွက် ရေခဲရိုက် ငါးတွေလို ဖြစ်သွားစေမှာ သေချာပါရဲ့။

တော်ပါပြီ။ ကျွန်မ ဆိုတာ နေရောင်အောက်က အလှတရားတွေကို ဂရုစိုက်ချိန်ရနေတဲ့ သာမန်မိန်းမပါပဲ။ ဒါကြောင့် ငေးကြည့်ရတာနဲ့တင် လုံလောက်ပါပြီ။ ကျွန်မ ယောက်ျားကလည်း ဒီလိုလေး ငေးကြည့်အနားယူနိုင်အောင် ဒီနေရာလေးကို ဖန်ဆင်းပေးခဲ့တာ မဟုတ်လား။ ဒီလိုဆိုတော့ ကျွန်မရဲ့ ဒိုင်ယာရီစာအုပ်လေးကို ပိတ်လိုက်ပြီးရင် ကျွန်မမှာ လုပ်စရာ ဘာမှ မရှိတော့သလိုပါပဲ။

ဟော.. ခြေသံတွေပါလား။ ကျွန်မ အခန်းတံခါးဝဘက် အရင်လှည့်ထားလိုက်ပါဦးမယ်။ တံခါးဝရဲ့ ညာဘက်နံရံပေါ်မှာ ဗမာပြည်ကနေ ဝယ်လာတဲ့ အဝါရောင် မင်းသမီးရုပ်လေးက လှလှလေး ငြိမ်သက်နေလေရဲ့။ ကျွန်မယောက်ျားက ဒီအရုပ်တွေအကြောင်း ကျွန်မကို အများကြီး ပြောပြထားပြီးပါပြီ။ ဒီအရုပ်လေးရဲ့ နွေးထွေးမှု ပေးနိုင်စွမ်းကိုတော့ သူ မခံစားမိပါဘူးတဲ့လေ။ ကျွန်မတော့ ဒီအရုပ်မလေးကြောင့် ခုထိ နွေးထွေးဆဲပါပဲ။ ကျွန်မ ချစ်တယ်။

ဟော... တံခါး,ဆီကို ခြေသံတွေ နီးလာပြီ။ ကျွန်မယောက်ျား ဒီထဲ ဝင်လာမှာ သေချာပါတယ်။ သူက သူ့မြေးတွေ လှိုင်းစီးတာကို သွားစောင့်ရှောက်နေတာလေ။

သူ လာရင် ကျွန်မနှုတ်ခမ်းကို အနမ်းတစ်ချက် ခြွေပါလိမ့်မယ်။ အဆင်ပြေရဲ့လားလို့ မေးလိမ့်မယ်။ငယ်ငယ်ကလို ရမ္မက်တွေနဲ့ ကြည်နူးချင်စိတ် သိပ်မပေါ်တော့ပေမဲ့ သူနဲ့ ခုတင် တစ်ခုတည်းမှာ ယှဉ်ပြီး အိပ်ပျော်ချင်ပါသေးတယ်။ မနက်ခင်း နေရောင်ကိုလည်း သူနဲ့ အတူ ကြည့်ချင်ပါသေးရဲ့။

▢  မိုးဦးနေ
📖 ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံ မဂ္ဂဇင်း
      ဧပြီ ၊ ၂ဝ၂ဝ