❝ ချင် နှစ်ချင် ❞
( ငယ်လေးမောင် - သပြေရုံ )
ကျွန်တော်နဲ့ ကိုရေချမ်းက ညီအစ်ကိုရင်းတွေလို ချစ်ခင်ကြသူများဖြစ်သည်။ သူက ကျောင်းဆရာဘဝနဲ့ အငြိမ်းစားယူထားသူ၊ ပန်းဆိုးတန်းတွင် စာအုပ်ဟောင်းများ ရောင်းနေသူဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်က ရုံးဝန်ထမ်းဘဝမှ အငြိမ်းစားယူထားပြီး ပုဂ္ဂလိက လုပ်ငန်းတစ်ခုမှာ အလုပ် ဝင်လုပ်နေ၏။ နေ့စဉ် အလုပ်သွား အလုပ်ပြန် သူနဲ့ အမြဲဆုံ၏။ တစ်ခါတစ်ရံ သူနဲ့ အတူ လမ်းလျှောက်သွားရင် သူ့ကို ဟိုက ဆရာ၊ ဒီက ဆရာနဲ့ နှုတ်ဆက်ကြသည်။ အချို့က အစားအသောက်နဲ့ ဧည့်ခံကျွေးမွေးသလို၊ အချို့ကလည်း သူတို့မှာ ပါတဲ့ ငွေကြေးအချို့ ကန်တော့သည်ကို ကျွန်တော် တွေ့တွေ့ နေရ၏။
“ကျောင်းဆရာဘဝနဲ့ ကျုပ်တို့ဘဝ ကွာပါ့ဗျာ။ ဟိုက ကျွေးချင် ဒီက ကျွေးချင် ပေးချင်နဲ့ ကျုပ်တို့များ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေ လမ်းမှာ တွေ့ရင် ကျွေးဖို့ပေးဖို့ ဝေးလို့ ပြုံးနှုတ်ဆက်ရင်ပဲ တော်လှပြီ အောက်မေ့တာ” ဟု ကျွန်တော်က သူ့ကို ကျီစယ်စကား ဆိုလိုက်မိပါသည်။
“ကျွန်တော်က ဝန်ထမ်းဘဝ တစ်လျှောက်လုံး တစ်ချင်တည်း နေခဲ့တဲ့ လူဗျ။ အဲဒီ ကျေးဇူးတွေပေါ့”
ကျွန်တော်က သူ့စကား အဓိပ္ပာယ် နားမလည်သဖြင့် “ဘာတစ်ချင်တည်း နေတာလဲ” ဟု မေးလိုက်မိသည်။
ကိုရေချမ်းက အေးချမ်းတည်ငြိမ်တဲ့ အကြည့်နဲ့ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ရင်း ... ။
“ကျွန်တော်က တပည့်တွေ အပါအဝင် လုပ်ဖော်ကိုင် ဖက်တွေ၊ မိတ်ဆွေ အပေါင်းအသင်းတွေ အပေါ် ဘာလုပ်ပေးရမလဲ။ ငါ ဘာလုပ်ပေးနိုင်လဲဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ ဆက်ဆံ ပေါင်းသင်းတယ်။ တပည့်တွေ ဆိုရင်လည်း သူတို့လေးတွေကို ကိုယ့်သားသမီးလို သဘောထားပြီး စာရိတ္တကောင်းသူ ကျန်းမာသန်စွမ်းသူ အသိပညာတိုးသူ အလိမ္မာကြီးသူ ဖြစ်စေချင်တဲ့ ဆန္ဒနဲ့ အပင်ပန်းခံပြီး သင်ပေးတယ်။ ကိုယ် စွမ်းသမျှ ဆောင်ရွက်ပေးတယ်။ အဲဒီလို လုပ်လို့ ဘာရပါစေ။ ဘာယူရမယ် ဆိုတာ ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မစဉ်းစားမိဘူး။ ခုဆို ကျွန်တော် ပင်စင်ယူတာ တစ်နှစ် ပြည့်သွားပြီ၊ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေနဲ့ တပည့်လေးတွေ ကန်တော့တာ ဆယ်သိန်းကျော်သွားပြီ။ အဲဒီ ငွေတွေကို ရတနာသုံးပါးနဲ့တကွ နေ့စဉ် ဆွမ်းခံကြွတဲ့ သံဃာတော်တွေကို လှူတယ်။ ခု စာအုပ် ရောင်းနေတာလည်း လှူဖို့ပဲ။ ကျွန်တော့်မှာ အပိုသုံးစရာ ဘာမှ မရှိဘူး။ စားဖို့အတွက် လမ်းထဲက တပည့်လေး တစ်ယောက်အိမ်က တာဝန်ယူထားတယ်။ အဲဒီတော့ ကျွန်တော့်ကို ကန်တော့တဲ့သူတွေ အကျိုးထူးရအောင် ဇီဝိတသံဃာ့ ဆေးရုံတို့ မိဘမဲ့ဂေဟာတို့ ဘိုးဘွားရိပ်သာတို့ကို အလျဉ်းသင့်သလို လှူတယ်။ အဲဒီလို ပေးချင်တဲ့ ‘ချင်’ လေး တစ်ခုရဲ့ ကျေးဇူးပဲထင်ပါရဲ့ဗျာ...”
သူ့စကားဆုံးတော့ ကျွန်တော် ငိုင်သွားပါသည်။ ဘဝတစ် လျှောက်လုံး ကိုယ့်အတွက်ပဲ အထူး အာရုံစိုက်ခဲ့တဲ့ ကျွန်တော်ရဲ့ ‘ယူချင်’ တဲ့ ချင်က သူ့ရဲ့ ‘ပေးချင်’ တဲ့ ‘ချင်’ နဲ့ အကွာကြီး ကွာလှပါတယ်။ ယူချင်တာနဲ့ ပေးချင်တာ အဓိပ္ပာယ်က ဆန့်ကျင်သလို တစ်နည်းဆိုရင် အကျိုးပေးမှုကလည်း ခြားနားခြင်း ကြီးစွာ ဖြစ်သွားပါလား။ ပစ္စုပ္ပန်သာမက သံသရာ အထိပါ ကွာဟမှုများစွာ ဖြစ်သွားနိုင်ပါလားဆိုတဲ့ နောင်တတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ လျှောက်နေတဲ့ ခြေလှမ်းကို နှေးသွားသည် အထိ ဖြစ်သွားစေပါတော့သည်။
▢ ငယ်လေးမောင် (သပြေရုံ)
📖 မဟေသီ မဂ္ဂဇင်း
ဩဂုတ်လ ၊ ၂၀၁၆
No comments:
Post a Comment