❝ ချင်းတွင်းသား ❞
ပြင်ဦးလွင်မြို့အနီးက ပိတ်ချင်းမြောင်ဘုရားကို ကျွန်တော် ရောက်နေပါတယ်။ ပိတ်ချင်းမြောင်က သာသာယာယာ ရှိလို့ လာတဲ့ ဧည့်သည် များတယ်။ တောတောင်စိမ့်စမ်းကြားက သဘာဝ ကျောက်လိုဏ်ဂူတွေကို လူတွေ လာဖို့ ဝင်ဖို့ အဆင်ပြေအောင် လုပ်ထားတယ်။ ဘုရားလည်း ဖူးရင်း၊ အပန်းလည်း ဖြေရင်း လာတဲ့ သူတွေ များတယ်။
ကျွန်တော်က ပိတ်ချင်းမြောင်ကို စတင် အကောင်အထည်ဖော်ခဲ့ရတဲ့ ကိုစိန်လှ ( အငြိမ်းစားဗိုလ်မှူးကြီး ) ရယ်၊ ပန်းပုဆရာ ချင်းတွင်းသား ဦးမျိုးမြင့်ရယ် နဲ့ ရောက်နေရတာမို့ ကံထူးပါတယ်။ ပိတ်ချင်းမြောင်က ဘုရားဆင်းတုနဲ့ ပန်းပု အများစုက ဦးမျိုးမြင့်ရဲ့ လက်ရာတွေပါ။
ပိတ်ချင်းမြောင်လိုဏ်ဂူတွေအဝင်က ရေကန် အနီးမှာ ထုဆစ်ထားတဲ့ နဂါးရုပ်တွေက အသက်ဝင်လှပါတယ်။ ဆရာဦးမျိုးမြင့်ရဲ့ လက်ရာတွေပါ။ ကျောက်စက်ရေတွေ တပေါက်ပေါက် ကျနေတဲ့ လိုဏ်ဂူထဲကို ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက် လျှောက်သွားကြတယ်။ ဦးမျိုးမြင့်က သူ ကျွမ်းဝင်ကျင်လည်ရာ နေရာဖြစ်လို့ ဂူနံရံပေါ်မှာ သဘာဝအလျောက် ဖြစ်နေတဲ့ ဆင်ရုပ်၊ ခြင်္သေ့ရုပ်တွေကိုလည်း ပြတယ်။ သူ စိတ်တိုင်းကျ ထုဆစ်ခွင့်ရတဲ့ လက်ရာမွန် ဘုရားဆင်းတုတော်တွေကိုလည်း ပြတယ်။
သုံးယောက်သား လျှောက်သွားကြရင်း ဆရာဦးမျိုးမြင့်နဲ့ စကားစမြည် ပြောဖြစ်ပါတယ်။ ဦးမျိုးမြင့်က အိမ်ထောင်ကျပြီးမှ ပန်းချီပန်းပု သင်တန်းကျောင်း တက်သူ ဖြစ်တာမို့ သူ ပညာဆည်းပူးပုံက ကျွန်တော့် အတွက် စိတ်ဝင်စားစရာ ဖြစ်နေပါတယ်။
“ကျွန်တော်က ၁၉၇၄ ခုနှစ် ကတည်းက ပန်းချီပန်းပုကျောင်း တက်ဖို့ဖြစ်တာ၊ အဲဒီတုန်းက ခုနစ်တန်း၊ ရှစ်တန်းဆို တက်လို့ ရပြီ၊ အဖေ့ကို ခွင့်တောင်းတော့ အဖေက ထမင်းငတ်မယ့် ပညာ မသင်ရဘူးတဲ့၊ ဒီလို ပြောတော့ အဖေ့ကို ကျွန်တော် မချစ်တော့ဘူး”
ဦးမျိုးမြင့်က ပြောရင်း ပြုံးတယ်။
“အဖေ သွားတိုင်ပင်တဲ့သူ ကလည်း ကျောင်းဆင်း ပန်းချီဆရာကြီးပဲ၊ အဲဒီဆရာပါ မမြင်ဖူးဘဲနဲ့ ကျွန်တော် မုန်းသွားတာ”
“အဲဒီတော့ ပန်းချီပညာကို ဘယ်လို သင်ယူရလဲ”
“ပန်းချီဆရာကြီး ဦးသန်းကြွယ်က ဆုတောင်းပြည့်ဘုရားထဲမှာ နိပါတ်တော် ပန်းချီကားတွေ ဆွဲနေတာကို အချိန်ရတိုင်း ကျွန်တော်က သွားကြည့်တယ်၊ ကျွန်တော် တပည့်ခံလို့ ရမလား မေးတော့ ဆရာက တပည့် မလိုဘူးတဲ့၊ ဒီဆရာ ပညာကပ်စေးနှဲလိုက်တာလို့ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲ ဖြစ်တာပေါ့”
သူက မရမနေ ပညာဆည်းပူးခဲ့ပုံကိုလည်း ဆက်ပြောပြပါတယ်။
“နောက်ပိုင်း ဆရာနဲ့ ရင်းနှီးလာတော့ ဆရာ့ သဘောထားမှန်လည်း သိရတယ်၊ ဆရာ့ ဆီကလည်း ပညာသင်ယူရတယ်၊ မုံရွာမြို့ ချင်းတွင်းရေကြည် ပန်းချီဆရာကြီးတွေကို ကျွန်တော် ချဉ်းကပ်လေ့လာပြီး သင်ယူတယ်၊ ဆရာကြီး တွေနဲ့ ရင်းနှီးပြီး တပည့်ခံတယ်၊ ပန်းချီဆွဲတယ်၊ ၁၉၈၁ ခုနှစ်မှာ ချင်းတွင်းရေကြည် ရေဆေး အကြည်ပြပွဲမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဝင်ပြပြီး အဖွဲ့ဝင် ပန်းချီ ဆရာ တစ်ယောက် ဖြစ်လာတာ”
သူ့ဘဝကို အေးအေးလူလူ ပြန်ပြောပြတာကို ကျွန်တော်က “ဟုတ်ကဲ့” လိုက်ရင်း နားထောင်နေပါတယ်။
“၁၉၈၂ ခုနှစ်မှာ ချင်းတွင်းရေကြည်က ရန်ကုန်မှာ ပြပွဲလုပ်တယ်၊ ကျွန်တော် လိုက်သွားဖို့ စရိတ်က မရှိဘူး၊ အဖေက ဝယ်ပေးထားတဲ့ ရလေး စက်ဘီး တစ်စီးတော့ ရှိတယ်၊ အဖေ မသိအောင် စက်ဘီးခွေ နှစ်ခုကို ဖြုတ်ရောင်းပြီး စရိတ် လုပ်လိုက်သွားတယ်၊ ကံအားလျော်စွာပဲ ကျွန်တော့် ပန်းချီကား နှစ်ကား ရောင်းရလို့ ပြန်လာတော့ ခွေသစ် ပြန်ဝယ်တပ်ရတယ်”
ဦးမျိုးမြင့်က ပြောပြီး ရယ်မောပါတယ်။
“ပန်းချီဆရာတွေထဲမှာ ရှုမဝဦးသန်း ဆိုတာ ရှိတယ်၊ ဆရာက ပန်းပု လည်း ထုတယ်၊ တောင်ကြီးမြို့ ဝါးပြားရပ်က အောင်တော်မူစေတီမှာ နံရံဆေးရေး ပန်းချီဆွဲပေးဖို့ ဦးသန်းကို တာဝန်ပေးတော့ အတူ လိုက်သွားတယ်၊ ပဉ္စဝဂ္ဂီငါးပါး တရားဦး ဟောဟန် ရုပ်တုတွေ ထုတော့ သမင်ရုပ်၊ ဒေါင်းရုပ်တွေကို ဆရာက စမ်းသပ် ထုလုပ်ခိုင်းတယ်”
သူ့ဘဝက ဆရာ့လက်ကျ လက်တွေ့သင်ခွင့်ရတာ ကျေနပ်စရာပဲလို့ ကျွန်တော် တွေးမိတယ်။
“မုံရွာကို ပြန်လာပြီးနောက် တစ်ကြိမ်သော အခါမှာ ရပ်ကွက်ထဲက ဘုန်းကြီးကျောင်းက အချင်းချင်း အားပေးတဲ့ အနေနဲ့ ဉာဏ်တော် လေးပေ ရှိတဲ့ ဘုရားဆင်းတုတော် တစ်ဆူ ထုပေးဖို့ ဖြုန်းဆို အပ်ချလိုက်တယ်”
အဲသည်အချိန်က ပန်းချီပန်းပု သင်တန်းကျောင်း တက်ပြီးပြီလား မေးတော့ မတက်ရသေးဘူးတဲ့။ ဆရာ ဦးမျိုးမြင့် ပြောတာကို နားထောင်ရင်း ကျွန်တော်က ဖြစ်မှ ဖြစ်ပါ့မလားလို့ ရင်မောနေမိတယ်။
“ထိန်းထိန်းသိမ်းသိမ်းနဲ့ ကြိုးစားထုနေတာပေါ့၊ အဲဒီမှာ ဝါရင့်ဆရာကြီး တစ်ယောက်က ကျွန်တော် လုပ်နေတာ လာကြည့်တော့ လိုအပ်တာလေး ဝေဖန်ပေးပါဦးလို့ ကျွန်တော်က ပြောမိတယ်၊ သူက လိုတာ ဖြည့်မပေးဘဲ မင်းလိုကောင်မှ လုပ်စားလို့ ရရင် ငါတို့ ချမ်းသာတာ ကြာပြီလို့ ပြောသွားတယ်၊ ကျွန်တော့်ကို နှိမ်တာလား၊ ဖိတာလားတော့ မသိဘူး၊ ကျွန်တော်ကတော့ လူငယ်စိတ်ဓာတ်အရ စနစ်တကျ လေ့လာဆည်းပူးရမယ်လို့ ခံစားရပြီး သူ့စကားက ကျွန်တော့်ကို ပန်းချီ ပန်းပုကျောင်းကို ပို့လွှတ်လိုက်သလို ဖြစ်သွားတယ်”
“ကျောင်းကို ဘယ်အချိန်မှာ တက်ဖြစ်သွားတာလဲ”
“၁၉၈၆ ခု အိမ်ထောင် ကျပြီးမှ ပန်းချီပန်းပုကျောင်းက ဆရာ ဦးအောင်ကျော်က မုံရွာသူ မလဲ့လဲ့ကျော် နဲ့ ရည်းစား ဖြစ်နေတာ၊ မုံရွာ ခဏခဏ လာတယ်၊ တစ်ညမှာ လက်ဖက်ရည်ဆိုင် ထိုင်တော့ ဆရာ ဦးအောင်ကျော် နဲ့ တွေ့ တယ်၊ ကျွန်တော် ပန်းချီပန်းပုကျောင်း တက်ချင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်အသက်က အိုဗာ ဖြစ်နေပြီလို့၊ ဆရာက အသက်က အဓိက မဟုတ်ဘူး၊ လိုချင်တဲ့ စိတ်က အရေးကြီးတာတဲ့၊ အဲဒီမှာ လျှောက်လွှာတင်လိုက်တယ်”
“ပန်းချီနဲ့ ပန်းပု ဘယ်ဘာသာရပ် တက်သလဲ”
“အင်တာဗျူးမှာ ပန်းချီလုပ်မှာလား၊ ပန်းပုလုပ်မှာလား မေးတယ်၊ ဆရာတွေက ဆွဲတာနဲ့ ပန်းပုထဲ ရောက်သွားတယ်၊ ပန်းချီကို ကျွန်တော် ညကျောင်း တက်တယ်”
“အိမ်ထောင် ဘာကြောင့် စောစောစီးစီး ကျသွားတာလဲ”
ဆရာက မပြောသေးဘဲ ပြုံးပြုံးကြီး လုပ်နေတယ်။
“သူက ဈေးရောင်းတယ်၊ သူငယ်ချင်းရဲ့ နှမ၊ သူ့ဓာတ်ပုံလေးတွေကို ပန်းချီကား ရေးပေးရင်း နီးစပ်သွားတာ၊ အိမ်ထောင်အကြောင်းလည်း ဘာမှ မသိဘူး၊ ၁၀ တန်းနှစ်မှာ ချိန်းတွေ့တာ၊ စကားပြောရင်း သူ့အဖေက တွေ့သွားတာ၊ ကြောက်လန့်ပြီး ယူဖြစ်သွားတာ”
ဦးမျိုးမြင့်က တဟားဟား ရယ်တယ်။
“ပန်းချီရေးနေလည်း သူက မငြိုငြင်ဘူး၊ သူက ဈေးသည် ဆိုတော့ ထမင်းဝတယ်၊ ပါရမီဖြည့်သလို ဖြစ်နေတာပေါ့၊ ယောက္ခမက ပွဲစား ဆိုတော့ အရောင်းအဝယ်ထဲ သွင်းချင်တာ၊ အမျိုးသမီးကတော့ လိုအပ်တာ ထောက်မယ် ဆိုပြီး ပန်းချီ ပန်းပုကျောင်း တက်ဖို့ ပြောတာ”
“သင်တန်း တက်နေတော့ ဇနီးက စရိတ် ထောက်ရတာလား”
“အိမ်လည်း အထောက်အကူ သိပ်မတောင်းချင်ဘူး၊ ဘုရားကြီး ကျောက်ဆစ်တန်း သွားပြီး scatch ( ရုပ်တု ) လေးတွေ လုပ်ပေးတယ်၊ သူတို့က လုပ်ရ ကောင်းမှန်း မသိဘူး၊ ပန်းပုအပ်ချင်တဲ့ သူကို scatch လေးပြပြီး လက်ခံတော့ ပိုအဆင်ပြေတယ်၊ သူတို့ဆီက ငွေ ကျပ် ၂ဝဝ လောက် ရတယ်၊ ကျောင်းက စတိုင်ပင်ကမှ ၅ဝ ပဲ ပေးတာမို့ အများကြီး သုံးလောက်တယ်”
“ပထမဆုံး လုပ်ရတဲ့ ပုံတူက ..”
“ပထမနှစ် တက်နေတုန်းမှာ ဆားလင်းကြီးနယ် ကျားတက်ဘက် ဆရာတော်ကြီး တစ်ပါးရဲ့ ပုံတူအပ်တယ်၊ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံပဲ ပေးတာ၊ ရုပ်တုပြီးတော့ တော်တော်လေး တူတယ်လို့ သဘောကျကြတယ်၊ တို့ဆရာတော်ကြီး ထိုင်နေသလိုပဲတဲ့၊ လုပ်အားခ ကျပ် ၇ဝဝဝ ရတယ်၊ ကျွန်တော့် အတွက် တော်တော် များတာပေါ့၊ ဒုတိယနှစ် တက်နေတော့လည်း မြင်းခြံဆီမီးခုံ ဘက်က ဆရာတော် ပုံတူ အပ်တယ်၊ ၇ဝဝဝ ပဲ၊ ကျွန်တော်က မတောင်းတတ်ဘူး၊ ဘာဝယ်ဝယ် ၇ဝဝဝ လို ဖြစ်နေတယ်”
သူက ပြောရင်း ရယ်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ ပိတ်ချင်းမြောင် လိုဏ်ဂူထဲ ဝင်အလာ ရေတွေ တသွင်သွင် စီးကျနေတဲ့ နေရာကို ရောက်လာကြတယ်။ ရေသံတွေ တဝေါဝေါ ကြားနေရတယ်။
“တတိယနှစ်မှာ ဘုရားတွေ ထုဖြစ်တယ်၊ ကျောင်းပြီးတော့ မန္တလေး နန်းတော်ရှေ့က ရွှေစည်ဆရာတော်ကြီး ပုံတူထုတာ ကုန်ဈေးနှုန်းတွေ ကြီးလာလို့လား မသိဘူး၊ နှစ်သိန်းရတယ်”
ဦးမျိုးမြင့်က ကျေကျေနပ်နပ် ပြုံးလိုက်တယ်။
“ကျွန်တော်က ပိုက်ဆံရရင် ကျွန်တော် လိုချင်တဲ့ ဆေးတွေ၊ စုတ်တံတွေ၊ စက္ကူတွေ ဝယ်တယ်၊ ပလတ်စတာ ဝယ်တယ်၊ ပညာရပ်ဆိုင်ရာ စာအုပ်လေးတွေ ဝယ်တယ်၊ မန္တလေး ၈၄ လမ်းက နှင်းဆီအိမ်မှာ မိုက်ကယ်အိန်ဂျယ်လိုရဲ့ charcoal ( မီးသွေး ) နဲ့ ဆွဲတဲ့ပုံတွေ နှိပ်ထားတဲ့ စာအုပ်တွေ ရှိတယ်၊ ပိုက်ဆံရတာနဲ့ ပြေးဝယ်တာ၊ ၇၅ ကျပ် ပေးရတယ်”
“မန္တလေးမှာပဲ အနေများသလား”
“မြင်းခြံ သွားလိုက်၊ မုံရွာ တစ်ခါတလေ ပြန်လိုက်၊ မန္တလေး နေလိုက် လုပ်နေတာ၊ ကျောင်းပြီးလို့ တစ်နှစ်လောက် နေတော့ ပိတ်ချင်းမြောင် ရောက်လာတာ”
“ပိတ်ချင်းမြောင်မှာ စလုပ်ဖြစ်တာ ပြောပါဦး”
“နဂါးဒေါ်ဦး ကောင်းမှု နဂါးရုံဘုရားတစ်ဆူ ထုဖို့ အပ်တာ၊ ခုနစ်ရက် လောက်ပါ ဆိုပြီး ခေါ်လာတာ၊ တစ်ဆူပြီးတော့ နောက်တစ်ဆူ ထပ်အပ်တယ်၊ ခုနစ်လလည်း မပြန်နိုင်၊ ခုနစ်နှစ်လည်း မပြန်နိုင် ( ရယ်လျက် )၊ ခုထိ မပြန်နိုင်တာ ၂၄ နှစ် ရှိသွားပြီ”
ယခုအခါ ပိတ်ချင်းမြောင် သွားရာ လမ်းဘေးမှာ ခြံနဲ့ တိုက်နဲ့ အတည်တကျ ဖြစ်နေတာမို့ သူ ပြန်ဖြစ်ဖို့ မမြင်သေးပါဘူး။
“ပိတ်ချင်းမြောင်မှာ ကိုယ်လုပ်ခဲ့တဲ့ ပန်းပုတွေထဲ စိတ်တိုင်းကျတာ ပြောပါဦး”
“ရိုးရာအနေနဲ့ ပြောရရင် အဝင်က နဂါးမောင်နှမ၊ လုပ်မှာက မုခ်ဦး၊ တံတိုင်းပေါ်မှာ နဂါးရုပ်တွေ တင်ပြီး ထုတာ၊ ဂူထဲမှာတော့ အင်္ဂုလိမာလနဲ့ လှည်းသားငါးရာပုံတွေပဲ”
ကျွန်တော်တို့ ဦးမျိုးမြင့် ထုထားတဲ့ အင်္ဂုလိမာလ ရုပ်တုအနီး ရောက်လာကြတယ်။ ရုပ်တုက အင်္ဂုလိမာလက ဘုရားကို ဒူးတုပ် အရိုအသေပေးနေတဲ့ ပုံပါ။
ဦးမျိုးမြင့်က ရှင်းပြတယ်။
“ဒီပုံကို realism ( အသက်ပါ သဘာဝကျခြင်း ) ထုထားတာ၊ ရိုးရာလိုင်း ဆိုရင် လက်မောင်းက အလုံးကြီး၊ ချောချောပြောင်ပြောင်ကြီး ဖြစ်မှာ၊ ကြွက်သားတွေ မပါဘူး၊ ကျွန်တော်က ကြွက်သားအဖုအဖုတွေ၊ မုတ်ဆိတ်ကျင်စွယ်တွေ စိတ်ကြိုက် ထုထားတယ်”
⎕ ကျော်ရင်မြင့်
📖ဘဝဇာတ်ခုံ စုစည်းမှု - ၈
No comments:
Post a Comment