❝ ပွဲစား ❞
( အဖြူရောင် - ရွှေ )
ကျွန်မတို့ ရွာမှာ တောင်ချောင်က နာမည်ကြီး။
ထီခနဲ ဆိုရင် တောင်ချောင်ပဲ။ ရိုက်ပဟေ့ ဆိုလည်း တောင်ချောင်ပဲ။ ရန်ဖြစ်ကြပြီဟေ့ ဆိုလည်း တောင်ချောင်ပဲ။ အဲဒီ လို အမြဲ ဆူညံပွက်လောရိုက်နေတဲ့ တောင်ချောင်မှာ ချစ်စမ်းမောင် နေတယ်။ ကျွန်မတို့ ခြံက တောင်ချောင် အစွန်ဆုံးမှာ ရှိတာကိုး။ တစ်အိမ်လုံး မန္တလေး ပြောင်းသွားတော့ ချစ်စမ်းမောင်တို့ လင်မယားကို ခြံထဲမှာ အစောင့်ထားခဲ့တယ်။ အညာမှာ မွေးတဲ့ ချစ်စမ်းမောင် က အခု တောင်ချောင်သားလုံးလုံး ဖြစ်နေပြီလေ။
ကျွန်မတို့ဆီ ရောက်လာခါစက ရိုးရိုးအေးအေးပါ။ သူ့မိန်းမ မသန်းဝင်း ကတော့ ဒေါင်းတည် မောင်းတည်၊ ဒိုးဒိုးဒေါက်ဒေါက်သမား ...။ အခုတော့ ချစ်စမ်းမောင်က မရိုးသားတော့ဘူး။ အပြောင်းလဲကြီး ပြောင်းလဲနေပြီ ...။
“ဪ ... ကိုချစ်စမ်းမောင်၊ မိုက်လှချေလား။ သားရေဂျာကင်ကော၊ ပိုင်းလော့ဂျာကင်ရော၊ ဂျင်းဂျာကင်ရေ၊ မသန်းဝင်းတော့ ဘာမှဝ ယ်မပေးဘူး။ တစ်ကိုယ်ကောင်း ဆန်လှချေလား”
“မဟုတ်ရပါဘူး အစ်မရယ်၊ ကျုပ် ဒါလေးတွေက လုပ်ကျွေးနေတာပါ။ ပြီးခဲ့တဲ့လ တောင်ပေါ်ကျောင်း အလှူမှာ သားရေဂျာကင် ဝတ်သွားတော့ လူကြီးတွေနဲ့ တစ်ဝိုင်းထဲ ထိုင်ရတာဗျ။ အတူ သွားတဲ့ ဘိုဝင်းတို့၊ မိုးကျော်တို့ မီးဖိုထဲ ခေါ်ကျွေးတာတဲ့ ဟီးဟီးဟီး။ အဲဒါ ဒီဂျာကင်လေးကြောင့်ပေါ့ အစ်မရ။ နို့မို့ ကျုပ်လည်း မီးဖိုထဲ သွားရမှာ။ အခုတော့ ချစ်စမ်းမောင် ‘ ဘာ ’ ဆိုတာ လူသိတာပေါ့”
ကျွန်မတို့ မန္တလေး ပြောင်းသွားတော့ အိမ်မှာ အုတ်တွေအများကြီး ကျန်နေခဲ့တယ်။ မပြောင်းခင်ကလေး ကျွန်မအသိ ကန်ထရိုက်တွေ၊ အရောင်းဆိုင်တွေ၊ ပွဲစားတွေ အကုန်လုံးလို ချစ်စမ်းမောင် နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးထားခဲ့တာ။ ချစ်စမ်းမောင်က အုတ်စပ်၊ အုတ်ပို့ပေါ့။ ကျွန်မတို့ အမေက ငွေသိမ်းပေါ့။ အဲဒီ ကတည်းက အမြင်ကျယ်သွားတဲ့ ချစ်စမ်းမောင် က အခု ဆိုရင် လူလည်လုံးလုံး ဖြစ်နေပြီ။ အိမ်က အုတ်တွေ ကုန်သွားပြီးနောက်ပိုင်း ဘေးက သူများ အုတ်တွေပါ ပွဲစား လုပ်တာ အဆင်ပြေတယ်ပေါ့လေ။ အနေ မတတ်တော့ အဖတ် မတင်ဘူး။ ‘ ရရစားစား ဝါးဝါးမျိုမျို ’ ဆိုတာ လိုပါပဲ ထင်တစ်လုံး နဲ့အောက်ခြေ လွတ်သွားတော့တာပဲ အဖတ်တင်တယ်။
ချစ်စမ်းမောင် ကျွန်မတို့ ဆီကို ရောက်ခါစစက အုတ်ဖိုမှာ ဖိုစီ၊ မီးရှို့တာဝန်ခံ၊ အုတ်လောက အခေါ် မီးဆရာ ပေါ့။ မသန်းဝင်းက ‘ ခုံ ’ ထဲမှာ လုပ်တယ်။ အုတ်တစ်ချပ် ထွက်ဖို့ လေးယောက်တစ်ဆိုင်း လုပ်ရတဲ့ ‘ ခုံ ’ ခေါ်တဲ့ လေးယောက်ဖွဲ့ကလေးထဲက ရွှံ့လုံးပေးရတဲ့ သူပေါ့။ ကလေး မရှိတဲ့ သူတို့ လင်မယားမှာ ရသလောက် စုတတ်တော့၊ အသောက်အစား မရှိတော့ အနေအထိုင် ကျစ်လျစ်တော့၊ အသုံးအစွဲ ချွေတာတော့ စုမိဆောင်းမိတာပေါ့လေ။ အဲဒီတုန်းက ချစ်စမ်းမောင် သိပ်လိမ္မာတာ၊ တစ်ဖို မီးရှို့ပြီးတာနဲ့ တစ်ရက်လောက်ပဲနား။ နောက်ဖို မီးရှို့ဖို့ အတွက် ဖိုစီ၊ ပြီးတာနဲ့ မီးရှို့၊ အလုပ်ကို သဲကြီးမဲကြီး လုပ်တာ၊ နေပူကြီးထဲမှာ မည်းမှောင်နေတဲ့ ကျောကုန်းကြီးက ချွေးတွေနဲ့ ဝင်းပြောင်လို့၊ ဖိုသီဖတ်သီ ဆံပင်ဘုတ်သိုက်ကြီးကို နဖူးက လှန်တင်ပြီး စည်းထားတာ၊ ဆံပင်ညှပ်ခ နှမြောလို့ ငါးလလောက် နေမှ ညှပ်တာတဲ့။ အဲသလောက် ကြိုးကုပ်တဲ့ ချစ်စမ်းမောင်က အခု ပွဲစားမှ ပွဲစား။ ကျန်တဲ့ အလုပ်ဆိုရင် ‘ တော်သေးပြီ ’ တဲ့။
“ပွဲစားကြီး ကြည့်ကျက်လုပ်ဦးနော်။ မသန်းဝင်း ပစ္စည်းလေးတွေတောင် မမြင်တော့ပါလား”
“မပူပါနဲ့ အစ်မရ၊ ကျွန်တော်က အစ်မတို့ ခြေရာလက်ရာကလေးတွေ အမီလိုက်နေတာပါ။ အစ်မတို့ တပည့်ပါ။ အစ်မတို့ သင်ထားတာလေးတွေနဲ့ ချစ်စမ်းမောင် လူဖြစ်နေတာပါဗျ။ မိသန်းဝင်း ပစ္စည်းတွေ ပွားအောင် ရင်းထားတာပါ အစ်မရ”
သူ အဲဒီလို ခဏ ခဏ ပြောလေ၊ ကျွန်မ ကြက်သီထလေပဲ။ မြင်းထိန်းငတာကို ပုဆိုးဖိုး ပေးသလိုသာ ပေးလိုက်ချင်တော့တာ။ ဒါပေမယ့် တက်တက်ကြွကြွ ဟိတ်တစ်လုံး ဟန်တစ်လုံးနဲ့ တကယ့် ဖီလင်အပြည့်ကြီးနဲ့ ပြောနေတာ ဆိုတော့ မပြောရက်တော့ပြန်ဘူး။
ရွာရဲ့အရှေ့စွန် မြို့သွားတဲ့ လမ်းနံဘေးမှာ ကျွန်မတို့အိမ် ရှိတယ်။ ချစ်စမ်းမောင်တို့ နေတဲ့ ခြံနဲ့ ဆိုရင် ခြောက်ဖာလုံလောက် ဝေးတာပေါ့။ ကျွန်မတို့ မိသားစစုကလည်း အိမ်ကိုတစ်နှစ်တစ်ခါပဲ ပြန်လာဖြစ်တာ၊ မန္တလေးမှာပဲ အနေများတာကိုး။ နွေရာသီ မန္တလေး အပူဒဏ်ကို ရှောင်ရင်း ပြန်လာဖြစ်တာ များပါတယ်။ ကျွန်မတို့နဲ့ ကင်းကွာနေတဲ့ နှစ်တွေ အတွင်းမှာ ချစ်စမ်းမောင်က ခြံကြီးရှင် ဖြစ်၊ ကျွန်မတို့က ဧည့်သည်ဖြစ်နေတော့တာ။
အရင်က ရိုးသားအေးဆေးခဲ့တဲ့ ချစ်စမ်းမောင် နေရာမှာ လူလည်ပတ်ကား ချစ်စမ်းမောင် ရောက်လာတယ်။ အရင်က အရက် မသောက်၊ ဖဲ မရိုက်၊ ဆေးလိပ် မသောက်။ သူ့မှာ ကွမ်းစားတာ တစ်ခုပဲ ပြောစရာ ရှိတာလေ။
“အစ်မရယ် ကျွန်တော်တို့မှာ ဒီလင်ဒီမယား ရှိတာ အိုစာစုရတာ အစ်မရဲ့၊ မတ်တတ်စာကတော့ ဘယ်အချိန်ရှာရှာ ရတယ်”
အဲဒီလို ပြောတတ်တဲ့ ချစ်စမ်းမောင်။ အခုလည်း ကွမ်းတပျစ်ပျစ်နဲ့ပါပဲ။ ဒါပေမယ့် အရင်လို ကွမ်းကြိုက်လို့ စားတာ မဟုတ်တော့ဘဲ အနံ့ဖုံးဖို့ စားလာတာလေ။ တစ်ခါတစ်ခါများ ချဉ်ဟောင်နေတဲ့ အရက်နံ့နဲ့ ကွမ်းနံ့ ပေါင်းပြီး ကျွန်မကို နှိပ်စက်တာ ဆေးသောက်ယူရတယ်။
“ကိုချစ်စမ်းမောင် အရက်သောက်ထားရင် အိမ်မလာနဲ့”
“ပြောပါ အစ်မရယ် ပြောပါ၊ ကျွန်တော့်မှာ ဆရာကြီးတို့၊ အမေတို့၊ အစ်မတို့ပဲ မိဘသတ်မှတ် ထားတာပါ။ ချစ်စမ်းမောင် အညာမှာ မွေးပေမယ့် ဒီမှာပဲ သေမှာပါ။ ကျွန်တော် ဖြတ်မှာပါ အစ်မရယ် ...”
“ပြောလိုက်ရင် ဖြတ်မှာပါ၊ အမြဲတမ်း မူးရူးနေတာ။ ကိုချစ်စမ်းမောင်ကို ဘယ်လို ယုံကြည်ရမလဲ၊ လာ သား သူ့နား မကပ်နဲ့၊ မေမေ့ဆီလာ”
“ဟုတ်ပါတယ် အစ်မရယ် ဟီးဟီး ကျွန်တော့် တူလေး ရှင်ပြုတာတောင် မမီတော့ဘူး ထင်ပါတယ်။ အဲဒီ ကျရင် ကျွန်တော့်အတွက် အမျှလေးသာဝေပါ အစ်မရယ်”
ပြောလိုက်ရင်း ငိုလိုက်ရင်းနဲ့ အကယ်ဒမီ ရှုံးလောက်တယ်။ ချစ်စမ်းမောင်ရဲ့ပြောင်းလဲပုံကို ကျွန်မ လိုက်မမီနိုင်အောင် ဖြစ်ရတယ်။ ကျွန်မ မျက်လုံးထဲမှာ အရင်က ရိုးသားအေးဆေးတဲ့ ချစ်စမ်းမောင်ရဲ့ ပုံရိပ်တွေပဲ မြင်နေမိတယ်။ အုံ့ပုန်းပူ လူမသိ ဆိုတာလို အခုမှ ပွင့်ထွက်ပေါက်ကွဲလာတဲ့ ဗီဇဆိုးတွေပဲလား။
အခုဆိုရင် အုတ်မှ မဟုတ်ဘူး။ ရသမျှ ပွဲစား လုပ်တယ်။ ထင်းတို့၊ တခြား တိုလီထွာလီပေါ့ လေ။ ပွဲစား နာမည် တပ်နေရရင် ပြီးတာပဲ။ အုတ်သမားအလုပ်၊ မီးဆရာအလုပ်တွေတော့ ယောင်လို့တောင် လှည့်မကြည့်တော့ဘူးလေ။
“အစ်မ ကျွန်တော့်ကို ငွေသုံးသောင်းလောက် ခဏလှည့်ပါ။ မုန့်ဖိုက ထင်းမှာတာ ကျွန်တော့်မှာ အရင်းနည်းနေလို့။ အခု မိသန်းဝင်း နားကပ်ကလေး ပြန်သွင်းလာတာ။ လိုတာလေး အစ်မ စိုက်ပါဦး။ ထင်းပိုင်ရှင်ကို အခုပေး နက်ဖြန် ကားငှားပြီး ထင်းပို့။ သန်ဘက်ခါ အစ်မ ပိုက်ဆံ ပြန်ပေးပါ့မယ်”
ငွေပြန်ပေးရမယ့် ရက်လည်း ရောက်ရော -
“အစ်မ အစ်မ၊ ပြဿနာ တက်ပြီ။ မိသန်းဝင်းရယ် ဗိုက်အောင့်လို့တဲ့ မထနိုင်ဘူး။ အဲဒါ ဆေးခန်း သွားပို့တယ်။ ကျွန်တော့်ကို ချစ်စမ်းမောင် လွှတ်လိုက်တာ”
“ဘာဖြစ်တာလဲ”
“လှဦးတို့ တဲရှေ့မှာ လဲနေတာ တွေ့လို့ ကျွန်တော် ချစ်စမ်းမောင်ကို သွားပြောတာ။ ဦးမြင့်ထွန်း နွားကောက်ပြီး လှည်းနဲ့ ပေလမ်း လိုက်ပို့လိုက်ရတယ်။ ဘာမှန်းတော့ သေချာမသိဘူး”
“နေစမ်းပါဦး၊ သူက ဘာလို့ လှဦး တဲရှေ့ ရောက်ရတာလဲ”
“အဲဗျာ အစ်မ မသိသေးဘူးလား။ ချစ်စမ်းမောင် ထင်းဖိုးတွေ လှဦးက ဖဲရိုက်ပစ်တာ ကုန်ပြီလေ။ ကျုပ်တို့ တားသားပဲ၊ လှဦးက အကျင့်ကောင်းတာမှ မဟုတ်တာ။ ကိုထွေး ပိုက်ဆံတွေလည်း ဖဲရိုက်ပစ်တာ နှစ်သိန်းကျော်။ ချစ်စမ်းမောင်က ဘာပြောတယ် မှတ်တုံး။ ကိုထွေးက အလုပ်ရှင်မို့လို့ လုပ်တာ။ ငါတို့က အလုပ်သမားချင်းချင်း လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူးတဲ့။ ကျုပ်တို့လည်း ချစ်စမ်းမောင် သောက်ပြောကြီးလွန်းလို့ ထပ်မပြောတော့ဘူး။ အခု ခံရပြီလေ။ သူက စိတ်ညစ်လို့တဲ့။ အရက်တွေ သောက်နေတာ။ မိသန်းဝင်းက လှဦးတဲ လိုက်သွားတာ တဲရှေ့တောင် မရောက်ဘူး လဲတာပဲ”
အဲဒီတုန်းကလည်း မိသန်းဝင်း ဆေးခန်းက ပြန်လာတော့ သူတို့ တဲကို မပြန်တော့ဘူး။ ကျွန်မတို့ အိမ် ခဏ လာနေတယ်။ ညကိုးနာရီလောက်လည်း ရောက်ရော အိမ်ထောင့်လမ်းမပေါ်က ချစ်စမ်းမောင် အသံ ကြားရတော့တာပဲ။
“အစ်မရေ အစ်မ မလုပ်ကြပါနဲ့ဗျာ၊ ကျုပ်တစ်ယောက်တည်း မအိပ်ရဲလို့ပါ မိသန်းဝင်းရေ၊ မိသန်းဝင်း။ ငါ့တစ်ယောက်တည်း ပစ်မထားပါနဲ့ဟာ နောက်ဒီလို မလုပ်တော့ပါဘူး။ အစ်မရေ အစ်မ၊ မိသန်းဝင်း ခေါ်မထားပါနဲ့၊ ကျုပ် သနားပါဦး အစ်မရ”
ရပ်ကွက်ထဲက လူတွေက လာကြည့်တယ်။ ချစ်စမ်းမောင် မှန်း သိတော့မှ ပြန်သွားကြတယ်လေ။ ကျွန်မက မသန်းဝင်း ကို ပြန်ခိုင်းတော့ -
“ကျုပ် သူနဲ့ မပေါင်းဘူး အစ်မ၊ အလကားလူ၊ အခု - ကျုပ်စုထားတာလည်း ကုန်ပြီ။ လှဦးနဲ့ မပေါင်းပါနဲ့ ဆိုတာ မရဘူး။ လှဦးက အရက်လေး တစ်ပိုင်းတိုက်ရင် ဟုတ်လှပြီ ထင်တာ၊ အရက်တစ်ပိုင်းက တစ်ရာရယ်၊ အခု ကျုပ် နားကပ်ရော၊ အစ်မ ပိုက်ဆံရော ကျုပ် ဘာလုပ်ရမလဲ၊ ကျုပ် သင်းမျက်ခွက် မကြည့်ချင်ဘူး”
အဲဒီလို ဖြစ်ပြီး နောက်ရက်ကျတော့ အရက်ဆိုင်ထဲမှာ လှဦး နဲ့ ချစ်စမ်းမောင် ဖက်ငိုကြသတဲ့။ လှဦးကလည်း ‘ သူ မှားပါတယ် ’ ပေါ့။ အရက်သောက်ရင်း ဖြစ်မိတာပါပေါ့။ သူ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါပေါ့။ ချစ်စမ်းမောင်ကလည်း အရက်သမားချင်း စည်းလုံးညီညွတ်မှုနဲ့ ‘ ကံဆိုးလိုက်လေခြင်း ’ တဲ့။ လှဦး ကလည်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖဲ့ဆပ်ပါ့မယ် ကျေနပ်ပါပေါ့။ အရက်ဆိုင် မှာတင် အစည်းအဝေးထိုင်၊ ကိုယ်တိုင် အဆိုတင်၊ ကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချကြတယ်။ အရက်ကြောင့် ဖြစ်ရတာ အရက်ဖြတ်မယ်ပေါ့။ ဒီ အတိုင်းတော့ ပြတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ပဉ္စင်းခံပေးပါ ဆိုလို့ ကျွန်မမှာ ငွေသုံးသောင်း ဆုံးတဲ့အပြင် ပဉ္စင်းပါခံ ပေးလိုက်ရသေးတာ။
ရွာဦးကျောင်းဆရာတော်ကလည်း ကြိမ်လုံး တဆဆနဲ့ ‘ ဒီလောက် မိုက်တွင်းနက်တဲ့ကောင် ငါနဲ့ တွေ့မပေါ့ကွာ။ သတိသာထားနေ ’ တဲ့။
ကျွန်မတို့လည်း ဒီတစ်ကွေ့တော့ ချစ်စမ်းမောင် ခံရပြီ။ ဘယ်တော့များ ဆရာတော့်တုတ်နဲ့ ချစ်စမ်းမောင်နဲ့ တွေ့မလဲပေါ့လေ။ ထိတ်ထိတ်နဲ့ စောင့်ကြည့်နေကြတာ။ နောက်တော့ မည်သို့ ဖြစ်သွားသည်မသိ လို့ပဲ ပြောရမှာ။ ဆရာတော့် တုတ်နဲ့ ချစ်စမ်းမောင် မတွေ့ဘဲ ချစ်စမ်းမောင် တံတောင်နဲ့ ဆရာ တော် ကျောကုန်း တွေ့သွားတော့ စောင့်ကြည့်နေတဲ့ သူတွေ အံ့ဩလို့ပေါ့။ ဆရာတော်ကလည်း ဒကာချစ် ဒကာချစ်နဲ့၊ ချစ်စမ်းမောင်ကလည်း ‘ ကံဆုံလို့ တွေ့ရ မိဘမှ မိဘပါ ဘုရားပေါ့ ’၊ မနက်အစော ရေနွေး ကပ်ရတာနဲ့၊ ယာဂုဆွမ်း ကပ်ရတာနဲ့၊ အရင်ကတော့ အာဂန္တု ကိုယ်တော်တွေနဲ့ ကိုရင်ကြီးတွေပဲ ရှိတော့ ရေနွေးကလေးတောင် အခန့်သင့်မှ ဘုဉ်းပေးရတာကိုး။
အဲသလို ဇာတ်ရှုပ်တဲ့ ပွေလီတဲ့ ချစ်စမ်းမောင်က ဒေါသအိုးတစ်လုံး ပိုင်စားထားတဲ့ မသန်းဝင်း နဲ့ အတူအတကွ ပေါင်းသင်း အသက်အရှင် နေထိုင်လာခဲ့တာ ကြာခဲ့ပေါ့။
တောင်ချောင်ကို ရောက်တာပဲ ဆယ်နှစ်တော့ ရှိရော့မယ်။ နဂိုက ခပ်ရှုပ်ရှုပ် တောင်ချောင်က ချစ်စမ်းမောင် ရောက်လာမှ ပတ်လည်ရိုက်နေတဲ့ အရှုပ်ပွဲတွေနဲ့ ပိုအသက်ဝင်လာတယ်။ ဒါပေမယ့် ပြဿနာ ဖြစ်ပြီးရင် ကာယကံမြောက် အရှုံးပေးလိုက်ရတာလည်း ချစ်စမ်းမောင်၊ ဝစီကံ အမြတ်ထုတ်တာလည်း ချစ်စမ်းမောင်ပါပဲ။
ကျွန်မတို့ မိသားစုအတွက် မရှိမဖြစ် ဆိုသလို အရေးပါတဲ့ ချစ်စမ်းမောင်ကို ဟိုဟိုဒီဒီ ခိုင်းဖို့ လက်မလွှတ်နိုင်ဘူး။ ခိုင်းလိုက်တိုင်းလည်း စိတ်တိုရတာ၊ အမြဲတစေ အလွဲလွဲအချော်ချော် လုပ်တတ်တာလေ။ မှတ်မိသေးတယ်။ ကျွန်မတို့ ရွာနဲ့ မိုင်လေးဆယ်လောက် ဝေးတဲ့ မြို့တစ်မြို့ကို သူ့ သွားခိုင်းလိုက်တယ်။ ညီမဆီ ငွေတစ်သိန်းခွဲ ပေးခိုင်းလိုက်တာပါ။ လိုင်းကားတွေ ဥဒဟို ပြေးနေတာကို ဆိုင် ကယ် Taxi ခေါ်သွားသတဲ့။ ပြန်လာတော့ ကျွန်မမှာ ဆိုင်ကယ်ငှားခ + ဆီဖိုး + ထမင်းဖိုး ဆီးရှင်းလိုက် ရပါသော်ကော။ အေးလေ ‘ ကျွန်မခိုင်းမိ အပြစ်ရှိသည် ’ ပေါ့။ နောက် အမှတ်မရှိတဲ့ ကျွန်မက ဝါးငါးလုံး လောက် လိုလို့ နှစ်မိုင်လောက် ဝေးတဲ့ ဈေးမှာ သွားဝယ်ခိုင်းတယ်။ လိုင်းကားနဲ့ တင်မလာဘဲ Taxi ခေါ် လာတယ်။ သေတဲ့နန္ဒိယလို့ အော်ရုံ အပြင် ဘာရှိဦးမလဲ။
အခု နောက်ပိုင်းဆို ချစ်စမ်းမောင် နဲ့ ပတ်သက်သမျှ သတင်းတွေက တစ်ခုမှ မကောင်းပါဘူး။ ဝင်ငွေ မည်မည်ရရ မရှိတဲ့ သူတို့ လင်မယား ဘာနဲ့ စားကြသလဲ၊ ဘယ်လို နေကြသလဲ၊ ရှေ့ဆက်ဖို့ကော ဘာလုပ်မလဲ၊ ကျွန်မ တွေးလို့ မရဘူး။
ခြံထဲမှာ လုပ်ငန်းသုံးပစ္စည်းတွေ တော်တော်များများ ကျန်ခဲ့တယ်။ အသုံး မလိုတာတွေ ရောင်းမယ် ဆိုတော့ ထုကြီးထည်ကြီး ပစ္စည်းတွေကျတော့ ကျွန်မကို ဈေးဖြတ်ခိုင်းပြီး ငွေလာပေးတယ်။ တိုလီမုတ်စပစ္စည်းငယ်လေးတွေတော့ ကျွန်မကလည်း မတောင်းဘူး။ သူကလည်း ပြောမနေတော့ဘူး။ နောက် ကျွန်မတို့ အဖေ ရှိတုန်းက ပေးထားတဲ့ မြေကွက်လည်း ရောင်းစားလိုက်ပြီ။ ကျွန်မ အမေ က -
“နေဖို့ အိမ်ဆောက်ပေးထားတယ်။ စိုက်စားဖို့ မြေရှိတယ်။ သုံးဖို့ ရေရှိတယ်။ ခြံထွက်သီးနှံတွေ ရောင်းစားခိုင်းတယ်။ သရက်ပင်တွေတင် အပင် တစ်ရာလောက် ရှိတာ၊ ကဲ - ဘာလိုသေးလဲ။ ဒါမှ စိုက်မစားချင်နေ။ ငပျင်းတွေ၊ မသန်းဝင်းလည်း တူတူပဲ။ အမေ ဘုန်းကြီးကျောင်း သွားတိုင်း အိမ်မှာ မရှိ ဘူး။ အိမ်လည် နေတာပဲ။ သူတို့ ဘဝနဲ့ သူတို့အကြောင်း ဒီထက် ပိုပြီးလည်း မပြောချင်တော့ဘူး”
ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်မတို့ ခြံထဲက ဂိုဒေါင်ဟောင်းကြီး ဖျက်လိုက်လို့ ပိုထွက်လာတဲ့ သစ်တိုသစ်စပုံကို သူ ရောင်းမယ်တဲ့။ အစ်မ ဈေးဖြတ်ပေးပါ ဆိုလို့ ဈေးဖြတ်ပေးလိုက်တယ်။ ပေါ်မလာဘူး။
နောက် တောင်ချောင်က ညီထွေး ဆိုတာ လာပြီး ‘ အစ်မ သုံးသောင်းခွဲထားပါ ’ တဲ့။ ‘ အေး - ယူပေါ့ ’ ၊ အဲဒီ သတင်းလည်းကြားရော ချစ်စမ်းမောင် တန်းရောက်လာတာပဲ။
“အစ်မရယ်၊ အနည်းဆုံး တစ်သောင်း၊ ကိုးထောင်တော့ နာပြီ။ ဘာလို့ သူတို့ပေးလဲ၊ ကျွန်တော် လုပ်ပေးမှာပေါ့”
“ဪ - ကိုချစ်စမ်းမောင်ကို ပြောထားတာ တစ်လကျော်ပြီလေ။ အကြောင်းမှ မပြန်တာ။ လာမှ မလာတာ”
ညီထွေးတို့တော့ အချောင် ရသွားပြီ။ မြတ်သွားပြီ။ သူတော့ တစ်ကွက် နာသွားပြီတဲ့။ ညီထွေး လူလည်ကျတဲ့ အကြောင်းတွေ အရင်ကရော၊ အခုရောတဲ့ ပြောလိုက်တာ စုံလို့၊ သူ့ကြည့်ပြီး ကျွန်မတော့ အမှားကြီး တစ်ခု ကျူးလွန်မိတဲ့ တရားခံတစ်ယောက်လို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ဪ - ငါ့နှယ် မှားလေခြင်း၊ အတွင်းထရံ အပြင် ကာမိပြီ။ ကိုချစ်စမ်းမောင် စောင့်လိုက် ပြီးရောနဲ့ နောင်နှစ်ရက် လောက် နေတော့ ညီထွေး ကိုပါ ခေါ်လာတယ်။
“အစ်မ၊ ညီထွေးက အစ်မဆီ မလာရဲလို့တဲ့။ သစ်တွေက ဈေးမကိုက်လို့ သုံးသောင်းထားပါတဲ့။ ဟုတ်တယ် အစ်မရဲ့၊ သုံးသောင်းလောက်ပဲ တန်တာ ကျွန်တော် သိတယ်။ ကျွန်တော်က ဟေ့ကောင် ဘာမှ ပြောမနေနဲ့ သုံးသောင်းပဲပေး၊ အစ်မကို ငါပြောမယ်။ ငါ ပြောရင် တစ်ခွန်းပဲ ဆိုပြီး ခေါ်လာတာ” တဲ့။ကျွန်မ ဘာမှ မပြောတော့ပါဘူး။ တရားလို၊ တရားခံမက ရှေ့နေရော၊ တရားသူကြီး အလုပ်ပါ သူ ဒိုင်ခံ လုပ်သွားမှတော့ ဘာပြောရမလဲ ‘ အားလုံးကောင်းပါသည် ခင်ဗျား ’ ပေါ့။
၃၊ ၄ ရက်နေတော့ ပိုက်ဆံ လာပေးတယ်။ နှစ်သောင်းခွဲပဲ ပါတယ်။ ငါးထောင် လိုသေးတယ်။ သူ တောင်းပေးပါ့မယ်တဲ့။ နောက် မကြာပါဘူး ညီထွေးက လူသုံးယောက် ခေါ်ပြီး ကျွန်မအိမ် လာပြန်ရော၊ ရောင်းလိုက်တဲ့ သစ်တွေထဲက ချစ်စမ်းမောင်က ၁၀ ချောင်း ယူပြီး သရက်တောထဲ ဝှက်ထားတာ အခု တွေ့တယ်။ အဲဒါ အစ်မ ပြောပေးပါတဲ့။ နဂိုကတည်းက ဒီသစ်တွေ မပါဘူး ဆိုရင်လည်း တစ်ခါတည်း ပြောပေါ့။ ဒါမဟုတ်တာ လုပ်တာပဲ၊ ခိုးတာပဲ၊ ဖျံကျတာပဲတဲ့။ အရက်တွေကလည်း မူးလို့၊ အဲဒါနဲ့ မဟုတ်ဘူး၊ ဒီသစ်က အစ်မပေးထားတာလို့။ ပြီးလွယ်အောင် ပြောလိုက်ရတယ်။
ဒါပေမယ့် ညီထွေးက မကျေနပ်ဘူး။ အဲဒီ သစ်တွေကို ပြန်ယူပြီး ရောင်းမယ်တဲ့။ ကြာတော့ ကျွန်မလည်း စိတ်မရှည်တော့တာနဲ့ လုပ်ချင်သလို လုပ်ဟေ့၊ အခုတော့ ပြန်ကြတော့ ပြောတာနဲ့ ပြန်သွားကြရော။ ညနေကျတော့ ချစ်စမ်းမောင် ကုပ်ချောင်းကုပ်ချောင်းနဲ့ အိမ်ပေါ် တက်လာတာပဲ။
“အစ်မ၊ မိသန်းဝင်းတော့ နဖူးကြီး ဖုသွားတယ်။ နေ့လယ်က ညီထွေးတို့ အစ်မဆီ လာပြီး အပြန်ကတည်းက သစ်တွေလာယူတာ။ ဓားကြီးလည်း ကိုင်လို့၊ ကျုပ်ကို သ,တ်မလို့တဲ့။ အဲဒါ မိသန်းဝင်းက နဖူးချင်း ပြေးဆောင့်လိုက်တာ နှစ်ယောက်လုံး ပက်လက်လန် လဲတာပဲ။ နောက် မိသန်းဝင်းက အတင်းဝင်လုံးတာ။ ဘုန်းကြီးကတောင် ဒီကောင် တော်တော်မိုက်ရိုင်းတယ်၊ ရဲစခန်းတိုင်လို့ ပြောနေတာ”
“ဟောတော့ ... နေပါဦး၊ ကိုချစ်စမ်းမောင်က ဘယ်သွားနေလို့တုံး ..”
“ကျွန်တော်က ဒီကောင် ဓားကိုင်လာတာ မြင်တာနဲ့ အိမ်ထဲ ဓားဝင်ယူတာ။ ဓားချင်းဓားချင်းမှ ရမှာပေါ့ အစ်မရဲ့။ အရေးထဲ ဓားအတိုက ပျောက်နေလို့ ရှာနေတာ။ ဓားအတိုက ထိုးဖို့၊ ဓားအရှည်က ခုတ်ဖို့ ...”
“အမယ်လေးလေး ... မဟုတ်က ဟုတ်ကတွေ၊ နောက်တော့ ဘယ်လို ပြီးသွားတုံး”
“ကျွန်တော် ဓားကိုင်ထားတာ မြင်တော့ ညီထွေးက တစ်ခါတည်း ဒူးထောက် တောင်းပန်တာပဲ။ ခင်ဗျားမိန်းမ လုပ်တာနော်။ ကျွန်တော် ဘာမှ မလုပ်ရသေးဘူး။ အခု နဖူးရောင်သွားပြီတဲ့။ အဲဒါနဲ့ အစ်မရယ်၊ ကျွန်တော်က စဉ်စားပါတယ်။ ရဲစခန်းရောက်ရင် ညီထွေးပဲ ခံရမှာ။ အစ်မတို့ ဂုဏ်သိက္ခာ ထိခိုက်မှာလည်း စိုးတယ်။ အဲဒါနဲ့ အားလုံးမျက်နှာ ထောက်ပြီး စိတ်လျှော့လိုက်ပါတယ်”
“အမယ်လေး ကိုချစ်စမ်းမောင်ရယ်၊ ကျွန်မတို့ နာမည် လာမတပ်ပါနဲ့၊ ကိုယ်လုပ်ချင်တာ လုပ်ပြီးမှများ ...”
“အစ်မ၊ ကျုပ်လက်ထဲမှာ ဖဲထီးသံချောင်း လေးချောင်း ရှိတယ်။ တစ်ဖက်နှစ်ချောင်း၊ မျှော့ကြိုး နဲ့ ဆင်ထားတာ၊ ကျုပ်လက်ဖြန့်လိုက်တာနဲ့ ဒီကောင့်ဗိုက် စိုက်သွားမှာပဲ”
လက်ကလည်း ဟန်ပါပါ မှောက်ခုံ၊ ဆန့်တန်းပြတယ်။ ရုပ်ကလည်း မာန်ပါပါ ဒေါနဲ့မောနဲ့ပေါ့။ အရက်နံ့ တထောင်းထောင်း ထနေတာက လွဲလို့ တကယ့်ကြေးစား လူမိုက်ဂိုက်မျိုး။
“ကဲပါ အဲဒါ ခဏထားလိုက်ဦး။ အခု မသန်းဝင်းကော”
“မသန်းဝင်း ခေါင်းမူးနေလို့ အိပ်နေခဲ့တယ်။ ခေါင်းမှာ အာလူးသီး ထွက်သွားတာလေ။ ကိုယ်တွေ လက်တွေလည်း ကိုက်ခဲနေတယ် ပြောတာပဲ။ မိသန်းဝင်းနဲ့ ညီထွေး နပန်းလုံးတော့ ယောက်ျားသားနဲ့ မိန်းမသား အားချင်း ဘယ်မျှပါ့မလဲ။ ကျွန်တော်တို့ကို သက်သက်လူဝါးဝတာ။ ပြီးတော့ အစ်မကိုလည်း ဂရုမစိုက်ဘူး ပြောသေးတာ။ အစ်မ ထိလို့ကတော့ ကျုပ် မခံဘူး။ ပြီးတော့ ပြောသေးတာ။ မသန်းဝင်းကို အရင်သ,တ်မယ်။ အချုပ်က ထွက်ရင် ကျုပ်ကို ထပ်သ,တ်မယ်တဲ့”
“ကဲ ကဲ ဘာမှ လုပ်မနေနဲ့။ ရပ်ကွက်လူကြီးကို ပြောပြီး ရဲစခန်း သွားတိုင်၊ မသန်းဝင်းပါ ခေါ်သွား”
“ကောင်းပါ့မလား အစ်မရယ်။ တစ်ရပ်ကွက်တည်းသားတွေပဲဟာ”
“ဟော့တော့ - အဲဒါဆို ဒီကို ဘာလို့ လာပြောနေလဲ။ ကိုချစ်စမ်းမောင်က ကျွန်မတို့ကို ရန်တိုက်ပေးနေတာလား။ သူများတွေများ တပည့်လိမ္မာ ဆရာအာပတ်လွတ်သတဲ့။ အခု ကိုချစ်စမ်းမောင် လုပ်တာနဲ့ ညီထွေးတို့က အစ မူးရူးပြီး အိမ်ပေါ်တက်လာတာ။ အဲဒါ ကိုချစ်စမ်းမောင် အသုံးမကျလို့ပေါ့။ လူရိုသေ ရှင်ရိုသေ ဖြစ်အောင် မနေလို့ပေါ့”
“ဟုတ်ပါတယ် အစ်မရယ် ဟုတ်ပါတယ်။ ပြောပါ အစ်မရယ် ပြောပါ။ ကျွန်တော် မှားမိပါတယ်။ ကျွန်တော့်မှာ ဆရာကြီးတို့၊ အမေတို့၊ အစ်မတို့က မိဘပါပဲ။ ကျွန်တော့်အမေ မျက်လုံးကွယ်တာတောင် မပြန်ဘူး။ အစ်မတို့ကို မိဘ လုပ်နေတာပါ။ ကျွန်တော့်မှာ တစ်ရပ်တစ်ရွာက လာနေရတာ ဒီမှာ ဆရာကြီး မျက်နှာနဲ့မို့ နေရဲတာပါ။ ကျုပ် မပြောရဲဘူး အစ်မရဲ့ ဟီးဟီး၊ ညဆို မိသန်းဝင်းနဲ့ ကျုပ် နှစ်ယောက်တည်း ရှိတာ၊ လာသ,တ်သွားတောင် ဘယ်သူမှသိမှာ မဟုတ်ဘူး ဟီးဟီးဟီး”
“ဟင် - ဖဲထီးသံချောင်းရှိဆို၊ ဓားအတိုက ထိုးဖို့ဆို၊ ဓားအရှည်က ခုတ်ဖို့ဆို၊ ဒါ မင်းမဲ့တိုင်းပြည် မဟုတ်ဘူး၊ ဥပဒေ ရှိတယ်။ ရဲရှိတယ်”
“ရဲက နောက်မှဗျ။ ကျုပ်က အရင်သေမှာ ဟီးဟီးဟီး”
မျက်ရည်တွေ တလိမ့်လိမ့် ကျရုံတင် မကဘူး။ နှပ်တွေပါ ညှစ်ထုတ်ပစ်လိုက်သေးတာ။ ကျွန်မတော့ ကိုချစ်စမ်းမောင်ကို ကြည့်ပြီး ရယ်ချင်စိတ် တလိမ့်လိမ့် တက်လာတာကို အတင်းမျိုချနေရ တယ်။
ဆွေမတော် မျိုးမစပ်၊ ပြောမနိုင် ဆိုမရ ပွဲစားကြီးကို ကြည့်ရင်း တရားကျမိတယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်း အပြစ် မကင်းသလို ခံစားမိရတယ်။ အုတ်ဖို မီးရှို့တော့ မီးပေါက်ဝမှာ ထင်းတုံးကြီး တေ့ပြီးတော့ ဝါးလုံးနဲ့ နောက်က အားမာန်အပြည့် တွန်းပြီး အထဲထည့်၊ အစိုစက်စက် ထင်းတုံးက အတွင်းက မီးကျီခဲအကျန်တွေရဲ့ အရှိန်နဲ့ ဝုန်းခနဲ မီးထတောက်တော့တာပဲ။ အခုမှ သစ်ပင်ကို ခုတ်ထားတဲ့ အစေးတွေ မခြောက်သေးတဲ့ ထင်းစိုက ပိုကောင်းတယ်။ လောင်အား ရှိတယ်။ လောင်ချိန်ကြာတယ်။ ထင်းခြောက် ဆိုတော့ ခဏပဲ လောင်ပြီး မီးကျီးဖြစ်သွားတာလေ။
ကိုချစ်စမ်းမောင် အဖြစ်ကလည်း ဒီလိုပဲ အရက် မသောက်၊ ဖဲမရိုက်၊ လူအေးလူရိုး တစ်ယောက်ကို ကျွန်မက အရက်နဲ့ နီးစပ်အောင် ဝါးလုံးရှည်နဲ့ တွန်းပို့မိတယ်။ ပင်ပင်ပန်းပန်း လုပ်တာ တောင် အရက်မသောက်တတ်တဲ့ အစိမ်းသက်သက်၊ အစိုစက်စက် လူတစ်ယောက်ဟာ မီးကျီးခဲတွေနဲ့ တူတဲ့ ပွဲစားအသိုင်းအဝိုင်းထဲမှာ လောင်အား ကောင်းနေပြီ။ လောင်ချိန် ကြာနေပြီ။ ဘယ်အချိန်မှ မီးကျီးခဲတုံးကြီး ဖြစ်ပြီး ပြာကျသွားမလဲ ...။
ကျွန်မ သူ့အတွက် ဘာလုပ်ပေးရမလဲ။ ဘာလုပ်ပေးနိုင်မလဲ။ သူကတော့ သူ့ဘဝနဲ့ သူ ကျေနပ် နေတတ်နေပေမယ့် ကျွန်မမှာ အတွေးတွေနဲ့ ဒဏ်သင့်နေပါတော့တယ်။
▢ အဖြူရောင် ( ရွှေ )
📖 ပန်းအလင်္ကာ မဂ္ဂဇင်း
မေလ၊ ၂၀၀၉
No comments:
Post a Comment