❝ အထင် ❞
( နန်းဧကရီရှင် )
ညနေ ၆ နာရီခွဲနှင့် ၇ နာရီကြား ဆိုရင်ဖြင့် ကျွန်တော် ဒီမှန်ပြတင်း တံခါးအနီး ရောက်လာပြီ ။ မှန်ပြတင်းက မီးဖိုချောင်နဲ့ အိပ်ခန်းကြား ရှိပါတယ် ။ သိတဲ့အတိုင်း ရန်ကုန်မြို့က ကန်ထရိုက်တိုက်ခန်းဆိုတာ အခန်းရယ်လို့ သီးသန့် ဖွဲ့ထားတာမဟုတ် ၊ ဟောခန်းကို ကိုယ့်ဘာသာ ကာရံရတာမျိုး ဆိုတော့ ဧည့်ခန်း ၊ အိပ်ခန်း ၊ ထမင်းစားတာနဲ့ ချက်တာပြုတ်တာက တစ်ခန်းဆက်တိုက်ပဲ ။ ဒီအခန်းလေး ကျွန်တော် စ,ရောက်တော့ ငှားပေးတဲ့ သူငယ်ချင်းက ( ဒီရပ်ကွက်လေးရဲ့ လူကြီးပေါ့လေ ) ရယ်စရာ ပြောပါတယ် ။ ဒီမှန်တံခါးတွေက ညဆို အပြင်က အတွင်းကို မြင်ရတယ် ။ မင်းအင်္ကျီတွေ ဘာတွေ လဲရင် သတိထားတဲ့ ။ ကျွန်တော် ရယ်မောလိုက်ပါတယ် ။ ကျွန်တော်က လူပြိုကြီး တစ်ယောက်ပါ ( စာလုံးပေါင်း မှားတာ မဟုတ်ဘူးနော် ) ။ အိမ်ထောင်ရေး ပြိုကွဲသွားတဲ့ လူတစ်ယောက် ။ ဒါကို ဆိုလိုတာပါ ။ မိန်းမ ထပ်ယူဖို့လား ။ အင်း ... ကောင်း ကောင်းမွန်မွန် အမျိုးသမီးလေးတစ်ယောက် ရရင်တော့ လိုချင်သားဗျ ။ သိတယ် မဟုတ်လား ၊ ယောက်ျားစစ်စစ်တွေအကြောင်း ။ မိန်းမကို စိတ်မဝင်စားတဲ့ ယောက်ျား စစ်စစ်ရှိရင် ပြောဗျာ ။ ခု ကျွန်တော် ပြောမှာကလည်း ယောက်ျားစစ်စစ်ဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော့် အကြောင်းဗျ ။
အဲ ... ခုန စကားတောင် ဘယ်ရောက်သွားပါလိမ့် ။
ညနေ ခြောက်နာရီခွဲနဲ့ ခုနစ်နာရီကြားဆို ကျွန်တော် အဲဒီ ပြတင်းနားက မခွာတော့ဘူး ။ ဆိုခဲ့သလို ရန်ကုန်မြို့ ဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက်လေးတစ်ခုက ကန်ထရိုက်တိုက်လေး တစ်ခုရဲ့ လေးထပ်မြောက်မှာ ကျွန်တော် နေပါတယ် ။ ကျွန်တော့်တိုက်ခန်းနဲ့ ကပ်လျက် အခန်းမှာ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် နေပုံရတယ် ။ နေပုံရတယ် ဆိုတာ ခန့်မှန်း ပြောရတာပါ ။ အသေအချာတော့ ကျွန်တော် ဘယ်သိပါ့မလဲ ။ မြို့ကြီးတွေရဲ့ ထုံးစံ ကိုယ့် မျက်နှာချင်းဆိုင် အခန်း တောင် ကူးလူးဆက်ဆံမှု မရှိကြတာ ၊ ဟိုဘက် ဒီဘက် တိုက်ဆို သာဆိုးရောပေါ့ ၊ ခု ခေတ်ဆို ပိုဆိုးရော ။ အိမ်ငှားတွေက ခြောက်လ တစ်ခါ စာချုပ်နေတာ ၊ တချို့ သုံးလ တစ်ခါတောင် ချုပ်ကြသတဲ့ ။ ကိုယ့်တိုက်ခန်းကလို့ မျက်မှန်းတန်းမိရုံရှိသေး ၊ သိပ်မကြာဘူး ပျောက်သွားပြန်ရော ။ ကြာတော့ မှတ်မနေတော့ဘဲ ဘာသိဘာသာ နေလိုက်ရတော့တာပဲ ။
တစ်ရက်ပေါ့ဗျာ ၊ ရုံးက စောပြန်လာတဲ့ တစ်ရက် ကျွန်တော် ထမင်းစားမယ် ဆိုပြီး အဲဒီ့ မှန်ပြတင်းနား ရပ်လိုက်တယ် ။ ပြတင်းပေါက် ကပ်လျက်မှာ ရေအိုးစင်လေး ထားတာကိုး ။ ထမင်း မစားခင် ရေသောက်မလို့လေ ။ ကျွန်တော်က ရေခဲသေတ္တာက ရေကို မသောက်တတ်ဘူး ။ ရေအိုးထဲက ရေကို ခပ်လိုက်ရင်း မျက်လုံးက မျက်နှာချင်းဆိုင်ကို ကြည့်မိလျက်သား ဖြစ်သွားတယ် ။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ဗျာ ၊ အဲဒီ့မှန်ပြတင်းမှာ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ရပ်နေတာ တွေ့လိုက်တယ် ။ ကျွန်တော် ရုတ်တရက် ကြောင်သွား တာပေါ့ ။ ဘယ့်နှယ် တစ်ခါမှလည်း မတွေ့ဖူးဘူးပေါ့ ။ အသက်က သုံးဆယ်လောက် ။ ဆံပင်လေးကို ကပိုကရိုလေး စည်းလို့ ။ ထူးဆန်းတာက သူ့မျက်လုံးတွေက ကျွန်တော့် အခန်းပြတင်းကို စူးစိုက် ကြည့်နေတာဗျ ။ မှန်ပြတင်း ခြားထားပေမဲ့ ကျွန်တော့် ရင်ထဲ ဘာလိုလိုကြီး ဖြစ်သွားတယ် ။ မရယ်နဲ့လေဗျာ ၊ ခင်ဗျားတို့ကော မိန်းကလေး တစ်ယောက်က ကိုယ့်အခန်းကို စူးစိုက်ကြည့်နေရင် ဘာခံစားမှုမှ မဖြစ်ဘဲ နေမလား ။ ကျွန်တော်ကတော့ ပြောရဲတယ်ဗျို့ ။ မိန်းမနဲ့ ပတ်သက် လို့ ဘာမှ မခံစားရပါဘူးဆို ယောက်ျားမစစ်လို့ပဲဗျ ။
ဒါနဲ့ ရေသောက်ပြီး မယောင်မလည်နဲ့ သေချာ အောင် နောက်တစ်ခေါက် အဲဒီနားကို ထပ်သွားလိုက် တယ် ။ ဟုတ်တယ်ဗျ ။ လက် က တစ်ခုခု လုပ်နေရင်း ကျွန်တော့်ပြတင်းကို မခွာတမ်း ကြည့်နေတာ ။ လက်က တစ်ခုခု လုပ်တယ်ဆိုတာ သူတို့ ပြတင်းပေါက်နားမှာ စားပွဲ တစ်လုံး ရှိပုံရပါတယ် ။ စားပွဲပေါ်က အလုပ် တစ်ခုခုပေါ့ဗျာ ။ ဟင်းရွက် သင်နေတာလား ၊ ဒီအချိန်က ညနေစာ စားချိန်ဆိုတော့ ထမင်း ထည့်နေတာလား ။ စားပွဲက ထမင်းစားပွဲ ဖြစ်မှာပေါ့ ။ ကျွန်တော်လည်း စဉ်းစားတယ် ၊ ဘာကြောင့် ငါ့အခန်းကို ဒီလောက် စူးစိုက်ကြည့်နေရတာလဲပေါ့ ။ သူငယ်ချင်းက ပြောတာတော့ အပြင်က အတွင်းကို မြင်ရတယ်ဆို ။ သူ ကျွန်တော့်ကို မြင်မှာတော့ သေချာတယ်ပေါ့ ။ ဒါနဲ့တောင် ယောက်ျား တစ်ယောက်နေတဲ့ အခန်းကို ဒီလောက် ရဲရဲတင်းတင်းကြည့်ရတယ်လို့ ကျွန်တော့်ရင်ထဲ မတင်မကျနဲ့ အဲဒီ ညက ညစာတောင် မစားနိုင်ဘူး ။ ခေတ်မိန်းကလေးတွေများ တယ်လည်း ရဲတင်းသကိုးလို့ ။ ဘာ .. သဘောမကျဘူးလား ။ ဟုတ်လား ။ ဘယ့်နှယ် ပြောပါလိမ့်ဗျာ ၊ မိန်းမတွေ ရဲတင်းလေ ကျုပ်တို့ ယောက်ျားတွေ ပွလေပဲဗျ ။ သူတို့တွေ ယောက်ျားတွေနဲ့ တန်းညှိချင်လေ ကျုပ်တို့ အနေချောင်လေပဲဗျို့ ။
အဲဒီ့က စ,တာပဲ ၊ ကျွန်တော် ရောဂါရတာ ။
ညနေဆို အလုပ်က စောစောရောက်အောင် ပြန်တတ်လာတယ် ။ ခါတိုင်းဆို သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ဘီယာ သောက် ၊ ဆိုင်ထိုင် ၊ ဆိုင် မထိုင်လည်း အလုပ်ဆင်းတာ နောက်ကျချင်ကျ ။ ခုတော့ မဟုတ် ။ အလုပ်ကို လက်စ သတ်ပြီး အတတ်နိုင်ဆုံး အိမ်ကို ရောက်အောင် ပြန်တယ် ။ ညနေ ခြောက်နာရီနဲ့ ခုနစ် နာရီကြား အိမ်ရောက်ဖို့ ဆိုတာ လွယ်တာမှ မဟုတ်တာ ။ ကားအင်မတန် ပိတ်တဲ့ အချိန် ။ ဒါတောင် ကျွန်တော်က ရုံးနဲ့ အနီးဆုံးမှာ နေလို့ နောက်ဆုံး လမ်းလျှောက်ပြန်လိုက်ဦး ။ ဟုတ်တယ် ။ တစ်ခါ ကျွန်တော် လမ်းလျှောက်ပြန်ဖူးတယ် ။ အလုပ်နဲ့ အိမ်က လေး ၊ ငါးမှတ်တိုင်လောက် ဝေးတာဆိုတော့ မမီနိုင်တော့ဘူးဆို လမ်းလျှောက်ပြန်တယ် ။
အချုပ်ကတော့ ညနေ ဆို ကျွန်တော် အဲဒီ့ မှန်ပြတင်းနားကို ရောက်ပြီ ။ သူကလည်း ကျွန်တော် ကြည့်နေတာကို သိတယ် ထင်တယ်ဗျ ။ ဒါကြောင့် ဒီအချိန်ဆို အမြဲ ကြည့်နေတာပေါ့ ။ ထူး ဆန်းတာက ညနေ ခြောက် နာရီခွဲကနေ ခုနစ်နာရီကျော်လောက် အထိပဲ ။ ကျန်တဲ့ အချိန်ဆို မတွေ့ရဘူး ။
ကြာတော့ ကျွန်တော် အဲဒီ့ အမျိုးသမီး ရုပ်သွင်ကို မှတ်မိလာတယ် ။
ဖြစ်ချင်တော့ တစ်မနက် ရုံးအသွား ၊ အဲဒီ့ အမျိုးသမီးနဲ့ တိုးပါလေရော ။
••••• ••••• •••••
ကဗျာဆန်ဆန် ပြောရရင် အဲဒီနေ့က နှင်းတွေ ကျနေတဲ့ မနက်ခင်းပေါ့ ။ ရန်ကုန် မြို့မှာ နှင်းမကျတာ ဘယ် လောက်ကြာပြီလဲ ။ ခရစ္စမတ်ကို ချွေးတလုံးလုံးနဲ့ ဖြတ် ကျော်ခဲ့ရတာ ကြာလှပေါ့ ။ တကယ်တော့ ကျွန်တော့် ပုံမှန်ရုံးချိန်က နေမြင့်ပါတယ် ။ ရုံးနားလည်း နီးတော့ အချိန်လည်း သိပ်မပေးရပါဘူး ။ အဲဒီနေ့ကတော့ မနက် ခုနစ်နာရီ ၊ ဆယ့်ငါးပဲ ရှိသေးတာဗျ ။ ခါတိုင်း ဒီအချိန် ကျွန်တော် အိပ်ကောင်းတုန်း ။ မနေ့က မပြတ်တဲ့ လုပ်ငန်းလေး ရှိလို့ ။ အဲဒါလည်း ဟို အမျိုးသမီးကြောင့်ပဲ ။ သူနဲ့ တွေ့ရမယ့်အချိန် နောက်ကျသွားမှာစိုးလို့ လက်စမသတ် ဘဲ ရုံးဆင်းလာရတာ ။ မနက် အမီ လုပ်ပေးမယ်ပေါ့ ။ မနက်ကျ အစောကြီး နိုးနေပါလေရော ။ စိတ်က မဖြောင့်ဘူး ၊ ကျွန်တော်က တာဝန်ကျေတဲ့သူ ဆိုတော့ ။ ဒါနဲ့ ရုံးကို စောထွက်လာတာ ။ ရုံးရောက်မှ လက်ဖက်ရည်လေး ဘာလေး သောက် ၊ မနက်ခင်းစာလေး စားတော့မယ်ပေါ့ ။
လမ်းပေါ်ရောက်တော့ ဒီအချိန် အလုပ် သွားနေကြတဲ့ လူတွေ အများသားပါ့လား ၊ ကျွန်တော့်မှာ တအံ့တသြ ။ အားလုံးက ခပ်သွက်သွက်လေး လှမ်းကြလို့ ။ ကျွန်တော် ကတော့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းလေ့လာနေသူလို ဟိုကြည့် ၊ ဒီကြည့် အေးဆေးပေါ့ ။ ခပ်ဖြည်းဖြည်း လျှောက်ရင်း လမ်းထိပ် ကားမှတ်တိုင်ကို သွားနေတာ ။ လူအတော် များများက ကျွန်တော့်ကို ကျော်တက်သွားကြပါတယ် ။ ရုတ်တရက် ကျွန်တော့် နှာခေါင်းထဲ သင်းပျံ့တဲ့ ရနံ့တစ်ခု ရလိုက်ပါတယ် ။ သိပ်မကြာ ၊ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ကျွန်တော့်ကို ဖြတ်ကျော် တက်သွားပါတယ် ။ ဆံပင် အခွေလေးတွေကို ခပ်လျော့လျော့လေး စည်းထားတဲ့ အမျိုးသမီး တစ်ယောက် ။ ကျွန်တော့်ကို ကျော်အတက်မှာ ခေါင်းလေး တစ်ချက် ငဲ့ စောင်းလို့ ကြည့်သွားပါ တယ် ။ မနက်ခင်းကြီး ကြယ် ကြွေတာ မြင်လိုက်ရသလို ဖျိုးဖျတ်သွားစေတဲ့ ရောင်စဉ်တန်းလေး တစ်ခု ။ ကျွန်တော် သိလိုက်ပါပြီ ။ ဒါ ဟို အမျိုးသမီး ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ချက် ငဲ့စောင်း အကြည့်မှာ ခံစားသိမြင် လိုက်ရတာက တည်တင်းတဲ့ မျက်နှာထား ၊ နောက် ဖြတ်သွားတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်မျိုး ။ သူ ကျွန်တော့်ကို သိတာ သေချာပါတယ် ။ ကျွန်တော် လုံးဝ မကျေနပ်ဘူး ။ ဒါနဲ့ သူ့နောက်က မလိုက်ဘဲ လမ်းတစ်ဖက်ကို ကူးလိုက်ပါတယ် ။ ပြီး ခြေလှမ်းကို မြန်လိုက်တယ် ။ မိန်းမခြေလှမ်းနဲ့ ယောက်ျားခြေလှမ်းပဲဗျာ ။ သူ့ကို ကျော်သွားပြီး နောက်ကို တစ်ချက် ငဲ့စောင်းကြည့်လိုက်ပါတယ် ။ သူက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်မနေပါဘူး ။ ကျွန်တော် ပြုံးလိုက်မိပါတယ် ။ ဒါ မိန်းမတွေရဲ့ မာယာပဲ ။ အသက်သုံးဆယ်ကျော်ရင် မိန်းမတွေဟာ ပိုမာယာများသေး ။ ဒါပေမဲ့ သူက ဖုန်း အပြော မပျက်ပါဘူး ။ ဖယ်ရီကို သူလိုက်မယ့်အကြောင်း ဖုန်းဆက်နေတာ ။ ကျွန်တော်လည်း လမ်းထိပ်ရောက်ရော လမ်းမ တစ်ဖက်ခြမ်းမှာ ဖယ်ရီတစ်စီး ရပ်နေတာ တွေ့ပါတယ် ။ ကျွန်တော် ကြည့်နေတုန်း ဟိုအမျိုးသမီးကတော့ ကားလမ်းကို ခပ်မြန်မြန်ကူးလို့ အဲဒီ ဖယ်ရီပေါ်ကို အပြေးအလွှား တက်သွားပါတယ် ။
ကျွန်တော့် ဘက်ကို ငဲ့စောင်းလို့တောင် ကြည့်မသွား ။
••••• ••••• •••••
အဲဒီနေ့ ညနေကိုတော့ ကျွန်တော် အသေအချာ စောင့်ကြည့်မယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ် ။ ညနေ ခြောက်နာရီခွဲကျော်အထိ အရိပ်အယောင် မမြင်ရ ၊ ကျွန်တော့် စိတ်ထဲ ဪ ... မနက်က မသိချင်ယောင် ဆောင်လိုက်တဲ့အတွက် အနေရများ ခက်နေသလားပေါ့ ။ ကျွန်တော့်အတွေး မဆုံး ၊ သူ ကျွန်တော့်မြင်ကွင်းထဲ အလောတကြီး ဝင်လာပါတယ် ။ သေချာ ကြည့်လိုက်တော့ မနက်က ဝတ်စုံနဲ့ ၊ ရုံးသွားတဲ့ အဝတ်အစားတောင် မလဲအားသေး ။ ဪ သူ ရုံးနောက်ကျတာပါ့လားပေါ့ ။ အလောတကြီး ဆိုတာ သူ့ကို ကြည့်ရတာ ပျာယာခတ် နေသလို ထင်ရလို့ပါ ။ ကျွန်တော့် နေရာက ကြည့်ရင် သူနဲ့ တစောင်း အနေလောက်မှာ ရှိတဲ့ လက်ဆေး ဘေစင်ကိုပါ မြင်ရပါတယ် ။ သူက ပန်းကန်ဆေးနေတုန်းကိုတောင် ကျွန်တော့် ပြတင်း ဆီ ခပ်စောင်းစောင်း ကြည့်နေပါတယ် ။ မီးရောင်အောက်မှာ သူ့မျက်ဝန်းတို့ တဖျပ်ဖျပ် လက်လို့ ။ သူ့အပြုံးတို့ ရွှင်မြူးတက်ကြွလို့ ။ တစ်ချက်တစ်ချက် မျက်ဝန်းလေးတွေက ချစ်စရာကောင်းစွာ ငေးရီ လို့ ။ မနက်တုန်းကနဲ့ တခြားစီ ။ တစ်ခါတစ်ခါ ပြတင်းပေါက်က မျက်လုံးမလွှဲဘဲ သူ့ရဲ့ အရှေ့ခန်းကို စကား လှမ်းပြောသေးတယ် ။ ခက်တော့ ခက်ပြီ ။
ဒါနဲ့ ခုနစ်နာရီ ၊ ဆယ့်ငါး လောက်ရှိတော့ အဲဒီ အခန်း မီးမှိတ်သွားပါတယ် ။
••••• ••••• •••••
ဒီအကြောင်း သူငယ်ချင်းကို ပြောပြဖို့ စိတ်ကူးသေးတယ် ။ သူက ဒီရပ်ကွက်သား ရပ်ကွက်လူကြီး မဟုတ်လား ။ အဲဒီ့အခန်းက ဘယ်သူတွေ နေတာလဲ ၊ ဘာလုပ်လဲ စသဖြင့် စပ်စုဦးမလို့ ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ရက် သူငယ်ချင်းက ပြောတယ် ။ မင်းလည်း ဒီရပ်ကွက် ရောက်တာ သုံးလေးလ ရှိပြီ ၊ မိတ်ဆွေလေး ရအောင် ငါနဲ့ ဆွမ်းကျွေးတစ်ခု လိုက်ခဲ့ပါ့လားတဲ့ ။ မေးလိုက်တော့ ဟိုအမျိုးသမီးအခန်း ဖြစ်နေတယ် ။
ဒါနဲ့ ကျွန်တော်လည်း အသာလေး လိုက်လာခဲ့တယ် ။ သေချာအောင် စူးစမ်းမယ် ပေါ့လေ ။ သူငယ်ချင်းက ပြောပြတယ် ။ သားအမိနှစ် ယောက်တည်း နေတာ ၊ ရုံး ဌာနတစ်ခုက အရာရှိတစ် ယောက်လို့ ပြောပါတယ် ။ ဒီ ရပ်ကွက်မှာ နေတာ ကြာပြီတဲ့ ။ သူငယ်ချင်းနဲ့တော့ ရင်းနှီးပုံရတယ် ။ ဟိုရောက်တော့ သူငယ်ချင်းက မိတ်ဆက်ပေးပါတယ် ။ ကျွန်တော် သူ့မျက်ဝန်းတွေကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ပါတယ် ။ သူ့မျက်ဝန်းတွေက ပကတိ တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်လို့ ။ ကျွန်တော့်ကိုလည်း လေးလေးစားစားနဲ့ ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် မျှော်လင့်နေတဲ့ ၊ အဲ ... ကျွန်တော် တွေ့ဖူးနေတဲ့ မျက်ဝန်းမျိုးတော့ မတွေ့ဘူး ။ ကျွန်တော့်ကိုလည်း သိတဲ့ အရိပ်အယောင် ၊ နောက် ရှိုးတိုးရှန့်တန့်လည်း မရှိဘူး ။ ဒါပေမဲ့ မျက်လုံးလေးကတော့ အတော်စားတယ်လို့ တွေးနေမိပါတယ် ။ အဲဒီ့အချိန် သူ့သူငယ်ချင်း အုပ်စုတွေ ထင်ပါရဲ့ ရောက်လာကြတယ် ။ သူ့အမေကြီးကလည်း ခင်ခင်မင်မင်နဲ့ လူကြီးဆိုတော့ စကားတွေ ပြောပေါ့ ။ ကျွန်တော်တို့ကို ဧည့်ခံနေပါတယ် ။
“ ဟဲ့ နင် ညက မီလား”
“ အမယ်လေး ဘယ်မီပါ့မလဲ တာမွေ ရောက်တော့ကို ငါးနာရီ ခွဲနေပြီ ။ ဘယ်ရမလဲ Pyone Play ကို ဖယ်ရီပေါ်မှာ ဒေါင်းပြီး ကြည့်ပစ်လိုက်တယ် ”
ကျွန်တော်တို့ ဝိုင်းနဲ့ ကပ် လျက်မှာ သူ့သူငယ်ချင်းတွေ နဲ့ ပြောနေတာ ကျွန်တော် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်တော့ အံ့ဩလှစွာ သူ့မျက်ဝန်းလေးတွေ ရွှန်းစိုလာပါတယ် ။
“ မပြောပါနဲ့တော့ကွယ် ၊ ညနေ ကိုရီးယားကားကို ပြောနေကြတာ ။ အဒေါ့်မလဲ အဲဒီအချိန်ဆို ထမင်းကို ဒရောသောပါး စားရတယ် ။ မကောင်းပါဘူး ။ အငြိုး အတေးတွေကို ဇာတ်လမ်း လုပ်ထားတာ ။ ဒါပေမဲ့ အဆုံးသတ်တော့ ကောင်းသား ၊ မတရားတဲ့ သူက အပြစ်ဒဏ် ခံရတယ် ”
ကျွန်တော် ရယ်ချင်သွားပါတယ် ။ မကြီးမငယ်နဲ့ ကိုရီးယားကား စွဲရတယ်လို့ပေါ့ ။ ဒါပေမဲ့ သူ့အမေ ဆက်ပြောလိုက်တဲ့ စကားက ဟင်းချိုကို လှမ်းလိုက်တဲ့ ကျွန်တော့် လက်ကို တန့်သွားစေပါ တယ် ။
“ ဘယ်လောက် အခြေအနေ ဆိုးသလဲဆို ရုံးဆင်းချိန် ကိုရီးယားကား လာချိန်ဆို ထမင်းခူးရင်း ကိုရီးယားကားကို မှန်ပြတင်းကနေ ကြည့်နေတာ အမေကိုလည်း ထမင်းစား နောက်မကျစေချင်ဘူးလေ ”
ကျွန်တော် ဗျာခနဲ ဖြစ်ပြီး ဟင်းချိုတွေ ပုဆိုးပေါ် ဖိတ်ကုန်တော့ သူ့အမေကြီးက အားနာသွားပြီး လူလေး လာ .. လာ ရေလေးနဲ့ ဆေးလိုက် ၊ ငံပြာရည်နံ့ စွဲသွားမယ်လို့ ပြောပြီး နောက်ဖေးက ဘေစင်ဆီ ခေါ်သွားပါတယ် ။ သူငယ်ချင်းကတော့ ဟုတ်တယ် ၊ အဲ့ဒီ ကားတွေက ကြည့်မိရင် ဆက်ကြည့်ရမှလို့ ဝင်ပြောပါတယ် ။
“ ဒီမှာလေ အဲ့ဒီ မှန်ပြတင်း က ကြည့်တာ ညဆို ထင်းနေတာပဲ ။ ထမင်းခူးတဲ့ အချိန်လေး လွတ်သွားမှာ စိုးလို့ ။ ထမင်းက အိမ်ရှေ့မှာ စားကြတာ ။ သူက လီမင်ဟို ဆို အသည်းစွဲ ၊ ပန်းကန်ဆေးရင်းလည်း မြင်ရတယ်လေ ”
ဟုတ်ပါရဲ့ ။ လက်ဆေးရင်း သူ့အမေကြီး ပြတဲ့ ပြတင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ခပ်စောင်းစောင်းလှည့်လိုက်ရင် ပြတင်းပေါက်နဲ့ ကွက်တိပါပဲလား ။ အဲဒီ့ ပြတင်းနဲ့ ကပ်လျက်မှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ... ။
ခုမှ ကျွန်တော် သဘော ပေါက်သွားပါတယ် ။ နောက်ပြီး ညမီးရောင်နဲ့ဆို တီဗွီက အလင်းက မှန်အရိပ်ကို ဖုံးသွားတာ ဆိုတော့ ကျွန်တော့်ကို လုံးဝမြင်စရာ အကြောင်း မရှိဘူးဆိုတာ ။
လက်စသတ်တော့ အိမ်ရှေ့ခန်းက တီဗွီက သူ့မှန် ပြတင်းမှာ ထင်နေတာကိုး ။
••••• ••••• •••••
အဲဒီနေ့ ညနေမှာပဲ ကျွန်တော့်အိမ်ရဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံကို ပြောင်းလိုက်ပါတယ် ။ အဝတ်ဗီရိုနဲ့ အဲဒီ့ ပြတင်းကို ပိတ်ကာပစ်လိုက်တာပေါ့ ။
ဘာတဲ့ .. သူက လီမင်ဟိုကို အသည်းစွဲ ဆိုပဲ ။
⎕ နန်းဧကရီရှင်
📖ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း
ဩဂုတ် ၊ ၂၀၁၈
No comments:
Post a Comment