❝ အကြွေပန်းက မှောင်ရိပ်ထဲ ❞
( မြစ်ကျိုးအင်း )
၁ ။
ဈေးရုံထဲ ဝင်လာနေတဲ့ အောင်တင်တို့ကို မြင်လိုက်ရရင်ပဲ ကျုပ်စိတ်တွေ ညစ်ညူးသွားရပြန်တယ် ။ ခက်တယ်ဗျာ ။ အဲဒီ သူကောင်းသားကို မြင်တိုင်း ကျုပ် စိတ်ညစ်ညူး ရပေါင်းများပြီ ။ ခုလည်း ကြည့်ဦးလေ ။ ယောဂီတဘက် အညိုရောင်ကို စလွယ်ပတ်ပြီး ဈေးတန်းထဲ အလှူခံ ထွက်နေတာ ။ ကျုပ်တို့ ဈေးသူဈေးသားတွေ တာဝန်ယူထားတဲ့ တနင်္လာပတ် အရုဏ်ဆွမ်း အတွက် အလှူခံ ထွက်နေကြတာ ။ ခုဖြစ်တာက အလှူခံ ထည့်ရလို့ ဖြစ်တာလည်း မဟုတ်ဘူး ။ အဲဒီ အောင်တင် ဆိုတဲ့ ငနဲကို မြင်ရရင်ကို ကျုပ် ဒေါသ ထွက်,ထွက်နေရတာ ။ အထူးသဖြင့် အခုလို ယောဂီ တဘက်ကို စလွယ်ပတ်ပြီး သူတော်ကောင်းလိုလို ပုံစံကို မြင်ရရင် စိတ်ထဲမှာ ကလိကလိနဲ့ ဒေါသတွေ ထွက်, ထွက်လာရတာ ။
အဲဒီလိုဆိုတော့ ကျုပ်နဲ့ အောင်တင် ပြဿနာတက် ထားတယ် ထင်ကြမှာပဲ ။ မဟုတ်ဘူးဗျ ။ ကျုပ်နဲ့ သူက စကားတောင် ပြောဖူးတာ မဟုတ်ဘူး ၊ ပြဿနာတက် ထားဖို့ဆိုတာ ဝေလာဝေးပဲ ။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ် အဲဒီကောင်ကို မြင်ရင် စိတ်ထဲ မကျေမနပ် တွေ ဖြစ်ရတာတော့ အမှန်ပဲ ။ ခက်တာက ကျုပ် ဒီလိုတွေ ဖြစ်နေတာကိုလည်း အောင်တင်က မသိရှာဘူး ။ ကျုပ်က သူ့ မြင်နေရင်ကို သူ လုပ်ခဲ့တဲ့ ဒေါသတွေထွက် ၊ အကုသိုလ် မတရားမှုကို ပြန်ပြန်မြင်ပြီး တွေတက်နေရတာ ။ ကျုပ် အဖြစ်က တတ်နိုင်သမျှ ဘယ် အရှုပ်ထဲမှ မပါအောင် နေခဲ့ပေမဲ့ မဆီမဆိုင် သပွတ်အူနဲ့ တိုးခဲ့ရတဲ့ အဖြစ်မျိုး ။
အခုလည်း အောင်တင်နဲ့ အဖွဲ့ ဈေးတန်းထဲမှာ အလှူခံ ထွက်လာတာ မြင်တော့ ကျုပ် လည်း ထုံးစံအတိုင်း ဆိုင်အကူ ကောင်လေးကို အလှူငွေ ထည့်ဖို့ ပေးခဲ့ပြီး လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ဘက် ရှောင်ထွက် လာခဲ့တော့တယ် ။ ဒါက အလှူခံလာတဲ့ အပတ်စဉ်တိုင်း ကျုပ် လုပ်နေကျ ကိစ္စပါပဲ ။ တကယ်ဆို ဘာမှ မသိရင် ဒီလိုတွေ လုပ်နေစရာကို မလိုဘူး ။ တစ်ခုခု သိပြီ ဆိုရင် ပြန်မေ့ရ ခက်တော့တာပဲလေ ။ အခု အဖြစ်အပျက်ကလည်း အဲဒီလိုပဲ ။ ကျုပ်ဆီ တည့်တည့် ဆိုက်လာတဲ့ အရှုပ်ထုပ်ကြောင့် ကျုပ် ဘယ်အချိန်ထိ ခုလို ဖြစ်နေရဦးမလဲ မသိတာတော့ အမှန်ပဲ ။
ဈေးအပြင်ဘက်တန်းက လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကို လာတဲ့ လမ်းမှာလည်း ကျုပ် ဒီအကြောင်းပဲ စဉ်းစားမိတယ် ။ ကိုယ့်ပြဿနာလည်း မဟုတ် ၊ ကိုယ့်ကိစ္စလည်း မဟုတ်ဘဲနဲ့ ဒီလို စိတ်ညစ်ညူးရတာ မဖြစ်ချင်တော့ဘူး ။ တစ်ခုခု ဖြေရှင်းရအောင် ကလည်း ကျုပ်နဲ့ ပြဿနာ ဖြစ်ထားတာ မဟုတ်သလို ဖြစ်ထားတဲ့ ကာယကံရှင် ကိုယ်တိုင်ကိုက နှုတ်လုံပေးပါလို့ ကတိ တောင်းထားတော့ လုပ်ရကိုင်ရ ခက်နေတယ် ။ ပြီးတော့ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ပြဿနာကလည်း အနည်ထိုင် အေးဆေး သွားချိန် ရောက်နေပြီ ဆိုတော့ ဘာမှ ဆက်လုပ်လို့ မရတော့တာလည်း အမှန်ပဲ ။ ဒီတော့ အဖြေ ရှာမရဘဲ ဒီအဖြစ်အပျက် ထဲမှာ မဆီမဆိုင် ကျုပ်က ပိတ်မိနေတော့တာလို့ တွေးမိတယ် ။ ပိတ်မိနေတယ် ဆိုတဲ့ အတွေး တွေးမိတော့ ကျုပ် ဉာဏ်တစ်ချက် ပွင့်သွားတယ် ။ ဟုတ်တာပေါ့ ။ ကျုပ်က ပိတ်မိနေတာပဲ ။ ထွက်ပေါက် လိုတယ် ။ ထွက်ပေါက် တစ်ခုခုက ဘာဖြစ်မလဲ စဉ်းစားရမယ် ဆိုပြီး တွေးရင်း လျှောက်လာတာ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကို ရောက်တဲ့ အထိပဲ ။ ထုံးစံအတိုင်း လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် မှာပြီး ထွက်ပေါက် တစ်ခုခုကို ဘယ်လို ဖန်တီးရမလဲ စဉ်းစားနေချိန်မှာပဲ ဆိုင်ထဲကို ကိုခင်တိုး ဝင်လာတယ် ။ ကျုပ်ဆိုင်နဲ့ မျက်စောင်းထိုးမှာ ကိုခင်တိုး ရဲ့ ကုန်ခြောက်ဆိုင် ရှိတယ် ။ ကိုခင်တိုးနဲ့ ကျုပ်က ဆိုင်ချင်းလည်း နီးသလို လူချင်းလည်း ရင်းနှီးကြတယ် ။ ဒါနဲ့ပဲ ဟေ့လူ ဒီကိုလာလာ ဆိုပြီး ကျုပ် ထိုင်နေတဲ့ ဝိုင်းဆီကို ခေါ် လိုက်တော့တယ် ။
“ လက်ဖက်ရည်ဆိုင် သွားတာ လှမ်းအော် မသွားဘူး ။ ကျုပ်လည်း လိုက်မှာပေါ့ ”
ကိုခင်တိုးက ခုံပုလေး ဆွဲထိုင်ရင်း အပြစ်တင်တယ် ။
“ ကျုပ်လည်း ကမန်းကတန်း ထွက်လာတော့ ပြောဖို့ သတိမေ့ သွားလို့ပါဗျာ ”
“ ဘာတွေ အရေးကြီး နေလို့တုံး။ မိန်းမနဲ့ ရန်ဖြစ်ခဲ့လို့လား ”
ကိုခင်တိုးက အဲဒီလို မေးတော့ ကျုပ် ရှာနေတဲ့ ထွက်ပေါက်ကို ဖျတ်ခနဲ တွေ့သွားတယ်။ ကျုပ် ဖြစ်နေတာတွေ ဒီလူကို ရင်ဖွင့်မှဖြစ်မယ်လို့ တွေးမိသွားတယ် ။ ကာယကံရှင်စကား လိုက်နာပြီး ဘယ်သူ့မှ ထုတ်မပြောဘဲ ထားထားခဲ့သမျှ ကျုပ်ပဲ ပိတ်မိနေခဲ့တာ မဟုတ်လား ။ ဒီတော့ တစ်ယောက်ယောက်ကို ပြောပြမှဖြစ်တော့မယ် ။ အနည်းဆုံးတော့ ဟိုကောင် အောင်တင် ကို ကျုပ်လိုပဲ မုန်းတဲ့သူ ၊ သောက်မြင်ကတ်တဲ့သူ တစ်ယောက် တိုးလာရင် အခုထက်တော့ ကျုပ်စိတ် သက်သာသွားမယ် ထင်တာပဲ ။ မကျေနပ်တာတွေကို ရင်ဖွင့်ဖော် ရလာနိုင်တယ် မဟုတ်လား ။ ဒါနဲ့ပဲ ကိုခင်တိုး ကို ဇာတ်ကြောင်းကုန်စင် ပြောပြဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့တယ် ။
“ ဒီလိုဗျ၊ ကျုပ် ခင်ဗျားကို ပြောပြစရာတွေ ရှိတယ် ။ ကျုပ် ပြောတဲ့ အကြောင်းအရာတွေ သိပြီးသွားရင် ခင်ဗျား ရင်ထဲမှာပဲ ထားပေးနိုင်မလား ။ ကာယကံရှင် ကိုယ်တိုင်က နှုတ်လုံပေးပါလို့ ကျုပ်ကို မှာသွားတာ ။ ကျုပ်က မနေနိုင်တော့လွန်းလို့ ခင်ဗျားကို ဖွင့်ပြောမလားလို့ တွေးမိလို့ ”
“ ဘာအကြောင်းအရာမှန်း မသိပေမဲ့ ဘယ်သူ့မှ ပြန်မပြောပါနဲ့လို့ မှာထားမှတော့ ကျွန်တော် နှုတ်လုံပေးပါ့မယ်ဗျာ ။ ပြောသင့် ၊ မပြောသင့်တော့ ခင်ဗျားဘာသာ အရင် စဉ်းစားလေ ”
“ ပြောတာတော့ ပြောမှ ဖြစ်မှာ ။ ကျုပ် တစ်ယောက်တည်း သိထားတော့ ရင်ဖွင့်လို့ မရဘူး ဖြစ်နေတာ ။ ကျုပ် ပြောပြမယ် ။ ဒီလိုဗျာ ။ ကျုပ်တို့ ဈေးရဲ့ တနင်္လာဆွမ်းလောင်းအသင်းအတွက် ခုနက အလှူခံလာတာ တွေ့တယ် မဟုတ်လား ။ အဲဒီမှာ ရှေ့ဆုံးက အသံစာစာနဲ့ အလှူခံနေတဲ့ နှုတ်ခမ်းမွေးစစနဲ့ ကောင်လေ ။ သူ့နာမည်က အောင်တင် တဲ့ဗျ ”
“ သိတယ်လေ ၊ စီရုံတန်းမှာ ဆန်နဲ့ဆီ ရောင်းတဲ့ကောင် မဟုတ်လား ။ နာမည်တော့ သေချာ မသိဘူး ။ သူက ဘာဖြစ်လို့လဲ ။ ခင်ဗျားနဲ့ ပြဿနာ တက်လို့လား ”
“ ပြဿနာတော့ ပြဿနာဖြစ်တာပဲဗျ ။ ကျုပ်နဲ့ တော့ မဟုတ်ဘူး ။ ကျုပ်နဲ့ ပြဿနာ တက်ရင်တောင် ဒီလောက် ခက်မှာ မဟုတ်ဘူး ။ ဇာတ်ရည်လည်အောင် သေချာ ရှင်းပြမယ်ဗျာ ။ ကျုပ်တို့ အေရုံတန်းထဲက မျိုးသန္တာကို သိတယ် မဟုတ်လား ။ မိန်းကလေး အလှပြင် ပစ္စည်းတွေ ၊ မိတ်ကပ်လေးတွေ ၊ ဆံညှပ်လေးတွေ ၊ ကလစ်လေးတွေ ရောင်းတဲ့ တစ်ယောက်လေ ”
“ သိတယ်လေ ၊ ကွမ်းယာပစ္စည်းဆိုင်နဲ့ ဆိုင်ခန်း တစ်ခြမ်းစီ ငှားဖွင့်တဲ့ ကောင်မလေး မဟုတ်လား ။ အခုတော့ ဆိုင်ပိတ်သွားပြီလေ ”
“ မှန်တယ်ဗျာ ၊ ရေလည် အောင် ပြောရရင် ဆိုင်ပိတ်တာ ရိုးရိုးပိတ်တာ မဟုတ်ဘူး ။ ပိတ်ပြီး ပြေးရတာ ”
“ ဟင် .. ဘယ်လိုဖြစ် လို့တုံး ။ ကျွန်တော်လည်း ဘာမှ မကြားမိပါလား ”
“ ကျုပ်လည်း မျိုးသန္တာ ကိုယ်တိုင် ထုတ်ပြောလို့ သိရတာ ။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လကျော်က သူနဲ့ လမ်းမှာ ဆုံတယ်ဗျ ။ အဲဒီမှာ ဖြစ်စဉ် အစအဆုံးကို အခုလို ရှင်းပြသွားတာပဲ ”
ကျုပ်လည်း ဖြစ်ခဲ့သမျှ အဖြစ်အပျက်ရယ် ၊ အဲဒီအဖြစ်အပျက်ကို ကြားပြီးတဲ့နောက် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ကျုပ်ရဲ့ ခံစားချက်ရယ်ကို ကိုခင်တိုး နားလည်အောင် ပြောပြဖြစ်တော့တယ် ။
••••• ••••• •••••
၂ ။
အဲဒီနေ့က ကျုပ်ဆိုင် အတွက် သိမ်ကြီးဈေးမှာ ပစ္စည်း သွားဝယ်ရင်းနဲ့ အပြန်လမ်းမှာ မျိုးသန္တာ ဆိုတဲ့ ကောင်မလေးနဲ့ ဆုံတယ် ။ မျိုးသန္တာက ဈေးရုံထဲမှာ အလှအပ ပစ္စည်းလေးတွေ ၊ မိတ်ကပ်လေး ၊ ဆံညှပ် ၊ ကလစ်လေးတွေကို ကွမ်းစားဆေး ရောင်းတဲ့ ဆိုင်ခန်းလေးနဲ့ တစ်ဝက်စီ ငှားပြီး ရောင်းတာပါ ။
ကျုပ်ဆိုင်တန်းနဲ့ မနီးမဝေး ဆိုတော့ ခင်ခင်မင်မင် ရင်းရင်းနှီးနှီး ရှိကြတယ် ဆိုပါစို့ ။ အခုနောက်ပိုင်း သူ့ဆိုင်လေး ပိတ်ထားတာ မြင်မိပေမဲ့ မေ့မေ့ပျောက်ပျောက် ဖြစ်နေချိန် အခုလို ပစ္စည်းဝယ်ရင်း ပြန်ဆုံကြတယ် ။ ကျုပ်က အရင် တွေ့လို့ နှုတ်ဆက်တော့ သူကလည်း ရင်းရင်းနှီးနှီး ပြန်နှုတ်ဆက်ရှာတယ် ။
“ မတွေ့တာ ကြာပြီနော် ၊ ဆိုင်ပိတ်လိုက်တာလား ”
“ ဟုတ်တယ် ဦးရေ ၊ ဆိုင်က ပိတ်လိုက်တာ ”
“ အဆင်မပြေလို့လား ၊ အခု ဘယ်မှာ ပြန်ဖွင့်ထားလဲ ”
“ ဘယ်မှာမှ မဖွင့်ဖြစ်ပါဘူး ဦးရယ် ၊ ဖွင့်ချင်စိတ်လည်း မရှိတော့ပါဘူး ”
“ ဘယ်လို ဖြစ်ရတာတုံး ”
“ ဒီလိုပါပဲ ဦးရယ် ၊ အခုတောင် မန္တလေးက အဒေါ်ဆီ သွားနေမလို့ ကားလက်မှတ် လာဝယ်တာ ။ စိတ်ပြေလက် ပျောက်ဆိုပါတော့ ”
“ စိတ်ပြေလက်ပျောက် ဆိုတော့ ငါ့တူမကြီးက စိတ်ညစ်စရာ ကြုံနေတာနဲ့ တူတယ် ။ လူဖြစ်လာတော့လည်း ပြဿနာဆိုတာ ရှိလာတာပဲ မဟုတ်လား ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စိတ်ကို ကြံ့ကြံ့ခံလေ ”
ကျုပ်စကား ကြားတော့ သူက ကျုပ်မျက်နှာကို လှမ်းကြည့်တယ် ။ ကျုပ် ပြန်ကြည့်လိုက်တော့ သူ့မျက်လုံးထဲမှာလည်း မျက်ရည်ဝဲနေသလိုလို ဖြစ်နေတာနဲ့ ကျုပ်လည်း မျက်နှာ ချက်ချင်း လွှဲလိုက်ရ တယ် ။ သူ့ပုံစံက ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေသလိုလိုပဲ ။ ဒါနဲ့ ကျုပ်လည်း မနက်စာ မစားရသေးတာရယ် ၊ သူလည်း အာရုံ ပြောင်းအောင် ဆိုပြီး မုန့် တစ်ခုခု လိုက်စားဖို့ ပြောမိ လိုက်ပါလေရော ။ ဒါနဲ့ပဲ အနီးက လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲ ဝင်ထိုင်ဖြစ်ကြတယ် ။
ဆိုင်ထဲ ရောက်တော့ သူ့ ပုံစံက တစ်ခုခု ပြောချင်သလိုလို ဆုံးဖြတ်ရ ခက်နေဟန် ဖြစ်တာ တွေ့တာနဲ့ပဲ ကျုပ်ကလည်း ကဲ ငါ့တူမကြီး ပြောချင်တာ ရှိရင် ပြောလေ ဆိုပြီး လမ်းဖွင့် ပေးလိုက်တော့ သူလည်း ဆုံးဖြတ်ပြီးသွားပုံပဲ ။ ကျုပ်ကို မေးခွန်းတစ်ခု စ, မေးတယ် ။ အောင်တင် ကို သိသလားတဲ့ ။ ကျုပ်က မသိဘူး ဆိုတော့ ကုန်စိမ်းတန်း ထဲက အောင်တင် တဲ့ ။ ဒါနဲ့ ကျုပ်လည်း -
“ သေသေချာချာတော့ မသိဘူး ငါ့တူမကြီးရဲ့ ။ သူက ဘာဖြစ်လို့လဲ ”
“ သမီးနဲ့ အောင်တင် ကိစ္စလည်း ဦးလေး မကြားမိဘူးပေါ့ ”
“ ဟင့်အင်း မကြားမိပါဘူး ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ ”
“ ကျွန်မ ရှက်လွန်းလို့ ဒီအကြောင်းတွေ ဘယ်သူမှလည်း မပြောပြခဲ့ပါဘူး ။ ဒါပေမဲ့ နေ့တိုင်း ဒါတွေပဲ ပြန်ပြန် မြင်ယောင်နေတယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်ကိုမှ ရင်မဖွင့်လိုက်ရရင် ကျွန်မ နေပျော်မှာ မဟုတ်ဘူး ။ ပြီး တော့ ဦးလေးကိုလည်း ယုံ ကြည်လို့ရမယ် ထင်လို့ ကျွန်မ ရင်ဖွင့်တာပါ ”
ကျုပ်လည်း ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ဆေးပေါ့လိပ်ကို မီးညှိလိုက်တယ် ။ ကဲ ... ပြောချင်တာ ပြောပေတော့ ဆိုတဲ့ သဘောမျိုးနဲ့ ဆေးလိပ်လေးဖွာရင်း နားစွင့်နေလိုက်တော့တယ် ။
“ ပြောရမှာတော့ ရှက်ဖို့ ကောင်းတာ အမှန်ပါပဲ ဦး ရယ် ။ ကျွန်မလေ သိပ်ကို နုံ လွန်းညံ့လွန်းပါတယ်ရှင် ။ အခါခါ ပြန်တွေးတိုင်း ကိုယ့် ကိုယ်ကိုပဲ ထုရိုက်မိတယ် ။ တကယ်တော့ စနစ်တကျ ထောင်ထားတဲ့ လှည့်ကွက် ထဲကို ကျခဲ့တာပါ ။ ကျွန်မ နုံ လွန်းတာ ၊ အယုံလွယ်လွန်း တာလည်း ပါ,ပါတယ် ”
“ ကျွန်မနဲ့ ကိုအောင်တင် တို့ချစ်သူတွေ ဖြစ်ခဲ့ကြတယ် ။ ဘုရားပေးပေး ၊ ကျမ်းပေးပေးပါ ဦးရယ် ။ ကိုအောင်တင် ဆီမှာ အိမ်ထောင်ရှိမှန်း မသိခဲ့လို့ ကျွန်မ လက်ခံခဲ့မိတာပါ ”
မျိုးသန္တာရဲ့ စကားတွေက အစီအစဉ်တကျ မဖြစ်ပေမဲ့သူ ပြောချင်တာကို ကျုပ်နား လည်တာနဲ့ အရှိန်ပျက်မှာ စိုးလို့ စကား ဝင်မထောက်ဘဲ လွှတ်ပေးထားလိုက်တယ် ။ မိန်းမ ရှိတဲ့ အောင်တင် ဆိုတဲ့ သူကို လူပျို ထင်ပြီး ပြန် ကြိုက်မိတဲ့ ပြဿနာမှန်း သဘောပေါက်လိုက်တယ် ။
“ သူနဲ့က ဒီလိုပဲ ဈေးရုံထဲမှာ တွေ့ခဲ့ကြတာပါ ။ သူ ကျွန်မကို ကြိုးစားတော့ အိမ်ထောင်ရှိမယ်လို့ ဘယ်ထင်မလဲ ဦးရယ် ။ သူကလည်း မပြောတော့ ကျွန်မကလည်း လူလွတ်လို့ပဲ ထင်တာပေါ့ ။ သူက ဂရုတစိုက်နဲ့ နည်းမျိုးစုံ ကြိုးစားတော့ ကျွန်မလည်း အဖြေ ပြန်ပေးလိုက်မိပါတယ် ။ အဲဒီအချိန်တွေတုန်းကတော့ ပျော်စရာပေါ့ ဦးရယ် ။ မနက် လင်းတာနဲ့ ကောင်လေး တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ လူလွှတ်ပြီး မနက်စာလေး လာပို့ပေးလိုက် ၊ နေ့ခင်းနေ့လယ် လက်ဖက်ရည်လေး ၊ ပလာတာလေး လာပို့ပေးလိုက်နဲ့ ဂရုစိုက်ကြောင်း ပြတာတွေကို ကျွန်မ တော်တော် သာယာခဲ့မိပါတယ် ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ စည်းထား,ထားတယ် ။ လိုတာထက် မပိုသွားအောင် စည်းစောင့်ခဲ့ပါတယ် ။ သူက အဲဒါကို သိပ်မကျေနပ်ဘူး ။ ကြုံတိုင်း စကားနာထိုးလေ့ ရှိတယ် ”
စက္ကန့် သုံးဆယ်လောက် မနားတမ်း ပြောပြီး မျိုးသန္တာ စကားပြောတာ ရပ်သွားတယ် ။ ခေါင်းငုံ့ပြီး အဖြစ်အပျက်တွေကို ပြန်တွေးနေတာလား ၊ စကားလုံး ရွေးနေတာလား မသိဘူး ။ ကျုပ် ကတော့ ဘာမှ ဝင်မပြောတော့ဘူး ။ ဒါတွေက သိပ်ထူးဆန်းတဲ့ ကိစ္စမှ မဟုတ်တာဘဲလို့သာ တွေးနေမိတယ် ။
“ တစ်နေ့တော့ သူက ပြောလာတယ် ။ လက်ထပ်ကြမယ်တဲ့ ။ ဗေဒင်ဆရာတစ် ယောက်ယောက် ဆီမှာ ရှေ့ရေး သွားမေးကြစို့ ဆိုပြီး ပြောလာတော့ ကျွန်မလည်း ဝမ်းသာလိုက်တာ ။ သူ ငါ့ကို အတည်တကျ လက်ထပ်ဖို့ တွေးထားတာပဲ ဆိုပြီး ကြည် နူးမိတာ ။ တိုတို ပြောရရင် ဦး ရယ် ၊ သူ ခေါ်သွားတဲ့ ဗေဒင် ဆရာကလည်း ကျွန် မ အကြောင်း ဟောတာများ တော်တော်ကို မှန်တော့ ကျွန်မလည်း ယုံသွားပါလေရော ။ ဗေဒင်ဆရာက ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက် ဇာတာ တော်တော် ကောင်းတယ်တဲ့ ။ ဒီနှစ်ထဲ လက်ထပ်တဲ့ ။ နောက်နှစ်ဆို ရင်တောင် ဒီ လောက် မကောင်းဘူးတဲ့ ”
ဇာတ်လမ်းက နည်းနည်းတော့ အကွေ့အဝိုက်တွေ ပါစ , ပြုလာပြီလို့ ကျုပ် တွေးမိလာတယ် ။ ဟိုကောင်က မိန်းမရှိတယ် ။ ဒီကောင်မလေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကိုလည်း လိုချင်နေတယ် ။ ဗေဒင်ဆရာဆီ ခေါ်သွားတာလည်း ဒီကောင်ပဲ ။ ဗေဒင်ဆရာ ကလည်း ဒီနှစ်ထဲ လက်ထပ်ထား ဆိုတော့ စပ်ဆက် ကြည့်ရင် သိပ်တော့ မရိုးသားဘူးလို့ ကျုပ် သုံးသပ်မိတယ် ။ ဒါနဲ့ ကျုပ်လည်း မနေနိုင်ဘဲ ဖြတ်မေးမိတယ် ။
“ ဒါထက် မေးချင်သေးတယ် ။ အဲဒီ ဗေဒင်ဆရာကို ညည်းအရင်က သိလား ၊ အခု ရော ဟောနေတုန်းပဲလား ”
“ ဦး ဘယ်လို တွေးမိတာလဲ ။ ဟုတ်တယ် ၊ အဲ့ဒါ ဗေဒင်ဆရာ အစစ် မဟုတ်ဘူး ။ သူ့သူငယ်ချင်းတဲ့ ။ ဒါကလည်း အားလုံး ပြီးသွားတော့မှ သိရတာ ။ သိပ်ယုတ်မာတဲ့လူ ”
ကျုပ်ကတော့ ခေါင်းပဲ တညိတ်ညိတ် လုပ်နေလိုက်တော့တယ် ။ နောက်ပိုင်းဖြစ် လာမှာတွေလည်း ခန့်မှန်းလို့ ရနေပြီလေ ။
“ နောက်တော့ရော ... ”
“ ဗေဒင်မေးပြီး ပြန်လာ ကတည်းက ကျွန်မက သူ့ကို ပိုယုံသွားတယ် ။ သူ တကယ် လက်ထပ်ဖို့ တွေးထားတာပဲ ဆိုပြီး စိတ်လည်း တုံးတုံးချမိတယ် ။ တစ်နေ့တော့ သူ့ သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်အိမ် သွားလည်ကြမယ်တဲ့ ။ ဘယ်သူရှိလဲ ဆိုတော့ ဘယ်သူမှ မရှိဘူးတဲ့ ။ ဒီတော့ ကျွန်မက ငြင်းတာပေါ့ ။ သုံးလေးရက်လောက် တပူဆာဆာနဲ့ ချော့လိုက် ၊ ခြောက်လိုက်ပြောတော့တာပဲ ဦးရယ် ။ သူ့ကို မယုံတာလားဆိုတာတွေရော ၊ လက်ဖျားနဲ့ မတို့ဘူး ဆိုတာတွေရော စုံနေတာပဲ ။ ကတိ အထပ်ထပ် ပေးတာနဲ့ နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်မလည်း လိုက်သွားမိခဲ့တယ် ။ အဲဒီနေ့က စပြီး ကျွန်မလည်း သူ့လက်ခုပ်ထဲက ရေလို ဖြစ်ခဲ့ရတာပါပဲ ။ အင့် ... ဟင့် .. ဟင့် ”
ပြောရင်းနဲ့ တရှုပ်ရှုပ် ငိုတော့ ကျုပ်လည်း စိတ်မကောင်းဖြစ်ရသလို ဒေါသလည်း ထွက်မိတယ် ။ မိန်းကလေး တစ်ယောက်ရဲ့ ငြင်းပယ်နိုင်အားကို ကျုပ်လည်း သဘောပေါက်တာပဲ ။ ဒီ လောက် နည်းမျိုးစုံ အကွက် ဆင်မှာတော့ ရှောင်နိုင်ဖို့ဆို တာ မလွယ်ဘူးလေ ။ မိန်းမ ကြီးငုတ်တုတ်နဲ့ မရမက အကွက်ဆင် လိမ်ညာတာ တော့ သိပ်ယုတ်မာလွန်း တယ်လို့ ကျုပ်ထင်မိတယ် ။
“ ဒီလောက်ဆို ဦး သဘောပေါက်တယ် ။ ကဲ ... အဲဒါ ထားလိုက်တော့ ။ နောက်ပိုင်း ဘယ်လိုတွေ ဖြစ်သွားတာလဲပဲ ဆက်ပြော ”
မျိုးသန္တာဆီက စကားသံ တော်တော်နဲ့ မထွက်လာဘူး ။ ကျုပ်လည်း သူ အရှိန်ရ အောင် စောင့်နေလိုက်တယ် ။ ခဏကြာမှ ဆက်ပြောတယ် ။
“ တစ်နေ့တော့ ကျွန်မဆီကို ဖုန်းတစ်ခု ဝင်လာတယ် ။ သူ့မိန်းမတဲ့ ဦးရယ် ။ ကျွန်မကို ပြောလိုက်တာများ ရစရာကို မရှိပါဘူး ။ ကျွန်မဖြင့် မိုက်ခနဲတောင် ဖြစ်ရတယ် ။ သူ့မှာ မိန်းမရှိတယ်လို့မှ မကြားဖူးတာလေ ။ သူ့ကို ထုတ်မေးတော့ ဟုတ်ပါတယ်တဲ့ ။ ဒါပေမဲ့ လမ်းခွဲထားတာ ကြာပါပြီ ဆိုပြီး ထပ် လိမ်ပြန်တယ် ။ ဒီက ငတုံးမ ကလည်း ဟုတ်နိုးနိုး ထင်မိ ပြန်ရောပေါ့ ဦးရယ် ”
“ တစ်ဈေးတည်းပဲ အတူရှိလျက်နဲ့ သူ့မှာ မိန်းမ ရှိမရှိ ညည်း မစုံစမ်းဘူးလား ”
“ သူ့မိန်းမက ကျောင်းဆရာမ တာဝန်နဲ့ မော်လမြိုင် မှာ ရောက်နေတာ ။ နောက်ပိုင်းမှ သိတာက ရုံးပိတ်ရက်တွေဆို ကိုအောင်တင် မော်လမြိုင် လိုက်သွားသလို သူ့မိန်းမကလည်း တစ်ခါတလေ ပြန်လာတယ်တဲ့ ။ သူ ဆိုင်ဖွင့်တာလည်း ခြောက်လ လောက်ပဲ ရှိသေးတာ ဆိုတော့ မိန်းမ ရှိ ၊ မရှိ သတင်းက မထွက်ဘူး ဦးရဲ့”
“ ဪ ”
“ နောက်တစ်ခါ အဲဒီ မိန်းမ ဖုန်းဆက်လာပြန်တာနဲ့ ကျွန်မကလည်း ရှင်တို့က ကွဲ ထားပြီးပြီပဲ ။ ဘာလို့ ဒါတွေ လာပြောနေရတာလဲ မေးမိတော့ သူက ဒါဆိုလည်း နင် စောင့်နေ ၊ ငါ အခု စာမေးပွဲ ရက်ပြီးတာနဲ့ အောင်တင်ကို နားရွက်ဆွဲပြီး နင့်ရှေ့ ခေါ်ခဲ့မယ်တဲ့လေ ။ အဲဒီလောက် အပိုင် ပြောမှတော့ တော်တော်ကို သေချာသလောက် ဖြစ်နေမှန်း ကျွန်မ သဘောပေါက်နေပြီ ။ ကိုအောင်တင် ကလည်း အဲဒီ ရက်ပိုင်း ဆိုင် ပိတ်ထားတယ် ။ သူ့ကိုလည်း ရှာမရဘူး ။ ဘယ်ရှာရပါ့မလဲ ၊ သူက အဲဒီအချိန် မော်လမြိုင် လိုက်သွားနေပြီး သူ့မယားကို ပတ်ချွဲနပ်ချွပ် သွားလုပ်နေမှာပေါ့ ”
“ ဖြစ်ရလေ ”
“ နောက်နှစ်ရက်လောက် နေတော့ ဖုန်းထပ်လာပြန်တယ် ။ သူ့မိန်းမ ဆက်တာပဲ ။ ကဲ ... ဒီမှာ ကိုအောင်တင် ကိုယ်တိုင် ပြောတာ နား ထောင်လိုက် ဆိုပြီး ကိုအောင်တင် နဲ့ ဖုန်းပြောခိုင်းတယ် ။ အဲဒီလူ ဘာပြောတယ် မှတ်လဲ ။ နင် ငါ့ကို ထပ်မနှောင့်ယှက်ပါနဲ့တဲ့ ။ နင် နစ်နာသမျှလည်း ငါ ထိုက်သင့်သလောက် ပေးထားတာပဲ ။ အခုက စပြီး ဇာတ်လမ်း ထပ် မဆက်နဲ့တော့တဲ့လေ ။ မိုက်ရိုင်းလိုက်တာရှင် ။ ကျွန်မလေ ကမ္ဘာကြီး ချာချာလည် သွားသလိုပဲ ၊ ပြောချင်တာ များလွန်းလို့ ဗလုံးဗထွေးကို ဖြစ်လို့ ။ သူ့မိန်းမက ဆက်ပြောတယ် ။ နင် ချူစားတာ တော်သင့်ပြီတဲ့ ။ ထပ်လွန်လာရင် ငါ ဆိုင်ရာကို တိုင်ရမယ် ။ နင့်ကိုလည်း အဲဒီ ဈေးထဲမှာ ရစရာ မရှိအောင် နင့်သတင်း တွေ ပြောပြလိုက်မယ်တဲ့ ။ ပြောပြီး ဖုန်းချသွားတယ် ။ ကျွန်မလေ အဲဒီနေရာမှာ အကြာကြီး ရပ်နေတာများ အသက်ထွက်သွားပြီတောင် ထင်ရတယ် ”
“ ဟာ ...”
“ ကန်တော့ပါရဲ့ ဦးရယ် ၊ ကျွန်မကို ပြည့်တန်ဆာသာသာ ဖြစ်အောင် ပြောသွားလိုက်တာ ။ ကိုအောင် တင် ဆီက ကျွန်မလေ သူ ဝယ်ကျွေးတဲ့ မုန့်က လွဲရင် ဘာငွေမှ မယူခဲ့ပါဘူး ။ အဲဒီ လူနဲ့ မဆုံခင် အထိ ကျွန်မ အပျိုစစ်စစ်ပါရှင် ။ အခုတော့ ကျွန်မကို ပြောသွားလိုက်တာ ရက်ရက်စက်စက်ပါပဲ ။ သူက သူ့မိန်းမရဲ့ အပြစ် လွတ်အောင်လို့ ကျွန်မကို ကြေးစားမလိုလို ၊ သူ့ကို အတင်း လိုက်ကပ်နေတဲ့သူလိုလို စွပ်စွဲပြီး သူ့မိန်းမကို ဝန်ခံလိုက်တာ နေမှာပေါ့လေ ။ ကျွန်မလေ သိပ်ကို နာကြည်းတယ် ။ သူ့ မိန်းမကိုတော့ အပြစ် မတင်ပါဘူး ။ ဇနီးမယားတစ်ယောက် အနေနဲ့ ဒီလိုပဲ လုပ်ရမှာကို ကျွန်မ နားလည်ပါတယ် ။ သူ့ကိုပဲ နာကြည်းတာ ”
“ ဟူး .. နင် တော်တော် ကံဆိုးတာပါလား ။ နောက်တော့ရော ဘာဆက်လုပ်လဲ ”
“ ကျွန်မ ဘာလုပ်လို့ ရတော့မလဲရှင် ။ အကုန် လွန်ကုန်ပြီ ။ အဲဒီနေ့က စပြီး ကျွန်မ စိတ်ဓာတ်တွေ တအားကျ သွားတော့တာပဲ ။ ငါ နုံလိုက်တာ ၊ အ,လိုက်တာ ဆိုပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုလည်း ထုရိုက်တယ် ။ ကျွန်မမှာ ပက်ပက် စက်စက် အလိမ်ခံရတဲ့အပြင် မကောင်းတာ လုပ်စားတဲ့ မိန်းမသာသာအပြောခံရတယ် ။ ဆိုးလိုက်တဲ့ ဘဝပါ ဦးရယ် ”
ဇာတ်ရည်လည်တော့ ကျုပ်ဖြင့် ဒေါသ ထွက်လိုက်တာဗျာ ။ အဲဒီကောင် အနား ရှိရင် တစ်ခုခု လုပ်မိမလားပဲ ။ မျိုးသန္တာကို ကျုပ် သနားပြီး နှစ်သိမ့်မိတယ် ။ ဒီလောက် အကွက်ကျကျနဲ့ လိမ်မှတော့ ဘယ်မိန်းကလေး ကြာကြာခံနိုင်မလဲ ။
“ ညည်း အပြစ်မှ မဟုတ်တာ တူမရယ် ။ ဒီလောက် စနစ်တကျနဲ့မှတော့ ဘယ်သူ မဆို ယုံမိတော့မှာပေါ့ ။ ဘယ်သူမဆို ဘဝမှာ တစ်ခါ လောက်တော့ မှားကြမှာပဲလေ ။ သင်ခန်းစာ ယူပြီး ကိုယ့်ဘဝကိုယ် ဆက်ထိန်း ကျောင်းပေါ့ ။ ကိုယ့်ဆိုင်ကိုယ် ပြန်ထွက်ပြီး စိတ်တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားလေ ”
“ ဆိုင် ဘယ်လို ထွက်မလဲ ဦးရယ် ။ အဲဒီလူက အခု ဆိုင်ပြန်ထွက်နေတဲ့ အပြင် သူ့ မိန်းမကလည်း ဆိုင်မှာ ထိုင်ပြနေတယ်လေ ။ ကျွန်မ သိပ် ရှက်တယ် ဦး ။ ကျွန်မတို့ အကြောင်းတွေ သိတဲ့လူတွေ ရှေ့မှာ ကျွန်မ ဘယ်မျက်နှာနဲ့ နေနိုင်ပါ့မလဲ ။ မယားကြီး ငုတ်တုတ်ရှိလျက်နဲ့ ကြောင်တောင်နှိုက်တဲ့ မိန်းမဆိုပြီး လူတကာ အတင်းဆိုသံ ကျွန်မ မကြားဝံ့ဘူး ”
“ သူ အဲဒီလို လိမ်တာတွေ ညည်း ဖော်ထုတ်လေ ။ လူတွေ အကုန်သိအောင် ပြောမှပေါ့ဟ ”
“ မလုပ်ရဲပါဘူး ဦးရယ် ၊ တစ်ရှက်ကနေ နှစ်ရှက် ကွဲရတာပဲ အဖတ်တင်မှာ ။ ခုတောင် ဒီလောက် ခေါင်း မဖော်နိုင်တာ ”
“ မဟုတ်သေးပါဘူး ဟာ ၊ ငါ တိုင်ပေးရမလား ”
“ မလုပ်ပါနဲ့ဦးရယ် ။ ကျွန်မကို ငဲ့ညှာပါ ။ ကျွန်မ မိဘနဲ့ မောင်တွေ ၊ ညီမတွေ လူတကာ တံတွေးခွက်မှာ မျောရပါလိမ့်မယ် ။ ဒီအကြောင်းတွေ ဦး ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောဖို့ ကတိပေးပါ ”
“ အေးပါဟာ ... ညည်းသဘောပါပဲ ”
ပြီ ကာယကံရှင် ကိုယ်တိုင်က အထပ်ထပ် ကတိ တောင်းပြီး နောက်ဆုတ်သွားမှတော့ ကျုပ်လည်း ဘာ ဆက်လုပ်လို့ ရပါ့မလဲလေ ။
အဲဒီနေ့က ပြန်လာတော့ ကျုပ် ပထမဆုံး လုပ်ဖြစ်တာက ကုန်စိမ်းတန်းဘက် သွားပြီး အောင်တင် ဆိုတဲ့ သူကို သွားကြည့်တယ် ။ လူက နှုတ်ခမ်းမွေးစစနဲ့ ကျုပ်ဖြင့် ဘယ်လို ကြည့်ကြည့် လူယုတ်မာ ပုံစံပဲ ထွက်တယ် ။ သူက ကျုပ်ကို ပြုံးပြပြီး ဘာဝယ်မလဲ ဦး တဲ့လေ ။ ဘေးမှာက သူ့မိန်းမလို့ ထင်တာပါပဲ ။ မိန်းမတစ်ယောက်လည်း ထိုင်နေတယ် ။ ကျုပ်လည်း ဘာမှ မပြောဘဲ ပြန်လာခဲ့တယ် ။ အဲဒီနေ့က စပြီး ကျုပ် ဒီအဖြစ်တွေကို ကြာကြာ မေ့ထားလို့ မရတော့တာပဲ ။ သတိရတိုင်းလည်း စိတ်ထဲ ခံပြင်းနေမိတယ် ။
ကောင်မလေးကို အညှာ လွယ်တယ်လို့လည်း ကျုပ် မစွပ်စွဲရက်ဘူး ။ ယောက်ျား တွေ ပလီစိချောက်ချက် ပြောရင် တင်းခံနိုင်တဲ့ မိန်းမ ရှားတယ် ။ ချစ်များ ချစ်နေရင် ပိုတောင် ဆိုးသေး မဟုတ်လား ။ အိမ်ထောင်သည်ယောက်ျားနဲ့ အပျိုမလေး ကြိုက်ကြတဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေ ဖန်တရာတေအောင် ကျုပ် ကြားဖူးတာပဲ ။ လက်မခံဘူး ဆိုရင်တောင် ဒါမျိုး ဖြစ်တတ်တာကို နားလည်ပေးနိုင်တယ် ။ ကြည်ဖြူတယ်ဆို ခန္ဓာကိုယ်ပဲပေးပေး ၊ အသက်ပဲပေးပေး ဘာမှ ဝင်ပြောစရာ မရှိပါဘူး ။ အခုက အဲဒါတွေနဲ့ မတူဘူး ။ ငြင်းဆန်နေလျက်နဲ့ အကွက်ချ လိမ်လည်ပြီး ကာမကို ရယူသွားတာ ။ မိုက်ရိုင်းတဲ့ အဆင့် မဟုတ်တော့ဘူး ၊ ယုတ်မာတဲ့ အဆင့်ကို ရောက်သွားပြီ ။ ကျုပ်က အဲဒါကို တအုံနွေးနွေး ဖြစ်တာ ။
အခုတော့ အောင်တင့် မိန်းမကလည်း အလုပ်ထွက်ပြီး သူ့ယောက်ျားနဲ့အတူ ဆိုင် ထွက်တယ် ။ တစ်ခါတလေ လင်မယား နှစ်ယောက်စလုံး ကျုပ် ဆိုင်ရှေ့က ဖြတ်သွား တတ်တယ် ။ ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နဲ့ ရယ်လို့မောလို့ ။ မျိုးသန္တာဆိုတဲ့ ကလေးမကတော့ ဘယ်ဆီဘယ်ဝယ် လွင့်သွားပြီလဲ ကျုပ် မသိရဘူး ။ တစ်ခါတလေ လောက , က ရယ်ဖို့ သိပ်ကောင်းတယ် ။ အပြစ်ရှိတဲ့ သူက လူမြင်ကွင်းမှာ ရယ်မောပျော်ရွှင် တင့်တင့်တယ်တယ် နေသလောက် အပြစ်မဲ့ ခံရတဲ့ သူတွေက မှောင်ရိပ်ထဲမှာ တိတ်တိတ်လေး ငိုနေရတယ်လေ ။ ကျုပ် ခံပြင်းရဆုံး ကလည်း အဲဒါပါပဲ ။
••••• ••••• •••••
၃ ။
“ အဖြစ်အပျက် ကတော့ အဲ့ဒါပါပဲ ။ ကျုပ် နာကျင်တာကလည်း ခံရတဲ့ သူတွေက အမှောင်ထဲမှာ လူတောမတိုး တိတ်တိတ်လေး အံကြိတ်နေရချိန် အပြစ်သားက ထောင်ထောင် ထောင်ထောင်နဲ့ အပြုံးမပျက် သွားလာနေနိုင်တာကိုပဲ ။ လောက , က မတရားဘူးပဲ ပြောရမှာပဲ ”
ကျုပ်စကား ဆုံးတော့ ကိုခင်တိုးလည်း သက်ပြင်းချတယ် ။
“ အဲဒီနောက်ပိုင်းတော့ အဲဒီကောင် အလှူခံလာတာ မြင်ရင် ကျုပ်က ရင်ထဲ ကလိ ကလိ ဖြစ်လွန်းလို့ အခုလို လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကို မြန်မြန် ပြေးရတဲ့ ဘဝရောက်တော့တာပဲ ။ အခုတော့ သင်းက ယောဂီတဘက်လေး ပတ်ပြီး သူတော်ကောင်းယောင်ယောင်နဲ့ အလှူခံတောင် ထွက်နေသေးတယ်ဗျာ ။ ကဲ ... မခက်ဘူးလား ”
ကျုပ်ရဲ့ မကျေမချမ်းသံ ကြားတော့ ကိုခင်တိုးက ခပ်တိုးတိုး ရယ်တယ် ။
“ ဒီလိုရှိတယ်ဗျ ၊ ဒီဖြစ်စဉ်က ခံရသူရော ၊ ကြားရသူရော တော်တော် နာကျင်ဖို့ ကောင်းတာ အမှန်ပဲ ။ ဒါပေမဲ့ ဒါဟာ လောကမှာ အဆိုးဆုံး အဖြစ်အပျက်တွေတော့ မဟုတ်သေးဘူးပေါ့ ။ ခင်ဗျား ပြောတဲ့ အမှောင်ရိပ်ထဲမှာ ကျွန်တော်ရော ၊ ခင်ဗျားရော ၊ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ လူတွေရော တိတ်တိတ်လေး နေခဲ့ရတာ ကြာပါပြီဗျာ ။ အပြစ်သားတွေ လမ်းသလား နေတာကို ငေး နေရတာမျိုးလေ ”
“ ဘယ်လို … ခင်ဗျားပါ အဲဒီလို ကြုံခဲ့တာလား ”
“ ကျွန်တော် ပြောတာ ခင်ဗျား နားမရှင်းဘူး ဖြစ်ပုံရတယ် ။ ကျွန်တော်တင် မဟုတ်ဘူး ၊ ခင်ဗျားရော ၊ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ လူတွေရော အမှောင်ထဲမှာ တိတ်တိတ် လေး နေ , နေရတာ ကြာပါပြီဗျာ ။ ဒီမှာကြည့် ၊ ကျွန်တော် ပြမယ် ။ ခဏစောင့် ”
ကိုခင်တိုးက သူ့ဖုန်းကို ဖွင့်ပြီး ဟိုပွတ်ဒီပွတ်နဲ့ တစ်စုံတစ်ရာကို သဲသဲမဲမဲ ငုံ့ရှာနေတယ် ။ ကျုပ်ကတော့ ဘာကို ဆိုလိုမှန်း နားမလည်နိုင်သေးဘူး ။ ကိုခင်တိုး ပြောပုံအရဆို ကျွန်တော်ရော ၊ ကိုခင်တိုးရော ဟိုကလေးမ မျိုးသန္တာ လို အမှောင်ရိပ်ထဲမှာ တိတ်တိတ်လေး နေ , နေခဲ့ ရတာ ကြာပါပြီတဲ့ ။
“ ကဲ ... တွေ့ပြီ ဒီမှာကြည့် ”
ကိုခင်တိုးက သူ့ဖုန်းကို ထိုးပေးတယ် ။ ခပ်ငယ်ငယ် ကောင်လေး တစ်ယောက်ရဲ့ ဗီဒီယိုဖိုင် ဖြစ်နေတယ် ။ သီချင်းဆိုရင်း ပေါ့ပေါ့ပါး ပါး ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နဲ့ သရုပ်ဆောင် နေလေရဲ့ ။ သူ့ကို ကျုပ် သိတယ် ။ ကိုခင်တိုးက ဖုန်းပြန်ယူပြီး ဟိုရှာဒီရှာ လုပ်ပြန်တယ် ။ ပြီးတော့ ထပ်ပြတယ် ။ ကျုပ် ယူကြည့်လိုက်တော့ ခပ်ဝဝ လူငယ်တစ်ယောက် စင်မြင့်ထက်မှာ ဖဲကြိုးဖြတ်နေတာ တွေ့ရတယ် ။ သူ့ကိုလည်း ကျုပ် သိတယ် ။
“ သူတို့ကိုတော့ ခင်ဗျား သိမှာပါနော် ။ ဟုတ်ပြီ ၊ ကျွန်တော် ပြောချင်တာက တစ်နိုင်ငံလုံးကို မုဒိမ်းကျင့်ခဲ့တဲ့ ၊ နိုင်ငံရဲ့ အဆီအနှစ်တွေကို ဝါးမျိုခဲ့တဲ့ ၊ ပြည်သူတွေကို ဆင်းရဲတွင်း နက်အောင် လုပ်ခဲ့တဲ့ သူတွေရဲ့ သားသမီးမြေးမြစ်တွေတောင် စင်ပေါ်တက်ပြီး ဖဲကြိုးဖြတ် နေကြတာကို ကျွန်တော်တို့ တိတ်တိတ်ကလေး ကြည့်နေခဲ့ရပြီပဲဗျာ ။ ဟိုကောင် အောင်တင် အလှူခံ ထွက်တာလောက်တော့ ခင်ဗျား ခံစားနေဖို့ မသင့်ပါဘူး ”
ကိုခင်တိုးရဲ့ ဥပမာက ထိလွန်းတော့ ကျုပ် ဘာပြန်ပြောရမှန်းတောင် မသိတော့ဘူး ဖြစ်သွားတယ် ။ သူပြောတာ မှန်လား ၊ မှားလားဆိုတာလည်း မဝေခွဲနိုင်တော့ဘူး ။ ဖုန်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ကြည့်တော့ ခပ်ဝဝ လူငယ် ဖဲကြိုးဖြတ်ရင်း ပြုံးနေတဲ့ပုံ ရယ် ၊ အနောက်က လက်ခုပ် တီးပေးနေကြတဲ့ လူတွေပုံ ရယ်ကို တွေ့ရတယ် ။ ကိုခင်တိုးရဲ့ ဥပမာအရ ဆိုရင် အောင်တင် ဆိုတာ မေ့ပစ်လို့တောင် ရနေပြီပဲ မဟုတ်လား ။ ကျုပ်လည်း အာရုံတော့ နည်းနည်း နောက်သွားရတယ် ။ စိတ်သက်သာမလား ဆိုပြီး သူ့ကို ရင်ဖွင့်ခါမှ ကျုပ် ခေါင်းပေါ်ကို ကျောက်တုံး လာ ထပ်တင်ပေးလိုက်သလိုပဲ ။ ခေါင်းပါ နောက်သွားလေရဲ့ ။
ကျုပ်တို့ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်က ပြန်လာတော့ ဈေးဝက ကုန်ခြောက်ဆိုင်ရှေ့မှာ လူစုစုတွေ့တယ် ။ အောင်တင် တို့လူစု အလှူခံနေတာလေ ။ ကျုပ်တို့လည်း ဘေးက အဖြတ်မှာ ယောဂီတဘက် စလွယ်သိုင်းထားတဲ့ အောင်တင်ဆီက အလှူခံသံ ထွက်လာတယ် ။
“ ကျွန်တော်များ တနင်္လာပတ် ဆွမ်းလောင်း အသင်းအတွက် အလှူခံပါတယ် ။ အပတ်စဉ် ကုသိုလ်များ ရယူဖို့ ကျွန်တော်များ နှိုးဆော်ရေး အဖွဲ့က အလှူလာခံခြင်း ဖြစ်ပါတယ် ” တဲ့လေ ။
ကိုခင်တိုးက ကျုပ်ကို ကြည့်ရင်း ခပ်တိုးတိုး ရယ်တယ် ။ ကျုပ်လည်း ဘာတတ်နိုင်ပါ့မလဲ ။ ခပ်မဲ့မဲ့ပဲ ပြန် ပြုံးပြလိုက်နိုင်တော့တယ်လေ ။
⎕ မြစ်ကျိုးအင်း
📖ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း
၂၀၁၈ ၊ ဩဂုတ်
No comments:
Post a Comment