မွေးနေ့

❝ မွေးနေ့ ❞ 
▢  မောင်သင်းထုံ ( ကျောက်မဲ )

( ယခုစာမူသည် ၂၀၁၂ ခုနှစ်က ရေးခဲ့သော စာမူ ဖြစ်ပါသည် ။ ဆရာမကြီး လူထုဒေါ်အမာ မွေးနေ့ ၊ ဆရာကြီးဒဂုန်တာရာ မွေ့နေ့တို့နှင့် ပတ်သက်သော အကြောင်းအရာ ၊ အချက်အလက်အချို့မှာ ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ရယ်စရာပရိသတ်အတွက် ဗဟုသုတရစေရန် ၊ အမှတ်တရဖြစ်စေရန် ဖော်ပြလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပါသည် ။ - အယ်ဒီတာ )

တကယ်တော့ ကျွန်တော်နဲ့ ‘ မွေးနေ့ ’ ဆိုတာ အတော်ကို အလှမ်းဝေးလှပါတယ် ။ ကျွန်တော့်အထင် မွေးနေ့ဆိုတာ အသက်အရွယ် ငယ်သေးတဲ့ ကလေးပေါက်စနလေးတွေနဲ့ ထူးခြားထင်ရှားတဲ့ သက်ကြီးရွယ်အိုတွေသာ ပြုလုပ်တဲ့ ပွဲလို့ ထင်ပါတယ် ။ ဒါကြောင့်မို့ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်က မွေးနေ့တွေကို သာမန်ပဲ ကျော်ဖြတ်လာခဲ့တာပဲ များပါတယ် ။

မြန်မာလို ကျွန်တော့်ရဲ့ မွေးနေ့က နယုန်လပြည့်ကျော် ၁၀ ရက်နေ့ပါ ။ ပြက္ခဒိန်မှာ ကြည့်လိုက်တော့ နယုန်လပြည့်ကျော် ၁ဝ ရက်နေ့က စနေနေ့လည်း မကျပါဘူး ။ အင်္ဂလိပ်လိုက ဇွန်လ ၂၆ ရက်နေ့ပါ ။ အဲဒါကလည်းအင်္ဂါနေ့ကြီး ကျပါတယ် ။ ကျွန်တော် မွေးကာစ ကျွန်တော့်ရဲ့ ထန်းရွက်ဇာတာ ထဲမှာ အဖေက နယုန်လပြည့်ကျော် ၁၀ ရက်ညဉ့် ၁၁ နာရီ ၊ အမည်သညာ ခေါ်စရာကား ‘ မောင်တင်မြင့် ’ ၊အသက် ၁၂၀ ရှည်စေသော် ဘာညာ ရေးထားပေမယ့် ကျွန်တော့် အထင် မြန်မာလတွေက ပြောင်းပြောင်းနေတော့ ဇွန်၂၆ ရက်နေ့ကိုပဲ ဒီနှစ်တော့ ယူလိုက်ပါမယ် စိတ်ကူးတယ် ။

“ ဟဲလို ... ကြည်ကြည်အေးလား ... အမေပြန်ရောက်ပြီလား .. ”

“ ပြန်ရောက်ပြီ ကိုကို သုံးရက်လောက်ရှိပြီ ... ပြန်လာတာ ”

“ အေးကွာ .. အမေ့ကို ပြောလိုက်ပါဦး .. ဒီလ ၂၆ ရက်နေ့က ငါ့မွေးနေ့လို့ အိမ်မှာ ဆွမ်း ၊ ရေချမ်း ကပ်ပေးပါဦးလို့ ... ”

“ ဟုတ် .. ဟုတ်ကဲ့ . . ကိုကို ပြောလိုက်ပါ့မယ် .. ”

ကျွန်တော့်ကို အမေက ရေစကြိုမြို့နယ် ၊ တောင်ဦးအရှေ့ရွာ အမေကြီး ဒေါ်အေးမေရဲ့ အိမ်နောက်ဘက် ထန်းလက်အဖီတဲလေးထဲမှာ မွေးခဲ့ပါတယ် ။ ကျွန်တော်က စနေသား ၊ သားဦးစနေပါ ။ သားဦးစနေ မီးလိုမွှေ .. ဘာညာ အရပ်ထဲမှာ လူတကာက ပြောကြတော့ အဖေအမေတို့က စိုးရိမ်ကြပုံ ရပါရဲ့ ။ ကျွန်တော့်အဖေက ဓါးထမ်းပြီး ကျွန်တော့် အပေါ်က ခုနစ်ခေါက် ကျော်ခဲ့လို့လား မသိပါဘူး ။ စနေသား ကျွန်တော်မ ‘ ထက် ’ ပါဘူး ။ ကျွန်တော် သိသလောက် ပြောရရင် မိဘတွေ အပေါ်လည်း ဒါလောက် ဆိုးဆိုးဝါးဝါးကြီး ဒုက္ခမပေးဖူးခဲ့ပါဘူး ။

ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့်အဖေတို့ ဘက်က အိမ်မှာတော့ ကျွန်တော်က မြေးဦး ဖြစ်ခဲ့ ၊ အလိုလိုက်ခံခဲ့ရလို့ ကလေးပီပီ ဆိုးခဲ့ပါတယ် ။ ဆိုးတာမှ ရွာထဲက လူတွေက ..‘ ဟဲ့ .. ရွာထဲက တင်ဝင်း လို မဆိုးကြနဲ့နော် ’ လို့ ပြောယူရတဲ့ အထိပါပဲ ။ ကျွန်တော် ဆိုးဖြစ်တာက ကျွန်တော်ချစ်တဲ့ အဖိုး အဖွား အဖေ အမေ အပေါ်မှာပဲ ဆိုးခဲ့တာပါ ။ ဇာတာထဲက နာမည်က ‘ တင်မြင့် ’ ရယ်လို့ ပေးပေမယ့် တကယ် အရပ်ကြီးက ကလန် ကလားကြီးမို့ နောက်တော့ ‘ တင်ဝင်း ’ လို့ ပြောင်းလိုက်တာပါ ။ တကယ်တော့ အသားမည်းတဲ့ ကျွန်တော်နဲ့ ဒီနာမည်ကြီးက လိုက်ဖက်လှတယ်လို့တော့ မထင်ပါဘူး ။

ရွာကနေ အဖေတို့က ‘ မြို့ ’ ကို ပြောင်းတော့ မြို့မှာ အတန်းကျောင်း တက်ရပါတယ် ။ အဲဒီမှာ အပေါင်းအသင်း မှားပြီး ကျွန်တော် ဆိုးပုံက လွယ်အိတ်က ဟောင်းနေလို့ အသစ် လိုချင်ပြီဆိုရင် လွယ်အိတ်ကြိုးကို ဖြတ်ပြီး အဝယ်ခိုင်းပါတယ် ။ အတူတူပဲ ဖိနပ်အသစ် စီးချင်ရင် ဖိနပ်သဲကြိုးကို ဓါးနဲ့ တမင် ဖြတ် အဝယ်ခိုင်းတာပါ ။ ကျွန်တော် အဲဒီလို ဆိုးခဲ့ဖူးပါတယ် ။ ကျွန်တော် မြို့ရောက်ခါစက ကျွန်တော် လူရည်လည်အောင် ဆိုပြီး အမေက ‘ ရွှေဘ ’ ကား ရုပ်ရှင်ပြပါတယ် ။ နောက်တော့ ကျွန်တော် အလည်လွန်ပြီး ရုပ်ရှင်စွဲသွားခဲ့ရော ကျောင်းပြေး ၊ အိမ်က ပိုက်ဆံခိုး ရုပ်ရှင် ခဏခဏ သွားကြည့်တတ်ပါတယ် ။ ကျွန်တော် အဲဒါလောက် ဆိုးခဲ့သူပါ ။

တစ်ခါမှာတော့ ကျွန်တော်ဟာ ဝါးပိုးဝါး စုဗူးထဲက ပိုက်ဆံကို အဖေ မသိအောင် ဇာဂနာနဲ့ နှိုက် ခိုးယူခဲ့ဖူးပါတယ် ။ ပိုက်ဆံရလာတော့ ကျောင်းလမ်းမုန့် ဝယ်စားပါတယ် ။ ပိုက်ဆံတွေ ပိုနေသေးတော့ ရုပ်ရှင်ခိုးကြည့်ပါတယ် ။ ခိုးကြည့်တယ် ဆိုတာ အိမ်ကနေ မသိအောင် ကြည့်တာကို ပြောတာပါ ။ မှတ်မိတယ် အဲဒီတုန်းက တရုတ်ပြည်ရဲ့ ဖြစ်ရပ်မှန် ရာဇဝင်ကားပါ ။ မဟာအုတ်တံတိုင်း တည်ဆောက်ကြတဲ့ ပြည်သူတွေ သွေးသံရဲရဲ ၊ ပြီးတော့ အသံတွေကလည်း တဒိန်းဒိန်းတ ... ဒေါင်းဒေါင်းသ,တ်ကြဖြတ်ကြနဲ့ ဘယ်လိုမှကို ကျွန်တော် စိတ်ဝင်စားလို့ မရပါဘူး ။ ရုပ်ရှင်ထဲ အာရုံ မရောက်တဲ့အပြင် လူက အိမ်ပြန်ရောက်နေတော့ ဘယ်လိုမှကို မပျော်တာပါ ။ စိတ်ထဲမှာလဲ ငါ ... မှားပြီ ။ ပထမ ပိုက်ဆံ ခိုးမိတာ မှားတယ် ။ ဒုတိယ ကျောင်းပြေးတာ မှားတယ် ။ တကယ်ပဲ ငါက သားဦးစနေမို့ မိဘတွေကို ဒုက္ခပေးတဲ့ကောင် ဖြစ်နေပါရောလားလို့ တွေးမိတော့ ကျွန်တော် အရမ်း ဝမ်းနည်းမိပါတယ် ။

အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော်တို့ ကျောင်းမုန့်ဖိုးရတာမှ ငါးပြား ဆယ်ပြား တစ်မတ်ပါ ။ အကြော် တစ်ခုမှ ငါးပြားပဲ ပေးရပါတယ် ။ ဆန်တစ်ပြည် အကောင်းစားမှ ပြားခြောက်ဆယ်ပါ ။ အဲဒီ ပြားခြောက်ဆယ် ဆိုတာ ဘယ်လောက်ရှိမှန်း ခုခေတ်ကလေးတွေ သိ ကြ တွက်တတ်ကြမှာ မဟုတ်ပါဘူး ။ ဒီတော့ ကျွန်တော် အဖေ့ရဲ့ဝါးစုဗူးထဲက ခိုးခဲ့တဲ့ ပိုက်ဆံ ‘ နှစ်ရာ ’ ဟာ ဘယ်လိုမှ သုံးမကုန်တာနဲ့ ကျန်တာတွေကို အိမ်ရောက်တော့ ကျွန်တော် အမေ့ကို ပြန်ပေးလိုက်ပါတယ် ။

‘ နင် .. မိုက်တယ် .. နင်မိုက်တယ်’ နဲ့ပဲ အမေကတော့ ပြောနေလေရဲ့ ။ အဲဒီနေ့က အဖေ့ရဲ့ မျက်ထောင့်နီကြီးနဲ့ အကြည့်ခံရတဲ့ ကျွန်တော်ဟာ ရိုက်တာထက် အဆပေါင်းများစွာ နာခဲ့တာမို့ နောက်ဆို .. အိမ်က ပိုက်ဆံ လုံးဝ မခိုးတော့ပါဘူး ။

နောက်တစ်ခု ကျွန်တော့်မှာ အကျင့်ဆိုး ရှိပါသေးတယ် ။ လိုချင်တာ မရရင် ထရံကို လက်သီးနဲ့ ထိုးတဲ့အကျင့် ၊ တိုင်ကို ခေါင်းနဲ့ ဆောင့်တဲ့ အကျင့်ပါ ။ စကားဝိုင်းမှာ စကားပြောနေရင်း ပြောနေရင်းက ကိုယ် ပြောနေတာ မှန်ပါရဲ့နဲ့ တစ်ဘက်က လက်မခံတဲ့ အခါဆိုရင် စားပွဲကို လက်သီးနဲ့ ထုပြီးမှ ပြောတတ်တာ အဲဒါ .. လုံးဝ မကောင်းပါဘူး ။ နောင် .. ကျွန်တော် အလုပ်ထဲ ရောက်တဲ့အထိ အဲဒီ အကျင့်ကြီးက ပါပါနေတော့ မနည်းကို ဖျောက်ယူရပါတယ် ။ ဒါ ... ကျွန်တော်ရဲ့ အားနည်းချက်ပါ ။ ကျွန်တော်က ငယ်ကတည်းက အစွဲအလန်း ကြီးသူပါ ။ ဥပမာ ... ကလေးဆိုတော့ ရုပ်ရှင်ပြမယ် ။ မုန့်ဝယ်ပေးမယ်ပေါ့ ။ ကလေး ဆိုတော့ ချော့ကြတာ နေမှာပါ ။ လူကြီးတွေက မေ့မေ့ပျောက်ပျောက် ပြီးလွယ်စီးလွယ် ပြောကြပေမယ့် ကျွန်တော်ကတော့ မမေ့ပါဘူး ။ ရုပ်ရှင်ပြမယ် ပြောပြီးမှ မပြရင် ... ကျွန်တော် စိတ်ဆိုးဒေါကန်ပြီ ။ ဒီတော့ ... ထရံတွေ ဘာတွေ လက်သီးနဲ့ထိုး ၊ ခြေထောက်နဲ့ကန် ဒီတော့ ကြားရတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်က ဒီကလေး ဆိုးလိုက်တာ ဖြစ်ရတော့တာပါပဲ ။ ကျွန်တော် နေရာတကာ မပူဆာပါဘူး ။ ပြောပြီး လုပ်မပေးရင်တော့ အဲဒါ .. မရဘူးထဲကပဲ ။ စိတ်မှတ်ကြီးသူပါ ။

ကျွန်တော်တို့ တုန်းကသာ မွေးနေ့ ဘာညာ မလုပ်ခဲ့ကြတာ ။ ခု .. ကျွန်တော့်ညီမ မိုးမိုးအေးရဲ့ သမီး ‘ မိဝါ ’ တဲ့ ။ ‘ ဝင်းဝါ ’ လို့လည်း ခေါ်ကြတယ် ။ အိမ်က လူတွေကတော့ စတဲ့ ပြောင်တဲ့ အနေနဲ့ ‘ ဝက်ဝါ ’ လို့ပဲ ခေါ်ကြတယ် ။ ဖြူဖြူသေးသေး နှာခေါင်းချွန်ချွန်လေးနဲ့ ဘာသွက်သလား မမေးနဲ့ ။ စကားကလည်း တတ်ပါ ။ အဖေ ... ရှိတုန်းကဆို အဲဒါ .. သူ့ ဘကြီးနား ချွဲကပ်စားနေတဲ့ ကောင်မလေးပေါ့ ။ အဲဒီ မိဝါက သူ့မွေးနေ့ပွဲ လုပ်ချင်လို့တဲ့ အိမ်က သူ့အမေ ပေးတဲ့ ကျောင်းမုန့်ဖိုး မသုံးဘဲ စုတယ် ။ ကျောင်းမှာက သူ့သူငယ်ချင်းတွေက မွေးနေ့လုပ်ကြတော့ ကလေး ဘာသိမှာလဲ ။ ကျွန်တော့်ညီမ ခမျာ မုဆိုးမ ဖြစ်နေတဲ့ ကြားက သူ့သမီးကို ချစ်တော့ တစ်နှစ် တစ်ခါ မွေးနေ့ပွဲ လုပ်ပေးရတာတဲ့ ။

အို ... ဘာပြောကောင်းမလဲ ၊ ကျွန်တော့်ညီမ အငယ်ဆုံး ကြည်ကြည်ရေး ရဲ့ သမီးတွေကျတော့ ရုပ်ကလည်း ချောကြ ၊ ကျောင်းမှာ စာကလည်းတော် ၊ ဆုတွေ ဘာတွေ ရတော့ ဒီသမီး သုံးယောက်ရဲ့မွေးနေ့ပွဲလည်း လုပ်ပေးရတာနဲ့ကို သူ့အမေမှာ မသက်သာပါဘူး ။ တော်ပါသေးရဲ့ ၊ သူ့အဖေ ပန်းရံဆရာက ဝင်ငွေကောင်းနေလို့သာပေါ့ ။ တခြား လက်လုပ်လက်စားတွေ အနေနဲ့ဆို မခက်ဘူးလား ။ သူတို့ မွေးနေ့ကလည်း အကျဉ်း လုပ်တာတောင်မှ ကြာဇံတစ်အိုး ဆနွင်းမကင်းတစ်ပွဲ နောက် မွေးနေ့ လုပ်မယ့် ကလေးကို မွေးနေ့မှာ ဝတ်ဖို့ ၊ စားဖို့ ၊ အလှပြင်တာ ဝယ်တာခြင်းတာနဲ့ သုံးလေးသောင်း ကုန်တာရယ် ။ အဲဒါကို မြင်ပြီး ကျွန်တော့်ညီမ ‘ မြင့်မြင့် ’ ရဲ့ သမီးနှစ်ယောက်ကလည်း အတုမြင်အတတ်သင် သူတို့ကလည်း မွေးနေ့ လုပ်ချင်ပါတယ် ပြောလာတော့ မြင့်မြင့် ခမျာ မနည်း ချော့ထားရပါတယ် ။ သူ တစ်ယောက်တည်း ခဲကပ်ခ ဝင်ငွေလေးနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် တတ်နိုင်ပါ့မလဲ ။

မွေးနေ့မှာ စပယ်ရှယ် ကျွေး ၊ စပယ်ရှယ် စားရတာကတော့ ကုမ္ပဏီမှာ ကုမ္ပဏီပိုင်ရှင်ရဲ့မွေးနေ့ပွဲ ဒံပေါက် ကျွေးတာ စားရတာပါပဲ ။ ကုမ္ပဏီပိုင်ရှင်က ပညာပြည့်ဝပေမယ့် နှလုံးကတော့ လှတယ်လို့ ပြောမရပါဘူး ။ ဘာပြုလို့လဲ ဆိုတော့ သူ့ကုမ္ပဏီမှာ စည်းကမ်းသာ သိပ်မတင်းကြပ်တာ ၊ လစာကျတော့ တခြား ကုမ္ပဏီထက် ပေးတာ နည်းပါတယ် ။ သာဓုခေါ်စရာ ကောင်းအောင် အခုလို မွေးနေ့ကျတော့ စပယ်ရှယ် ကျွေးပြပါလိမ့်မဗျာ ။ အများ မြင်သာအောင် တစ်နှစ်ထက် တစ်နှစ် သိန်းနှစ်ရာ သုံးရာ ကထိန်ခင်းပြီးတော့ မြို့ထဲလှည့် ၊ ဒါ .. ကုမ္ပဏီက ရတဲ့ အမြတ်တွေနဲ့ တာပါ ။ ဒုက္ခသည်ဆင်းရဲသားတွေကို စောင် ၊ ခြင်ထောင် လှူတာလည်း ဒီကုမ္ပဏီပိုင်ရှင်ကြီးပါပဲ ။ ဒါပေမယ့် သူ့ကုမ္ပဏီရဲ့ အစောင့်တွေ ၊ အလုပ်သမားတွေကျတော့ စောင် ၊ ခြင်ထောင် မရှိ ၊ မိုးမလုံ လေမလုံ တဲထဲ စောင့်နေကြရတာတော့ ကုမ္ပဏီပိုင်ရှင်ကြီးက မမြင်ပါဘူး ။

တခြား ကုမ္ပဏီတွေက ဒီလို လူ မြင်အောင် အလှူကြီး အတန်းကြီး မလုပ်ပေမယ့် ကုမ္ပဏီရဲ့ အမြတ်အစွန်းတွေကို ကုမ္ပဏီမှာ ရှိတဲ့ ဝန်ထမ်းတွေကို ပြန်ခွဲဝေပေးတာပါ ။ အပြင်ပန်း မလှပေမယ့် အနှစ်သာရ ရှိတဲ့ ဒူးရင်းသီး လိုပါပဲ ။ မွေးနေ့မှာ ဒံပေါက်ကျွေးတယ် ဆိုတဲ့ ကုမ္ပဏီပိုင်ရှင်ကျတော့ ကျီးအာသီးလို လူ ၊ ကြက်ဟင်းခါးသီးလို တစ်ဘို့တည်း ကြည့်တာပါ ။ ဒီတော့လား ၊ သူ့ကုမ္ပဏီဝန်ထမ်းတွေက ဒံပေါက် စားရတုန်းတော့ ဥက္ကဋ္ဌကြီး ကျန်းမာချမ်းသာပါစေ ၊ သက်တော်ရာကျော်ရှည်ပါစေလို့ ဆုတောင်းနေကြလေမယ် ။ ဟော ... နောက်နေ့က စလို့ ၃၆၄ ရက်ကတော့ ကျိန်ဆဲနေကြတော့တာပါပဲ ။ သူ မသိလို့ပါ ။

တစ်နှစ်လုံးမှာမှ ကျွန်တော် သွားဖြစ်ခဲ့တဲ့ မွေးနေ့က တစ်ခု ၊ နှစ်ခု ၊ ဒါလောက်ပါပဲ ။ မိတ်ဆွေထဲက ကဗျာဆရာ ညိုဦးလွင်ရဲ့ မြေးကလေး နှစ်ယောက် မွေးနေ့ပွဲပါ ။ ဒီပွဲကတော့ ကျွန်တော် မသွားမဖြစ် ၊ မတက်မဖြစ် သွားရမယ့် ပွဲပါ ။ ကျွန်တော့်မှာ မိတ်ဆွေ သူငယ်ချင်း ဆိုလို့ နည်းနည်းပဲ ရှိတဲ့ အထဲက ညိုဦးလွင် လည်း တစ်ယောက် အပါအဝင်ပါ ။ သူ့အိမ်ကို နှစ်ရက်ခြား သုံးရက်ခြား ဆိုသလို တစ်ခေါက်လောက် ရောက်ဖြစ်ပါတယ် ။ စာပေစကား ပြောရင်း သူရော ကိုယ်ရော ရေးထားတဲ့ စာမူကြမ်းတွေ အပြန်အလှန် ဖတ်ကြဝေဖန်ကြဖို့ပါ ။ ကိုညိုဦးလွင်မှာက ခု မြေးက နှစ်ယောက်တောင်မှ ရှိနေပါပြီ ။ အရင်ကတော့ မြေးနှစ်ယောက်ကို မွေးနေ့ နှစ်ခါ လုပ်တော့ ကျွန်တော် နှစ်ခါ သွားခဲ့ရပါတယ် ။ ဒီနောက်ပိုင်းတော့ တော်ပါသေးရဲ့ ။ နှစ်ယောက် ပေါင်းပြီး မွေးနေ့ကို တစ်ကြိမ်ပဲ လုပ်တာပါ ။

မှတ်မိသေးတယ် ။ ကိုညိုဦးလွင်ရဲ့ မြေးအကြီးမွေးနေ့က နိုဝင်ဘာလ ထဲ ကျသလား မသိပါဘူး ။ ဘာပြုလို့လဲ ဆိုတော့ မန္တလေးမြို့က သတင်းစာဆရာ ၊ စာရေးဆရာမကြီး လူထုဒေါ်အမာရဲ့မွေးနေ့ပွဲကို ဒီလူ တစ်နှစ်က မလိုက်ဖြစ်ပါဘူး ။ သူနဲ့ ကျွန်တော် ဒေါ်အမာရဲ့ မွေးနေ့ပွဲကို အတူ တွဲပြီး တစ်နှစ်မပျက် သွားနေကြပါ ။ ဒီနှစ်တော့ ကိုသင်းထုံရေ .. ကျုပ်တော့ မလိုက်နိုင်တော့ဘူးဗျာ .. မြေးမွေးနေ့နဲ့ တိုက်နေလို့ ဆိုပြီး ဒီလူ မလိုက်ပါဘူး ။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော့်မှာ မြေးရယ်လို့ မရှိသေးပါဘူး ။ ကျွန်တော်သာ ကိုညိုဦးလွင် နေရာမှာဆို မြေးမွေးနေ့နှင့် ဟိုက လူထုဒေါ်အမာရဲ့ မွေးနေ့ ဘယ်ဟာကို ဦးစားပေးမလဲ ။ ကိုညိုဦးလွင် ကတော့ ပြတ်ပါတယ် ။ သူ့မြေးရဲ့မွေးနေ့မှာ ဧည့်ခံရင်း ကျန်ခဲ့လို့ အဲဒီနှစ်က ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း မန္တလေး မွေးနေ့ပွဲ သွားခဲ့ရဖူးပါတယ် ။

အမေလူထုဒေါ်အမာရဲ့မွေးနေ့က နိုဝင်ဘာလ ၂၉ ရက်နေ့ပါ ။ ကျွန်တော် နယ်စပ်မှာ တာဝန်ကျတုန်းက ဆိုရင် အမေ့မွေးနေ့ပွဲ တက်နိုင်ဖို့ ၂၆ ရက် နေ့လောက်က အိမ်က စထွက်ရပါတယ် ။ ကျွန်တော် ဝင်ငွေကောင်းတုန်း ကတော့ ကိုယ့်စရိတ်နဲ့ ကိုယ် လာပေမယ့် နောက်ပိုင်း စားရိတ်က ငါးသောင်းလောက်ကုန်လာတော့ ကျွန်တော့်သမီးကြီး ‘ သူဇာသင်းထုံ ’ က တာဝန်ယူပေးပါတယ် ။ တစ်နှစ်ကများ ဒီနှစ်တော့ ငါ့အမေ လူထုဒေါ်အမာရဲ့ မွေးနေ့ပွဲ တက်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ပါဘူးလေ ... လို့ စိတ်နှလုံး ဒုန်းဒုန်းချနေကာမှ သမီးကြီးက “ ဟာ ... အဖေ လူထုဒေါ်အမာ မွေးနေ့ပွဲသွားလေ .. လုပ် .. စာရိတ် မရှိရင် သမီး ထုတ်ပေးမှာပေါ့ ” ဆိုတာနဲ့ သွားဖြစ်တာပါ ။ အဲဒီအကြောင်း ကျွန်တော် ‘ သမီးကြီးဂုကော ’ ဆိုပြီး စာတစ်ပုဒ်တောင် ရေးခဲ့ပါသေးတယ် ။ မပါလို့ သာပါ ။

သိကြတဲ့ အတိုင်းပါပဲ ။ အမေ လူထုဒေါ်အမာ ဆိုတာက တက္ကသိုလ် သပိတ်ကျောင်းသူ ၊ အမျိုးသမီး သတင်းစာဆရာ စာရေးဆရာမကြီး ၊ နောက်ပြီးတော့ တစ်နိုင်ငံလုံးက မြေးတွေကို သူ့မြေးတွေလို့ သဘောထား ၊ အမေ့ရှေးစကားတွေနဲ့ ဆုံးမနေတဲ့ အဖွား ၊ ပြည်သူ့အဖွား မဟုတ်လား ။ ဒီလို ဆရာမကြီးမျိုးနဲ့ မြင်တွေ့ခွင့် ရတာကိုက တကယ့် ဒုလ္လဘတရားပါ ။ ကျွန်တော် စောစံဖိုးသင်ရဲ့အထ္ထုပ္ပတ္တိဖတ်ဖူးတယ် ။ မြန်မာ့သမိုင်းမှာ ထင်ရှားကျော်ကြားခဲ့တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတွေနဲ့ မြင်ဖူးတွေ့ဖူး သူတို့အိမ်တွေ အလည်အပတ် ရောက်ဖူးခဲ့တာ တကယ်တော့ ဂုဏ်ယူစရာပါ ။ မှတ်မိပါသေးတယ် ။ သီပေါမြို့မှာ အလုပ်တာဝန်ကျတုန်းက စိုင်းသာလှိုင် ( လိမ္မော်မြေ ) နှင့် ပတ်သက်ပြီးမှ အငြိမ်းစားသံအမတ်ကြီး ဦးကျော်ဇော အိမ် ရောက်ခဲ့ဖူးပါတယ် ။ ဦးကျော်ဇော ဆိုတာက လူက ဖြူဖြူ ပုပု ၊ ပိန်ပါးပါးလေးပါ ။ အဲဒီတုန်းက သီပေါမြို့ရဲ့ ရာသီဥတုက ပူပါတယ် ။ ဒါပေမယ့် ဦးကျော်ဇောက နွေမိုးဆောင်း မပျက် မနက်တိုင်း လမ်းထလျှောက်ပါတယ် ။ လမ်းလျှောက်တိုင်းလည်း ဦးကျော်ဇောရဲ့ ခါးမှာက ကြိုးတွေ ၊ မတ်ခွက်တွေ ၊ မှန်ပြောင်းတွေ ၊ တူတွေ ၊ ကျောပိုးအိတ်တွေ တိုးလိုတွဲလောင်း ပါတတ်ပါတယ် ။ မြို့က လူတွေ ကလည်း ဦးကျော်ဇော လမ်းလျှောက်လာတာ တွေ့ရင် အံ့ဩပြီး တမင်ကို ရပ်ကြည့်နေတတ်ကြတာပါ ။ နောက်ပြီးမှ လိုရာ သွားကြပါတယ် ။ ဦးကျော်ဇော ဆိုတာက စော်ဘွားတွေ အုပ်ချုပ်တဲ့ စနစ်ကို မကျေနပ်လို့ လယ်သမားတွေ ကိုယ်စား ၊ ကျွဲခေါင်း ၊ နွားခေါင်းအဖွဲ့တွေနဲ့ တော်လှန်ခဲ့သူပါ ။

ကျွန်တော်နဲ့ စိုင်းသာလှိုင်တို့ ဦးကျော်ဇောအိမ် ရောက်ရင် တစ်ခါတလေ သူ့မိတ်ဆွေ ‘ ဦးစောယစ်ဖ ’ ဆိုတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးလည်း တွေ့ရတတ်ပါတယ် ။ ဆရာကြီး ပုံစံက ဖြူဖြူဝဝကြီးနဲ့ ခေါင်းက တစ်ဖက်ကို စောင်းနေပါတယ် ။ စကားပြောတော့လည်း ခေါင်းစောင်းရက်ကြီးကာပဲ ပြောပါတယ် ။ ဦးကျော်ဇော နဲ့က သူငယ်ချင်းတွေ ဆိုတော့ မကြာခဏခဏ ပြောဖြစ်ကြတယ်လို့ သိရပါတယ် ။ ဦးစောယစ်ဖ အိမ်ကလည်း တောင်မြို့ရပ်ထဲမှာပဲ ရှိတာ ။ မဝေးပါဘူး ။ သူတို့နှစ်ယောက် တိုင်းရေးပြည်ရေးတွေ ပြောဆိုနေကြတာ ကျွန်တော် မြင်ဖူး ကြားဖူးပါတယ် ။ ဦးစောယစ်ဖ ဆိုတာက တခြားလူ ဟုတ်ပါရိုးလား ။ ပြည်နယ်ပြည်ပ ပူးပေါင်းပြီး မြန်မာနိုင်ငံ လွတ်လပ်ရေးအတွက် ပင်လုံစာချုပ်ကြီးကို တိုင်းရင်းသားပေါင်းစုံနဲ့ ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းတို့ စာချုပ်ချုပ်ကြတဲ့အခါ ရှမ်းပြည်နယ် လူထုကိုယ်စား လက်မှတ်ရေးထိုးခဲ့တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ပါ ။ အဲဒီတုန်းက နိုင်ငံတော်က ထောက်ပံ့ကြေး ရနေသူပါ ။ ကျွန်တော် ဆိုလိုတာက အဲဒီလို ထူးခြား လေးနက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေဟာ မွေးနေ့ပွဲတွေ ကျင်းပသင့်ပါတယ် ။

လူထုဒေါ်အမာရဲ့ မွေးနေ့ပွဲ သွားနိုင်အောင် ကျွန်တော်က ညိုဦးလွင်နဲ့ ချိန်းထားပါတယ် ။ နိုဝင်ဘာ၂ရ ရက်နေ့ သူ့ဆီကို ရောက် ၊ မွေးနေ့က ၂၉ ရက်နေ့မှ ဆိုပေမယ့် ကျွန်တော်တို့က ၂၈ ရက်နေ့ မနက် အရောက်သွားပါတယ် ။ အဲဒီတုန်းက ဒေါ်အမာရဲ့ မွေးနေ့က ဦးပိန်တံတားထိပ် ကိုပညာ ( အမရပူရ ) ရဲ့ ကျောင်းမှာ ကျင်းပတာပါ ။ ကျွန်တော်တို့လိုပဲ မွေးနေ့ပွဲကို အနယ်နယ် အရပ်ရပ်က စာပေသမားတွေ လာကြ ။ ၂၈ ရက်ည တောင်သမန်မှာ ဆုံ စားကြသောက်ကြ ၊ စာပေစကားတွေ ပြောကြတာပါ ။ အဲဒီ အရသာက ဘာနဲ့မှ မလဲနိုင်ပါဘူး ။ ရန်ကုန် ၊ မန္တလေး ၊ ပျဉ်းမနား ၊ မုံရွာ ၊ ပြည် ၊ မကွေး ၊ ချောက် စာပေသမား ကဗျာဆရာတွေ အတော့်ကို စုံကြပါတယ် ။ မနက် ၂၉ ရက် ဆရာမကြီးရဲ့ တကယ့် မွေးနေ့ပွဲလည်း ရောက်ရော လူတွေဆိုတာ ယမကာအရှိန် ၊ အိပ်ရေးပျက်တဲ့ အရှိန်နဲ့ လူတွေက မလန်းကြတော့ပါဘူး ။ တချို့များဆို မွေးနေ့ပွဲသာ လာကြတာ အမေ့ရဲ့ ဘယ်နှနှစ်မြောက် မွေးနေ့လဲ အမေက ဘာတွေ ဆုံးမစကား ပြောတာလဲ ၊ ဘာစာရွက်တွေ ဝေသလဲ ၊ အမေ့မွေးနေ့ပွဲ ဘယ်သူတွေ လာကြသလဲ ဆိုတာတောင် ကိုယ်မြို့ ရောက်တော့ ပြန်မပြောနိုင်ကြပါဘူး ။ ဒါက .. ဟိုတုန်းက လွမ်းစရာ့ အမေ့မွေးနေ့ပွဲပါ ။

အခု ... ဒီဘက်ပိုင်း ရောက်တော့ အမေ့မွေးနေ့ပွဲကို စစ်ကိုင်း တောင်မှာ ကျင်းပတယ် ။ မန်းလေး ရောက်တာနဲ့ မရောက်သေးဘူး ။ စစ်ကိုင်းကား စီးရပြန်တယ် ။ စစ်ကိုင်း ရောက်တော့ သုံးဘီး တစ်ခါ စီးမှ ရောက်တာပါ ။ ကျွန်တော်လည်း ညိုဦးလွင်နဲ့ တစ်မြို့တည်း ရောက်နေတာ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက် အရင်ကလို မကဲကြတော့ပါဘူး ။ အမေ့ မွေးနေ့က ၂၉ရက် ၉ နာရီမှ ဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက် မနက်စောစောထ ၊ ပထမက ထွက်တဲ့ လိုင်းကားနဲ့ လိုက်ကြတယ် ။ ဟိုရောက်တော့ မွေးနေ့ပွဲက ထက်ဝက်ကျိုးနေပေါ့ ။ မတတ်နိုင်ဘူး ၊ နှစ်ယောက်သား မွေးနေ့ပွဲကို မီသလောက် တက် ၊အမေ ကျွေးတဲ့ ထမင်းစား ၊ အမေ့ မွေးနေ့မှာ ဝေတဲ့ စာတွေ ကဗျာတွေတော့ ရအောင် ယူကြတယ် ။ ကိုယ့်ဖို့တင် မကပါဘူး ။ ငွေရေးကြေးရေးအရ ဖြစ်ဖြစ် ၊ ကျန်းမာရေးအရ ဖြစ်ဖြစ် မလိုက်နိုင်တဲ့ ကိုယ့်မြို့နယ်က စာပေသမားတွေ ပြန်ဝေငှရင်း မုဒိတာပွား ရအောင်လို့ပါ ။

“ ဟောဒီ ကိုသင်းထုံပေါ့ .. ဘယ်အရပ် ဘယ်ဒေသ ရောက်နေပ လေ့စေ ၊ နိုဝင်ဘာ ၂၉ အမေ့မွေးနေ့ ရောက်တာနဲ့ ရောက်တဲ့ အရပ်က မဖြစ်မနေ လာတတ်တဲ့သူ တစ်နှစ်မှကို မပျက်သေးတာရယ် ”

မန်းလေးက ကဗျာဆရာ မောင်သင်းပန် ကတော့ အဲဒီလို ပြောတတ်သူပါ ။ မွေးနေ့ပွဲ ပြီး ညနေ ၃ နာရီလောက် နောက်ဆုံး ထားပြီး ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက် ပြန်ကြရတယ် ။ ဒါမှ ကိုယ့်မြို့ကို ၅ နာရီခွဲ ၊ ၆ နာရီ မနှောင်းခင် ရောက်မှာကိုး ။ အိမ်က လူတွေက ငြိုငြင်ခံရမှာကလည်း စိုးရသေးတယ် မဟုတ်လား ။

ဆရာကိုလေး ( အင်းဝဂုဏ်ရည် ) ရဲ့ ရ၅ နှစ်မြောက် မွေးနေ့ပွဲ ကျွန်တော်တို့ မသွားလိုက်ကြရဘူး ။ ပလိပ် မှာ နေတဲ့ ဆရာတင်ညွန့်မြိုင် ( သာစည် ) လည်း မွေးနေ့ပွဲ လုပ်တယ်သာ ကြားရတာ ကျွန်တော် မသွားဖြစ်ပါဘူး ။ မုံရွာမှာ နေတဲ့ ကဗျာဆရာကြီး အံ့မောင် မွေးနေ့ပွဲ မုံရွာမှာ လုပ်တာ ဘယ်လောက်များ စည်လိုက်မလဲ ။ ဆရာမောင်သင်းခိုင်ရဲ့ မွေးနေ့ ကျတော့ ကမ္ဘာ့ကဗျာနေ့ မတ်လ ၂၁ ရက်နေ့မှာ နှစ်စဉ်ကျင်းပ ၊ ကဗျာဆုတွေ ပေး ၊ နောက်တော့ တက်ရောက်လာတဲ့ လူတွေက ကဗျာတွေ ရွတ်ကြ ။ သွားချင်လိုက်တာ ။ ‘ တစ် ယောက်တစ်ပေါက် ’ ကဗျာတဲ့ ... ။

“ ငါးကို သံဆန်ကာနဲ့ မွေးထားတယ် ”

“ တိရစ္ဆာန်ရုံနဲ့ ဝေးသလား ”

“ လွမ်းစရာတွေ အသံကျယ်လွန်းတယ် ”

“ ကြက်ဥဟာ ကြက်ဥပါပဲ ”

“ စိတ်ကို ကျင်းထဲလှိမ့်ချလိုက်တယ် ”

“ ထိုက်ထိုက်တန်တန် လိုချင်တဲ့တွင်းထဲ ”

“ အားလုံးကောင်း ”

“ နောက်တစ်ကြောင်းကို အသိမ်းလုပ်လိုက် ” တဲ့ ။

ဗိုလ်ကြီးမွေးနေ့ကို တစ်နှစ်နှစ်တော့ အရောက်ကို သွားရပါဦးမယ် ။

ငြိမ်းချမ်းရေးဖခင် ကဗျာဆရာကြီး ဒဂုန်တာရာရဲ့ မွေးနေ့က မေလ ၁၀ ရက်နေ့ ဆိုပေမယ့် နီးစပ်ရာ တနင်္ဂနွေနေ့မှာ ကျင်းပတာတဲ့ ။ ဒီနှစ် ‘ နေဦးဝေ ’ တို့ မောင်နှံ ရောက်အောင်သွားခဲ့ကြတယ် ။ အောင်ပန်း မှာတဲ့ ။ ညိုဦးလွင်က နောက်တစ်နှစ် သွားကြရအောင်တဲ့ ။ ဒီနေ့ ကဗျာဆရာတွေ ဦးညွှတ်ရတဲ့ ဆရာကြီးကို ဆရာကြီး အသက် ၆ဝ အရွယ်လောက်က ကျောက်မဲ အ ထ က ( ၁ ) မှာ တစ်ကြိမ် တွေ့ခဲ့ရဖူးပါတယ် ။ အဲဒီတုန်းက မြန်မာစာဆရာ ဦးမင်းဝေ စီစဉ်ပေးတာ ထင်တာပဲ ။ မောင်စွမ်းရည် ၊ တင်မိုး ၊ မောင်သာနိုး ၊ ဆရာကြီး ဒဂုန်တာရာ ။ အင်ဒိုနီးရှားအင်္ကျီ လက်တို ၊ ဘန်ကောက်လုံချည် ဝတ်လို့ ။ အခုသာ ဆရာကြီးကို ပြန်တွေ့ခွင့် ရခဲ့ရင် ရင်ထဲ ဘယ်လို ရှိမလဲ ။ ဆရာ့မွေးနေ့ပွဲ သွားချင်လိုက်တာ ။

အိမ်မှာက ၁၄/၅ က သမီးငယ် စန္ဒာသင်းထုံ မွေးနေ့ ။ ၂၁/၅ က သမီးကြီး သူဇာသင်းထုံ မွေးနေ့ ။ ၁၉/၉ က သားကျော်စွာမွေးနေ့ ။ ကျွန်တော်က ၂၆/၆ ။ သူတို့ အမေက အင်္ဂါဟူး မွေးတာမို့ မွေးလမွေးရက် မသိသူပါ ။ အဲဒီအထဲ သမီးငယ်က မွေးနေ့ပွဲ လုပ်ဖို့ အကဲဆုံး ။ ကိတ်တွေ ဘာတွေမှာ အပေါ် မှာ စာလုံးတွေ ရေး ၊ သူ့မွေးနေ့ပွဲကို ဘန်ကောက်က သူငယ်ချင်းမိတ်ဆွေ တစ်ယောက်တောင် မဖြစ်မနေ လာရတာ ။ ၂၁ ရက်မွေး သမီးကြီးက တရားသမား ။ သူ့မွေးနေ့ကိတ်ကို သူ့မောင် ကျော်စွာက တိတ်တဆိတ် မသိအောင် မှာပေးရပါတယ် ။ ၁၉/၉ လမွေး ကျော်စွာကတော့ ဘီယာချောင်းစီး မွေးနေ့ပွဲကြီး ဝှဲချီးကျင်းပသူပါ ။ သူ့အမေဘက် အမျိုးတွေက ဘာသာရေးအရ အရက် လုံးဝ မသောက်ကြတော့ကျွန်တော့်ဘက် တူတာ နေမှာလို့ စွပ်စွဲတာ ခံနေရပါတယ် ။

၂၆/၆ ကျွန်တော့်မွေးနေ့ပွဲ မရောက်ခင်ကတော့ လှုပ်လှုပ်ရှားရှားနဲ့ ရင်ခုန်စရာပါ ။ စာမူခ မရတော့ ဘီယာ မပါ ၊ ဟန်းနီးက ခေါက်ဆွဲကြော်နဲ့ စီပီကြက်ကင်တစ်တုံး ငါးရာတန် ဝယ်ဦးမလို့ပါ ။ သမီးကြီးက အပြင် မထွက်ချင်တာနဲ့ နောက်ဆုံး အိမ်လုပ် အာလူးကြော် ၊ အိမ်လုပ်ဝိုင်နဲ့ တိတ်တိတ်ကလေး ကျင်းပတော့ ကိတ်မုန့် မလှီးရ ၊ ဟက်ပီးဘတ်ဒေး မဆိုရ ၊ ပျင်း ခြောက်ခြောက်ကြီးပါ ။ သမီးငယ် စန္ဒာသင်းထုံ ဘန်ကောက် ရောက်နေလို့ပေါ့ ။ နို့ဖြင့် ကျွန်တော့်မွေးနေ့ ဒီထက် စည်မှာပါ ။ ခုတော့ .. ခုတော့ ... ။

▢  မောင်သင်းထုံ ( ကျောက်မဲ )
📖 ရယ်စရာ မဂ္ဂဇင်း
      ဇန်နဝါရီ  ၊ ၂၀၁၅