ကျောက်ဆင်းတု

❝ ကျောက်ဆင်းတု  ❞
        ( ပီမိုးနင်း )

မိတ်ဆွေတစ်ယောက် ထံမှ ရရှိသောစာ ...

ဆရာ ပီမိုးနင်းခင်ဗျား ... ကျွန်တော်သည် ထူးဆန်းသော အရာတစ်ခုကို တွေ့ရှိရပါသည် ။ ကျွန်တော်သည် ရာဇဝတ်ပြစ်မှုနှင့် ထွက်ပြေးနေရသူ တစ်ယောက် ဖြစ်ပါသည် ။ ထိုသို့ ပြေးရင်း တောင်ပေါ်သို့ ရောက်၍ သွားပါကြောင်း ၊ ၎င်းတောင်မှာ အဘယ်အရပ် အဘယ်ပြည် ဟူ၍ ကျွန်တော် ပြောပြလျှင် အလွန်တရာ လက်တံ ခြေတံရှည်သော ရန်ကုန်မြို့ စီအိုင်ဒီ၏ လက်သည် ကျွန်တော့်ထံ လျင်မြန်စွာ ရောက်၍ လာမည်ကို ကျွန်တော် ကောင်းစွာ သိပါသည် ။

၎င်းတောင်မှာ မြန်မာပြည်နှင့် အနီးအပါး ပြည်တစ်ပြည်၏အကြားမှာ ရှိသော တောင်တစ်တောင် ဖြစ်ပါသည် ။ ၎င်းအရပ်၌ အရိုင်းအစိုင်းများသာ ရှိသဖြင့် များစွာ ဆင်းရဲဒုက္ခ ကြုံတွေ့ ရပြီး ၊ အတိုကို ရုန်းရမည် ဆိုလျှင် ကျွန်တော့်ကို ဆင်းရဲဒုက္ခမှ ကယ်ဆယ်သူ တစ်ယောက်နှင့် တွေ့ ပါသည် ။ ထိုလူ၏ အမည်မှာ မောင်စောလှိုင် မဟုတ်ပါ ။ သို့သော်လည်း ဆရာသည် ကျွန်တော် ပေးသည့် အတ္ထုပ္ပတ္တိကို ရေးသားမည် ဆိုလျှင် မောင်စောလှိုင် ဟူ၍သော် လည်းကောင်း ၊ အခြားအမည် တစ်ခုခုဖြင့်သော် လည်းကောင်း ရေးသားနိုင်ပါသည် ။ ကျွန်တော် သည်ကား .. ၎င်းကို မောင်စောလှိုင် ခေါ် ကျွန်တော်၏ အခြား မိတ်ဆွေ တစ်ယောက်နှင့် တူသဖြင့် ကိုစောလှိုင် ဟူ၍ ခေါ်ခြင်းဖြစ်ပါသည် ။

၎င်းသည် အရိုင်းအစိုင်းမကလေး တစ်ယောက်နှင့် ညား၍ နေသော ဝရမ်းပြေး တစ်ယောက် ဖြစ်လေရာ ၊ ၎င်း၏ တဲသို့ ကျွန်တော် ရောက်၍ သွားပါကြောင်း ၊ ၎င်း၏ တဲ၌ ကျွန်တော်သည် အလွန် လှပသော လက်တစ်ဖက် မပါသည့် ကျောက်ရုပ် တစ်ခုကို တွေ့ရပါသည် ။ ယခု ပေးပို့လိုက်သော အတ္ထုပ္ပတ္တိသည် မောင်စောလှိုင် ပြော၍ ပြသော ၎င်းကျောက်ရုပ်နှင့် ပတ်သက်သော အတ္ထုပ္ပတ္တိ ဖြစ်ပါသည် ။
                     ဝရမ်းပြေး

••••• ••••• ••••• 

အခန်း ( ၁ )

ကျွန်ုပ်သည် ၎င်းလူ ထံမှ ရရှိသော အကြောင်းအရာများကို တွေ့ရှိ စဉ်းစားလိုက်သောအခါ ဤလောကကြီးသည် အလွန်ပျော်စရာကောင်းသော လောကကြီး ဖြစ်သည်ဟု အောက်မေ့လျက် ဤလောက၌ သေခြင်းသည် စင်စစ်အားဖြင့် သေခြင်း မဟုတ် ၊ ခရီးသည်၏ စခန်း ဘူတာ အကူးအပြောင်းနှင့် လွန်စွာ တူသည်ဟု တွေးမိပါကြောင်း ၊ ထိုဝရမ်းပြေး၏ စာမှာ အရိုးခံအတိုင်း ရေး၍ ထားလေရာ ဖတ်၍ ကောင်းအောင် အနည်းငယ် ပြုပြင်ပြီး ဝတ္ထုသွားနှင့် ရေးလိုက်ပါသည် ။

နေမင်း၏ အရောင်သည် ပူပြင်းသည့် သတ္တုရေပမာ ကောင်းကင်မှ သက်ဆင်း၍ လာလေရာ ထူထပ် စိမ်းညို့ပိတ်ကာ၍ နေသော သစ်ကိုင်း သစ်ခက် သစ်ရွက်တို့၏ အကြားမှ အနည်းငယ် ကွက်ကျားကွက်ကျားမျှ ယိုဖိတ်လျက် ရှိနေလေ၏ ။

၎င်းယိုဖိတ်သော ကြေးဝါရောင်နေမင်း၏ အဆင်း၌ ဝင်းခနဲ လက်ခနဲ သက်တံရောယှက်ကာ ဖြာခနဲ ဖြာခနဲ နဝရတ်ရောင် ကျသကဲ့သို့ ပြိုးပြိုးပြက် ခြေလက် မပါဘဲလျက် ကျောက်ဆောင် အဆင့်ပေါ်မှ ကျွမ်းလှိမ့်ကာ တဟားဟား ရယ်မော၍ လာသော အရာသည်ကား တောင်ကျစမ်းရေတံခွန် တောင်ပံကြီး ဖြစ်လေသတည်း ။ ကျောက်ဆောင်ပေါ် လူသုံးယောက်သည် သေနတ်များ အပါး၌ချကာ မောပန်းသည့် လက္ခဏာနှင့် တစောင်းလှဲကာ သံချပ်ထိုးလျက် တပျော်တပါး ပွဲခံ၍ သွားသော ရေများကို ကြည့်လျက် စကားမပြောဘဲ နေကြလေသတည်း ။

၎င်းရေသံသည် လေထဲတွင် လှုပ်ရှားသော သစ်ရွက် သစ်ခက်သံတို့နှင့် တောင်ခါးပန်း တစ်လျှောက်တွင် နပန်းသတ်ကာ စစ်ခင်း၍ နေကြလေရာ ထိုအသံများသည် ငှက်သံ ၊ မျောက်သံများနှင့် တစ်ဖန် ရောစပ်လိုက် ပြန်သောအခါ လောကဓာတ် ဘင်ခရာ တူရိယာသံပမာ တစ်မျိုးပင် သာယာသဖြင့် မောပန်းသူ သုံးယောက်တို့မှာ နားငြိမ့်၍ နေကြလေ၏ ။

ထိုအခိုက်တွင် အထမ်းအပိုးနှင့် လာသော နောက်လိုက်နောက်ပါ သုံးလေးယောက်သည် ဆူညံစွာ ရောက်လာကြလေရာ .. သေနတ်သမား သုံးယောက်မှာ ကပျာကယာ ထကြလေ၏ ။

လိုက်ပါ၍ လာကြသူတို့အား ဖင့်နှေးကြောင်း ၊ လမ်းမှားနေကြသလားဟု တွေးပြီး စိတ်ပူနေကြကြောင်း နှင့် ပြောဆိုကြပြီး ၊ ပါလာသော စားစရာ သောက်စရာ တို့ကို ပြင်ဆင်၍ တောဖက် ၊ တောင်ဖက်များပေါ်၌ တင်ကာ မြိန်ရှက်စွာ စားသောက်ကြလေ၏ ။ စားသောက်၍ ပြီးကြသောအခါ စမ်းချောင်းထဲသို့ ဆင်း၍ ရေချိုးကြ လေသတည်း ။

ရေထဲသို့ ဆင်းကြလေရာ ၎င်းလူစုတွင် အမှူးဖြစ်သော စောလှိုင်သည် အခြား ကျောက်ဆောင် ကျောက်တုံးများနှင့် မဆက် ၊ လွတ်လပ်စွာ ရေထဲတွင် တလှုပ်လှုပ် နေသော သစ်တုံးကြီးနှင့် တူသည့် ကျောက်တုံးကြီး ပေါ်၌ ထိုင်ကာ ကိုယ်လက် တိုက်ချွတ်၍ နေလေ၏ ။

ထိုအခိုက်တွင် အရောင်လက်ပြောင်သော ကျောက်ခဲတစ်ခုကို ရေထဲမှ ရသဖြင့် စောလှိုင်သည် ထိုကျောက်ခဲကို သေချာစွာ ကြည့်ရာတွင် အက်ကြောင်းတစ်ခုကို တွေ့ရှိရသောကြောင့် ၎င်းအက်ကြောင်းကို ခွဲကြည့်ရလျှင် အတွင်း၌ အဘယ်သို့သော အရာကို တွေ့မည်နည်းဟု သိလိုပြန်သဖြင့် ၎င်းကျောက်ခဲကို မိမိ ထိုင်၍ နေသော ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ထု၍ ခွဲလိုက်ရာ ကျောက်ခဲမှာ မကွဲဘဲ ကျောက်တုံး ပဲ့၍ သွားလေရာ လက်က ကျောက်ခဲကို လွှတ်ချပြီး ပဲ့သော ကျောက်တုံးကို ကြည့်ရာတွင် အလွန် လှပသော လက်နှင့် တူသော အရာ တစ်ခုကို တွေ့ ရလေ၏ ။

စောလှိုင်သည် ၎င်းအရာကို ကိုင်၍ ကြည့်နေပြီး နောက် သန်မာသော လက်ဖြင့် ထိုအရာကို ကိုင်လှုပ်၍ ကြည့်လိုက်လေလျှင် ၎င်းကျောက်အစသည် ကျိုး၍ လက်ထဲ၌ ပါလာသောကြောင့် သေချာစွာ ကြည့်လိုက် သောအခါ လွန်စွာ အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော အရာကို တွေ့မြင်ရလေ၏ ။ အကြောင်းမူကား ထိုအရာသည် အကြော အခြင် အရေပြား အတွန့်ကလေးများပါ ကောင်းစွာ ထင်ရှားသော ကျောက်လက်ကလေးဖြစ်၍ နေလေသတည်း ။

စောလှိုင်သည် လွန်စွာ အံ့အားသင့်၍ နေပြီး ထို လက်ကို စိုက်ကာ ကြည့်လေရာ လက်ခလယ်တစ်ချောင်း မပါမရှိသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ထိုလက်ခလယ်၏ အငုတ်မှာ လတ်ဆတ်သည့် အကျိုးရာကို မြင်ရသဖြင့် ဆက်၍ ကြည့်ရလျှင် အဘယ်မျှလောက် လှပသောလက် ဖြစ်မည်ကို သိလိုလှသဖြင့် ကျောက်တုံးကြီး အနီး၌ ရှာဖွေလေရာ ကံအားလျော်စွာ တွေ့ရသဖြင့် ၎င်းလက်ခလယ်၏ အပိုင်းကို မိမိ၏ လက်၌တင်ကာ သေချာစွာ ကြည့်သောအခါ သာ၍ အံ့သြရပြန်လေ၏ ။ အကြောင်းမူကား ထိုလက်၌ ကျောက်သားထဲတွင် မြုတ်လုခမန်း ဖြစ်သော ပတ္တမြားလက်စွပ်ကို တွေ့မြင်ရလေသတည်း ။

စောလှိုင်သည် ထိုလက်ချောင်းကို ကျိုးသော နေရာ၌ ဆက်၍ ကြည့်ရာ လွန်စွာလှပသော လက် ဖြစ်သည်ကို တွေ့ရှိရလေ၏ ။ သို့သော်လည်း မိမိ တွေ့ရသော အခြင်းအရာကို မည်သူ့အားမျှ မသိရစေဘဲ ၎င်း ကျောက်တုံးကြီး အနားမှ မခွာဘဲ ရေထဲတွင် စိမ်၍ နေလေ၏ ။

ထိုအခိုက်တွင် အဖော်များသည် ရေမိုးချိုး၍ ပြီးကြသဖြင့် ကုန်းပေါ်သို့ တက်ကြပြီးလျှင် တုံးလုံးပက်လက် လှဲကြလျက် အသက်မွေးမှု တစ်ခုပညာ တစ်ပြည် နှင့် တစ်ပြည် ကူးသန်းလာကြသော သူတို့ကို လုယက်တိုက်ခိုက်ခြင်း အလုပ်အတွက် ရပေါက်ရလမ်း စခန်းစဉ်ကို ကြံစည် တိုင်ပင်ရင်း အိပ်ပျော်၍ သွားကြလေသတည်း ။

စောလှိုင်သည် ၎င်းတို့ အိပ်ကြသည်ကို သိသောအခါ ကျောက်တုံးကြီးကို သေသေချာချာ စစ်ဆေး၍ ကြည့်လေရာ ထိုကျောက်တုံးကြီးမှာ အခြား ကျောက်များ နှင့် မတူ လူကိုယ်လုံးသဏ္ဌာန် လိုလို နေသည်ကို တွေ့ရှိရလေရာ ၎င်းတုံးကို အခြား မာသော ကျောက်ခဲတစ်လုံး နှင့်ထု၍ ခွဲလေရာ ကျောက်များသည် အဖတ်လိုက် ၊ အဖတ်လိုက် ကွာ၍ ကျလေလျှင် အတွင်း၌ သာ၍မာသော ကျောက်သားကို တွေ့ရလေ၏ ။

ကွာ၍ ကျသော ကျောက်သားမှာ အတွင်း ကျောက်သားလောက် မမာ ၊ အတွင်းကျောက်မှာ ကျောက်ဖြူ ပကတိ ဖြစ်၍ အပြင် ကျောက်မှာ ထိုအတွင်း ကျောက်ကို ထူထပ်စွာ စွဲကပ်သော ရွှံ့များ ၊ သဲများ ၊ မြေများ ကာလကြာသဖြင့် မာ၍ နေသော အကာကျောက်နှင့် တူလေ၏ ။

ထိုအကာကျောက်မှာ ကျောက်ခဲ နှင့် ထုတိုင်း လွယ်ကူစွာကွာ၍ ကျလေရာ အချို့ နေရာများမှာ ကျောက်ဆွေးတုံးပမာ လက်နှင့် ဖဲ့ရုံနှင့် ကွာ၍ လာသဖြင့် အတွင်းကျောက်နှင့် အပြင်ကျောက်မှာ အဆံနှင့် အခွံ ပမာ ခြားနား၍ နေသဖြင့် အကယ်၍ ထိုကျောက်တုံးကြီးကို အားခွန်ကောင်းကောင်းနှင့် ကိုင်းမြှောက်လှုပ်ခါ၍ ကြည့်နိုင်မည်ဆိုလျှင် အတွင်းရှိ အဆံကျောက်သားမှာ လှုပ်ရှား၍ နေမည်ဟု မှတ်ထင်ရလေ၏ ။

စောလှိုင်သည် ခွာတိုင်း ၊ ခွာတိုင်း အတွင်း၌ ချောပြောင်သော ကျောက်သားကို တွေ့ရှိရသဖြင့် ဆက်ကာ ဆက်ကာ ဘဲဥကိုထုခွဲ၍ ခွာသလို ဆက်လက်၍ ခွာလေရာ အတွင်းကျောက်၏ သဏ္ဌာန်သည် တစ်စတစ်စ ပေါ်၍ လာလေ၏ ။

ထိုသဏ္ဌာန်မှာ ကိုယ်ခန္ဓာ၏ အောက်ပိုင်း ဖြစ်လေရာ ခါး ၊ တင်ပါး ၊ ဖောင်းကားသော ဝမ်းစပ်နှင့် ပေါင်တစ်ခြမ်း ဖြစ်သဖြင့် ဆက်လက်၍ ခွာရာ ခါးမှ ခြေဖျားတိုင် အလွန်တရာမှ လှပကျော့ရှင်းသော ကိုယ်တုံးလုံး မိန်းမသဏ္ဌာန် ပေါ်၍ လာလေ၏ ။

စောလှိုင်သည် ထိုသဏ္ဌာန် ပြေပြစ် ၊ လှပခြင်းကို ကြည့်၍ရှု၍ မငြီးသကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ အထက်သို့ ဆက်လက်၍ ခွာလေရာ လည်ပင်း အထိ ပေါ်လာပြန်လေလျှင် အလွန်တရာ အထုကောင်းသော ရှေးပန်းပုဆရာ တစ်ယောက်၏ လက်ဖြင့် ထုလုပ်သော ကျောက်ရုပ် ဖြစ်သည်ကို တွေ့ရှိရလေ၏ ။ ရင်ဘတ်မှာ အလွန်တရာ ပီသလေ၏ ။ နှစ်ပေါင်း ရာထောင်ကုန်၍ လာသော်လည်း အပေါ်၌ အကာလွှမ်းအုပ်သဖြင့် ပျက်စီးခြင်းမရှိဘဲ ပကတိ ထုလုပ်စ အခါက ကဲ့သို့ ရှိနေဟန် တူလေ၏ ။

စောလှိုင်သည် ထိုလှပကျော့ရှင်းသော ကျောက်ကိုယ်ကို ချစ်ကြိုက်၍ လာသကဲ့သို့ ဖြစ်လေရာ ဤမျှလောက် လှသော ကိုယ်ခန္ဓာပိုင်ရှင် မျက်နှာသည် အဘယ်မျှလောက် လှပမည်ကို စဉ်းစားပြီး မျက်နှာမှာ ပျက်စီးခြင်း မဖြစ်ရလေအောင် အထူးသတိပြုကာ ဦးခေါင်းကို ခွဲလေရာ နောက်ဆုံး၌ မျက်နှာနှင့် ဦးခေါင်းသည် ပေါ်၍ လာလေသတည်း ။

ဦးခေါင်းမှာ ကပ်လျက်ရှိသော ဆံပင်၏ ပုံပေါ်၌ ပန်းခွေကို တင်၍ ထားလေ၏ ။ ကျောက်ပန်းခွေမှာ လွန်စွာ လှပသဖြင့် လှပသော နဖူး၌ မျက်ခုံးအနီးသို့ တိုင်အောင် အုပ်နေလေရာ မျက်ခုံး ၊ မျက်လုံး ၊ နှာတံ ၊ နှုတ်ခမ်း ၊ လည်တိုင်တို့မှာ လူ့ပြည်တွင် တစ်ရံတစ်ခါမျှ မိမိ မတွေ့ဖူးသော အလှ၏ သဏ္ဌာန် ဖြစ်သည်ကို တွေ့ရှိရ၍ စောလှိုင်သည် ကြည့်ရင်းကြည့်ရင်း ထိုရုပ်ပုံကို တိုး၍ ချစ်ကြိုက်သလို ဖြစ်၍ လာလေသတည်း ။

၎င်း၏ နှုတ်ခမ်းကလေးများသည် စောလှိုင်ကို ပြုံးလျက် ကြည့်၍ နေသည်ဟု မှတ်ထင်ရလေ၏ ။ စောလှိုင်သည် မိမိ၏ အဖော်များကို လှမ်း၍ ကြည့်ပြီး ၎င်းကျောက်ရုပ်ကို ငုံ့၍ နမ်းလေ၏ ။ ရေထဲ၌ လှဲအိပ်ကာ ထိုကျောက်ရုပ်ကို ပွေ့၍ ထားလေ၏ ။ ထိုနောက် တအား ပွေ့ထူကာ ချုံများ မိုးကာ၍ ထားသော နေရာအောက်ရှိ သဲများပေါ်သို့ တင်ရန် အဆွဲမှာ အထက် ဖော်ပြခဲ့သော လက်စွပ်ဝတ်သည့် လက်မှာ ပြတ်ကျ၍ ကျရစ်လေ၏ ။ ၎င်းကျောက်ရုပ်ကို သေချာစွာ သဲပေါ်၌ ထားပြီး သစ်ကိုင်းများနှင့် အုပ်ပြီးနောက် လက်မောင်းကို ရှာဖွေ ရာ မတွေ့သဖြင့် ၎င်းလက်မောင်းမှာ အဖျားရှိ လက်ချောင်းများလည်း မရှိတော့သည် ဖြစ်သောကြောင့် ရှိပါစေတော့ဟု စိတ်၌ အောက်မေ့ပြီး မိမိ၏ ဆင်းတုကို အတန်ကြာ သွား၍ ကြည့်နေပြီးနောက် အိပ်ချင်သလိုလို ဖြစ်သဖြင့် ကုန်းပေါ်သို့ တက်ကာ အဝတ်များကို ဝတ်ပြီး တစ်ခုသော နေရာ၌ ပက်လက်လှန်ရင်း ရရှိသော လက်စွပ်ကို ကြည့်၍ နေလေသတည်း ။

ထိုသို့ ကြည့်နေရာမှ မိမိ ဆင်းတုထားခဲ့သော နေရာကို လှမ်း၍ ကြည့်လိုက်သော အခါ ချုံများ လှုပ်ရှား၍ လာသည်ကို မြင်ရလေသတည်း ။ ထိုအခါ စောလှိုင်သည် ထိတ်ခနဲ ဖြစ်ပြီး ချုံထဲ ဘာကောင်များ ထွက်၍ လာမလို့ပါလိမ့် ။ သစ်လား ၊ ကျားလား ၊ ဝံလား ၊ အမဲသားကောင်လား ဟု စဉ်းစား၍ နေခိုက်တွင် ထွက်ပေါ်၍ လာသော သဏ္ဌာန်ကို မြင်ရ သောအခါ လွန်စွာ အံ့အားသင့်၍နေလေ၏ ။ အကြောင်းမူကား ထိုသဏ္ဌာန်သည် ဦးခေါင်း၌ ပန်းတွေ ဝေလျက် ဆံပင်ကို ဖားလျားချကာ ဝတ်လစ်စားလစ်ပေါ်၍လာသော သဏ္ဌာန် ဖြစ်လေသတည်း ။ ထိုသဏ္ဌာန်သည် ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာနှင့် မိမိကို စိုက်ကာ ကြည့်၍ နေလေ၏ ။ မကြာမီ ဖြည်းညင်းသော လေပြည်သည် ခပ်ပြင်း ပြင်းလေး ဝှေ့တိုက်လှုပ်ရှား၍ လာလေရာ မိန်းမပျို ကလေး၏ ဆံပင်မှာ လေထဲတွင် ဝဲပျံလျက် ဦးခေါင်း၌ ပန်၍ ထားသော ပန်းများမှာ လေထဲတွင် လွှင့်၍ ကျတော့ မလို ဖြစ်လေ၏ ။

ထိုမိန်းမပျိုကလေး၏ သဏ္ဌာန်မှာ မိမိ တွေ့ရှိရသော ကျောက်ရုပ်၏ သဏ္ဌာန်နှင့် တစ်ထပ်တည်း တူ၍ နေသဖြင့် စောလှိုင် အံ့သြ၍ နေလေ၏ ။

စောလှိုင်သည် ၎င်းကို ပြန်၍ ပြုံးလေရာ ၎င်းမိန်းမပျိုကလေးသည် အပါးသို့ ကပ်ရောက်လာပြီးလျှင် လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်သောအခါ ထိုလက်၌ ကလပ် နှင့် တူသော ငွေခွက်တစ်ခုကို မြင်ရလေ၏ ။ ထိုငွေခွက်ကို ၎င်းမိန်းမပျိုက စောလှိုင် အား ပေးပြီး သောက်သောက်ဟု ပြောသဖြင့် စောလှိုင်သည် ငွေခွက်ကို ကိုင်ယူ၍ နီဝင်း တောက်ပ ရွှေအဆင်းနှင့် တူလှသော မွှေးကြိုင်သော အရသာကို မော့၍ သောက်လိုက်ရာ အလွန်တရာ ချိုမြိန်လေးနက်သော အရသာကို တွေ့ရှိရလေ၏ ။ မိန်းမပျို ကလေးသည်ကား ပြုံးလျက် ခွက်ကို ပြန်ယူပြီး စောလှိုင် ၏ အပါး၌ ပုဆစ်တုပ်ကာ ထိုင်လေ၏ ။ စောလှိုင်မှာ သောက်ရသော အရသာဖြင့် အလွန်တရာ ပျော်ရွှင်လျက် နှလုံးသွေး ကြည်လင်၍ လာပြီး မင်း ဘယ်သူလဲ ၊ မင်း ဘယ်အမျိုးအနွယ်လဲ ၊ ဘယ်ကလဲ ဟု မေးရင်း လှဲ၍ နေရာမှထကာ ပျော့ပျောင်း ချောညက်သော ကိုယ်ကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ပွေ့ယူလိုက်လေ၏ ။ မိန်းမပျိုကလေးသည် မငြင်းမဆန်ဘဲ ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာနှင့် မောင်စောလှိုင်၏ မျက်နှာကို ကြည့်ကာ ..

“ ခု ကျွန်မ ပေးတဲ့ ဆေးရည်ဟာ ရှင့် မှတ်ဉာဏ် သတိကို နိုးအောင် နှိုးတဲ့ ဆေးပါ ၊ ရှင့်သတိဟာ ခုတင်က ကျောက်ဆင်းတုမှာ ကပ်နေတဲ့ အပြင် ၊ ကျောက်သားတွေလို တစ်ခုခု ပိတ်ကာထားတာကို ခံနေရပါတယ် ။ အခု ကျွန်မ ပေးတဲ့ ဆေးအစွမ်းကြောင့် အကာတွေ ကွာကျပြီး ဟော ... စိတ်ထဲမှာ လင်းပြီး မလာဘူးလား ”

“ ကိုမာလာ ... ကျွန်မလေ .. မဇေနီလေ ၊ သတိမရ သေးဘူးလား ၊ ဟော ... ဟော ... သတိရလာပြီ ၊ ရှင့်မျက်လုံးများ လင်းလာပြီ ၊ ကိုင်း ... မှတ်မိပြီလား ၊ ဖေဖေတို့ မေမေတို့က ကျွန်မကို အခန်းထဲမှာ လှောင်ထားကြတယ် ၊ ကျွန်မကို ကျွန်တစ်ယောက် ပြတင်းပေါက်က ချပေးလို့ ကိုမာလာ ဆီကို ကျွန်မ ပြေးလာခဲ့တယ် ”

မောင်မာလာသည် နှစ်ဦးနှစ်ဖက် မိဘများက ခွဲ၍ ထားသဖြင့် ကွဲ၍ နေသောကြောင့် စိတ်ပျက်ကာ လူဆိုး ၊ ဓားပြနှင့် ပေါင်းပြီး ဝိဇယမင်းသား၏ တပ်ထဲ၌ ပါဝင်လျက် ဆိုးချင်တိုင်း ဆိုး ၊ ပေချင်တိုင်း ပေ၍ နေရာတွင် မိမိ၏ ချစ်သွေး မဇေနီကလေး ကို ပြန်၍ တွေ့ရသော အခါ အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာလျက် ပွေ့ယူနမ်းရှုပ်ကာ ...

“ ကိုင်း ... မ ... ယနေ့က စပြီး နှမနဲ့ မောင် ဘယ်တော့မှ မခွဲကြရတော့ဘူး ” ဟုပြောကာ မောင်မာလာ သည် မိမိ၏ လက်မှ ပတ္တမြားလက်စွပ်ကို ချွတ်ကာ မဇေနီ၏ လက်ခလယ်သို့ စွပ်သွင်း၍ ပေးလိုက်လေ၏ ။ မဇေနီမှာ ထိုကဲ့သို့ မောင်မာလာနှင့် စကားပြောဆို နေရင်း ရွှေငွေရတနာများနှင့် တစ်ကိုယ်လုံး

သေး၍ နေသော ဆာဒီလိုနှင့် ဖာရစီမကလေးလိုလို ဖြစ်၍ လာလေ၏ ။

မောင်မာလာလည်း အလွန်တရာ အဖိုးတန်သော ပိုးထည်ကိုယ်ရုံနှင့် ရောမလူမျိုး၏ ပုံသဏ္ဌာန်လိုလို ဖြစ်၍နေလေ၏ ။

ထိုအခါ၌ ဝိဇယမင်းသား၏ တပ်စခန်းသည် မြို့ငယ်ကလေး တစ်ခုနှင့် မနီးမဝေး နေရာ တစ်ခုတွင် စခန်း ချ၍ နေလေ၏ ။

နောက်တစ်နေ့၌ မောင်မာလာသည် မိမိ၏ ချစ်သူ ဇနီး မဇေနီပါ ဝိဇယမင်းသား ရှေ့တော်သို့ သွင်းပြီးလျှင် အကျိုးအကြောင်း ပြော၍ ပြလေရာ မင်းသားသည် များစွာ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်လျက် နောက်တစ်နေ့တွင် တပ်ထဲ၌ ရဲမက်ဗိုလ်ပါအပေါင်းတို့ ခြံရံလျက် ကြီးစွာသော ထိမ်းမြားမင်္ဂလာပွဲကြီးကို ကျင်းပ၍ နေကြ လေသတည်း ။

ထိုအခိုက်တွင် ပြင်းထန်သော အသံများကို ကြားကြ ရလေရာ ထွက်၍ ကြည့်ကြလျှင် မင်းသား၏ ဖခင် သီဟဗာဟု ဘုရင်မင်းမြတ်၏ တပ်ကြီး ဆိုက်ရောက်၍ လာသည်ကို မြင်ကြရလေသတည်း ။

စစ်ခရာသံတို့သည် တစ်မိုးလုံး ညံလေ၏ ။ မကြာမီ ဝိဇယမင်းသား၏ တပ်ကို ဘုရင်မင်းမြတ်၏ တပ်တော်သည် ခိုက်ရန်တိုက်လေရာ ဝိဇယမင်း၏ တပ်သည်လည်း မမျှသော အင်အားနှင့် ခုခံလေ၏ ။ ညဉ့်နေဝင်ခါနီးအချိန်သို့ ကျရောက်၍ အနောက်ဘက်၌ နေစက်ဝန်းကြီးသည် တစ်ပိုင်း ပြုတ်၍ သွားလေ၏ ။

စစ်မြေပြင် တစ်ခုလုံးမှာ အတုံးအရုံး သေကြသော လူသေကောင်တို့ အလယ်၌ ဖြစ်ကာ ဝိဇယမင်းသားသည် မိမိ နောက်ပါ မသေ ကျန်ရှိသူများနှင့် လုံးပန်းပစ်ကာ လိုက်ပါ၍ သွားရာတွင် မောင်မာလာသည် မဇေနီ နှင့် အတူ ပါသွားလေသတည်း ။

••••• ••••• •••••

အခန်း ( ၂ )

မာလဘာကမ်းခြေ၌ လူထုအင်အား မြောက်မြားစွာတို့သည် စုရုံးဆူညံ၍ နေကြလေ၏ ။ ခွဲခွာကြရမည် ဖြစ်သော ဆွေမျိုးဉာတိတို့သည် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ဖက်ကာ ငိုကြွေးကြလေ၏ ။ မှိုင်းညိုပိတ်ဆို့သော ကောင်းကင်သည် တစ်ကျွန်းအပြစ်ဒဏ်နှင့် သွားကြရမည့် သူတို့အား တွေ့ကြုံလတ္တံ့သော ဘေးရန် အပေါင်းတို့၏ ကြီးကျယ်သော နိမိတ်ကို ပြသည်နှင့် တူလေ၏ ။

မကြာမီ လျှပ်စစ်မိုးပန်းတို့သည် တစ်ခဲနက် မြည်ချုန်းကာ ပြိုးပြိုးပြက်ပြက် လှုပ်ရှားကြလေ၏ ။ လျင်မြန်သော လေသည် ပင်လယ်ကို ကြွမြောက်၍ ပေးလေ၏ ။ ကမ်းခြေ တစ်လျှောက်ရှိ သစ်ပင်တို့သည် လှုပ်ယမ်းကာ သွားကြမည် ဖြစ်သော သူတို့ကို နှုတ်ဆက်ပြလေရာ ဘုရင်မြတ်၏ မယ်တော်မှာ နောက်တော်ပါ ရံရွေအပေါင်းတို့နှင့် တစ်ခုသော ကျောက်စွန်း၌ ရပ်တန့်ပြီး သားတော် ဝိဇယမင်းသားကို နှုတ်ဆက်ကြလေရာ မယ်တော်မှာ ပင်လယ်ကမ်းခြေ၌ လူးလှိမ့် ငိုကြွေးရှာလေ သတည်း ။

ထွက်ရမည့် အချိန်သည် နီးကပ်၍ လာလေ၏ ။ ဖောင်များကို အဆင်သင့် ပြင်ပြီးကြလေ၏ ။ ထွက်ရန် အချိန်ကို ခရာသံနှင့် အချက် ပေးလေရာ ထွင်းဖောက်သော ထိုအသံသည် ဝိဇယမင်းသား နောက်ပါ လူစုများနှင့်အတူ ရောက်ပါမည့်အကြောင်းကို လန်ကကျွန်း သို့ သွားရောက်ကာ သတင်းပို့သည်နှင့် တူလေသတည်း ။

ဝိဇယမင်းသားနှင့် နောက်ပါ တပ်သားတို့သည် ဖောင်များပေါ်သို့ တက်ကြလေရာ မာလာမှာ ဝိဇယမင်းသား၏ ဖောင်တော်ပေါ်သို့ရောက်၍ ဇေနီမှာ အခြား ဖောင်ပေါ်သို့ ရောက်လေသဖြင့် ၊ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် လက်ပြရင်း ဖြင့်သာ လိုက်ပါ၍ သွားကြရလေ၏ ။

ဖောင်ပေါ်က လူများနှင့် ဆိပ်ကမ်းတွင် ကျန်ရစ်ကြကုန်သော လူအပေါင်းတို့ တကြော်ကြော် ၊ အော်ဟစ် နှုတ်ဆက် ၊ ငိုကြွေးမြည်တမ်းကြလေ၏ ။

ထိုအခါ လေကောင်းသဖြင့် ဖောင်များမှာ လျင်မြန်စွာ ကမ်းနှင့် ဝေး၍ သွားကြပြီးနောက် နေထွက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်တည်း မာလဘာကမ်းခြေလည်း ကွယ်ပျောက်၍ သွားလေသတည်း ။

ပင်လယ်ထဲ၌ သုံးရက်ကျော်ခန့် ကြာလတ်သော အခါ လေပြင်းမုန်တိုင်း ကျ၍ လာလေ၏ ။ မာလာ လိုက်ပါသော ဖောင်သည် ဇေနီ လိုက်ပါသော ဖောင်နှင့် များစွာ ဝေးကွာ၍ သွားလေ၏ ။ ပင်လယ်လှိုင်းများသည် တစ်ခုသော ဖောင်မှာ တောင်လို မောက်၍ လာကြလေရာ အခြား တစ်ခုသော ဖောင်ကို မမြင်နိုင်အောင် ပိတ်ကွယ်ခြင်းကို ခံကြရလေ၏ ။

လေသည် မရပ်မနားဘဲ တိုး၍သာ လာလေ၏ ။ နေ့လယ်အချိန်သည် မည်းလွင်သော ကောင်းကင် ကြောင့် ညပမာ ဖြစ်နေလေ၏ ။ ဖောင်များသည် နီးကပ်အောင် ကြိုးစားကြသော်လည်း ဝေးကွာ၍ သွားလေ၏ ။ မာလာသည် ဖောင်ပေါ်၌ ရပ်ကာ ကြည့်လေရာ တစ်ချက် တစ်ချက်တွင် မာလာ ကဲ့သို့ လည်ကို ဆန့်ကာ ရှုမျှော်၍ နေသော ဇေနီ၏ သဏ္ဌာန်ကို မြင်နိုင်လေသတည်း ။

ထိုကဲ့သို့ လေသည် သုံးနာရီခန့်ကြာ ပြင်းထန်စွာ တိုက်လေရာ ဇေနီ ပါသောဖောင်သည် ပျက်လုခမန်း လှုပ်ရှားနေသည်ကို မြင်ရလေလျှင် မာလာ၏ စိတ်၌ ... “ ထိုဖောင် ဧကန္တ ပျက်တော့မည် ၊ ဤမျှလောက် ကြမ်းကြုတ်သော ပင်လယ်၌ ထိုးဖောက်ထိုးကျင်ခြင်းတို့သည် ဖရိုဖရဲဖြစ်အောင် လုပ်တော့မည် ။ ငါသည် ၎င်းဖောင်ကို ရောက်အောင် ကြိုးစားမှ ငါ၏ ချစ်သူနှင့် သေလျှင် အတူ ၊ လည်ကို ဖက်၍ သေရဖို့ရှိ၏ ” ဟု အောက်မေ့ကာ ၊ မည်သူမျှ တားဆီးအော်ဟစ်ခြင်းကို နားမထောင် ။ ဝိဇယမင်းသား၏ အမိန့်အာဏာကိုပင် ငြင်းပယ်ကာ ဖောင်ပေါ်မှ ရေထဲသို့ ခုန်ဆင်းပြီးလျှင် အားရှိသလောက် စွန့်စားကာ လှိုင်းပေါ် တစ်လှည့် လှိုင်းအောက် တစ်ခါ မြုပ်ချည်ပေါ်ချည် ကူးရှာလေသည် ။ ဖောင်ပေါ်က လူများသည် ၎င်းကို ခေတ္တမျှသာ သတိရကြလေ၏ ။

အကြောင်းမူကား မိမိတို့၏ အသက်ဘေး အတွက်လည်း မာလာ၏ အသက်ဘေးနှင့် မခြားမနား ပူပင် ကြရသောကြောင့် ဖြစ်၏ ။

ထိုကဲ့သို့ ကူးခိုက်တွင် ဇေနီ၏ ဖောင်သည် ပျက်စီး၍ သွားလေ၏ ။ သို့ပျက်စီးသော်လည်း မာလာသည် ပင်လယ်လှိုင်းတို့၏ ပိတ်ကွယ်ခြင်းဖြင့် မမြင်ရချေ ။ ကူးမြဲတိုင်းသာ ဆက်လက်၍ ကူးလေ၏ ။

ထိုကဲ့သို့ အတန်ကြာ ကူး၍ နေရာတွင် လက်ပန်း ခြေပန်း ကျ၍ လာလေ၏ ။ မှောက်ခုံကူးရာမှ ပက်လက်လှန်၍ ကိုယ်ကို ဖော့ကူးလိုက်လေ၏ ။ ထိုကဲ့သို့ ဖော့၍ ကူးလိုက်သောအခါ၌ လှိုင်းများ ထကြွသည်ကို မသိရ ။

တစ်ခါတစ်ခါ၌ လင်းခနဲ ၊ တစ်ခါတစ်ခါ ရေလွှမ်းသဖြင့် မိုက်ခနဲ နေသည်ကိုသာ သိရလေသည် ။ ထင်းခနဲ နေသည့်အခါ လှိုင်းထိပ်ပေါ်သို့ ရောက်လေ၏ ။ မိုက်ခနဲ ဖြစ်သောအခါ၌ လှိုင်းအောက်သို့ ရောက်လေ၏ ။ ထိုကဲ့သို့ မြင့်ချည်ကျချည်နေသည်ကိုမူကား မိမိကိုယ်တိုင် မသိရချေ ။ မျက်နှာပေါ်၌ မိုး၍နေသော မိုးမှာ အမှတ်အသား တစ်စုံတစ်ရာ မရှိသဖြင့် လှိုင်းထဲ၌ မိမိကိုယ်ခန္ဓာ ကြွချည်ကျချည်သည် ဖြစ်နေသည်ကို သိဖို့ရန် ခက်လေ၏ ။ အကြောင်းမူကား လှိုင်းပေါ်၌ အငြိမ့်စီးသူတို့မှာ ပက်လက်နေလျှင် တက်ခြင်း ၊ ကျခြင်း တစ်စုံတစ်ရာကို မျက်စိဖြင့် ကြည့်ကာ နှိုင်းယှဉ်၍ မသိရသောကြောင့် ငြိမ့်သည်ကို မသိရချေ ။

အတန်ကြာ ပက်လက် နေသောအခါ ကိုယ်သည် လေးလံ၍ မြုပ်တော့မည် ဖြစ်သောကြောင့် တစောင်း လှည့်၍ ရှေ့သို့ ထိုးခတ်လိုက်သည်တွင် မာသောအရာ တစ်ခုကို လက်နှင့် ထိမိသဖြင့် မြဲစွာ ကိုင်၍ ထားရာ အတော်ကြီးမား ထူထဲသော ပျဉ်းပြားကြီး ဖြစ်သည်ကို သိရလေ၏ ။ ၎င်းပျဉ်ပြားကြီးသာ မကဘဲ ထိုပျဉ်ပြား၌ ကပ်ပါ၍ နေသူမှာ မဇေနီ ဖြစ်သည်ကို တွေ့ရှိရသော အခါ မာလာမှာ အားတက်၍ လာလေ၏ ။

လျော့သော အားတို့သည် အကုန် ပြန်ရောက်၍ လာလေ၏ ။ လက်တစ်ဖက်က ပျဉ်ကို ကိုင်လျက် တစ်ဖက်က ဇေနီ ကို မလေ၏ ။

ဤနေရာ၌ မောင်စောလှိုင်၏ စိတ်တော်မှာ မိုက်မှောင်ကြီးသို့ ဝင်နေသဖြင့် အဘယ်ပုံ ဖြစ်လေသည်ဟု မမှတ်မိဘဲ နေလေ၏ ။

အဘယ်နည်း ၊ အဘယ်ပုံ ဖြစ်သည်ဟု မသိရဘဲ ဇေနီနှင့် မာလာသည် တစ်ယောက်၏ လက်ကို တစ်ယောက် ဖက်ကာ တစ်ခုသော တောင်ခြေရင်းသို့ ရောက်၍ နေကြလေသတည်း ။

၎င်းတောင်ခြေရင်း၌ မွတ်သိပ်ဆာလောင်ခြင်း ဖြစ်ကြသဖြင့် စားစရာ လိုက်လံရှာဖွေကြလေလျှင် အုန်းတောသစ်တောသို့ ရောက်ကြလေရာ လူတစ်ရပ် လက်ခုပ် တစ်ဖောင်မျှမြင့်သေ သော အုန်းပင်မျိုးများမှ အုန်းသီးများကို ခူးဆွတ်ကာ ကျောက်ခဲများနှင့် အခွံကို ထုချေ၍ စားကြရလေ၏ ။

ထိုကဲ့သို့ စားသောက်၍ ပြီးသည့်နောက် စမ်းချောင်း တစ်ခုမှ ရေကို သောက်ပြီး နှစ်ယောက် လည်ချင်းယှက်ကာ အိပ်ကြလေ၏ ။ အိပ်နေရာမှ ဆူညံသော အသံများကြောင့် လန့်၍ နိုးကြလေ၍ ထိုအသံများသည် အဘယ်သို့သော အသံများ ဖြစ်ကြသည်ကို နားထောင်၍ နေကြစဉ် ၎င်းအသံများသည် နီးကပ်၍လာသဖြင့် လိုက်၍ ကြည့်ရှုရာ တောင်ပေါ်နှင့် တောင်အောက် အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်၍ နေကြသော ကြက်တောင်စိုက် လူရိုင်းတွေကို မြင်ရလေ၏ ။ ထိုလူရိုင်းများသည် တောင်စောင်း တစ်လျှောက်လုံးမှာ မည်း၍ နေကြလေ၏ ။ လှံတွေ ၊ ဓားတွေ အရောင်သည် နေရောင်တွင် လျှပ်စစ်ပြက်သလို တဝင်းဝင်း တပြောင်ပြောင် တောက်ပ၍ နေလေ၏ ။ အထက်မှ အောက်သို့ လှိမ့်၍ ချသော ကျောက်တုံးကြီးများသည် မိုးချုန်းသလို မြည်၍ သက်ဆင်းကျလာလေ၏ ။ အာကာသ ကောင်းကင်၌ မြားတို့သည် ဝင်းခနဲ လက်ခနဲ ပြိုးပြိုးပြက်ပြက် တစ်ခဲနက်သော အရောင်နှင့် ပျံသန်း ၍နေကြလေ၏ ။

ထိုအခါ မာလာနှင့် ဇေနီသည် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော လက်နက်ဘေးမှ လွတ်ရန် တစ်ခုသော ချောက်ထဲသို့ ဝင်ကြရလေ၏ ။ မိုးချုန်းသံနှင့် တူသော ကျောက်တုံးလှိမ့်သံတို့သည်ကား မရပ်မစဲ မြည်၍သာ နေလေ၏ ။ သားရဲတိရစ္ဆာန်တို့၏ အသံနှင့် တူသော လူရိုင်းတို့၏ အသံသည် အသည်းနှလုံးကို တုန်လှုပ် စေ၏ ။

အသံတို့သည် တိုးတက် နီးကပ်၍ လာကြလေ၏ ။ ထိုအခါ မာလာသည် ဇေနီကို ချောက်ထဲ၌ ထားခဲ့ပြီး ထွက်၍ ကြည့်လေရာ တောင်အောက်ရှိ လူရိုင်းများသည် စစ်ရေးနိမ့်လျက် ကစဥ့်ကရဲ ပြေးကြသည်ကို မြင်ရလေ၏ ။

၎င်းတို့ကို ကြည့်၍ နေခိုက်တွင် လူရိုင်းတစ်ယောက် သည် တောင်ပေါ်မှ လိမ့်ကျလာရာ မာလာ၏ အနီးသို့ ရောက်၍လာပြီး ဒဏ်ရာနှင့် သေလေ၏ ။ မာလာသည် ကပျာကယာ ၎င်းကိုယ်၌ ရှိသော လက်နက်များကို ဖြုတ်ယူကာ မိမိကိုယ်၌ တပ်ဆင်ပြီးလျှင် အထက်ထက်က ဝိဇယမင်းသား၏ တပ်၌ အမှုထမ်းခဲ့သဖြင့် များစွာ ကျင်လည်ပြီးသော လေးအတတ်ကို အသုံးပြုကာ ရှုံးသူတို့ ဘက်မှ နေ၍ ခုခံ တိုက်ခိုက်လေ၏ ။

မိမိ၏ မြားတစ်စင်း အရှိန်သည် အခြား လူရိုင်းတို့ ၏ မြားအစင်း တစ်ရာလောက် ပြင်းထန်သဖြင့် စစ်ရေး သာ၍ လာသော လူရိုင်းတပ်မှာ ရုတ်တရက် အံ့အား သင့်ပြီးလျှင် ရပ်တန့်၍သွားလေ၏ ။ အရေးနိမ့်၍ ပြေးကြသော လူရိုင်းများမှာလည်း ရုတ်တရက် ချက်ချင်း စစ်တပ်ကို ဘီလူးဝင်၍ ကူသလို ဖြစ်ကာ အားတက်လျက် ဆုတ်ခွာသော ဒီလှိုင်းသည် တစ်ဟုန်တည်း အရှိန် နှင့် ပြန်၍ ရိုက်သလို တောင်ခြေသို့ ပြန်၍ ကပ်ရုံမက ခေါင်းဆောင်သော မာလာ၏ နောက်မှ စုရုံး၍ ရောက်ကြ လေ၏ ။

မာလာသည် တောင်ပေါ်ရှိ လူရိုင်းတို့ကို ပစ်၍ ချလေရာ လူရိုင်းများလည်း မြားသင့်သည့် မျောက်တွေ အလား အတုံးအရုံး လိမ့်လျှောသက်ဆင်း၍ ကျလေ၏ ။

အတန်ကြာသောအခါ မာလာ၏ တပ်သည် တောင်ခုလတ်သို့ ရောက်လေလျှင် ပထမ အရေးသာသော တပ်သည် ကွဲပြိုပျက်စီးလွင့်ပါး၍ ကွယ်ပျောက်၍ သွားလေ၏ ။

လူရိုင်းများသည် မာလာကို ဝိုင်းရံ ရှိခိုးကြလေ၏ ။ လူရိုင်းဗိုလ်ကြီးသည် မာလာ၏ ခြေကို ငုံ့နမ်းလေ၏ ။ မာလာသည် ခါးထောက်ကာ ၎င်းလူရိုင်းဗိုလ်၏ ကျောပေါ်သို့ မိမိ၏ ခြေကို တင်လေ၏ ။ ထိုအခါ လူရိုင်း အပေါင်းတို့သည် သာ၍ ကြောက်ရွံ့ ရိုသေကြလျက် မြေကို နဖူးနှင့်တိုက်ကာ အရိုအသေ ပေးလေသတည်း ။ ထို့နောက် မာလာသည် ဇေနီကို သတိရသဖြင့် တောင်ပေါ်မှ နောက်ပါ လူရိုင်းများနှင့်အတူ ဆင်း၍ လာပြီး ဇေနီကို ချောက်ထဲ၌ ရှာလေ၏ ။

လူရိုင်းတို့သည် ဇေနီကို တွေ့ကြသောအခါ ဦးနှိမ် ချကာ အရိုအသေ ပေးကြပြီးလျှင် တောပန်းတို့ကို ခူး၍ ဝါးများကို ခုတ်ကြလျက် ပြာသာဒ်ပြုလုပ်ကာ ဇေနီနှင့် မာလာကို တင်ကြပြီးလျှင် တောင်သုံးလုံးကို ကျော်၍ ဆောင်ယူသွားကြလေရာ သစ်တပ်ဖြင့် ခိုင်လုံစွာ ဆောက်လုပ်၍ ထားသော မြို့သို့ ရောက်ကြလေ၏ ။ ထိုအခါမှ ဤမာလာနှင့် ဇေနီသည် ၎င်းမြို့တွင် မင်းလုပ် အုပ်ချုပ်၍ နေကြလေသတည်း ။

သို့ အုပ်ချုပ်၍နေရာ နှစ်ပေါင်း အတော်ကြာ၍ သွားလေ၏ ။

တစ်နေ့သ၌ မာလာနှင့် ဇေနီသည် နောက်ပါ အခြွေအရံများနှင့် တောကစားသွားရာတွင် မြွေပေါက်၍ ဇေနီ သေဆုံးလေရာ မာလာမှာ မိမိ၏ မယားအလောင်းကို မစွန့်ရက် မခွာချင် ဖြစ်သဖြင့် ထိုနေရာ၌ ဇေနီ၏ ရုပ်ပုံကို ကျောက်ဖြူဖြင့် ထုလုပ်၍ ၎င်းရုပ်ထု၏ လက်မှာ ဇေနီ၏ လက်မှ လက်စွပ်ကို တပ်၍ပေးပြီး ခိုင်လုံသော အဆောက်အအုံ၌ ထိုကျောက်ရုပ်ကို တင်ထားကြလေ သတည်း ။

မာလာသည် ထိုကျောက်ရုပ်ကို ဖက်ကာ ငိုကြွေး၍ နေခိုက်တွင် အရှင်မင်းကြီး ကျောက်ရုပ်ဆင်းတုကို တပ်မက်စွဲလမ်း၍ နေတော်မူသဖြင့် တိုင်းပြည်အုပ်ချုပ်ခြင်းအရေးကို မေ့လျော့ကာ နေဖို့ မသင့် ၊ ပြည်တော်ကို ပြန်တော်မူပါဦးဘုရားဟု ခြေကို ကိုင်ကာ အမတ်ကြီး တစ်ပါးက တောင်းပန်သဖြင့် ကြေကွဲသော စိတ်နှင့် အားယူကာ ထလိုက်လေလျှင် စောလှိုင်၏ အဖော် ဓားပြများသည် အထုပ်အပိုးများ ပြင်ကာ ခရီးဆက်လက်၍ သွားရန် အသင့်ရှိကြသည်ကို တွေ့မြင်ကြရလေသတည်း ။

ထိုအခါ စောလှိုင်သည် နေကို ကြည့်လိုက်သော အခါ မိမိ အိပ်မပျော်မီ အမှတ်အသားပြု၍ ထားသော နေရာမှ တစ်ထွာခန့်သာ အောက်သို့ တက်သဖြင့် နာရီဝက်မျှကြာစွာ မအိပ်ရသေးကြောင်း သိရလေသတည်း ။

စောလှိုင်သည် ထိုအခါမှ စ၍ ထိုကျောက်ရုပ်ကို တပ်မက်ကာ ထိုအရပ်မှ မသွားဘဲ မိမိ၏ လူများနှင့် အတည်တကျ နေထိုင်လေရာ တစ်နေ့သော နေ့၌ အရိုင်းအစိုင်းများ နေသော ရွာထဲသို့ ရောက်၍ သွားရာတွင် ၎င်းကျောက်ရုပ်နှင့် များစွာ အသွင်တူသော အရိုင်းမကလေး တစ်ယောက်ကို တွေ့ရသဖြင့် ထိုအရိုင်းမကလေးနှင့် အကြောင်းပါပြီးလျှင် ထိုကျောက်ရုပ်ကို အိမ်ဦးခန်း၌ ထားကာ ယဉ်ကျေးသော လူ့ရပ်ရွာသို့ မပြန်ဘဲ တောတောင် အရိုင်းအစိုင်း အလေ့အတိုင်း ပျော်ပိုက်၍ နေလေသတည်း ။

▢  ပီမိုးနင်း
📖 ဝတ္ထုပဒေသာ ပေါင်းချုပ် ( ၁ )