အကြွေကောက်ကြယ်

❝ အကြွေကောက်ကြယ် ❞ 

( တေဇလင်း - နည်းပညာတက္ကသိုလ် )    

ဆိုင်ကလေးထဲကို ကျွန်တော် ရောက်သွားချိန်မှာ ကျွန်တော်က လွဲပြီး အခြားဝိုင်း တစ်ဝိုင်းမျှ ရှိမနေသော အချိန်ဖြစ်သည် ။ ထုံးစံအတိုင်း မျက်မှန်းတန်းမိစ ပြုနေသည့် ဆိုင်ဝန်ထမ်းမလေးတွေဆီမှာ ကော်ဖီစေ့စစ်စစ် ကြိတ်ကာ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ဖျော်ပေးသော Cappuccino တစ်ခွက် မှာလိုက်သည် ။

ထိုင်နေကျ ဝိုင်းမှာ ထိုင်ပြီး အပြင်ဘက်ကို ငေးမော စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့လေသည် ။ အစဉ်သဖြင့် မဟုတ်သော်လည်း အခါအားလျော်စွာ ဒီဆိုင်လေးဘက် ရောက်တိုင်း ကျွန်တော် ဝင်ထိုင်နေကျဖြစ်သည် ။ မြို့လယ်ကောင်ကျပေမဲ့ ဆိုင်ကလေး၏ တည်နေရာ ၊ ဆိုင်ကလေး၏ ဖွဲ့စည်းတည်ဆောက်မှုမှာ ချစ်စရာကောင်းသည် ။ လုံးဝ မြန်မာ မဆန်သော်လည်း ယဉ်ကျေးမှု ကင်းလွတ်သော အဆင့်အထိ မရောက်သလို ဖော်ရွေပျူငှာသော ဆိုင်ဝန်ထမ်းလေးတွေ၏ ချစ်စရာ ဓလေ့ကို မြင်တွေ့နိုင်သည် ။

အထူးသဖြင့် ခရီးသွား ဧည့်သည်များသာ ထိုင်လေ့ ထိုင်ထများသော ဆိုင်ကလေးမှာ စားသုံးသူ မြန်မာလူမျိုးလည်း ခပ်ရှားရှားသာပင် ။ ကျွန်တော်က Cappuccino ကို ကော်ဖီလောက် မကြိုက် ။ သို့သော် ဤဆိုင်မှ ကော်ဖီ အရသာစစ်စစ်နှင့် ဖျော်သော Cappuccino တစ်ခွက်တော့ အမြဲကုန်အောင် သောက်နိုင် သည် ။

အကြောင်းအမျိုးမျိုး ကြောင့် မြို့ထဲ တစ်ယောက် တည်း ရောက်ဖြစ်သောအခါ များတွင် ကျွန်တော် ဒီဆိုင် ကလေးထဲ ဝင်ဖြစ်အောင် ဝင်နေကျဖြစ်သည် ။ ဒီနေ့လည်း ကျွန်တော်ဝင်ဖြစ်သည် ။ မှာထားသော Cappuccino တစ်ခွက် အသင့်လာချပေး အပြီး ကျွန်တော် အပြင်ဘက်ကိုငေး ၊ ကော်ဖီ Cappuccino အရသာလေး ခံနေတုန်း ဆိုင်ကလေး၏ မှန်တံခါးတွေ သက်ဝင် လှုပ်ရှားလာခဲ့တာ ဖြစ်သည် ။

ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် သို့ မဟုတ် သင်ခန်းစာတစ်ခုကို ထိုအချိန်မှာ ကံကြမ္မာက ကျွန်တော့်ဆီ သယ်ဆောင် ပေးလာခြင်းဟု ကျွန်တော် ကြိုမသိခဲ့ပေ ။ ရယ်စရာ နည်းနည်းကောင်းခဲ့သည်မှာ ကျွန်တော်၏ သိစိတ်တစ်ခု သိသိကြီးနှင့်ပင် ထိန်းချုပ် တားဆီးထားသည့် ကြားမှ စပ်စပ်စုစုနိုင်ခဲ့ခြင်း အဖြစ် သာပင် ။ အပြင်ဘက်မှာ ဇွန်လ၏ ကောင်းကင်တစ်ခု လုံး မိုးရိပ်မိုးယောင်တွေ အုံ့ဆိုင်းပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို လွှမ်းခြုံထားခဲ့လေသည် ။

••••• ••••• •••••

ထိုကောင်မလေး ဆိုင်၏ မှန်တံခါးချပ်တွေကို တွန်းဖွင့်ဝင်ရောက်လာချိန်မှာ ကျွန် တော် ရုတ်တရက် အမှတ် တမဲ့ စတင်၍ သတိထားမိခဲ့ ခြင်းဖြစ်သည် ။ သူမ ကောင် တာမှာ တစ်စုံတစ်ရာ မှာယူ နေချိန်ပြီးနောက် ကျွန်တော့် ဝိုင်းနှင့် မျက်စောင်းထိုးမကျ တကျဝိုင်းမှာ ဝင်ရောက်နေရာယူ ထိုင်နေချိန်များအထိ အမှတ်တမဲ့သာ ရှိခဲ့လေသည် ။

သူမသည် ကျွန်တော့်လိုပင် အမှတ်တမဲ့ ရှိခဲ့ပုံရပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစူးစမ်း စမ်းမရှိ ။ Phone တစ်လုံးဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သည် ။ မကြာခဏ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုပြုဟန် ၊ စိတ်မရှည်သလို ဖုန်းချဟန် ၊ ပြန်ထပ်၍ ခေါ်ဆိုဟန်စသည်ကို ကြည့်ရုံဖြင့် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို သူမ စောင့်ဆိုင်း နေခဲ့မှန်း ခန့်မှန်းသိရှိနိုင်ပါ သည် ။ နာရီဝက်မျှ ကြာပြီးသည့်အခါ နောက်ထပ် သက်ဝင်လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု စတင် လာခဲ့ပါသည် ။

ကျွန်တော် မော့ကြည့်ဖြစ်လိုက်ချိန်မှာ ဆိုင်၏ မှန်တံခါးချပ်များ လှုပ်ရှား သက်ဝင်လာပါသည် ။ မရှေး မနှောင်းမှာ အပြင်ဘက်၌ ရန်ကုန်မိုးက ရုတ်တရက် ဝေါခနဲ သွန်ချလိုက်ချိန်ဖြစ် သည် ။ ကောင်မလေးနှင့် အသက်အရွယ်ချင်း မတိမ်း မယိမ်း ရှိနိုင်သော ကောင် လေးတစ်ယောက် ခပ်သွက် သွက် တိုးဝင်လာခြင်း ဖြစ်ပါ သည် ။

“ Sorry sorry ငါနည်းနည်းလေး နောက်ကျသွားပြီ ။ တကယ် Sorry ”

ဆိုသည့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တောင်းပန်သမှု စကားတစ်ခု နှင့် ထိုကောင်လေးက ကောင်မလေးစားပွဲ၌ ဝင်ရောက် ထိုင်လိုက်ချိန်မှာ ကျွန်တော် ထိုအတွဲကို သိသိသာသာ သတိထားလာမိလိုက်ပြီဖြစ်သည် ။ ကောင်မလေး၏ နှုတ်ခမ်းတွေ အမှတ်တမဲ့ တွန့်လိပ်ရှုံ့မဲ့ပြလိုက်တာကိုပင် မြင်ဖြစ်အောင် မြင်လိုက်သေး ၏ ။ ကြားကနေ ဘုမသိဘ မသိ ခံစားမိသည့် ကြည်နူးမှု လေး တစ်ခုကိုလည်း သတိ ထားမိကာ အလိုလို ကျိတ် ပြုံးမိလျက်သား ဖြစ်သွား သည် ။

“ နာရီဝက်ကလေး နောက်ကျတာလေနော့် ၊ သိပ် မပြောပလောက်ပါဘူး ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ပါ ။ နောက်ဆို ဒီလို စောင့်ခွင့်ရဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ မယ့် အတူတူ ငါနင့်ကို လုံးဝ ခွင့်လွှတ်လိုက်တယ် ။ အမှတ်တရပေါ့ ။ နောက်ကျတတ်တာ နင့်အကျင့်ပဲ ။ ကဲပါ ၊ လုပ်စရာရှိတာ လုပ် ၊ ပြောစရာရှိတာ ပြော ၊ ရှင်းစရာရှိတာ ရှင်းလင်းပြီး ငါပြန်မယ် ။ အချိန် သိပ်မရတော့ဘူးလေ ”

ဆိုသည့် ကောင်မလေး၏ စကားကို ခပ်ဆန်းဆန်း ကြားရချိန်မှာ ကျွန်တော် တဒင်္ဂ မှင်တက်သွားပေမဲ့ ထို ကောင်လေးမှာ အရယ်အပြုံး မပျက် ၊ ကောင်မလေးကို တီးတိုး အစအနောက် မပျက် ရှိနေခဲ့သေးသည် ။ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသော မြင်ကွင်းမျိုး မဟုတ်သော်လည်း ကျွန် တော့်စိတ်၏ စူးစမ်းမှုခေါ်ရာ ကို ကျွန်တော် ထပ်မံလိုက် ပါမိနေသည် ။ သို့သော် အခြေအနေမှာ ကျွန်တော် လုံးဝထင် မှတ်မထားသော အပြောင်းအလဲ ဆန်းဆန်းကို တဖြည်းဖြည်း ထပ်မံဆောင်ကြဉ်းလာ ခဲ့ပါသည် ။

••••• ••••• •••••

“ နင် နားလည်ပြီးသားမို့ ငါ အရှည်ကြီးလည်း ထပ် မရှင်းပြချင်ဘူး သွန်း ။ နင်နဲ့ ငါ ချစ်သူတွေ ဖြစ်ခဲ့ကြ တယ် ။ အချိန်တွေ အကြာကြီး နားလည်မှုတွေ ရှိခဲ့ကြတယ် ။ ဒါတွေအားလုံး ငါတို့နှစ်ယောက်စလုံး နားလည်နေကြတယ် ။ ဒါက တစ်ကဏ္ဍ ပေါ့ဟာ ”

“ ငါသိတယ်လေ ။ အဲ့ဒါတွေမပြောလည်း အခုကိစ္စမှာ ဘာရှော့ခ်မှ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး ။ နင် ချိန်းကတည်းက ဒါတွေ အချိန်ကုန်ခံ ပြောနေဖို့ မလိုဘူးဆိုတာ နင်လည်း သိနေတာပဲ ။ ငါ့အတွက်လည်း တကယ်ကို မလိုအပ်ဘူး ၊ ရတယ် အသက် ”

အပြင်က မိုးသံ လုံးဝ မကြားရအောင် မှန်တွေ လုံခြုံမှုရှိသော်လည်း လိုအပ်တာထက် အနည်းငယ်ပိုကာ သူတို့အတွဲ ပြောဆိုနေသည့် အသံနှုန်း ခပ်မြင့်မြင့်ကို ကျွန်တော် အားစိုက်နားထောင်ရန် မလိုပြန် ။ ကြိုတင် ချိန်းဆိုမှု တစ်ခုနောက်က နားလည်မှု     ရှိနှင့်ပြီး တွေ့ဆုံဆွေးနွေးမှု တစ်ခု ဆိုတာ သိသာထင်ရှား လာခဲ့သည် ။ ကောင်လေးသည် ကောင်မလေး ဘာပြောပြော အပြုံးကလေး တစ်ချက်မပျက် လိုက်ပါတုံ့ ပြန်မှုလေးတွေ ပြုဆဲပင် ။

“ ငါ မှာလိုက်တာတွေ ရော အကုန်ပါရဲ့လား သွန်း ”

“ ပါတာပေါ့ ။ တစ်ခုမှ ကျန်မနေစေရဘူး ။ ဘာဖြစ် လို့လဲဆိုတော့ နင့်ကို လိပ်ပြာ သန့်စေချင်လို့ ။ ငါ မဟုတ်တဲ့ အခြား တစ်ယောက်နဲ့ နင့်ဘဝရဲ့ အနာဂတ်ကို ငါ့ကြောင့်ဆိုတဲ့ ပယောဂမြူမှုန်တစ်စက်တောင် အနှောင့်အယှက် ပါမသွားစေချင်လို့ ”

“ ကျေးဇူးတင်တယ် ။ ငါတို့ အခု တကယ် လမ်းခွဲကြမှာနော် သွန်း ။ စိတ်ထဲမှာတော့ တစ်မျိုးကြီး ခံစားရပါတယ်ဟာ ။ ဒါပေမဲ့ ”

“ ဒါပေမဲ့ နင်လည်း ငါ့ကို မရွေးချယ်နိုင်ဘူး ။ ပြီးတော့ နင့်မိသားစုကလည်း ငါ့ကို လက်မခံနိုင်ဘူး ။ ငါတို့ ချင်းက သူငယ်ချင်း ငယ် သံယောဇဉ် ဘာညာ ဒါတွေ နင်ပြောချင်နေလား ။ No လုံးဝ လုံးဝကို မလိုအပ်ပါ ဘူး အသက်ရာ ”

ကျွန်တော် အံ့သြရပါသည် ။ ဒါ လမ်းခွဲဖို့ တွေ့ဆုံ ဆွေးနွေးနေကြသော ချစ်သူ တွေတဲ့လား ။ မေးခွန်းက ကျွန်တော့်ကို ပြန်ပြီး ခေါင်း ရှုပ်သွားစေသည် ။

ကြည့်လေ ။ ထိခိုက်ကြေကွဲမှု ပြယုဂ် တစ်စုံတစ်ရာမပါ ၊ တစ်ယောက်နှင့် တစ်ယောက် သူသာ ငါနာ ငြင်းခုံစကားလုံးတွေ လုံးဝ မပါ ။ တည်ငြိမ်လိုက်ကြသည်မှာ တော်တော် ယုံကြည်ရ ခက်လှသည်သာ ။ ကျွန်တော် စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိပေမဲ့ စိတ်ဝင်စားဖွယ်ရာမို့ တိတ်တဆိတ် စောင့်သာ ကြည့်နေမိပါသည် ။

“ အေး ဟုတ်တယ် ။ သူက ငါ့မိသားစုက ရွေးချယ်တဲ့သူ ။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ဘဝ အတွက်လည်း ငါ့ဘက်က သူ့ကို ကြည်ဖြူနိုင်အောင် ကြိုးစားပေးရလိမ့်မယ် ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ တစ်ချိန်မှာ ငါနဲ့ အနီးဆုံး အတူရှိနေရမယ့်သူ လေ ”

“ နင့် ရွေးချယ်မှုလေး ပါဝင်နေပြီပဲ ။ အချိန်အကြာကြီး နင် သိပ်ကြိုးစားလက်ခံရလိမ့်မယ်လို့ ငါမထင်ပါဘူး ။ နင့်စိတ် နင့်အကြောင်း ကို ငါကောင်းကောင်း သိပြီး သားလေ အသက်ရဲ့”

“ ဟဲ့ သွန်း ၊ ငါ့မင်္ဂလာ ဆောင်တော့ နင် မလာနဲ့နော် ။ ငါ နင့်မျက်နှာ ကြည့်ပြီး လူပုံအလယ် ဧည့်မခံရဲဘူး ။ နင့်ကို အားမနာပါဘူး ၊ ငါတို့ အကြောင်း သိနေတဲ့သူတွေ ရှေ့မှာ ငါ နင့် အပေါ် မတရား ရာကျတယ် အမြင်မခံနိုင်ဘူး ”

“ ဟား ဟား ဟား ၊ အေးပါ အသက်ရာ ။ ငါ မြင်ယောင်ပါသေးတယ် ။ နင့်လူက မောင့်ကျက်သရေခေါင်း ပေါင်းကြီးနဲ့ ၊ နင်က မရှိတဲ့ ဆံထုံးအတုကြီးနဲ့ ”

“ အိုး ဒါကတော့ သူတို့ မိသားစုက သိပ်ရှေးဆန်တာလေ ။ ငါ့သဘော အတိုင်းဆို ဒီလို ဆောင်မလား ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ပေါ့ သွန်းရယ် ။ ရောမ ရောက်ရင် ရောမလို ကျင့်ကြံ နေထိုင်တတ်ရမှာပေါ့ ”

“ နင် … သူဌေးကတော် ဖြစ်သွားဖို့ အဓိက မဟုတ်ဘူး လား အသက် ။ ငါက စကား အဖြစ် စ , တာပါ ”

“ တော်ပြီဟာ တော်ပြီ ။ ထပ်မပြောနဲ့တော့ အဲ့ဒီ အကြောင်းတွေ ။ ကဲ ငါမှာ လိုက်တာတွေ ပေးတော့ ”

“ ကောင်းပါပြီ ၊ ကောင်းပါပြီ ”

ကောင်မလေးသည် ပြောဆိုနေကြရင်းမှ စိတ်ကူး ပြောင်းလဲသွားပုံ ရသည် ။ စိ တ် မရှည်တော့သလို စကားလမ်းကြောင်းလွှဲပြီး ကောင်လေးဆီမှ တစ်စုံ တစ်ရာကို ခပ်သွက်သွက် တောင်းယူ လေသည် ။ ကောင်လေးက ခပ်ပြုံးပြုံး ၊ အမူအရာမပျက် သူပါလာသော အိတ်ထဲမှ ပစ္စည်းအချို့ တစ်ဝက် ခပ်သွက်သွက် နှိုက်လေသည် ။

ဖိုင်ချပ်ကလေးများ ၊ လှလှပပ ထုပ်ပိုးထားသော ချစ် စရာလက်ဆောင်ပါ ဘူးငယ်လေးများ ဖြစ်ပုံရပြီး အခြားတိုလီမုတ်စ ပစ္စည်းပစ္စယကလေးတွေ အပါအဝင် ထုတ်ယူ၍ စုံလင် သွားချိန်မှ ကျွန်တော် တစ်စုံတစ်ရာ ခန့်မှန်း၍ ရလာသည် ။ ရင်ထဲမှာ မြင်ကွင်းကို ခပ်နင့်နင့်လေး ခံစားလာရသည် ။ Cappuccino ခွက်ကလေး ခပ်နွေးနွေးသာ ကျန်ရစ်ပါ တော့သည် ။

••••• ••••• •••••

“ ဒီဘူးလေးကို နင် မှတ်မိလား အသက် ။ ငါတို့ နှစ်ယောက် ကျိုက်ထီးရိုး တောင်တက်ကြတုန်းကလေ နင် လိုချင်မှန်းသိလို့ အပြန်မှာ နင် မသိအောင် ငါ ခိုးဝယ်လာပြီး နင့်ကို ပေးခဲ့တာ ။ ဒါနဲ့ နင်က ငါ့ကို ချစ်သူဖြစ်တာ လေးလ အမှတ်တရဆိုပြီး ဒီ ဘူးလေးထဲမှာ နင့်ရဲ့ကြယ် ရင်ထိုးလေး ပြန်ထည့်ပြီးပေးခဲ့တာ ။ အပြန်အလှန် ဆိုပြီး အဲ့ဒီလို နင်သိမ်း ငါသိမ်း အမှတ်တရပစ္စည်းလေးတွေ အများကြီးထဲမှာ ငါ ဒီဘူးလေးကို သိပ်အမှတ်ထား မြတ်နိုးတာ ။ ဒါပေမဲ့ နင် ပြန်ပေးထားတဲ့ အလှည့်ဆိုတော့ ဒီပစ္စည်းက အခု နင် ပြန်ပိုင် သွားပြီလေ ”

“ နေဦး သွန်း ။ နင် သင်တန်းတက်မယ် ဆိုတုန်းက ငါ လှည်းတန်းမှာ ဝယ်ပေးဖူး တဲ့ ရွှေရောင်ဘော့ပင်လေး မတွေ့ပါလား ။ မင် သုံးလို့ ကုန်ရင်တောင် အခွံပြန်ပေး ၊ မချန်ထားခဲ့နဲ့နော် ”

“ ပါပါတယ်ဟ ။ တစ်ခုမှ ချန်မထားဘူးနော် ။ အကုန် ပြန်ပေးမှာ စိတ်ချ ။ ဒါက နင် ပေးတဲ့ မွေးနေ့လက်ဆောင် ပို့စကတ်တွေ ။ ဒါက နင် နေမကောင်းလို့ ဆေးခန်းပြရတုန်းကလေ မှတ်မိလား ။ ဆရာဝန်ပေးတဲ့ ဆေးထဲမှာ အခါးဆုံး တစ်လုံး ထုတ်ပြီး အမှတ်တရ မသောက်ဘဲ ငါ့ကို ပေးခဲ့တာလေ ။ တွေ့ လား ၊ လုံးဝ မကျန်စေရဘူး ”

“ သြ ၊ စက္ကူငှက်လေ စက္ကူငှက်အကောင် ငါးရာ ငါခေါက်ထားတဲ့ဘူး ”

“ ဒီမှာ ပါပါ့ဗျာ ။ ဘူးက အိတ်ထဲ ကျန်နေတာ ။ ဟေ့ ဟေ့ အသက် ။ ငါက အကုန်စုံ တယ်နော် ။ နင်ကရော ”

“ လာမယ်လေ ၊ မလောနဲ့ ။ အသက်တို့က ရော့ ပတ္တမြား ၊ ရော့ နဂါး သိတယ်မလား ”

“ ဟား ဟား ဟား ၊ ပြပါဦး ပြပါဦး သူဌေးကတော်မကြီးရဲ့”

စားပွဲပေါ်မှာ ပစ္စည်းလေးတွေ ရှုပ်ပွလို့ လောကကြီးကို သူတို့ မေ့နေကြသလို သာပင် ။ သက်မမောကို ချဖို့ တောင် ကျွန်တော်လည်း မေ့လျော့ချင်ချင် ။ တကယ့် ကို ထူးဆန်းလှသည့် ဖြစ်အင် ဟု ကျွန်တော် တွေးနေမိသည် ။

တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးသည့် လမ်းခွဲခြင်း အသစ်ကလေးပေါ့ ။ သူတို့ ဘာကြောင့် မကြေကွဲကြသလဲ ၊ သူတို့ ဘာကြောင့် မတုန်လှုပ်ကြသလဲ ကျွန်တော် သိပ်သိချင်နေမိသည် ။

တစ်ယောက်ကို တစ် ယောက် မချစ်ခဲ့ကြလို့လား ။ ဘယ်နည်းနှင့်မျှ မဖြစ်နိုင် ပါပေ ။ သူတို့နှစ်ယောက် ရှေ့ စားပွဲပေါ်က ချစ်သူသက်တမ်း တစ်လျှောက် အမှတ်တရပစ္စည်းကလေးတွေကို ထောက်ရှုကြည့်လျှင်ပင် မြင်နိုင်စရာ အစုံအလင် ။

ချစ်ခဲ့ကြပါလိမ့်မည် ။ သံယောဇဉ်ကို ကျွန်တော် မြင်ရသည် ။ စိတ်မှာ သူတို့ နှင့်မတူ တစ်မူထူးပြီး လိုက် ပါ ခံစားနေရမှ အပူအပင် ကျွန်တော့်ကိုကျွန်တော် မြင် နေရသည် ။

“ ဒီမှာ နင် ဝယ်ပေးတဲ့ နာရီလေး ။ ငါ သိပ်ကြိုက်တယ် ။ နင် ဝယ်ပေးခဲ့ဖူးလို့လည်း မြတ်နိုးဖူးတယ် ။ ဒါ ပေမဲ့ နင် ပြန်ယူတော့ ။ ဒါက နင်နဲ့ ငါ မိုးတွေ အရမ်းမိတဲ့ နေ့က နင် ဝယ်ပေးတဲ့ ဦးထုပ် လေး ။ နွမ်းနေပြီဟ ။ ငါ အမှတ်တရသိမ်းထားတာ ပြန်ယူပါ ။ ဒါတွေက နင် ပစ္စည်း မြင်တာနဲ့ သိတယ် ။ အကုန်ပဲ ၊ ကုန်ပြီ ။ ငါ့မှာ လည်း နင်နဲ့ ပတ်သက်တာ ဘာမှ မရှိတော့ဘူး ။ ဒါဆို ငါလည်း စိတ်ရှင်းပြီ ”

“ အသက် နင် လက်ထပ်ရတော့မယ်ဆိုတော့ ရင်တွေ မခုန်ဘူးလားဟင် ”

“ နင့်အလှည့်ကျတော့ နင်သိမှာပေါ့ ။ ငါ့ကို မေးလည်း ဒီအချိန်မှာ ငါဘာမှ အမှန်မဖြေချင်ဘူး ”

“ ကပ်စေးနှဲမရယ် ။ ဒါလေးဖြေတာများ တွန့်တိုနေတယ် ။ မဖြေချင်နေ ၊ ကဲ ကဲပေး ငါ့ပစ္စည်းတွေ ။ စုံပြီလား ။ နင်လည်း ဘာမှမချန်နဲ့ ”

“ အဲဒီမှာ အကုန်ပဲလေ ။ စစ်ကြည့်ပေါ့ နင့်ဘာသာ ။ ကဲ နင်နဲ့ ငါ ပြီးပြီနော် ။ ပြန်မယ် ဆိုမှကွာ မိုးကလည်း ။ သွန်း နင် ဘာနဲ့ ပြန်မှာလဲ ”

“ အချောင် Taxi လိုက် စီးဖို့ မစဉ်းစားနဲ့ ။ ငါ ဘတ်စ်နဲ့ ပြန်မှာ ။ နင့်လူကြီး လာမကြိုဘူးလား ”

“ အမယ်လေး ၊ ခိုးထွက်လာတာ ဟေ့ အိမ်က မသိအောင် ။ ရှင်းပြီလား ။ လာ ကြိုဖို့ နေနေသာသာ ”

“ ငါ ဒိုးပြီ ။ Good Luck အသက် ၊ ငါ နင့်ကို လုံးဝမမေ့ဘူး ။ ချစ်ခဲ့တာတွေ မေ့လိုက်မယ် ၊ OK ”

ကောင်လေး သုတ်ခနဲ နှုတ်ဆက်ထ , ထွက်သွားချိန်မှာ ကောင်မလေးသည် ဘာမှ မဖြစ်သလို စောစောက သူမ အပြန် ကားကိစ္စအတွက် ပါးစပ်ပွစိပွစိလှုပ်စမြဲ ကျန်ရစ်ခဲ့သည် ။ ကောင်လေးကို နှုတ်ပင် မဆက် ။ ကောင်လေးလည်း တစ်ချက်ကလေးမျှ နောက်ပြန် လှည့်ကြည့်မသွားခဲ့ပါပေ ။

••••• ••••• •••••

ဆိုင်ကလေးထဲကနေ ကောင်မလေး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားချိန်မှာ ပတ်ဝန်းကျင်လေး အတိပြန်လည် အေးစက်သွားခဲ့သည် ။ ဆိုင်ကလေးထဲမှာ ကျွန်တော် ကျန်ရစ်နေခဲ့ပါသေးသည် ။ ကျွန်တော် Cappuccino ခွက်ကလေးကို ငုံ့ကြည့်မိသည် ။

အေးစက်၍ ခါးသက်နေသော အရသာတစ်ဝက်စာ တိတိကို ကျွန်တော် မျိုချဖို့ တွေဝေနေခဲ့သည် ။ သို့သော် ကျွန်တော် ထိုအရသာကို မျို ချရပါမည် ။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ နွေးနေသည် ။

“ နာကျင်စေတဲ့ × × × ဒဏ်ရာတွေနဲ့ မတူမတန်ဘဲ မင်းလေးကို ပေးတာ တရား ပါသလား × × × မြင်ယောင်မိလို့ ဝမ်းနည်းရ × × × နင်မရှိဘဲ ဘယ်လို နေရမလဲ ငါ ဒီနေ့ အထိ တွေးနေတုန်းပဲ × × × ကြောက်လန့်ကာ ဒီတစ်နေ့ တာ ကုန်ဆုံးခဲ့ပြီ အခုဆို အချိန်တွေ ကြာမြင့်သွားခဲ့ပြီ × × × ကိုယ်တို့နှစ်ဦး အရမ်းချစ်ခဲ့ကြ သံယောဇဉ်ဆိုတာ ဖြတ်ဖို့ ခက်တာ × × × မင်းလည်းသိတယ် ငါလည်းသိတယ် တကယ်ပါ × × × နာကျင်မှု တွေ × × × မင်းနဲ့ ငါ့ကြားမှာ မထားဘဲ ကြင်နာနေကြ မယ် × × × ဘဝမှာ ပျော်ရွှင် စရာများနဲ့ × × × နှစ်ယောက် အတူရှင်သန်နေထိုင်မယ် × × × မင်းနဲ့ ကိုယ်နဲ့ နှစ်ယောက်ကြားမှာ အဆင်မပြေတာတွေ မေ့ထားလိုက် × × × ကိုယ်တကယ် တောင်းပန်တယ် ခွင့်လွှတ်ပါ ကွယ် × × × အလွမ်းများနဲ့ မထားခဲ့နဲ့ × × × ”

မှန်တံခါးတွေ တွန်းဖွင့်ပြီး အပြင်ဘက်ကို လှမ်းမျှော်အကြည့် တိုးဝင်လိုက် မိသည့် သံစဉ်တစ်ခု ။ အဝေး ကနေ ပျံ့လွင့်လာပုံရသည် ။ ဆင်ခြင်မိလိုက်သည် မျက် ဝါးထင်ထင် သင်ခန်းစာသစ် ကလေးတစ်ခု ငြိမ်သက်စ ပြုချိန် အရောင်မှိန်ဖျော့လု သော အတိတ်သည် ရင်ဘတ်၏ တစ်နေရာဆီ ပြေးဝင်လာသည် ။

စောစောက ကောင်မလေးနှင့် ကောင်လေးကို မြင် သည် ။ ကျွန်တော့်ကိုယ် ကျွန်တော် မြင်သည် ။ အတိတ် အချို့တွင် ယခုကဲ့သို့ လမ်းခွဲခြင်းခေါင်းစဉ် အောက်မှ လူသားနှစ်ယောက်ကို နာနာကျင်ကျင် ဆန့်ကျင်ဘက် ဆန်စွာ မြင်သည် ။

ကျွန်တော့် ရင် စစ်ခနဲ နာချင်ချင် ဖြစ်သွားသည် ။ ပြီးဆုံးခဲ့ပြီးသော အတိတ် တစ်ခုသာပင် ။ ခြေလှမ်းတွေ ပြင်ပြီး ပစ္စုပ္ပန်ထဲ တိုးဝင် လိုက်တော့ အပြင်ဘက်မှာ မိုးအား လျော့ပါးလုနေပြီ ဖြစ်သည် ။

 ⎕ တေဇလင်း ( နည်းပညာတက္ကသိုလ် )

📖ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း 

     ဇန်နဝါရီ ၊ ၂၀၁၉