ဘဝရေစက်

❝ ဘဝရေစက် ❞
( ဂျာနယ်ကျော် မမလေး )

နှစ်ဆယ့်ငါးနှစ်မြောက် သွေးသောက် အထိမ်းအမှတ် အဖြစ် ဒေါ်ခင်လတ်က စာတစ်ပုဒ် ပေးရန် စာဖြင့် တောင်းသည် ။ နှစ်ဆယ့်ငါးနှစ်မြောက် သွေးသောက်ကို အရေးမထား၍ မဖြစ် ၊ သွေးသောက်နှင့် ရေစက်ဆုံခဲ့ရသော ကျွန်မ၏ လက်ရှိ ဘဝ အခြေအနေကို ဖုံးကွယ်ထား၍ မရ ။

ကျွန်မ စိတ်ထဲ၌ သွေးသောက်မဂ္ဂဇင်း နှစ်ဆယ့်ငါးနှစ် ပြည့်ပါပကောဟု စဉ်းစားမိတာနှင့် တစ်ပြိုင်နက် သွေးသောက်ကြောင့် ဆေးဆရာ ဖြစ်လာသော ကျွန်မ၏ ဆေးဆရာ သက်တမ်းကိုပါ ရေတွက် စဉ်းစားမိသည် ။

ဂျာနယ်ကျော် ဦးချစ်မောင် ကွယ်လွန်သွားပြီးနောက် ၁၉၄၆ ခုနှစ်က စ၍ မြန်မာ့ဆေးပညာကို သင်ယူ လိုက်စားခဲ့သည် ။ ထိုနှစ်က စ၍ ယနေ့အထိ ဓာတ်စာ စားခဲ့သည် ။ မျက်စိရှေ့၌ လူနာ တွေ့လျှင် မနေတတ်၍ ဤဓာတ်နည်းဖြင့် ကုသပေးခဲ့သည် ။ ဆေးဆရာကား မဖြစ်သေး ။

ဓာတ်စာ စားမှုကြောင့် လူမမာ ထင်ခံခဲ့သည် ။ ဓာတ်စာ စား၍ လူမမာ ထင်ခံခဲ့ရသော အဖြစ်ကို ( ယဉ်ကျေးမှုအသင်း ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ် ) မော်စကို လိုက်သွားပြီး အပြန်၌ လူမမာ မဟုတ်ရပါကြောင်း ရှင်းလင်းချင်၍ သွေးသောက် မဂ္ဂဇင်းတွင် “ တီဘီလား ” ဆောင်းပါးဖြင့် ရှေးဦးစွာ ရေးသား ဖော်ထုတ်ခဲ့သည် ။

သွေးသောက်၌ ပါဝင်သော “ တီဘီလား ” ဆောင်းပါးသည် မြန်မာ့ဆေးလောက နယ်ပယ်ထဲသို့ ခြေစုံပစ်၍ ရောက်သွားအောင် ပို့ဆောင် ပေးလိုက်သော ဆောင်းပါးတစ်ပုဒ် ဖြစ်လေသည် ။ “ တီဘီလား ” ဆောင်းပါးကို ဖတ်ကြပြီး ကျွန်မထံသို့ ရောဂါကုသပေးရန် လူနာ လာအပ်ကြသည် ။ ဤဆောင်းပါးဖြင့် အရပ်က ခန့်၍ ဆေးဆရာ တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည် ။

သွေးသောက်မဂ္ဂဇင်းတွင် “ တီဘီလား ” ဆောင်းပါး ပါပြီးသည့်နောက်ပိုင်းမှ စ၍ ယနေ့အထိ ကျွန်မမှာ ဆေးဆရာတစ်ယောက် အဖြစ် ဘဝသံသရာ ကျင်လည်နေရပေသည် ။ လူနာကို ဦးစားပေးရ၍ စာပေနှင့် ကင်းဝေးရသည်လည်း ရှိ၏ ။ လူမှုရေး ပျက်ကွက်ရသည်လည်း ရှိ၏ ။ စီးပွားရေး လစ်ဟင်းရသည်လည်း ရှိ၏ ။ ကိုယ့်အချိန်ကို သော်လည်းကောင်း ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို သော်လည်းကောင်း အစိုးမရဘဲ ဆေးကုသမှုကို ဦးစားပေး တာဝန်ယူနေရသည် ။

စာတစ်ပုဒ် ၊ ဝတ္ထုတစ်ပုဒ် ရေးလိုသည့် အခါများ၌ ကျွန်မမှာ တစ်နေရာရာသို့ ထွက်ပြေး တိမ်းရှောင်၍ ရေးနိုင်မှသာလျှင် စာရေးနိုင်သော တစ်နေ့တလေ အချိန်သို့ ရောက်ရသူ ဖြစ်သည် ။ လစဉ်လတိုင်း ထွက်သော မဂ္ဂဇင်းများကို ဖတ်ပြီးတိုင်း စာရေးချင်စိတ်သည် ပြင်းထန်စွာ ဖြစ်ပေါ်သည်ချည်း ဖြစ်သည် ။ ကျွန်မကိုယ် ကျွန်မ အစိုးရမည့် အချိန် ၊ တစ်နည်းအားဖြင့် ကျွန်မ၏ အလွတ်လပ်ဆုံး အချိန်သည် ညသန်းခေါင်မှ နံနက်မိုးသောက်အထိ ဖြစ်သည် ။ ဤအချိန်ပိုင်းသာလျှင် ကျွန်မ လုံးလုံး စိုးပိုင်သော အချိန်ပိုင်း ဖြစ်သည် ။

တစ်နေ့လုံး လူနာတွေနှင့် ဦးနှောက်ခြောက်ခန်းခဲ့ရသော ကျွန်မမှာ စိတ်ပန်းလက်ပန်းလာလျက် စိတ်အင်အား ချည့်နဲ့သွားခြင်းကြောင့် ဝတ္ထုတစ်ပုဒ် ၊ စာတစ်ပုဒ် ဖြစ်အောင် ညလုံးပေါက် ထိုင်ရေးရန် မတတ်နိုင်ခြင်းလည်း ဖြစ်သည် ။

ညလုံးပေါက် ထိုင်ရေးလျှင် နောက်တစ်နေ့ အလုပ် ဆင်း၍ လူနာများနှင့် တွေ့ဆုံသည့် အခါ၌ ခေါင်းမရှင်းဘဲ မူးရိပ်ရိပ် ဖြစ်နေသည် ။

ခေါင်းမရှင်းလျှင် ဆေးပေး ၊ ဓာတ်စာပေး အချိန် ချို့ယွင်းချွတ်ချော်မှာကို စိုးပူရခြင်းကလည်း တစ်မှောင့်ဖြစ်သည် ။

ယခုတလော ကြိုကြားကြိုကြား ကျွန်မ ရေးသားနေသော ဝတ္ထု ၊ ဆောင်းပါးများမှာ မရေးလျှင် မဖြစ်၍ မလွှဲသာမှုဖြင့် ရေးပေးရခြင်း ဖြစ်နေသည် ။ ရေးပေးရခြင်း ဆို၍ ကျွန်မကိုယ်တိုင် ရေးသားမှု မဟုတ်ပေ ။ လူရှင်းသည့် အချိန် နာရီဝက် ရရ ၊ တစ်နာရီ ရရ ၊ ထိုအချိန်ပိုင်းကလေးကို မရေးလျှင် မဖြစ်သည့် စာမူအတွက် အသုံးချရသည် ။ အားလပ်သူ တစ်ယောက်ယောက်အား ကျွန်မ အနား၌ ထိုင်ခိုင်းကာ ကျွန်မ နှုတ်မှ ဘုရားရှိခိုး ရွတ်သကဲ့သို့ တောက်လျှောက် ရွတ်သွားသမျှကို အမီ လိုက် ရေးစေရသည် ။

စန္ဒာ မဂ္ဂဇင်းတွင် ရေးသားသော “ ရင်မှ တစ်ရှိုက် ” ဝတ္ထုရှည်မှာ ရရှိသော အချိန်ကာလ ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း အတွင်း၌ နှုတ်က ရွတ်ဆိုလျက် တွေ့သမျှ လူတွေကို အမီလိုက် ရေးခိုင်းရခြင်း ဖြစ်သည် ။ စန္ဒာ မဂ္ဂဇင်းတိုက်သို့ ရောက်သွားသော ဝတ္ထုစာမူများသည် တစ်ပုဒ်လျှင် လက်ရေးပုံစံ လေးငါးမျိုး ဖြစ်သည် ။

ကိုယ်တိုင်လည်း အေးအေးဆေးဆေး ရေးချိန် မရ ။ နှုတ်က ရွတ်ရခြင်းကိုလည်း အားမရသဖြင့် စိတ်တိုင်းမကျ ။ ကိုယ်တိုင် ရေးချင်စိတ် ရှိပါလျက်ဖြင့် စာရေးခွင့် မရသူ တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည် ။

သွေးသောက်၌ “ တီဘီလား ” ဆောင်းပါးမှ စ၍ ဆေးဆောင်းပါးများကို ဆက်တိုက် ရေးသားခဲ့ရာတွင် “ မြန်မာ့ဆေးပညာ ” ဆောင်းပါးစာအုပ် တစ်အုပ် အဖြစ် အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လည်၍ ရိုက်နှိပ်နေရသည် ။ ဤသည်မှာ သွေးသောက်၌ စခဲ့၍ မြန်မာ့ဆေးပညာ စာတစ်အုပ် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည် ။

ဆေးဆရာဘဝ၏ မြစ်ဖျားခံရာသည် သွေးသောက် က ဖြစ်သည် ကျွန်မ အဖြစ်မှာ စာရေးခြင်း အလုပ်ကို ရပ်ဆိုင်း၍ ထားနိုင်သော်လည်း ဆေးဆရာ အလုပ်ကို ခေတ္တမျှ ရပ်ဆိုင်း၍ မရနိုင်တော့ခြင်းကြောင့် ဆေးဆရာဘဝသည် သွေးသောက်က စခဲ့ရပါသည် ဟု အမှတ်တရ ထားရခြင်း ဖြစ်သည် ။

ကျွန်မ ကုသပေး၍ ပျောက်ကင်းသွားကြလေသူတိုင်း ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုကြရာတွင် ကျွန်မကို ကျေးဇူးတင်တာထက် ဆေးဆရာ ဖြစ်အောင် ဖန်တီးပေးခဲ့သော သွေးသောက်မဂ္ဂဇင်းကိုပါ ကျေးဇူးတင်ကြပါဟု ဆိုခဲ့ရလေသည် ။

သွေးသောက်နှင့် ကျွန်မ မကင်းသလို လူနာ အပေါင်းလည်း သွေးသောက်နှင့် မကင်းကြဟု ဆိုချင်ပါသည် ။ ရောဂါပျောက်သူတိုင်းက ကျွန်မအား အသက်ရာကျော် ရှည်ပါစေကြောင်း ဆုတောင်းမေတ္တာ ပို့သကြသကဲ့သို့ သွေးသောက်မဂ္ဂဇင်းကိုလည်း အဓွန့်ရှည်စွာ တည်ပါစေကြောင်း ထပ်လောင်း၍ မေတ္တာပို့သမှု ပြုစေလိုပါသည် ။

“ ဘုန်းကြီးက သိက္ခာချပြီး သင်္ကန်းချွတ်ရင် လူဖြစ်တယ် ၊ မမလေး ကတော့ ဒီဘဝမှာ ဆေးဆရာဘဝက သိက္ခာချလို့ မရတော့ဘူး ”

အဘဓာတ်ဆရာကြီး ဆရာလှိုင် မကွယ်လွန်မီက အမိန့်ရှိသွားဖူးသည့်အတိုင်း ကျွန်မ၏ ဆေးဆရာဘဝမှာ သိက္ခာချ၍ မရနိုင်တော့ကြောင်းကို နှစ်ဆယ့်ငါးနှစ်မြောက် သွေးသောက်မဂ္ဂဇင်းက သက်သေခံနေပါတော့သည် ။

▢  ဂျာနယ်ကျော်မမလေး
📖 သွေးသောက် မဂ္ဂဇင်း
      ဒီဇင်ဘာ ၊ ၁၉၇၈