ဆေးရုံကို

❝ ဆေးရုံကို ❞
    ( ပီမိုးနင်း )

ဖေပုသည် ကောလိပ်မှ ထွက်ပြီးနောက် လွတ်လပ်ခြင်း၏ အရသာကို ခံစားကာ အဘယ်အလုပ်ကိုမျှ မလုပ်ဘဲ အရပ်ရပ်ကို လှည့်လည်၍ နေခဲ့သည်မှာ တစ်နှစ်ကျော် နှစ်နှစ်နီးနီး ရှိခဲ့လေ၏ ။

အရပ်ရပ်ကို လှည့်လည်ခြင်းမှာ နဂိုက လွန်စွာ လွင့်ပါးလိုသော စိတ်ကြောင့် မဟုတ် ။ မိတဆိုးဖတဆိုး ရင်းနှီးသူ ဆွေမျိုးတို့၏ မျက်စိအောက်၌ ကြီးခဲ့သူ ဖြစ်လေရာ ထိုရင်းနှီးသူ ဆွေမျိုးတို့မှာလည်း အများအားဖြင့် အစိုးရအမှုထမ်း ရာထူးဌာနန္တရ ရှိသူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် ဦးလေးက တစ်ရွာ ၊ ဦးကြီးက တစ်မြို့ ၊ အရီး အဒေါ်တို့က တစ်ရပ် ၊ သားချင်းပေါက်ဖော် ညီအစ်ကို မောင်နှမတို့က တစ်နယ် တကွဲတပြား နေထိုင်လုပ်ကိုင် လျက် တာဝန်ဝတ္တရားအလျောက် ရန်ကုန်မြို့ စက္ကတေရီ ရတ်ဟု ခေါ်သော အစိုးရသံပတ်ကြီး လှည့်ပတ်ရာကို ရောက်၍ နေကြရကား ၎င်းတို့ရှိရာ ရေး ၊ မြိတ် ၊ ထားဝယ် ၊ တနင်္သာရီ ၊ ရခိုင် ၊ ဒေးဒရဲ ၊ ဖျာပုံ ၊ သူပုန်ရပ်ရွာ ၊ သာယာဝတီ ၊ ပေါင်းတည် မှစ၍ မြေလတ်အညာ မြစ်ညှာ ချင်းတွင်း ၊ ဟုမ်းမလင်းကင်းတပ် ၊ ရှမ်းရပ်ရှမ်းရွာ အညာ အကြေ ၊ မြန်မာပြည် အောက်အထက် ၊ ဆွေမျိုးသားချင်းတွေ ရှိသလောက် တောက်တက် ယောက်ယက်ခတ်ကာ သွားလာလှည့်ပတ်ခဲ့ရာ နောက်ဆုံး၌ အလုပ်ကလေး အကိုင်ကလေးများကို စ၍ လုပ်ရန် အခါလည်း သင့်တော်လေပြီဟု အောက်မေ့ကာ ရန်ကုန်မြို့ ဝင်ဆာလမ်း အငြိမ်းစား ဝန်ထောက်ကြီး ဦးမြင့်သိန်း၏ အိမ်သို့ ရောက်၍ နေခိုက်တွင် ထိုထူးခြားသော အဖြစ်အပျက်နှင့် တွေ့ကြုံရသည်ကား ယခုလို ဆောင်းရာသီ နံနက်ခင်း ကြားရသော မော်တော်ကားသံကလေးလျှင် အကြောင်းရင်း ဖြစ်လေသတည်း ။

တူတူတွတ် ။ တူတူတွတ် ။ ရွှစ် - ရွှစ် ဟူသော အသံသည် ချက်ချင်း လွန်မြောက် အော်စတင် ကားစိမ်း ကလေး ပျောက်လုခမန်း ဖြစ်၍ အသွားတွင် ဖေပုသည် ရိပ်ခနဲ မြင်လိုက်ရလေ၏ ။

သို့မြင်လိုက်ရခြင်း၌ ကားကလေး၏ လတ်ဆတ်သော အစိမ်းရောင်နှင့် အလွန်တရာ လှပသော မျက်နှာ ဝင်းဝင်းကလေးသည် ဖေပု၏ မျက်လုံးထဲတွင် မပျောက်ဘဲ ကျန်ရစ်လေ၏ ။ အကြောင်းမူကား ဆေးတံကို မီးညှိရင်း ဝရန်တာ၌ ရပ်ကာ ဂါဝါနာ အိမ်တော်ကြီးကို ရှုမျှော်နေခိုက်မှာ ထိုလျင်မြန်သော ကားကလေးသည် မိမိ၏ ရှေ့တွင် ဖြတ်သန်း၍ သွားမိလေသတည်း ။

ထိုအခိုက် ဦးမြင့်သိန်းသည် ဒူလာရောဂါကြောင့် ဒူးရောင်လျက် မိမိနှင့် မနီးမဝေး ပက်လက်ကုလားထိုင်မှာ ပက်လက်နေခိုက် ဖြစ်လေ၏ ။

“ ဒေါက်တာ သန်းတင်ကား ထင်ပါရဲ့ ။ ကားစိမ်းကလေး မဟုတ်လား ” ဟု ဦးကြီးဖြစ်သူ ဦးမြင့်သိန်းက ဖေပုအား လှမ်း၍ မေးလေ၏ ။

“ ဟုတ်ကဲ့ ဦးကြီးရဲ့ ။ ကားစိမ်းကလေးပဲ ။ ဪ ... ဆရာဝန်လား ရုပ်ဖြောင့်ပဲ ” ဟု ဖေပုက သွေးအရှိန် နီမြန်းသော မျက်နှာနှင့် ဦးလေးအား လှည့်၍ ပြောလေ၏ ။

“ အင်း ... ကုပုံသပုံကလေးကလည်း တော်ပါရဲ့ ။ နာမည်ကလေးကလည်း ကောင်း ၊ ရုပ်ကလေးကလည်း သားသားနားနားမို့ ။ သမားအိုစေ ၊ ရှေ့နေပျိုစေ ဆိုတဲ့ ရှေးစကားနဲ့ ဖီလာကြီး ဖြစ်နေပေတာပလကွယ် ။ အင်မတန် ကုရသရလိုက်ရပေတာပဲ ” ဟု ဦးကြီး ဖြစ်သူ က ပေါ့ပေါ့ဆဆ ပြောပြီး ပက်လက်ကုလားထိုင်မှ ထ၍ အိမ်တွင်းသို့ ချည့်နဲ့ယိမ်းယိုင်စွာ ဝင်၍ သွားလေ၏ ။

ဖေပုမှာကား ထိုစကားသည် မပေါ့တော့ချေ ။ နာမည်ရ ရုပ်ချောဆေးဆရာဝန်တဲ့ ။ အင်မဒီလား ၊ ဘာလား ၊ ဘိလပ်ပြန် ထင်ပါကလား ။ အပျိုကလေးနဲ့ တူတာပဲ ။ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ နာမည်ရ ဆေးဆရာဝန် ဖြစ်နေတဲ့ အမျိုးသမီး ကညာကလေးများဟာ ဘယ်လိုများ နေပါလိမ့်မလဲ ။ အခြား အမျိုးသမီးများနဲ့ အစစ အရာရာမှာ တူမှ တူပါ့မလား ။ အအိုဖြစ်ရင် သူ့လင်က အခုလို တစ်ယောက်တည်း လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး ။ မိန်းမ ဆရာဝန် ဆိုတာ ။ ယောက်ျားသနာ တော်တော်နဲ့ ယူကြတာ မဟုတ်ဘူး ။ ပညာအားကိုးမို့ တော်တော့ ယောက်ျား များလည်း တိုးနိုင်ဖို့ အခက်သားပဲ ။ ဒီလို အဖိုးထိုက် အဖိုးတန် အမျိုးမှန် အမျိုးသမီးကလေးများကို ငါ့လိုလူ ကြံရလျှင် ရပါ့မလား ။ သူက ဒေါက်တာ ။ ငါက ဘီအေ မအောင်သူမို့ ။ ရဖို့ရန် အခက်သားပါကလား ။ သို့သော်လည်း မြင်လျှင်မြင်ချင်း ခင်မင်ချင်စိတ် မဆိတ်သောင်းကျန်း ငါတည်း ဟူသော ယောက်ျားကို ဖမ်းစားသည့် နိမိတ်လား ။ ရများ ရချင်လို့ပေလား ။ အင်မတန်မှ အဖိုးတန်ပါကလား ။ အင်မတန်မှ မွန်မြတ်ပါကလား ။ အရပ်ရပ် အနယ်နယ်မှာ အလည်လည် အပတ်ပတ် နှံ့စပ်အောင် ရွှေ့ခဲ့ရာ ဤလို မက်စရာကောင်းတဲ့ ကညာပျိုကို တစ်ခါ ဆိုလို့မှ မတွေ့ခဲ့ရပါကလား ။ ဆရာဝန် ဒေါက်တာ ဆိုလို့ မက်တာလား ။ တကယ်ပင် မက်စရာမို့ မက်ရခြင်းလား ။ အသားကလေးက လတ်လတ် ။ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် ကလေးက ပြတ်ပြတ်ကလေးနေမှာ ထင်ပါရဲ့ ။ မျက်နှာကလေးက ဝိုင်းဝိုင်း ၊ ကသိုဏ်းကွက်ပမာ မြင်ရချက် မသက်သာ ခက်ပါပြီကရို့ ဆိုတာ ကျနေပါပေါ့ကလား ။ ငါ မနေနိုင် ငါ မထိုင်နိုင် ။ ငါ ဘယ်အတွက် ဤမျှလောက် စိတ်မနိုင် ဖြစ်ရပါလိမ့်မတုံး ။ ဪ ... ဒုက္ခ ဒုက္ခ ။ ငါ ဘာဖြစ်လို့ ဒါမျိုးနဲ့ တွေ့ရပါလိမ့်မလဲ ။ သူ့မှာ ယောက်ျား မရှိရင် ရည်းစားများ ရှိလေလား ။ ပတ်ပုံ ထုံးပုံကတော့ ဘိုဆန်ဆန် ။ ဒေါက်တာဆိုတဲ့ ဂိုက်ဟန်ကြောင့် ငါတို့လို မြန်မာကိုမှ စိတ်ထဲမှာ ကြံပါ့မလား ။ မတော်တဆ ဘောင်းဘီဝတ် ဆရာဝန် တစ်ယောက်ယောက်က တကောက်ကောက် ကြံ၍များ နေလေမလား ။ သို့ကြံစည်လျှင် ဒင်းကလေးကလည်း ဘို ဆန်ဆန်မို့ ဧကန်ပင် စိတ်ပါပြီး ကိစ္စပြီးလုခမန်းဖြစ်၍ နေလေမလား ။ မြင်လျှင်မြင်ချင်း ထိုမျှလောက် မက်မောခြင်း ဖြစ်ရသည်မှာ နေရာများ ကျချင်လို့ပေလား စသည်ဖြင့် ထွေထွေရာရာ များစွာကျိုးကြောင်း ဆိုးအကောင်းတို့ကို တွေးပေါင်းများစွာ တွေးတောကာ နေရရှာလေတော့သတည်း ။

သို့ တွေးတော၍ နေခိုက်မှာပင် တူတူတွတ် တွတ်တွတ် တူ ဟု မြည်ကာ နံနက်ခင်း နေရောင်ခြည်တွင် မြတုံး မြခဲလို မိုးသိကြားက ဒိုးကစား၍ လွှတ်လိုက်သလို ထိုအော်စတင်ကား အစိမ်းကလေးသည် ပျံလွှားလို လေထဲတွင် လွင့်ပါးကာ ဖြတ်သန်း တရကြမ်း ပျံ၍ သွားလေရာ ဒေါက်တာ ဆိုသည့် နတ်ကညာကလေး၏ မျက်နှာကို ဖေပုသည် သေသေချာချာ ဘယ်အခါမျှ မမေ့နိုင်အောင် ကြီးစွာသော မှတ်သားခြင်းနှင့် မျက်လုံး ဓာတ်ပုံကူးရိုက်၍ ယူလိုက်မိလေသတည်း ။

ထို့နောက် ဒေါက်တာ သန်းတင် ။ ဒေါက်တာ သန်းတင်ဟု တွေးတောဆင်ခြင် ထင်မြင်ရင်း ဦးကြီး၏ ပက်လက်ကုလားထိုင်၌ ထိုင်ကာ ကမ္မဋ္ဌာန်း ဝင်၍ နေရာတွင် ဒေါက်တာသန်း ၊ ဒေါက်တာသန်း ၊ ဒေါက်တာတင် ၊ ဒေါက်တာတင် ။ တောက်တာတင် တောက်တာတင် စသည်ဖြင့် ။ တောက်ခေါက်ကာ ဆင်ခြင်ရင်း အင်မတန်ကြီး အပြင်းအထန် အတင်းပင် ကြံချင်သလို ဖြစ်ရရှာလေတော့သတည်း ။

သို့နေလေရာ ပက်လက်နေရာမှ ထ ၊ ထရာမှ ထိုင် ၊ ထိုင်ရာမှ ရပ် ၊ ရပ်ရာမှ လမ်းလျှောက်ကာ ဒေါက်တာ ဒေါက်တာ တောက်တာ တောက်တာ ။ ငါ အဘယ်ပုံ ကြံရပါ့မတုံးဟု ။ နုံးခွေမောပန်းကာ ပက်လက်ကုလားထိုင်မှာ ပြန်၍ ထိုင်ရရှာလေသတည်း ။

သို့နေရင်း အကြံတစ်ခု ပေါ်ပေါက်၍ လာသည်ကား အောက်ပါအတိုင်းပေတည်း ။

ဤဒေါက်တာသန်းတင်ထံ ငါ အရောက်သွားမည် ။ အတွင်းရောဂါ တစ်ခုခုနှင့် ရမယ်ရှာပြီး ငါ့ကို အစမ်းသပ်ခိုင်းမည် ။ ခေါင်းကိုက် နှာစေး ရောဂါ ၊ ဝမ်းဗိုက်ထဲမှာ သရိုးသရီ ဖြစ်တဲ့ အနာ ။ “ အပင်ဒီဆိုက် တစ် ” ရောဂါဆိုလျှင် ဆရာဝန်တို့ သဘာဝ ရှိတာကို မသိတတ်ပေမယ့် မရှိတာကို သိအောင် လုပ်လျှင် သိချင်လျှင် သိမှာပဲ ဟူသော အတွေးအကြံ ဖြစ်လေ၏ ။

သို့ဖြစ်သောကြောင့် နောက်တစ်နေ့ မြို့ထဲ ဖေပု ရောက်၍လာပြီး ဒေါက်တာသန်းတင်၏ နေရာကို စုံစမ်းကာ ဆူးလေဘုရားလမ်းသို့ ရောက်၍ လာပြီးလျှင် ဒေါက်တာ သန်းတင်၏ ဆေးတိုက်သို့ ရောက်၍ သွားလေ၏ ။

ကရင်မကလေး တစ်ယောက်က “ ဒေါက်တာ နေမကောင်းလို့ ဖြည်းဖြည်းလျှောက်ပါ ။ ဒီဘက်က ကြွပါ ” ဟု ပြောလေရာ အင်း ... ဒေါက်တာ နေမကောင်းလို့ ဆိုပါကလား ။ အင်မဒီ ဟုတ်မယ့် လက္ခဏာ မရှိဘူး ။ ဆိုင်းဘုတ်ကလည်း နောက်မြီးမပါ ။ ဒေါက်တာ ကိုယ်တိုင် နေမကောင်းရင် တော်တော်ဖြင့် စွမ်းပုံရတာပဲ ။ ငါ့ ရောဂါကို ငါပြောတိုင်း ဖြစ်မည့် လက္ခဏာပဲ ။ နိမိတ်လက္ခဏာ ကတော့ အတော်ပင် ကောင်းပေတာပဲဟု တွေးတောရင်း ကရင်မကလေး၏ နောက်သို့ လိုက်၍ သွားပြီး ဧည့်ခန်း၌ ထိုင်ကာ ခြောက်လကျော် ဟောာင်းနွမ်းသော သတင်းစာများကို တစ်ယောက်တည်း ဖတ်၍ နေရလေ၏ ။

ငါ အဘယ်နည်း အဘယ်ပုံ မူရာဆောင်ရပါ့မလဲ ။ ငါ့ရင်ဘတ်ကို သူ့လက်ချောင်းကလေးများနဲ့ တီးခေါက်ပြီး စမ်းလေမလား ။ ဆီးစပ်မှ နားကြပ်ထောက်ပြီး နားကပ်ကာ ထောင်လေမလား ။ အဘယ်နေရာက နာတယ်လို့ ပြောရပါ့မလဲ ။ ခေါင်းကိုက်ရိုးရိုးဆိုရင် နားကြပ်တွေ ဘာတွေနဲ့ သေသေချာချာ စစ်မှာ မဟုတ်ဘူး ။ သေသေချာချာ ခပ်ကြာကြာကလေး အစစ်ခံရပြီး မေးလိုက် ဖြေလိုက်နဲ့ ပြောရဆိုရမှ လာရကျိုးနပ်မှာပဲ ။ မြန်မြန်ကြီး ပျောက်လွယ်မယ့် ရောဂါ ဖြစ်ရင်လည်း ထပ်ကာထပ်ကာ တွေ့ရဖို့ အခက်သားပဲ ။ ရောဂါတော့ ခပ်ကြီးကြီး ခပ်ခက်ခက်ကလေး ဖြစ်ဟန်ဆောင်မှ နေရာကျမှာပဲ ။ ဘာနာလို့ ပြောရပါ့ ။ ဂေါ် ဟင် ... ဒါလည်း မကိုက်သေးပါဘူး ။ ငါ့ကို လူဆိုးသူခိုး မှတ်ထင်နေရော့မယ် ။ အင်း ... နေရာကျပြီ ။ အတက်အကျ ရောဂါဆိုရင် ဟန်မှာပဲ ။ ဒင်းသိမှာ မဟုတ်ဘူး ။ နေရာမှ ကျပါ့မလား ။ အတက်အကျဆိုတာ မီးယပ်များ ဖြစ်နေမလား ။ ဘာနာလို့ ပြောရပါ့ ။ အင်း ... နေရာကျပြီ ။ ဒူလာမြင်းစရိုက် ဆိုရင် သိမှာ မဟုတ်ဘူး ။ ဒူလာမြင်းစရိုက်ဆိုတာ ခြေသလုံးမှာ ဖြစ်တာနဲ့ တူတာပဲ ။ ဘာ့ကြောင့်လဲ ဆိုတော့ သလုံးမြင်းခေါင်းလို့ ပြောသံ ကြားဖူးတာပဲ ။ ခြေသလုံးကို ပြရင်လည်း အရေးမကြီးဘူး ။ မကြားအပ် ရှေ့နေ ၊ မမြင်အပ် ဆေးသမားတဲ့ ။ ဘာမဆို ငါ ပြချင်ရာကို သင်းဧကန်ကြည့်ရမှာ ဆဲဆဲပဲ ။ သို့သော် ပျိုပျိုရွယ်ရွယ် မိန်းမသားကလေး ဖြစ်လေတော့ ခြေသလုံးလောက်ပဲ ပြဖို့ တော်ထင်ပါရဲ့လေ စသည်ဖြင့် တွေးတောကာ နေလေ၏ ။

ထိုအခိုက်တွင် ဆရာဝန်၏ အခန်းထဲမှ ကု,လားတစ်ယောက် ထွက်၍လာပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ ခေါ်လေရာ ဖေပုသည် ရင်ထဲတွင် တထိတ်ထိတ်နှင့် ထ၍ သွားလေ၏ ။ အခန်းအတွင်းသို့ ရောက်လေလျှင် လွန်စွာပင် အံ့အားသင့်၍ နေလေ၏ ။ အကြောင်းမူကား ကျယ်သော စားပွဲ၌ ထိုင်၍ နေသော ဆရာမှာ အသက် လေးဆယ်ခန့် ရှိ သားနားသော ယောက်ျားတစ်ယောက် ဖြစ်၍ နေသည်ကို တွေ့ရှိရလေသတည်း ။

ဖေပုမှာ မြင်လျှင်မြင်ချင်း ဖော့ဖယောင်းပမာ ပျော့ပျောင်း၍ လဲကျတော့မလိုဖြစ်လျက် ကြီးစွာသော စိတ်ပျက်ခြင်းနှင့် မျက်နှာမှာ ညှိုးငယ်၍ သွားလေ၏ ။

ဆရာဝန်သည် ၎င်း၏ မျက်နှာကို မြင်လျှင်မြင်ချင်း အတော်အရေးကြီးသော လူမမာဟု မှတ်ထင်ကာ ကြင်နာသော မျက်နှာနှင့် ကုလားထိုင်ကို ပြပြီး အဖြစ်အပျက်ကို မေးလေ၏ ။

“ ကျွန်တော် ဘာရောဂါဖြစ်သလဲ မသိဘူး ဆရာ ၊ ဟိုဒင်း နေမကောင်းဘူး ဆရာ ” ဟု ပြောလေ၏ ။

“ ဘယ်လို နေမကောင်းသလဲ ”

“ ဟိုဒင်း မြီးညောင်းရိုး ၊ အေးလေ ကျွန်တော် ဘာဖြစ်ပါလိမ့် မဆိုတတ်ဘူး ဆရာ ။ တစ်ဆိတ် စမ်းကြည့်ပါ ”

ဆရာဝန်သည် သားသ,တ်သမား ဓားကို ကိုင်သလို နားကြပ်ကို ကိုင်ကာ ထ၍လာပြီး အပါး၌ ရပ်လာကာ ရှပ်အင်္ကျီ ကြယ်သီးများကို အဖြုတ်ခိုင်းပြီး ဖေပု၏ တောင့်တင်းသော လက်ဝှေ့သမား ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ နားကြပ်ကို ကပ်တင်လေ၏ ။

“ အသက်မှန်မှန်ရှူ ၊ ဟုတ်ပြီ ”

ဆရာဝန်သည် နားထောင်၍ ပြီးသောအခါ အလွန် တရာ သနားကြင်နာသော အမူအရာနှင့် ရပ်ကာ ကြည့်ပြီး ဦးခေါင်းကို ခါလျက် မိမိ၏ နေရာသို့ ပြန်၍ ထိုင်ပြီး လေးနက်သော အသံဖြင့် -

“ ဘာပြုလို့ အခုမှ လာသလဲ ။ တယ် ပေါ့တာကိုး ။ အပ်နဲ့ ထွင်းရမှာ ။ တူးရွင်းနဲ့ တူးရခါနီးမှ လာတာကိုး ” ဟု ပြောလေ၏ ။

“ ကျွန်တော် အပင်ဒီဆိုက်တစ် မဖြစ်ပါဘူး ထင်တယ် ဆရာ ”

ဆရာဝန်သည် သနားကြင်နာစွာ ပြုံးလျက် ဦးခေါင်းကို ခါလေ၏ ။

“ သေသွားလိမ့်မယ် ။ ပေါ့ပေါ့ဆဆ မအောက်မေ့နဲ့ ။ အခု ဆေးရုံကြီးကိုသွား ။ ဒီက စာရေး ပေးလိုက်မယ် ”

“ ဆေးပေးပါ ဆရာ ။ ကျွန်တော် မခွဲပါရစေနဲ့ ။ ကျွန်တော် ကြောက်လွန်းလို့ပါ ”

“ ခွဲရလိမ့်မယ် ။ ကျုပ် ဆရာဝန် ၊ ကျုပ် လူမမာ တစ်ယောက် တစ်ခုခု ဖြစ်သွားမှာ အင်မတန် စိုးတယ် ။ အရေးကြီးတဲ့ လူမမာ တစ်ယောက်ကို ကျုပ် သေအောင် လွှတ်မထားနိုင်ဘူး ။ ကျုပ် တာဝန်ဖြစ်မယ် ။ ဆေးရုံကြီးကို သွားပါ ။ မတော်တဆ ခင်ဗျားမှာ တစ်ခုခု ဖြစ်ရင် ဘယ်ဆရာ ကုသလဲလို့ မေးကြလိမ့်မယ် ။ သည်တော့ ကျုပ် နာမည်ပျက်မယ် ။ အခု ဆေးရုံကြီးကို သွားပါ ။ ကျုပ်က ရိုးရိုးပဲ ။ ကျုပ် နိုင်ရင် ကိုယ်တိုင် လုပ်ပါတယ် ။ ကျုပ် မနိုင်ရင် ဆေးရုံကြီးကို ပို့တာပဲ ။ နောက်မှ ခင်ဗျား ကျေးဇူးတင်မှာ ” ဟု ပြောလေ၏ ။

ဖေပုမှာ များစွာ စိတ်အိုက်၍ နေလေ၏ ။ ငါ အိမ်က အလာမှာ လုံချည်ကို နှင်းဆီကိုင်း ငြိပြီး ဆွဲတဲ့ နိမိတ်ဟာ ဒီလို ဖြစ်ချင်တဲ့ နိမိတ် ထင်ပါရဲ့ ။ ထင်တာနဲ့ မြင်တာ ကွာလွန်းတဲ့ အပြင်မှာ အလကားသက်သက် ဝမ်းဗိုက်ကို အဖောက်ခံရဖို့ကိန်း ကြုံ၍ နေပါကလား ကရို့ဟု တွေးတော ဆင်ခြင်၍ နေလေ၏ ။

အတိအလင်း ဖွင့်၍လည်း မပြောဝံ့ ။ ဆရာဝန် ကလည်း အတင်းစွဲ ငြင်းဆန်၍ အတင်းပြန်လျှင် ဖြစ်သော်လည်း အလွန်တရာမှ စိုးရိမ်ကြောင့်ကြဟန် လက္ခဏာ ရှိသော ဆရာကို ငြင်းဆန်ရန် ခက်၍ နေလေသတည်း ။

ဆရာ “ မကြောက်ပါနဲ့ ။ အခုလို စောစောခွဲရင် အလွန်ဆုံး တနင်္ဂနွေ တစ်ပတ်လောက်ပဲ ဆေးရုံမှာ နေရမယ် ။ ငွေမကုန်ရပါဘူး ။ ဆရာလည်း မကြာမကြာ လာပြီး ကြည့်ပါ့မယ် ။ ဆရာ့ဆီ ရောက်လာသူ တစ်ယောက် တစ်ခုခု ဖြစ်မှာကို အင်မတန် စိုးရိမ်လို့ပါ ။ ဒီဆေးအတတ်ကို စပြီး သင်ကတည်းက ကယ်နိုင်သမျှ အသက်ကို ငွေရသည် ဖြစ်စေ ၊ မရသည် ဖြစ်စေ ကယ်ပါ့မယ် ဆိုတဲ့ အဓိဋ္ဌာန် ထားရှိခဲ့လို့ပါ ။ ခင်ဗျားကို ဘယ်နည်းနဲ့မှ သေဖို့ အခွင့်မပေးနိုင်ဘူး ။ ခင်ဗျားကိုယ်တိုင် သေချင်လို့တောင် မသေစေရဘူး ။ ခင်ဗျား ဆေးရုံကြီးကို အခုချက်ချင်း သွားရမယ် ။ ကျုပ် ကားနဲ့ ပို့မယ် ” ဟု ပြောပြီး ခေါင်းလောင်းကို နှိပ်လေ၏ ။

ဒရဝမ်ကုလား ဝင်ရောက်၍ လာလေရာ “ မွေးနီ ကိုဘိုးလောင်း ” ဟု ပြောလေ၏ ။

မကြာမီ အလွန်လှပသော မိန်းမပျိုကလေး တစ်ယောက် ဝင်ရောက်၍ လာရာ မိမိ ယမန်နေ့က ကားစိမ်းကလေးနှင့် မြင်လိုက်ရသော မိန်းမပျိုကလေး ဖြစ်၍ နေလေရာ ငေးစိုက်ကာ ကြည့်၍ နေမိလေ၏ ။

ဆရာက ကြောက်ရွံ့၍ ကြည့်သည် မှတ်ထင်ကာ ကျောကို ပုတ်လျက် “ မကြောက်ပါနဲ့ ၊ ဟောဒီက ဆရာမ ကိုယ်တိုင် လိုက်ပို့ပါစေ့မယ် ။ အရင် ဒပ်ဖရင်မှာ မေထရန် ပဲ ။ အခု ဆရာ့ဆီမှာ လူမမာ ပြုစုနေပါတယ် ။ ကိုင်း ... ဆရာမ ၊ ဒီလူမမာကို ဆေးရုံကို တစ်ဆိတ် ပို့ပေးပါ ။ ဒေါက်တာဘရက် ကိုလည်း ဒီစာပေးပါ ။ သေသေချာချာ ဂရုစိုက်ပါစေ ။ အပင်ဒီဆိုက်တစ် ဖြစ်နေတယ် ။ ခု ချက်ချင်း ဗိုက်ကို ခွဲမှ ဖြစ်မယ် ။ ဆရာမ ရောက်အောင် ပို့ပါနော် ” ဟု ပြောလေ၏ ။

ဖေပုမှာ မျှော်လင့်ခြင်း၏ ရောင်ခြည်ကလေးကို မြင်ရသဖြင့် မျက်နှာမှာ လင်း၍ လာပြီး “ နို့ ဆရာ့ဖီးစ် ” ဟု ပြောကာ အင်္ကျီအိတ်ထဲကို နှိုက်လေရာ ဆရာဝန်က “ ကိစ္စ မရှိပါဘူး ။ နောက် ဆေးရုံက ဆင်းတော့မှ ဘီ ပို့လိုက်ပါ့မယ် ။ လူ့အသက်က ငွေထက် အရေးကြီးပါ တယ် ။ ကိုင်း ဆက်ဆက် ရောက်အောင် သွားပါ ” ဟု ပြောပြီး လွှတ်လိုက်လေ၏ ။

မကြာမီ ဆရာမကလေးနှင့် ယှဉ်ကာ ကားစိမ်းလေး အပေါ်တွင် ပါ၍ သွားလေရာ ဖေပုက စ၍ ပြောလေ၏ ။

“ ဆရာမရဲ့ တကယ် ခွဲရတော့မှာလား ။ ကျုပ်မှာ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး ”

ဆရာမက ၎င်း၏ မျက်နှာကို အံ့အားသင့်သော အမူအရာနှင့် မော်၍ ကြည့်ပြီး “ ရှင် ဘာပြောတယ် ၊ ဆရာ သန်းတင် ဘယ်တော့မှ မမှားဘူး ” ဟု ပြန်၍ ပြောလေ၏ ။

“ တကယ်ပြောတာပါ ဆရာမရဲ့ ။ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး ။ ဆရာ မှားတာပါ ”

“ ရှင် ဘယ့်နှယ် ပြောတာလဲ ” ဟု ပြောကာ ဆရာမသည် ကားကိုသာ ဆက်၍ မောင်းလေ၏ ။

“ ဒီလိုပါ ဆရာမရဲ့ ။ ကျုပ် ဆရာကို လာပြီး ညာတာပါ ။ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး ”

“ ရှင် ဘာပြောတာလဲ ”

“ အဟုတ်ပြောတာပါ ဆရာမရဲ့ ။ တစ်နေ့က ဆရာမ ကားကလေးနဲ့ သွားတာကို ဝင်ဆာလမ်းမှာ မြင်မိတာနဲ့ ဘယ်သူ့ကားလဲလို့ မေးကြည့်တော့ ဒေါက်တာ သန်းတင်ကားလို့ ပြောတာနဲ့ ဆရာမကို ဒေါက်တာ သန်းတင် မှတ်ထင်ပြီး တွေ့ ချင်လို့ လူမမာ ဟန်ဆောင်ပြီး လာတာပါ ။ တကယ် ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး ”

ဆရာမသည် ၎င်း၏ မျက်နှာကို အံ့အားသင့်လျက် ကြည့်၍ နေလေ၏ ။

ထိုအခိုက်တွင် ဖေပုသည် မော်တော်ကား လက်ကိုင်ဘီးကို ကိုင်၍ ထားသော ဆရာမ၏ လက်ကို ကိုင်ကာ “ ဆေးရုံကို မသွားပါနဲ့ ။ ကန်တော်ကြီးဘက်ကို လှည့်ရအောင် ဆရာမရယ် ” ဟု ပြောလေ၏ ။

ဆရာမကလေး၏ မျက်နှာမှာ ထူးခြားသော အမူအရာ ဝင်ရောက်၍ လာလေ၏ ။ ဆရာမကလေး၏ မျက်လုံးများသည် ဖေပု၏ မျက်လုံးများနှင့် ခဏကလေး မျက်ကြောခြင်း ငြိသလို ဖြစ်လေ၏ ။

ရမ်းဗြဲဟု မြည်သော ကားကြီး တစ်စင်းသည် လမ်းမတော် ဘက်မှ တက်၍ လာလေရာ ဆရာမ သတိရပြီး ရှောင်လိုက်လေ၏ ။ ကားစိမ်းကလေးသည် လမ်းနံဘေး တာမြောင်းထဲသို့ မယ်ပဋာမြေလူး ဇာတ်ကို ပြရင်း လှိမ့်ဆင်း၍ သွားလေရာ သတိရသောအခါ ဖေပုမှာ ဦးခေါင်း လက်မောင်းများမှာ ပတ်တီးများ စည်းလျက် ဆေးရုံ ခုတင်ပေါ်၌ မိမိကိုယ်ကို တွေ့ ရှိရလေသတည်း ။

အတန်ကြာမှ ဖြစ်ပျက်ပုံကို ရေးရေးမျှ တွေးမိလေ၏ ။ အပါး၌ ရပ်၍ နေသူမှာကား ဒေါက်တာသန်းတင် ကိုယ်တိုင် ဖြစ်သည်ကို တွေ့မြင်ရလေ၏ ။

( ဆရာ ) “ ကိစ္စမရှိပါဘူး ၊ ဒဏ်ရာ မကြီးပါဘူး ။ ဗိုက်ခွဲဖို့ကိစ္စ နည်းနည်းကလေး ချိန်းရွှေ့ဖို့ ရှိတာပဲ ။ သည့် အတွက်လည်း ဆရာဝန်ကြီးက အင်မတန်ကြီး မစိုးရိမ် ရဘူးလို့ ပြောပါတယ် ” ဟု ဒေါက်တာသန်းတင်က ပြောလေ၏ ။

“ ဆရာမကလေးကော အင်မတန် နာသွားသလား ဆရာ ” ဟု ဖေပုက မေးလေ၏ ။

“ မနာပါဘူး ၊ နည်းနည်းကလေး တင်ပါးဆုံ ပွန်းသွားရုံပါပဲ ။ ဟော .. လာပြီ ” ဟု ပြောခိုက်တွင် ဆရာမကလေး ရောက်၍ လာလေ၏ ။

ဖေပု “ အများကြီး ဝမ်းနည်းတယ် ဆရာမရယ် ။ ကျွန်တော့်ကြောင့် ဖြစ်တာပါပဲ ”

“ မဟုတ်ပါဘူး ၊ ကျွန်မကြောင့်ပါ ။ ကျွန်မ လမ်းကို သေသေချာချာ မကြည့်မိလို့ ဖြစ်တာပါ ။ တော်တော် နေကောင်းပြီလား ”

“ နေကောင်းပါတယ် ၊ ဆရာမတော့ ကိစ္စမရှိဘူး မဟုတ်လား ”

“ ကျွန်မ ဘာမှမဖြစ်ဘူး ။ ရှင့်အတွက် ကျွန်မ စိတ်ပူနေတာပဲ ”

ဆရာဝန်သည် အလင်းရသော မျက်နှာထားနှင့် ၎င်းတို့ကို ကြည့်ကာ ပြုံးပြီး “ ခင်ဗျားတို့ အာဂနှစ်ယောက်ပဲ ။ တယ်တော်ကြတာပဲ ။ ကျုပ်ကား မတ်ကတ် လိမ်သွားတာသာ ကျုပ် ဘီထဲမှာ ထည့်ရလိမ့်မယ် ”

ဖေပု “ ဆရာ ဘီထဲမှာ ရေးချင်တဲ့ ဂဏန်းကိုသာ ရေးပါ ။ ကျွန်တော့် ဝမ်းဗိုက်ကိုတော့ ချမ်းသာပေးပါဆရာ ။ ဟောသည်မှာ ဆရာမ သိပါတယ် ” ဟု ပြောလေ၏ ။

မကြာမီ ဆရာ ထွက်၍ သွားလေရာ ဆရာမသည် ဖေပု၏ ခုတင်ပေါ်၌ တင်ပါးလွှဲထိုင်ကာ ပြုံးရွှင်ရယ်မော ပြောဆိုကြရာတွင် ဆရာသန်းတင်၏ ကားကလေး၌ မတ်ကတ်ကို ပြင်ပြီး ပြန်၍ မပေးဘဲ အပိုင် ဝယ်ယူပြီး နှစ်ယောက်အတူ သဘောရှိ စီးဖို့ရန် သဘောတူ ဆုံးဖြတ်ချက် ချကြလေသတည်း ။

▢  ပီမိုးနင်း
📖 သူရိယရုပ်စုံ သတင်း
      မတ် ၁၂ ၊ ၁၉၃၃