အိမ်ပြန်လမ်း

❝ အိမ်ပြန်လမ်း ❞
( သက်ဝေမှူး - မြဝတီ )

“ ဝုန်း ”

“ ဝုန်း ” ဆိုတဲ့ အသံ နားထဲဆောင့်ဝင်လာပြီး နောက်ဆုံး ကြားရတာလို့ မမျှော်လင့်ခဲ့ ။ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံး မှောင်မည်းနေသော်လည်း ကားမီးရောင်ကြောင့် မသဲမကွဲ ထန်းပင်ကြီးက မျက်လုံးအိမ်ထဲ ဝင်ရောက်လာတယ် ။ နှလုံးခုန်သံ မြင့်တက်လာပြီး အလကားရတဲ့ လေကို မသက်မသာ ရှူနေရတယ် ။ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး ဆောင်းတွင်း အအေးဒဏ် ကြောင့် နာကျင်မှုကို မခံစားရသော်လည်း တစ်ကိုယ်လုံး လှုပ်၍ မရ ။ ပါးစပ်က အားကိုးတကြီး အကူအညီ တောင်းဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ အသံလှိုင်းတွေက လည်ချောင်းဝ အိမ်ပြန်လမ်း မှာ ပျောက်ကွယ်သွားတယ် ။

စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုနဲ့ ထိုင်ခုံမှ ထ,ရန် ကြိုးစားကြည့်တယ် ။ ကိုယ်အပေါ်ပိုင်းသာ ယိမ်းယိုင်သွားပြီး အောက် ပိုင်းတစ်ခုလုံး ကြွလာခြင်း မရှိ ။ အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားကြည့်သော်လည်း မည်သို့မျှ မထူး ။ စိတ်တိုတိုနဲ့ စီယာတိုင် ကိုင်ထားတဲ့ လက်ကို ခြေထောက်ဆီ လှမ်းလိုက်တယ် ။ တော်တော်နဲ့ ခြေထောက်ကို မစမ်းမိ ။ လက်နဲ့ စမ်းမိတော့ ပျော့စိစိအရာ မဟုတ်ဘဲ မာတောင့်တောင့် အရာဝတ္ထု ။ မသေချာ၍ ထပ်မံစမ်းရင်း ခံစားကြည့်မှ အသားတွေ ဖွာထွက်နေသော ခြေထောက်ရိုးတွေဖြစ်ကြောင်း နားလည်လိုက်တယ် ။ ခြေထောက်ကိုင် ထားတဲ့ လက်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်တော့ သွေး အလိမ်းလိမ်း ကပ်ပါလာတယ် ။

သွေးမြင်ရင် မကြောက်တတ်တဲ့ လူတစ်ယောက် ညကြီးမည်းမည်း သွေးရောင်ရဲရဲ မြင်လိုက်ရတော့ နှလုံးခုန်နှုန်း မြန်လာတယ် ။ ရင်ထဲ ဆို့တက်လာတဲ့ သောကအငွေ့ကို ဖယ်ချရင်း သတိမလွတ်အောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထိန်းလိုက်တယ် ။ ကားခေါင်းထဲ မရပ်မနား တဟီးဟီး အော်သံကြားမှ စက်ပိတ်ဖို့ သတိရတယ် ။ ဒပ်စတော့ပေါ်က ကားသော့ဆီ လက်လှမ်းပြီး သော့ပိတ်ဖို့ ကြိုးစားတယ် ။ အားအင်လျော့နေတဲ့ လက်တွေက ကားသော့ဆီ တော်တော်နဲ့ မရောက် ။

ရှိသမျှအားကို ညှစ်ထုတ်ပြီး ရှေ့ကို ကုန်းလိုက်မှ ကား သော့ကို မီတော့တယ် ။ ရလာတဲ့ အခွင့်အရေးကို လက်မလွှတ်ဘဲ ကားသော့ကို အားနဲ့ ပိတ်လိုက်တယ် ။ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံး ညဉ့်လွှာရုံ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ဘာကိုမှ သဲသဲကွဲကွဲ မမြင်ရ ။ စိတ်ထဲ ကြောက်စိတ် လွှမ်းမိုးလာလို့ ကားသော့ဆီ အားယူပြီး ပြန်ဖွင့်လိုက်တယ် ။ သော့ပွင့်သွားတာနဲ့ ကားမီးလုံးက နဂါးငွေ့ တန်းထွက်လာပြီး မျက်စိရှေ့မှာ ထန်းပင်ကြီး ဝါးခနဲ ပေါ်လာတယ် ။

စိတ်ငြိမ်ငြိမ် ထားပြီး သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်မှ ကားခေါင်းက ထန်းပင် ရင်ခွင်ထဲ တိုးဝင်နေတယ် ။ ဘယ်လောက်ထိ အချစ်ပိုပြီး တိုးဝင်နေသလဲဆိုရင် ကား ခေါင်းတစ်ခုလုံး ပိန်ချိုင့်တဲ့ အထိ ။ ထန်းပင်ရဲ့ ကျီစယ်မှုက ကားခေါင်းတစ်ခုလုံး ပိန် ချိုင့်သွားတဲ့အပြင် စီယာတိုင်လည်း ခါးကုန်းသွားတယ် ။ ဂီယာတံလည်း ပေါင်ကျိုး သွားတယ် ။

ကားခေါင်းချိုင့်ဝင် သွားလို့ စီယာတိုင်နဲ့ ထိုင်ခုံ ကပ်သွားပြီး လူက ကြားထဲမှာ ညပ်နေတယ် ။ ဘယ်လိုပဲ ကြိုးစားရုန်းထွက်ပေမဲ့ အပြင် မရောက်နိုင်ကြောင်း ကောင်း ကောင်းသဘောပေါက်သွား တယ် ။ ဘေးက အဖော်ပါ လာသူကို အားကိုးတကြီး လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ မျက် လုံးအပြူးသားနဲ့ ကြောင် ကြည့်နေတယ် ။ သူလည်း မထင်မှတ်တဲ့ အဖြစ်အပျက် ကြောင့် ဘာလုပ်ရမှန်း မသိ ဘဲ ကြောင်ကြည့်နေခြင်းသာ ။ သူ ထိုင်တဲ့ဘက်က ပျက်စီးမှု မရှိသလို လူကိုလည်း ထိခိုက်ခြင်း မရှိ ။

ကြောင်နေတဲ့ သူ့ကို ကြည့်ပြီး စိတ်ထဲက ထောင်းခနဲ ဒေါသထွက်သွားတယ် ။ လူတစ်ယောက်လုံး သေမယ် ဖြစ်နေတာ ကြောင်ကြည့်နေရ ကောင်းလားလို့ မျက်လုံးပြူး ကြည့်လိုက်တယ် ။ မထင်မှတ်ဘဲ လက်တစ်ဖက်က ကားဟွန်းပေါ်ရောက်သွားပြီး ဟွန်းသံအကျယ်ကြီး ပေါ်လာတယ် ။ ဟွန်းသံကြားမှ သတိဝင်လာပြီး လှမ်းမေးတယ် ။

“ အစ်ကိုလေး ဘာလုပ်ပေးရမလဲ ”

သူ့စကားကို ကောင်းကောင်းကြားရပေမဲ့ ပါးစပ်က ချက်ချင်း ပြန်မပြောနိုင်ဘူး ။ စကားသံက လည်ချောင်းဝမှာ တစ်နေပြီး တစ်ပိုင်းတစ်စသာ အပြင်ထွက် သွားတယ် ။

“ ငါ့ ကို ဆွဲ … ရွာထဲ သွား ... ပါ ”

စကား တစ်ဝက်တစ်ပျက်ကြားရပေမဲ့ သူက အကင်းပါးတယ် ။ ပြောချင် တဲ့စကားကို ကောင်းကောင်း သဘောပေါက်ပြီး ကား တံခါးဖွင့် ဆင်းသွားတယ် ။ ကားတံခါးက လှမ်းကြည့် လိုက်တော့ ရွာဘက်ပြေး ထွက်သွားတာ တွေ့လို့ စိတ် သက်သာရာ ရသွားတယ် ။ ရွာကို ရောက်ဖို့ နာရီဝက် လောက် ကြာမှာကို စဉ်းစား ရင်း ပြန်လာတဲ့ အချိန်ထိ မီပါ့ မလား စိုးရိမ်မိတယ် ။ ည အချိန်မို့ ကားလမ်းပေါ် ဖြတ် သွား ဖြတ်လာ ကားတစ်စီးမှ မတွေ့ ။ ကားတစ်စီးစီး လာ လို့ အကူအညီတောင်းရင် အဆင်ပြေနိုင်ကောင်းတယ်လို့ မျှော်လင့်ရင်း ဆုတောင်းနေမိတယ် ။

ရွာထဲ အကူအညီ သွား တောင်းနေတုန်း ကားထဲက ထွက်နိုင်ရန် ထပ်မံကြိုးစား ကြည့်တယ် ။ အားသာကုန် တယ် ၊ ဘယ်လိုမှ ထူးခြား မလာဘူး ။ ကားထဲမှာ တစ် ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့တော့ အလိုလို စိတ်အားငယ်လာ တယ် ။ ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ဟို နေရာက စစ်ခနဲ နာသလို ၊ ဒီ နေရာက စစ်ခနဲ နာသလို ခံစားရတယ် ။ မျက်လုံးမှိတ် ပြီး ငြိမ်သက်နေစဉ် မျက်နှာ ပေါ် အေးစက်စက် အရာတစ်ခု ရောက်လာတယ် ။ ရင်ထဲ ဖိုသွားပြီး ဖျတ်ခနဲ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ဘယ်သူမှ မတွေ့ရဘူး ။

သာမန်အချိန်မှာ သရဲတစ္ဆေ မကြောက်တတ်ပေမဲ့ ညဉ့်သန်းခေါင်ယံ တစ်ယောက်တည်း ရှိနေချိန်မှာ နှလုံးခုန်သံတွေက မငြိမ် သက်တော့ဘူး ။ ခေါင်းအေး အေးထား စဉ်းစားကြည့်မှ အပြင်ဘက်က တစ်ရှိန်ထိုး တိုက်ခတ်လာတဲ့ လေနုအေး မျက်နှာပေါ် လာနမ်းခြင်းဆို တာ သဘောပေါက်သွား တယ် ။ အကြောက်တရား တချို့ အရည်ပျော်သွားပြီး နောက်ဆုံး အဖြစ်အပျက်များက ဦးနှောက်ထဲ တန်းစီပေါ် လာတယ် ။

ရန်ကုန်မှ ကားပေါ် ကုန် အပြည့်တင်ပြီး ညဘက် မောင်းထွက်လာတယ် ။ လမ်း တစ်ဖက်က ကားလေးတစ်စီး တက်လာတာ မီးရောင် အောက်မှာ သဲသဲကွဲကွဲ မြင်လိုက်တယ် ။ ကားနှစ်စီး ယှဉ်မောင်းမရတဲ့ လမ်းမို့ စက်ရှိန် လျှော့ပြီး လမ်းဘေး ချပေးလိုက်တယ် ။ ကားလေး ကျော်သွားတာနဲ့ လမ်းမပေါ် ပြန်တက်ဖို့ စက်ရှိန်မြှင့်လိုက်တယ် ။ ကားက လမ်းမပေါ် ရောက်မလာဘဲ တစ်နေရာတည်း နောက်ဘီးတွေ ယက်နေတယ် ။ နွံထဲ ကားနစ်နေပြီဆိုတာ သိလိုက်တယ် ။

နှစ်ကြိမ် ၊ သုံးကြိမ် အရှိန်နဲ့ မောင်းပေမဲ့ ကားက လမ်းမပေါ် ခေါင်းတင် မလာဘူး ။ နောက်ဆုံးအကြိမ် စိတ် ပေါက်ပေါက်နဲ့ ဂီယာကြီး တင်ပြီး အရှိန်ကုန်မောင်း လိုက်တယ် ။ ကားက နွံထဲက တစ်ရှိန်ထိုး ရုန်းတက်သွားပေမဲ့ အသိစိတ်ပျောက်ပြီး ခဏ သတိမေ့သွားတယ် ။ သတိပြန်လည်တော့ မျက်လုံးထဲ ထန်းပင်ကြီး ပေါက်နေတယ် ။

ခြေသံများ နားထဲ ရောက်လာတော့ အတွေးစ ပြတ်သွားတယ် ။ အပြင်ဘက် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ရွာထဲမှ လူ ၄ ၊ ၅ ၊ ၆ ယောက် ပါလာတာ တွေ့ရတယ် ။ မျှော်လင့်ချက်ရောင်ခြည်သန်းသွားပြီး အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာမိတယ် ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုလည်း ငါမသေ နိုင်သေးဘူးလို့ ယုံကြည်နေမိတယ် ။

“ ဒရိုင်ဘာက ဘယ်မှာ ”

“ ကားခေါင်းထဲမှာ ညပ်နေတယ် ”

“ ဒါဆို အပြင်ရောက်အောင် အမြန်ဆွဲထုတ်မှ ဖြစ်မယ်“

“ ဟာ ... သွေးတွေထွက်နေတာလည်း မနည်းပါလား ။ အသက်တောင် ရှိသေးရဲ့လား မသိဘူး ”

“ ကျွန်တော် လာခေါ်တဲ့ အထိတော့ ရှိသေးတယ် ”

သူတို့ ပြောစကား ကြားပြီး ရှိသမျှ အားကုန်ထုတ်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်တယ် ။ ဒါပေမဲ့ ကြားဟန် မတူဘူး ။ ကားတံခါးဖွင့်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကို ကားခေါင်းထဲက ဆွဲထုတ်ဖို့ ကြိုးစားတယ် ။ ထိုင်ခုံနဲ့ စီယာတိုင်ကြား ညပ်နေလို့ ဘယ်လို ကြိုးစားကြိုးစား အပြင် ရောက်မလာခဲ့ဘူး ။ ဆောင်းတွင်းအအေးဓာတ်က လွှမ်းမိုးနေပေမဲ့ ရွာသားများ ကိုယ်မှ ချွေးတလုံးလုံးနဲ့ ။

“ သူ့ကို ဒီအတိုင်း ဆွဲထုတ်လို့တော့ ရမှာမဟုတ်ဘူး ”

“ ဟုတ်တယ် ၊ ခုချိန် ကားတစ်စီးစီး လာရင် ကောင်းမှာပဲ ။ ကားကို ထန်းပင်နဲ့ ကွာအောင် ဆွဲထုတ်ပြီးမှ ထုတ်ရင် ပိုလွယ်မယ် ”

“ ဟော ... ဟိုမှာ ကားတစ်စီး မီးရောင် မြင်နေရတယ် ”

“ ဟုတ်တယ် ၊ ဟုတ်တယ် ။ ဘုရားသိကြား မ , တာပဲ ”

ရွာသားတွေ ပြောစကား နားထောင်ရင်း အား လျော့သလို ခံစားရတယ် ။ တစ်ချိန်လုံး သွေးတွေက အဆက်မပြတ် ထွက်နေတော့ အားလျော့တာ မဆန်း ။ အချိန်မီ ဆေးရုံရောက်အောင် သွားနိုင်ရင် လျော့သွားတဲ့ သွေးတွေ ပြန်သွင်းနိုင်ပြီး ဆေးကုနိုင်တယ်လို့ မျှော်လင့်မိပြန်တယ် ။ တစ်ခါတစ်ခါ အိပ်ချင်သလိုဖြစ်ပြီး သတိလွတ်ချင်လာတယ် ။

••••• ••••• •••••

“ အစ်ကို ဒီတစ်ခေါက် ကားထွက်ရင် ဘယ်လောက် ကြာမှာလဲ ”

“ ညီမကလည်း မမေး ကောင်းဘူးဆိုတာ ပြောထား လျက်သားနဲ့ ။ ထုံးစံအတိုင်း ၂ ရက် ၊ ၃ ရက် ကြာမယ်ဆို တာ သိနေတာပဲ ”

“ စိတ်မဆိုးပါနဲ့ အစ်ကိုရယ် ၊ ညီမ မေ့သွားလို့ပါ ။ ညီမက အစ်ကို့ကို အားကိုးပြီး ၊ အစ်ကို့နောက် လိုက်ခဲ့တာ မဟုတ်လား ။ အစ်ကို မရှိတော့ အားငယ်တာပေါ့ ”

“ ဘာအားငယ်စရာလိုလဲ ညီမရယ် ၊ အစ်ကို ကားထွက်တယ် ဆိုတာလည်း ပုံမှန်သွားနေကျ အလုပ်ပဲ ”

“ ဟုတ်ပါတယ် အစ်ကိုရယ် ။ ဒါပေမဲ့ ညီမမှာ အစ်ကို့ရင်သွေးလေး လွယ်ထားတော့ ”

“ အဲဒါကြောင့် အစ်ကို မနားဘဲ မွေးစရိတ်ရအောင် ကားထွက်ရတာပေါ့ ။ ထုံးစံဆို နှစ်ခေါက်သွား ၊ တစ်ခေါက်နား ဆိုပေမဲ့ နားမယ့်အခေါက်တောင် မနားဘဲ ကားထွက် နေတာ ညီမ သိမှာပေါ့ ”

“ သိပါတယ် အစ်ကိုရယ် ၊ အစ်ကိုလည်း ပင်ပန်းလှပါပြီ ။ ညီမလည်း တစ်ဖက်တစ်လမ်းက ဝင်ငွေရှာချင်ပေမဲ့ ကိုယ်ဝန်ကြီးနဲ့မို့ ”

“ ဘယ်က ညီမ အလုပ် ထွက်လုပ်ရမှာလဲ ၊ အစ်ကို တစ်ယောက်တည်း ရှာကျွေး နိုင်ပါတယ် ”

“ အစ်ကို ရှာကျွေးနိုင်မှန်း သိပါတယ် ၊ ဒါပေမဲ့ ”

“ ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လဲ ပြောလေ ”

“ ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး ၊ အစ်ကို ကားရောက်တာနဲ့ ညီမဆီ အမြန်ပြန်လာခဲ့လို့ ပြောမလို့ ”

“ စိတ်ချပါ ညီမရယ် ၊ အစ်ကို ဒီတစ်ခေါက် ကား ထွက်ပြီးရင် အလုပ်နားပြီး ညီမနားမှာ နေပေးမယ် ”

ဇနီးသည်အား နှစ်သိမ့်ရင်း ဖြူဖွေးအိစက်သော ပါးပြင်နုနုပေါ် အနမ်းတစ်စက် ကြဲပက်လိုက်သည် ။ ဇနီး သည်က ပခုံးကို ဆုပ်ကိုင် ရင်း အတန်ကြာ နှစ်ယောက် သား စကားမပြောဘဲ ငြိမ်နေမိတယ် ။

••••• ••••• •••••

“ ဟေးကားနဲ့ ထန်းပင်တော့ ကွာသွားပြီ ။ ကားခေါင်းထဲ ညပ်နေတဲ့ ဒရိုင်ဘာကို အပြင်ထုတ်ဖို့ပဲ ကျန်တော့တယ် ”

“ ဒရိုင်ဘာကို မြန်မြန် အပြင်ဆွဲထုတ်နိုင်မှ ဆေးရုံပို့ နိုင်မယ် ။ အချိန်ကြာသွားရင် သွေးထွက်လွန်ပြီး စိုးရိမ်ရ တယ် ”

“ ကဲ ... ဟိုဘက်က နှစ်ယောက် , မ ၊ ဒီဘက်က ငါတို့နှစ်ယောက် မ , မယ် ”

“ ဒီအတိုင်း မ,လို့မဖြစ်သေးဘူး ။ စီယာတိုင်က ကောက်ပြီး ဗိုက်ကို ထောက်ထားသလို ဖြစ်နေတယ် ။ စီယာတိုင်ကို အရင် ဖြောင့်မှ ဖြစ်မယ် ”

“ ဒါဆိုလည်း ပစ္စည်းပုံးထဲက တူ ယူလာပေး ”

လမ်းကြုံကားတစ်စီး လာ၍ ကားကို ကြိုးနဲ့ ဆွဲပြီး ထန်းပင်မှ ကွာအောင်လုပ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း စီယာတိုင် ထောက်နေ၍ အပြင်ဆွဲထုတ်ရန် မလွယ် ။ ရွာသားတစ်ဦးက တူတစ်လက် တောင်းပြီး စီယာတိုင်ကို ရိုက်ဖြောင့်တယ် ။ ကျန်လူများက ဝိုင်းဝန်းကူညီပေးတယ် ။ မကြာမီ စီယာတိုင်နဲ့ ဝမ်းဗိုက် လွတ်သွားသောအခါ ရွာသားများက ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝိုင်းမ,ကြ တယ် ။ အပေါ်ခန္ဓာကိုယ်က ပုံစံမပျက် ပါလာသော်လည်း အောက်ပိုင်းခြေထောက်များက အသားများ မရှိတော့ ။ အရိုးများ ကြေမွပြီး တန်းလန်း ပါလာတယ် ။ ရွာသားတွေ စုတ်တသပ်သပ်နဲ့ ဝမ်းနည်းစကား ဆိုသံကို သဲ့သဲ့လေး ကြားလိုက်ရတယ် ။

မျက်စိထဲမှာ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ စောင့်ကြိုနေသော ဇနီးသည်မျက်နှာကို မြင်ယောင်ရင်း အားရပါးရ လှမ်းအော်လိုက်တယ် ။ ရွာ သားတွေက အော်သံကို ကြားနိုင်ခြင်းမရှိ ။ ခရီးကြုံကားနဲ့ ဆေးရုံ အချိန်မီ ပို့နိုင်အောင် အတ္တဘောကြီးကို ဝိုင်းမ , ကာ ကားပေါ် တင်နေတော့တယ် ။

“ ညီမရေ အစ်ကို ပြန်လာပြီဟေ့ ”

⎕ သက်ဝေမှူး ၊ မြဝတီ ၊
📖ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း
      စက်တင်ဘာ ၊ ၂၀၁၇