❝ မင်္ဂလာခြတောင်ပို့ ❞
( မင်းတင်ထွဏ်း )
( ၁ )
မထင်မှတ်ပဲ မန္တလေး မဟာမြတ်မုနိဘုရားကြီးတွင် ဘမောင် ကို တွေ့ရသည် ။
“ ဟေ့ .. ဟေ့ ... နေပါဦး ... ဆန်းထွန်း မဟုတ်လား ”
ပုတီးစိပ်ပြီး ပြန်ရန် ရင်ပြင်တော် ဖြတ်လာစဉ် နောက်မှ ခေါ်သံကြောင့် ရပ်ပြီး နောက်လှည့်ကြည့် မိလိုက်သည် ။ အဘိုးကြီး တစ်ယောက် လွယ်အိတ်ကြီးကြီး တစ်လုံး လွယ်ပြီး လူလတ်အရွယ် အမျိုးသမီး တစ်ယောက် လက်ကို ဆွဲကာ လာနေသည် ။
ရပ်ကြည့် နေပေမယ့် မမှတ်မိ ။ ဆန်းထွန်း ... ဆန်းထွန်း ... နာမည်ကို ရင်းရင်းနှီးနှီး ခေါ်လိုက်သံ ။ အသံကိုတော့ မှတ်မိသလို ။ ဘယ်သူမို့ ‘ ဆန်းထွန်း ’ လို့ ခေါ်တာလဲ ။ ကျွန်တော့်ကို ခေါ်ကြသည်က ဆရာ ။ ဆရာကြီး ဦးဆန်းထွန်း ။ ဒီလိုပဲ ခေါ်ကြသည် ။
“ ဟေ့ကောင် ... မင်း ရွှေဘို က ဆန်းထွန်း မဟုတ်လား ... ရှီးမှပဲ ... ”
အဘိုးကြီးက အနား ရောက်တော့ အားရဝမ်းသာ ပြောသည် ။ ဆံပင်တွေက တစ်ခေါင်းလုံး ဖွေးဖွေးလှုပ် နေသည် ။ နှုတ်ခမ်းမွေးကားကားကြီး ကလည်း ဖြူသလို နီသလို ဖြစ်နေသည် ။ ထူးထူးခြားခြား မျက်ခုံးမွေးထူထူကြီးက နက်မှောင်နေသည် ။ မှတ်မိသလို ဖြစ်သွားသည် ။ စကားက လေးသည် ။ အသားက ညိုမည်းသည် ။ အရပ် ပုပေမယ့် ကျန်းမာ တုတ်ခိုင်သည် ။
“ မင်း .. မင်း .. ဘမောင် မဟုတ်လား ”
ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည် ။ ဘမောင် ကို တွေ့တော့ ဉာဏ်ဝင်း ကို သွားသတိရသည် ။ ဘမောင် က ပြုံးပြသည် ။ ခေါင်းလည်း ညိတ်ပြသည် ။
“ အေးကွာ ... မတွေ့ရတာ ကြာတော့ ချက်ချင်း မမှတ်မိဘူး ”
“ ငါကတော့ .. မင်းရုပ် ခွေးချီသွားတောင် မှတ်မိတယ် ”
“ အခု ... အမေကြည် ကို ဘုရားဖူး လိုက်ပို့တာလား ... ဒါ မင်း တူမလေးလား ”
ကျွန်တော်က ဘမောင် ဘေးက ကောင်မလေးကို အကဲခတ် ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည် ။ အမျိုးသမီးက ပိန်ပိန်သေးသေး မည်းမည်းကြုတ်ကြုတ်လေး ။ အသက် ( ၃ဝ ) နားပဲ ရှိမည် ။
“ အမေ ဆုံးတာ တစ်နှစ် ရှိပြီကွ.. ”
“ ဟေ .. ဟုတ်လား ”
ဘမောင် အဖေက ဘမောင် ငယ်ငယ်ကတည်းက ဆုံးတာကိုတော့ သိသည် ။
“ ဟုတ်တယ်ကွ ... အမေ မရှိတော့ ထမင်းချက် ကျွေးမယ့်သူ မရှိဘူး ... ငါကလည်း ထမင်း ချက်ရမှာတော့ ပျင်းတယ် ... ဒါကြောင့် ငါ မနေ့က မိန်းမယူလိုက်ပြီကွ .. ဒါ ငါ့ မိန်းမပဲ ... မဗျိုင်း တဲ့ ”
“ ဟား ... ဟား ... ဟား ... ဟား ”
ဘမောင် စကားကြောင့် မဗျိုင်း ကို အားနာပေမယ့် ရယ်လိုက်မိသည် ။ ဘမောင်လည်း ပြုံးသည် ။ မဗျိုင်း ကတော့ ဘေးကို ကြည့်နေသည် ။
“ မင်းတို့ ... မန္တလေး ဘုရားဖူး လာတာ ဆိုတော့ ... ငါ လိုက်ပို့ပေးမယ်လေ ... ငါ့ မှာ ကားပါတယ် ”
“ အေး ... ကောင်းတာပေါ့ကွ ”
ကျွန်တော်တို့ ( ၃ ) ယောက် ဘုရားပုရိဝုဏ် ထဲက ထွက်ခဲ့ကြသည် ။ ဘမောင်က သူ့ မိန်းမ အသစ်စက်စက် မဗျိုင်း လက်ကို ဆွဲရင်းပေါ့ ။
••••• ••••• •••••
( ၂ )
ကျွန်တော်သည် မန္တလေးမြို့ ပတ်ကုန်းပျော်ဘွယ်ရပ် ၊ နယူးစီဗီလိုင်းတွင် နေသည် ။ နယူးစီဗီလိုင်း သည် ဝင်းကျယ်ကျယ် အိမ်ကြီးအိမ်ကောင်းများ ဖြင့် ရှေးယခင် ကတည်းက အရာရှိကြီးများ နေခဲ့ကြသည် ။ ယခုတော့ ပင်စင်စား အရာရှိကြီးများ အများစု နေကြသည် ။
ကျွန်တော်သည် ဌာနဆိုင်ရာ တစ်ခုမှ တိုင်းအဆင့်အရာရှိကြီး ဖြစ်သည် ။ ကျွန်တော့် မိန်းမ မဆွေ က တက္ကသိုလ်က ပါမောက္ခ တစ်ဦး ဖြစ်သည် ။ ယခုတော့ နှစ်ယောက်စလုံး သက်ပြည့်ပင်စင် ယူထားသည်မှာ ( ၁ ) နှစ် ရှိပြီ ဖြစ်သည် ။
ကျွန်တော်တို့တွင် သား တစ်ယောက် ၊ သမီး တစ်ယောက် ရှိသည် ။ သားက အင်ဂျင်နီယာ ၊ နေပြည်တော်တွင် တာဝန်ကျသည် ။ အိမ်ထောင် ရှိသည် ။ ချွေးမ ကိုယ်ဝန်က နေ့စေ့လစေ့မို့ မဆွေ က သားဆီ သွားနေသည် ။
သား နဲ့ သမီး က အသက် ( ၁၀ ) နှစ် ကွာသည် ။ သမီး က တက္ကသိုလ် ဒုတိယနှစ် ဖြစ်သည် ။ သမီးက သားလောက် ဉာဏ်မကောင်း ပေမယ့် ကြိုးစားမှု ရှိသည် ။ မနှစ် က ဘာသာ အလိုက်တွင် ဒုတိယ ရ၍ စင်ကာပူ ပညာသင်ဆု လျှောက်ထားခွင့် ရသည် ။ ပထမ နဲ့ ဒုတိယ ရသူသာ လျှောက်ထားခွင့် ရှိသည် ။ မျှော်လင့်ချက်ပါ ။ ယခင်နှစ်တွေက ပထမ ရသူသာ ရွေးသည် ။ ဒုတိယကတော့ အရန်ပေါ့ ။ ယခုလည်း ကျောင်းပိတ် လို့ သမီးက သူ့ အမေနဲ့ အတူ လိုက်သွားသည် ။
အိမ်မှာက ကျွန်တော်ပဲ ကျန်ခဲ့သည် ။ ကျွန်တော့် ဝင်း က ပေ ၁၅ဝ ပတ်လည်ရှိသည် ။ အလယ်ခေါင်တွင် လေးခန်းပတ်လည် ဆင်ဝင်ပါသည့် ဗိုလ်အိမ်ပုံစံ အိမ်ကြီး ဖြစ်သည် ။ အောက်က အုတ်ကာပြီး အပေါ် က ပျဉ်ကာထားသည် ။ ဝင်း ထဲတွင် သရက် ၊ အုန်း ၊ မာလကာပင်များ ရှိသော်လည်း သိပ် မဖြစ်ပေ ။ အပင်များ ခဏခဏ သေ၍ အပင်သစ်များ ခဏခဏ စိုက်ရသည် ။
ဘမောင် က ငယ်သူငယ်ချင်း ဖြစ်သည် ။ ရွှေဘိုမြောက်ဘက် ဥယျာဉ်တော်ရွာက ဖြစ်သည် ။ ရွှေဘို တန်းလတ်ကျောင်း ( အလယ်တန်းကျောင်း ) တွင် ၅ တန်း မှ စ၍ ဆုံကြသည် ။ ဘမောင် တို့ မိဘများက ဥယျာဉ် စိုက်ကြသည် ။ ( ၅ ) ဧက လောက် ကျယ်မည် ။ သရက် ၊ မာလကာ ၊ ပိန္နဲ ၊ ငှက်ပျော နဲ့ စားပင်သောက်ပင်များ စိုက်သည် ။ ဥယျာဉ်ပတ်လည်တွင် ထန်းပင်များက ဝန်းရံထားသည် ။ ဘမောင် အဖေက ဘမောင် ငယ်ငယ် ကတည်းက ကွယ်လွန်သွားသည် ။ ဘမောင် အမေ ဒေါ်ကြည် ကပဲ ခြံကို ဦးစီး လုပ်ကိုင်သည် ။ ခြံထဲကို လေးငါးခါလောက် ရောက်ဖူးသည် ။
ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်း တစ်ယောက် ရှိသေးသည် ။ ဉာဏ်ဝင်း ။ သူ ကတော့ သရက်ခြံရပ် ထဲက ဖြစ်သည် ။ သူ့အဖေက ဗိန္ဓောဆရာကြီး ဖြစ်သည် ။ ဗေဒင်လည်း ဟောသည် ။ ယတြာလည်း ချေသည် ။
ကျွန်တော်တို့ ( ၃ ) ယောက်သည် တစ်တန်းတည်း တစ်ခုံတည်းတွင် ထိုင်ကြသည် ။ သို့သော် တစ်ယောက် နဲ့ တစ်ယောက် အသွင် မတူကြချေ ။
ကျွန်တော်က စာကြမ်းပိုး ဖြစ်သည် ။ ပညာတတ် ဖြစ်ချင်သည် ။ အရာရှိ ဖြစ်ချင်သည် ။ မိဘတွေ က လည်း ဝန်ထမ်းမို့ “ မင်း ကို ... ငါတို့က ပညာအမွေပဲ ပေးနိုင်တယ် စာပဲ ကြိုးစား ” ဟု အမြဲ သတိပေးသည် ။ ကျွန်တော်က စာမှ လွဲပြီး ဘာမှ စိတ်မဝင်စား ။ သူငယ်ချင်း တောင် ( ၂ ) ယောက်လောက် ပေါင်းသည် ။ မုန့်စားဆင်းချိန် လွတ်ရင်ပင် သူများတွေ လို ဈေးတန်းမှာ မုန့်ဝယ် မစား ၊ အိမ်က အမေ ထည့်ပေးလိုက်သည့် မုန့် သာ စားသည် ။ အတန်း ထဲတွင် စာကျက်နေသည် ။ အပြင် သိပ်မထွက် ။
ဉာဏ်ဝင်း ကတော့ ဟိုစပ်စပ် ဒီစပ်စပ် ဖြစ်သည် ။ စာကျက်ရမှာထက် စကား ပြောရမှာကို သန်သည် ။ သူ တွေ့သမျှ ကြားသမျှတွေကို အာပေါင်အာရင်းသန်သန် ပြောတတ်သည် ။
“ ဟေ့ကောင်တွေ ... မင်းတို့ မယုံ မရှိနဲ့ကွ ... ကျောင်းဘောလုံးကွင်း အရှေ့ဘက်က ထန်းပင်ညီနောင်မှာ သရဲကြီး နေတာကွ ”
“ မင်း ... မြင်ဖူးလို့လား ”
ကျောင်းသား တစ်ယောက် က ထောက်သည် ။
“ ငါ့ အဖေ ပြောတာကွ ... အရပ်က ပေတစ်ရာ မြင့်တယ်တဲ့ ”
“ ဟ ... ထန်းပင်ကမှ ပေသုံးလေးဆယ်လောက် မြင့်တာ .. ပေတစ်ရာကျော် ဆို ဘယ်လို နေမှာလဲ ”
ကျောင်းသား တစ်ယောက် ကလည်း ဝင် ထောက်သည် ။
“ ဟ ... သရဲပဲကွ... ကိုယ်ယောင်ဖျောက် နေတာပေါ့ ... မင်းတို့ ဘာသိလို့လဲ ၊ ကဲ ... မင်းတို့ မယုံဘူးဆိုရင် ... အဲဒီ .. ထန်းပင် နှစ်ပင်ကို ဘယ်သူ သေးပန်းရဲလဲ ... လောင်းကြေး ထပ်မယ်ကွာ ”
ဉာဏ်ဝင်း စကားကြောင့် အားလုံး ငြိမ်သွားကြသည် ။ သရဲကို မယုံပေမယ့် အဲဒီလိုတော့ မလုပ်ဝံ့ကြပါ ။
“ ဟဲ .. ဟဲ ... ငါ ပြောတာ ယုံပြီ မဟုတ်လား .. မယုံတဲ့ ကလေးတွေ ဖျားလို့ နာလို့ မျက်စိကျိန်း လို့ ငါ့ အဖေဆီ ဆေး လာလာ ကုနေရတာကွ .... နောက်ပြီး ... အဲဒီ သရဲကြီးက အိပ်ရင် တောင်ဘက်အပင်ကို ခေါင်းအုံးထား ... မြောက်ဘက်အပင်ကို ခြေတင်ပြီး အိပ်တာတဲ့ကွ ”
“ ဟေ့ကောင် ... တစ်ပင် နဲ့ တစ်ပင်က ပေသုံးရာ လောက် ဝေးတာကွ ”
ကျောင်းသား တစ်ယောက် က ဝင်ပြောသည် ။
“ မင်းတို့ ကလည်း သရဲပါ ဆိုမှကွာ .. တော်တော် ဗဟုသုတ နည်းတဲ့ ကောင်တွေ ”
ဉာဏ်ဝင်းက အဲဒီလို လူမျိုး ဖြစ်သည် ။
ဘမောင် ကတော့ အတန်း နားချိန် ၊ အတန်းထဲ ဆရာ ဆရာမ မဝင်သေးတဲ့ အချိန် ဆိုရင် စားပွဲခုံ ပေါ် ခေါင်းစိုက်ပြီး တခေါခေါ အိပ်တတ်သည် ။
“ အကြံတုံး ဉာဏ်တုံး ... တော်တော် အပျင်းထူတဲ့ကောင် ”
ဉာဏ်ဝင်းက မေးငေါ့ ပြောတတ်သည် ။
“ မပြောပါနဲ့ကွာ ... ခြံထဲ လုပ်ရတော့ ပင်ပန်းလို့ နေမှာပါ ”
ကျွန်တော်က ဝင်ပြောသည် ။
“ ဒီကောင် ကြီးရင် ဗဟုသုတ ရှိမယ့်ကောင် မဟုတ်ဘူး ... ဗဟုသုတ ဆိုတာ မင်းလို စာကျက်ပြီး ရှာရင် ရှာ .. ဒါမှမဟုတ် ငါ့လို အပြင်မှာ ရှာရတာကွ ”
ဉာဏ်ဝင်းက ပြောသည် ။ ဒါပေမဲ့ ဘမောင် ကတော့ ဆရာ အတန်းထဲ မဝင်မချင်း အိပ်ကောင်းတုန်းပင် ဖြစ်သည် ။ ဆရာ အတန်းထဲ ဝင်လျှင် နှိုးရသည် ။ စာ မေးလျှင် တစ်ခါမှ မရ ။ အမြဲတမ်း ခုံပေါ် မတ်တတ်ရပ် နေရသည် ။ ဆရာတွေက အမြဲ ဆူသည် ။
ဘမောင်သည် စာကို စိတ်မဝင်စားသော်လည်း ခြံ အလုပ်တော့ စိတ်ဝင်စားသည် ။
ညနေပိုင်း ဖွံ့ဖြိုးချိန် ပါလျှင် ကျောင်းသားတိုင်း ကျောင်းဥယျာဉ်ထဲ အလုပ်လုပ်ရသည် ။ တချို့က မြက်တစ်ပင် တစ်မိနစ်နှုန်း နုတ်ပြီး ဝိုင်းဖွဲ့စကားပြောကြသည် ။ တချို့ က အမှိုက်ကလေး တစ်ပင် နှစ်ပင်ကို တောင်းကြီးကြီးထဲ ထည့်ပြီး အုပ်စုလိုက် အမှိုက် သွားပစ်ကြသည် ။ ဉာဏ်ဝင်း ကတော့ ဟိုအုပ်စုနား သွားလိုက် ၊ ဒီအုပ်စုနား သွားလိုက်နှင့် လေပစ်နေသည် ။ ကျွန်တော် ကတော့ လက်တစ်ဖက်က စာအုပ် ကိုင် စာကျက်ရင်း မြက်ကလေးတွေ နုတ်နေမိသည် ။
ဥယျာဉ်ထဲတွင် ဘမောင် နဲ့ ကျောင်းသား သုံးလေးယောက်သာ ပေါက်ပြား ၊ တူရွင်းတွေနဲ့ မြေတွေ ပေါက်လိုက် ၊ အပင်တွေ ရှင်းလိုက် လုပ်နေသည် ။
“ ဟေ့ကောင် ဘမောင် ... ဂမုန်းစေတီပင်တွေကို ဘာလို့ ခုတ်ပစ်နေရတာလဲကွ ... ဒီ အပင်တွေက ဆေးဖက်ဝင်တယ် ”
ဘမောင် နား ဉာဏ်ဝင်း ရောက်သွားပြီး ပြောသည် ။
“ ဘာ ဂမုန်းစေတီလဲ ... ငါတို့ဆီမှာ မေတ္တာတုံးပင်လို့ ခေါ်တယ်... ငါတို့ ခြံထဲ ပေါလွန်းလို့ မနည်း ရှင်းပစ်နေရတယ် ... ဆေးဖက် ဝင်မဝင်တော့ မသိဘူး ... နွားတောင် မစားဘူးကွ ... နောက်ပြီး ဒီအပင်တွေက ... မြွေအောင်းတယ် ... မင်း ဘာနားလည်လို့လဲ ... မေတ္တာတုံး အပင်တွေကို မြေလှန်ပစ်ရတယ်ကွ ”
ဘမောင်က သူ့အလုပ် သူ ဆက်လုပ်သည် ။ ဉာဏ်ဝင်းက ...
“ ဒီကောင်က တိတ္ထိ ... ဘာမှ အယူ ရှိတာမဟုတ်ဘူး ... တစ်နေ့ ခံရမယ် .. ” လို့ ပြောရင်း တခြား အုပ်စုဘက် ထွက်သွားသည် ။
( ၈ ) တန်း အောင်တော့ ကျွန်တော်က သိပ္ပံ နဲ့ အောင်သည် ၊ အထက (၁ ) ကို ပြောင်းရသည် ။ ဉာဏ်ဝင်းက ဝိဇ္ဇာ နဲ့ အောင်သည် ။ အထက ( ၂ ) ကို ပြောင်းရသည် ။ ဘမောင်က ကျသည် ။ ကျောင်းထွက်လိုက်သည် ။
••••• ••••• •••••
( ၃ )
ဘမောင်တို့ လင်မယားကို မန္တလေးတောင် ၊ ရန်ကင်းတောင် လိုက်ပို့ပြီးနောက် အိမ်ခေါ် လာသည် ။ ငယ်သူငယ်ချင်းတွေမို့ စကားပြောချင်တာပါသည် ။ ကားလေးကို ဆင်ဝင်အောက် မနီးမဝေးတွင် ရပ်လိုက်သည် ။ ကားပေါ် က ဆင်းပြီး ဘမောင်တို့ လင်မယားကို အိမ်ထဲ ခေါ်လာသည် ။
“ ဟာ ... ဆန်းထွန်း ... တောင်ပို့ကြီး နည်းတာကြီး မဟုတ်ဘူး ”
ဆင်ဝင်အောက်တွင် ပေါက်နေသော ခြတောင်ပို့ ကို ကြည့်ပြီး ဘမောင်က အံ့ဩစွာ ပြောသည် ။
“ အေးကွ .. ”
ကျွန်တော်က ဒါပဲ ပြောပြီး ရှေ့ဆက်ခဲ့သည် ။ ဘမောင်တို့ လင်မယားက ကျွန်တော့် နောက် ကပ်ပါလာသည် ။ ခြတောင်ပို့နား ရောက် တော့ ကျွန်တော်က ကွေ့ရှောင် လိုက်သည် ။
“ ဟာ ... ရာဇမတ်လည်း ကာလို့ .. ထုံးဖြူ လည်း သုတ်လို့ ... ဖယောင်းတိုင် အတိုအစတွေရော ... အမွှေးတိုင် အတိုအစတွေ ရော .... ဟော ... အုန်း ၊ ငှက်ပျောရော ၊ ဟ ဆန်းထွန်း ... ဒါ ဘာလုပ်ထားတာလဲ ... သဲပုံစေတီ လား ၊ မဟုတ်ပါဘူး ... ဒါ ခြတောင်ပို့ကြီးပါ ”
ဘမောင်က ခြတောင်ပို့ကို ကြည့်ပြီး အံ့ဩစွာ ပြောလိုက်သည် ။
“ ငါ့မိန်းမ လုပ်ထားတာပါကွာ ”
“ ဟုတ်လား .. မင်းတို့က ခြတောင်ပို့ကို ကိုးကွယ်တာလား ”
ဘမောင် စကားကြောင့် ကျွန်တော် စိတ်အိုက် သွားသည် ။
“ မဟုတ်ပါဘူးကွာ ... ငါတို့ အိမ်ပေါ်မှာ ဘုရားစင်က လွဲပြီး နတ်အုန်းတောင် မထားပါဘူး ”
ကျွန်တော့် လေသံက လျော့နေသည် ။
“ ဒါနဲ့များ ... ဘာလို့ ခြတောင်ပို့ကို မဖျက်ပဲ ....ကိုးကွယ်သလို လုပ်နေရတာလဲ ... ခြ ဆိုတာ ကောင်းကျိုးပေးတာ မဟုတ်ဘူး ... ဆိုးကျိုးပဲ ပေးတာ .. ခြ ဆိုတာက အစုအသင်း ဖွဲ့ပြီး မြေတွင်းအောင်း နေတယ် ဆိုပေမယ့် ... အိမ်ဆိုရင် ပျက်စီးတယ် ... ခြံ ဆိုရင် အပင် မဖြစ်ဘူးကွ ”
ဘမောင်က ရှင်းပြသည် ။ ခြရဲ့ဆိုးကျိုးကို ကျွန်တော် မသိမဟုတ် သိသည် ။ ခြ ရှိတော့ ကျွန်တော့် စာအုပ်ဗီရိုထဲက စာအုပ်တွေ အမြဲ ခြစား ခံရသည် ။ ဒါပေမဲ့ ခြတောင်ပို့ကို ထပ်မဖျက်ရဲ ။
“ ဆန်းထွန်း ... ဒီ ခြတောင်ကို ငါ ရှင်းပစ်ပေးခဲ့မယ်ကွာ ”
ဘမောင် စကားကြောင့် ကျွန်တော် ကျောတွန့် သွားသည် ။
“ ဟာ မလုပ်နဲ့ ... သူ့ဟာ သူ ရှိနေတာ .. နေပါစေကွာ ”
ကျွန်တော်က ပျာပျာသလဲ ငြင်းလိုက်သည် ။
“ ဘာဖြစ်လို့လဲကွ ... အိမ်အဝင်ပေါက်ကြီး ကြည့် မကောင်းပါဘူး ... မင်း တောင်ပို့က ရွှေထွက်မှာ ကျနေတာပဲ ... ခြပဲ ထွက်မှာပေါ့ကွ ”
“ မင်း မသိပါဘူးကွာ ... ”
“ ငါ့ စိတ်ထဲ နည်းနည်း ထူးဆန်းနေလို့ပါကွ ... မင်းတို့က ပညာတတ် ဖြစ်ပြီး ... ဘာပြုလို့ ... လူကို ဒုက္ခပေးနေတဲ့ .. မေတ္တာတုံးကောင်တွေကို မရှင်းတာလဲလို့ ... ခြံထဲ မှာလည်း ခြတောင်ပို့ အသေးလေး သုံးလေးခု တွေ့ခဲ့တယ် ... နောက်ဆို ဒါ့ထက် ပွားလာမှာကွ ”
ဘမောင်က လေးလေးနက်နက် ပြောသည် ။
“ အေး .... နောက်မှ ငါ ရှင်းပြမယ်ကွာ ... အခုတော့ ... မင်းတို့ အနားယူကြဦး ... ရေချိုးပြီးရင် ထမင်း သွားစားရအောင် ... အိမ်ရှင်မ မရှိတော့ ဆိုင်ပဲ လိုက်ကျွေးမယ် ”
ကျွန်တော်က ပြောပြီး ဘမောင်တို့ လင်မယားကို အခန်းလွတ် တစ်ခန်းထဲ ပို့လိုက်သည် ။
••••• ••••• •••••
( ၄ )
ည ရောက်တော့ ဘမောင် တို့ လင်မယားကို လမ်း (၃၀) က စားသောက်ဆိုင်တွင် ခေါ်ကျွေးသည် ။ ဘမောင် က အရက်တိုက်ဦး ဆိုတော့ ထမင်း မစားခင် အရက် မှာ သောက်ကြသည် ။ သူငယ်ချင်း နှစ်ယောက် ရှေးဟောင်းနှောင်းဖြစ်တွေ ပြောကြသည် ။ အရာရှိဘဝ တစ်လျှောက်လုံး ဆရာ ၊ ဆရာ နဲ့ အရိုအသေ ခံခဲ့ရ သမျှ ငယ်သူငယ်ချင်း နဲ့ တွေ့မှ “ မင်း နဲ့ ငါ ” အပြော ခံနေရသည်မှာ အရသာ ရှိလှသည် ။ ပြောရင်း ဉာဏ်ဝင်း အကြောင်း ရောက်သွားသည် ။
“ ငါတို့ အိမ်က ခြတောင်ပို့ ကြောင့် ဉာဏ်ဝင်း သေရတာ အခုချိန်ထိ စိတ်မကောင်းသေးဘူးကွာ ”
“ ဘာ ... ”
ကျွန်တော့် စကားကြောင့် ဘမောင် မျက်လုံး ပြူးသွားသည် ။ သောက်မယ့် အရက်ခွက် ကို စားပွဲပေါ် ပြန်ချလိုက်သည် ။
“ ဒီလိုကွ .. ငါ ဒုတိုင်းဦးစီးမှူး ဘဝနဲ့ မန္တလေး ပြောင်းလာတော့ ဒီ ဝင်းနဲ့ အိမ်ကို ဝယ်လိုက်တယ်ကွ ... ဈေး က ချိုတယ် ။ အဲ ... ဒါပေမဲ့ ဆင်ဝင် အောက်မှာ ခြတောင်ပို့လေးတော့ ရှိတယ် ... ဝယ်ပြီးတော့ အိမ် နဲ့ ဝင်း သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရင်း တပည့်တွေက ခြတောင်ပို့ ကို ဖြိုပြီး မြေညှိပေးတယ်ကွ .. အိမ်ပြောင်းလာတယ် ဆိုတာ ငါ တစ်ယောက်တည်းပဲ ... အမျိုးသမီးက မော်လမြိုင်တက္ကသိုလ်မှာ ... ကလေးတွေ ကလည်း သူ နဲ့ပဲ နေတယ် ... ဒါပေမဲ့ နောက်ကျတော့ ခြတောင်ပို့က တဖြည်းဖြည်း ပြန်ပေါက်လာတယ်ကွ ... နည်းနည်း ကြီးလာရင် တပည့်တွေက မြေဖြိုပြီး အင်ဂျင်ဝိုင် အဟောင်းတွေ လောင်းကြတယ် ... ဒါပေမဲ့ ရက်ကြာတော့ ပြန်ပေါက်တာပဲကွ ... ဒီလိုနဲ့ ငါလည်း တခြားတိုင်းကို ရာထူးတူ နဲ့ ပြောင်းရတယ် ... မန္တလေးကို ရောက်ရင် တပည့်တွေ ပါတဲ့အခါ အိမ်ရှင်း ဝင်းရှင်းရင်းနဲ့ ခြတောင်ပို့ကို ဖြိုတာပဲကွ ... ဘယ်လိုဖြိုဖြို ခြတောင်ပို့က ပြန် ပေါက်တာပဲ ... တစ်ခါတော့ တပည့်တစ်ယောက် က ‘ ဟာ ... ဆရာ ... ခြတောင်ပို့ ဆိုတာ မဖြိုကောင်းဘူး .. လူခိုက်တတ်တယ် ... သူ့ကို ပူဇော်ပ,သရင် လာဘ်ရွှင်တယ် ’ လို့ ပြောတယ် .. ဒါနဲ့ အဲဒီနောက် ငါ ခြတောင်ပို့ ကို မဖြိုမိတော့ဘူး .. နောက်မကြာဘူး ငါ ရာထူးတက်ပြီး မန္တလေး ပြောင်းလာတယ် ... အမျိုးသမီးလည်း မန္တလေးတက္ကသိုလ် ရာထူးတက် ပြောင်းရတယ်ကွ ”
“ ဒါနဲ့ မင်းတို့က ပူဇော်ပ,သနေတာလား ”
“ မဟုတ်ပါဘူးကွ .. ငါတို့ စိတ်ထဲ ဒါကြောင့် ရာထူးတက်တယ် မထင်ပါဘူး ... သူ့ လုပ်သက်အရ ဖြစ်သင့်တဲ့ အချိန်မို့ ဖြစ်တာလို့ ထင်တာပါ .... မန္တလေး ရောက်တော့ ခြတောင်ပို့ က ရင်စို့လောက် ရှိနေပြီ ... ငါတို့က အရာရှိတွေ ဆိုတော့ အိမ်မှာ ဧည့် အဝင်အထွက် များတယ် အိမ်က ဆေးသုတ်ထားလို့ သစ်လွင်ပြီး ဆင်ဝင် အောက်မှာ ခြတောင်ပို့ကြီးက အရုပ်ဆိုးလှတယ် ... ခြတောင်ပို့ကြီးက ခဏခဏ ဖြိုပေမယ့် ပြန်ပြန် ပေါက်နေတယ် ... ခြတောင်ပို့ကြီး ဖြိုချင်တယ် ... ငါ ဘယ်လို လုပ်ရမှန်း မသိဘူး ... ဒီအချိန်မှာ ဘုရားကြီးမှာ ဉာဏ်ဝင်း နဲ့ သွား တွေ့တယ် ... ဉာဏ်ဝင်း က အကြားအမြင်ဆရာ ၊ ဗေဒင်လက္ခဏာဆရာ အဖြစ် ဘုရားကြီး တောင်ဘက်စောင်းတန်း မှာ ပုဏ္ဏားတွေနဲ့ အပြိုင် နာမည် ကြီးနေတာကွ ”
“ ဒီကောင်က ရွှေဘိုမှာ နာမည်ရလို့ မန္တလေး တက်သွားတာကွ .. ဒါပေမဲ့ ဒီကောင် ငါ့ ဟောတာ မမှန်ပါဘူး ... ငါ့ ဇာတာခွင် မှာရော ၊ လက္ခဏာ မှာပါ မိန်းမရကိန်း မရှိဘူးတဲ့ကွ ”
ဘမောင်က ပြောပြီး ရယ်သည် ။ ကျွန်တော် မရယ်နိုင်ပါ ။ ဆက်ပြီး ပြောသည် ။
“ ဉာဏ်ဝင်း နဲ့ တွေ့တော့ ခြတောင်ပို့ကြီး ဘယ်လို ရှင်းရမလဲ .. တိုင်ပင်တော့ ဉာဏ်ဝင်းက ဒါများ လွယ်လွယ်လေး .... ငါ လုပ်ပေးမယ် ဆိုပြီး အိမ်လိုက်လာတယ် ... ကန်တော့ပွဲ ကိုးပွဲ ပေးတယ် .. ဖယောင်းတိုင် ကိုးထုပ် ... အမွှေးတိုင် ကိုးထုပ် ထွန်းတယ် .. နောက် ဘုရားကန်တော့ မေတ္တာပို့တယ် ... နတ်တွေကို တိုင်တည်တယ် ... ဂါထာပေါင်းစုံ ရွတ်တယ် ... နောက် လူနှစ်ယောက် နဲ့ ခြတောင်ပို့ကို ဖြိုချပေးတယ် ... အခကြေးငွေ ပေးတာ မယူဘူး ... သူငယ်ချင်းမို့ လုပ်ပေးတာ ဆိုပြီး ပြန်သွားတယ် ”
ဘမောင်က အရက်ကို တစ်ကျိုက် သောက်ကာ မျက်လုံး စင်းပြီး မေးသည် ။
“ အေး ... ပြန်ပေါက်တယ် ... ဒါပေမဲ့ ပြဿနာနဲ့ ကွ ... ခြတောင်ပို့ မဖြိုခင်က ငါ့ မိန်းမ နိုင်ငံခြား လေ့လာရေးခရီး သွားဖို့ အမိန့်ရထားတယ် ... ခြတောင်ပို့ ဖြိုပြီး တစ်လလောက် ကြာတော့ နိုင်ငံခြား ထွက်ရတယ် ... ဒါပေမဲ့ နိုင်ငံခြား မရောက်ဘူး ... ရန်ကုန်မှာ လေယာဉ်ကွင်း အသွား ကားအက်ဆီးဒင့် ဖြစ်လို့ ဆေးရုံ နှစ်လလောက် တက်ရတယ်ကွ ”
ကျွန်တော်က ပြောပြီး အရက်သောက် လိုက်သည် ။
“ ဒါနဲ့ ခြတောင်ပို့ကို ကိုးကွယ်နေတာလား ”
“ ငါ့ စကား မဆုံးသေးဘူး ... လေးလလောက် နေတော့ ဉာဏ်ဝင်း ဆုံးသွားတယ် ”
“ တိုက်ဆိုင်မှုပါကွာ ”
ဘမောင်က ပုလင်းထဲက အရက်ကို ခွက်ထဲ ငှဲ့ရင်း ပြောသည် ။
“ တိုက်ဆိုင်မှု ဆိုပေမယ့် အလွန်တရာ ကြောက်စရာ ကောင်းတဲ့ တိုက်ဆိုင်မှုကွ .... ဒီနောက် ခြတောင်ပို့ကို ဖြိုဖို့ ငါ မစွန့်စားရဲတော့ဘူး ... ဝင်း ကို ရောင်းတော့လည်း ဈေးနှိမ် ပေးကြတယ် ... အခုလည်း မင်း မြင်တဲ့ အတိုင်း ခြတောင်ပို့က အပေါ်ကြမ်းပြင်ကို ထိလုနေပြီ ”
ပြောလို့ မော သွားတာကြောင့် အရက်ခွက်ကို ကိုင်ကာ စုတ်ယူ သောက်လိုက်သည် ။
“ အေး ... မင်း မိန်းမ ကားတိုက်တာကတော့ မတော်တဆ နေမှာပါ .... ဉာဏ်ဝင်း သေတာကတော့ မင်း ခြတောင်ပို့ကြောင့် မဟုတ်ပါဘူး ... ဉာဏ်ဝင်း နေမကောင်းတော့ ရွှေဘို ပြန်လာတယ် ... ဆေးရုံ တက် ဆေးကုရတယ် .... ငါ ခဏခဏ ရောက်တယ်ကွ ... ဉာဏ်ဝင်း ရောဂါက အဆုတ်ကင်ဆာတဲ့ .. ဖြစ်နေတာ ခြောက်လ ကျော်ပြီတဲ့ ... မင်း ခြတောင်ပို့ မဖြိုခင် ကတည်းက ဒီကောင် ကင်ဆာ ဖြစ်နေတာ ”
“ ဟုတ်ရဲ့လားကွ ”
ဘမောင် စကားကို မယုံချင် ။
“ သိပ်ဟုတ်ပါ့ ... ဆေးရုံမှာ သွားတွေ့တော့ သူ့ရောဂါ အကြောင်းလည်း ပြောတယ် ... မင်း ခြတောင်ပို့ကြီး သူ မန်းမှုတ်ပြီး ဖြိုပေးတဲ့ အကြောင်းလည်း ပြောပါတယ် ... ဒီကောင်က ခြအကြောင်း မသိဘူးကွ ... ခြ ဆိုတာ မန်းမှုတ်တာနဲ့ ပသတာလောက်နဲ့ မပျောက်ဘူး .. သူတို့က မြေထဲမှာ အစုအဖွဲ့လုပ်ပြီး နေကြတာ ... ခြတောင်ပို့ အညွန့် ဖြိုရုံနဲ့ ဘယ် ပြိုမလဲ ... သူတို့ မြေထဲ မှာ အုံကျင်းဖွဲ့ထားတဲ့ အစိုင်အခဲကြီးပါ အမြစ်က မကျန်အောင် တူးပစ်ရတယ်ကွ .. နောက်ပြီး သူတို့ရဲ့ ခြမင်း ကိုလည်း တွေ့အောင် ရှာပြီး သုတ်သင်ရမယ် ”
“ ခြမင်း ... ”
ကျွန်တော် အံ့သြစွာ ပြောလိုက်သည် ။
“ အေးပေါ့ကွ ... သူတို့လည်း သူတို့ သဘာဝ အလျောက် မင်း ရှိတာပဲ ... သူက အဓိကကွ ”
“ ခြမင်းကို ... မင်း မြင်ဖူးလား ”
“ ခြမင်း ဆိုတာ ခေါင်း သေးပြီး ကိုယ် ကြီးတယ်ကွ .. အရောင် ကလည်း အနက်ရောင် ... သူတို့ ထဲမှာတော့ ထင်ထင်ပေါ်ပေါ်ပါပဲ ။ ကဲ ... မင်း ခြတောင်ပို့တွေကို ငါတို့ မပြန်ခင် ရှင်းပေးခဲ့မယ် ”
“ မလုပ်ပါနဲ့ကွာ ... ဉာဏ်ဝင်း လို ထိခိုက်နေပါဦးမယ် ”
“ ငါ ထိတာ မင်းတို့ ထိတာမှ မဟုတ်ဘဲ ”
“ ငါ့ အမျိုးသမီးလည်း အက်ဆီးဒင့် ဖြစ်ဖူးတယ်ကွ ”
ကျွန်တော်က မလုပ်စေချင်၍ စောဒက တက်သည် ။
“ ဒါဆိုရင် တော်တို့ မထိအောင် တော်တို့ ခြံကြီးကို ကျုပ်တို့ကို စတိ အနေနဲ့ ရောင်းပေါ့ ”
တစ်ချိန်လုံး စားသောက်ရင်း ငြိမ်နေသည့် မဗျိုင်းက ဝင်ပြောပြီး ဆက်စားသည် ။
“ ဘာ ... ”
“ မဗျိုင်း ပြောတာ မှန်တယ် ... ရော့ ... ငါးရာ .. မင်း ခြံကို ငါ ဝယ်လိုက်ပြီ ... ငါ ပိုင်သွားပြီ ... မနက်ဖြန် ငါ လုပ်ချင်တာ လုပ်မယ် ... မင်းနဲ့ မဆိုင်တော့ဘူး ”
ဘမောင်က အိတ်ထဲက ငါးရာတန် ထုတ်ပေးသည် ။ ကျွန်တော်လည်း နည်းနည်း မူးနေပြီ ။ စိတ်တွေလည်း ထွေနေသည် ။ ဒါကြောင့် ဘမောင် ပေးသော ငါးရာတန်ကို ယူပြီး “ မင်္ဂလာ ” ပါလို့ အော်လိုက်သည် ။
••••• ••••• •••••
( ၅ )
နောက်တော့ ချွေးမက သမီး မိန်းကလေး မွေးကြောင်း ကြားရသည် ။
နောက် သမီးလေး စင်ကာပူ ပညာသင်ခွင့် ရသည် ။ ပထမ နဲ့ ဒုတိယ နှစ်ယောက်စလုံးကို ရွေးသည်တဲ့ ။ မဆွေ နဲ့ သမီး အိမ် ပြန်လာကြသည် ။
“ ဟင် .. ခြတောင်ပို့ကြီး ရော ”
မဆွေ က အံ့ဩစွာ မေးသည် ။ ကျွန်တော်က မဗျိုင်း သင်ထားသည့် အတိုင်း ...
“ ဒီလို မဆွေရေ .. ကိုယ့်ကို ပိတ်ဖြူစင်ကြယ် ဝတ်ထားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး တစ်ယောက်က အိပ်မက်ပေးတယ်ကွ .. အဘ လည်း သိုက်နန်း ပြောင်းရတော့မယ် ... ငါ့ သားတို့ မိသားစုလည်း ဒီထက်မက ကြီးပွားတိုးတက်အောင် အဘ ဆက် မနေမယ်လို့ ပြောပြီး ပျောက်သွားတယ်ကွ ... မနက် ရောက်တော့ ခြတောင်ပို့ကြီး ပြိုနေတာနဲ့ ရှင်းထားလိုက်တာ ... သမီးလေး စင်ကာပူ ပညာသင်ဆုရတော့ အဘ စကား မှန်တာပေါ့ ”
ကျွန်တော့် စကားကြောင့် မဆွေ မျက်နှာ မယုံတစ်ဝက် ယုံတစ်ဝက် ပုံစံ ဖြစ်နေသည် ။ သမီးလေး နိုင်ငံခြား မထွက်မချင်း ကျွန်တော့် ရင်ထဲမှာ အလုံးကြီး ဆို့နေသည် ။ အမှန်တကယ် သွားရတော့ မှ အလုံးကြီး ကျသွားသည် ။
နောက်မကြာမီ သားတော်မောင်သည် နိုင်ငံခြား လေ့လာရေးခရီး သွားရသည် ။ မဆွေ သူ့ ချွေးမ နဲ့ မြေး ဆီ သွားနေပေးရသည် ။
ကျွန်တော်တို့ မိသားစု အစစ အဆင်ပြေနေသည် ။ ခြတောင်တွေလည်း ပြန်မပေါက်တော့ပေ ။ ဒါပေမဲ့ စိတ်က မပျော်တပျော် ဖြစ်နေရသည် ။ ဘမောင် ဘာများ ဖြစ်မလဲလို့ တွေးပူနေရသည် ။ ဘာသံ မှ မကြားရ ။
( ၁ဝ ) လ လောက် ကြာတော့ တွေးပူရုံမက ဖင်ပါ ကြွလာသည် ။ ရွှေဘိုကို ကားနဲ့ ထွက်ခဲ့သည် ။ ဘမောင် ရှိရာ ဥယျာဉ်တော်ရွာကို တိုက်ရိုက်မောင်းသည် ။ ဘမောင် ခြံထဲ ရောက်တော့ လူတွေ အုံနေသည်မို့ ရင်ထဲ ထိတ်သွားသည် ။
“ ဘမောင်များ တစ်ခုခု ဖြစ်ပြီလား ... ”
စိတ်တွေ ပူသွားသည် ။ ကားပေါ်က ဆင်းပြီး လူအုပ်ဆီကို ခြေလှမ်းကျဲကြီးဖြင့် လျှောက်သွားသည် ။ လူအုပ်က တဲပေါက် ရှေ့တွင် ရပ်ပြီး တဲထဲကို ကြည့်နေကြသည် ။
“ ဘမောင် ဘာဖြစ်လို့လဲ ”
စိုးရိမ်သံနဲ့ မေးလိုက်သည် ။
“ ဘကြီးဘမောင် ဘာမှ မဖြစ်ဘူး ... ဘကြီးဘမောင် မိန်းမ ဒေါ်ဗျိုင်း ကလေး အမြွှာပူး မွေးလို့တော့ ... ”
အမျိုးသမီး တစ်ယောက်က နောက်လှည့် ပြောပြီး ရှေ့ ပြန်လှည့်သွားသည် ။
ကျွန်တော့် ခြေလှမ်းတွေ ရပ်သွားသည် ။ ရင်တုန်တာတွေ ပျောက်သွားသည် ။ နောက် မျက်နှာက တဖြည်းဖြည်း ပြုံးမိသည် ။ ဘမောင် မျက်နှာ ပြုံးပြုံးကြီးကို မြင်ယောင်ပြီး “ မင်္ဂလာပါ ” လို့ စိတ်ထဲက ပြောလိုက်မိသည် ။
⎕ မင်းတင်ထွဏ်း
📖ခွာပြာသင်း မန္တလေးဝတ္ထုတိုများ ( ၂ဝ၁၁ )
No comments:
Post a Comment