ကွိုင်

 ❝ ကွိုင် ❞

  ( မီမိုး )

ညီမလေး ညီမလေး ဆိုသည့်အသံက ညီမလေးဆို သူကို မတွေ့မချင်း အော်နေတော့မည့် အလား အိမ်ထဲတွင် ညံနေတော့သည် ။ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ မျက်လုံးမှာ ဒိုင်းခနဲ သူ့ထံသို့ ရောက်လာကာ သွားရှင်းလိုက်ဦး ဆိုသည့် ပုံနှင့် လက်ဆတ် ပြလေသည် ။ ဝဖိုင့်သည့် ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ် အားယူထရင်း အိမ်ရှေ့ခန်းဆီ ထွက်လာလေတော့ ကုလားထိုင် သုံးလေးလုံးကို လှည့်ပတ်ကာ အော်နေသည့် သားတော်မောင်ကို တွေ့ရ၏ ။ ပျောက်သောသူ တစ်ယောက်ကို ရှာချင်လျှင် နေရာအနှံ့ လိုက်ရှာမည် ဆိုသည့် အသိကိုပင် သားငယ် ထံပါး မရှိတော့ပြီ ထင်သည် ။ ဒါသည်ပင် သားငယ်၏ အခြေအနေ ဆုတ်ယုတ်မှုကို ပြနေသည်လား ။ ဟုတ်သည် ။ သားသည် ကြည့်နေရင်း စောင့်ရှောက်နေရင်းနှင့် အခြေအနေမှာ အနုတ် လက္ခဏာကို ပြနေခဲ့လေသည် ။ တကယ်ဆို တူမ ဖြစ်သူ ဆရာဝန်ကိုယ်တိုင် စောင့် ကြည့်ကုသ ပေးနေပါလျက် နှင့် ဘာကြောင့်များ ဒီလို ဆုတ်ယုတ် လာရသည်လဲ ။ သမီးကြီး ဒီတစ်ခါ ဖုန်းဆက်လျှင်တော့ သား၏ လက်ရှိ အနေအထားကို သူ ပြောပြမှ ဖြစ်တော့မည် ထင်ပါရဲ့ ။ သားလက်ကို ဆွဲကာ ထိုင်ခုံမှာ ထိုင်ခိုင်းရင်းနှင့်ပင် သား ဒီလိုအခြေအနေ ပိုဆိုးလာသည်မှာ ဟိုသတ္တဝါလေးတွေကြောင့် များလားဟုလည်း ဒေါသတကြီး သူ တွေးလိုက်မိသေးသည် ။ တကယ်ဆို စိတ်ပုံမှန် မဟုတ်ဟု သိထားသည့် သူတစ်ဦးကို ပိုဆိုးအောင် ဒင်း ( သင်း ) တို့တွေ ဘာကြောင့်များ ဖန်တီးချင်ရတာလဲ ။ သားသည် စိတ်လှုပ်ရှားခံစားလွယ်သူတစ်ဦး ၊ သူ့ကို ဒေါသမထွက် ထွက်အောင် အသံတိတ် အမူအရာများနှင့် မျိုးစုံပြောင်လှောင် လုပ်ပြနေကတည်းက ရှူးရှူးရှဲရှဲ ထိန်းရ ခက်နေခဲ့ပြီ ။ ထိုမှ တစ်ဆင့် ခြံပြင်က ခဲလုံးလေးများ ခြံတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာကာ တချို့အိမ်ကို ထိ ၊ တချို့ပန်းအိုးများကို ထိ ၊ တချို့ကတော့ သားခန္ဓာကိုယ်ပေါ် ထိပြီ ဆိုလျှင်တော့ သား၏ အော်ဟစ်တုံ့ပြန်မှုတို့မှာ ထိန်းမရတော့ ။ ဒါဆိုလျှင် တစ်ဖက် ခြံပြင်မှ သတ္တဝါလေးများက ကျေနပ်ပျော်ရွှင်စွာနှင့် အသံတိတ် ထွက်ပြေးသွားကြတော့သည် ။ တစ်နေရာမှ တိတ်တိတ်လေး ချောင်းကာ သား၏ ဒေါသထွက်နေမှုများကို သူတို့ ကျေကျေနပ်နပ် ခံစားနေကြပေမှာပေါ့ ။ မိအေး အော်တာ လူမြင် ကဏန်း ကိုက်တာ လူမမြင် ဆိုသည်မှာ ဒါမှ အစစ် ။ ပတ်ဝန်းကျင်ကတော့ သား ဒီလို သောင်းကျန်းနေပြီဆို အလျှိုလျှို ခေါင်းပြူ ကြည့်ကာ ဒီအရူးကို ဒီအတိုင်း ကြည့်နေရလား ဆိုသည့် မျက်ဝန်းများဖြင့် အသီးသီးအသက အကဲခတ်လို့ မဆုံးတော့ပြီ ။ သူ့ အတွက်တော့ နာကျင်ပါသည် ဆိုတာထက် ပိုနာကျင်ရပါသည် ။ သို့သော် ထိုနာကျင်မှုများကို ခံစားရဖန် များလာချိန် လူက ထုံပြီး ပေသွားကာ တကယ့်ကို ထုံပေပေ ဖြစ်သွားခဲ့တော့သည် ။ ဒါဟာ ဆယ်စုနှစ်တစ်စုစာ ရှိလာခဲ့သည့် ခံစားမှုများ မဟုတ်ပါလား ။

“ ညီမလေးရော ညီမလေး ”

သားက ရေဆာသလို တရစပ်မေးကာ သူ့ကိုယ်လုံးကို ဆွဲခါလှုပ်နေသည်မို့ စိတ်နှင့် လူကို ပြန်ကပ်အောင် လုပ်ယူရတော့သည် ။ ညီမလေးဆိုသည်မှာ ကျောင်းလည်းထားပေး ၊ ကူဖော်လောင်ဖက်လေးလည်း ရအောင် အိမ်မှာ ခေါ်ထားသည့် နန့်အိမ်စည် ကိုသားက မေးနေခြင်းပင် ။ သားက ထိုကလေးမလေး နှင့်တော့ အဆင်ပြေသည် ။ တကယ်ဆို သူတို့ မိသားစု သုံးယောက်မှာ သူစိမ်းတစ်ရံဆံကို ဆက်ဆံဖို့ ကြောက်တတ်သူများဟု ဆိုရမည် ။ ဟိုးအရင် အချိန်ကာလများမှာတော့ ထိုသို့ မဟုတ်ပေဘူး ပေါ့ ။ နောက်ပိုင်း သား အခုလို စိတ်ပုံမှန် မဟုတ်သည့် အနေအထားကို တဖြည်း ဖြည်း ကျွံဝင်လာချိန်မှသာ သူတို့ ကိုယ်တိုင်လည်း သူစိမ်းတွေကို မဆက်ဆံလို ၊ သူစိမ်းတွေကလည်း သူတို့ကို ဆက်ဆံဖို့ မဝံ့မရဲနှင့် တဖြည်းဖြည်း ဝန်းကျင်နှင့်ဝေးသွားကြတာဖြစ်၏ ။ ထိုအဖြစ်ကို နိုင်ငံခြားရောက် သမီးကြီးကတော့ မကြိုက် ။ ထိုသို့ နေထိုင်ခြင်းမှာ သားအတွက် ရလဒ် မကောင်းနိုင်ဟု ယူဆနေသည် ။ မတတ်နိုင်ပါ ။ အခြေအနေက ခုလို ဖန်လာခဲ့ပြီကိုး ။ 

ခုနောက်ပိုင်းတော့ သူလည်း ဇရာပိုင်း ဝင်လာပြီး အိမ်က သားတို့အဖေသည်လည်း နေ့ရောဂါတစ်မျိုး ၊ ည ရောဂါတစ်မျိုး အနေအထားပိုင်း ဖြစ်လာပြီမို့ မခေါ်မဖြစ် နန့်အိမ်စည်လေးကို ခေါ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏ ။ ဒါလည်း တူမဆရာဝန်၏ အသိ ဘုန်းတော် ကြီးတစ်ပါး အဆက်အသွယ်ကြောင့် ဖြစ်သည် ။ လ  မပေးရသော်လည်း ကျောင်းထားပေးရမည် ၊ မိသားစုစိတ် မွေးရမည်ဆိုသည့် သဘောပေါ့ ။ ခေါ်တုန်းကတော့ လစာ မပေးရ ဆိုသည်ကို ကြိုက်၍ ခေါ်ခဲ့တာပင် ။ သို့သော် နန့်အိမ်စည်လေး နေတတ်ထိုင်တတ် မေတ္တာပေးတတ်တာတွေ ကြည့်ပြီး သူကလည်း လိုလိုချင်ချင်ကို သမီးတစ် ယောက် မြေးတစ်ယောက်လို မေတ္တာပြန်ပေးမိတော့တာ ဖြစ်သည် ။ အဟုတ်ပါလေ ။ နန့်အိမ်စည် အရွယ်က သမီး အရွယ်ဟု ပြောရသည်ထက် စာလျှင် မြေးအရွယ် ဆိုက ပိုမှန်နေသည်ကိုး ။ သမီးကြီး၏ သားတော်မောင် ၊ သူ့မြေးလေးထက် စာလျှင်တောင် တစ်နှစ် ငယ်နေသေးသည် မဟုတ်လား ။ နန့်အိမ်စည် အိမ်ရောက်လာသည့် နေ့မှ စပြီး သူတို့ အိမ်လေးသည်လည်း သန့်ရှင်းသပ်ရပ်လို့ရယ် ။ ဒါတောင် ကျောင်းစာ တစ်ဖက်နှင့်မို့ ဒီလောက်ပဲ လုပ်ပေးနိုင်တာဟု ဆိုသေးသည် ။ ဟုတ်လည်း ဟုတ်သည့် ကလေးမ ။ သူကတော့ ဆယ်တန်းကျောင်းသူ ဒီကလေးမကို ဖြစ်နိုင်လျှင် စာကိုသာ ဖိဖိစီးစီး လုပ်စေချင်ပါသည် ။ သို့သော် စိတ်သာရှိသည် ။ ပါးစပ်က ဖွင့်မပြောဖြစ် ။ ကလေးမ ကူမှလည်း ပြီးမယ့် ကိစ္စတွေချည်းပဲကိုး ။

သူ အိပ်မပျော်သည့် ညမျိုးတွေမှာ နန့်အိမ်စည်လေး စာလုပ် စာကျက်နေသည်ကို တစ်ခါတစ်ရံ ထကြည့်ဖြစ်သည် ။ ကော်ဖီဖျော်ပေးတာမျိုး လက်ဖက်ထ သုပ်ပေးတာမျိုး လုပ်ပေးဖူးသည် ။ ထိုအခါမျိုးတွင်တော့ နန့်အိမ်စည်လေးကလည်း သူ့ မေတ္တာကို ခံစားကာ မျက်ရည်ကြည်လေးများ တလည်လည် ၊ သူကိုယ်တိုင်ကတော့ စာကျက်နေသည့် နန့်အိမ်စည်လေး နေရာတွင် သားမျက်နှာကို မြင်ယောင်လျက် ရင်တဆို့ဆို့ ၊ သားသည်လည်း ဒီစာ ဒီဘာသာတွေကို ဒီလိုပဲ ကြိုးစားပမ်းစား သင်ယူခဲ့ဖူး သည်ကိုး ။ အောင်ရင် အောင် မအောင်ရင် ကျ ဆိုသည့် ရလဒ် နှစ်ခုပဲရှိသည့် ဒီ ဆယ်တန်းစာမေးပွဲသည် သားအတွက်တော့ အောင်လည်းမအောင် ကျလည်း မကျပါဘဲ စိတ်ကြိုက် မဖြစ်တိုင်း နှစ်ကြိမ်တိုင် ခြစ်ချခဲ့ပြီးချိန်မှာတော့ သား၏ စိတ်အစဉ်သည် ပုံမှန် မဟုတ်တော့ပြီ ။ တကယ်ဆို သူတို့ မိဘ နှစ်ပါးမှာ သားကို တော်မော် ထူးချွန်စေလိုသော်ငြား နင်လား ငါလားရယ်လို့ တစ်ခါလေးမှ ချုပ်ကိုင် အမိန့်ပေးထားတာမျိုး မရှိခဲ့ဖူးပါ ။ သား၏ အစ်မဖြစ်သူ ကလည်း သူကိုယ်တိုင်သာ တစ်နိုင်ငံလုံး ပထမရခဲ့သော်ငြား သားကိုတော့ဖြင့် ဒီလိုဖြစ်ရမယ် ၊ ဒီပုံဖြစ်ရမယ် အာဏာပေး အမိန့်ချထားတာလည်း မရှိပါ ။ သို့သော် သား၏ အတွင်းစိတ်က အစ်မဖြစ်သူ၏ အရှိန်အဝါတို့ လွှမ်းမိုးခံထားရသည် ထင်သည် ။ အစ်မဖြစ်သူကို မမီသေးဟု ယူဆလေတိုင်း သား သူ့ကိုယ်သူ အားမလို အားမရ စိတ်တို့ဖြင့် ချောက်ချားပူလောင်မြဲ ။ အို ... နောက်ဆုံးတော့လည်း ဒါတွေသည်ပင် သား၏ အတိတ်ကံဆိုးများဟု မှတ်ယူရတော့မှာပင် ။ ဆယ်တန်းစာမေးပွဲကို နှစ်ကြိမ်တိုင် ခြစ်ချဘာသာရပ်များနှင့် အရှုံးပေးခဲ့ပြီးချိန်မှာတော့ နောက်နှစ်များမှာ သားသည် ထိုစာမေးပွဲကို ရင်ဆိုင်ခြင်းငှာ သတ္တိတို့ မရှိလေတော့ပြီ ။ စာတွေအားလုံး အကုန်ကျက် အကုန်ရလျက်သားနှင့်ကို စာမေးပွဲရက်တို့ နီးလာတိုင်း ကြောက်သော စိတ်တို့ဖြင့် သား ကယောင်ကတမ်း ဖြစ်စမြဲ ။ ကျက်ပြီးသော စာများ မေ့ကုန်မြဲ ။ နောက်တော့လည်း ဒီစာမေးပွဲကို ထူးချွန်စွာ ဖြေဆိုအောင် မြင်ပြီးပြီဟု သူ့ကိုယ်သူ ထင်ယောင်ထင်မှားတွေ ဖြစ်လာ ပြန်လေသည် ။ နောက်တော့ နောက်တော့ သား၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာများ ချို့ယွင်းပျက်စီးလာလိုက်သည်မှာ သူတို့ မိသားစုဝင်တွေတင် မဟုတ်တော့ဘဲ သားသူငယ်ချင်းများ ၊ သားကျောင်းမှ ဆရာ ဆရာမများ ၊ သား၏ ဂိုက်များ အကုန်လုံးက အံ့ဩ ယူကျုံးမရဖြစ်စွာ ၊ စိတ်မကောင်းစွာ ကြောက်ရွံ့စွာ ။ နောက်တော့ ဖယ်ကွာမှု ကိုယ်စီနှင့်ပေါ့ ။ သူတို့ တစ်မျိုးရိုး လုံးနီးပါး ဆရာဝန် ဖြစ်နေကြသည့် အတွက်လည်း ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို တိုင်တိုင်ပင်ပင် ချဖြစ်ခဲ့ကြသည် ။ သားကို ဆေးရုံ မပို့ရပါဘဲ အိမ်မှာသာ သင့်တော်သည့် ဆေးဝါးများဖြင့် ထိန်းချုပ် ကုသထားဖြစ်သည် ။ သား သည် တစ်ခါတစ်ရံများမှာတော့ ကောင်းမွန်ရိုကျိုးစွာ ၊ တစ်ခါတလေမှာတော့ အထိန်းအကွပ်မဲ့ ကြမ်းတမ်း စွာဖြင့် ။

“ အန်တီမေ ... ထမင်း စားကြမယ်လေ .. သမီး ပြင်ပြီးသွားပြီ ”

နန့်အိမ်စည်လေး ကျောင်းက ပြန်ရောက်လာပြီကိုး ။ နန့်အသံလေးက အလွန် နားထောင်လို့ ကောင်းသည် ။ ရောက်ခါစမှာတော့ လေလုံး ကွဲအောင် အတော် နားထောင်ယူရသည် ။ အခုတော့ သူတို့ မိသားစုအားလုံး နန့် အသံကို ကောင်းကောင်း ကျင့်သား ရသွားပါပြီ ။ သူ ထိုင်ရာက ရုတ်တရက် ထဖို့ မလွယ်မှန်း သိလေတော့ အသာအယာ လာတွဲလေသည် ။ သူ့စိတ်ထဲ ကြည်နူးမိပါဘိ ။ သမီးကြီး နှင့် ဒီလို ရင်းရင်းနှီးနှီး နွေးနွေးထွေးထွေး မနေရတာ ကြာလှပြီကောလေ ။ သူ့မှာ ဒီလို အနီးကပ် သမီးတစ်ယောက် ဘာကြောင့်များ ရှိမနေရတာပါလိမ့် ။ စားပွဲရောက်ချိန်မှာတော့ သူ့အိမ်သားက ထမင်းစားလို့တောင် နေပြီ ။ သားကတော့ ဟင်း မကြိုက်သည့်ပုံနှင့် ရမယ်ရှာကာ ဟိုဖွ ဒီဖွ လုပ်ပြီး စိတ်ကောက်ဟန် ၊ နန့်အိမ်စည်က သူ့အစ်ကိုကို ချော့ကာ ထမင်းကောင်းကောင်း စားရန် ပြောတော့ ပထမတော့ အင်တင်တင် ၊ နောက်တော့လည်း နန့် အချော့ ကောင်းမှုကြောင့် အသာတကြည် စားလေတော့သည် ။ နန့်အိမ်စည် ချက်သည့် ဟင်းမည်များနှင့် ထမင်းစားလို့ ကောင်းလှသည် ။ သူ့အိမ်သားကလည်း ထမင်းစား ဝင်လေတော့ စကားလေးတွေပါ သွက်လာသည် ။ နေ့ခင်းက တီဗွီက လာသည့် ရုပ်ရှင်ကား တစ်ကားအကြောင်း စားရင်းသောက်ရင်း ပြောပြနေ၏ ။ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ဇာတ်ကြောင်း ပြန်ပြောနေမှုကို သူရော နန့်အိမ်စည် ပါ စိတ်ဝင်တစား စားရင်းသောက်ရင်းက နားထောင်နေဖြစ်သော်လည်း သားကမူ ဘာကို မနှစ်သက်သည် မသိ ၊ “ ကွိုင်ပဲ ” ဟု အော်ကာ ထသွားလေသည် ။ ထိုစကားသည် သား ထံမှ တစ်နေ့ကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ထွက်ကျတတ်သည့် စကားလုံး ဖြစ်လေသည် ။ တစ်ခုခုကို စိတ် အထာမကျလျှင် ကွိုင်ပဲ ဆိုသည့် စကားလုံးကို အကြိမ်ကြိမ် အကျော့ကျော့ ရေရွတ် တတ်သည်မှာ သားထုံးစံပင် ။

“ လုပ်လိုက်ဦး လုပ်လိုက်ဦး ကွိုင်နေပြီ ”

ခင်ပွန်းဖြစ်သူက သူ့ ဇာတ်လမ်းကို ဖြတ်ပစ်လိုက်ကာ သားကို ဦးစားပေးလေ ၏ ။ နန့်အိမ်စည်က လိမ္မာပါး နပ်စွာဖြင့် “ အန်တီမေတို့ စား ပါ ၊ သမီး ကြည့်လုပ်လိုက်မယ် ” ဟုဆိုပြီး သားထွက် သွားရာ နောက်ဖေးမီးဖို ဆောင်ဘက် ခပ်သွက်သွက် ထသွားလေသည် ။ ထိုတော့မှပင် ခင်ပွန်းဖြစ်သူက စိတ်ချ သွားဟန်ဖြင့် ရပ်ထားသည့် ဇာတ်လမ်းကို ဆက်ပြောပြနေသည် ။ သူကတော့ ဇာတ် လမ်းထဲမှာ စိတ်မရှိတော့ ။ ဒီနေ့ည သမီးကြီးထံမှ ဖုန်းခေါ်လာပါက သားနှင့် ပတ်သက်ပြီး ထူးခြားမှုတွေကို ပြောပြဖို့အရေး စကားလုံးတွေ တန်းစီ စဉ်းစားနေမိတော့သည် ။

••••• ••••• •••••

၂ ။

သားသည် ဒေါသတကြီးနှင့် အခန်းထဲ ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လျှောက်နေသည် ။ သူကတော့ သား ပေးဖတ်သည့် စာလေးကို ကိုင်ကာ ဒီပြဿနာကို ဘယ်လိုမှ မဖြေရှင်းတတ် ဖြစ်နေမိ၏ ။ သားကို သူ ဘယ်လို ပြောပြလျှင် ကောင်းမည်လဲ ။ဒါဟာ သဘာဝပါ သားရယ် စိတ်ဆိုး မနေပါနှင့် ဆိုလျှင် သားက နားလည်နိုင်မည်လား ။ သူ့ ကိစ္စ သူရှင်းပါလိမ့်မည် ဆိုလျှင်ကော သားက နေနိုင်လိုက်တာဟု အပြစ်တင်မည်လား ။ အမှန်တကယ်တော့ ဒီအချိန်မှာ သား၏ ခံစားနိုင်မှု နှလုံးသား ဘယ်လောက် အတိုင်းအတာ ရှိသည်ဆိုတာ သူ သေချာပေါက် မခန့်မှန်းနိုင် ၊ မခန့်မှန်းတတ်ပါ ။ ဆယ့်ခြောက်နှစ် အရွယ်ထိ ပုံမှန် ကြီးပြင်းခဲ့သော သားကိုသာ ဘယ်အခြေအနေ ဘယ်အချိန် အခါမှာ ဘယ်လို ဆိုတာ သူ သေချာပေါက် ခံစားနားလည် နိုင်သော်လည်း သား၏ နောက်ပိုင်းကာလတွေကိုဖြင့် ဆိုးဆိုးဝါးဝါး မဖြစ်အောင်သာ သူ ထိန်းထားနိုင်သည် ။ သူ့ရင်ဘတ်နှင့် သားရင်ဘတ် မနီးစပ်တော့တာကိုတော့ အမှန်အတိုင်း ဝန်ခံရမည်သာ ။ 

“ နေပါဦး သားရယ် ၊ သူတို့က ဒီစာကို သားကို ဘယ်လို ပြောပြီး ပေးလိုက်ကြတာလဲ ”

သူ အတတ်နိုင်ဆုံး ချိုသာ ပျော့ပျောင်းစွာဖြင့် သားကိုကြည့်ကာ မေးလိုက်သည် ။ သားက မကျေနိုင် မချမ်းနိုင်ဖြစ်နေပုံဖြင့် “ မုန့်ထွက်ဝယ်တုန်းက ပေးလိုက်တာ ၊ ပြောတော့ဖြင့် အစ်ကို့ကို စာမေးချင်လို့တဲ့ ၊ ခွေးသူတောင်းစားတွေ ” ဟု ဆိုလေသည် ။ သား စကားကြမ်းတာကို မကြိုက်သော သူက ခပ်ဆတ်ဆတ်သားကျောကုန်းကို ရိုက်ထည့် လိုက်လေတော့ နာသွားဟန် ဖြင့် တွန့်သွားကာ မကျေမနပ် ဟန် ငြိမ်နေပြန်သည် ။ ဒီ ကောင်လေးတွေကလည်း ဆိုးလိုက်တာ ၊ တကယ်ဆို သား၏ စိတ္တဇမှာ စာနှင့် ပတ်သက်လျှင် အလွန် ဆရာကြီး လုပ်ချင်သူမှန်း သူတို့ ကောင်းကောင်း သိနေကြသည်ပဲ ။ အိမ်မှာလည်း နန့်အိမ်စည် ကို တစ်ချက် တစ်ချက် ဆရာလုပ် သင်ကြားပေးတတ်သည် ။ သူကတော့ သားတို့ စာများနှင့် အလှမ်း ဝေးသွားပြီမို့ သားကွယ်ရာမှာ “ ဟုတ်ရဲ့လား ” ဟု နန့်အိမ်စည် ကို မေးဖြစ်သည် ။ ပါးနပ်သော နန့် ကတော့ မှန်ခြင်း မမှန်ခြင်းကို မပြောဘဲ ပြုံးလို့သာ နေမြဲပင် ။ သို့သော် သားရှေ့မှာတော့ သားရှင်းပြ သင်ကြားနေတာ မဟုတ် မမှန်ဟူသော အမူအရာ တစ်စက်ကလေးမှ မပြတတ် ၊ ခေါင်းလေး တညိတ်ညိတ်ဖြင့်သာ နားထောင်နေတတ်မြဲ ။ ရပ်ကွက်ထဲ သားက ဟိုသွားဒီသွား လုပ်ချိန်တွေမှာလည်း ဒီလိုပဲ စာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဟိုစပ်စပ် ဒီစပ်စပ် အကြံပေးခဲ့ဟန် တူပါရဲ့ ။ အခုတော့ ဟိုသူကောင်းသားလေးများက ဒီအခွင့်အရေးကို အပြည့်အဝယူကာ သားကို စာမေးမည်ဟု   ပြောပြီး စာတစ်စောင် လက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်ကြပုံပင် ။ သားအတွက်ကတော့ အိမ် ရောက်မှ စာကို ဖတ်ကြည့်ပြီး နန့်အိမ်စည် ကို ရည်းစားစာ ပေးခိုင်းခြင်းဆိုတာ သဘော ပေါက်ခဲ့ပုံ ရလေသည် ။ အင်း သား ဒေါပွမည်ဆိုလည်း ပွ လောက်ပါရဲ့ ။

“ ညီမလေးက ကလေးလေးပဲ ရှိသေးတာကို တောက် ... ခွေး ...”

သားက ဆက်ပြောချင်သော စကားကို နောက်ထပ် အရိုက်ခံရမှာ ကြောက်ပုံဖြင့် ဆက်မပြောတော့ ။ သူ သက်ပြင်းချကာ သားကို ခပ်ငေးငေးကြည့်ဖြစ်သည် ။ တကယ်ဆို ညီမလေးက ကလေးလေး မဟုတ်တော့ဘူး ။ သား ကသာ အရွယ်အတိုင်း တိုးတက်မလာဘဲ ကလေးလေး ဖြစ်ကျန်ခဲ့တာဟု သူ ဘယ်လို ရှင်းပြရမည်လဲ ။ အခုလည်းကြည့် ဝတ်စားထားပုံကို ကြည့်ပါဦး ။ ခေါင်းစွပ်ပါသော အနွေးထည်ကို ခေါင်းလည်းစွပ် ၊ ကြယ်သီးတွေလည်း အပြည့်အဝတပ် ဝတ်ဆင်ကာ အောက်ပိုင်း ကျပြန်တော့ အိမ်မှာ နေရင်းဝတ်သည့် ချည်သားဘောင်းဘီတိုနှင့် ။ သားက အရပ်ရှည်ရှည် ကလန်ကလားမို့ ဒီလို ဝတ်ဆင်ထားခြင်းမှာ ကြည့်လို့ အတော့်ကို အဆင်မပြေ ရှိနေတော့တာပင် ။ ထိုသို့ မထော်မနှမ်း တွဲဖက်ဝတ်ဆင်မှုကိုက သား၏ ပုံမှန် မဟုတ်သည့် စိတ်အနေအထားကို ပြနေသည် မဟုတ်ပါလား ။

“ ကွိုင်ပဲ ... အရူးတွေ ၊ ရူးနေလို့ ဒီလို လျှောက်လုပ်တာ ၊ ဟုတ်တယ်မလား အမေ ။ ဒီကိစ္စ ညီမလေးကို ပြန်မပြောပြနဲ့နော် သိလား ၊ ကွိုင်ပဲ တကယ့်ကွိုင် ”

သားက ပြောနေရင်းနှင့် ပြတင်းပေါက် ပေါင်ပေါ်ကို ခိုများ လာရောက် နားနေတာ မြင်ပြန်တော့ အာရုံပြောင်းကာ ထသွားလေသည် ။ ခိုများ ယခုလို အစာတောင်းတာ မြင်လျှင် သားက မျက်နှာလွှဲခဲပစ် မနေတတ် ။ စိတ်ရှည်လက်ရှည် အစာ စောင့်ကျွေးတတ်လေသည် ။ သား ခိုစာကျွေး ရက်ရောတာ သိသောကြောင့်လည်း ဆန်ကွဲများ ဖောခြင်းသောခြင်း သူ စီစဉ်ပေးဖူးသည် ။ သားက ဒါကို လက်မခံ ။ ကိုယ် ကောင်းတာ စားလျှင် သူများကိုလည်း ကောင်းတာပဲ ကျွေးပါဟု ဆိုကာ မိသားစုစားသော ဆန်ထဲက ရက်ရက်ရောရောတွေ လုပ်နေပြန်တာမို့ သူလည်း လက်လျှော့ လိုက်လျောခဲ့ရတော့သည် ။

“ ရန်မဖြစ်နဲ့ .. ဟဲ့ ရန် မဖြစ်နဲ့ ” ၊ “ ကြည့်စမ်း နင် အကောင်အကြီးဆုံး နင် ခိုပါး အဝဆုံး ”

ခိုအုပ်စုနှင့် အစာကျွေး နေသော သား၏ အသံက ဆူဆူညံညံ ၊ သားစိတ်အာရုံတို့ ခိုများ ထံသို့ လုံးလုံးကြီး ကျ ရောက်သွားချိန်မှာတော့ ခုံ ပေါ်ကို သား လုံးခြေတင် ထားခဲ့သော စာလေးကို အသာ ယူဖတ်မိသည် ။ လူငယ်များ၏ သဘာဝအရ နန့်အိမ်စည်၏ သဘာဝအလှကို တင်စားရေးဖွဲ့ကာ ချစ်ကြောင်း ကြိုက်ကြောင်း ရေးထားသော စာလေး ၊ နန့်အိမ်စည် ကို ကြည့်ရတာ ပုလဲလုံးလေးကို မြင်ရသလိုပဲ ဆိုပါလား ။ ထိုစာသားလေးကိုတော့ သူ သဘော တော်တော်ကျသွား သည် ။ ဟုတ်သား ၊ ကျွန်မတို့ နန့်ကလေးမှာ ပုလဲလုံးလေး တစ်လုံးလို ဖြူဖြူလုံးလုံးလေး ။ ဘာမှကို ပြင်ထား ဆင်ထားတာ မရှိပါဘဲနှင့် သဘာဝအတိုင်း ကြည့် ကောင်းနေသည့် ပုလဲလုံးလေး ။ မဖြစ်သေးပါဘူး ။ သူလို အဘွားကြီးကတောင် ဒီစာကို သဘောကျနေသေးလျှင် နန့်လို ဆယ်ကျော်သက်လေး အကြိုက်တွေ့သွားမှဖြင့် အခက် ။ စာလေးကို အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ဖြစ်အောင် ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်ရင်း အမှိုက် ပုံးထဲ လုံးခြေ ထည့်လိုက်မိတော့သည် ။ တွေ့သွားမှဖြင့် သား ပြောသလို ကွိုင်နေလျှင် အခက် မဟုတ်လား ။ 

••••• ••••• •••••

၃ ။

သူနှင့် နန့်အိမ်စည်တို့ သားကို ဒေါင်းတောက်အောင် ရှာနေမိသည်မှာ တစ်နာရီလောက်ရှိပြီ ။ တွေ့မည့်တွေ့ တော့ ကိုယ့်ရပ်ကွက်ထဲ မဟုတ်ဘဲ တစ်ဖက် ရပ်ကွက်မှာ သွားတွေ့လေသည် ။ ရှေ့မှာ လူတွေ ရုံးစု ရုံးစုနှင့် ဆိုကာ သွားပြေးကြည့်တော့မှ အဖြစ်မှန် သိရသည် ။ ပေတူးညစ်ပတ် နံစော်နေသည့် အမူးသမားတစ်ယောက်ကို သားက မရွံမရှာ ကုန်းပိုးပြီး အိမ်ပြန် လိုက်ပို့ပေးသတဲ့ ။ ရပ်ကွက်ထဲမှ လူများမှ ထိုအဖြစ်ကို ကြည့်ကာ အမူးကို အရူးက လိုက်ပို့ပေးနေသည် ဆိုပြီး ရယ်မောသဘောကျနေခြင်းတဲ့လေ ။ ရှက်တာလား ၊ ဝမ်းနည်းတာလား သူ မခွဲခြားတတ်တော့ပြီ ။ ရင်ဘတ် တစ်ခုလုံး ဆို့နင့်နာကျင်နေတာသာ သိပြီး ရယ်မော နေကြသည့် လူအုပ်စုကို မျက်စိထဲမှာလည်း ငရဲသားများလို ကြောက်စရာ မုန်းစရာ မြင်နေမိတော့၏ ။ ဖြစ်နိုင်လျှင် ရယ်မော သဘောကျနေကြသည့် သူတို့ ပါးစပ်များထဲ တစ်ခုခုနှင့် ထိုးသိပ် ဆို့ပိတ်ပစ်လိုက်ချင်ခဲ့တာ ။ သို့သော် သူ မလုပ်နိုင်ခဲ့ပါ ။ မျက်ရည်သာ တွေတွေကျရင်း ၊ ထိုမျက်ရည်များကို ခပ်ကြမ်းကြမ်း သုတ်ပစ်ရင်း သားကို အိမ်ပြန်မယ် ဆိုတာချည်း တွင်တွင်ပြောလျက် အတင်း ဆွဲခေါ်လာဖြစ်သည် ။

သားကတော့ သူကြုံတွေ့ရသည့် အဖြစ်ကို အမေ သိစေချင်သောငှာ “ ရက်စက်လိုက်တာ အမေရာ ၊ ဘယ်သူမှ အရက်မူးသမားကြီးကို မထူကြဘူးဗျာ ၊ တကယ် ရက်စက်တယ်ဗျာ ” ဟုသာ ထပ်ချည်းတလဲလဲ ပြောရင်း သူနှင့် နန့် ဆွဲခေါ်ရာ နောက် စောင်းငန်းငန်း ပါလာလေသည် ။ သို့သော် သူရော နန့် ထံမှ တုံ့ပြန်စကားသံ မကြားချိန်မှာတော့ သားက တစ်ခုခု မှားနေပြီ ဆိုတာကို ရိပ်မိပုံရလေသည် ။ “ ဘာဖြစ်နေကြတာလဲဟင် ” တဲ့လေ ။ သူ ဝမ်းနည်းလိုက်သည်မှာ ပြောစရာပင် မရှိတော့ ။ တကယ်ဆို သား အဖြစ်အတွက် သား ကွယ်ရာမှာ သူ မျက်ရည်ကြိမ်ဖန်များစွာ ကျဖြစ်သော်လည်း သူ့ထက် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ပိုစိတ်ထိခိုက်မှာစိုးကာ ကံပေါ့ကွယ် ဟု အထပ်ထပ် အကျော့ကျော့ ရေရွတ်ရင်း မာန်တင်း နေခဲ့ဖူးသည် ။ သူ့မျက်ရည်ကြောင့်တော့ဖြင့် ခင်ပွန်းဖြစ် သူရော ကာယကံရှင် သားပါ ပို ခွေယိုင်လဲစေမယ့် အဖြစ်မျိုး ဘယ်တော့မှ မဖြစ်စေရဟု အမြဲတမ်း သတိ အနေအထား နေခဲ့ဖူးသည် ။ သို့သော် ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ဝမ်းနည်းလိုက်သည်မှာ ပြောစရာ မရှိ ။ ဘာကို ဘယ်လို ဝမ်းနည်းမှန်း မသိတော့ဘဲ အိမ်ထဲ ဝင်သည်နှင့် ကုလားထိုင်ပေါ် ပုံ့ခနဲ ထိုင်ချလျက် ကျူကျူပါအောင် ငိုချလိုက်မိတော့သည် ။ သူ ငိုချလိုက်သံကြီးမှာ လူသေသလို ငိုချလိုက်သည်မို့ ခင်ပွန်း ဖြစ်သူလည်း အိပ်ခန်းထဲက အလန့်တကြား ထွက်လာကာ ပြူးကြောင် ငေးကြည့်နေသည် ။ သားမှာ လည်း ခြေမကိုင်မိ လက်မကိုင်မိ ဘေးနားမှာ ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လျှောက်လျက် ။ နန့် ကတော့ သူ့စိတ်ကို ထွင်းဖောက်သိနေသည့်အလား သူ့ အနား လာထိုင်ကာ ပခုံးစွန်းကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးကို သူမဘက် တိမ်းစေပြီး အမေ တစ်ယောက်က သမီးတစ်ယောက်ကို ထွေးပွေ့နှစ်သိမ့်သည့်အလား ဖက်ထားခဲ့လေသည် ။ သူ ငိုလို့ ဝ , ကာ အသံတိတ်သွားချိန်မှ နန့် က သား ကို စေ့စေ့ကြည့်ကာ “ အစ်ကို နောင် ... နောက်ဆို အန်တီမေ့ကို မပြောဘဲနဲ့ ဘယ်ကိုမှ အကြာကြီး မသွားရဘူး ။ တစ်ခုခု လုပ်မယ်ဆို အန်တီမေ့ကို ပြောပြပြီးမှ လုပ်ရမယ်နော် ။ အန်တီ ဘယ်လောက် စိတ်ပူရသလဲ ဆိုတာ တွေ့ပြီ မဟုတ်လား ” တဲ့လေ ။ သား နှုတ်မှ “ အေး အေး ” ဆိုသော အသံကြီးက ကမန်းကတမ်း ထွက်လာကာ သူ့အနား ပြေးကပ်လာရင်း အသားချင်း လာထိထားတော့သည် ။ အခုတော့လည်း ခုနက ပူလောင် ဆူပွက်ခဲ့သော စိတ်အစဉ်တို့ သူ့ထံမှ ကင်းစင်လွင့်ပျောက်ကာ နဂိုနေအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားခဲ့ပါပြီ ။ ဒါဟာ သူ့ရင်က ဖြစ်တည်ခဲ့သော သူ့သား ၊ သူ့ သွေးတစ်စက်နဲ့ လူဖြစ်ခဲ့သော သားအတွက် ကောင်းခြင်း ဆိုးခြင်း မှန်သမျှကို အားလုံး မျှဝေခံစားနိုင်ရပေမပေါ့ ။

အေး အေး ဟု ပြောခဲ့သော သားက ကတိတော့ မတည်ခဲ့ပါ ။ သူ လစ်ရင် လစ်သလို ၊ နန့် လစ်ရင် လစ်သလို အပြင်ကို လှစ်ခနဲ လှစ်ခနဲ ထွက် ထွက်သွားတတ်သည် ။ သိပ်ဝေးဝေးကြီးတော့ မဟုတ် ။ သူ လှမ်းကြည့်လျှင် မြင်နိုင်သည့်နေရာမှာ ရှိတတ်သည် ။ တစ်ခါတလေ ခြံနီးချင်းအိမ်က ခွေးလေးများ အပြင်ထွက် ကျောင်းလာတာနှင့် ဆုံလျှင် သားနှင့် ခွေးလေးများ လိုက် တမ်းပြေးတမ်း ကစားနေတာ မျိုး သူ မြင်နေရသည် ။ တစ်ခါတလေများမှာတော့ တစ်ခြံကျော်က စကားပြောဖော် လိုနေသော အဘိုးဘို တစ်ဦး လမ်းလျှောက်ထွက် လာချိန်နှင့် ဆုံလျှင် သားနှင့် ဘာတွေ ပြောနေသည် မသိ ၊ ရယ်လားမောလား လုပ်ကာ တော်တော် ကြာနေတတ်ပြန် သည် ။ သို့သော် ထိုအဘိုးအို က ဘာသာခြားမို့ သူတို့ဘာ သာနှင့် မကိုက်ညီသော အပြောအဆို စကားလုံးများ မှားယွင်း ပါသွားမှာ စိုးရိမ်ကာ အိမ်ကနေ သူ လှမ်းကြည့်ပူရသေး၏ ။ ခင်ပွန်းသည်ကတော့ “ မင်းနှယ် အပူကြီးလိုက်တာ ၊ သူတို့မှာ တခြား ပြောစရာတွေ အများကြီး နေမှာပါ ” တဲ့လေ ။ ဟုတ်မှာ ၊ သူ အစိုးရိမ် လွန်တာပဲ ဖြစ်မည်ထင်ပါရဲ့ ။

တကယ်တမ်း သူ စိုးရိမ်သည်များ ဖြစ်မလာဘဲ မစိုးရိမ်တာတွေ ဖြစ်လာခဲ့သည်ကိုတော့ လိပ်ပြာလွင့် မတတ် ရင်ဆိုင်ကြုံတွေ့ခဲ့ရတော့သည် ။ တစ်နေ့ ဈေးမှ ပြန်ချိန် သားကို ရပ်ကွက်တွင်း လူငယ်တစ်စုနှင့် တွဲဖက် တွေ့မြင်လိုက်ရသည် ။ ထိုလူငယ်များသည် သားကို ခြံပြင်မှ နည်းမျိုးစုံနှင့် စ , တတ်သည့် ကလေးသာသာ လူငယ်များ မဟုတ် ၊ ထို့ထက် ပိုပြီး ကြီးကောင် ဝင်နေကြပြီ ဖြစ်သည့် လူငယ်ဆိုးငယ်လေးများပုံစံမို့ နည်းနည်းတော့ စိတ်ထဲ ထူးဆန်း ထိတ်လန့်သွားမိသည် ။ ထိုလူငယ်များ လက်ထဲ ဆေးလိပ်ကိုယ်စီ ကိုင်ထားသည့် အတွက်လည်း သူ ပိုစိုးရိမ်မိသည်မှာ လွန်အံ့မထင် ။ သားကို အသံခပ်ဆတ်ဆတ်နှင့် ခေါ်လိုက်ပြီး ခြင်းတောင်းကို ပေးကိုင်ကာ ထိုအုပ်စုနှင့် လူစုခွဲခဲ့သော်ငြား စိတ်ထဲက မကျေလည် ။ အထူးသဖြင့် သားမျက်နှာတွင် မြင်တွေ့နေရသည့် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းလို လို ၊ ပြုံးစိစိဟန်ပန်လိုလို အမူ အရာကို သူ မနှစ်ခြိုက် ။ ထို အမူအရာမျိုးကို သားထံပါး သူ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့တာ သေချာသည် ။ အပူများနှင့် ယောက်ယက်ခတ် နေရင်းက အိမ်ပြန် ရောက်ရောက်ချင်းပင် သားကို စစ်လား ဆေးလား လုပ်မိတော့သည် ။

“ သားငယ် ... ဟို ကောင်လေးတွေနဲ့ မင်း ဘာတွေ ပြောနေကြတာလဲ ”

“ အမ် ဘာလဲ ဘာမှ မပြောဘူး ”

“ ဟဲ့ မေမေ မြင်နေတယ်လေ ... မင်း သူတို့နဲ့ အရင်က ပြောလားဆိုလား လုပ်တာ မမြင်ဖူးပါဘူး ၊ ခု ဘယ်လို သိသွားတာလဲ ”

သားမျက်နှာမှာ နီစွေးစွေး ဖြစ်လာကာ သူ့ကို မျက်လုံးချင်းမဆုံ ၊ ထိုအမူအရာသည် သူ့ကို ပို စိတ်ပူ ထိတ်လန့်စေသည်မို့ သူ့အသံ ခပ်စာစာနှင့်ပင် သားမငြင်း နိုင်အောင် မေးခွန်းများ တရစပ် ထုတ်ဖြစ်တော့သည် ။ နောက်ဆုံးမှာတော့ သားက မငြင်းနိုင်တော့သလို “ ပုံတွေ ပြတာ ၊ ယောက်ျားနဲ့ မိန်းမပုံတွေဗျာ ရှက်စရာကြီး ကွိုင် ပဲ ” ဟု အပြစ်လုပ်ထားမိသူလို မလုံမလဲ အသံနှင့် ဝန်ခံခဲ့တော့သည် ။ ထိုအချိန်မှာပဲ ဘယ်ချိန် ဘယ်ရှုထောင့်က ဒီ စကားကို နားထောင်နေမှန်း မသိသည့် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ထွက်လာကာ “ သားရေ အဖေ့ကို ဆေးလိမ်းပေးပါဦး ” ဟု ဆိုပြီး သူ့ကို အဓိပ္ပာယ်ပါသည့် မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လျက် သူနှင့် သားကို လူစုခွဲသွားတော့သည် ။

သူ့မှာတော့ ထိုနေရာမှာပင် တစ်ကိုယ်လုံး မီးဟုန်းဟုန်း ထအောင် ပူလောင်လျက် ကျန်ခဲ့တော့သည် ။ သူ့ စိတ်ထဲ ပက်ပက်စက်စက် ကျိန်ဆဲရေရွတ်နေမိသည်ကတော့ ခုနက သားနှင့် စကားပြောနေသည့် အမည်မသိ လူငယ်များကိုသာ ။ ရက်စက်ယုတ်မာလိုက်ကြတာ ဟုသာ သူ့စိတ်ထဲ မြည်တမ်းရေရွတ် နေရုံမှ အပ ဘာကို ဘယ်လို ဖြေရှင်းရမည်လဲ မသိ ။ ဒီပုံ အတိုင်းဆို သားကို သံကွန်ချာ ခုနစ်ထပ် အုပ်ထားတောင် လုံပါတော့မည်လား ။ ပုံမှန် စိတ်နဲ့ ကြီးပြင်းခွင့် မရသည့် လူသားတစ်ဦးကို ဘာလို့များ မစာနာသည့် အပြင် ဝါးကူ ထိုးချပစ်ချင်နေကြပါလိမ့် ။

ထိုနေ့က သူ့အခန်းထဲမှ အခန်း ပြင်လည်း မထွက်ဖြစ်ခဲ့တော့ပါ ။ တစ်နေကုန်လည်း ဘာမှ မစားဖြစ် ။ စားချင်စိတ်လည်း မရှိ ။ ဘယ်သူ့ မျက်နှာမှလည်း မမြင်ချင် ။ သမီးကြီးထံမှ ဖုန်းလာချိန်မှာတော့ သူ အားကိုးတကြီး ရင်ဖွင့်ဖြစ်သည် ။ ဖုန်းထဲမှာ ငိုလည်းငို ၊ ပြောလည်းပြော တိုင်လည်းတိုင် နေသော သူ့ကို သမီးကြီးက စိတ်ရှည်လက်ရှည် နားထောင်ပေးကာ အဆုံးမှာ သူ ဘယ်လိုမှ မတွေးထင်ထားသည့် စကား တစ်ခွန်းကို မေးခဲ့လေသည် ။ “ နန့်အိမ်စည်က စာမေးပွဲ ဘယ်တော့ လဲ ” တဲ့လေ ။ တကယ်ဆို သူ ဒီမေးခွန်း အတွက် အတော့်ကို စိတ်တိုသွားခဲ့သည် ။ သူပြောနေသည်က သားအကြောင်း ၊ သမီးကြီး မေးလိုက်သည်က ဘာမီ မဆိုင်သည့် မေးခွန်း တစ်ခု ၊ မဖြေချင် ဖြေချင်ဖြင့်ပင် “ ဒီလ နောက်ဆုံးပတ် ၊ လကုန်ရင် သူတို့ စာမေးပွဲတွေ ပြီးပြီ ” ဟု ခပ်ဆောင့်ဆောင့် အဖြေပေးမိ၏ ။ သူနှင့် သမီးကြီး အကြားမှာ အသံက ခေတ္တ ပြတ်တောက်သွားသည်မို့ ဖုန်းလိုင်းပြတ်သွားသည် ထင်ကာ “ ဟယ်လို ဟယ်လို ” ဟု သူ လုပ်လိုက်မိသေးသည် ။

“ ဟယ်လို သမီး ကြားပါတယ် မေမေ ။ အခု သမီး ပြောမယ့် စကားကို မေမေ သေသေချာချာ နားထောင်ပါ ။ နန့်အိမ်စည်လေးကို မေမေတို့ သမီးတစ်ယောက်လို ချစ်တယ်ဆိုရင် ဒီစာမေးပွဲ ပြီးတာနဲ့ သူ့ကို ပြန်လွှတ်လိုက်ပါတော့ ။ အိမ်မှာ ကူဖော်လောင်ဖက် တစ်ယောက်ယောက် မဖြစ်မနေ လိုတယ်ဆိုတာ သမီးသိတယ် ။ သမီး နီလာ့ကို အကျိုးအကြောင်း ပြောပြပြီး အသက်ကြီးကြီး အဒေါ်ကြီး တစ်ယောက် ရှာခိုင်းလိုက်မယ် ။ မေမေ ကျေးဇူးပြုပြီး သမီးပြောသလို ဖြစ်အောင် လုပ်ပါနော် ။ မောင်လေး အခုလို စိတ်အခြေအနေ ဖြစ်သွားတာကို သမီးတို့ အားလုံး ကံတရားလို့ လွှဲချ ဖြေသိမ့်လို့ ရတယ် ။ ဒါပေမဲ့ ကံတရားလို့ လွှဲမချ ကောင်းတဲ့ အရာတွေ အတွက်တော့ အမှားအယွင်း မဖြစ်ခင် ကြိုတင်ပြင်ဆင်တတ်ရမယ် မေမေ ။ တချို့ စကားတွေက ပါးစပ်က ဖွင့်မပြောရက်ဘူး ၊ မေမေ နားလည်ပေးပါ ။ ဒါဆိုရင် သမီးတို့အားလုံး စိတ်ချမ်းသာရလိမ့်မယ် ။ သမီး မတ်လလောက်ဆို ပြန်လာမယ် ။ အပြီး ပြန်လာမှာ ။ မေမေ တစ်ယောက်တည်းဆို ပြီး အားမငယ်နဲ့နော် ။ မောင်လေးကို ကုဖို့ ဆရာဝန်ကြီးတွေနဲ့လည်း ထပ်အဆက် အသွယ် ရထားတယ် ။ အားလုံး အဆင်ပြေသွားမှာပါ မေမေ ဒါပဲနော် ”

ဖုန်းကို အရင် ချသွားသူသည် သမီးလား သူလား မသိ မသိ ။ ဘာမှ မသိတော့ ။ တစ်နေ့လုံး ပိတ်ထားမိသည့် အခန်းတံခါးကို သူ စိုးရိမ်တကြီး ဖွင့်ကာ သားကို ရှာမိသည် ။ ဧည့်ခန်းမှာ ကပ်ကြေးတစ်ချောင်း ကိုင်ကာ သားကို ဆံပင် တိပေးနေသော နန့်အိမ်စည် နှင့် ရယ်မော သဘောကျနေသော သား ၊ နံဘေးတွင်တော့ ဟိုဘက် နည်းနည်း ဒီဘက်နည်းနည်း ဟု ညွှန်ကြားနေသည့် ခင်ပွန်းသည် ။ အို ... ရယ်နေလိုက်သည့် သူ့ရဲ့ သားလေး ... ဘယ်သူက သားကို စိတ်အခြေအနေ မမှန်သူလို့ ထင် မှာတဲ့လဲကွယ် ။

••••• ••••• •••••

၄ ။

နန့်အိမ်စည်လေးက သူတို့ လင်မယားကို ကန်တော့ရင်း မျက်ရည် ပေါက်ခနဲ ကျလေသည် ။ ခင်ပွန်းဖြစ်သူက ဆုပေးတော့ အသံက ခပ်တုန်တုန် ။ သူကတော့ ရှေ့တွင် ထိုင်ကာ ပြားပြားဝပ်ဝပ် ဦးချ နေသည့် သမီးလို ချစ်မိသော ပုလဲလုံးလေးကို ကြည့်ရင်း မျက်ရည်တွေ ဝေ့လာကာ ဘာမှတောင် မမြင်တော့ ။ သား ကတော့ ငှက်ပျောသီး တစ်လုံးကို ပလုတ်ပလောင်း စားလျက် မီးဖိုဆောင်မှ ထွက်လာကာ အနား ဝင်ထိုင်ရင်း “ ညီမလေး ငါ့ကိုလည်း ကန်တော့လေဟာ ” ဟု ဆိုလေသည် ။ နန့်အိမ်စည်က သား ကျေနပ်အောင် သားကို ပုဆစ်တုပ် ကန်တော့လေတော့ သားမျက်နှာ ရဲသွားကာ ဟိုကုတ် ဒီကုတ် ။ သူ ဟန်လုပ် ပြုံးကာ “ သား ဆုပေးလိုက်ဦးလေ ညီမလေးကို ” သတိပေး ဖြစ်သည် ။

စားလက်စ ငှက်ပျောသီးကို ဆက်မစားဘဲ သား ခေတ္တ တွေငေးသွားသည် ။ ဘယ်လို ဆုပေးရင် ကောင်းမလဲ စဉ်းစားနေပုံပင် ။ နန့်အိမ်စည်လေး ကလည်း သား ဘာဆုပေးမလဲ သိချင်ဟန်ဖြင့် ပြုံးပြုံးလေး ကြည့်နေလေသည် ။ သိပ်မကြာလိုက်ပါ ။ သားက လက်ဖျောက် တစ်ချက် တီးလိုက်ကာ ဆု တောင်းတစ်ခု ပေးလေသည် ။ ပေးသော ဆုမှာ ပီပီသသ ကြည်ကြည်မြမြ ရှိလှပါဘိ ။

“ ညီမလေး ငါ့လို ဆရာဝန်ကြီး ဖြစ်ပါစေ ” 

သူ့နေရပ်ကို အပြီး ပြန်တော့မည့် ညီမငယ်လေးက အင့်ခနဲ ရှိုက်ငိုချလိုက်ချိန်မှာတော့ သားက စိတ်မကောင်း ဖြစ်ဟန်ဖြင့် ကွိုင်ပဲဟု ခပ်တိုးတိုး ရွတ်ကာ မချော့တတ်ဟန်ဖြင့် ငေးငေးကြီး ကြည့်နေလေတော့သည် ။  ။

 ⎕  မီမိုး

📖 ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း     

     မတ် ၊ ၂၀၁၅