ရောယိမ်းလိုက် ကု,လားသိမ်းလိုက်

 

❝ ရောယိမ်းလိုက် ကု,လားသိမ်းလိုက် ❞
             ( ပီမိုးနင်း )

မောင်းကွဲသံကြီးသည် ဗြဲရှပ်ရှပ် ဗြဲရှပ်ရှပ် မြည်လျက်နေသည်ကို ခရီးသည် ယောက်ျားပျိုကလေး ကြားရသောအခါ မန်ကျည်းပင်အောက်၌ ရှိသော ရေအိုးစင်၌ ရေသောက်ရာမှ လှမ်းကြည့်လိုက်လေ၏ ။ ခြံတစ်ခုနှင့် အိမ်ကလေးတစ်အိမ် ရှေ့မှာ လူစုလူဝေးကို မြင်သဖြင့် ပြေး၍ကြည့်လေ၏ ။

မိန်းမပျိုကလေး တစ်ယောက်နှင့် မိန်းမကြီးတစ်ယောက်သည် အထုပ်အပိုး အနည်းငယ်ကို ပြင်ကာ အိမ်နောက်ဖေးဘက်မှ ကွေ့၍ ထွက်လာပြီး လူစုလူဝေးကို ရှက်ကြောက်သော အမူအရာနှင့် ရှောင်ရှား၍ သွားကြ ရာတွင် မျက်ရည်ကို သုတ်ကြသည်ကိုလည်း မြင်ရလေ၏ ။ ၎င်းသားအမိနှစ်ယောက်သည် ခြံစည်းရိုး၌ ရှိသော အပေါက်ဖြင့် နံဘေးအိမ်ကို ကူး၍သွားကြပြီးနောက် ထိုအိမ် ခွေးကတက်၌ မိမိတို့၏ ပစ္စည်းများကို တင်ကာ အိမ်နှင့် ခြံကို ဝမ်းနည်းသော မျက်နှာနှင့် ရှုမျှော်၍နေကြလေ၏ ။ ၎င်းအိမ်ပေါ်ရှိ မိန်းမ ၊ ယောက်ျား အနည်းငယ် တို့ကလည်း ကြင်နာသနားသော အမူအရာနှင့် သားအမိ နှစ်ယောက်ကို ကြည့်ကာ အိမ်ပေါ်သို့ တက်ကြဖို့ရန် ခေါ် ကြလေ၏ ။

ယောက်ျားပျို၏ လျင်မြန်သော မျက်လုံးများသည် ဖြစ်ပျက်ပုံ အကြောင်းအရာကို တစ်မိနစ်အတွင်း မြင်လျက် နဂိုက သနားကြင်နာတတ်သူဖြစ်သောကြောင့် ရင်ထဲမှာ ဆို့သလို ဖြစ်၍လာလေ၏ ။ သို့ဖြစ်၍ မောင်းသမားကို ကောင်လုံးစားချင်သော မျက်နှာထားနှင့် ကြည့်၍နေကြသောသူများအား အကြောင်းကို မေး၍ ကြည့်ရာ “ တစ်ယောက်က မတန့်အတန်ပါ ခင်ဗျာ ။ ဒီကု,လားကြီးဟာ အင်မတန် ဆိုးရွားရက်စက်ပါတယ် ။ ငွေကလေး တစ်ရာ အတွက် ကြွေးသိမ်းတာပေါ့ခင်ဗျာ ။ အိမ်ကလေးတင် တစ်ရာကျော် တန်ပါတယ် ။ ပျဉ်ထောင် ၊ သွပ်မိုး ၊ ပျဉ်းကတိုးတွေ ကျွန်တော်တို့ ကိုယ်တိုင် တိုက်ချတာပါ ။ ခြံကတော့ ခင်ဗျား မြင်တဲ့အတိုင်း အသီးအပင်တွေနဲ့ ကြသောင်းဝါးပင်တွေလည်း ပါပါသေးတယ် ။ စင်စစ်မှာ တော့ သမီးကလေး ချောလို့ အခုလို ဖြစ်တာ ။ မိန်းမကြီး က “ မင်းဘဏ္ဍာ ကိုယ့်ဟာ မှတ်လို့ ဖြုံး ” ဆိုတာလို ကု,လားကြီးက အစိတ်ပေးလိုက် ၊ နှစ်ဆယ်ပေးလိုက်ကိုးဗျ ။ ကောင်မကလေးကို ရမလားလို့ မြှူတာ ၊ နောက်ဆုံး မရတော့ ဒီလိုဖြစ်တာပေါ့ ”

“ နွားမွေး နို့ရောင်း ။ တစ်ရာ နှစ်ဆယ်တိုး ချေး ၊ ဈေးလည်း သူ့ဈေးနေရာကောင်း အကွက်ကောင်း မှန်သမျှ သူ့နေရာ ၊ တော်တော်ကြာရင် မြို့ကလေး တစ်မြို့လုံး သူ့လက်ထဲ ရောက်မှာတောင် စိုးနေရတာပဲ ”

“ ဒါတော့ဗျာ ... ခင်ဗျားတို့ အရပ်သားတွေ နေရာမကျလို့ ဖြစ်တာပေါ့ ။ အခုလို အမျိုးသားတစ်ယောက် ဒုက္ခဖြစ်နေတာ မြင်ရင် ဝိုင်းဝန်းကူညီကြပါလား ။ မကူညီကြလို့ အခုလို ဖြစ်ကြရတာပေါ့ ”

“ ပြောတော့ အလွယ်သားလားခင်ဗျာ ။ လော်မာလို့ ဒုက္ခ တွေ့သမျှ လူတွေကို လိုက်ပြီး ကူညီရမယ် ဆိုတာ အခက်သားလား ။ ဒီမိန်းမကြီးကိုယ်တိုင်က လော်မာပြီး လှော်လှယ်လို့ ဖြစ်တာဗျာ့ ။ သည့်ပြင်လည်း ငွေတစ်ရာ ၊ ကိုးဆယ် ရဖို့ အခက်သားပဲ ”

“ လူဆိုတာ တစ်ခါတစ်ရံတော့ မှားကြ မိုက်မိကြတာပေါ့ဗျာ ။ အပြစ်ပြောစရာ လုံးလုံး ကင်းသူရယ်လို့ ဘယ်ရှိမလဲ ။ တစ်ရွာလုံး စုကြရင် ငွေတစ်ရာတော့ ရမှာပေါ့ဗျာ ။ သူတို့ ပစ္စည်းဆုံးတာက အရေးမကြီးဘူး ။ ဒီ ပစ္စည်း ကု,လားလက် ရောက်တာက အရေးကြီးတာ ။ ဒီလိုသာ ကြည့်နေကြရင် အကုန် ကု,လားပစ္စည်းတွေ ဖြစ်ကုန်တော့မှာပဲ ။ ငွေနဲ့ ပတ်သက်ရာမှာ ကု,လားများဟာ အဆိုးဆုံးပဲ ။ ငွေနဲ့ ပတ်သက်ရင် စပါးကြီးမြွေ ပတ်သလို ပတ်ပြီး မရမက ဖျစ်ညှစ်ယူတာပဲ ။ ငွေကြေးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကု,လားများ ကျယ်လောင်ကျယ်လောင် အာသံ လျှာသံနဲ့ပြောတာ ခံရတာလောက် နားကြားပြင်းကပ်တာ ဘယ်ဟာမှ မရှိဘူး ။ ဒီအကောင်တွေနဲ့ စာရင် မဆူလမန်က အပုံကြီး တော်သေးတယ် ”

မောင်ဆွေသည် ထိုစကားများကို ပြောရင်း ဒေါသ ထွက်၍ လာလေ၏ ။ မိမိ၏ အိတ်ထဲ၌လည်း ငွေတစ်ရာ့ ငါးဆယ်တိတိ ပါရှိလေ၏ ။ ထိုငွေ တစ်ရာ့ငါးဆယ်မှာ နွားဝယ်ရန် ငွေ ဖြစ်ရာ ဦးကြီး ဖြစ်သူ၏ ငွေ ဖြစ်လေ၏ ။ ငါ ဒီငွေနဲ့ ဝင်ကယ်လိုက်ရရင် ဒီနေရာ ကု,လားလက်မှ လွတ်ပြီး ဒီသားအမိနှစ်ယောက်မှာလည်း အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာကြမှာပဲ ။ ငါ့ ကိုတော့ ဦးကြီးက သေခန်းပြတ် ၊ အိမ်က မောင်းချ ၊ နောင် ပြန်ကပ်ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး ။ ဦးကြီး က အင်မတန် စိတ်ခက်ထန်တာမို့ အင်မတန်မှ ခက်ပါကလား စသည်ဖြင့် တွေးတော၍ နေလေ၏ ။

ထိုအတွင်း ဂန္ဓီဖျင် ၊ ဂန္ဒီဦးထုပ်နှင့် ကု,လားကြီးသည် အခြားကု,လားတစ်ယောက်နှင့် ကျယ်လောင်ကျယ်လောင် ၊ နှုတ်လျှာသွက်လက် ၊ ထက်မြက်ပြင်းထန် ၊ ဆရာစိန့် တီးလုံးသံလို မြည်အောင် ရူပြားရူပြား ဟူသော စကားကို များများကြီး သုံးလျက် ပြောလုံးသန်လှသည်ကို ကြားရသောအခါ အတိုင်းမသိ မခံချိမခံသာ ဖြစ်လျက် ဒေါသမီး တောက်၍ နေလေ၏ ။

ပထမ လက်ဦး ပြောသူ၏ စကားများကို ဆိတ်ငြိမ်စွာ နားထောင်၍ နေသော မိန်းမကြီး တစ်ယောက်သည်ကား ထိုကု,လားကြီးနှင့် ဆက်သွယ်လျက် ကု,လားကြီးကို လိုလားသော ငါးစိမ်းသည်ကြီး ဖြစ်ရာ ယောက်ျားပျိုအား “ မောင်ရင်က ဘယ်ကလဲ ” ဟု မေးလေ၏ ။

ယောက်ျားပျိုက ကျွန်တော် ဘုရားကလေးရွာကပါ ။

“ မောင်က ဒါကို မြင်တာ အဆန်း ထင်နေသလား ။ ကိုလန်ဘားဟာ အင်မတန် ရိုးဖြောင့်တဲ့လူ ။ သူ့အပေါ် မှာ ကောက်ကျစ်ရင် ဒီလို လုပ်တာပဲ ။ မင်းတို့ မြန်မာ လူမျိုးတွေက သူများ ငွေကို ယူကတည်းက ပြန်ပေးချင် တဲ့ စိတ်နဲ့ ယူတာ မဟုတ်ဘူး ။ ဒီလိုနည်းနဲ့ သိမ်းထားတဲ့ လယ်တွေ ၊ အိမ်တွေ ၊ ခြံတွေ မြန်မာ့လက်ထဲမှာ ကုန်လုဘနန်း ဖြစ်နေပြီ ။ ဒါ ဘာဟုတ်သေးသလဲ ။ ဒီကု,လားကြီး အင်မတန်လည်း လာဘ်မြင်တာ ။ ဒီမြို့ကလေး နောင် မကြာမီ ဘယ်လို ဖြစ်လာမယ် ဆိုတာ အကုန် ကြိုတင် သိမြင်ပြီး မင်းတို့ ငါတို့ မြန်မာတွေသာ ကိုယ့် အရပ်ဒေသ အကြောင်းကို နမော်နမဲ့ ဘာမသိ ညာမသိ နေတာ ၊ သူ့ လက်ထဲ ရောက်သမျှ မြေမှန်သမျှ အဖိုးအဆ နှစ်ဆယ် သုံးဆယ် ပိုတန်မှာချည်းပဲ ။ အဒေါ့်ကို သူပြောပြလို့ သိပါတယ် ။ ဒီနေရာ တစ်ဝိုက်ဟာ ဘားမား .. ဘာ ဆိုလား ကုမ္ပဏီက လက်ဝါးကြီးအုပ် လာမယ်တဲ့ ။ သည့်အတွက် ကု,လားကြီးက မြေတွေကို အရ သိမ်းနေတာ ။ သူတစ်ထူးကို အပြစ် မဆိုနဲ့ဦး မောင်ရင် ၊ မောင်ရင်တို့ ကျုပ်တို့ လူမျိုးက အင်မတန် ညံ့တာ ၊ ကု,လားကြီးက ဗုဒ္ဓဘာသာနဲ့ ဆိုင်တဲ့ အရေးကိစ္စတွေမှာ အင်မတန် ကူညီရှာပါတယ် ။ ဘုန်းကြီးပျံ ၊ ကထိန်ပွဲများမှာ သူကိုယ်တိုင် မြန်မာတွေနဲ့ ပေါင်းပြီး ငွေကြေးအလှူခံတယ် မောင်ရဲ့ ။ ဆော်သြတယ် မောင်ရဲ့ ။ ရှင်ပြုဖို့ ၊ မသာချဖို့ ငွေကြေး လိုရင် ထုတ်ချေးတယ် ။ သည့်အတွက် ဘယ်သူမဆို သူ့ဘက်ကချည်း ဖြစ်နေတာပေါ့ ။ တို့မြန်မာတွေက သူ့ဉာဏ်ကို မသိကြဘူး ။ ကိုလန်ဘားက အင်မတန် ဉာဏ်သွားတဲ့ ကု,လားကြီး ။ မြန်မာတွေ မရှိမဲ့ ရှိမဲ့ လှူကြလေလေ ၊ ငွေကုန်လေလေ ။ သူ မောင်းထုရလေလေ ဆိုတာ တစ်ခါတည်း စကင်းချပြီးသား ။ မြန်မာက ကုသိုလ်ရေးကို ဂရုစိုက်နေရာမှာ သူ့ အတွက် ဘယ်ပုံဘယ်နည်း အကျိုးရှိမယ် ဆိုတာ အမြဲ ကြံနေတဲ့ ကု,လားကြီး ။ ရက်စက်ရမယ့် နေရာမှာ ရက်စက်တာပဲ ။ အရေးကြီးတဲ့ အခါကျမှ သူ ကူနိုင်တာပဲ ”

“ သူ ကူညီတာက ငါးမျှားချိတ်မှာ တပ်တဲ့ ငါးစာလို ကူညီတာမျိုးပဲ အဒေါ်ရဲ့ ”

“ မောင်ရင် ပြောတာ မှန်တာပဲ ။ ကျုပ်တို့ လူမျိုးက မိမိ ကိုယ်ကို ငါးဖြစ်အောင် လုပ်တာပဲ ။ ဘာကြာသေးသလဲ ၊ ဦးကောသလ္လ ဆိုတဲ့ ဘုန်းကြီးကို ပင့်ပြီး တရား နာ လိုက်ကြတာ သင်္ဘောစပါယ်ရှယ် ငှားကြရသတဲ့ ။ တရားသုံးည နာရဖို့ အတွက် ကုန်ကျလိုက်တာ ရွာမှာ ဖွတ်ဖွတ်ကြေလုခမန်းပါပဲ ။ တရားနာပြီး နိဗ္ဗာန်ကို ရောက်မယ် မရောက်မယ်တော့ မပြောတတ်ပါဘူး ။ လူတွေကတော့ အရင်က လိုပါပဲ ။ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် မနာလို ၊ မကောင်းကြံ ။ တစ်ယောက်မှာ အခက် ကြုံနေရင် ကူညီဖို့ မဆိုထားနဲ့ မြန်မြန် မောင်းထုဖို့ ကိုလန်ဘားကို လာပြီး လက်တို့ကြတာပဲ ။ သူတို့ ပြောတော့ နိဗ္ဗာန်တရား ၊ ကမ္မဋ္ဌာန်းတရားတွေ သွားနာတယ် ကြားတာပါပဲ မောင်ရဲ့ ။ ည တရားနာ ၊ မနက် ကျတော့ ဈေးထဲ ဆဲလိုက်ကြတာ ဆူလို့ ။ တရားနာတဲ့ ကောင်မတွေပေါ့ ”

“ အဲဒါမှာလည်း ကိုလန်ဘား စားချက်ပဲ ။ ဒီဘုန်းကြီးကိုလည်း ကိုလန်ဘားက ဆွယ်လာတာ ။ ဘုန်းကြီးက အသံတော့ ကောင်းပါရဲ့ ၊ တိုတိုပြောမယ် မောင်ရဲ့ ၊ ဒီရွာသားတွေ ငွေကုန်ဖို့ ၊ ငွေကုန်ရင် သူက ထုတ်ချေးရဖို့ နည်းလမ်းမှန်သမျှ လောကီရေးနဲ့လည်း ထွင်တာပဲ ။ လောကုတ္တရာ ဘာသာရေး နဲ့ထွင်မှ သာပြီး အရလွယ်သတဲ့ ။ တော်တော်ကြာရင် ရမှန်း သိပြီး ဆရာတော်ကြီး ဦးမာလာ ကို အဆိပ်ကျွေးသ,တ်မှာတောင် ကြောက်နေရတာကလား မောင်ရဲ့ ”

“ ဒီဆရာတော်ကြီး ပျံတော်မူရင် ဘယ်နည်းနဲ့မဆို ကျောင်းဒကာဟာ သူ့ဆီမှာ ငွေတစ်သောင်းထက်မနည်း ယူရလိမ့်မတဲ့ ။ ကျောင်းဒကာမှာလည်း အခုတော့ ဟန်နဲ့ ဣန္ဒြေ မပျက်အောင် ရဲရဲကလေး နေရတာကလား မောင်ရဲ့ ။ အရင်တလော အညာက ဘုန်းကြီးတစ်ပါး ပေါ်တော်မူဇာတ် လာခင်းသွားတယ် ။ သည်တုန်းကလည်း ရွာမှာ ဖွတ်ဖွတ်ကြေ သွားတာပဲ ။ ဒါတောင် အဒေါ်က ကိုလန်ဘား လက်ချက် မကင်းဘူးထင်တာပဲ ” စသည် ဖြင့် မရပ်မနား ပြောပြီး ထွက်၍ သွားလေရာ ယောက်ျားပျို မှာ အံ့သြလျက် ကျန်ရစ်လေ၏ ။

ယောက်ျားပျိုသည် စဉ်းစားလျက် ငါတို့ ရပ်ရွာများမှာ ရဟန်းတော်များကလည်း ရပ်သူရွာသားများ ချမ်းသာဖို့ နည်းလမ်းဟူသရွေ့ တစ်စုံတစ်ရာမှ မကြံမစည် ၊ မသင်မပြ ။ ကုန်ကျတဲ့ အလုပ်တွေကိုသာ လမ်းထွင်ကြ တာပဲဟု တွေးပြီး ကိုလန်ဘား ခေါ် ကု,လားကြီးကို မြင်တိုင်း ဒေါသဖြစ်လေ၏ ။

ကု,လားကြီးမှာကား မည်သူမျှ ထိုခြံကို ရမည် မဟုတ် ၊ မိမိသာ ရမည်ကိုသိလျက် ရွှင်ပျစွာ လူစုလူဝေး ထဲတွင် မားမားကြီးရပ်လျက် ကု,လားတစ်ယောက်အား တစ်စုံတစ်ရာကို ပြောပြ၍ နေလေ၏ ။ ထိုကု,လားမှာ သိရသည်အရ ကိုလန်ဘားက အိမ်နှင့် ခြံကို မိမိအတွက် တစ်ဖက်လှည့်နှင့် ဆွဲရန် လွှဲ၍ထားသော ကု,လားဖြစ် လေ၏ ။ ယောက်ျားပျိုမှာ မခံချင်သော စိတ်နှင့် ကု,လားကြီးကို ထင်သလို လုပ်၍ပစ်ချင်သော ဒေါသသည် လွှမ်းမိုး၍ လာလေရာ စိတ်ကို မနည်းကြီး ချုပ်ထားရလေ၏ ။

မကြာမီ သားအမိနှစ်ယောက်ထံသို့ ပြေးပြီး မိန်းမကြီးအား “ အဒေါ် ဒီကု,လားကြီးကို ဘယ်လောက်ပေးစရာ ရှိသလဲ ”

“ တစ်ရာကလေးပါ ဆိုတာ တောင်းပန်လို့ မရဘူး ”

“ နို့ ... အခု ပေးရင် အဒေါ်အိမ်နဲ့ခြံ ပြန်ရပါ့မလား ”

“ ပေးရင်တော့ ရပါသေးတယ် ။ မပေးဘဲ ဘာနေနိုင်မလဲ ”

“ ဒီလိုဖြင့် ရော့ ၊ အဒေါ် သွားပေးချေ ။ လာ ၊ လာ ဒီပစ္စည်းတွေပဲလား ” ဟု ပြောပြီး မိမိကိုယ်တိုင် အထုပ်အပိုးများကို သယ်၍ မိန်းမပျိုကလေးနှင့် ခြံထဲသို့ ဝင်လာကြလေ၏ ။ လူအားလုံးတို့သည် အံ့အားသင့်၍ နေကြ လေ၏ ။ ကု,လားကြီးလည်း ယောက်ျားပျိုကို ထူးခြားသောနည်းမျိုးဖြင့် ကြည့်လေ၏ ။ လူစုလူဝေး ကွဲ၍သွားသောအခါ သားအမိနှစ်ယောက်သည် ယောက်ျားပျိုအား အတိုင်းမသိ အံ့သြချီးမွမ်းကြလျက် ကျေးဇူးတင်၍မဆုံး ဖြစ်ကြလေ၏ ။

ယောက်ျားပျိုမှာ မိမိ ပြုလုပ်မိသောအရာကို ပြန်လှန် တွေးတောပြီး များစွာ မျက်နှာပျက်လျက် မိန်းမကြီးအား မိမိ အိမ်ကို ပြန်လျှင် ဦးကြီးက အသေလုပ်လိမ့်မည် ဖြစ်ကြောင်း ၊ သို့အတွက် အခက်ကြုံ၍နေကြောင်း ပြောလေရာ သားအမိနှစ်ယောက်က အားပေးကြပြီး မိမိတို့နှင့် အတူ ခဏ နေပြီး စိတ်ပြေလောက်သောအခါကျမှ ပြန်သွားဖို့ရန် အကြံပေးကြလေ၏ ။

သို့ဖြစ်လေရာ ယောက်ျားပျိုသည် မိမိမှာ ကျန်ရှိသော ငွေ ၅ဝိ ကို သားအမိနှစ်ယောက်အား ရင်းနှီးရန် ထုတ်၍ပေးပြီး တစ်စုံတစ်ရာမျှ မလုပ်ဘဲနှင့်သာ နေလေ၏ ။

ထိုအတွင်း ဦးကြီး ဖြစ်သူက အဖြစ်အပျက်ကို ကြားရသဖြင့် ဒေါသအမျက်ခြောင်းခြောင်းထွက်လျက် နေကြောင်း ကြားသိရလေရာ ယောက်ျားပျိုမှာ ကြံရာ မရ ၊ ငါ့ကို ဒီသားအမိနှစ်ယောက် ကြာကြာ ကျွေးနေနိုင်မှာ မဟုတ် ၊ ဒုက္ခ ၊ ဒုက္ခ ။ အဘယ်ပုံ ကြံရပါမည်နည်း ဟု စဉ်းစားလျက် ဘုရားကိုသာ အမြဲ ရှိခိုး၍ နေလေ၏ ။ ၎င်း၏ ဆုတောင်းမှာ ဘုရားတပည့်တော်သည် ရိုးသား ဖြူစင်သောစိတ်နှင့် ဆင်းရဲသူများကို ကူညီသည့်အတွက် ယခု ဆင်းရဲဒုက္ခနှင့် ကြုံတွေ့နေရပါသည် ဘုရား ၊ ဤအတိုင်းမှန်က ချမ်းသာရာ ချမ်းသာကြောင်း နည်းလမ်းများ ပေါ်ပေါက်၍ လာပါစေသား ဟူသော ဆုတောင်းဖြစ်လေ၏ ။

သို့နေရာ သုံးလလောက် ကြာလေ၏ ။ သားအမိ နှစ်ယောက်သည်လည်း ၎င်းကို မငြိုမငြင် ကျွေးမွေး၍ နေကြလေ၏ ။ သားအမိနှစ်ယောက် ရှိရာ ယခုမှ သားအမိ သုံးယောက် ဖြစ်၍ နေလေသတည်း ။

ဟင်္သာတ - ကြံခင်း မီးရထားလမ်း ဖောက်တော့မည်ဟု သတင်းကြားရလေ၏ ။ မြို့ကလေးမှာ လှုပ်လှုပ်ရွရွ ဖြစ်၍လာလေ၏ ။ တောမြို့ကလေးမှာ တကယ့် မြို့ဖြစ်တော့မည့် အခြေအနေသည် မြို့ကလေးကို အသက်ဓာတ် အသစ်သွင်းသလို ဖြစ်၍လာလေ၏ ။ တစ်နေ့သ၌ အင်္ဂလိပ်သုံးယောက်သည် နောက်ပါ ကု,လား ၊ မြန်မာအချို့နှင့် ရောက်လာပြီး ထိုခြံ တစ်ခုလုံးမှာ မီးရထားရုံးဆောက်လုပ်ရန် နေရာအကောင်းဆုံး ဖြစ်၍နေသဖြင့် လိုချင်သော တန်ဖိုးကိုသာ ဆိုဖို့ အကြောင်း ပြောကြလေ၏ ။

တစ်ရွာလုံးမှာ အုန်းအုန်းကျွက်ကျွက် ဖြစ်ကြလေ၏ ။ ဒေါ်ဆယ်တို့ သားအမိ ထီပေါက်တာပဲ ။ သူဌေး ဖြစ်ကြပြီ စသည်ဖြင့် ပြောကြလေ၏ ။ အကြောင်းမူကား ၎င်းတို့ ခြံမြေကို မီးရထားကုမ္ပဏီက သုံးသောင်း ပေး၍ ယူလိုက်ကြလေ၏ ။

ယောက်ျားပျို မောင်ဆွေ ၊ ယောက္ခမကြီး ဒေါ်ဆယ် နှင့် ဇနီးသည် မယ်တင့်တို့ ဦးကြီးထံ လှည်းယဉ်ကလေး နှင့်သွားကြရာ နွားတစ်ရှဉ်းမှာ ဦးကြီး၏ ကြိုက်နွားများ ဖြစ်လေ၏ ။ ဦးကြီးက ဒေါ်ဆယ်အား “ ကျုပ်တူကို နွား အဝယ်ခိုင်းလိုက်တာဟာ ခင်ဗျားတို့ သားအမိရော ၊ ကျုပ်တူရော ချမ်းသာအောင် နတ်များ နှိုးဆော်၍ လွှတ်လိုက်ဟန်ရှိကြောင်း ” နှင့် ပြော၍ပြလေ၏ ။

▢  ပီမိုးနင်း
📖ဝတ္ထုပဒေသာ ပေါင်းချုပ် ( ၁ )