အပျံသင်တို့ရဲ့ မိုးကောင်းကင်

 ❝ အပျံသင်တို့ရဲ့ မိုးကောင်းကင် ❞ 

        ( ခိုင်ထူးသစ် )

ဧည့်ခန်းထဲရှိ ဆိုဖာခုံပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ဒေါ်ခင်ထား တစ်ယောက် လှေကားထစ်တွေကို ငေးစိုက်ကြည့်ရင်း အိမ်ပေါ်မှ ဆင်းလာမည့် သမီးဖြစ်သူ အေမီ၏ ခြေသံကို နားစွင့်နေမိသည် ။

အေမီက ဟော့ဒီ လှေကားထစ်တွေပေါ်ကို ကြောင်မလေးတစ်ကောင်လို ယိမ်းနွဲ့ပေါ့ပါးစွာ လွှားခနဲ ... လွှားခနဲ ပြေးတက်သွားတတ်သည် ။ ပြေးဆင်းလာတတ်သည် ။ တရိပ်ရိပ် အရွယ်ရောက်၍ အပျိုဖော် ဝင်လာသော သမီးလေး အေမီ၏ ခြေသံ လေသံနှင့် အမူအရာ အားလုံး တစ်စတစ်စ ပြောင်းလဲလာသည်ကို ဒေါ်ခင်ထား အသေးစိတ် သတိပြုမိသည် ။ အေမီပုံစံတွေက အရင်ကလို မဟုတ်တော့ပေ ။ မှန်ရှေ့မှာ အကြာကြီး ထိုင်ပြီး သီချင်းတွေ ဆိုညည်းနေတတ်သည် ။ တစ်ခါတစ်ရံ အခန်းတံခါး ပိတ်၍ မှန်ရှေ့တွင် ခါးထောက်ကာ ပြုံးလိုက် ၊ မဲ့လိုက် ၊ နှုတ်ခမ်းလေး စူလိုက် ၊ ခေါင်းလေးခါလိုက်နှင့် ဟန်အမူအရာ အမျိုးမျိုးလုပ်ရင်း သဘောကျနေတတ်သည် ။ သူ့ရုပ် သူ့ကိုယ်ကို အကြိမ်ကြိမ် ငုံ့ကြည့်လျက် အားမလို အားမရလည်း ဖြစ်တတ်သေးသည် ။ ခါးလေးကို နွဲ့ယမ်းတတ်သော လမ်းလျှောက်ဟန်ကလည်း ဒေါ်ခင်ထား ကို တွေဝေသွားစေသည် ။ အပြင် သွားခါနီးတိုင်း သူ့ကို စောင့်ရသည်က အလုပ်တစ်ခုလို ဖြစ်နေသည် ။

မအေမီကလည်း ပြင်လို့ဆင်လို့ မပြီးနိုင် ။ နှုတ်ခမ်းနီ ၊ မိတ်ကပ် ၊ လိုင်နာတို့နှင့် မျက်နှာအလှ ပြင်ရသည်ကလည်း အားရသည် မရှိ ။ ဝတ်ထားသည့် အဝတ်အစား အနေအထား ပိပြားသေသပ်အောင် လုပ်ရသည်ကိုလည်း စိတ်တိုင်း မကျနိုင် ။

ဒေါ်ခင်ထားမှာတော့ လှေကားထစ်တွေကို စိုက်ကြည့်ရင်း အပေါ်မှ ဆင်း လာမည့် သမီးချောလေးကို တမျှော်မျှော် ဖြစ်နေရှာသည် ။

သည်လှေကားထစ်တွေကို ကြည့်မိတိုင်း ဒေါ်ခင်ထား နားထဲတွင် ‘ လှေကားသုံးထစ် ဆင်းရင် အပျို ပြန်ဖြစ်တယ်ဆိုတာ ဘာသဘောလဲ အန်တီထား ’ ဆိုတဲ့ မေရီ၏ စကားကို ကြားယောင်ကာ မျက်လုံးပြူးသွားတတ်သည် ။ မေရီမှာ အေမီ၏ အချစ်ဆုံး သူငယ်ချင်း ဖြစ်ပြီး ရဲတင်းပွင့်လင်းသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်သည် ။ အကြောက်အလန့် မရှိသွက်လက်လွန်းသည် ။ လူကြီးတွေ ရှေ့မှာလည်း ပြောချင်ရာ ပြော၍ လုပ်ချင်ရာ လုပ်တတ်သည် ။ အိမ်ကို လာလျှင်လည်း အေမီနှင့်အတူ တီဗီရှေ့ တွင် ထိုင်လိုက် ၊ မဂ္ဂဇင်းစာအုပ်တွေ လှန်ကြည့်လိုက်နှင့် အော်ကြီးဟစ်ကျယ် လုပ်နေတတ်သည် ။ တစ်ခါတစ်ရံ ဝရန်တာပေါ်တွင် ထွက်ထိုင်ကာ လမ်းမပေါ်မှ ဖြတ်သွား ဖြတ်လာများကို လှမ်းကြည့်ရင်း စုံတွဲများကို တွေ့လျှင် တဟားဟား တဝါးဝါး လုပ်တတ်သည်မို့ မေရီ လာသည့်အခါတိုင်း ဒေါ်ခင်ထား စိတ်ညစ်ရသည် ။

ဖြစ်နိုင်လျှင် ဒေါ်ခင်ထားသည် သမီးလေး အေမီကို မေရီနှင့် မပေါင်းစေချင် ။ မပေါင်းဖို့ တားကြည့်သော်လည်း မရ ။ အေမီက မေရီကို ငယ်ငယ်ကလေး ကတည်းက ပေါင်းလာသည် ။ တစ်တန်းတည်း တစ်ကျောင်းတည်းတွင် အတူ တက်၍ တစ်လမ်းတည်းတွင် အတူနေသော အိမ်နီချင်းများ ဖြစ်ကြသော အေမီနှင့် မေရီမှာ ညီအစ်မ မက ခင်ကြသည် ။ ပြီးတော့ အေမီတွင် မောင်နှမရင်းချာ မရှိ ။ အဖော်မဲ့ နေ၍ သူငယ်ချင်းမေရီ ကို မရှိမဖြစ် လိုအပ်နေရှာသည် ။ ဒေါ်ခင်ထား မှာလည်း တစ်ဦးတည်းသော သမီးလေး အေမီ၏ စိတ်ချမ်းသာမှုကိုသာ ဦးစားပေးနေရသည် ။ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ဦးသန်းဆွေ ဆုံးပါးသွားပြီး နောက်ပိုင်းတွင်မူ သမီးလေးအေမီ အားမငယ်ရအောင် ဂရုစိုက်၍ ကိုယ်ဖိရင်ဖိ ပြုစုပျိုးထောင်နေမိသည် ။ ထို့ကြောင့်လည်း အေမီ ဖြစ်ချင်သမျှ အရာအားလုံးကို ဒေါ်ခင်ထား လိုက်လျောနေရသည် ။ စရိုက် မတူသော မေရီနှင့် မပေါင်းစေချင် သော်လည်း အေမီ၏ သံယောဇဉ်ကို မဖြတ်ရက်နိုင်ပေ ။ သမီးအေမီ နှင့်အတူ မျက်စိ အောက်တွင် ကြီးပြင်းလာသော မေရီလေး ကိုလည်း မိမိကိုယ်တိုင်ပင် ကိုယ့်သမီးလေးလို သံယောဇဉ် တွယ်မိပြန်သည် ။ ထို့ကြောင့် မေရီလေး၏ စရိုက်ကို ပြုပြင် ၊ သမီးအေမီလေးကို ထိန်းသိမ်းပြီး သမီးပျိုလေး နှစ်ယောက်အား တည့်မတ်စွာ ပဲ့ကိုင်နေရသည် ။ သူတို့နှစ်ယောက် အရွယ်ရောက်လာလေ ဒေါ်ခင်ထား ရင်လေးမိလေ ဖြစ်လာသည်မှာ ကောင်းကင်တစ်ထုထက် ကြီးကျယ်ပေလိမ့်မည် ။

သည်နှစ်တော့ သူတို့ နှစ်ယောက် ကိုးတန်းကို တက်လို့ အထက်တန်း ကျောင်းသူကြီးတွေ ဖြစ်လာကြလေပြီ ။ အတန်းတွေ တက်လို့ အရွယ်တွေ ရောက်လာသော သူတို့နှစ်ယောက် တစ်စတစ်စ လှသွေးဖြာလာသည် ။ ပေါ်လွင်သော မျက်နှာထား ၊ နွဲ့နှောင်းသော ကိုယ်ဟန် ၊ ထင်ရှားသော အလှကိုယ်စီနှင့် အပျိုဘဝကို စတင် ပိုင်ဆိုင်ကာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲလာကြသည် ။ အေမီနှင့် မေရီတို့ နှစ်ယောက်စလုံး အသားဖြူသော်လည်း အေမီက အဝါရောင်ဘက်ကို လု၍ မေရီက ပန်းရောင်သန်းနေသည် ။ သွယ်စင်းသော အေမီ၏ နှာတံအလှက ပေါ်လွင်သလို ကော့ညွှတ်သော မေရီ၏ မျက်တောင်အလှက ထင်ရှားသည် ။ နီရဲပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းအလှကိုမူ နှစ်ဦးစလုံး ပိုင်ဆိုင်ကြသည် ။ အေမီက နက်မှောင်သွယ်တန်းနေသော သူ့ဆံပင်များကို အရှည်ထားသော်လည်း မေရီက ကုပ်ဝဲစတိုင်နှင့် ကျေနပ်နေသည် ။

မေရီဒီဇိုင်းက သွက်သည် ။ အေမီဒီဇိုင်းက ယဉ်သည် ။ နှစ်ဦးစလုံး ကိုယ်ကျပ်အင်္ကျီတွေကို သဘောတွေ့ ဝတ်ဆင်သည်ကတော့ ခေတ်မီမှု တစ်ခုပင် ဖြစ်သည် ။

အေမီက သူ့လည်တိုင်ပေါ်တွင် ရွှေဆွဲကြိုးအပြားလေး ဆွဲထား၍ မေရီက ပလက်တီနမ် ဆွဲကြိုးမျှင်မျှင်လေးကို ဆွဲလေ့ရှိသည် ။ ဒေါ်ခင်ထားကလည်း သူ့သမီး အေမီကို မေရီနှင့် အပြိုင် ဆင်သည် ။ အေမီ ကလည်း အလှနှင့် ပတ်သက်လျှင် ဘာမှ မပျင်း ။

ဟိုတစ်လောက မေရီ ခြေထောက်တွင် ဖုချိန်း ဝတ်ချင်ကြောင်း သူ့အမေကို ပူဆာသည် ။

“ ရွှေဆိုတာ ခြေထောက်မှာ မဆွဲကောင်းပါဘူး ငါ့သမီးရယ် ။ မေမေက ညည်းကို ဝယ်ပေးနိုင်ပါတယ် ။ ဒါပေမဲ့ မစပ်ဟပ်တာကိုတော့ မလုပ်ပါနဲ့ ”  

“ အို ၊ မေမေကလည်း ဒီခေတ်မှာ မိန်းကလေးတွေ ခြေမှာ ဖုချိန်းပတ်နေကြတာပဲ ။ ရွှေကို နေရာတိုင်း သုံးလို့ ရပါတယ် ။ အခုဆိုရင် တစ်ခန်းလုံးက မေရီ ခြေထောက်ကိုပဲ ငုံ့ကြည့်နေကြတယ် ။ သမီးလည်း ဖုချိန်းပတ်ချင်တယ် ” 

“ မပတ်ရဘူး ၊ မပတ်ရဘူး ။ ငါ့သမီး လက်မှာ ဟန်းချိန်း နောက်ထပ် ပတ်ချင်သေးရင် ဘယ်ရော ညာရော ထပ်ဆင်ပေးမယ် ။ ဒါပေမဲ့ ခြေမှာတော့ မပတ်ရဘူး ” 

ဒေါ်ခင်ထား ခွင့်မပြုသောကြောင့် အေမီ စိတ်ဆိုးသွားသည် ။ ထို့ကြောင့် အေမီတစ်ယောက် သူ့အမေကို ဆန္ဒပြလေတော့သည် ။

ထိုနေ့က အခန်းတံခါး ပိတ်၍ တစ်နေ့လုံး အိပ်ရာပေါ် မှောက်အိပ်နေသည် ။ ထမင်းလည်း မစား ။ အပြင်ကိုလည်း မသွား ။ တံခါးခေါက်တော့လည်း ဖွင့်မပေးသောကြောင့် ဒေါ်ခင်ထား စိတ်ညစ်သွားသည် ။

မေရီ ရောက်လာတော့မှ မေရီကို အကူအညီ တောင်း၍ အေမီ့ ကို ချော့ခိုင်းရသည် ။ သို့သော်လည်း မိမေရီက သူ့သူငယ်ချင်းဘက်မှ ဆန္ဒပြုနေသည် ။ 

“ ဝယ်ပေးလိုက်ပါ အန်တီရယ် ။ ကိုယ်က မတတ်နိုင်တဲ့သူလည်း မဟုတ်ဘူး ။ ငယ်တုန်း ဝတ်ရတာပဲ ” 

အားပေးနေသော မေရီစကားကို ကြားတော့ ဒေါ်ခင်ထား စိတ်လျှော့လိုက် ရသည် ။ ထို့နေက မေရီနှင့် ဒေါ်ခင်ထား နှစ်ဦးသား လှေကားထစ်များပေါ်တွင် တက်လိုက် ၊ ဆင်းလိုက် လုပ်နေမိသည် ။ လှေကားထစ်များပေါ်မှ ဆင်းလာရင်း မထင်မှတ်ဘဲ မေရီ က “ လှေကားသုံးထစ်ဆင်းရင် အပျိုပြန်ဖြစ်တယ် ဆိုတာ ဘာသဘောလဲ အန်တီထား ” လို့ မေးလိုက်တော့ ဒေါ်ခင်ထား တုန်လှုပ်သွားသည် ။

ဖြူဖွေးနုရွသော မေရီခြေထောက်မှ ရွှေဖုချိန်းကြိုးလေးကို ငုံ့ကြည့်ရင်း ဒေါ်ခင်ထား တစ်ယောက် “ လှေကားသုံးထစ် ဆင်းခဲ့ပြီလားလို့ ”   ရုတ်တရက် အတွေးဝင်ကာ အပေါ်ကို ပြန်လှည့်ကြည့်မိသည် ။

••••• ••••• ••••• 

အစားမတော် တစ်လုတ် ...

အသွားမတော် တစ်လှမ်း ဆိုသည့် လောက လမ်းမပေါ်မှ မိန်းမသားတို့၏ ဘဝရပ်တည်မှုကို အတွေ့အကြုံများစွာနှင့် နားလည်နေသော ဒေါ်ခင်ထားသည် တစ်ဦးတည်းသော သမီးလေး အေမီ အတွက် အစိုးရိမ်ကြီး စိုးရိမ်နေမိသည် ။ အလှမက်လာသော အေမီ၏ ဆန္ဒကို အပြည့်ဝဆုံးဖြစ်အောင် ကြံဆောင်ပေးသလို ကျောင်းစာဘက်တွင် ထူးချွန်စွာ အောင်မြင်ရန်လည်း အသေးစိတ်ကြပ်မတ်ပေးရသည် ။

စိတ်ကစားတတ်သော အရွယ်ကာလမို့ ခြေချော်လက်ချော် ဖြစ်မသွားဖို့ အရေးကြီးသည် ။ ရည်းစားထားလို့ လမ်းမှားသွားမှာကို ဒေါ်ခင်ထား အထူးစိုးရိမ်မိသည် ။

သည်နှစ်မှာတော့ အေမီကို အပြင်ကျူရှင်တွေမှာ မထားတော့ဘဲ ဆရာများကို အိမ်မှာ ခေါ်ပြီး မေရီနှင့် တွဲကာ ဝိုင်းကျူရှင် သင်စေသည် ။ ငွေပိုကုန်သည်က ကိစ္စမရှိ ။ အပြင်သွားလို့ လမ်းများလာကာ မဖြစ်သင့်တာတွေ ဖြစ်လာလျှင် ရင်ကျိုးရမည် ။ သည်ခေတ် လူငယ်တွေက သွက်လွန်း မြန်လွန်းသည် ။ ကြိုတင်ထိန်းသိမ်းမှ တော်ကာကျမည် ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သည်အချိန်မှာ အေမီနှင့် မေရီတို့ ကျောင်းစာကိုသာ စိတ်ဝင်စားသင့်သည် ။ ထို့ကြောင့်လည်း အဖြစ်သည်းနေသော ဒေါ်ခင်ထား မှာ အိမ်ကို စာလာသင်ပေးကြသော ဆရာများအား ကလေးနှစ်ယောက် အပေါ် ဝိုင်းဝန်းကြပ်မတ် ပေးဖို့ အကူအညီအမျိုးမျိုး တောင်းနေမိသည် ။

“ ကလေးတွေက လိမ္မာပါတယ် ဒေါ်ခင်ထားရယ် ၊ စိတ်မပူပါနဲ့ ”   

ဆရာတိုင်းက ဒီလိုမျိုးပြောကြသော်လည်း ဒေါ်ခင်ထား အားရမှု မရှိ ။ သမီးတို့ အပေါ် ကြပ်ကြပ်မတ်မတ် လုပ်ပေးဖို့ တိုက်တွန်းနေမိသည် ။

အိမ်ကို စာလာသင်ပေးသော ဆရာများထဲမှာတော့ ဆရာဦးအောင်ထွန်း ကို ဒေါ်ခင်ထား အလွန်အမင်း အားရကျေနပ်မိသည် ။ ဆရာဦးအောင်ထွန်း မှာ ဟိုအရင်ကတည်းက သိကျွမ်းခဲ့သူဖြစ်ပြီး ဒေါ်ခင်ထား အတွင်းရေးများကို အခြား ဆရာများထက် ပိုသိနေသောကြောင့် အစစအရာရာ အားကိုးရသည် ။

သင်္ချာသင်သော ဆရာဦးအောင်ထွန်း မှာ အသင်အပြ ကောင်းသလို ဟာသ ဉာဏ်လည်း ရွှင်သည် ။ စာသင်သည့် အခါတိုင်း တပည့်များ မပျင်းရလေအောင် ဟာသလေးတွေ ပြောပြတတ်သည် ။ အေမီနှင့် မေရီကလည်း ဆရာဦးအောင်ထွန်း သင်သည့်အချိန်တိုင်းတွင် ပျော်ရွှင်တက်ကြွနေကြသည် ။ တစ်ခါတစ်ရံ စာသင်ရင်း ထွက်ပေါ်လာသော ဆရာဦးအောင်ထွန်း၏ ဟာသစကားများကြောင့် မီးဖိုချောင်ထဲတွင် အလုပ်ရှုပ်နေသော ဒေါ်ခင်ထား တစ်ယောက် တခစ်ခစ် ရယ်မိသည် ။

လူပျိုကြီး ဖြစ်သော ဆရာဦးအောင်ထွန်းသည် တစ်ကိုယ်ရေသမားမို့ တပည့်များအပေါ် သံယောဇဉ်ကြီးသည် ။ အထူးသဖြင့် ဖခင်မဲ့သော အေမီလေး အပေါ်တွင် ဂရုတစိုက် ရှိလှသည် ။ ဖတဆိုးသမီးလေး အပေါ် အားပေးစကားတွေ တဖွဲဖွဲ ရွာချတတ်သော ဦးအောင်ထွန်း၏ ပါးစပ်ထဲကိုလည်း ဒေါ်ခင်ထား က စေတနာများ လောင်းချပေးခဲ့သည် ။

ဆရာဦးအောင်ထွန်း စာသင်ပြီးတိုင်း ထမင်းစားပြီးမှ ပြန်စေသည် ။ အေမီနှင့် မေရီကလည်း သူတို့ ဆရာကို စေတနာပိုကြသည် ။ ဒေါ်ခင်ထား ၊ အေမီ ၊ မေရီ နှင့် ဆရာဦးအောင်ထွန်းတို့ ထမင်းဝိုင်းတွင် ဆုံမိလေတိုင်း စကားလက်ဆုံ ကျမိသည် ။ အထူးသဖြင့် ဒေါ်ခင်ထား၏ စကားများကို အများဆုံး ကြားရသည် ။

“ သားသမီး ဆိုတာ လိမ္မာရင် ရတနာ ။ မလိမ္မာရင်တော့ ရတာ နာပဲ ။ ဒီသမီးလေး လိမ္မာမှ ကျွန်မဘဝလှမှာပါ ဆရာရယ် ။ ဆရာကတော့ ကိုယ့်မိသားစုလိုပါပဲ ။ ဆရာ့တပည့်ကို စိတ်တိုင်းကျ ဆုံးမပါ ။ ဒီအရွယ်က အပျံသင်တဲ့ အရွယ် ၊ သစ်ရွက် လှုပ်တိုင်း ရယ်ချင်တဲ့ အရွယ် ဆိုတော့ အပြောရခက်တယ် ဆရာရေ ” 

“ အေမီက လိမ္မာပြီးသားပါ ဒေါ်ခင်ထားရယ် ။ ပြောစရာတောင် မလိုတော့ပါဘူး ”   

ဆရာဦးအောင်ထွန်း၏ စကားအဆုံးတွင်မူ သူ့ထမင်းပန်းကန်ထဲတွင် အေမီ ထည့်ပေးသော ဟင်းများနှင့် ပြည့်လျှံသွားလေတော့သည် ။

••••• ••••• ••••• 

ဒေါ်ခင်ထားက ဒရိုင်ဘာ ဦးသိန်းအောင်အား မောင်းနေကျ ဆလွန်းကားလေးကို ဆင်ဝင်အောက်တွင် ရပ်ထားစေသည် ။

ဘုရားခန်းထဲတွင်လည်း ကန်တော့ပွဲ ၊ အုန်းပွဲများနှင့် ဒေါ်ခင်ထား အလုပ်ရှုပ် နေသည် ။ အမွှေးတိုင် ၊ ဖယောင်းတိုင်များ ထွန်းပြီး ပါးစပ်က တတွတ်တွတ် ရွတ်နေသည် ။ ဧည့်ခန်းထဲ ပြေးဆင်းလာလိုက် ၊ ဘုရားခန်းဆီ ပြေးတက်သွားလိုက်နှင့် ပျာယာခတ်နေသည် ။

ဧည့်ခန်းထဲမှာတော့ လွတ်အိတ်ကိုယ်စီနှင့် ရင်ခုန်နေကြသော အေမီနှင့် မေရီကို ဆရာဦးအောင်ထွန်းက အမှာစကားတွေ ပြောပြီး ရဲဆေးတင်ပေးနေသည် ။ 

“ စိတ်အေးအေးထား တစ်မှတ်တန်ကို အရင်ဖြေ ။ မသေချာရင် အကြမ်းစာရွက်ပေါ် ချတွက် ။ မေးခွန်းအားလုံးကို သမီးတို့ ဖြေနိုင်မှာပါ ”  

ဆရာဦးအောင်ထွန်း စကားအဆုံးတွင် ဒေါ်ခင်ထား ပြေးဆင်းလာသည် ။

“ ဟဲ့ ဟဲ့ ဘုရားရှိခိုးပြီးပြီလား ။ ဘုရားရှိခိုးကြဦးလေ ”  

“ ရှိခိုးပြီးပါပြီ မေမေရာ ၊ ဘယ်နှခါတောင် ရှိခိုးရမှာလဲ ”   

“ ရှိခိုးပြီးရင်လည်း ပြီးတာပဲ ။ ကဲ ... ကဲ ရှစ်နာရီတောင် ခွဲနေပြီ ။ သွားကြတော့ ။ ဒီနေ့ ငါ လိုက်မပို့တော့ဘူးနော် ။ ဒီနေ့ နင်တို့ ဆရာရဲ့ ဘာသာဆိုတော့ ငါ စိတ်ချတယ် ”

လွယ်အိတ်ကိုယ်စီနှင့် ထွက်ခွာလာသော အေမီနှင့် မေရီတို့ နောက်ကို ဒေါ်ခင်ထားနှင့် ဆရာဦးအောင်ထွန်းတို့ တကောက်ကောက် လိုက်ပါလာပြီး အိမ်ရှေ့ရှိ ကားရှေ့ကို ရောက်မှ ရပ်လိုက်ကြသည် ။

“ ကဲ မှာစရာတွေလည်း ကုန်သွားပါပြီ ။ ဆရာလည်း လိုက်မပို့တော့ဘူး ။ ကောင်းကောင်း ဖြေခဲ့နော် ” 

ဆရာဦးအောင်ထွန်းက ထိုသို့ပြောပြီး ကားတံခါးကို စောင့်ပိတ်လိုက်သည် ။ အဆင်သင့် စောင့်နေသော ဦးသိန်းအောင် ကမူ ရပ်ထားသော ကားကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာ မောင်းထွက်သွားသည် ။

ကားတစ်စီးလုံး အိမ်အပြင် ရောက်၍ မှုန်ဝါးပျောက်ကွယ်မှ မတ်တတ်ရပ်လျက် လက်ပြနေသော ဆရာဦးအောင်ထွန်း နှင့် ဒေါ်ခင်ထား တို့ နောက်ပြန်လှည့်ပြီး အိမ်ထဲ ဝင်လာကြသည် ။

ဧည့်ခန်းထဲ ရောက်မှ ဒေါ်ခင်ထားက ရင်ဘတ်ကို လက်နှင့် ဖိရင်း ဆိုဖာခုံပေါ် ထိုင်ချလိုက်ပြီး -

“ ဟူး အခုမှပဲ စိတ်အေးရတော့မယ်တယ် ။ ဖြေနိုင်ကြမှာပါ ” လို့ ပြောရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည် ။

ဒေါ်ခင်ထား၏ စကားအဆုံးတွင်မူ ဆရာဦးအောင်ထွန်း၏ အေးစက်နေသော လက်များက ဆိုဖာခုံပေါ်ရှိ ဒေါ်ခင်ထား၏ ကိုယ်ကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်သည် ။

“ ထား ... ”

“ ဟင် ... ” 

ဒေါ်ခင်ထား အံ့သြတုန်လှုပ်သွားသော်လည်း သတိတစ်ချက် ဝင်လာပြီး အံ့သြမှုတစ်ခုလုံး ငြိမ်သက်သွားသည် ။

“ ဖယ်စမ်းပါ ကိုအောင်ရယ် ။ သူငယ်ပြန် မနေပါနဲ့တော့ ” 

ဦးအောင်ထွန်း၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ရင်ခုန်လျက်ရှိသော ဒေါ်ခင်ထားသည် တွန်းဖယ်ရန် ကြိုးစားနေမိသည် ။

“ အချစ်မှာ အရွယ် မရှိဘူး ထား ။ ထားကို အရင်ကလည်း ချစ်တယ် ။ အခုလည်း ချစ်တယ် ။ ကိုအောင် ထားကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မခွဲနိုင်ဘူး ။ ကိုသန်းဆွေ နဲ့ ထားတို့ လက်ထပ်လိုက်တဲ့သတင်း ကြားတုန်းက ကိုအောင် အရူး တစ်ပိုင်း ဖြစ်ခဲ့ရတယ် ။ အချစ်ဦးနဲ့ တည့်တည့်ကြီး လွဲခဲ့တဲ့ ကိုအောင့် ဒဏ်ရာတွေကို ကုသပေးပါ ထားရယ် ။ ကိုအောင့် အချစ်တွေက ဟိုအနှစ် နှစ်ဆယ်တုန်းက အတိုင်းပဲ ” 

“ ထားမှာ သမီးလေး ရှိတယ် ကိုအောင် ”  

အေမီထက် အဆများစွာ လှပနေသော ဒေါ်ခင်ထား၏ နှုတ်ခမ်းလေး ပွင့်ဟသွားသည် ။

“ အေမီ ကလည်း ကိုယ့်သမီးလေးပါပဲ ထားရယ် ။ ကိုယ်တို့ အမြန်ဆုံး ... ”   

စကားပင် မဆုံးသေး ။ ဒေါ်ခင်ထား ရုန်းထွက်လိုက်သည် ။

“ မဖြစ်သေးဘူး ကိုအောင် ။ သမီးလေးက အခုမှ အပျံသင်စပဲ ရှိသေးတယ် ။ ဒီအချိန်မှာ ထားတို့ ဆန္ဒကို အကောင်အထည် ဖော်လိုက်ရင် သမီးလေး မုန်တိုင်းမိသွားမယ် ။ သမီးလေး တက္ကသိုလ် ကျော်ပြီး အတောင်အလက်စုံလို့ ဖြောင့်ဖြောင့်တန်းတန်း ပျံသန်းနိုင်မှ ထားတို့ရဲ့ အိပ်မက်တွေကို အသက်သွင်းရမယ် ”   

 ▢  ခိုင်ထူးသစ်

📖ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း 

     မတ် ၊ ၂၀၀၃ ခုနှစ်