မေ့ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ဒုတိယရုပ်ပုံလွှာ

 

❝ မေ့ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ဒုတိယရုပ်ပုံလွှာ ❞
        ( မောင်ခင်သာမြင့် )

ကဖေးဆိုင် မှန်လုံခန်းထဲတွင် စားပွဲဝိုင်းတစ်ခုနှင့် ထိုင်ခုံ လေးခုံ ရှိပြီး နံရံ၌ လေအေးစက် တပ်ထားလေသည် ။ လေအေးစက်တပ်ထားသော အခန်းထဲက ရနံ့ သင်းပျံ့ပျံ့အေးအေးကို ရနေသဖြင့် ကြည်လင်သော အာရုံကို ဖြစ်စေသည် ။ ပြတင်းပေါက်နှင့် အနီးဆုံး ထောင့် မှာတော့ ခြေတံရှည်ခုံပေါ်၌ တစ်ပေကျော်ကျော် မြင့်သည့် ပန်းအိုးတစ်လုံး တင်ထားသည် ။ ပန်းအိုးထဲ၌ ဘွန်ဆိုင်း လုပ်ထားသည့် စိန်ပန်းပင်ပုပုလေး တစ်ပင် ထီးထီး ရှိနေသည် ။ ဘွန်ဆိုင်း လုပ်ထားသည့် တစ်ပေကျော်ကျော် စိန်ပန်းပင်ပုပုလေးက စိန်ပန်းတွေ ရဲရဲပွင့်နေလေသည် ။ လူတို့သည် သဘာဝကို အန်တု၍ အနုပညာစိတ် နဲ့ ခံစားချင်တဲ့ ဆန္ဒတွေ ဘယ်မှာ ဆုံးမှာလဲ ဆိုတဲ့ မေးခွန်းက စိတ်ထဲ ရောက်လာချိန်မှာ အခန်း၏ ဝင်ပေါက် လျာထိုးတံခါးကို ဖွင့်၍ စားပွဲထိုးက အအေးခွက်နှစ်ခွက်ကို လာချသဖြင့် အတွေးက ပြတ်သွားခဲ့၏ ။ ကျွန်တော့်ကို လာခဲ့ဖို့ တခုတ်တရ ဖိတ်၍ လာခဲ့ရပြီး အခန်းထဲမှာ ကြိုတင် ထိုင်နှင့်နေသော သူမက ခုထိ ကျွန်တော့်ကို စကား တစ်ခွန်းမျှပင် မစသေး ။ တိတ်ဆိတ်လွန်းသဖြင့် စိန်ပန်းနီနီတွေ ရှိရာ အခန်းထောင့်ကို ထလျက် အပွင့်နီနီ သေးသေးလေးတွေကို တို့ကြည့်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည် ။

“ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ အောင် ၊ အပွင့်လေးတွေ ကြွေသွားမှဖြင့် ”

ပွင့်ထွက်လာသော ဟန့်သံသည် ကျွန်တော့် လက်ကို တွန့်သွားစေသည် ။ “ အောင် ” တဲ့လား ။ ချစ်သူ အဖြစ်မှ စွန့်ခွာသွားခဲ့သူက ငါးနှစ် ခြားနားပြီး ခေတ္တ လာတွေ့ ပါ ဆိုသော ဖိတ်ကြားမှုကြောင့် ယခုလို ပြန်ဆုံချိန် တွင် “ အောင် ” ဟု ခေါ်လိုက်လေသည် ။ ကျွန်တော် ရင်မခုန်တော့ပါ ။ နာကျင်ကြေကွဲခဲ့ ပြီးပြီလေ ။ ပွက်ပွက်ဆူမျှ ဖြစ်ရမှုများ ကြေမွ ငြိမ်သက်သွားခဲ့ပြီးပါပြီ ။

“ သူ့အတိုင်း အပင်မှာ ရှိပါစေလား ။ အပွင့်တွေ အဖြစ် ထားလိုက်ပါတော့ ”

ကျွန်တော့် ရင်ထဲရှိ အချစ်ပွင့်ကို ခြွေချပစ်ခဲ့တာ ဘယ်သူလဲ ။ သူ့အတိုင်း မထားခဲ့တာ ဘယ်သူလဲ ။ အသက် သုံးဆယ် ကျော်ခဲ့ပြီးပြီမို့ နှုတ်က ထွက်၍ မမေး ဖြစ်တော့ပါ ။ စိတ်ထဲ မှာတော့ တချို့ ကိစ္စတွေဟာ သူ့ အတိုင်းထားတာ ကောင်းတာ ရှိသလို တချို့ကိစ္စတွေက ပြီးမသွားနိုင်တာမျိုးလည်း ရှိသေးတယ် ညို လို့ ကျွန်တော့်နှုတ်ဖျားမှ မထွက်မိအောင် ကြိုးစားလိုက်ရပါ၏ ။ သူ့ကို ကြည့်လိုက်တော့ ဘယ်လို အဓိပ္ပာယ်ကိုမျှ ထွက်ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်သည့် မျက်နှာ ကြည်ကြည်လေးကို တွေ့ရပါသည် ။ ကျွန်တော် သူ့ကို ပေးခဲ့ဖူးသည့် ကဗျာ တစ်ပုဒ်၏ အပိုင်းအစလေးကို ဖျတ်ခနဲ အမှတ်ရလိုက် ရသည် ။

မြောင်းထဲထိ ကျသွားပြီ လိမ့်ကျသွားတဲ့ ကျောက်ဒိုးလေး
သူ့ကို ဘယ်သူလှိမ့်လိုက်သလဲ
အဲဒီလက်ကလေး တစ်ဖက်ကို
မပြောရက်ဘူး .. ပြောမထွက်ဘူး ။

အပြစ် မမြင်နိုင်တော့ပါဘူး ညို ။ ကျွန်တော့် လက်ကို အချိန်မီပင် ရုပ်၍ နေရာ၌ ပြန်လည် ထိုင်ဖြစ်လိုက်သည် ။ သူမက လိုရင်း ရောက်အောင် ပြောမှာပါ ဟူသော အမူအရာဖြင့် စကားကို ဆက်ပြောလေသည် ။

“ ကျွန်မ အိမ်ထောင် ပြုတော့မယ် အောင် ။ အဲဒါ ဖွင့်ပြောဖို့ စိတ်စောနေတာ ကြာပြီ ။ ဆက်သွယ်ဖို့ ခက်နေတာ ။ တစ်လောက အခြေအနေ ပေးလို့ မဖြစ်မနေ မှာလိုက်တာကို ခုလို လာပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အောင် ”

ကျွန်တော် အသာအယာပင် နားထောင်ပေးလိုက်ပါသည် ။ သူမ၏ စိတ်စောနေမှု အတိုင်း နေပေးလိုက်ပါသည် ။

“ အောင့်ကို ကြိုပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား ။ အောင့်ရဲ့ လက်ရှိ အခြေအနေ ကိုလည်း ပြောပြပါ ။ ကျွန်မ အပေါ်မှာ အခုလို အိမ်ထောင်ပြုမယ့် ကိစ္စအပေါ်မှာ ဘယ်လို သဘောထားသလဲ ဆိုတာလည်း ပြောပြပါလို့လေ ”

အမှတ်မထင် သူမကို ဖျတ်ခနဲ ကြည့်လိုက်မိသည် ။ ဘယ်လို ရည်ရွယ်ချက်မျှ မပါရှိဘဲ အမှတ်တမဲ့ ကြည့်မိခြင်း ။ မေးခွန်း မပေါ်ပေါက်ခဲ့ပါလျက် မေးလိုက်ခြင်းကို နားမလည်မှုများတော့ ပါနိုင်လိမ့်မည် ။

“ ကိုယ် ဘယ်လို ပြောစေချင်သလဲ ညို ”

“ အောင်လို့ ခေါ်နေတဲ့ ကိစ္စက တခြား အဓိပ္ပာယ် မရှိရင်တော့ စိတ်ထဲ ရှိတဲ့ အတိုင်းကို ပြောနိုင်ပါတယ် ”

“ ချစ်သူ မဖြစ်ခဲ့တုန်း ကလည်း အောင်မော်ကို “ အောင် ” လို့ ခေါ်ခဲ့တာပဲ ။ တခြား အဓိပ္ပာယ် မရှိပါဘူး အောင် ။ ညို့ ကိုလည်း ညို လို့ပဲ ခေါ်ပါ ။ ကျွန်မတို့ သူငယ်ချင်းတွေလည်း ဖြစ်ခဲ့ကြတာ မဟုတ်လား ”

တစ်ခုခု မှားနေသည် ထင်သည် ။ ကိစ္စက နှစ်ဦးသား၏ ကိစ္စ ၊ ပြောစကားတွေက တခြားသူ တစ်ဦးဦး အကြောင်းကို ပြောနေသလို ၊ မေးနေသလိုမျိုး ဖြစ်နေသည် ။ မဖြစ်နိုင်တော့ဟု ဆိုလျက် စတင်ခွဲခွာဖို့ ဆိုသွား သူ ။ ငါးနှစ်ကြာ ကွာဝေးခဲ့ပြီးသော ကာလ၌ တစ်စုံတစ်ရာ ပတ်သက်တာလည်း မရှိခဲ့ပါလျက် သူမ၏ အိမ်ထောင်ပြုတော့မည့် ကိစ္စအား အရေးတကြီး တွေ့ဆုံ၍ ခွင့်တောင်း နေသကဲ့သို့ မေးနေသည် ။ မဟုတ်သေး ဟု ထင်သည် ။ ကိုယ့် ခွင့်ပြုချက် လိုလို့လား ။ သူ အိမ်ထောင်ပြုသည့် အခါ ကိုယ့်ဘက်က နှောင့်ယှက်မည် စိုးလို့လား ။ ငါ့ရည်းစား ဖြစ်ခဲ့တဲ့ မိန်းမလို့ သူ ယူမည့် ယောက်ျားကို ပြောလိုက်မှာ စိုးရိမ်နေလို့လား ။ မေးခွန်းတွေက ခေါင်းထဲ၌ ဆူဝေနေသည် ။ ကိုယ်က အဲသလောက် အောက်တန်းကျမယ့် အပြုအမူ ၊ အပြောအဆို များ သူမနဲ့ ပတ်သက်ခဲ့စဉ်က ပြုမူခဲ့တာမျိုး ရှိလို့လား ။ သေချာသည် ။ ကိုယ်သည် သူမကို အလွန် မြတ်နိုးချစ်ခင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည် ။ သူမ၏ တင့်တယ်သိုက်ဝန်းဖြစ်ထွန်းမှုများကို မနာလိုစရာ စိုးစဉ်းမျှ မရှိ ။ အဝေးက ကြည့်ရင်း ကျေနပ်နေနိုင်သော စိတ်မျိုး အသင့် ရှိနေခဲ့ပြီးပြီ ။ အင်းလေ ၊ သူမ အနေနဲ့ သူမ ဝန်းကျင်ရဲ့ အကျယ်အဝန်းကြောင့် စိုးရိမ်မည် ဆိုလည်း စိုးရိမ်နိုင်သည်ဟုပင် ကျွန်တော် ဆင်ခြင်လိုက်ပါသည် ။

သို့သော် ကျွန်တော် ဝန်ခံရပါမည် ။ သွေးကျဲခဲ့ပြီးပြီဟု ယုံမှတ်နေခဲ့သည့်တိုင် အခုလို နဖူးတွေ့ ဒူးတွေ့ ရင်ဆိုင်လိုက်ရသောအခါ ရယူလိုစိတ် မရှိတော့သော်လည်း မြတ်နိုးချစ်ခင်စိတ်က ပျက်ပြယ် မသွားသေးမှန်း ကျွန်တော် သိလိုက်ရသည် ။ အချစ် ဆိုတာ ကြာသွားသော အခါ အသိက သတ်သတ် ၊ ခံစားချက်က သတ်သတ် ၊ သူ့သဘော သူဆောင်၍ ရှင်သန်တတ်တာမျိုးပါလားဟု အံ့သြစွာ တွေ့ရှိလိုက်ရပြန်သည် ။ ပြောကြည့်ပါ ညို ။ မင်း စိတ်ထဲရှိတာ မခြွင်းမချန် ပြောကြည့်ပါဟု စိတ်ထဲ သဘောထားရင်း သူမ မျက်လုံးရှိရာကို တည့်တည့် စိုက်ကြည့်လိုက်ဖြစ်သည် ။ သူမ မျက်လုံးထဲမှာ အေးစက်မှု တစ်စွန်းတစ်စကို ကျွန်တော် အမှတ်မထင် မြင်လိုက်သည် ။ ဒီလိုမျိုး ဘယ်တုန်းက ခံစားခဲ့ဖူးပါ လိမ့်ဟု ကျွန်တော့်ကို ကျွန်တော် ပြန်မေးလိုက်မိသည် ။

မှတ်မိပြီ ။ အင်းလျားကန်ပေါင် ပေါ်ရှိ သစ်သားခုံလေးမှာ နောက်ဆုံး တွေ့ ခဲ့ရတုန်းက အချိန်ကို မှတ်မိလိုက်သည် ။ သူမက လမ်းခွဲတော့မည် ဖြစ်ကြောင်း ပြောစဉ်က ဒီမျက်လုံးထဲရှိ မျက်ဝန်းရိပ်၌ ဒီလို အေးစက်မှုမျိုးကို တွေ့ခဲ့ရဖူးသည် ။

“ နင် တစ်နေ့ ဒီလို ပြောမယ် ဆိုတာ ငါ မျှော်လင့်ပြီးသားပါ အောင် ။ အေး ၊ ဟုတ်တယ် နင်ပြောတာ မှန်တယ် ။ ဒယ်ဒီက ငါ့ကို မြင့်မြင့်ပျံနိုင်သမျှ ပျံပါ ။ သန်မာတဲ့ အတောင်ပံတွေ ဖြစ်အောင် ပံ့ပိုးဖန်တီးပေးနိုင် တယ်တဲ့လေ ။ ဒယ်ဒီမှာ အပြစ်ရှိသွားသလား အောင် ။ ငါ ဒီလို ပြောလိုက်လို့ Cold Blooded မျက်ရည်မကျ တတ်တဲ့ မိန်းမလို့တော့ မယူဆလိုက်ပါနဲ့ အောင် ။ ငါ့ကို နင်ချစ်တယ် ဆိုတာ ငါသိတယ် ။ ငါ နင့်ကို ဘယ်လောက် ချစ်တယ်ဆိုတာ နင် မသိဘူး မဟုတ်လား ။ ဒီစကားကို ငါ စပြောနိုင်တယ်နော်လို့ နင် ခုနက ပြောလိုက်တော့ ငါ့ ရင်ထဲမှာ ဘာတွေ ဖြစ်သွားတယ် ဆိုတာ နင် မသိဘူးမဟုတ်လား ... အောင် ”

အဲသလို မျက်လုံးအစိမ်းဟု ကျွန်တော် အမှတ် ပြန်ရလိုက်သည် ။ ငါးနှစ်ကာလ ခြားပြီး ဖြစ်၍ နင်တွေ ငါတွေ မပြောတော့ သော်လည်း မျက်လုံးအစိမ်းတွေက အရင်အတိုင်းပဲ ဖြစ်သည် ။

အမှန်က သူမ ပြောစကားကို ဒီအတိုင်း သေသေချာချာ နားထောင် နေသင့်သည် ။ စိတ်ကို အတိတ်ဆီ ရွက်မလွှင့်သင့် ။ စွန့်လွှတ်ခဲ့ရ၍ ကိုယ်က စွန့်လွှတ်စိတ်ကို အသားကျအောင် မွေးမြူခဲ့ပြီးပြီမို့ ကိုယ် ဘယ်လိုမှ မအောက်မေ့ပါဘူး ညို ၊ ညို စိတ်ချမ်းသာသလို နေပါ ၊ ထိုင်ပါ ၊ ပြုမူနိုင်ပါတယ် ဆိုတာကို ကျွန်တော် အချိန်မရွေး အဖြေပေးနိုင်နေပြီ ဖြစ်၍ သူမ ပြောစကားများကို နားက ထောင်ရင်း ဟိုးအရင်က အချိန်တွေဆီ သွား ကြည့်နေမိခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပါသည် ။ အဲသလို ဖြေလိုက်ရင် ညို ကျေနပ်နိုင်မှာလား ဆိုတာတော့ ကျွန်တော် မသိပါ ။

“ ကျွန်မ ထပ်ပြောပါရစေ အောင် ၊ နောက် ခြေလှမ်း အသစ် မစမီ အရင်က ရပ်ခဲ့တဲ့ နေရာမှာ ပြောခဲ့သမျှတွေဟာ အတည်ဖြစ်ရဲ့လားလို့ ။ ရှင့်ရဲ့ အခု ရှိတဲ့ စိတ်က အပြောင်းအလဲ မဖြစ်တော့ပါဘူး ဆိုတာမျိုးက ကျွန်မ အတွက် အရေးကြီးတယ် အောင် ”

“ ညို့ကို ကိုယ် ရှင်းအောင် ပြောနိုင်ပါတယ် ။ နောက် ကြောင်းပြန်ဖို့ ၊ ကိုယ် ထပ်နှောင့်ယှက်ဖို့ ဖြစ်နိုင်လို့လား ။ ကိုယ်က အဲသလို လူမျိုးလား ။ ဒီလောက် ကျယ်ပြန့် ကြီးမားတဲ ညိုတို့ အသိုင်းအဝိုင်း နေရာနဲ့ ကိုယ် ရပ်နေတဲ့ နေရာနဲ့ အကွာအဝေးကို ကိုယ် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိပါတယ် ညို ”

“ ရှင့်ကို ကျွန်မ အထင်ကြီးမိသွားသလား မသိဘူး အောင် ၊ ရှင့်မှာ အနှောင်အဖွဲ့သာ မရှိနဲ့ ၊ ဒီလောက် နှစ်တွေ ခြားပြီး ရှင် ရရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်တဲ့ နေရာနဲ့ဆိုရင် ကျွန်မ ကို ပြန်လက်တွဲဖြစ်ဖို့ အထိ ရှင် တောင်းဆိုလိမ့်မယ် ဆိုတဲ့ တစ်ကြောင်းစွဲ စိတ်မျိုး ရှိနေမှာပဲလို့ ကျွန်မ အထင် မှားခဲ့မိတယ်ပဲ ထားပါတော့ ”

ကျွန်တော်တို့ လမ်းခွဲခဲ့ရပြီး နောက်ပိုင်း ကျွန်တော်တို့၏ မိသားစုတွေ၏ ဒုက္ခလှိုင်းက ကြမ်းခဲ့ရသည် ။ တွေ့နေ မြင်နေကျမျိုး မဟုတ် ။ ချစ်သူအသစ် ထားဖို့ နေနေသာသာ ဖေဖေ၏ ကျန်းမာရေးမှာ ညံ့ဖျင်းလိုက်လာခဲ့ရ၍ စီးပွားရေး ကျဆင်းလာသည့် လက်တွေ့ ဖြတ်သန်းရမူများ ၊ မိသားစု ပညာရေး မပြည့်စုံသေးသူများကို ကျွန်တော် ကျားကန် ပေးခဲ့ရသော ရင်ဆိုင်မှုများ ၊ မေမေ တစ်ယောက် စိတ်ဓာတ် ကျဆင်းလာသကဲ့သို့ ကျန်းမာရေးကို ဖေဖေ့နောက် ပါမသွားအောင် မနည်း တားခဲ့ရသော ဒုက္ခများ ။ ကျွန်တော့် နှလုံးသားများသည် အလိုလိုပင် မာကျော ကုန်ခဲ့ရသည် ။ ပြီးခဲ့သော တစ်နှစ်ကျော် ကာလ ကစပြီး မုန်တိုင်း ငြိမ်သက်၍ မိသားစု၏ ညင်းညံ့ဖွယ် နွေဦးကို ရောက်ဖို့ နီးနီး အချိန် ၊ သူမနှင့် အခုလို ဆုံတွေ့ ချိန်မှာတော့ ကျွန်တော့် နှလုံးသား၌ ဘာတစ်ခုမျှ အဆင်သင့် မရှိသေး ။ ဒါ လက်တွေ့ ဘဝ ဖြစ်နေခြင်းဟု ဆိုနိုင်သည် ။ ကျွန်တော် ဘယ်လိုမျှ မအောက်မေ့ပါ ။ သူမ အနေဖြင့် မိန်းကလေး တစ်ဦး အနေဖြင့် ချစ်ခြင်း၏ တစ်ဖက်စွန်းသို့ ဒီလို လျှောက်လှမ်းပြီး လက်ကမ်းစကား ပြောခြင်းကိုပင် ကျွန်တော် အားနာ နေမိပါသည် ။ ကျွန်တော်တို့၏ ဘယ်လိုမှ မဆိုင်သော သဘောသဘာဝများကို အချိန်နှင့်အမျှ ကျွန်တော် လက်ခံနားလည်ခဲ့ရပါ၏ ။

စားပွဲပေါ်ရှိ ကော်ဖီအအေးခွက် ထဲ၌ အညှေးတွေ တက်နေပြီ ။ ကျွန်တော့် ရင်ထဲက ပွက်ပွက်ဆူနေပုံကို တင် စားရလျှင် ဘွန်ဆိုင်း အလုပ်ခံထားသော ကျွန်တော့်နှလုံးသား၏ အချစ်ပွင့်တို့မှာ စိန်ပန်းပင်သေးသေး ပေါ်ရှိ ရဲရဲနီနေသော အပွင့်လေးတွေနဲ့ တူနေလိမ့်မည် ထင်သည် ။ အချိန်မရွေး ကြွေကျနိုင်တဲ့ အပွင့်တွေပါ ညိုရယ် ဟု သူမ နားလည်အောင် ကျွန်တော် ပြောရခက်ခဲလှပါ၏ ။ အများကြားလျှင် ရယ်စရာ ကောင်းနေမည်လား မသိ ။ ကိုယ့်နှလုံးကို ပြန်မကုနိုင်သော နှလုံးအထူးကုဆရာဝန် ဟု ဆိုလျှင် ပို၍ပင် ရယ်စရာ ကောင်းနေပေလိမ့်မည် ။

“ ရှင် အံ့သြနေတယ် မဟုတ်လား အောင် ။ ငါးနှစ် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီးမှ ရန်ကုန်အထိ လာပြီး မဖြစ်မနေ တွေ့ကြဖို့ တောင်းဆိုတာကိုလေ ။ ခွဲခွာဖို့ လုပ်တုန်းကလည်း ဘာမှ မမေးပါနဲ့တော့ တို့တတွေရဲ့ ရေစက်ကို ဒီလောက်နဲ့ အဆုံးသတ်လိုက်ပါလို့ ညို တစ်ဖက်သတ် ပြောခဲ့ပြီး ဒယ်ဒီတို့ ရှိရာ ညို လိုက်သွားခဲ့မိတယ် ။ ညို့ဘက်က နည်းနည်း လွန်တယ်မဟုတ်လား အောင် ”

“ မအံ့သြဘူးဆိုရင် ကိုယ် ညာရာကျမယ် ညို ။ အံ့သြတယ် ဆိုတာထက် ထူးဆန်းတယ်လို့ ပိုပြီး ထင်မိနေတယ် ။ သဘာဝအတိုင်း ဆိုရင် ပြီးပြီ ။ ဝေးခဲ့ပြီးပြီ ။ ဝေးလေ ကောင်းလေ နေကြရမှာမဟုတ်လား ညို ။ ဒီအထိ လိုက်လာပြီး မေးတဲ့ မေးခွန်းက ကိုယ့်အတွက် ထူးဆန်းနေမိတယ် ”

မျက်နှာကို ငုံ့ နေလေသည် ။ မျက်လုံးတွေက အအေးခွက်များ ရှိရာကို မခွာစတမ်း ကြည့်နေလေသည် ။ အရာရာ တိတ်ဆိတ်မှုက ပိုပြီး သက်ရောက်လာသည်ဟု ထင်မိသည် ။ အခန်း၏ လေအေးစက်အသံ ညှင်းညှင်း ကိုသာ အရာရာထက် ထွင်းဖောက်ပြီး ကြားနေရသည် ။ ကျွန်တော် ထင်ထားသည့် အတိုင်းပါပဲ ။ မျက်နှာ မော့၍ ကျွန်တော့်ဆီ ကြည့်သောအခါတွင် ညို့ မျက်လုံးတွေက ရဲပြီး မျက်ရည်တွေ ကျနေသည် ။ ညို့ မျက်ရည်တွေ ဘယ်က လာတာပါလိမ့် ။

“ ဒယ်ဒီနဲ့ မာမီတို့ ရှိရာ ၊ မိသားစု ရှိရာ ညို လိုက်သွားခဲ့တာ အောင် သိပြီးသား မဟုတ်လား ”

ခေါင်းညိတ်လိုက်သည် ။ သြစတြေးလျနိုင်ငံတွင် အခြေစိုက် နေထိုင်ရာ မိဘများ ဆီကို ကျွန်တော့်အား ထားခဲ့ပြီး အပြီး ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်ကို ခွဲခွာပြီး မကြာမီပင် ကျွန်တော် သိရှိခဲ့ရသည် ။

“ ညို ရွေးချယ်ခဲ့ရတာပါ အောင် ။ ဟိုမှာ အောင့် ရင်သွေးကို လွယ်ပြီး ညို လိုက်သွားခဲ့ရတာပါ ”

ကျွန်တော့်၏ စိတ်ကို တစ်ခုခု ထိမှန် သွားခဲ့ပါသည် ။ အံ့ဩ ဆွံ့အစွာ ကျွန်တော် ငေးလျက် နားထောင်နေမိသည် ။ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ ။

“ အောင် ညိုနဲ့ လက်ထပ်ဖို့ အဆင်သင့် မဖြစ်သေးခဲ့တာ ညို သိထားပါတယ် ။ အောင့်မိသားစုကို ညို နားလည်နိုင်ခဲ့ပါတယ် ။ ညို ထပ်ပြီး အပူ မကပ်ချင်ခဲ့ဘူး ။ ဒယ်ဒီတို့ကလည်း သမီးချည်းပဲ လာခဲ့ ၊ အားလုံးကို ခွင့်လွှတ် ရင်ဆိုင်ပေးမယ် ။ ဒီမှာ နေတော့မယ် ဆိုရင်လည်း တစ်သက်ပြတ် တစ်ချက်လွှတ် စကားနဲ့ ညို့ကို ရွေးချယ်ခိုင်းတယ် ။ ညို ဘယ်သူ့ကို ဦးစားပေးရမလဲ ၊ အောင် တွေးယူလို့ ရနိုင်ပါတယ် ”

“ ညို့ကို ညို့မိဘများ စိတ်တိုင်းကျ မောင်းနှင်တာကို သဘောတူနိုင်ရင် လိုက်လာခဲ့ဆိုပြီး ခေါ်တဲ့သဘောလား ”

ညို ခေါင်းညိတ်သည် ။ ကျွန်တော့် ဆွံ့အမှုသည် ဒေါသဘက်သို့ ကူးနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း ကျွန်တော် သိသည် ။ သူမ၏ မိဘများ၏ အထင်သေးမှုများပါ တကား ။ တစိမ့်စိမ့် ရှက်ခြင်းက မခြောက်နိုင်တော့ ။ ဒေါသလှိုင်းက ထိပ်သို့ တက်လာသည် ။ ကျွန်တော် ပေါက်ကွဲ မပစ်ရက်ပါ ။ ညိုသည် သာမန် အမျိုးသမီးမျိုး မဟုတ်တာ ကျွန်တော် သိသည် ။ ပြီးတော့ ကျွန်တော် တန်ဖိုးထားရသော အမျိုးသမီးလည်း ဖြစ်သည် ။ ခြေခြေ မြစ်မြစ် ပြောစရာ မရှိလျှင် ခုလို တွေ့ဆုံရန် ချိန်းဆိုမည့်သူ မဟုတ်မှန်း ၊ သူမ ဘက်က ဘယ်လောက်များ ပြင်ဆင်ခဲ့ရပါသလဲ ။ ကျွန်တော် တွေးမိ၍ ဒေါသကို မြိုသိပ်နိုင်လိုက်ပါသည် ။

“ ဒေါသတွေ စိတ်တွေ မဆိုးပါနဲ့တော့ အောင် ။ သူ့အတိုင်း အမှန်ကိုပဲ သိစေချင်ရုံ သက်သက်ပါ ။ အောင့် ကို စော်ကားလိုစိတ် မရှိခဲ့ပါဘူး ”

ဆောက်တည်ရာ ရှာနေသော စိတ်ဖြင့် ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်မိလိုက်သည်ထင်သည် ။

“ ကံမကောင်းဘူး အောင် ။ ကလေးက အဖတ် မတင်လိုက်ဘူး ။ ဆေးရုံ တက်တုန်းက အပျိုလုပ်ရဦးမှာ ဆိုတော့ ဗိုက်ခွဲပြီး မမွေးဖြစ်ဘူး ။ ညို ရှော့ရသွားခဲ့တယ် ။ သတိလစ် သွားပြီးတော့ နေ့တစ်ဝက်လောက် သတိ မရတစ်ချက် ရတစ်ချက်ပဲ ။ သတိရှင်းရှင်း ရမှ ညို့ မိဘများအသိ မြန်မာဆရာဝန်က အကျိုးအကြောင်း ရှင်းပြလို့ ကလေးက အသက်ငွေ့ငွေ့ ပဲ ပါလာတာတဲ့လေ ”

“ ညို ကျောင်း ဆက်တက်ခဲ့တယ် ။ မာစတာဘွဲ့ ရသည်အထိ စိတ်ကို နှစ်ပြီး နေခဲ့တယ် အောင် ။ အစ်မအကြီးဆုံးက အမေရိကမှာ အခြေချ နေတော့ ညိုလည်း လိုက်သွားဖြစ်တယ် ။ အလုပ် ဝင်လုပ်ဖြစ်တယ် ။ ခု ညို ခွင့်နဲ့ ပြန်လာခဲ့တာ ။ ပြောသင့်တာကိုလည်း ပြောပြချင်တယ် အောင် ။ အောင့် အပေါ်မှာ ညို မတရားဘူးလို့ ထင်မိနေတာလည်း ပါတယ် ထင်တယ် ။ အဲဒါကို ရင်ထဲ ရှင်းသွားအောင် ဖွင့်ဟ ပြောပြလိုက်ချင်ခဲ့တယ်အောင် ”

သိစရာများနှင့် တွေးစရာများကို တစ်စုတစ်ဝေး တည်း ပြောခြင်းခံရသူကို ညို နားလည်နိုင်ပါ့မလား ။ နားမလည်နိုင်လောက်ဘူးဟု ထင်သည် ။ သူ့ဘက်က လိပ်ပြာသန့်ချင်စိတ်တွေ များနေလို့လည်း ဖြစ်နိုင်ပါသည် ။ နောက်တစ်ခေါက် ပြန်မေးရန် မသင့်သည်များကို ပြောပြနေတာပါလားဟု စိတ်ကို အေးနိုင်သမျှ အေးအေးထားလိုက်ကာ ဆက်၍ နားထောင် နေလိုက်ပါသည် ။ ဖြစ်ခြင်းပျက်ခြင်း သိရချက်ကို ကြုံရသူအား ယုံရခက်အောင် နာကျင်နေရသည် ကတော့ အမှန်ပင် ဖြစ်ပါသည် ။ ကလေး အဖတ်မတင်ခဲ့ဘူးဟု ပိုးမွေးသလို ဂရုစိုက်နေသော ဝန်းကျင်ထဲရှိ အနှီ အမျိုးသမီး၏ ဖြစ်စဉ်ကို ကျွန်တော် ယုံလိုက်ချင်သည် ။ နှလုံးသားထဲကမူ ယုံရန် ငြင်းဆန်နေလေသည် ။

“ ကလေးက အဖတ်မတင်ခဲ့ဘူး ဆိုတာ သေချာရဲ့လား ညို ”

သူမ ခေါင်းမော့၍ မလာပါ ။ ဖြေလည်း မဖြေပါ ။ မော့၍မျှပင် မကြည့်ပါ ။ ကိုယ် ကိုယ်တိုင်လည်း ဒီမေးခွန်းကို မေးလိုက်မိခြင်းကို အံ့အားသင့် နေမိသည် ။ လွှတ်ခနဲ ထွက်သွားသော မေးခွန်းက သူ့ကို ထိမှန်သွားတာလား ။

“ ကျွန်မကလည်း အစက မယုံခဲ့ပါဘူး အောင် ။ နောက်ပိုင်း အိမ်က မသိအောင် ဆေးရုံမှာ ရှိတဲ့ မှတ်တမ်းတွေကို ပြန်လိုက်စစ်ခဲ့ပါသေးတယ် ။ မွေးစာရင်းမှာ ဘာ အမှတ်အသားမှ မရှိတော့ ကျွန်မ အတွေးကို ပြန်ရုပ်သိမ်းပြီး ယုံခဲ့ရတယ် အောင် ”

မျက်ရည်များ ပြည့်နေသော မျက်လုံးအစုံကို တည့်တည့်ကြည့်လျက် ပြောနေခြင်းကို မြင်ရသော်လည်း တစ်ခုခုကို မြင်တွေ့ပုံရသည့် မျက်လုံးမျိုးမဟုတ် ။ အဝေးသို့ ရွက်လွှင့် နေသော စိတ်မျက်လုံးကို ဖတ်၍ရနေသည် ။ စိတ်ဆိုးရမှာလား ၊ ဝမ်းနည်းရမှာလား မသိနိုင်အောင်ပင် ကျွန်တော် နာကျင် နေရပါသည် ။ ရဲယိုသီးကို အစိမ်းလိုက် ခွဲကျွေးခြင်းခံရသူ၏ မအီမသာမှုမျိုးလား ကျွန်တော် မသိပါ ။

“ ဒီတော့ ညို့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ ။ ခုချိန်ကျမှ ဘာလို့ ဒီစကား ပြောရတာလဲ ညိုရယ် ”

စိမ်းနေသော မျက်လုံးများ အသက်ဝင်လာလေသည် ။ အသံတိုးတိုးဖြင့် ဖြေသည် ။

“ ညိုတို့ အိမ်ထောင်သည်တွေ ဖြစ်ခဲ့ကြတာ ၊ အောင် သိစေချင်တယ် ။ အမှန် သိပြီးမှလည်း ညို ဆက်လျှောက် ချင်တယ် ။ ညိုတို့ နောက်ဆုံး လမ်းခွဲကြတယ်ဆိုတဲ့ အဖြစ်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိပြီး ရှေ့မှာ ဆက်ပြီး ရပ်တည်ကြရမယ့်အခါ မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်ချင်တယ် အောင် ”

“ ရှင်းရှင်းပြောပါ ညိုရယ် ။ ညို့ကို အပျိုစင် အဖြစ်နဲ့ ကိုယ်တို့ လမ်းခွဲခဲ့ကြတယ် ။ ကိုယ်တို့ စိတ်တွေ အငြိုး အတေး မရှိတဲ့ ဇာတ်လမ်းလို့ ကိုယ့်ဘက်က အပြတ် ပြောစေချင်တယ် ။ အပြတ် ရပ်ပြီးနေပါ ။ ဒီလို မဟုတ်လား ညို ”

ခေါင်းညိတ်လေသည် ။ အကြောင်းတွေက ရှိပေ လိမ့်မည် ။ ခုရှုပ်မှ နောင်ရှင်းဆိုသလို နှစ်ကိုယ်ကြား ပွင့်လင်းသော အသိဖြင့် စိတ်ရှင်းရှင်းဖြင့် လမ်းခွဲခဲ့ရမှုကို ပိုနေမြဲကျားနေမြဲ ဖြစ်လိုက်ချင်ပုံရသည် ။ ကိုယ့်လမ်း ကို လိပ်ပြာသန့်စွာ လျှောက်ချင်သည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည် ။

“ ဒီလိုပါ အောင် ၊ ပြောဖို့ ပြောဖြစ်ဖို့ သင့်လား မသင့်ဘူးလား ညို စဉ်းစားခဲ့ပါတယ် ။ ပြောလိုက်တာက မပြောဘဲ တစ်ဖက်က တစ်ခုခုနဲ့ သိသွားတဲ့အခါ ခွင့်မလွှတ်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားနိုင်တယ် ဆိုတဲ့ အတွေးကို ကျော်ပြီး ပြောဖြစ်အောင် ပြောမှ ဖြစ်မယ် ဆိုပြီး အရိုးတိုက်ပါ အောင် ။ သိစေချင်ရုံသက်သက်ပါ ”

“ ဒီ့အပြင် တွေးမိတာ မရှိတော့ဘူးလား ညို ”

“ ကျွန်မတို့ လမ်းခွဲခဲ့ကြတာ မှန်ခဲ့ရဲ့လား အောင် ”

မှန်ရဲ့လား ဆိုသော မေးခွန်းကို ကျွန်တော်လည်း မကြာခဏပင် မေးဖြစ်ခဲ့သည် ။ သူမက လမ်းခွဲစကား ပြောခဲ့လို့ ကျန်ရစ်ခဲ့ရတာ မှန်ရဲ့လား ။ ငြိမ်သက်စွာ ခွန်းတုံ့ မပြန်ဘဲ လက်ခံခဲ့တာ မှန်ရဲ့လား ။ ငါးနှစ်လုံးလုံး တိမ်ဖုံးသလို ထောင့်ကွေးလေး တစ်ခုမှာ ဝပ်နေခဲ့တာ မှန်ရဲ့လား ။ ဘယ်မှာနေ ဘယ်လို ဖြေနေကြသလဲလို့ပင် မစဉ်းမစား အချိန်ကာလများ စီးမျောခံခဲ့တာ မှန်ရဲ့လား ။ မေးခွန်းများအား ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် မေးဖြစ်ခဲ့ပြီး ဖြစ်ပါသည် ။ အိမ်ထောင်ပြုဖို့ ၊ ချစ်သူထားဖို့ သတိ မရနိုင်လောက်အောင် ကျွန်တော် ကြောက်ရွံ့ခဲ့ခြင်းမျိုးတော့ မဟုတ်တာ သေချာပါသည် ။ လက်မထပ်မီ ချစ်သူ မိန်းကလေးနှင့် တစ်ဖက်စွန်း အထိ ရောက်အောင် စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် ဖြစ်မိသော ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကြောက်ရွံ့နေခြင်းတော့ ဖြစ်နိုင်ပါသည် ။ ကိုယ် ဒီလို လူစားမျိုး မဟုတ်ပါဘဲလျက်နှင့် ဒီလို လူသား ဖြစ်ခဲ့ရသည် ။

ညို၏ ကိုယ်ပိုင်ကားနှင့် တိုက်ကြီးဥတို ဘက်ရှိ ရေပေါ်ဟိုတယ်မှ ညနေပိုင်း အပြန် မှော်ဘီနားတွင် ကားပျက်ခဲ့သည်က စခဲ့သည် ။ မှော်ဘီရှိ မိတ်ဆွေကြီး ၊ အင်ဂျင်နီယာမှူး ဦးထွန်း၏ side အတွင်းရှိ တဲအိမ်လေး ဆီ ဦးထွန်း၏ ကားနှင့် လာခေါ်ခဲ့သည် ။ အတူ ပါလာခဲ့သော မိန်းကလေး အဖော် နှစ်ဦးက မှော်ဘီဈေး အတွင်းရှိ အသိဆိုင်သို့ သွားတွေ့မည် ။ ကားပြင်ပြီးပါက ဝင်ခေါ် ပါ ဆို၍ ထားခဲ့ရသည် ။ အဲဒီတုန်းကကော မှန်ခဲ့ရဲ့လား လို့ပါ မေးသည် ထင်သည် ။ ဖြစ်ချင်တော့ ( EE ) အင်ဂျင် နီယာမှူး ဦးထွန်း၏ ဆိုက်စတိုမှာ ရှေ့ဘက်ရှိ ဧည့်ခန်း ဆိုဖာဆက်တီနှင့် တီဗွီ ၊ အောက်စက်များ ရှိပြီး အတွင်းဘက်၌ အိပ်ခန်းရှိပြီး အိပ်ခန်းဘေးဘက် ကပ်လျက် ကပ်မြှောင်လမ်းမှ နောက်ဘက် မီးဖိုဆောင် ( ထမင်းစားခန်း ) အိမ်သာဘက်သို့ ရောက်လျှင် ဆုံးသည် ။ နောက်ဖက် ထွက်ရန် ထွက်ပေါက် မရှိ ။ EE ၏ အထက်လူကြီး မိသားစုသည် ဖြုန်းခနဲ လမ်းကြုံလို့ ဝင်လာကြသည် ။ ၁၅ မိနစ်ခန့် ကြိုသိလျှင် ရှောင်နိုင်သည် ။ ဆိုက်စတို ဝင်းထဲ ကားဝင်တာ မြင်ရချိန်တွင် မမီတော့ ။ ခေတ္တပဲ ဆိုပြီး အိပ်ခန်းထဲ နှစ်ယောက်သား ဝင်ပြီး အတွင်းမှ ဂျက်ချပြီး ခြင်ထောင်ကိုပါ ချလျက် နှစ်ယောက်သား ယှဉ်ပြီး အိပ်ရင်း ငြိမ်နေ လိုက်ကြသည် ။ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ ခုတင် တစ်ခုပေါ်သို့ ခုလို ယှဉ်ပြီး မအိပ်ဖူး ၊ မလှဲဖူးပါဘဲလျက် အဖြစ်အပျက်က ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့သည် ။

ကြိုတင်ကြံစည်ခြင်း အလျဉ်း မရှိ ။ ခဏပဲလေ ဆိုပြီး ခဏ လှဲလိုက်ကြခြင်းဖြစ်သည် ။ အမှန်ဆိုလျှင် သူမကို တစ်ဦးတည်း ထားခဲ့ပြီး ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း အပြင်ထွက်ဖို့ လုပ်ခဲ့သေးသည် ။ ထိုအချိန်တွင် ဧည့်သည်များ၏ အသံများကို ကြားနေရပြီ ။ ကျွန်တော့် လက်ကို ဆွဲထားသဖြင့် တံခါးကို အသာစေ့၍ ပိတ်လိုက်ဖြစ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည် ။ ညိုက တစ်ဖက်သို့ စောင်းသွားသဖြင့် နှစ်ယောက်အိပ်ခုတင်ရှိ ပိတ်ခြင်ထောင်ကို ကျွန်တော်က ဆွဲချပြီး အသာပဲ နေလိုက်သည် ။ လက်ကို ပိုက်၍ ပက်လက်တည့်တည့် အိပ်ရင်း မျက်စိကို မှိတ်နေခဲ့ပါသည် ။ ညို့ကို သိပ်ချစ်တာပဲလား အောင် ။ ညို့ကို သိပ်ချစ်တာပဲလား အောင် ။ ညို့ကို သိပ်ချစ်တာပဲလား အောင် ။ ညို၏ တိုးတိုးလေး မေးသံ တစ်ခုက ရင်ထဲ၌ ပဲ့တင်ထပ် နေခဲ့သည် ။

ကျွန်တော့် အဖို့ ပြဿနာက မကြီးကျယ်ပါ ။ ကျွန်တော် ဘယ်လိုပင် ဖြစ်စေ တာဝန်ယူဖို့ စိတ်ရော လူရော အသင့် အနေအထား ရှိခဲ့ပြီးဖြစ်ပါသည် ။ ညို၏ သဘောတူညီမှု တစ်ခုသာ လိုအပ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပါ၏ ။ ကျွန်တော်တို့ သဘောတူစွာ မှားယွင်းမိလိုက်ကြသည် ။ ပြန်လည်ပြုပြင်၍ မရတော့ပါ ။ မဟုတ်ဘူးဟူ၍ ငြင်းပယ်၍ မရတော့ပါ ။ ကျွန်တော်တို့ မှန်ခဲ့တယ် ထင်သလားဟု မေးခွန်း မပေါ်ပေါက်ပါ ။ မှားယွင်းခဲ့ခြင်း စစ်စစ် ဖြစ်ခဲ့ပါ၏ ။ သို့သော် ဤသို့သော်လည်း ကျွန်တော့် အတွက် ကွက်လပ် ဖြစ်ပါသည် ။ ပြန်လည်ပြုပြင်၍ မရတော့သော နောင်တလည်း ဖြစ်ခဲ့ပါသည် ။ ထိုသို့သော်မှာ ထိုအချိန်၏ နောက်ပိုင်း ၆ လ အကြာတွင် ဖြစ်ခဲ့ပါသည် ။ ဘယ်လိုနည်းနှင့်မျှ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး ဆိုပြီးတော့သာ နေခဲ့ပါတော့ အောင်တဲ့ ။ ရာဇသံနှင့်တကွ စီရင်ချက်ချခဲ့သည် ။ ကျွန်တော့်အား မည်သည့် စောဒက တက်ခွင့်မျှ မပြု ။ မေးခွန်း မေးခွင့် မပြု ။ ထို့ကြောင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာ ဆိုသည် ပျော်ရွှင်စရာ ကောင်းသလို နာကျင်ကြေကွဲရချိန်မှာလည်း အဆုံးအဆ နှိုင်းရန် မလွယ်ကူကြောင်း ကျွန်တော် သိခဲ့ရသည် ။ မိသားစု လောကဓံ အသံမပြုဘဲ ဝင်ရောက်တိုက် ခိုက်ခြင်းကိုပါ ကြံ့ကြံ့ခံနေချိန် ကာလများတွင် ကျွန်တော်၏ နှလုံးသားများက ဘယ်အချိန်က မာကြောသွားခဲ့သည်ကို ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်ပင် သတိ မထားမိခဲ့တာ အမှန်ပင် ဖြစ်ပါ၏ ။ အခုလို အချိန်ကာလ ခြားပြီး ရင်နာစရာကို ကြားရပြန်တော့လည်း အဟောင်းတွေက ချက်ချင်း အသစ်ဖြစ်ပြီး နာကျင်ရပြန်သည် ။ ခုပင် တွေးမိပြီ ။ ခုပင် နာကျင်ကြေကွဲရသည် ။ ညို လည်း ထပ်တူထပ်မျှ ပင် ဖြစ်ပါလိမ့်မည် ။

“ ကိုယ်တို့ ဒီအကြောင်းတွေက ပြောဖို့ လိုလို့လား ညို ။ ပြီးခဲ့ပြီလေ ”

“ ညိုတို့ ရှေ့ဘဝခရီးမှာ ညို့ဘက်က ဖြစ်ဖြစ် အောင့် ဘက်က ဖြစ်ဖြစ် ဒီကိစ္စမျိုး မရှိခဲ့သလို နေဖို့အထိ လိပ်ပြာသန်ဖို့ မလိုဘူးလား အောင် ”

ညို့အဖို့ အမြဲ စိတ်ဆင်းရဲခဲ့ရတဲ့ ဖိစီးနေခဲ့တဲ့ အတွေးတွေ ဖြစ်နိုင်ပါတယ် ။ ကာယကံရှင် ဖြစ်ခဲ့သော ညို့အနေဖြင့် ကျွန်တော့်အား သစ်စိမ်းချိုး ချိုးခဲ့ရသည်က တစ်ကိစ္စ ။ ဒီနောက်ပိုင်းမှာ သူမ အနေဖြင့် ဆက်လက် ရှင်သန်ရန်ရှိသော ဘဝအချိန်များအတွက် ကျွန်တော်က အမြဲတမ်း သဘောကောင်းနိုင်ပါ့မလားဆိုတာ သူမ အတွက် အဖြေ မရှိသော ပဟေဠိ ဖြစ်နိုင်ခဲ့ပါသည် ။ ဒါ ကြောင့်ပင် ခုလို ရင်ဆိုင်လိုက်ခြင်းဖြစ်ပါလိမ့်မည် ။

ကျွန်တော် ကတော့ တစ်ဖက်သတ် အရှုံးပေးခဲ့ရသူ အဖြစ်ဖြင့် တစ်လျှောက်လုံး မှတ်ယူခဲ့မည့်သူ ဖြစ်သွားပါတော့သည် ။ ညို၏ အဖြစ်အပျက်များကို ကျွန်တော် လုံးဝ မသိရှိခဲ့ ။ တစ်ဖက်သတ် အတွေးနှင့်ပင် လွန်ခဲ့သော လပိုင်းများက မရေးဖြစ်တာ ကြာပြီ ဖြစ်သော ကဗျာတစ်ပုဒ်ကို မှတ်မှတ်ရရ ရေးဖြစ်ခဲ့ပါသေးသည် ။ ညိုနှင့် တွေ့ လိုက် ပြောလိုက်ရတော့ ခံစားမှုပြင်းထန်ပြီး ကဗျာအပိုင်း အစများကို စိတ်ထဲတွင် ဖြုန်းခနဲ သတိရလာလေသည် ။

ညဉ့်နက်နက်ထဲမှာ
မေ့သွားတဲ့အချိန် ခရီးထဲမှာ
အဲဒါ နေရာတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သလား
မြင်ပြီးပျောက်သွားတဲ့ ရုပ်ပုံတစ်ခုသက်သက်လား
သိမှုနဲ့ မသိမှုကြားမှာ
သေသေချာချာရှိနေခဲ့တာ သေသေချာချာပါ
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်
စွန်ကြိုးချည်းပဲ ကျန်ခဲ့ရတဲ့ရစ်ဘီးတစ်ခုလိုဖြစ်ဖြစ်
ဒီလို အိပ်မက်မျိုးကို
မက်လို့ မဖြစ်တော့ပါဘူးဆိုပြီး ဖြစ်ဖြစ်
ရေစက်က ဒီလောက်ပဲထင်ပါရဲ့နဲ့ဖြစ်ဖြစ်
တစ်ခုတည်းပါပဲ ၊ ဒါကို သေချာချင်တယ်လေ
အရှုံးပဲဆိုတာ သိသိကြီးနဲ့ ရှုံးချင်တာမျိုးပါ ...

ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတိပေးရတော့သည် ။ ကောင်ကလေး မောင်အောင် ၊ မင်းကိစ္စက ရှုံးပြီးရင်း ထပ်ရှုံးရတဲ့ အရှုံးပါ ညီလေးရာ ။ အခုဆို ပိုသေချာသွားအောင် မင်း ချစ်ခဲ့ရပါတယ် ဆိုတဲ့ ချစ်သူဟောင်းက ကိုယ်တိုင် လာပြီး အတည်ပြု နေပြီလေ ညီလေးရာ ။ မင်း ဘာလုပ်နိုင်လို့လဲ ။ ကျွန်တော်၏ နားအနီးသို့ ကပ်ပြီး ဒုတိယ ခန္ဓာကိုယ်၏ မသိစိတ်က အစ်ကိုတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ကျွန်တော့်အား တတွတ်တွတ် ပြောနေလေသည် ။ ခက်ခက်ခဲခဲ ကျရန် မလွယ်သော မျက်ရည်တို့ ကျလာခဲ့ရပြီ ။

“ ဒါပဲ မဟုတ်လား ညို ။ ကိုယ် ကတိပေးပါတယ် ။ ညို ပြောသလိုမျိုး သေသေချာချာ ဖြစ်စေရပါမယ် ညို ရယ် ၊ ဖြစ်စေရပါမယ် ။ ဟုတ်ပြီလား ၊ ကိုယ် ပြန်တော့မယ် ”

ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်ပြီး ပြောလိုက်သော ကျွန်တော်၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို ပါးစပ် အဟောင်းသားဖြင့် ငေးရင်း ညို ဆွံ့အနေလေသည် ။ ဒီလိုမျိုး ရုတ်တရက်ကြီး နှုတ်ဆက်ထွက်ခွာဖို့ ပြောလာလိမ့်မည်ဟု ကြိုတင် တွေးမထားတာလည်း ပါလိမ့်မည် ထင်သည် ။

“ ကိုယ့်ကို နောက်ထပ် တွေ့ ဖို့ မခေါ်ပါနဲ့တော့ ညို ။ ဒါလေး တစ်ခုတော့ ညို သဘောတူနိုင်မှာပါ ။ ညိုနဲ့ အလှမ်းဝေးရာမှာပဲ ရှိနေအောင် ကိုယ် နေနေမယ် ဆိုတာကိုလည်း ညို ယုံလိုက်ပါ ”

ပြောပြီးချိန်တွင် အခန်းမှ ထွက်မည့် အခုတော့ ထွက် ပေါက် လျှောတံခါးကို ဘေးကို ရွှေ့၍ ထွက်လာခဲ့သည် ။ စိန်ပန်းပင်နီနီရဲရဲ တို့လည်း ခုတော့ ညိုနှင့် အတူ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီဖြစ်သည် ။ အတွင်းကြေ ဖြစ်ခဲ့ရတယ် ဆိုတာ စာသင်ခန်းများ၏ ပြင်ပ၌ ကျွန်တော် ရင့်ကျက်စွာ သိရှိနားလည်နိုင်ခဲ့ပြီ ထင်ပါသည် ။ အတွင်းကြေ ဒဏ်ရာများနဲ့ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရသူ အနေနဲ့ ဒီအရှုံးကို ပြန်မဆပ်တော့ဘူး ဆိုတာ ယုံပါ ညိုရယ် ဟု စိတ်ထဲက အထပ်ထပ် ပြောနေမိသည် ။ ချစ်ခဲ့ရတဲ့ စိတ်တစ်ခုတည်း နဲ့ပဲ ကိုယ် ခွင့်လွှတ်ခဲ့ပါတယ် ။

ဆိုင်၏ ပင်မ ထွက်ပေါက်မှ ပြင်ပသို့ ကျွန်တော် ဘယ်လို ရောက်လာခဲ့သည် မသိတော့ပါ ။ အပြင်ဘက် လေပူနှင့် နေပူတို့ကို ကျွန်တော် ထိတွေ့ လိုက်ရတော့မှ ကျွန်တော် အပြင်သို့ ရောက်ခဲ့ပြီဟု သိလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပါသည် ။

⎕ မောင်ခင်သာမြင့်
📖ရုပ်ရှင်တေးကဗျာ
     ၂၀၁၂  ၊ နိုဝင်ဘာလ