လောလောဆယ်

 

❝ လောလောဆယ် ❞
       ( ပီမိုးနင်း )

ထွန်းရင်သည် မိမိ၏ ရှေ့၌ ရှိသော ခြံကလေးနှင့် အိမ်ကလေးကို မက်မောသော မျက်နှာနှင့် ကြည့်၍ နေလေ၏ ။

ငါ ဒီတစ်သက်မှာ ဒီလို အိမ်ကလေးနဲ့ ဒီလို ခြံကို ရပါဦးမလားဟု တွေးတောကာ မိမိ၏ လက်၌ ရှိသော သားရေအိတ်ကို ကြည့်လေ၏ ။

သားရေအိတ်မှာ များစွာ ဟောင်းနွမ်းလျက် ပွန်းကွက်ဖြူရော်၍ နေသော နေရာများမှာ ဝဲစားသော ခွေးသားရေနှင့် တူ၍ နေလေ၏ ။ ထိုအိတ်၌ကား ကုန်တိုက်ကြီး တစ်ခုမှ နမူနာ ရေမွှေးပုလင်းများ ၊ ခေါင်းလိမ်းဆီများ ၊ ပေါင်ဒါများ ၊ ဂျာမန်တော်နစ် အားဆေးပုလင်းများ ဖြစ်ကြလေ၏ ။

၎င်း၏ အလုပ်မှာ ထိုပစ္စည်းများကို အရပ်ရပ်၌ လှည့်လည်စပ်ဟပ် ရောင်းချရသော အလုပ် ဖြစ်လေ၏ ။

ဒီအလုပ်ကလေးနဲ့ ငါ ဒီအိမ်မျိုးကို အဘယ်သော အခါ ရပါမည်နည်းဟု ဟီးချကာ ညည်းလိုက်လေ၏ ။

အိမ်မှာ ရောင်းရန် ၊ သို့မဟုတ် ငှားရန်ဟု စာကြီး ကပ်၍ ထားလေ၏ ။ ဘဏ်တိုက်၌ အပ်ထားသောငွေ ၎င်းမှာ ခြောက်ရာကျော်ကျော်ကလေးမျှ ရှိ၏ ။ ဤအိမ် ဤခြံမှာ သုံးလေးထောင်ထက် နည်းမည် မဟုတ်ပေ ။ ခြံစည်းရိုးမှာ ဆေးများ သုတ်၍ထားသော သစ်သားဝင်းထရံ ဖြစ်လေရာ နေရောင်တွင် သစ်လွင်သော ဆေးနက်ရောင်မှာ တောက်ပြောင်၍ နေလေ၏ ။ အိမ်ကလေးမှာ တစ်ထပ်အိမ် ၊ ဆေးသုတ်၍ပြီးစ အသစ်လို ဖြစ်၍ နေလေ၏ ။ အိမ်အောက်၌ လူတစ်ရပ် မရှိတရှိ သွေ့ခြောက်စင်ကြယ်လျက် ကောင်းစွာ လှည်းသို သုတ်သင်၍ ထားဟန်ရှိ၏ ။ ရွက်လှပန်းပင်များ ၊ ပန်းအိုးများ ၊ ဂမုန်း ၊ ကမြင်း ၊ မျောက်မထားပန်း ၊ နှင်းဆီ ၊ စံပယ် စသည်တို့နှင့် ဆင်ဝင်ကို တက်၍နေသော တိုက်ပန်းများမှာ ပန်းပြာကလေးတွေ ပွင့်၍နေလေ၏ ။ နောက်ဖေး ခပ်ကျကျမှာ အိမ်ကို တစ်ပိုင်းမိုးကာ၍ နေသော မန်ကျည်းပင်ကြီး တစ်ပင် ရှိလေ၏ ။ ထို့နောက် သင်္ဘောပင် ၊ ဒန့်သလွန်ပင် ။ အိမ်ရှေ့၌ ဝက်မလွတ် အုန်းပင်ကလေး သုံးလေးပင် ၊ ဘင်္ဂလားသရက်ပင် လေးငါးပင် ၊ ခြံထောင့်၌ မာလကာပင် ၊ အိမ်ရှေ့လှေကား အနီး၌ လက်ပြောင်သော ကြေးဝါနှုတ်သီးနှင့် ရေဘုံဘိုင်တစ်ခု ရှိလေ၏ ။

သို့ဖြစ်လေရာ ရန်ကုန်မြို့ ဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက်တွင် ဗိုလ်စွဲသော အိမ်ကလေး ဖြစ်သဖြင့် တစ်ကိုယ်တည်း သားမရှိ ၊ မယားမရှိ ၊ ဘက်ချလာ တစ်ယောက်မှာ ဤလို အိမ်ပိုင်ကလေးနှင့် စတိုင်ကျကျ နေလိုက်ရလျှင် ထင်တိုင်းပေါက် ၊ ကြံတိုင်းမြောက် ၊ ဒိစတြိတ်မြို့နယ်မှာ တွေ့ခဲ့ရသော စပါးကုန်သည်ကြီး ဦးဘိုးရွက်၏ သမီး တစ်ကိုယ်တည်းပိုင် အမွေ သုံးသိန်းကျော် ရှိသော မယ်ခို တို့လို ဟာတော့ လက်ဖျောက်တီးပြီး ခေါ်၍တင်ဖို့သာ လိုချေမည် ။ ထိုနေရာ ရပ်ကွက်ပတ်ဝန်းကျင်မှာလည်း အိမ်ကုပ် ၊ ကု,လားအိမ်တန်းလျား ၊ တရုတ်အိမ် မတ်စောက် အနည်းငယ်နှင့် မသားနားသော အခြား အိမ်များသာ ရှိလေရာ ထိုနေရာမှာ အစေမ တစ်ယောက် နှစ်ယောက်နှင့် မောက်လိုက်ရလျှင် စတိုင် လွန်စွာကျမှာပဲဟု စိတ်၌ အကျိတ်အခဲ ဖြစ်၍နေလေ၏ ။

ငွေမရှိတာ အတွက် ခက်၍ နေလေ၏ ။ အခုအနေ ငွေ သုံးလေးထောင်ကို အဘယ်မှာများ အချောင်ရပါ့ ရမလဲလို့ စိတ်ထဲ၌ ကြံစည်၍ နေလေ၏ ။ နေရာမှာ လူသူပြတ်လပ်လျက် တစ်ခါတစ်ခါ မြို့သို့ သွားသော မော်တော်ကား အနည်းငယ်သာ ရှိလေ၏ ။

သားရေအိတ်ထဲ၌ တောသူဌေးများ မှာသဖြင့် ရောင်းရန် အသင့် ဝယ်၍ ထားသော ခြောက်လုံးပြူးအတု တစ်လက် ရှိလေ၏ ။ ထိုခြောက်လုံးပြူးမှာ တကယ့် ခြောက်လုံးပြူးနှင့် လွန်စွာတူလေရာ ကိုင်၍ သေသေချာချာ ကြည့်မှသာ ကစားစရာ ဖြစ်ကြောင်း သိနိုင်လေ၏ ။ စီးကရက်ကို ညှိ၍ သောက်ပြီး ထွန်းရင်သည် ထို ခြောက်လုံးပြူးကို သားရေအိတ်ထဲက ထုတ်ကာ ကိုင်၍ ကြည့်လေ၏ ။ အခုအနေ လူပြတ်ခိုက်မှာ ငွေထုပ်ကို ပိုက်လာသူ တစ်ယောက်ယောက် ပေါ်လာလျှင် ကောင်းမှာပဲဟု တွေးမိလေ၏ ။

သို့တွေးရင်း ခြောက်လုံးပြူးနှင့် မိမိရှေ့ လမ်းပေါ်၌ မြင်ရသော အရာဝတ္ထုတစ်ခုကို ချိန်၍ နေလေ၏ ။

ထိုအခိုက် ယောက်ျားကြီး တစ်ယောက်နှင့် မိန်းမကြီး တစ်ယောက် ပါ၍လာသော ကားတစ်စီးသည် မြို့သို့သွားရန် ဖြတ်၍ လာရာ မိမိ ချိန်သော အရာဝတ္ထု ရှိနေသော နေရာအနီးတွင် ဖောင်းခနဲ မြည်လျက် ဘီးပေါက်၍ ရပ်လေရာ ထွန်းရင်သည် မိမိ၏ ခြောက်လုံးပြူးနှင့် တာယာကို ပစ်၍ ဖောက်လိုက်သလို စိတ်၌ ထင်မြင် အောက်မေ့ကာ ကစားလိုသော စိတ်တစ်မျိုး ပေါ်ပေါက်လျက် ခြောက်လုံးပြူး ပြောင်းဝထဲသို့ စီးကရက် မီးခိုးများကို ကပျာကယာ မှုတ်၍ ထည့်လိုက်ပြီး ခြောက်လုံးပြူးအတုကို ကားပေါ်က လူများ မြင်သာအောင် ကိုင်လျက် ထိုင်ရာမှ ထပြီး ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာထားနှင့် ကားနားသို့ ကပ်၍ သွားလေ၏ ။

သွားရင်းမှာ ကစားရန် ဖြစ်လေ၏ ။ ထိုကဲ့သို့ ကစားခြင်းဖြင့် မိမိမှာ အန္တရာယ် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သိလေ၏ ။ အကြောင်းမူကား တကယ် စွပ်စွဲလျှင် ခြောက်လုံးပြူးကို ပြရုံသာ ရှိလေ၏ ။ ကစားခြင်းမှာလည်း တမင် မဟုတ် ။ ၎င်းတို့ ခြောက်လုံးပြူးကို မြင်ပြီး ထင်ချင်ရာ ထင်ပါစေဟု သဘောထားကာ တာယာပေါက်ကို ကြည့်လိုသောကြောင့်သာ သွားခြင်း ဖြစ်လေရာ ကစားခြင်းမှာ ခရီးသွားဟန်လွဲ ဖြစ်၍ နေလေ၏ ။

မိန်းမကြီးနှင့် ယောက်ျားကြီးသည် ၎င်းကို မြင်လျှင် မြင်ချင်း မျက်နှာမှာလည်း ခပ်ပြုံးပြုံးနှင့် မချိုမချဉ်မို့ တကယ် ရဲတင်းတဲ့ လူဆိုးပဲ ။ လက်က ခြောက်လုံးပြူး ကလည်း မီးခိုးတွေ ထွက်တုန်း ။ မျက်နှာကလည်း အပြုံး မပျက်ဘူး စသည်ဖြင့် တွေးကာ လွန်စွာ ကြောက်ရွံ့ကြလျက် “ မောင်ရင် အသက်ကိုတော့ ချမ်းသာပေးပါ မောင် ၊ မောင့်ကိုလည်း ရန်မရှာပါဘူး ။ ဘယ်သူမှလည်း မသိစေရပါဘူး ” ဟု ယောက်ျားကြီးက တောင်းပန်လေ၏ ။ မိန်းမကြီးက ပု၍ နေလေ၏ ။ ဒရိုင်ဘာက ဒေါပွသော အမူအရာနှင့် ထွန်းရင်ကို ကြည့်လေရာ ထွန်းရင်က ၎င်းအား ခြောက်လုံးပြူးကို ပြပြီး “ မင်း ငြိမ်ငြိမ်နေ ” ဟု ကြိမ်းလိုက်ပြီး အဘိုးကြီး လက်မှ ငွေစက္ကူထုပ်ကို ယူလေ၏ ။ ထိုအခိုက် ဖြတ်၍လာသော ဘတ်စ်ကား တစ်စီးပေါ် ကို တက်၍ လိုက်ပါသွားလေ၏ ။

နောက် လေးငါးရက် ကြာသောအခါ ထွန်းရင် သည် လှပသော အိမ်ကလေးကို ရသဖြင့် ခြံစည်းရိုး၌ ပြုပြင်ပြောင်းလဲစရာ ရှိသမျှတို့ကို လက်သမား တစ်ယောက်နှင့် ပြုပြင်၍နေရာ အိမ်နီးပါးချင်းများကလည်း ကြည်ဖြူစွာ ကူညီကြလေ၏ ။ အကြောင်းမူကား ထွန်းရင် မှာ များစွာ သဘောကောင်းလျက် ဆင်းရဲသား အိမ်နီးချင်းများ အတွက် မှီခိုအားထားလောက်သူ တစ်ယောက် ဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်ကြလေ၏ ။ အကြောင်းမူကား ထွန်းရင်သည် အိမ်ကို ရလျှင်ရချင်း သံဃာတော်မြတ်များအား ဆွမ်းလုပ်ကျွေးရာ အိမ်နီးပါးချင်းများ လှိုင်ဘောလည်အောင် စားကြ ၊ သောက်ကြရ၏ ။ တစ်စုံတစ်ရာ လုပ်စရာ ရှိ၍ ခိုင်းစေသည့်အခါ ပေးပုံကမ်းပုံ အထူး ရက်ရောခဲ့သဖြင့် ခင်မင်သူ များကြလေ၏ ။

သို့ အလုပ် လုပ်နေခိုက်တွင် ထမင်းစားချိန်မို့ ကူညီသူများ အသီးသီး မိမိတို့ အိမ်များသို့ ပြန်၍ သွားခိုက်မှာ လက်သမား တစ်ယောက်တည်းသာ မိမိနှင့်အတူ ရှိနေရာတွင် ထွန်းရင်၏ လက်မောင်းပေါ်သို့ သွပ်စကြီး တစ်ခု အိမ်ခေါင်မှ ပြုတ်ကျပြီး အနာကြီး ဟက်ပက် သွေးရှင်တွေ အဟုန်ပြင်းစွာ ပန်း၍ ထွက်လေ၏ ။ လက်သမားမှာ ဘာလုပ်ရမည် မသိပေ ။ ထိုသွေးကို လျင်မြန်စွာ ရပ်အောင် မလုပ်နိုင်လျှင် ထွန်းရင်မှာ သေဖွယ်ရာဖြစ် လောက်အောင် သွေးရှိန်သည် ပြင်းထန်လေ၏ ။ လက်သမားမှာ အိမ်နီးပါးချင်းများကို ပြေး၍ ခေါ်မည်ပြုရာ ထွန်းရင်က “ အိမ်နီးပါးချင်းတွေကို ပြေး၍ ခေါ်နေလျှင် အချိန်ကုန်ဖို့သာ ရှိတာပေါ့ခင်ဗျာ ။ ဒီလူတွေ ဘာ နားလည်မှာလဲ ။ ကျုပ်ကို ဆေးရုံအမြန် ရောက်အောင်သာ လုပ်စမ်းပါ ” ဟု ပြောလေ၏ ။

ဆေးရုံသို့ အမြန်သွားဖို့ရန် အနီးအပါး၌ တက္ကစီ မော်တော်ကား မရှိ ။ မြင်းရထား ၊ လန်ချားလည်း မတွေ့ရ ။ အကယ်၍ လန်ချားမြင်းရထားပင် ရစေကာမူ နှေးကွေးသဖြင့် ဆေးရုံ မရောက်မီ သွေးကုန်၍ သေဖို့ ရှိလေ၏ ။ သို့ဖြစ်လေရာ မကြာမကြာ မြို့ကို ဖြတ်၍ သွားသော ကားတစ်စီးစီးနှင့် လိုက်ရလျှင် လိုက်ရ ၊ မလိုက်ရလျှင် ဒုက္ခတွေ့ဖို့ ရှိလေသည် ။

သို့ဖြစ်လေရာ ထွန်းရင်က လက်သမားကြီးအား ဖြတ်လာတဲ့ ကားများအနက် တစ်စီးတလေကို ရပ်ဖို့ ပြောပါဟု တောင်းပန်သဖြင့် လက်သမားဆရာကြီးသည် ကားများကို လမ်းပေါ်သို့ ထွက်၍ စောင့်လေ၏ ။ အတန်ငယ် ကြာလျှင် ကားတစ်စီး လာသည်ကို မြင်ရသဖြင့် အားရဝမ်းသာနှင့် ကားတစ်စီး လာကြောင်း ထွန်းရင် အား အော်၍ ပြောလေ၏ ။

“ မြန်မြန်လုပ်ပါခင်ဗျာ ။ ဒီကားကို တဆိတ်ကလေး ရပ်ပါလို့ တောင်းပန်စမ်းပါ ။ ဒီကားနဲ့မှ မလိုက်ရရင် ကျွန်တော် သေရပါလိမ့်မယ် ။ သွေးတွေကလည်း မရပ်ဘူး ။ တဆိတ် ကားရပ်အောင် လုပ်စမ်းပါ ။ ကျွန်တော် ကျေးဇူးမမေ့ပါဘူး ” ဟု ပြောလေ၏ ။

ထိုအတွင်း ကားတစ်စီး ဖြတ်လာလေရာ လက်သမားရော ၊ ထွန်းရင်ရော ရပ်ဖို့ အော်၍ ပြောကြလေ၏ ။ ထိုအခါ ကားပေါ်က မိန်းမကြီးနှင့် ယောက်ျားကြီးက ဒရိုင်ဘာအား “ မြန်မြန် မောင်းပါကွယ့် ၊ ဟေ့ ... မြန်မြန် ၊ အရင်တစ်ခါလို ဖြစ်တာ မင်းက မြင်ချင်လို့လား ။ အရင် တစ်ခါ နှေးလို့ တာယာကို ပစ်ဖောက်လိုက်တာ ၊ ဒီ နေရာဟာ ဓားပြတွေ နေတဲ့ နေရာ ”  စသည်ဖြင့် ပြောဆိုကာ ထိတ်လန့်တကြား အတွင်သား မောင်းခိုင်းလေ၏ ။

နောက် ကားတစ်စီး ဖြတ်၍ လာပြန်သော အခါလည်း ထိုနေရာမှာ ကားများ လာရင် တာယာကို သေနတ်နှင့် ပစ်ဖောက်ပြီး လုတတ်သည် ဟူသော သတင်းကြောင့် ထိတ်လန့်တကြား တွင်တွင်ကြီး မောင်း၍ ပြေးလေ၏ ။ နောက် ထိုနည်းအတိုင်း ကားသုံးလေးစီး လွန်၍ သွားလေရာ တစ်ကိုယ်လုံး သွေးမရှိသဖြင့် ဖြူ၍ လာပြီး လက်သမားဆရာကြီးကို မှီလျက် “ ကျုပ်တော့ မရတော့ဘူး ။ အိမ်ပေါ်ကိုသာ ပို့ပါတော့ ။ ဒါ ကျုပ် အတတ်ပဲ ။ ကျုပ်ကိုယ်တိုင် စီမံတဲ့ ကံကြမ္မာပါပဲ ” ဟု ပြောရင်း မြောမေ့၍ သွားလေရာ အိမ်ပေါ်သို့ ရောက်သောအခါ တစ်ခါတည်း အသက်ပျောက်ရှာလေတော့ သတည်း ။

▢  ပီမိုးနင်း
📖 ဝတ္ထုပဒေသာ ပေါင်းချုပ် ( ၁ )