❝ နေရောင်ခြည်အချစ် ❞
( ကောလ်ထန်မောရီယယ် )
( ၁ )
အချစ်ဟူသည်မှာ လေနှင့်တူ၏ ။
လေသည် ဘယ်အချိန် ၊ ဘယ်ကာလ ၊ ဘယ်အရပ်က ၊ ဘယ်အကြောင်းကြောင့် ထ၍ တိုက်ခိုက်လာသည် ဆိုခြင်းကို မည်သူမှ မသိ
( ပတ်တမာ )
( ၂ )
ဟုတ်ပါတယ် ။
အချစ်ဆိုတာ လေတိုက်နေတာနဲ့ အတူတူပါပဲ ။ တကယ်ပါပဲ ။ အိုး ... ဒီလူကြီးရဲ့ မျက်လုံးစူးစူးညိုညိုကြီးနဲ့ အကြည့်ခံရတာ လူးလူ တစ်ကိုယ်လုံး လေတိုက်တာ ခံနေရသလိုပါပဲ ။ လူးလူရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်က မွေးညင်းစလေးတွေ လှုပ်ခတ်သွားတယ် ။ ကြက်သီးဖုလေးတွေ ထသွားရတယ် ။ ဒီလူကြီးက လူးလူတို့ မြို့လေးက ဆေးရုံကို လက်ထောက်ဆရာဝန် အဖြစ်နဲ့ ပြောင်းလာတာ ဘာကြာသေးလို့လဲ ။ အလွန်ဆုံး ရှိလှမှ ခြောက်လလောက်ပဲ ရှိဦးမယ် ။
ဒါပေမဲ့ ဒီလူကြီးရဲ့ သတင်းက ဖြူနု လူးလူတို့ မြို့ က မိန်းမတွေရဲ့ နှုတ်ဖျားမှာ ရေပန်းစားနေတာကဖြင့် တကယ့်ကို ရာစုနှစ်တစ်ခုက သမိုင်းဝင် ဂန္ထဝင်မြောက် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ပါးလိုပါပဲ ။
လူတိုင်းရဲ့ ပါးစပ်ဖျားမှာ စိန်ခဲ ၊ ကျောက်ခဲ ၊ မြခဲ ၊ ပတ္တမြားခဲ ၊ ဆရာဝန် ကိုခဲတဲ့ ။
ဆက်ဆံရေး ပြေပြစ်တယ် ။
ခွဲစိတ်ကုသမှု ကျွမ်းကျင်တယ် ။ ထားပါလေ ၊ ဆရာဝန်ကောင်းတစ်ယောက်ရဲ့ ဘာဘာညာညာ အရည်အချင်းတွေ ပြည့်ဝပြည့်စုံနေတာထက် ဒီလူကြီး က လူပျိုကြီး ဖြစ်နေတာရယ် ၊ ရုပ်လက္ခဏာက ရှေးဂရိ ကျောက်ဆစ်ရုပ်တုတစ်ခုလို နုပျိုရှင်းလင်းပြတ်သား ဆွဲဆောင်အား ရှိနေတာရယ် ၊ အင်မတန် စည်ကားသိုက်မြိုက်တဲ့ သူ့ရဲ့ အဝေရာဆေးခန်းက လူနာအင်အားနဲ့ ဝင်ငွေတွေရယ် ၊ မိန်းမတွေကဖြင့် သံလိုက်တုံးကြီး အနား ကို ပြေးကပ်နေကြတဲ့ သံတိုသံစ သံမှုန့်သံမွှားလေးတွေ အတိုင်းပါပဲ ။
အဲဒီသံတိုသံစ သံမှုန့် သံမွှားတွေလို မိန်းမတွေထဲ မှာ လူးလူတော့ မပါတာ အမှန်ပဲ ။ လူးလူ ကတော့ဖြင့် ဘုရင်ကတော် အဖြစ်ထက် ကိုယ်တိုင် ဘုရင်မဖြစ်ချင်တဲ့ မိန်းမမျိုးစားလေ ။
လူးလူမှာ ရည်ရွယ်ချက်ရှိတယ် ။ လူးလူ ဝါသနာ သိပ်ပါတဲ့ ဆရာဝန်မကြီးဖြစ်အောင် ကြိုးစားနေချိန်မှာ ဆရာဝန်ကတော် ဖြစ်ရဖို့ ကြိုးစားနေချိန် မရှိပါဘူး ။
ဒါပေမဲ့ ခက်တယ်ရှင် ။ လူးလူ ရင်တွေ ခုန်နေတယ် ။ လေတိုက်တာကို မမြင်ရပေမဲ့ သိတယ် ။ သူ ကြည့်ကြည့်နေတာကိုလည်း လူးလူ မမြင်ရပေမဲ့ သိနေတယ် ။ လူးလူက မနက်လေးနာရီမှာ ပုံမှန်ထတယ် ။ လူးလူ အကျင့်ကလည်း ကျောင်းစာတွေကို အော်ဟစ်ပြီး အသံထွက်ဖတ်ရမှ အားရတယ် ။ လူးလူ အိပ်တဲ့ အခန်း ပြတင်းပေါက်နဲ့ သူအိပ်တဲ့ အခန်း ပြတင်းပေါက် ကိုလည်း တန်းလျက် ကပ်လျက် ။ လူးလူရဲ့ အသံ စူးစူး စွာစွာ ကျယ်ကျယ်လောင်လောင်ကို သူ ကြားသိလိုက်တာနဲ့ သူ့အကြည့်စူးစူးစိုက်စိုက်ကလည်း မြားနဲ့ ပစ်နေ သလိုပါပဲ ။
ဒါပေမဲ့ လူးလူက သူ့ကို ဂရုစိုက်မနေပါဘူး ။ အလေးအနက်မထားပါဘူး ။ ထည့်တွက်မနေပါဘူး ။ အဟုတ်ပြောတာပါ ။ လူးလူက ငယ်သေးတယ်လေ ။ အချစ်ဆိုတဲ့ ပန်းသီးရဲ့ အရသာကို မြည်းစမ်းမကြည့်ချင်သေးပါဘူး ။
ဒါပေမဲ့ ... ဒါပေမဲ့ လူးလူရဲ့ သူငယ်ချင်းအပေါင်းအသင်းတွေ ကြားမှာတော့ လူးလူ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ပုံစံအပြည့်နဲ့ ပြောရတယ် ။
“ နေရောင်ခြည်က အချစ်နဲ့တူတယ် ဆရာ ”
“ ဘာ .. နေရောင်ခြည်က အချစ်နဲ့တူတယ်ဟုတ်လား ။ ဟေး တုတ်တုတ်တို့ ၊ မိဖြိုးတို့ ဒီမှာ လာကြစမ်း ၊ လူးလူက စကားအဆန်း ပြောနေတယ် ”
လူးလူရဲ့ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်း ဇွန်ပန်းက သူငယ်ချင်းအားလုံးကို အော်ခေါ်တယ် ။ သူငယ်ချင်းတွေ အားလုံး ခုန်ဆွခုန်ဆွနဲ့ လူးလူတို့ အနား ဝိုင်းအုံလာ ကြပြီး ဇွန်ပန်းရဲ့ လက်ထဲက ‘ အချစ်ဆုံး ’ မရန်းပြားကို လုစားကြတယ် ။ ချဉ်ချဉ်ငန်ငန်စပ်စပ် အရသာကို ခံရင်း လျှာကလေးတွေ တစ်လစ်ထုတ်လိုက်ကြ ၊ နှုတ်ခမ်းကလေးတွေ သပ်လိုက်ကြနဲ့ အစားသောင်းကျန်းပြီးမှ
“ ဘာလဲ ... ဟ င်... ဘာလဲ ”
“ လူးလူက ဘာစကားအဆန်းပြောတာလဲ ” လို့ ဝိုင်းမေးကြတယ် ။
“ အချစ်နဲ့ နေရောင်ခြည်က အတူတူပဲလို့ ငါက ပြောလို့ဟ ”
လူးလူက တကယ့်ဓမ္မကထိကလေသံမျိုးနဲ့ ထည်ထည်ဝါဝါပဲ ပြောလိုက်တယ် ။ သူတို့အားလုံး ငြိမ်သက်သွားတယ် ။ လူးလူ ဆီက သိပ်ထူးဆန်းတဲ့ စကားကို သူတို့ သိပ်မျှော်လင့်နေကြပြီလေ ။
“ နေရောင်ခြည်ဆိုတာ သေးငယ်တဲ့ အပေါက်ကလေးက နေပြီး ထိုးဖောက်မြင်ရသလို လူတစ်ယောက်ရဲ့ အချစ်စိတ်ကို သူ့ရဲ့ သေးငယ်တဲ့ အပြုအမူတွေကနေ ထိုးဖောက်ပြီး မြင်နိုင်တယ်ကွ ”
လူးလူက ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကို တင်ပျဉ်ချိတ် ထိုင်ပြီး စကတ်ကို ဒူးခေါင်းပေါ် ဆွဲမတင်ရင်း အလေးအနက် ပြောလိုက်တယ် ။
လူးလူရဲ့ သူငယ်ချင်းအားလုံးက ငြိမ်နေကြတယ် ။ ဟယ် ၊ ဟင် ၊ ဟုတ်လား ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ ၊ ဘာလဲ ၊ ညာလဲ လုံးဝဆို လုံးဝ မမေးကြပါဘူး ။ ဇွန်ပန်းကပဲ ပြောတယ် ။
“ အချစ်ဆိုတာ ကောင်လေးတစ်ကောင်နဲ့ ငါတို့နဲ့ မျက်လုံးချင်းဆုံရင် မျက်စိမှိတ် ပြတာလား ၊ စာလိုက်ပေးတာလား ၊ စကားလိုက်ပြောတာလား ၊ ဂစ်တာတီးပြီး သီချင်းဆိုပြတာလား ၊ ဒါမှမဟုတ် ပန်းလက်ဆောင် ပေးတာလား ”
“ မဟုတ်ဘူးကွ ၊ ငါတို့အိမ်ဘေးက ဆရာဝန် လူချောကြီး ရှိပါရော့လား ”
“ အေးလေ ၊ အဲဒီလူ သိပ်ကြည့်ကောင်းတာပဲ ။လူချောကြီး ဘာဖြစ်လဲ ”
“ အဲဒီလူချောကြီးက ငါ့အပေါ်မှာ သိပ်ထူးခြားနေတယ်လေ ”
“ ဟ ... တကယ် ”
သူငယ်ချင်းအားလုံးက လူးလူကို သိပ်အထင်ကြီးတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ဝိုင်းအုံကြည့်ကြတယ် ။ လူးလူ ကလည်း ခေါင်းလေးနည်းနည်းမော့ပြီး ပြောရတယ် ။
“ အဲဒီလူကြီးရဲ့ အကြည့်တွေက ငါ့ကို ဘယ်လောက် စိတ်ဝင်စားတယ်ဆိုတာ သိပ်သိတာတာပဲဟာ ။ နေရောင်ခြည်ဟာ သိပ်သေးငယ်တဲ့အပေါက်ကလေးကနေ တိုးဝင်လာသလိုမျိုးပါပဲ ။ ငါ့ကို အချိန်ပြည့် စူးစူးစားစားကြီး စိုက်စိုက်ကြည့်ကြည့်နေတာကိုက ငါ့ကို ဘယ်လောက်ချစ်နေတယ်ဆိုတာ သိပ်သိသာတာပဲဟာ ”
လူးလူရဲ့ စကားကို သူငယ်ချင်းတွေက မျက်လုံးလေးတွေ ဝိုင်းဝိုင်းလည်အောင် အံ့သြစိတ်ဝင်စားနေကြတယ် ။ လူးလူကလည်း သည်လူကြီးက အချိန်ပြည့် လူးလူကို ဘယ်လို ကြည့်ကြည့်နေတယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်း စီကာပတ်ကုံး ပြောပြရတယ် ။ ပြောပြီးတော့မှ ...
“ ခုလာမယ့် တနင်္ဂနွေမှာ ငါ့မွေးနေ့ပွဲ ရှိတယ်လေ ။ အဲဒီလူကြီးကို ငါ ဖိတ်လိုက်တယ် ။ ငါကိုယ်တိုင် သွားဖိတ်တော့ အဲဒီလူကြီး ဟန်မဆောင်နိုင်အောင် ဝမ်းသာသွားတဲ့ပုံပဲ ဆရာ ။ ငါ့ကိုလည်း စကားတွေ အများကြီး ပြောချင်နေပုံပဲ ။ ငါကတော့ ခပ်တည်တည် နှုတ်ဆက်ပြီး မွေးနေ့ပွဲမှာ လာဖြစ်အောင် လာခဲ့ပါလို့ ပြောတော့ သူက ငါ့ကိုပြောတယ်သိလား ။ လူးလူရဲ့ မွေးနေ့ပွဲမှာ သူ ထူးခြားတဲ့ မွေးနေ့လက်ဆောင် ပေးမယ်တဲ့ ။ အချိန်တစ် နာရီလောက် သူ့ကို စကားပြောခွင့် ပေးမလားတဲ့ ”
“ ဟိုက် .. ”
သူငယ်ချင်းတွေက ဝိုင်းအုံပြီး အော်ကြတယ် ။ လူးလူလည်း ကျေကျေနပ်နပ် ပြုံးလိုက်မိတယ် ။
“ နင် ဘယ်လို အဖြေပေးလိုက်သလဲ ”
“ ငါလား အူကြောင်ကြောင်နဲ့ ရစ်ထည့်လိုက်တာပေါ့ ။ ဦး စကားပြောချင်တာ လူးလူ တစ်ယောက်တည်းလား ။ လူးလူ သူငယ်ချင်းတွေ အနားမှာ ရှိရင်ရော ပြောလို့ ရမလားလို့ မေးလိုက်တယ်လေ ”
“ ဟာ နင်ကလည်း ဂျစ်ပဲ ”
“ အဲဒီတော့ လူကြီး မူလီပြုတ်ပြီး ကျွတ်စကီးမှာ ပြသွားရော့လား ”
လူးလူ ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်တယ် ။
“ အထူးအဆန်းဟဲ့ ။ ငါ ရစ်တာ ၊ ဂျစ်တာ သတိထားမိပုံ မရဘူး ။ လူးလူသူငယ်ချင်းတွေ ပါရင် ဦး ပြောချင်တဲ့ စကားတွေ ပြောရဖို့ ပိုတောင်ကောင်းပါသေးတယ် ၊ ဘာဖြစ်လဲတဲ့ ကဲ ”
“ ဟာ .. နင့် မွေးနေ့ကတော့ ကမ္ဘာ့အံ့ဖွယ်တွေ တွေ့ကြုံရတော့မှာပဲ ”
သူငယ်ချင်းတွေက တစ်ယောက်တစ်ပေါက် စုပြုံပြီး ထောမနာပြုကြတယ် ။
လူးလူကလည်း ဝမ်းတွေသာ ၊ ရင်တွေ ခုန်နေတယ် ။
လူးလူရဲ့ မွေးနေ့ကို အမြန်ဆုံး ရောက်စေချင်ပါတယ် ။
( ၃ )
အသက် ဆယ့်ခြောက်နှစ် ပြည့်မြောက်တဲ့ လူးလူရဲ့ မွေးနေ့ပွဲမှာ အဖြူရောင်ဆွတ်ဆွတ် ဇာဝမ်းဆက်ကို ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ လူးလူကို သူငယ်ချင်းတွေက ပုံပြင်ထဲက စနိုးဝှိုက်လို့ ဝိုင်းစကြတယ် ။
မွေးနေ့လက်ဆောင်တွေ ဝိုင်းဝိုင်းလည်အောင် ပေးကြတယ် ။ လာသမျှ ဧည့်ပရိသတ်တွေကို ပါပါနဲ့ မာမာ က အုန်းနို့ခေါက်ဆွဲ ၊ အရီးတောင်းလက်ဖက်သုတ် ၊ လိုင်ချီးစ်ဖျော်ရည်တွေနဲ့ ဧည့်ခံတယ် ။
လူတွေ ကြဲပါးသွားတဲ့ မွေးနေ့ပွဲရဲ့ နောက်ဆုံး အချိန်မှာမူ လူးလူရဲ့ အထူးဧည့်သည် ဆရာဝန်လူချောကြီး ရောက်လာတယ်လေ ။
သူငယ်ချင်းတွေက ကြိုတင် အချိတ်အဆက်လုပ်ထားတဲ့အတိုင်း လူးလူတို့ နှစ်ယောက် အနားမှာ ဝိုင်းအုံနေကြတယ် ။
ဒီလူချောကြီးရဲ့မျက်နှာကတော့ သိပ်တည်ငြိမ်လွန်း နေတဲ့ ကြားက လူးလူကို အပြုံးနဲ့ ကြည့်တယ် ။ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲပြောတယ် ။
“ ဒီနေ့တော့ ဦးက လူးလူကို အထူးခြားဆုံး မွေးနေ့လက်ဆောင် ပေးရမှာပဲ ”
လူးလူက သူငယ်ချင်းတွေကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ကြည့်လိုက်တယ် ။
ငါ မပြောဘူးလား ဆိုတဲ့ သဘောပေါ့ ။
ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ ဦးက လူးလူတို့ သူငယ်ချင်းအုပ်စု တွေရဲ့ ကြားမှာ အေးအေးဆေးဆေး ရင်းရင်းနှီးနှီးပဲ ဝင်ထိုင်တယ် ။
လူးလူရဲ့ မွေးနေ့ပွဲကို ရောက်လာတဲ့ မာမာတို့ရဲ့ မိတ်ဆွေမြို့ပေါ်က ရှိရှိသမျှ ဂုဏ်သရေရှိ မိတ်ဆွေကြီးငယ်တွေ ဆိုတာကလည်း ဦး ကိုပဲ ဝိုင်းဝိုင်းလည် နှုတ်ဆက်ကြပြီး သူတို့ရှိရာ စားပွဲတွေကို ခေါ်ကြတယ် ။ ဦးက လက်ကာပြီး ပြတယ် ။
“ လူးလူကို မွေးနေ့လက်ဆောင် ပေးပြီးမှပဲ လာခဲ့ပါ့မယ်ခင်ဗျာ ”
ဦးက ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေးပဲ ပြောပြီး လူးလူတို့အုပ်စု ကြားမှာပဲ ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင် ဝင်လိုက်တယ် ။
လူးလူ ကတော့ ထူးခြားတဲ့ မွေးနေ့လက်ဆောင်ပေးမယ် ဆိုတဲ့ ဦးရဲ့ လက်ကို ကြည့်လိုက်တယ် ။ ဦးရဲ့ လက်ထဲမှာ ဘာအထုပ်အပိုးမှ မပါပါဘူး ။ လက်ဗလာ ချည်းပါပဲ ။ လက်ဆောင်ပစ္စည်း ဆိုတာက တန်ဖိုးဖြတ်လို့ ရပါတယ် ။
( လူးလူ ကို ဦး သိပ်ချစ်နေပါတယ်ကွယ် ... ) ဆိုတဲ့ တန်ဖိုး မဖြတ်နိုင်တဲ့စကားကို သူငယ်ချင်းတွေ သက်သေ ထားပြီး ပြောတော့မှာ ထင်ပါရဲ့ ။
ရင်ခုန်စရာ ကောင်းလိုက်တာ ဦးရယ် ။
“ လူးလူကလေး မင်း ဆရာဝန်သိပ်ဖြစ်ချင်သလားဟင် ”
ဦးရဲ့ နှုတ်ဖျားက ပထမဆုံး ထွက်လာတဲ့ အမေး စကားကြောင့် လူးလူ ကြောင်သွားရတယ် ။ ဒါပေမဲ့ ဦးရဲ့ အမေးကို လူးလူ ချက်ချင်းခေါင်းညိတ်ပြပြီး အဖြေပေး လိုက်ပါတယ် ။
“ လူးလူကို ဦးရဲ့ ဘဝအကြောင်း နည်းနည်း ပြောပြ မယ်နော် ။ ဦးက လူးလူတို့ အရွယ်တုန်းက သိပ်ဆင်းရဲ တာ ၊ ဘာကျူရှင်မှလည်း မယူခဲ့ဘူး ။ ဦးကို ဒီနေ့ လူးလူ တို့ မြင်တွေ့ နေရတဲ့ ဒီလို အခြေအနေမျိုး ရောက်အောင် ပညာကို ဘယ်လို ကြိုးစားခဲ့ရတယ်ထင်သလဲ ”
လူးလူ ခေါင်းကို ခါယမ်းပြမိတယ် ။
လူးလူ စိတ်ရှုပ်လာတယ် ။ ဦး ဘာတွေ ပြောချင်နေတာလဲ ၊ ဘာတွေပြောနေတာလဲ ။
“ ဒီနေ့ လူးလူတို့ လူငယ်တွေ ရည်ရွယ်ချက်အပြည့် နဲ့ ပညာသင်နေကြတာ ။ မတ်စောက်တဲ့ တောင်တက်ခရီးကြမ်းကို တက်နေကြရတာနဲ့ သိပ်တူတယ် ။ ပြီးတော့ တစ်နှစ်ဆိုတဲ့ အချိန်ကာလ သတ်မှတ်ချက်ကလည်း ရှိနေတော့ မာရသွန်နှုန်းနဲ့ အောင်မြင်မှု ရကြဖို့ ကြိုးစား နေကြရတယ် ။ မင်းတို့ရဲ့ အဖိုးတန်တဲ့ အချိန်တွေကို ပညာသင်ယူကြိုးစားတဲ့နေရာမှာ လွဲမှားတဲ့ နည်းလမ်းတွေနဲ့ မကြိုးစားစေချင်ဘူး ”
“ ရှင် ... ”
ဦးရဲ့ စကားတွေက လူးလူရဲ့ ဦးနှောက်ကို မိုးကြိုး ပစ်ထည့်လိုက်သလိုပါပဲ ။
“ ဟုတ်တယ် လူးလူ ၊ မင်း ဆယ်တန်းအောင်ဖို့ ၊ ဆရာဝန်ဖြစ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာတွေကို ငါ ကြည့်မြင်နေရတာ သိပ်မတ်စောက်တဲ့ တောင်တက်လမ်းကို ကင်းမြီးကောက် ထောင်ပြီး ဇောက်ထိုးမိုးမျှော်တက်နေတာနဲ့ သိပ်တူတာပဲ ”
လူးလူလေ ဦးကို မျက်လုံးပြူးပြီး စိုက်ကြည့်လိုက်မိတယ် ။ လူးလူရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ ဆိုတာလည်း ပါးစပ်ကလေးတွေ ဟဖြဲပြီး မျက်လုံးလေးတွေ ဝိုင်းဝိုင်းလည် သွားကြတယ် ။
“ လူးလူ မင်းရဲ့မွေးနေ့မှာ ဦး အထူးခြားဆုံး မွေးနေ့ လက်ဆောင်ပေးမယ် ။ အဲဒါ ဘာလဲဆိုတော့ မင်းဘဝ အောင်မြင်မှုရဖို့ ပညာသင်ယူကြိုးစားတဲ့နေရာမှာ အမှန်ကန်ဆုံး အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းကို ဦးပေးမယ် ။ သေ သေချာချာ မှတ်ထားနော် ။
ပညာသင်ယူလေ့လာတဲ့ နေရာမှာ အလိုအပ်ဆုံး အချက် ငါးချက်ရှိတယ် ။
ကျောင်းမှန်မှန်တက်ရမယ် ။
အချိန်ဇယားထားရမယ် ။
ပညာပြည့်စုံတဲ့ ဆရာ့ထံက မှတ်စုလိုက်ရမယ် ။
မှတ်စုထုတ်ရမယ် ။
မှန်ကန်တဲ့ စာကျက်နည်း ရှိရမယ် ။
နည်းစနစ်ကျနစွာ စာမေးပွဲ ဖြေဆိုရမယ် ”
ဦးက ဖြည်းဖြည်းအေးအေးနဲ့ အလေးအနက် ပြောနေတယ် ။ လူးလူလည်း မင်သက်မိသလို ငြိမ်ပြီး နားထောင်မိတယ် ။
“ အဲဒီ အချက် ငါးချက်ထဲမှာ ကျောင်းမှန်မှန်တက် စာမခက် ဆိုတဲ့ နံပါတ်တစ် အချက်ကတော့ ဆယ်တန်း ကျောင်းသူကြီးတွေတောင် ဖြစ်နေကြပြီပဲကွာ ။ ကျောင်း မှန်မှန် တက်တဲ့ အကျိုးကျေးဇူးကို ဦး အထူးတလည် ရှင်းပြစရာ မလိုပါဘူး ။ ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား ”
ဦးက လူးလူရဲ့ ပခုံးသားလေးကို ညင်ညင်သာသာလေး ပုတ်ခတ်ပြီး ပြောလိုက်တယ် ။
အိုး ... လူးလူ လန့်သွားတယ် ။ အယောင်ယောင် အမှားမှား ခေါင်းညိတ်ပြမိတယ် ။
“ ဦး ... အချိန်ဇယား ထားရမယ် ဆိုတာကရော ဘယ်လိုလဲဟင် ”
ကြည့်စမ်း ၊ မိဇွန်ပန်းက နှုတ်သွက်အာသွက် ပြောဆိုမေးမြန်း စပ်စုနေလိုက်တာ ။
“ အေး ... အချိန်ဇယားနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘေကွန် ဆိုတဲ့ အတတ်ပညာရှင်ကြီး တစ်ဦးက ပြောခဲ့တယ် ။ ပညာ လေ့လာဆည်းပူးရာတွင် လုပ်ဆောင်ရမည့် ကိစ္စတိုင်း အတွက် အချိန်ဇယား သတ်မှတ်ပါတဲ့ ။ အဲဒီတော့ ပညာသင်နှစ် တစ်ခုအတွက် တစ်နှစ် စီမံကိန်းရှိမယ် ”
“ တစ်နှစ်စာ စီမံကိန်း ”
တုတ်တုတ်ကလည်း သံယောင် ( အက်ကိုး ) လိုက်နေတယ် ။ မုန်းစရာ ။ မိဖြိုး ၊ ဝေမွန် ၊ ချောအိဇာ ၊ အိုး ... လူးလူရဲ့ သူငယ်ချင်းအားလုံးကလည်း မျက်လုံးလေးတွေ ဝိုင်းဝိုင်းလည်ပြီး ဦးရဲ့ စကားကို စိတ်ဝင်တစား နားထောင်နေလိုက်ကြတာ ။
“ ဟုတ်တယ် ၊ သမီးတို့ရဲ့ တစ်နှစ်စာ အတွက် မင်းတို့ လုပ်ဆောင်ရမယ့် ၊ သင်ကြားလေ့လာရမယ့် ဘာသာရပ် အားလုံးအတွက် ပွဲမဝင်ခင် အပြင်က ကျင်းပဆိုတဲ့ စကားလို အချိန်ဇယား ထားရမယ် ။ ဒါမှ မင်းတို့ သင် ကြားလေ့လာကျက်မှတ်ရမယ့် စာပမာဏ အားလုံးကို ခြုံပြီး သိမြင်နိုင်မယ် ။ အချိန်ကို ကောင်းကောင်း အသုံးချနိုင်မယ် ။ အားကစားကိစ္စ ၊ မိသားစုကိစ္စ ၊ မိတ်ဆွေသူငယ်ချင်းအပေါင်းအသင်းတွေနဲ့ ဆက်ဆံရေးကိစ္စ ၊ အပန်းဖြေနားနေရေးကိစ္စ အားလုံးကို အကွက်စေ့စေ့ မင်းတို့ရဲ့ အသိပညာနဲ့ လိမ္မာရေးခြားရှိတဲ့ အပေါ် မူတည်ပြီး စီစဉ်ဆောင်ရွက်နိုင်တာပေါ့ ”
“ ဒါဖြင့် ဦးရယ် .. သမီး မရှင်းလို့ မေးရဦးမယ် ။ ဦး ပြောသလို တစ်နှစ်စာ စီမံကိန်းအချိန်ဇယားအတိုင်း အတိအကျတစ်သဝေမတိမ်း လိုက်နာဆောင်ရွက်ရမယ်ပေါ့ ”
“ ဟုတ်တယ် ၊ သမီး မေးတဲ့မေးခွန်းက သိပ်ပြီး မေးသင့်တဲ့ မေးခွန်းပဲ ။ တစ်နှစ်စာအပြတ် အချိန်ဇယား မူသေဆွဲပြီး တစ်သဝေမတိမ်း အတိအကျကြီး လိုက်နာ ရဖို့တော့ မဟုတ်ဘူးလေ ။ ဖြစ်ရမှာက တစ်နှစ်တာလုပ် ငန်း အကျုံးဝင်တဲ့ ရေရှည်စီမံကိန်း ရေးဆွဲပြီး တစ်ပတ် တစ်ကြိမ် အသစ်ရေးဆွဲတဲ့ အပတ်စဉ် အချိန်ဇယားထားရမယ် ”
“ အပတ်စဉ် အချိန်ဇယား ”
မိဇွန်ပန်းကတော့ အပြတ်အသတ် အပြန်အလှန်ကိုပဲ ဦးနဲ့ မေးမြန်းပြောဆိုနေတော့တာပါပဲ ။
“ ဟုတ်တယ်သမီး ၊ ရက်သတ္တပတ် အစမှာ အချိန်ဇယားကို တစ်ပတ်စာ တစ်ပတ်စာ ပြန်ပြီး ရေးဆွဲထားသင့်တယ် ။ ဒါမှ ပြောင်းလဲနေတဲ့ လိုအပ်ချက်တွေရယ် ၊ နေ့စဉ် သင်ကြားနေကြရတဲ့ အတွေ့အကြုံနဲ့ ကိုက်ညီ တဲ့အချိန်ဇယား ဖြစ်ရမယ် ။ နာရီအတိအကျ အချိန်ဇယား ထားပြီး လှေနံဓားထစ် လုပ်ချင်လို့တော့ လက်တွေ့မှာ မဖြစ်ဘူး သမီးရဲ့ ”
“ ဟုတ်ကဲ့ ၊ အချိန်ဇယားနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ သမီးတို့ ရှင်းပါပြီ ။ မှတ်စုလိုက်တာနဲ့ မှတ်စုထုတ်တာကရော ဦး ”
“ ကျောင်းသား ကျောင်းသူတွေရဲ့ အောင်မြင်မှုဟာ သင်ကြားတဲ့ ဆရာရဲ့ အပေါ်မှာပဲ အများကြီးမူတည်တယ် ။ သင်ကြားတဲ့ဆရာရဲ့ ဘာသာရပ်ဆိုင်ရာ ပညာ ပြည့်ဝမှုနဲ့ အသင်အပြကောင်းမှု ၊ ပညာပေးတတ်မှုတွေပေါ်မှာ အဓိကပဲ ”
“ သဘောပေါက်ပါတယ် ဦး ”
“ သဘောပေါက်တယ် ဆိုရင် ဦး ဆက်ရှင်းပြမယ်နော် ။ မင်းတို့ရဲ့ဆရာက ဘာသာရပ်ဆိုင်ရာပညာကို လက်ချာပေးနေတဲ့ အချိန်မှာ မှတ်စုလိုက်ပြီး ကူးရမယ် ။ တချို့ဆရာတွေက မှတ်စုမပေးဘဲ ရှင်းလင်းသင်ကြား တတ်တယ် ”
“ ဟုတ်တယ် ဦး ”
“ အဲဒီတော့ ဆရာ ရှင်းလင်းသင်ပြတဲ့အချိန်မှာ မှတ်စု လိုက်မှတ်ရမယ် ။ မှတ်စုလိုက်မှတ်တယ် ဆိုတာလည်း စက္ခုအာရုံ ၊ သောတအာရုံနဲ့ ကြွက်သားလှုပ်ရှားမှုတွေ တစ်ပြိုင်တည်း အသုံးပြုပြီး မှတ်စုအကြမ်းလိုက် ရတာ မဟုတ်လား ။ ဆရာ လက်ချာပေးနေတုန်းမှာ အကြမ်းလိုက်ကူး ၊ နောက် အချောပြန်ကူး ၊ မှတ်စုလိုက်တဲ့ လူတွေဟာ ဦးနှောက်ထဲမှာလည်း စွဲတယ် ၊ လက်ကလည်း မြဲတယ် ။ မှတ်စု မလိုက်တဲ့ လူတွေထက် မှတ်စု လိုက်တဲ့ လူတွေက စာမေးပွဲ ပိုပြီး ဖြေနိုင်ကြတယ် ။ အဲဒီတော့ ကျောင်းစာအုပ်တွေထဲမှာ မှတ်စု ထုတ်တတ်တာရယ် ၊ အကျဉ်းချုပ်ပြီး ရေးမှတ်တာရယ် ၊ အရေးကြီးတဲ့ နေရာတွေမှာ မျဉ်းမင်နီနဲ့ တားတာရယ် ၊ သမီးတို့ရဲ့ ပညာရေးအောင်မြင်တိုးတက်မှုကို ခိုင်ခိုင်မာမာ အထောက်အကူပြုတဲ့ အလေ့အထတွေပဲကွယ့် ”
“ ဟုတ်ကဲ့ ဦး ”
ဦးက စိတ်ပါလက်ပါ ရှင်းလင်းပြောပြနေသလို လူးလူနဲ့ သူငယ်ချင်းအုပ်စုတွေကလည်း စိတ်ပါလက်ပါပဲ နားထောင်မှတ်ထားနေကြတယ် ။
လူးလူကရော ။
လူးလူကတော့ နှလုံးခုန်သံ မြန်နေတဲ့ ကြားက ဦး စကားတွေကို မှတ်သားနေမိတယ် ။
“ မှတ်စုထုတ်တယ် ဆိုတဲ့ နေရာမှာလည်း စာပိုဒ်တိုင်း ၊ အခန်းတိုင်းကို တစ်ခုလုံးအနေနဲ့ ကျေကျေလည်လည် ဖတ်မပြီးမချင်း မှတ်စု မထုတ်ရဘူး ။ ပြီးတော့ စာအုပ်ထဲက စကားလုံးတွေ အတိုင်းလည်း မကူးရဘူး ။ ကိုယ့်စကားလုံးနဲ့ ဝါကျတွေ ဖြစ်ရမယ် ။ ဒါပေမဲ့ မူရင်း အဓိပ္ပာယ် မပျက်စေဖို့တော့ သိပ်အရေးကြီးတယ် ”
ဦးက တော့ သူ့စကားတွေကို အရှိန်မပျက် ဆက်ပြောနေတယ် ။
“ ကျောင်းစာ သင်ယူတဲ့နေရာမှာ အတန်းထဲမှာ နေရာယူတတ်မှုလည်း ရှိရမယ် ။ အတန်းရဲ့ရှေ့ ၊ ဒါမှ မဟုတ် အလယ်လောက် ဆရာ သင်သမျှ ကောင်းကောင်း မြင်နိုင် ကြားနိုင်တဲ့ နေရာမျိုး ဖြစ်ရမယ် ”
အားလုံးက ဦးစကားကို သဘောကျသလို ပြုံးနေတတ်တယ် ။ စာသင်ခန်းရဲ့ နောက်ဆုံးခုံမှာ အမြဲနေပြီး ဆီးပေါင်းထုပ်တွေ ခိုးခိုးစားတတ်တဲ့ တုတ်တုတ် က လျှာကလေးတစ်လစ် ထုတ်ပြီး မလုံမလဲ ပြုံးနေတယ် ။
“ ကိုင်း ... အဲဒီတော့ ကျောင်းမှန်မှန်တက်ထားပြီး အချိန်ဇယားနဲ့ နေ့စဉ်လုပ်ငန်းတာဝန် ခွဲဝေပြီးပြီ ။ မှတ်စုတွေလိုက် ၊ မှတ်စုတွေ ထုတ်ပြီးပြီ ။ အဲဒီ စာတွေကို ဘယ်လို ကျက်မှာလဲ ။ ကျောင်းသားကျောင်းသူတစ်ယောက်ဟာ မှန်ကန်တဲ့ စာကျက်နည်း ရှိဖို့ ၊ သိဖို့ သိပ်အရေးကြီးတယ် ”
ဦးကလေ မှန်ကန်တဲ့ စာကျက်နည်းလို့ ပြောရင်း လူးလူရဲ့ မျက်နှာကို တည့်တည့် စူးခနဲ စိုက်ခနဲ ကြည့်ပြီး မှ ပြောတယ် ။
“ မှန်ကန်တဲ့ စာကျက်နည်း ... အဲ ... စနစ်တကျ စာကျက်နည်း ဆိုတာ လူးလူ သေသေချာချာ မှတ်နော် ။ ပထမအဆင့် Survey လို့ ခေါ်တယ် ။ အဓိပ္ပာယ်ကတော့ ခေါင်းစဉ်တစ်ခုလုံးကို ‘ ခြုံ၍ ကြည့်ခြင်းပဲ ’ တဲ့ ။ စာတစ်ကြောင်းချင်း ၊ တစ်ပုဒ်ချင်း မကြည့်ရ ၊ မဖတ်ရဘူး ။ အကြောင်းအရာ တစ်ခုလုံးကို ခြုံငုံပြီး ကြည့်တတ်ရမယ် ”
“ ဟုတ်ကဲ့ ”
“ ဒုတိယအဆင့် Question ဆိုတာကတော့ မင်းတို့ သိတဲ့အတိုင်း မေးခွန်းထုတ်ခြင်းပေါ့ ။ ခေါင်းစဉ်တစ်ခုရဲ့အောက်မှာ ရှိတဲ့ အကြောင်းအရာ အချက်အလက်တွေကို ခြုံငုံပြီး ၊ မှတ်ပြီး ၊ ဖတ်ပြီး ၊ သိပြီးရင် မေးခွန်းထုတ် ခြင်း ရှိရမယ် ။ ဘယ်အကြောင်းအရာက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ ၊ ဘယ်အချက်အလက်က ဘယ်လို ဖြစ်တာလဲ ၊ ဘယ်လို အရေးကြီးတာလဲ ၊ အကြောင်းအရာတိုင်း အတွက် မေးခွန်းတွေရှိမယ် ၊ အဖြေတွေ ရှိရမယ် ၊ ဟုတ်ပြီလား ”
“ ဟုတ်ကဲ့ ”
“ အဲ ... တတိယအဆင့် Read ဆိုတာကတော့ ဖြည်းဖြည်းအေးအေးလေး စာကို ကျက်မှတ်ရမယ် ။ ပူပူလောင်လောင် ပျာပျာခတ်ခတ် သံကုန်အော်ဟစ်နေလို့ကတော့ ဘာမှ မထူးခြားဘူး ။ ဦးနှောက်ထဲလည်း ရောက်မှာ မဟုတ်ဘူး ။ ဘာမှလည်း အဓိပ္ပာယ်ရှိမှာလည်း မဟုတ်ဘူး ”
လူးလူလေ ခေါင်းကို ဖျတ်ခနဲ ငုံ့လိုက်မိတယ် ။ ဦး ကတော့ သူ့စကားကို ဆက်နေတယ် ။
“ နောက်.. စတုတ္ထဆင့် Recitation ကတော့ မှတ်မိအောင် ရွတ်ဆိုခြင်းပဲ ။ ပတ်ဝန်းကျင် ဘာအာရုံမှ မထားဘဲ စာတစ်မျက်နှာချင်း တစ်မျက်နှာချင်း ဖြည်းဖြည်းအေးအေးလေးပဲ ဖတ်ရ မှတ်ရမယ် ။ ကိုယ် ဖတ်ထား မှတ်ထားတဲ့ စာကြောင်းတွေကို မျက်စိမှိတ်ပြီး မှတ်မိအောင် ရွတ်ဆိုကြည့်ရမယ် ။ ပြီးရင် နောက်ဆုံး အဆင့် Revise ခေါ်တဲ့ ပြန်နွှေးခြင်း အမြဲရှိရမယ် ။ ကိုယ် ကျက်မှတ်ထားတဲ့ ဘာသာရပ်တိုင်းကို မမေ့မလျော့ရအောင် အမြဲ သတိနဲ့ မြန်နွှေးနေရမယ် ။ ဟုတ်ပြီလား လူးလူ ”
ဦးကတော့ လူးလူ ကိုပဲ အဓိကထားပြီး ပြောပြနေပါတယ် ။
“ ကိုင်း .. စနစ်တကျ စာကျက်နည်းကို သိပြီ ၊ နား လည်ပြီ ၊ သဘောပေါက်ပြီဆိုရင် သမီးတို့ရဲ့ စာမေးပွဲကြီးကို ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင် ဖြေဆိုနိုင်ပြီပေါ့ ။ ကော့ဘတ်စ် ဆိုတဲ့ ပညာရှင်ကြီးက ပြောခဲ့တယ်ကွ ။ သင် ကောင်းစွာ နားမလည်သည့် အကြောင်းကို မည်သည့်အခါမှ မရေးပါနှင့် တဲ့ ။ အဲဒီတော့ မင်းတို့ ကောင်းစွာ နားလည်သဘောပေါက်ထားတဲ့ အကြောင်းအရာ ဘာသာရပ်တွေကိုတော့ ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင် ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင် ရေးသားနိုင်ပြီဆိုရင် စာမေးပွဲဆိုတာ ဘာကြောက်စရာရှိသလဲ ၊ ဘာမအောင်မြင်စရာရှိသလဲ ”
လူးလူ လေ ခေါင်းငုံ့ထားရင်းက တွေးနေမိတယ် ။ လူးလူ ကြက်တူရွေးတစ်ကောင်လို ဟစ်အော်ပြီး စာကြည့်နေတဲ့အချိန်တိုင်း မျက်လုံးညိုညိုစူးစူးကြီးနဲ့ လှမ်းလှမ်းကြည့်နေတတ်တဲ့ ဦး မျက်လုံးတွေရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို လူးလူး သိလိုက်ပါပြီ ။
ဦးရဲ့ နှလုံးသား စေတနာကိုလည်း လူးလူ နားလည်သဘောပေါက်သွားပါပြီ ။
ဦးရဲ့ တန်ဖိုး မဖြတ်နိုင်တဲ့ မွေးနေ့လက်ဆောင်ကိုလည်း လူးလူ ရလိုက်ပါပြီ ။
လူးလူ လေ ဦးရဲ့ မျက်လုံးညိုညိုစူးစူးကြီးကို ရဲရဲတည့်တည့် ကြည့်ပြီး အလေးအနက် ပြောမိတယ် ။
“ လူးလူ သဘောပေါက်ပါပြီ ဦး ၊ ဦးကို သိပ်ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ”
ဒါပေမဲ့ ... ဒါပေမဲ့ ...
လူးလူရဲ့ နှလုံးသားတွေ ဆတ်ဆတ်တုန်ပြီး အသွေးအသားတွေ ဆူပွက်နေတယ် ။
လူးလူရဲ့ မျက်နှာတစ်ခုလုံးလည်း ပျားတုပ်ခံထားရသလို ပူလောင်ထူအမ်းပြီး သိနေတာတစ်ခုတော့ ရှိတယ် ။
နေရောင်ခြည်ကို မြင်လိုက်တိုင်း ...
လေတိုက်နေတယ်လို့ ခံစားသိရှိလိုက်တိုင်း ...
လူးလူ သူငယ်ချင်းတွေရဲ့ ပြုံးစေ့စေ့ မျက်နှာကို မြင်တိုင်း ...
လူးလူ ရှက်လိုက်တာ ဦးရယ် ။
▢ ကောလ်ထန်မောရီယယ်
📖 ရင်ခုန်ပွင့် မဂ္ဂဇင်း
ဇွန် ၊ ၁၉၉၁
No comments:
Post a Comment