❝ အိမ်ဦးနတ် ❞
( မခ )
“ ဟိုမှာ အဖေကြီး ထင်တယ် ”
စိုပြေမက လမ်းဘေး တစ်နေရာတွင် လဲနေသော အရက်သမားကြီးအား လက်ညှိုးထိုး ပြသောအခါ မိတုတ်မ၏ ဒေါသဟူသမျှ စိုပြေမ အပေါ် ပုံကျသွားတော့လေ၏ ။
“ ဟဲ့ မသာမရဲ့ ၊ နင့် အဖေကာလနာကြီးက အိမ်မှာတင် ကာလနာ တိုက်နေခဲ့တာ နင် မမြင်ခဲ့ဘူးလား ဟဲ့ ” ဟု ဆိုကာ စိုပြေမ ခေါင်းကို လေး,ငါးချက် ဆင့်ခေါက်လိုက်လေသည် ။
စိုပြေမမှာ နာသော်လည်း မအော်ရဲ ။ သူ့အသံ ထွက်လျှင် ပိုနာရမည် ဆိုတာ ပုဗ္ဗာစရိယ မိနှင့်ဖတို့က လက်ပူတိုက် သင်ကြားပေးထားခဲ့သည် မဟုတ်လား ။
မိတုတ်မ အနေနှင့် ကလည်း ကြာကြာ ဒေါသ မထွက်နိုင်အား ။ ယခု သူမ တွက်ချက် နေရသည်မှာ နေ့ဖို့ညစာ ။ ဟုတ်သည် နေ့ဖို့ညစာသာ ဖြစ်သည် ။ တစ်နေ့လုံး အိမ်တကာ လှည့်ပြီး သူများ ခိုင်းသမျှ ကျိုးကျိုးနွံနွံ လုပ်ခဲ့ရပေမဲ့ ညနေစောင်းတော့ သူ့ထဘီကြား ကျစ်ကျစ်ပါအောင် လိပ်ထားသော ငွေစကြေးစမှာ သုံးထောင်ကျပ် တိတိမျှသာ ။
ညနေ အိမ်ရောက်တာနှင့် ဖောသွပ်ရောင်အန်းနေသော လင်တော်မောင် အိမ်ဦးနတ်ကြီး၏ မျက်နှာတော်အား စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ်ရာ ဖူးမြော်ရ၏ ။
ကြည်ညိုတာ မကြည် ညိုတာ အသာထားလို့ လင်တော်မောင်အား တစ်ထောင်ကျပ်တိတိ ပူဇေမိခဲ့ရပေသည် ။ တစ်ညတာ နားအေးပါးအေး နားနေ အိပ်စက်ခွင့်အတွက် ဘီအီးတစ်ဘူးဖိုး ရှိခိုးကော်ရော်ခဲ့ရလေပြီ ။ အခု မိတုတ်မ လက်ထဲမှာ ငွေနှစ်ထောင် ကျပ်ကြီးများတောင် ကျန်နေသေး၏ ။ မိတုတ်မသည် တစ် နှင့် တစ် ပေါင်း နှစ် လောက်သာ သိရှာသည့် အသိဉာဏ်ပညာ မဟာနှင့် စီမံခန့်ခွဲနိုင်ဖို့ ကြိုးစားနေရှာ၏ ။
ဆန်တစ်ပြည်တော့ ဝယ်ထားမှရမည် ။
“ ဆန်တစ်ပြည်ပေးပါ ”
မိတုတ်မ အသံ ကြားပါလျက်နှင့် ဆိုင်ရှင်အဒေါ်ကြီးဟာ ဆွံ့သယောင်ယောင် ၊ အ,သယောင်ယောင် လုပ်နေ၏ ။ မိတုတ်မက ဘဝပေး အသိအရ ထဘီကြားမှာ ကျစ်ကျစ်ပါအောင် လိပ်ထားသော ငွေအကြွေ အချို့ကို လက်ထဲ ကိုင်ပြလိုက်မှ -
“ ညည်း အရင်က ဈေးဖိုးတွေ ကျန်သေးတယ်နော် ” ဟု ဆိုင်ရှင်အဒေါ်ကြီးက ဆူဆူဆောင့်ဆောင့် ပြော၏ ။ ဒီလို နေရာမျိုးတွင် မိတုတ်မတို့က ခေသူ မဟုတ်ပေ ။
“ အဆင်ပြေတော့ ပေးမှာပေါ့တော် ၊ တော့်အကြွေး သေရာ ယူမသွားပါဘူး ” ဟု ပက်ခနဲ ခံရန်တွေ့လိုက်သည် ။
“ ဒီလို ပြောတာပါပဲ အေ ” ဟု ပြောကာ အဒေါ်ကြီးက ဆန်တစ်ပြည်ကို မဲ့ကာ ရွဲ့ကာ ခြင်ပေး၏ ။
မိတုတ်မက “ ရော့ တစ်ထောင့်ငါးရာ ” ဟု ဆိုကာ ဖယောင်းတိုင် တစ်ရာဖိုးနှင့် တစ်ရာတန်ပေါင်မုန့် တစ်ထုပ်ဖြုတ်လေသည် ။ ပေါင်မုန့်မှာ အိမ်ရှေ့စံ သားတော်မောင် ဖိုးလပြည့် အတွက် ဖြစ်ပေ၏ ။ မိတုတ်မ ယခုအချိန်အထိ အသက်နှင့် ကိုယ် မြဲနေခြင်းမှာ ဖိုးလပြည့် ဟူသော နှောင်တည်းထားသော ကြိုးတစ်ချောင်းကြောင့် သာ ။ ဖိုးလပြည့်သည် မိတုတ်မ၏ အသက် ဖြစ်၏ ။ ဖိုးလပြည့်သည် မိတုတ်မ၏ ဘဝဖြစ်၏ ။ ထိုမျှမက ဖိုးလပြည့်သာ မိတုတ်မ၏ အရာရာ ဖြစ်ပေတော့သည် ။
••••• ••••• •••••
၁ ။
စိုပြေမမှာ ဆန်တစ်ပြည် အိတ်လေးကို ကျကျနန ချည်နှောင်ကာ ကိုင်ဆွဲထား၏ ။ မိတုတ်မမှာ ဆန်ဆိုင်နှင့် မျက်စောင်းထိုးက ချက်ဟင်း ရောင်းသော ဆိုင်သို့ ရောက်နေလေပြီ ။ မိတုတ်မ လက်ထဲက နှစ်ရာတန်နှစ်ရွက် ၊ တစ်ရာတန်တစ်ရွက် ဆိုသော ငွေကြေးက မိတုတ်မ၏ ထိထိမိမိ စီမံခန့်ခွဲနိုင်စွမ်းအားကို စောင့်ကြည့်နေပေသည် ။ မိတုတ်မက တံတွေးကို ဂွပ်ခနဲ မျိုချကာ စီမံခန့်ခွဲတော့၏ ။ မိတုတ်မ၏ အကြည့်မှာ ဝက်သားကို ကျော်၏ ။ ကြက်သားကို ကျော်၏ ။ ငါးဟင်းခွက်နားမှာ ခလုတ်တိုက် သွားပေမဲ့ အောင်မြင်စွာ ကျော်လွှားနိုင်သေး၏ ။ ကြက်ဥပန်းကန်မှာ ရပ်တန့်သွား၏ ။ ကြက်ဥကို ပြုတ်၍ ထက်ခြမ်းခွဲကာ ခရမ်းချဉ်သီးအနှစ်နှင့် ချက်ထားသော ထို ကြက်ဥဟင်းလျာမှာ သားတော်မောင် ဖိုးလပြည့် ခံတွင်း တွေ့တော်မူ၏ မဟုတ်လား ။ မိတုတ်မ ယတိပြတ် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏ ။ “ ကြက်ဥနှစ်ခြမ်း ထည့်ပေးပါ ” ။ တစ်ခြမ်း တစ်ရာ ဆိုတော့ ထိုတွင် နှစ်ရာ ကုန်ပေသည် ။
ထိုနောက် မိတုတ်မ မျက်လုံးတွေဟာ ကမ္ဘာမြေပေါ်က သားကောင်ကို သိမ်းစွန်ငှက် ဖြန့်ကြက် ကြည့်သကဲ့သို့ ဟင်းခွက်များ အပေါ် စုန်ချည်ဆန်ချည် ဖြန့်ကြက် ပျံဝဲနေလေသည် ။ သူ့အကြည့်ကို ငါးပိရည်ကျိုခွက်က မိ၏ ။ သို့သော် မိတုတ်မက ရုန်းထွက်လာပြန်၏ ။ တစ်ဖန် သူ့အကြည့်ကို ကြက်ဟင်းခါးသီးကြော်ခွက်က မိ၏ ။ စိုပြေမ မှ ကြက်ဟင်းခါးသီး မကြိုက်ဘဲလေ ။ မိတုတ်မ ရုန်းထွက် လာပြန်၏ ။ ဒီလိုနှင့်ပဲ နောက်ဆုံး ချဉ်ပေါင်ကြော်ခွက်မှာ မိတုတ်မ ကျရှုံးရလေသည် ။
“ ချဉ်ပေါင်ကြော် နှစ်ရာ ဖိုး ထည့်ပေးပါ ”
တော်ပြီလေ ။ “ ကြက်ဥ နှစ်ခြမ်းက ဖိုးလပြည့် အတွက် ၊ ငါနဲ့ စိုပြေမက ချဉ်ပေါင်ကြော်နဲ့ စားလို့ရတာပဲ ” ။ အိမ်ဦးနတ်ကြီးကတော့ ဘုဉ်းပေးတော်မူမည် မဟုတ်ပေ ။
••••• ••••• •••••
၂ ။
“ ဟဲ့ ကောင်မ ဒီဘက် ကူးခဲ့လေ ”
ဆန်ထုပ် ကိုင်ကာ ငေးချင်ရာ ငေးလို့ တွေးချင်ရာ တွေးနေသော သူ့ချစ်သမီးကြီး စိုပြည်မကို မိတုတ်မက ပီယဝါစာ ခုနစ်သံချီကာ ခေါ် လေသည် ။
“ တကတဲတော် တစ်ခါတည်း လိုက်လာမယ် မှတ်နေတာ ၊ အဲဒီ ဆန်ဆိုင်က နင့်လင် ရှိလို့ နင်က နေခဲ့ရတာလား ”
“ အွန်း အမေကလည်း သမီးက ဟင်းဆိုင် မလိုက်ချင်လို့ပါ ။ အဲဒီဆိုင်က ကြက်သား ဝက်သားတွေ မြင်ရင် သမီး ငိုချင်တယ် ”
စိုပြေမက အဲဒီလို ရိုးရိုးကြီး ပြောချလိုက်တော့လည်း မိတုတ်မ ရင်ထဲမှာ မကောင်းရှာ ။ မိတုတ်မက သူ့သမီး မျက်နှာကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသလို ငေးလို့ ။ ဪ သူတောင် အပျိုကြီးဖားဖား ဖြစ်လာပါပေါ့လား ။ မိတုတ်မ ရင်ထဲ ဒီနေ့မှ ထူးထူးခြားခြား ကရုဏာစိတ်တွေ ဝင်လာသည် ။ သို့သော် လျှပ်စစ်ရုံးမှ ဓာတ်ကြိုးနှင့် မလွတ်၍ ခုတ်ချထားသည့် တမာကိုင်းခြောက်တွေ မမြင်ခင်သာ ။ တမာကိုင်းခြောက်တွေ မြင်တော့လည်း -
“ ကဲ ကောင်မ ထင်းခြောက် ဆွဲခဲ့ဦး ၊ ပေးပေး ငါ့ ဆန်ထုပ် ပေးလိုက် ”
••••• ••••• •••••
၃ ။
အိမ်ရောက်တယ် ဆိုလျှင်ပဲ မိတုတ်မ ဟာ သားတော်မောင်ကို ပေါင်မုန့်ထုပ်လေး ပေးပြီး ထမင်းအိုး အပြေးအလွှား တည်ရသည် ။ လင်တော်မောင် အိမ်ဦးနတ်ကြီး ကိုလည်း မသိမသာ အကဲခတ် ကြည့်ရသေး၏ ။ ကာလနာကြီးက ဒီတစ်ဘူးနှင့် မလောက်၍ ဂျစ်တိုက်လာ ရင်ပေးဖို့ ဟင်းဝယ်တုန်းက ချန်လာသည့် တစ်ရာတန် အနွမ်းလေးကို ဖွဖွစမ်းကြည့်မိသေးသည် ။
တစ်အောင့် နေရင်ပဲ စိုပြေမ ထင်း တစ်ပွေ့တစ်ပိုက်နှင့် ပြန်ရောက်လာသည် ။ မိတုတ်မက ထမင်းအိုးကို စိုပြေမ လက် အပ်ကာ ရေအပြေးအလွှား သွားချိုး၏ ။ ပြန်လာတော့ ထမင်းစားပွဲလေး ပေါ်မှာ အငွေ့တထောင်းထောင်းထ, နေသော ထမင်းဖြူပန်းကန်လေး သုံးချပ်ကို တွေ့ရသည် ။ အိမ်ဦးနတ်ကြီးလည်း ကပ်ကြမ်းပေါ်မှ လိမ့်ဆင်းကာ မြေကြီးပေါ်မှာ ပက်လက်ကြီး အိပ်ပျော်နေသည် ။ ပုဆိုးမှာ လည်ပင်း ရောက်နေသဖြင့် မိတုတ်မမှာ ဆွဲယူ ဖုံးဖိပေးနေရသေး၏ ။ ပြီးမှ အိမ်ဦးနတ်ကြီးကို ကျော်ခွကာ တစ်ခန်းတည်းသော ဘုရားစူးအခန်းလေး အတွင်းမှာ အင်္ကျီအဝတ်အစား ဝင်လဲ၏ ။
“ အမေ ဖယောင်းတိုင် ထွန်းလိုက်ရတော့မလား ”
စိုပြေမ အသံကို ကြားတော့ မိတုတ်မမှာ အခန်းထဲမှ တယ်လီနောကြော်ငြာ ဗွီနိုင်းကို မ,ကာ အပြင်သို့ လှမ်းကြည့်သည် ။ ဦးချစ်ရီတိုက်ကြီးမှ မီးလင်းနေတာ မြင်သဖြင့် စိုပြေမကို ဖယောင်းတိုင် မထွန်းတော့ရန် ပြောရလေ၏ ။
“ မထွန်းတော့နဲ့ ဟဲ့ထမင်းစားပွဲကို အိမ်ရှေ့ဘက် ရွှေ့လိုက် ၊ ဦးချစ်ရီတိုက်က မီးရောင်နဲ့ အလင်းခံ စားမယ် ”
ထမင်းစားပွဲမှာ သားအမိ သုံးယောက် စုံတော့ မိတုတ်မက အိမ်တိုင်သံငုတ်မှာ ချိတ်ထားသော ဟင်းထုပ် သွားဖြုတ်သည် ။ တစ်စုံတစ်ခုသော လွဲမှားမှုကြောင့် မိတုတ်မမှာ ငယ်ထိပ် မိုးကြိုးပစ်လိုက်သလို ခံစားလိုက်ရ၏ ။
“ စိုပြေမ ၊ နင် ဟင်းထုပ်တွေ ကိုင်သေးလား ”
မိတုတ်မ အသံက မိုးခြိမ်းသံ အလားပင် ။
“ သမီး မကိုင်ဘူးလေ ” ဆို စိုပြေမ စကားအဆုံးမှာ မိတုတ်မ တရားခံကို တွေ့ လေပြီ ။ အိမ်ဦးနတ်ကြီး စံပယ်တော်မူသော ကပ် ကြမ်းကြားမှာ ညှပ်နေသည့် ကြွပ်ကြွပ်အိပ်လေး ။
“ ဪ လက်စသတ်တော့ သေခြင်းဆိုးကြီးက မျိုဆို့ပစ်လိုက်တာကို ”
မိတုတ်မ ဒေါသကြောင့် အသားတွေ တဆတ်ဆတ် တုန်လာ၏ ။ နာကျင်ခံခက်မှုကြောင့် မျက်ရည်ပေါက်ကြီးငယ်တို့ သိမှတ်မဲ့စွာ ဒလဟော စီးဆင်းလာတော့သည် ။ မိတုတ်မ ထင်းခုတ်ဓားမဆီ ကြည့်မိသည် ။ “ ငါ လုပ်လိုက်ရင် ငါ့ကလေး တွေ သောင်ပြင်လွှတ်တဲ့ ခွေးကလေးတွေလို ဖြစ်တော့မယ် ” ။ မိတုတ်မ စိတ်ကို အံကြိတ် ဖြေလျှော့နေရ၏ ။ အရေးထဲ စိုပြေမ က ဘာပြောလိုက်သည်မသိ ၊ ဖိုးလပြည့် မှာ ကင်းတုပ်သလို စီခနဲ ထ,ငိုတော့လေသည် ။
ထိုအချိန်တွင်ပင် လမ်းပေါ်မှ -
“ ထမင်းစား နေကြတာလားဟ ၊ ကလေးကလည်း ငိုလှပါလား ၊ စိုပြေမရေ ဟင်း လာယူလှည့် ဟ ” ဆိုသော ဦးချစ်ရီ အသံကို ကြားရသည် ။ စိုပြေမ က သူ့အမေဆီ အမိန့်ခံသလို မော့ကြည့်နေ၍ မိတုတ်မက အသာ ခေါင်းယမ်း ပြရသေးသည် ။ စိုပြေမ အရွယ် ရောက်ပါပြီ ဆိုကတည်းက အရှေ့ဘက်က ဦးချစ်ရီတိုက်ကို မသွားဖို့ မိတုတ်မ ပြင်းထန်စွာ တားမြစ်ခဲ့သည် ။ တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံး ဦးချစ်ရီ တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိ၏ ။ ထိုအိမ်ကြီးမှာ စနေ ၊ တနင်္ဂနွေနှင့် လကုန် ရက်များမှ တစ်ပါး လူသူ ကင်းမဲ့လွန်းလှသည် ။ တစ်လုံး ၊ နှစ်လုံး ၊ သုံးလုံး ဒိုင်ခံသည်ဟု သိရသည် ။ လူပျိုကြီးဟု သိရသည် ။ ပိုက်ဆံချမ်းသာတာတော့ သေချာသည် ။ သူ့ ဆီ စကိုဖီးလေးနှင့် ညမနက် ထမင်းချိုင့် လာပို့ပေးသော လူငယ်မှာ သူ့မြေး ဟုလည်း သိရသည် ။ အားလုံးထက် သေချာတာကတော့ မိန်းမတို့၏ မွေးရာပါ အတတ်အရ သိရသော အဲဒီလူကြီး၏ ကြည့်ပုံရှုပုံ ပြောပုံဆိုပုံ ဖြစ်သည် ။ တဏှာရူးကြီးမှန်း သိသာလှသည် ။ စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ်ရာပင် ဖြစ်သည် ။ ဝါးကားတောင် ရှောင်ပါ့မလားဟု မိတုတ်မ တွေးနေမိသည် ။
သို့သော် ... ။
••••• ••••• •••••
၄ ။
သို့သော် ဖိုးလပြည့်၏ ငိုသံက မိတုတ်မ၏ ခံနိုင်ရည်စည်းကို လွန်လာသည် ။ မိတုတ်မ ဆက်လက် တောင့်ခံနိုင်သော အင်အား မရှိတော့ပါ ။ မိတုတ်မ နှုတ်ခမ်းကို ပြတ်လုတဲတဲ ဖိကိုက်လိုက်၏ ။ ထဘီကြားထဲက တစ်ရာတန် အနွမ်းလေးကို ထုတ်ကာ စိုပြေမကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည် ။
“ ရော့ ညည်းမောင်ကို မုန့်တစ်ရာဖိုး သွားဝယ်ကျွေးချေ ”
စိုပြေမမှာ ဖိုးလပြည့်ကို လက်ဆွဲကာ ထွက်ခွာသွား၏ ။ မိတုတ်မက သားနှင့် သမီးကို မျက်စိတစ်ဆုံး ငေးနေရာမှ ပင့်သက်တစ်ချက် ရှိုက်ကာ ဦးချစ်ရီ တိုက်ကြီးဘက် ကူးသွားလေတော့သည် ။
••••• ••••• •••••
၅ ။
“ ရော့ စိုပြည်မ တစ်တုံး ၊ လပြည့်က အမေ့နား လာ ၊ အမေ ဖဲ့ပေးမယ် ”
မိမိရှေ့မှ အမဲပြုတ်ကြော်တုံးကြီးကြောင့် စိုပြေမ မှာ တံတွေးတွေ ကျိတ်ကာ မျိုချလိုက်မိ၏ ။ နတ်ပူးသလို ကတုန်ကယင် ဖြစ်လာသည် ။
“ အမေ ဘယ်က ရခဲ့တာလဲ ” ဟု အရဲစွန့် မေးသော်လည်း “ စားစမ်းပါအေ ” ဟု ဆိုသော တုံ့ပြန်စကားသာ ရ၏ ။
စိုပြေမ အနေနှင့်လည်း အမဲသားတုံး၏ ဇာစ်မြစ်ကို ရေရှည် စိတ်မဝင်စားနိုင်တော့ပေ ။ သူ့အမေ မိတုတ်မ ထမင်းတစ်စေ့မှ မတို့ မထိတာ ၊ သူ့အတွက် ဝေစု အမဲသားတုံးကို အိတ်ထဲက မထုတ်ဘဲထားတာ ဒါတွေ စိုပြေမ မသိတော့ပေ ။
စားသောက် သိမ်းဆည်းပြီး ၊ “ ကဲ သမီး မောင်လေးနဲ့ အိပ်နှင့်တော့ ၊ အမေ နောက်ဖေး သွားဦးမယ် ” ဆိုတော့လည်း ဖိုးလပြည့်ကို ခေါ်ကာ အသာ အိပ်ရာ ဝင်ခဲ့ကြသည် ။
ညတစ်နာရီ မထိုးခင်အထိ စိုပြေမ အိပ်လို့ကောင်း နေခဲ့ပါသည် ။
••••• ••••• •••••
၆ ။
“ အား လုပ်ကြပါဦးဗျာ ကျွန်တော့်ငယ်ပါ ခွေးကိုက်ဖြတ်သွားလို့ပါ ”
ည သန်းခေါင်ယံထဲ အသံဆိုးကြီး တစ်ခုက ထိုးခွဲ ဖောက်ထွက်လာခဲ့သည် ။ မိတုတ်မ က အသင့် စောင့်ဆိုင်းနေသူပမာ ဖယောင်းတိုင်မီး ထ ထွန်းကာ အခန်းထဲက ထွက်လာခဲ့၏ ။ သူ့ ရှေ့ မြေပြင်ပေါ်မှာ ခြင်းခြင်းနီစွေးနေသည့် သွေးတွေကြား သူ့အိမ်ဦးနတ်ကြီး လူးလှိမ့်နေတာ မမြင်သယောင် ၊ သူ့ အိမ်ဦးနတ်ကြီး အော်ဟစ်နေတာ မကြားသယောင် ။ မကြာခင် ပတ်ဝန်းကျင် အိမ်များမှ လူတွေ ရောက်ရှိလာကြကာ လူနာတင်ယာဉ် ခေါ် ဖို့ ၊ ဆေးရုံပို့ဖို့ ပျာယာခတ် နေအောင် အလုပ်ရှုပ် သွားကြသည် ။
သို့တိုင်အောင် မိတုတ်မ ကတော့ ဖယောင်းတိုင် တင်ထွန်းသည့် ကျောက်ရုပ်ကြီးလို မားမားကြီးရ ပ်နေသည် ။ ဘာစကားမှလည်း မေးမရ ။ ဘာစကားမှလည်း မပြော ။ ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေကတော့ သွေးတွေ မြင်ပြီး မိတုတ်မ ကြောင်သွားပြီဟု ထင်ကြသည် ။ မိတုတ်မ ကတော့ မတုန်မလှုပ် ကျောက်ရုပ်ပင် ။ သူ့ အိမ်ဦးနတ်ကြီးကို လာတင်သည့် လူနာတင်ကား ထွက်ခွာသွားမှ မိတုတ်မ အိပ်ရာထဲသို့ ဝင်ခဲ့၏ ။ စိုပြေမ ကတော့ သူ့အဖေနောက် လူနာစောင့်ရန် လိုက်ပါသွားခဲ့လေသည် ။
မိတုတ်မက နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်မောကျနေသည့် ဖိုးလပြည့် မျက်နှာကို တစိမ့်စိမ့် ငုံ့ကြည့်ပြီး - “ သားရဲ့ ဒီရပ်ကွက်က လူတွေတင် မကဘူး ခွေးတွေပါ ငတ်ကြီးကျနေတာ ၊ ဒါတွေ အမေ သိတာပေါ့လေ ။ အဲဒါကြောင့် ညက အမဲကြော်တုံး အမေ မစားဘူးလေ ၊ ကြွပ်ကြွပ်အိတ်နဲ့ မင်းအဖေ ငယ်ပါမှာ တွဲချည်ပေးထားလိုက်တယ် ။ အမေတို့ ရပ်ကွက်က လူတွေတင် မကဘူး ခွေးတွေပါ ငတ်ကြီးကျနေတာ ။ ဒီလိုဖြစ်မယ်ဆိုတာ အမေ သိတာပေါ့ ။ လူတချို့က ယောက်ျားအင်္ဂါ နဲ့ မထိုက်တန်လို့ပါ ”
မိတုတ်မက ပါးစပ်က တဖွဖွ ပြောရင်း မျက်ဝန်းအိမ်မှ မျက်ရည်စက်များ အဆက်မပြတ် စိမ့်သက် ယိုစီးကျလာတော့လေ၏ ။ အမှတ်တမဲ့ပင် သူမ မျက်ရည်တစ်စက်ဟာ ဖိုးလပြည့်လေး ပါးပေါ် ကျသွားသောအခါ ဘာရယ်ကြောင့် မသိ ဖိုးလပြည့်လေးမှာ အိပ်ပျော်နေလျက်ကပင် ခိုးခိုးခစ်ခစ် အသံများ ထွက်လာအောင် ရယ်မောနေလေတော့သည် ။
▢ မခ
📖 ရွှေအမြုတေ ရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်း
ဧပြီ ၊ ၂၀၁၉
